HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Albinus (-os) de Smyrne, Épitomé de la philosophie de Platon

Liste des contextes (ordre alphabétique)

λ = 91 formes différentes pour 197 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[5]   ὑποπίπτειν πράγματος δεῖ τὸ γένος λαβεῖν, ὡς τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον,

[6]   Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ λαβόντες τὴν τοῦ ἴσου ἐπιστήμην μὴ

[4]   Πλάτωνος αἴσθησιν ὡς ἀπὸ Σωκράτους λαβὼν συνθείη ᾗ ἔχει περὶ Σωκράτους

[14]   πλανῆται ἐλθόντες ταύτην τὴν τάξιν λάβωσιν, ὥστε εὐθείας νοηθείσης ἀπὸ τῆς

[18]   ὧν μὲν ἐξ ἐναντίων τὸ λαιὸν καὶ τὸ δεξιὸν ὁρᾶται, ἐφ´

[26]   δὴ περιέχεται μὲν καὶ ὁ Λάϊος καὶ τὸ φῦσαι αὐτὸν παῖδα,

[24]   ἐμῶν βουλευμάτων· ἐπὶ δὲ τοῦ Λαίου τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία λογισμῷ

[26]   γὰρ καὶ ὁ Ἀπόλλων τῷ Λαΐῳ προεῖπεν· Εἰ γὰρ τεκνώσεις παῖδ´,

[26]   κατὰ τὴν ἐφ´ ὁπότερον ῥοπὴν λαμβάνει τὸ ἀληθεύειν ἢ μή. ~Ἑξῆς

[7]   θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ τοῦ ὄντος λαμβάνεσθαι γεωμετρία τε καὶ ἀριθμητικὴ καὶ

[30]   καὶ αἱ λοιπαὶ τὸ τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ τὰς ἐν τῷ

[25]   μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν, ἡ μὲν οἰκειωτικὴ εἰς τὸ

[27]   κατῳκισμένοις καὶ φῶς μὲν μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς δέ τινας σκιὰς

[23]   καθαίρῃ τε αὐτὸ καὶ παρέχῃ λαμπρόν· τὰς γοῦν ἐπιγινομένας ἔκ τινων

[23]   τὸ λεῖον καὶ πυκνὸν καὶ λαμπρὸν τὴν ἐκ τοῦ νοῦ φερομένην

[27]   μισθῶν ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν τὰ λεγόμενα κακὰ

[34]   προβουλεύειν μὲν τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ, τοὺς δὲ συμμάχους τούτοις ὑπηρετεῖν

[24]   Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία λογισμῷ μαχομένη· λέγει γὰρ οὕτως· Αἲ αἲ τόδ´

[24]   Μηδείας ὁ θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος· λέγει γοῦν τὸ Καὶ μανθάνω μὲν

[26]   νόμου τάξιν ἐπέχουσα οὐχ οἷον λέγει, διότι ὅδε μὲν τάδε ποιήσει,

[28]   δὴ τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει, ποτὲ δ´ ἕπεσθαι, ὡς ὁπόταν

[28]   δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ σώφρονα ἅμα καὶ δίκαιον

[28]   Ποτὲ μὲν γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ φρόνιμον καὶ δίκαιον καὶ

[27]   ὄρεξιν· οἷς συνῳδόν ἐστι τὸ λέγειν, αὐτὸ μόνον εἶναι τὸ καλὸν

[29]   παρέχουσα τὸν ἄνθρωπον ἐν τῷ λέγειν καὶ πράττειν καθ´ ἑαυτὸν καὶ

[6]   ἂν λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ εὖ λέγειν. Καὶ τὴν τῶν σοφισμάτων δὲ

[6]   πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ δὲ τοῦ λέγειν μέρος ἐστὶ τὸ ὀνομάζειν, ὡς

[6]   ὄνομα. Καὶ γάρ τοι τὸ λέγειν μία δή τίς ἐστι τῶν

[2]   νοήσεις τοῦ θείου εὐπαθεῖν τε λέγεται, καὶ τοῦτο τὸ πάθημα αὐτῆς

[19]   σημεῖον δέ, ἐν οἷς εἰκότως λέγεται τὸ τῆς ὀσμῆς γένος, ὅτι

[6]   ὁ ὁπωσδήποτε λέγων ὀρθῶς ἂν λέγοι, ἀλλ´ εἰ οὕτω λέγοι, ᾗ

[6]   ἂν λέγοι, ἀλλ´ εἰ οὕτω λέγοι, ᾗ τὰ πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ

[14]   θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ λέγοιτ´ ἂν καὶ ποιεῖν, ἐγείρων καὶ

[6]   ἡ ῥητορικὴ αὐτοῦ, δικαίως ἂν λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ εὖ λέγειν. Καὶ

[4]   δ´ ἐπιόντων κριτὴς μὲν ἂν λέγοιτο ὁ φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ τὰ

[4]   γενομένῃ αἰσθήσει καὶ ἐν ἑαυτοῖς λέγομεν φέρε Σωκράτης, ἵππος, πῦρ, καὶ

[27]   πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν τὰ λεγόμενα κακὰ εἶναι οἷον ἀτιμίαι καὶ

[4]   τις ἔσται τῶν πρώτων πρώτη λεγομένη, ἡ δὲ τῶν δευτέρων δευτέρα.

[4]   αὐτῆς ἐν σώματι ἡ τότε λεγομένη νόησις νῦν ἐλέχθη φυσικὴ ἔννοια,

[33]   δὲ ἡ μάλιστα καὶ κυρίως λεγομένη οὐκ ἄλλη τίς ἐστι τῆς

[33]   συγγενῶν πρὸς ἀλλήλους καὶ ἡ λεγομένη πολιτικὴ καὶ ἡ ἑταιρική, αὗται

[4]   ἐπιστημονικοῦ λόγου, οὐχὶ τὴν νῦν λεγομένην φαμέν, ἀλλὰ τὴν ὅτε χωρὶς

[34]   οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν ἢ οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς ἀπό τινος θείας μοίρας

[14]   δὲ καὶ τὸν ἱερὸν Ἑρμοῦ λεγόμενον ἀστέρα εἰς τὸν ἰσοταχῆ μὲν

[11]   τοιοῦτος ἄν τις εἴη θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ δὲ τὸν καλούμενον φυσικὸν

[26]   καθ´ ἕξιν καὶ κατ´ ἐνέργειαν λεγομένου διήνεγκε. Τὸ μὲν γὰρ δυνάμει

[6]   δὲ ἐριστικοῖς πρὸς τοὺς ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς, οἷον Εὐθύδημον φέρε καὶ

[27]   καὶ δαιμονίως προσκαλούμενον. Τῶν δὲ λεγομένων ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀγαθῶν, οἷον

[30]   αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων αἱ τέλειαι. ~Λέγονται γὰρ καὶ ἄλλως ἀρεταί, αἱ

[10]   θειότης, οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν. Λέγω δὲ οὐχ ὡς χωρίζων ταῦτα,

