Chapitre
[13]	ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου οὐ	μὰ	Δία στοιχείων τάξιν ἐπέχοντα διεσχημάτισε
[11]	ποιότητι δὲ διαφέρει καὶ οὐ	μὰ	Δία σώματι· οὐκ ἄρα σώματα
[28]	δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ τῷ	μὰ	Δία ὑπερουρανίῳ, ὃς οὐκ ἀρετὴν
[7]	γνῶσις, τοῦ δὲ φυσικοῦ τὸ	μαθεῖν,	τίς ποτ´ ἐστὶν ἡ τοῦ
[26]	τινος ἢ δυοῖν τούτων, ὁπόταν	μάθῃ	καὶ κτήσηταί τινα τῶν ἕξεων·
[7]	χρήσιμον δὲ ὥσπερ τι τέταρτον	μάθημα	καὶ ἡ ἀστρονομία, καθ´ ἣν
[7]	μὴ οὕτω μετίοιμεν ταῦτα τὰ	μαθήματα,	ἀτελής τε καὶ ἀνόνητος καὶ
[28]	εἰ μέλλει τὰ μείζονα μυεῖσθαι	μαθήματα,	εἴη ἂν τὰ διὰ μουσικῆς·
[7]	Ὅθεν οὐδὲ ἐπιστήμας ταῦτα τὰ	μαθήματα	ἔφησεν ὁ Πλάτων· ἡ μέντοι
[1]	χρὴ πρῶτον μὲν πρὸς τὰ	μαθήματα,	ὅσα δύναται προσοικειοῦν καὶ προσάγειν
[7]	διαλεκτικὴν ἐπιστήμην προσεῖπε, τὰ δὲ	μαθήματα	οὔτε δόξαν διὰ τὸ ἐναργέστερα
[7]	τὸ δὲ φυσικόν, τὸ δὲ	μαθηματικόν·	καὶ ὅτι τοῦ μὲν θεολογικοῦ
[3]	γεωμετρίας καὶ τῶν λοιπῶν μαθημάτων	μαθηματικόν.	Τῆς δὴ διαιρέσεως τοιαύτης οὔσης
[7]	ἔχει. Προκείσθω δὲ ἡ τοῦ	μαθηματικοῦ	θεωρία ἐπὶ κεφαλαίων. Αὕτη τοίνυν
[7]	τοὺς ἀριθμοὺς μόριον ὂν τοῦ	μαθηματικοῦ	οὐχ ἣν ἔτυχεν οἰκειότητα ἐμποιεῖ
[7]	τοὺς θεοὺς σχέσις· τοῦ δὲ	μαθηματικοῦ	τὸ ἐπεσκέφθαι τὴν ἐπίπεδόν τε
[7]	δὲ ἡ διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον τῶν	μαθημάτων,	ἅτε καὶ περὶ τὰ θεῖα
[7]	λογισμῷ. Ἔστι γὰρ ἡ τῶν	μαθημάτων	ἐπίσκεψις ὡς ἂν προοίμιόν τι
[3]	διὰ γεωμετρίας καὶ τῶν λοιπῶν	μαθημάτων	μαθηματικόν. Τῆς δὴ διαιρέσεως τοιαύτης
[1]	φυσικῶς κατεσταλμένον· ὁ γὰρ ἐφιέμενος	μαθημάτων	περὶ τὰ ὄντα καὶ ἐπὶ
[7]	διὰ τοῦτο καὶ ἀνωτέρω τῶν	μαθημάτων	τάττεται, ὥσπερ θριγκός τις ὑπάρχουσα
[7]	τῶν πρώτων, διάνοιαν δὲ τῶν	μαθημάτων.	Τίθεται δὲ τὶ καὶ πίστιν
[7]	ζητήσομεν, μετιόντες ἀπὸ τούτων τῶν	μαθημάτων	ὥσπερ τινὸς ὑποβάθρας καὶ στοιχείων.