[13]   ἐξ εἴκοσι. Τὸ δὲ ἕτερον, λέγω δὲ τὸ ἰσοσκελές, συστατικὸν τοῦ

[13]   τρίτου. Τὸ μὲν δὴ πρότερον, λέγω δὲ τὸ σκαληνὸν τρίγωνον, πυραμίδος

[32]   παθῶν ἁπλοῦν εἶναι, οἷον ὀργὴν λέγω καὶ πόθον καὶ ζῆλον καὶ

[8]   ἀρχῶν τὲ καὶ τῶν θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ τῶν πρώτων

[8]   Καὶ πρῶτόν γε περὶ ὕλης λέγωμεν. Ταύτην τοίνυν ἐκμαγεῖόν τε καὶ

[7]   ~ἑξῆς δὲ περὶ τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου τοίνυν τὸ μὲν εἴπομεν

[6]   πράξεων, ὥστε οὐχ ὁ ὁπωσδήποτε λέγων ὀρθῶς ἂν λέγοι, ἀλλ´ εἰ

[14]   καὶ τὴν οὐσίαν αὐτῆς ὑποστησώμεθα. Λέγων οὖν εἶναί τινα νοητὴν οὐσίαν

[18]   τῶν ἄλλων ὅσα διαφανῆ καὶ λεῖα οὐκ ἄλλως ἢ κατὰ ἀνάκλασιν

[19]   ἂν τὸ ἀνώμαλον μετὰ σκληρότητος, λεῖον δὲ τὸ ὁμαλὸν μετὰ πυκνοῦ·

[23]   γὰρ ἐν αὐτῷ διὰ τὸ λεῖον καὶ πυκνὸν καὶ λαμπρὸν τὴν

[18]   τοῦ πυρὸς τὸ φωτοειδές, ὅπερ λεῖον ὑπάρχον καὶ πυκνὸν ἀδελφὸν ᾤοντο

[17]   τὸν μὲν μυελὸν ἐκ τῶν λείων τε καὶ ἀστραβῶν τριγώνων, ἐξ

[19]   σκληρῶν, κούφων τε καὶ βαρέων λείων τε καὶ τραχέων, ὡς κρίνειν

[13]   συνελαυνόμενα πρὸς ἄλληλα φέρεται τὰ λεπτομερέστερα εἰς τὰς τῶν ἁδρομερεστέρων χώρας.

[19]   μὲν εἶναι παχυτέραν, ὕδατος δὲ λεπτοτέραν· σημεῖον δέ, ἐν οἷς εἰκότως

[22]   δὲ φλέγμα ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ, εἴσω δὲ

[17]   αὐτοῖς ὥσπερ ἐπιπλασσομένης πῃ μὲν λευκῆς πῃ δὲ πελιᾶς, πρὸς αὐτὸ

[4]   δὲ κατὰ συμβεβηκός, οἷον τὸ λευκόν, τὸ κεχρωσμένον, μετὰ δὲ ταῦτα

[4]   ὡς αἱ ποιότητες, οἷον χρῶμα, λευκότης, τὰ δὲ κατὰ συμβεβηκός, οἷον

[10]   τὸ δ´ ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον. Ἄνθρωποι μὲν δὴ ἅτε τοῦ

[9]   τὸ δὲ ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον· εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ

[6]   τὸ δὲ ἡγούμενον· τὸ ἄρα λῆγον. Τῶν δὲ ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν

[25]   ἀναμιμνησκόμενοι τῶν πάλαι ἐγνωσμένων, ὧν λήθην ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες. Ἔτι τε ἡ

[6]   κατηγορικοὶ μέν, ὧν καὶ τὰ λήμματα καὶ τὰ συμπεράσματα ἁπλαῖ προτάσεις

[34]   πάντα· οὐ γάρ ποτε κακῶν λήξειν τὰ πράγματα τὰ ἀνθρώπινα, εἰ

[27]   αὑτὰς αἱρετάς, ὡς ἀκόλουθόν γε ληπτέον τῷ μόνον αὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ

[8]   μετ´ ἀναισθησίας καὶ νόθῳ λογισμῷ ληπτόν· ἰδιότητα δ´ ἔχειν τοιαύτην, ὥστε

[10]   δ´ ἐστὶ καὶ νῷ μόνῳ ληπτός, ὡς εἴρηται, ἐπεὶ οὔτε γένος

[27]   τῶν τιμῶν, ὧν τοιοῦτος ὢν λήψεται, οὐδὲ μισθῶν ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν

[34]   τόπον ἀφωρισμένον ἐχούσας καὶ ἀνθρώπους λογάδας ἀπὸ πάσης ἡλικίας, ὥστε κατὰ

[29]   τὰ δὲ ἐν εἴδει αὐτῆς· λογικαὶ δὴ καὶ αἱ περὶ τὸ

[25]   αὑτήν. Ὅτι μὲν οὖν αἱ λογικαὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ τὸν

[25]   τῆς αὐτῆς οὐσίας εἶναι ταῖς λογικαῖς, θνητάς τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν.

[2]   νοητά, ἡ δὲ πρᾶξις ψυχῆς λογικῆς ἐνέργεια διὰ σώματος γινομένη. Ἡ

[5]   μέχρι τῶν εἰδῶν, οἷον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον καὶ θνητὸν καὶ

[5]   τὴν ψυχὴν εἴς τε τὸ λογικὸν καὶ εἰς τὸ παθητικόν, καὶ

[33]   οὖν τρεῖς εἰσὶν ἕξεις ψυχῆς λογικοῦ ζῴου, ἡ μὲν ἀγαθή, ἡ

[27]   δυνατοὺς γίνεσθαι ἐπορέξασθαι τῆς τοῦ λογικοῦ παντὸς φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ τοὺς

[29]   οἰκείαν ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ καὶ πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων, ὅθεν

[29]   ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν τοῦ λογισμοῦ, τῶν δὲ λοιπῶν μερῶν τῆς

[7]   ἰδεῖν μόνῳ τῷ τῆς ψυχῆς λογισμῷ. Ἔστι γὰρ ἡ τῶν μαθημάτων

[8]   τε μετ´ ἀναισθησίας καὶ νόθῳ λογισμῷ ληπτόν· ἰδιότητα δ´ ἔχειν τοιαύτην,

[24]   Λαίου τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία λογισμῷ μαχομένη· λέγει γὰρ οὕτως· Αἲ

[24]   μὲν τῆς Μηδείας ὁ θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος· λέγει γοῦν τὸ Καὶ

[25]   τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ οὔτε λογισμῷ οὔτε κρίσει χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι

[24]   δὲ χωρίζεται τὸ παθητικὸν καὶ λογιστικόν, εἴ γε τὸ μὲν περὶ

[29]   τὸ φύσει δεσποτικόν, τουτέστι τὸ λογιστικόν. Ἡ δὲ ἀνδρία ἐστι δόγματος

[24]   τό τε παθητικὸν καὶ τὸ λογιστικὸν καὶ τόποις ὀφείλει κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται

[29]   τοῦτο δὲ εἴη ἂν τὸ λογιστικόν· ὅταν δὲ φῶμεν τάξιν τινὰ

[24]   δὲ τὸ ἕτερον εἶναι τὸ λογιστικὸν τοῦ παθητικοῦ παρίσταται κἀκ τοῦ

[17]   ἡγεμονικόν. Ἐν τούτῳ καὶ τὸ λογιστικὸν τῷ τόπῳ καὶ τὸ κρῖνόν

[24]   ἑτέραν μὲν ἐπιμέλειαν εἶναι τοῦ λογιστικοῦ, ἑτέραν δὲ τοῦ παθητικοῦ· τοῦ

[29]   Ἑτέρου γὰρ ὄντος τοῦ τε λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος

[29]   ἑκάστου τελειότης· τοῦ μὲν δὴ λογιστικοῦ μέρους τελειότης ἐστὶν ἡ φρόνησις,

[30]   συνίσταται ἢ ἐν μόνῳ τῷ λογιστικῷ, αἱ μὲν περὶ τὸ παθητικὸν

[30]   ἡγουμένας μὲν τὰς ἐν τῷ λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν καὶ αἱ λοιπαὶ

[33]   ὑπάρχει, ὅθεν καὶ ἐν τῷ λογιστικῷ συνίσταται τῆς ψυχῆς· θεωρήματα δ´

[34]   θυμικὸν τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ λογιστικῷ· τοῖς δὲ τὰς τέχνας καὶ

[30]   οὐ τελείων ἀρετῶν ποιούμενοι τὸν λόγον. Αἱ δὴ τέλειαι ἀρεταὶ δῆλον

[5]   καὶ μετὰ τοῦτο εἰ δέοι λόγον ἀποδιδόναι τῆς ὑποθέσεως, ἄλλην ὑποθέμενος

[4]   τῆς ψυχῆς πρὸς αὑτὴν διάλογον, λόγον δὲ τὸ ἀπ´ ἐκείνης ῥεῦμα

[3]   πρακτική, ἡ δὲ περὶ τὸν λόγον διαλεκτική. Διαιρεῖται δὲ αὕτη εἴς

[27]   αὐτοῦ τῆς ὁμοιότητος νοῦν καὶ λόγον, διὸ καὶ τὸ ἡμέτερον ἀγαθὸν

[23]   ῥητέον, ἐντεῦθέν ποθεν ἀναλαβόντας τὸν λόγον, εἰ καὶ δόξομεν παλιλλογεῖν. Ψυχὴν

[5]   περιεχόντων διὰ συλλογισμοῦ· ὡς κατὰ λόγον εἶναι τῆς διαλεκτικῆς τὸ μὲν

[12]   ἁπτόν· κατὰ δὴ τὸν εἰκότα λόγον ἐκ γῆς αὐτὸν καὶ πυρὸς

[8]   ὥστε πᾶσαν γένεσιν ὑποδέχεσθαι τιθήνης λόγον ἐπέχουσαν τῷ φέρειν αὐτὰς καὶ

[9]   δεξάμενος ἀνδριὰς ἔσται. ~Ἀρχικὸν δὲ λόγον ἐπεχούσης τῆς ὕλης, ἔτι καὶ

[10]   τῆς τρίτης ἀρχῆς ποιητέον τὸν λόγον, ἣν μικροῦ δεῖν καὶ ἄρρητον

[10]   οὕτω πως· ὃν γὰρ ἔχει λόγον ὁ ἥλιος πρὸς τὴν ὅρασιν

[10]   τὸ ὁρᾶσθαι, τοῦτον ἔχει τὸν λόγον ὁ πρῶτος νοῦς πρὸς τὴν

[30]   γὰρ πράττουσι τὰ καλὰ κατὰ λόγον, οὐ τὸν ἐν αὑταῖς· οὐ

[9]   ἡ ὕλη κατὰ τὸν ἑαυτῆς λόγον, παρ´ ἑτέρου τινὸς κρείττονος, καὶ

[17]   αὐτοῦ, ταύτης τὸ ἡγεμονικὸν κατὰ λόγον περὶ τὴν κεφαλὴν καθίδρυσαν, ἔνθα

[24]   κατὰ τὰς δυνάμεις, καὶ κατὰ λόγον τὰ μέρη αὐτῆς τόποις ἰδίοις

[29]   ποιῇ τι παρὰ τὸν ὁρθὸν λόγον, ὑπὸ ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης τοῦτο

[29]   ἐστι λόγος· ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος ἀπὸ φρονήσεως γίνεται. Καὶ μὴν

[28]   δὴ θεός, ὥσπερ ὁ παλαιὸς λόγος, ἀρχήν τε καὶ τελευτὴν καὶ

[4]   κρίνεται, κριτὴς δὲ καὶ ὁ λόγος, δι´ οὗ τὸ ἀληθὲς κρίνεται,

[6]   τἀληθῆ. Ἔστι δὲ ὁ συλλογισμὸς λόγος, ἐν ᾧ τεθέντων τινῶν ἕτερόν

[30]   ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ αὐτὸς λόγος. Ἐπεὶ οὖν τὸ μὲν μέτριον

[30]   πείθονται αὐτῷ· ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ στρατιώτου καὶ ἐπὶ

[29]   ἔννομον δόγμα ὀρθός τίς ἐστι λόγος· ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος ἀπὸ

[4]   ἐπιστήμη τέ ἐστι καὶ ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ δὲ περὶ τὰ αἰσθητὰ

[4]   εἶναι. Διττὸς δ´ ἐστὶν ὁ λόγος· ὁ μὲν γάρ ἐστι παντελῶς

[4]   τὸν δὲ αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ

[4]   τὰ δὲ δεύτερα ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος οὐκ ἄνευ νοήσεως· τὰ δὲ

[4]   τὸ δὲ ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ τῆς αἰσθήσεως. Τοῦ

[4]   θεωρίας καὶ πράξεως, ὁ ὀρθὸς λόγος οὐχ ὁμοίως κρίνει τὰ τῇ

[11]   μὲν δὴ περὶ τῶν ἀρχῶν λόγος τοιοῦτος ἄν τις εἴη θεολογικὸς

[4]   ὁ φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος, φύσει ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος καὶ

[4]   οὐκ ἄλλο τί ἐστιν ἢ λόγος φυσικός. Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων κριτὴς

[7]   τε καὶ ἀνόνητος καὶ οὐδενὸς λόγου ἀξία ἡ περὶ τούτων σκέψις

[3]   καὶ ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ ἡ μὲν

[4]   ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ λόγου καὶ δοξαστικοῦ, οὔσης δὲ καὶ

[6]   τὸ ὀνομάζειν, ὡς καὶ τοῦ λόγου μέρος τὸ ὄνομα, τὸ ὀρθῶς

[6]   τὰς φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ λόγου, ὃν καλοῦμεν πρότασιν, δύο ἐστὶν

[29]   ἀνδρία δόγματος ἐννόμου διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ διασωστική ἐστι, τὸ γὰρ

[4]   νόησιν ἀρχὴν εἶναι τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, οὐχὶ τὴν νῦν λεγομένην φαμέν,

[4]   κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, περιλήψει τινὶ καὶ οὐ διεξόδῳ,

[2]   πρᾶξαι τὰ ὑπαγορευόμενα ἐκ τοῦ λόγου. Τίμιος μὲν δὴ ὁ θεωρητικὸς

[4]   κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ δοξαστικοῦ λόγου, τὸ δὲ ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς

[4]   μετὰ λόγου, τουτέστιν οὐκ ἄνευ λόγου, τὸν δὲ αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς

[4]   νοητὸν κόσμον κρίνει νόησις μετὰ λόγου, τουτέστιν οὐκ ἄνευ λόγου, τὸν

[6]   τῷ Παρμενίδῃ τοιούτους εὕροιμεν ἂν λόγους· εἰ μὴ ἔχει μέρη τὸ

[6]   κατὰ τὸ πρῶτον σχῆμα ἐρωτᾷ λόγους πολλάκις ὁ Πλάτων καὶ κατὰ

[25]   δὲ ἀθανάτους εἶναι τὰς ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε τὸ εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς τοῖς

[21]   τοῦ σώματος πόρων καὶ τῷ λόγῳ θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ

[28]   κατὰ νόμον, καὶ τὸ κυριώτατον λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ καὶ θεωρημάτων παραδόσει

[31]   τὰ τοιαῦτα ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι καὶ λόγῳ καὶ ἤθεσιν ἀστείοις καὶ μελέτῃ.