[25]	νοῆσαι. Εἴ γε μὴν αἱ	μαθήσεις	ἀναμνήσεις εἰσίν, ἀθάνατος ἂν εἴη
[25]	εἴη ψυχή· ὅτι δὲ αἱ	μαθήσεις	ἀναμνήσεις, τοῦτον ἂν ἐπαχθείημεν τὸν
[25]	τρόπον· οὐ γὰρ ἂν ἄλλως	μάθησις	ὑποσταίη, ἢ κατὰ ἀνάμνησιν τῶν
[24]	μέρη αὐτῆς τόποις ἰδίοις διανενέμηται,	μάθοιμεν	ἂν ἐντεῦθεν. Πρῶτον μὲν δὴ
[28]	πως· οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι, ἔφη, καὶ	μακάριοί	εἰσι καὶ εἰς βέλτιστον τόπον
[27]	ἐν τοῖς θείοις τε καὶ	μακαρίοις·	ὅθεν δὴ καὶ μεγάλων τε
[23]	σπόγγῳ παραπλήσιον ὅπως ἔχοι τι	μάλαγμα	πηδῶσα ἡ καρδία κατὰ τὴν
[19]	ἐπὶ μικροῦ βεβῶτα εὔεικτα καὶ	μαλακὰ	καὶ εὐμετάβολα ὄντα τυγχάνει. Τραχὺ
[23]	δὲ ἐμηχανήσαντο τῆς καρδίας χάριν	μαλακόν	τε καὶ ἄναιμον σηραγγώδη τε
[19]	ἀντιληπτικὴν θερμῶν τε καὶ ψυχρῶν	μαλακῶν	τε καὶ σκληρῶν, κούφων τε
[17]	τε καὶ θερμῷ τεμνόμενα καὶ	μαλαττόμενα	καὶ οὕτως ἐπὶ πᾶν τὸ
[10]	γάρ τινος ἔσται οὗτος καὶ	μάλιστα	ἀγαθότητος) οὔτε ἀδιάφορον (οὐδὲ γὰρ
[6]	βιβλίοις εὑρήσομεν ἐρωτωμένους ὑπ´ αὐτοῦ,	μάλιστα	δ´ ἐν τῷ Παρμενίδῃ τοιούτους
[18]	δι´ ὅλων μὲν τῶν ὀφθαλμῶν,	μάλιστα	δὲ κατὰ τὸ μέσον αὐτῶν
[27]	πλείστοις τοῦτο αὐτῷ ἐπιδέδεικται καὶ	μάλιστα	ἐν ὅλῃ τῇ Πολιτείᾳ. Τὸν
[33]	δὲ κακόν. ~Φιλία δὲ ἡ	μάλιστα	καὶ κυρίως λεγομένη οὐκ ἄλλη
[33]	δ´ εἶναι τρεῖς αὐτὰς δηλοῦσι	μάλιστα	οἱ σκοποὶ διαφέροντες ἀλλήλων. Ἡ
[6]	διαιρετικῆς πραγματείας, αἳ πᾶσαι δείκνυνται	μάλιστα	τὴν δύναμιν τῆς διαλεκτικῆς. Τὰ
[27]	εὐρωστίαν καὶ κάλλος, μηδέν τι	μᾶλλον	εἶναι εὐδαίμονα. ~Οἷς πᾶσιν ἀκόλουθον
[30]	παρὰ τῶν νομοθετῶν τὰ μὲν	μᾶλλον	κολάζονται, τὰ δὲ ἧττον. Καίτοι
[33]	οὐδ´ ἐπαινῶν τὰ παιδικά, ἀλλὰ	μᾶλλον	κωλύων καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι οὐ
[35]	μισθαρνίᾳ τῶν νέων καὶ τῷ	μᾶλλον	νομίζεσθαι βούλεσθαι ἢ εἶναι καλὸς
[31]	γὰρ ἀδικίας ἀκουσίου οὔσης πολὺ	μᾶλλον	τὸ ἀδικεῖν ἀκούσιον ἂν εἴη,
[25]	ταράττεται, τούτῳ οὐκ ἔοικεν· ὥστε	μᾶλλον	τῷ νοητῷ ἔοικε, τὸ δὲ
[33]	τὸν σωματοποιούμενον Ἔρωτα δαίμονά τινα	μᾶλλον	φατέον ἤπερ θεὸν μηδέποτε ἐν
[24]	μαχόμενος· λέγει γοῦν τὸ Καὶ	μανθάνω	μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά,
[13]	ἐλαττόνων τριγώνων, ταύτῃ δὲ καὶ	μανοτάτου·	καθὸ δὲ ὀκταέδρου, τὴν ἀέρος
[15]	καὶ χρησμοὶ καὶ ὅσα κατὰ	μαντείαν	ὑπὸ θνητῶν τεχνιτεύεται. Κεῖται δὲ
[23]	δηλοῦν τὴν διὰ τῶν ὀνείρων	μαντικήν·	ἐμφαίνεσθαι γὰρ ἐν αὐτῷ διὰ
[24]	οὔτε αὐτοῦ τινὸς πρὸς αὑτὸ	μάχεσθαι	δυναμένου οὔτε τῶν ἐναντιουμένων πρὸς
[35]	νοῆσαι βιάζοιτο, περιτραπήσεται διὰ τὸ	μάχην	αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ περιέχειν. Ἔστι
[6]	εἰσιν αἱ ἀκολουθίαν δηλοῦσαι ἢ	μάχην.	Χρῆται δὲ ὁ Πλάτων καὶ
[24]	τόποις ὀφείλει κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται γὰρ	μαχόμενα	ἀλλήλοις, οὔτε αὐτοῦ τινὸς πρὸς