[4]   φυσικὴν καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ τῷ λόγῳ χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες ἐπὶ τὰς

[6]   διαφοράς, καὶ τὰ εἴδη τῶν λόγων, ἃ προσαρμόττει τῇδε ἢ τῇδε

[6]   αἰσθάνηται καὶ ὁποῖος ὑπὸ τίνων λόγων καὶ ὁποίων πείθεσθαι δύναται, οὗτος,

[5]   δ´ ἐστὶ πᾶσα ἡ διὰ λόγων μέθοδος ἡ ἀπὸ τοῦ ὁμοίου

[16]   τὰ πάντα, τρία δὲ τὰ λοιπὰ γένη ζῴων ἔλειπεν, ἅπερ ἔμελλε

[30]   λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν καὶ αἱ λοιπαὶ τὸ τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ

[12]   πρὸς ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος δὲ τὰς λοιπὰς κινήσεις μόνην αὐτῷ δέδωκε τὴν

[3]   δὲ δεύτερον οἰκονομικόν, τὸ δὲ λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ τὸ

[5]   καλοῦ, ἵνα οὕτω μετιόντες εὕρωμεν λοιπὸν τὸ αὐτὸ τοῦτο καλόν. Τὸ

[34]   τούτοις δὲ εὐπειθῶς συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς. Πέντε δέ φησιν εἶναι πολιτείας,

[19]   τὴν γλῶτταν ὑγρότητα· τοὺς δὲ λοιπούς, τοὺς μὲν κυκῶντάς τε καὶ

[36]   εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοῦ δογμάτων γενέσθαι.

[3]   θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας καὶ τῶν λοιπῶν μαθημάτων μαθηματικόν. Τῆς δὴ διαιρέσεως

[29]   μὲν τοῦ λογισμοῦ, τῶν δὲ λοιπῶν μερῶν τῆς ψυχῆς κατ´ οἰκείαν

[7]   τις ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ τῶν λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ ταῦτα ἑπομένως περὶ

[32]   κακοῦ· πλεονάζει μέντοι ἐν τῷ λυπεῖσθαι καὶ ὀχλεῖσθαι, καὶ διὰ τοῦτο

[32]   ἡμαρτημένα ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν ἡδονή, λύπη, θυμός, ἔλεος, αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ

[32]   καὶ διὰ τοῦτο συνῆπται τῇ λύπῃ· ὅ τε ἐπιθυμῶν ἐν προσδοκίᾳ

[32]   ἐναντίῳ· μίγνυται γὰρ ἡδονὴ καὶ λύπη, οὐκ ἂν δὲ συνέβαινε τοῦτο,

[32]   στοιχειώδη δύο, ἡδονή τε καὶ λύπη, τἆλλα δ´ ἐκ τούτων πέπλασται.

[16]   αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ ἡδονὴ καὶ λύπη, φόβος τε καὶ θυμός, ὧν

[32]   τούτοις γὰρ ἐνορᾶται ἡδονὴ καὶ λύπη ὡς ἂν ἐκ τούτων μεμιγμένοις.

[32]   ἡσθῆναι ἐπὶ τοῖς κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι δὲ ἐν τοῖς ἐναντίοις· καὶ

[24]   ἐστι, τὸ δὲ περὶ τὰ λυπηρὰ καὶ ἡδέα, προσέτι τοῦ παθητικοῦ

[32]   δὲ καὶ γινώσκοντες ὅτι οὐ λυπηρὰ τὰ προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ

[32]   ἡμῖν κινηθέντα φέρεται, τῆς μὲν λύπης καὶ τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ

[30]   ὥστε καὶ καταφθίνειν ὑπὸ τῆς λύπης, ὑπερπαθής τε καὶ ἀμετροπαθής, ὁ

[32]   δεχόμενα. Περὶ δὲ ἡδονῆς καὶ λύπης φησὶν ὁ Πλάτων, ὅτι ταῦτα

[32]   κακὸν ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ δὲ μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι

[30]   γονέων τελευτησάντων ὁ μὲν μὴ λυπούμενος ἀπαθής, ὁ δ´ ὥστε καὶ

[30]   τε καὶ ἀμετροπαθής, ὁ δὲ λυπούμενος μέν, μετρίως δὲ τοῦτο πάσχων,

[9]   εἶναι ἰδέας, οἷον ἀσπίδος ἢ λύρας, οὔτε μὴν τῶν παρὰ φύσιν,

[6]   παρὰ τὰ πράγματα, καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν. Καὶ μὴν τὰς δέκα

[15]   καὶ δαιμόνων, ὃ δὴ πᾶν λύσιν οὐκ ἔχει κατὰ τὴν ἐκείνου

[1]   Φιλοσοφία ἐστὶν ὄρεξις σοφίας, ἢ λύσις καὶ περιαγωγὴ ψυχῆς ἀπὸ σώματος,

[31]   τοσούτῳ κάκιον, ὅσῳπερ καὶ αἴσχιον· λυσιτελεῖ δὲ τῷ ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν δίκην,

Chapitre
[5]	ὑποπίπτειν πράγματος δεῖ τὸ γένος	λαβεῖν,	ὡς τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον,
[6]	Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ	λαβόντες	τὴν τοῦ ἴσου ἐπιστήμην μὴ
[4]	Πλάτωνος αἴσθησιν ὡς ἀπὸ Σωκράτους	λαβὼν	συνθείη ᾗ ἔχει περὶ Σωκράτους
[14]	πλανῆται ἐλθόντες ταύτην τὴν τάξιν	λάβωσιν,	ὥστε εὐθείας νοηθείσης ἀπὸ τῆς
[18]	ὧν μὲν ἐξ ἐναντίων τὸ	λαιὸν	καὶ τὸ δεξιὸν ὁρᾶται, ἐφ´
[26]	δὴ περιέχεται μὲν καὶ ὁ	Λάϊος	καὶ τὸ φῦσαι αὐτὸν παῖδα,
[24]	ἐμῶν βουλευμάτων· ἐπὶ δὲ τοῦ	Λαίου	τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία λογισμῷ
[26]	γὰρ καὶ ὁ Ἀπόλλων τῷ	Λαΐῳ	προεῖπεν· Εἰ γὰρ τεκνώσεις παῖδ´,
[26]	κατὰ τὴν ἐφ´ ὁπότερον ῥοπὴν	λαμβάνει	τὸ ἀληθεύειν ἢ μή. ~Ἑξῆς
[7]	θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ τοῦ ὄντος	λαμβάνεσθαι	γεωμετρία τε καὶ ἀριθμητικὴ καὶ
[30]	καὶ αἱ λοιπαὶ τὸ τέλειον	λαμβάνουσιν,	ἑπομένας δὲ τὰς ἐν τῷ
[25]	μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν	λαμβάνουσιν,	ἡ μὲν οἰκειωτικὴ εἰς τὸ
[27]	κατῳκισμένοις καὶ φῶς μὲν μηδέποτε	λαμπρὸν	ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς δέ τινας σκιὰς
[23]	καθαίρῃ τε αὐτὸ καὶ παρέχῃ	λαμπρόν·	τὰς γοῦν ἐπιγινομένας ἔκ τινων
[23]	τὸ λεῖον καὶ πυκνὸν καὶ	λαμπρὸν	τὴν ἐκ τοῦ νοῦ φερομένην
[27]	μισθῶν ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν πάντας	λανθάνῃ	ἀνθρώπους κἂν τὰ λεγόμενα κακὰ
[34]	προβουλεύειν μὲν τοὺς ἄρχοντας τοῦ	λαοῦ,	τοὺς δὲ συμμάχους τούτοις ὑπηρετεῖν
[24]	Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία λογισμῷ μαχομένη·	λέγει	γὰρ οὕτως· Αἲ αἲ τόδ´
[24]	Μηδείας ὁ θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος·	λέγει	γοῦν τὸ Καὶ μανθάνω μὲν
[26]	νόμου τάξιν ἐπέχουσα οὐχ οἷον	λέγει,	διότι ὅδε μὲν τάδε ποιήσει,
[28]	δὴ τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ	λέγει,	ποτὲ δ´ ἕπεσθαι, ὡς ὁπόταν
[28]	δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ	λέγει	τὸ σώφρονα ἅμα καὶ δίκαιον
[28]	Ποτὲ μὲν γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ	λέγει	τὸ φρόνιμον καὶ δίκαιον καὶ
[27]	ὄρεξιν· οἷς συνῳδόν ἐστι τὸ	λέγειν,	αὐτὸ μόνον εἶναι τὸ καλὸν
[29]	παρέχουσα τὸν ἄνθρωπον ἐν τῷ	λέγειν	καὶ πράττειν καθ´ ἑαυτὸν καὶ
[6]	ἂν λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ εὖ	λέγειν.	Καὶ τὴν τῶν σοφισμάτων δὲ
[6]	πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ δὲ τοῦ	λέγειν	μέρος ἐστὶ τὸ ὀνομάζειν, ὡς
[6]	ὄνομα. Καὶ γάρ τοι τὸ	λέγειν	μία δή τίς ἐστι τῶν
[2]	νοήσεις τοῦ θείου εὐπαθεῖν τε	λέγεται,	καὶ τοῦτο τὸ πάθημα αὐτῆς
[19]	σημεῖον δέ, ἐν οἷς εἰκότως	λέγεται	τὸ τῆς ὀσμῆς γένος, ὅτι
[6]	ὁ ὁπωσδήποτε λέγων ὀρθῶς ἂν	λέγοι,	ἀλλ´ εἰ οὕτω λέγοι, ᾗ
[6]	ἂν λέγοι, ἀλλ´ εἰ οὕτω	λέγοι,	ᾗ τὰ πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ
[14]	θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ	λέγοιτ´	ἂν καὶ ποιεῖν, ἐγείρων καὶ
[6]	ἡ ῥητορικὴ αὐτοῦ, δικαίως ἂν	λέγοιτο	ἐπιστήμη τοῦ εὖ λέγειν. Καὶ
[4]	δ´ ἐπιόντων κριτὴς μὲν ἂν	λέγοιτο	ὁ φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ τὰ
[4]	γενομένῃ αἰσθήσει καὶ ἐν ἑαυτοῖς	λέγομεν	φέρε Σωκράτης, ἵππος, πῦρ, καὶ
[27]	πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν τὰ	λεγόμενα	κακὰ εἶναι οἷον ἀτιμίαι καὶ
[4]	τις ἔσται τῶν πρώτων πρώτη	λεγομένη,	ἡ δὲ τῶν δευτέρων δευτέρα.
[4]	αὐτῆς ἐν σώματι ἡ τότε	λεγομένη	νόησις νῦν ἐλέχθη φυσικὴ ἔννοια,
[33]	δὲ ἡ μάλιστα καὶ κυρίως	λεγομένη	οὐκ ἄλλη τίς ἐστι τῆς
[33]	συγγενῶν πρὸς ἀλλήλους καὶ ἡ	λεγομένη	πολιτικὴ καὶ ἡ ἑταιρική, αὗται
[4]	ἐπιστημονικοῦ λόγου, οὐχὶ τὴν νῦν	λεγομένην	φαμέν, ἀλλὰ τὴν ὅτε χωρὶς
[34]	οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν ἢ οἱ	λεγόμενοι	βασιλεῖς ἀπό τινος θείας μοίρας
[14]	δὲ καὶ τὸν ἱερὸν Ἑρμοῦ	λεγόμενον	ἀστέρα εἰς τὸν ἰσοταχῆ μὲν
[11]	τοιοῦτος ἄν τις εἴη θεολογικὸς	λεγόμενος·	ἐπὶ δὲ τὸν καλούμενον φυσικὸν
[26]	καθ´ ἕξιν καὶ κατ´ ἐνέργειαν	λεγομένου	διήνεγκε. Τὸ μὲν γὰρ δυνάμει
[6]	δὲ ἐριστικοῖς πρὸς τοὺς ἰδίως	λεγομένους	ἐριστικούς, οἷον Εὐθύδημον φέρε καὶ
[27]	καὶ δαιμονίως προσκαλούμενον. Τῶν δὲ	λεγομένων	ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀγαθῶν, οἷον
[30]	αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων αἱ τέλειαι.	~Λέγονται	γὰρ καὶ ἄλλως ἀρεταί, αἱ
[10]	θειότης, οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν.	Λέγω	δὲ οὐχ ὡς χωρίζων ταῦτα,
[13]	ἐξ εἴκοσι. Τὸ δὲ ἕτερον,	λέγω	δὲ τὸ ἰσοσκελές, συστατικὸν τοῦ
[13]	τρίτου. Τὸ μὲν δὴ πρότερον,	λέγω	δὲ τὸ σκαληνὸν τρίγωνον, πυραμίδος
[32]	παθῶν ἁπλοῦν εἶναι, οἷον ὀργὴν	λέγω	καὶ πόθον καὶ ζῆλον καὶ
[8]	ἀρχῶν τὲ καὶ τῶν θεολογικῶν	λέγωμεν	θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ τῶν πρώτων
[8]	Καὶ πρῶτόν γε περὶ ὕλης	λέγωμεν.	Ταύτην τοίνυν ἐκμαγεῖόν τε καὶ
[7]	~ἑξῆς δὲ περὶ τοῦ θεωρητικοῦ	λέγωμεν.	Τούτου τοίνυν τὸ μὲν εἴπομεν
[6]	πράξεων, ὥστε οὐχ ὁ ὁπωσδήποτε	λέγων	ὀρθῶς ἂν λέγοι, ἀλλ´ εἰ
[14]	καὶ τὴν οὐσίαν αὐτῆς ὑποστησώμεθα.	Λέγων	οὖν εἶναί τινα νοητὴν οὐσίαν
[18]	τῶν ἄλλων ὅσα διαφανῆ καὶ	λεῖα	οὐκ ἄλλως ἢ κατὰ ἀνάκλασιν
[19]	ἂν τὸ ἀνώμαλον μετὰ σκληρότητος,	λεῖον	δὲ τὸ ὁμαλὸν μετὰ πυκνοῦ·
[23]	γὰρ ἐν αὐτῷ διὰ τὸ	λεῖον	καὶ πυκνὸν καὶ λαμπρὸν τὴν
[18]	τοῦ πυρὸς τὸ φωτοειδές, ὅπερ	λεῖον	ὑπάρχον καὶ πυκνὸν ἀδελφὸν ᾤοντο
[17]	τὸν μὲν μυελὸν ἐκ τῶν	λείων	τε καὶ ἀστραβῶν τριγώνων, ἐξ
[19]	σκληρῶν, κούφων τε καὶ βαρέων	λείων	τε καὶ τραχέων, ὡς κρίνειν
[13]	συνελαυνόμενα πρὸς ἄλληλα φέρεται τὰ	λεπτομερέστερα	εἰς τὰς τῶν ἁδρομερεστέρων χώρας.
[19]	μὲν εἶναι παχυτέραν, ὕδατος δὲ	λεπτοτέραν·	σημεῖον δέ, ἐν οἷς εἰκότως
[22]	δὲ φλέγμα ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν	λεύκας	καὶ ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ, εἴσω δὲ
[17]	αὐτοῖς ὥσπερ ἐπιπλασσομένης πῃ μὲν	λευκῆς	πῃ δὲ πελιᾶς, πρὸς αὐτὸ
[4]	δὲ κατὰ συμβεβηκός, οἷον τὸ	λευκόν,	τὸ κεχρωσμένον, μετὰ δὲ ταῦτα
[4]	ὡς αἱ ποιότητες, οἷον χρῶμα,	λευκότης,	τὰ δὲ κατὰ συμβεβηκός, οἷον
[10]	τὸ δ´ ἡγούμενον, τὸ ἄρα	λῆγον.	Ἄνθρωποι μὲν δὴ ἅτε τοῦ
[9]	τὸ δὲ ἡγούμενον, τὸ ἄρα	λῆγον·	εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ
[6]	τὸ δὲ ἡγούμενον· τὸ ἄρα	λῆγον.	Τῶν δὲ ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν
[25]	ἀναμιμνησκόμενοι τῶν πάλαι ἐγνωσμένων, ὧν	λήθην	ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες. Ἔτι τε ἡ
[6]	κατηγορικοὶ μέν, ὧν καὶ τὰ	λήμματα	καὶ τὰ συμπεράσματα ἁπλαῖ προτάσεις
[34]	πάντα· οὐ γάρ ποτε κακῶν	λήξειν	τὰ πράγματα τὰ ἀνθρώπινα, εἰ
[27]	αὑτὰς αἱρετάς, ὡς ἀκόλουθόν γε	ληπτέον	τῷ μόνον αὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ
[8]	μετ´ ἀναισθησίας καὶ νόθῳ λογισμῷ	ληπτόν·	ἰδιότητα δ´ ἔχειν τοιαύτην, ὥστε
[10]	δ´ ἐστὶ καὶ νῷ μόνῳ	ληπτός,	ὡς εἴρηται, ἐπεὶ οὔτε γένος
[27]	τῶν τιμῶν, ὧν τοιοῦτος ὢν	λήψεται,	οὐδὲ μισθῶν ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν
[34]	τόπον ἀφωρισμένον ἐχούσας καὶ ἀνθρώπους	λογάδας	ἀπὸ πάσης ἡλικίας, ὥστε κατὰ
[29]	τὰ δὲ ἐν εἴδει αὐτῆς·	λογικαὶ	δὴ καὶ αἱ περὶ τὸ
[25]	αὑτήν. Ὅτι μὲν οὖν αἱ	λογικαὶ	ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ τὸν
[25]	τῆς αὐτῆς οὐσίας εἶναι ταῖς	λογικαῖς,	θνητάς τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν.
[2]	νοητά, ἡ δὲ πρᾶξις ψυχῆς	λογικῆς	ἐνέργεια διὰ σώματος γινομένη. Ἡ
[5]	μέχρι τῶν εἰδῶν, οἷον εἰς	λογικὸν	καὶ ἄλογον καὶ θνητὸν καὶ
[5]	τὴν ψυχὴν εἴς τε τὸ	λογικὸν	καὶ εἰς τὸ παθητικόν, καὶ
[33]	οὖν τρεῖς εἰσὶν ἕξεις ψυχῆς	λογικοῦ	ζῴου, ἡ μὲν ἀγαθή, ἡ
[27]	δυνατοὺς γίνεσθαι ἐπορέξασθαι τῆς τοῦ	λογικοῦ	παντὸς φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ τοὺς
[29]	οἰκείαν ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ τοῦ	λογισμοῦ	καὶ πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων, ὅθεν
[29]	ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν τοῦ	λογισμοῦ,	τῶν δὲ λοιπῶν μερῶν τῆς
[7]	ἰδεῖν μόνῳ τῷ τῆς ψυχῆς	λογισμῷ.	Ἔστι γὰρ ἡ τῶν μαθημάτων
[8]	τε μετ´ ἀναισθησίας καὶ νόθῳ	λογισμῷ	ληπτόν· ἰδιότητα δ´ ἔχειν τοιαύτην,
[24]	Λαίου τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία	λογισμῷ	μαχομένη· λέγει γὰρ οὕτως· Αἲ
[24]	μὲν τῆς Μηδείας ὁ θυμὸς	λογισμῷ	μαχόμενος· λέγει γοῦν τὸ Καὶ
[25]	τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ οὔτε	λογισμῷ	οὔτε κρίσει χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι
[24]	δὲ χωρίζεται τὸ παθητικὸν καὶ	λογιστικόν,	εἴ γε τὸ μὲν περὶ
[29]	τὸ φύσει δεσποτικόν, τουτέστι τὸ	λογιστικόν.	Ἡ δὲ ἀνδρία ἐστι δόγματος
[24]	τό τε παθητικὸν καὶ τὸ	λογιστικὸν	καὶ τόποις ὀφείλει κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται
[29]	τοῦτο δὲ εἴη ἂν τὸ	λογιστικόν·	ὅταν δὲ φῶμεν τάξιν τινὰ
[24]	δὲ τὸ ἕτερον εἶναι τὸ	λογιστικὸν	τοῦ παθητικοῦ παρίσταται κἀκ τοῦ
[17]	ἡγεμονικόν. Ἐν τούτῳ καὶ τὸ	λογιστικὸν	τῷ τόπῳ καὶ τὸ κρῖνόν
[24]	ἑτέραν μὲν ἐπιμέλειαν εἶναι τοῦ	λογιστικοῦ,	ἑτέραν δὲ τοῦ παθητικοῦ· τοῦ
[29]	Ἑτέρου γὰρ ὄντος τοῦ τε	λογιστικοῦ	καὶ θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος
[29]	ἑκάστου τελειότης· τοῦ μὲν δὴ	λογιστικοῦ	μέρους τελειότης ἐστὶν ἡ φρόνησις,
[30]	συνίσταται ἢ ἐν μόνῳ τῷ	λογιστικῷ,	αἱ μὲν περὶ τὸ παθητικὸν
[30]	ἡγουμένας μὲν τὰς ἐν τῷ	λογιστικῷ,	ἀφ´ ὧν καὶ αἱ λοιπαὶ
[33]	ὑπάρχει, ὅθεν καὶ ἐν τῷ	λογιστικῷ	συνίσταται τῆς ψυχῆς· θεωρήματα δ´
[34]	θυμικὸν τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ	λογιστικῷ·	τοῖς δὲ τὰς τέχνας καὶ
[30]	οὐ τελείων ἀρετῶν ποιούμενοι τὸν	λόγον.	Αἱ δὴ τέλειαι ἀρεταὶ δῆλον
[5]	καὶ μετὰ τοῦτο εἰ δέοι	λόγον	ἀποδιδόναι τῆς ὑποθέσεως, ἄλλην ὑποθέμενος
[4]	τῆς ψυχῆς πρὸς αὑτὴν διάλογον,	λόγον	δὲ τὸ ἀπ´ ἐκείνης ῥεῦμα
[3]	πρακτική, ἡ δὲ περὶ τὸν	λόγον	διαλεκτική. Διαιρεῖται δὲ αὕτη εἴς
[27]	αὐτοῦ τῆς ὁμοιότητος νοῦν καὶ	λόγον,	διὸ καὶ τὸ ἡμέτερον ἀγαθὸν
[23]	ῥητέον, ἐντεῦθέν ποθεν ἀναλαβόντας τὸν	λόγον,	εἰ καὶ δόξομεν παλιλλογεῖν. Ψυχὴν
[5]	περιεχόντων διὰ συλλογισμοῦ· ὡς κατὰ	λόγον	εἶναι τῆς διαλεκτικῆς τὸ μὲν
[12]	ἁπτόν· κατὰ δὴ τὸν εἰκότα	λόγον	ἐκ γῆς αὐτὸν καὶ πυρὸς
[8]	ὥστε πᾶσαν γένεσιν ὑποδέχεσθαι τιθήνης	λόγον	ἐπέχουσαν τῷ φέρειν αὐτὰς καὶ
[9]	δεξάμενος ἀνδριὰς ἔσται. ~Ἀρχικὸν δὲ	λόγον	ἐπεχούσης τῆς ὕλης, ἔτι καὶ
[10]	τῆς τρίτης ἀρχῆς ποιητέον τὸν	λόγον,	ἣν μικροῦ δεῖν καὶ ἄρρητον
[10]	οὕτω πως· ὃν γὰρ ἔχει	λόγον	ὁ ἥλιος πρὸς τὴν ὅρασιν
[10]	τὸ ὁρᾶσθαι, τοῦτον ἔχει τὸν	λόγον	ὁ πρῶτος νοῦς πρὸς τὴν
[30]	γὰρ πράττουσι τὰ καλὰ κατὰ	λόγον,	οὐ τὸν ἐν αὑταῖς· οὐ
[9]	ἡ ὕλη κατὰ τὸν ἑαυτῆς	λόγον,	παρ´ ἑτέρου τινὸς κρείττονος, καὶ
[17]	αὐτοῦ, ταύτης τὸ ἡγεμονικὸν κατὰ	λόγον	περὶ τὴν κεφαλὴν καθίδρυσαν, ἔνθα
[24]	κατὰ τὰς δυνάμεις, καὶ κατὰ	λόγον	τὰ μέρη αὐτῆς τόποις ἰδίοις
[29]	ποιῇ τι παρὰ τὸν ὁρθὸν	λόγον,	ὑπὸ ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης τοῦτο
[29]	ἐστι λόγος· ὁ δὲ ὀρθὸς	λόγος	ἀπὸ φρονήσεως γίνεται. Καὶ μὴν
[28]	δὴ θεός, ὥσπερ ὁ παλαιὸς	λόγος,	ἀρχήν τε καὶ τελευτὴν καὶ
[4]	κρίνεται, κριτὴς δὲ καὶ ὁ	λόγος,	δι´ οὗ τὸ ἀληθὲς κρίνεται,
[6]	τἀληθῆ. Ἔστι δὲ ὁ συλλογισμὸς	λόγος,	ἐν ᾧ τεθέντων τινῶν ἕτερόν
[30]	ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ αὐτὸς	λόγος.	Ἐπεὶ οὖν τὸ μὲν μέτριον
[30]	πείθονται αὐτῷ· ὁ δὲ αὐτὸς	λόγος	καὶ ἐπὶ στρατιώτου καὶ ἐπὶ
[29]	ἔννομον δόγμα ὀρθός τίς ἐστι	λόγος·	ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος ἀπὸ
[4]	ἐπιστήμη τέ ἐστι καὶ ἐπιστημονικὸς	λόγος,	ὁ δὲ περὶ τὰ αἰσθητὰ
[4]	εἶναι. Διττὸς δ´ ἐστὶν ὁ	λόγος·	ὁ μὲν γάρ ἐστι παντελῶς
[4]	τὸν δὲ αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς	λόγος	οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ
[4]	τὰ δὲ δεύτερα ὁ ἐπιστημονικὸς	λόγος	οὐκ ἄνευ νοήσεως· τὰ δὲ
[4]	τὸ δὲ ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς	λόγος	οὐκ ἄνευ τῆς αἰσθήσεως. Τοῦ
[4]	θεωρίας καὶ πράξεως, ὁ ὀρθὸς	λόγος	οὐχ ὁμοίως κρίνει τὰ τῇ
[11]	μὲν δὴ περὶ τῶν ἀρχῶν	λόγος	τοιοῦτος ἄν τις εἴη θεολογικὸς
[4]	ὁ φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε	λόγος,	φύσει ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος καὶ
[4]	οὐκ ἄλλο τί ἐστιν ἢ	λόγος	φυσικός. Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων κριτὴς
[7]	τε καὶ ἀνόνητος καὶ οὐδενὸς	λόγου	ἀξία ἡ περὶ τούτων σκέψις
[3]	καὶ ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ	λόγου	θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ ἡ μὲν
[4]	ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ	λόγου	καὶ δοξαστικοῦ, οὔσης δὲ καὶ
[6]	τὸ ὀνομάζειν, ὡς καὶ τοῦ	λόγου	μέρος τὸ ὄνομα, τὸ ὀρθῶς
[6]	τὰς φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ	λόγου,	ὃν καλοῦμεν πρότασιν, δύο ἐστὶν
[29]	ἀνδρία δόγματος ἐννόμου διασωστικὴ ὑπάρχουσα	λόγου	ὀρθοῦ διασωστική ἐστι, τὸ γὰρ
[4]	νόησιν ἀρχὴν εἶναι τοῦ ἐπιστημονικοῦ	λόγου,	οὐχὶ τὴν νῦν λεγομένην φαμέν,
[4]	κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ ἐπιστημονικοῦ	λόγου,	περιλήψει τινὶ καὶ οὐ διεξόδῳ,
[2]	πρᾶξαι τὰ ὑπαγορευόμενα ἐκ τοῦ	λόγου.	Τίμιος μὲν δὴ ὁ θεωρητικὸς
[4]	κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ δοξαστικοῦ	λόγου,	τὸ δὲ ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς
[4]	μετὰ λόγου, τουτέστιν οὐκ ἄνευ	λόγου,	τὸν δὲ αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς
[4]	νοητὸν κόσμον κρίνει νόησις μετὰ	λόγου,	τουτέστιν οὐκ ἄνευ λόγου, τὸν
[6]	τῷ Παρμενίδῃ τοιούτους εὕροιμεν ἂν	λόγους·	εἰ μὴ ἔχει μέρη τὸ
[6]	κατὰ τὸ πρῶτον σχῆμα ἐρωτᾷ	λόγους	πολλάκις ὁ Πλάτων καὶ κατὰ
[25]	δὲ ἀθανάτους εἶναι τὰς ψυχὰς	λόγῳ	ἠκολούθησε τὸ εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς τοῖς
[21]	τοῦ σώματος πόρων καὶ τῷ	λόγῳ	θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ
[28]	κατὰ νόμον, καὶ τὸ κυριώτατον	λόγῳ	καὶ διδασκαλίᾳ καὶ θεωρημάτων παραδόσει
[31]	τὰ τοιαῦτα ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι καὶ	λόγῳ	καὶ ἤθεσιν ἀστείοις καὶ μελέτῃ.
[4]	φυσικὴν καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ τῷ	λόγῳ	χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες ἐπὶ τὰς
[6]	διαφοράς, καὶ τὰ εἴδη τῶν	λόγων,	ἃ προσαρμόττει τῇδε ἢ τῇδε
[6]	αἰσθάνηται καὶ ὁποῖος ὑπὸ τίνων	λόγων	καὶ ὁποίων πείθεσθαι δύναται, οὗτος,
[5]	δ´ ἐστὶ πᾶσα ἡ διὰ	λόγων	μέθοδος ἡ ἀπὸ τοῦ ὁμοίου
[16]	τὰ πάντα, τρία δὲ τὰ	λοιπὰ	γένη ζῴων ἔλειπεν, ἅπερ ἔμελλε
[30]	λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν καὶ αἱ	λοιπαὶ	τὸ τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ
[12]	πρὸς ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος δὲ τὰς	λοιπὰς	κινήσεις μόνην αὐτῷ δέδωκε τὴν
[3]	δὲ δεύτερον οἰκονομικόν, τὸ δὲ	λοιπὸν	πολιτικόν. Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ τὸ
[5]	καλοῦ, ἵνα οὕτω μετιόντες εὕρωμεν	λοιπὸν	τὸ αὐτὸ τοῦτο καλόν. Τὸ
[34]	τούτοις δὲ εὐπειθῶς συνέπεσθαι τοὺς	λοιπούς.	Πέντε δέ φησιν εἶναι πολιτείας,
[19]	τὴν γλῶτταν ὑγρότητα· τοὺς δὲ	λοιπούς,	τοὺς μὲν κυκῶντάς τε καὶ
[36]	εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας καὶ τῶν	λοιπῶν	αὐτοῦ δογμάτων γενέσθαι.
[3]	θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας καὶ τῶν	λοιπῶν	μαθημάτων μαθηματικόν. Τῆς δὴ διαιρέσεως
[29]	μὲν τοῦ λογισμοῦ, τῶν δὲ	λοιπῶν	μερῶν τῆς ψυχῆς κατ´ οἰκείαν
[7]	τις ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ τῶν	λοιπῶν.	~Μετὰ δὲ ταῦτα ἑπομένως περὶ
[32]	κακοῦ· πλεονάζει μέντοι ἐν τῷ	λυπεῖσθαι	καὶ ὀχλεῖσθαι, καὶ διὰ τοῦτο
[32]	ἡμαρτημένα ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν ἡδονή,	λύπη,	θυμός, ἔλεος, αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ
[32]	καὶ διὰ τοῦτο συνῆπται τῇ	λύπῃ·	ὅ τε ἐπιθυμῶν ἐν προσδοκίᾳ
[32]	ἐναντίῳ· μίγνυται γὰρ ἡδονὴ καὶ	λύπη,	οὐκ ἂν δὲ συνέβαινε τοῦτο,
[32]	στοιχειώδη δύο, ἡδονή τε καὶ	λύπη,	τἆλλα δ´ ἐκ τούτων πέπλασται.
[16]	αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ ἡδονὴ καὶ	λύπη,	φόβος τε καὶ θυμός, ὧν
[32]	τούτοις γὰρ ἐνορᾶται ἡδονὴ καὶ	λύπη	ὡς ἂν ἐκ τούτων μεμιγμένοις.
[32]	ἡσθῆναι ἐπὶ τοῖς κατὰ φύσιν,	λυπηθῆναι	δὲ ἐν τοῖς ἐναντίοις· καὶ
[24]	ἐστι, τὸ δὲ περὶ τὰ	λυπηρὰ	καὶ ἡδέα, προσέτι τοῦ παθητικοῦ
[32]	δὲ καὶ γινώσκοντες ὅτι οὐ	λυπηρὰ	τὰ προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ
[32]	ἡμῖν κινηθέντα φέρεται, τῆς μὲν	λύπης	καὶ τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ
[30]	ὥστε καὶ καταφθίνειν ὑπὸ τῆς	λύπης,	ὑπερπαθής τε καὶ ἀμετροπαθής, ὁ
[32]	δεχόμενα. Περὶ δὲ ἡδονῆς καὶ	λύπης	φησὶν ὁ Πλάτων, ὅτι ταῦτα
[32]	κακὸν ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν,	λυπούμεθα,	τὸ δὲ μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι
[30]	γονέων τελευτησάντων ὁ μὲν μὴ	λυπούμενος	ἀπαθής, ὁ δ´ ὥστε καὶ
[30]	τε καὶ ἀμετροπαθής, ὁ δὲ	λυπούμενος	μέν, μετρίως δὲ τοῦτο πάσχων,
[9]	εἶναι ἰδέας, οἷον ἀσπίδος ἢ	λύρας,	οὔτε μὴν τῶν παρὰ φύσιν,
[6]	παρὰ τὰ πράγματα, καὶ τὰς	λύσεις	αὐτῶν. Καὶ μὴν τὰς δέκα
[15]	καὶ δαιμόνων, ὃ δὴ πᾶν	λύσιν	οὐκ ἔχει κατὰ τὴν ἐκείνου
[1]	Φιλοσοφία ἐστὶν ὄρεξις σοφίας, ἢ	λύσις	καὶ περιαγωγὴ ψυχῆς ἀπὸ σώματος,
[31]	τοσούτῳ κάκιον, ὅσῳπερ καὶ αἴσχιον·	λυσιτελεῖ	δὲ τῷ ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν δίκην,

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 27/05/2010