[24]	τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος ἐπιθυμία λογισμῷ	μαχομένη·	λέγει γὰρ οὕτως· Αἲ αἲ
[24]	τῆς Μηδείας ὁ θυμὸς λογισμῷ	μαχόμενος·	λέγει γοῦν τὸ Καὶ μανθάνω
[19]	βαρεῖα δὲ ἡ βραδέως, καὶ	μεγάλη	μὲν ἡ πολλή, μικρὰ δὲ
[27]	κεκτημένον, οἷον πλοῦτον καὶ βασιλείαν	μεγάλην	καὶ σώματος ὑγείαν καὶ εὐρωστίαν
[1]	ἀποφαίνουσι πρὸς ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι δὲ	μεγάλων	κακῶν αἴτιαι γίνονται· ταύτας δὲ
[27]	καὶ μακαρίοις· ὅθεν δὴ καὶ	μεγάλων	τε καὶ θαυμασίων τὰς τῷ
[10]	ἔχειν τὸ αἰσθητόν, ὡς καὶ	μέγεθος	συνεπινοεῖν καὶ σχῆμα καὶ χρῶμα
[27]	Τὸ μὲν δὴ τιμιώτατον καὶ	μέγιστον	ἀγαθὸν οὔτε εὑρεῖν ᾤετο εἶναι
[31]	καὶ τιμιωτάτῳ ἕλοιτο ἔχειν τὸ	μέγιστον	τῶν κακῶν; εἰ δέ τις
[15]	καὶ εἰς τὴν τῶν πλανωμένων·	μεθ´	ἃς ἡ τοῦ ἀέρος ὑπάρχει,
[10]	τὸ πολὺ πέλαγος τοῦ καλοῦ,	μεθ´	ὃ αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν νοεῖ
[18]	πυκνὸν ἀδελφὸν ᾤοντο εἶναι τοῦ	μεθημερινοῦ	φωτός. Τοῦτο δὴ ῥᾷστα δι´
[6]	Καὶ τὴν τῶν σοφισμάτων δὲ	μέθοδον	εὕροιμεν ἂν ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος
[7]	ὁ Πλάτων· ἡ μέντοι διαλεκτικὴ	μέθοδος	ἀπὸ τῶν γεωμετρικῶν ὑποθέσεων ἐπὶ
[5]	ἐστὶ πᾶσα ἡ διὰ λόγων	μέθοδος	ἡ ἀπὸ τοῦ ὁμοίου ἐπὶ
[25]	τε καὶ ταράττεται καὶ οἷον	μεθύει,	πρὸς δὲ τῷ νοητῷ αὐτὴ
[31]	δι´ ἐλάττονός τινος κακοῦ ἀποικονομησόμενος	μεῖζον	ἀγαθόν, καὶ ταύτῃ ἀκουσίως ἐλεύσεται·
[27]	ἀγαθὸν ὠνόμασται, τοῦτο δέ φησι	μεῖζον	εἶναι τῷ ἔχοντι κακὸν ἐν
[31]	ἀκούσιον ἂν εἴη, ὅσῳ καὶ	μεῖζον	κακὸν ἂν τυγχάνοι τὸ ἐνεργεῖν
[28]	ἡμῖν δαίμονος, εἰ μέλλει τὰ	μείζονα	μυεῖσθαι μαθήματα, εἴη ἂν τὰ
[19]	σωμάτων· τὰ μὲν γὰρ ἔχοντα	μείζονας	μόνιμα καὶ ἑδραῖα, τὰ δὲ
[9]	οὔτε τῶν πρός τι, οἷον	μείζονος	καὶ ὑπερέχοντος· εἶναι γὰρ τὰς
[31]	οὔτε ἐλπίδι ἀγαθοῦ οὔτε φόβῳ	μείζονος	κακοῦ. Καὶ ὅσα δὴ ἀδικεῖ
[30]	ἂν εἴη. ἀλλὰ τὰ μὲν	μείζω,	τὰ δὲ ἐλάττω, οἷς ἀκολούθως
[14]	μὲν περιεχομένη ὑπὸ τῆς ἀσχίστου	μεινάσης	σφαίρας ταὐτῷ παραπλησία, ἡ δὲ
[22]	ἀπογεννᾷ, εἴσω δὲ κερασθὲν χολῇ	μελαίνῃ	τὴν καλουμένην ἱερὰν νόσον ἐπάγει,
[31]	λόγῳ καὶ ἤθεσιν ἀστείοις καὶ	μελέτῃ.	Τοσοῦτον δὲ κακὸν ἀδικία, ὥστε
[2]	κατὰ τὸν θεωρητικὸν βίον ὁρᾶται,	μελετῆσαι	εἰς ἀνθρώπων ἤθη. Ἥξει γὰρ
[4]	ταῦτα τὸ ἄθροισμα, οἷον πῦρ,	μέλι,	οὕτω δὴ καὶ αἴσθησις ἡ
[8]	καὶ τῇ πανδεχεῖ ὕλῃ, εἰ	μέλλει	κατὰ πᾶν δέχεσθαι τὰ εἴδη,
[28]	τοῦ ἐν ἡμῖν δαίμονος, εἰ	μέλλει	τὰ μείζονα μυεῖσθαι μαθήματα, εἴη
[32]	παρεῖναι ὑπολάβωμεν, ἡδόμεθα, ἐὰν δὲ	μέλλειν,	ἐπιθυμοῦμεν· καὶ κακὸν ἐὰν μὲν
[32]	παρεῖναι ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ δὲ	μέλλον	φοβούμεθα. Ἔστι δὲ πάθη ἁπλᾶ
[1]	ἐλευθέριον εἶναι τῇ γνώμῃ τὸν	μέλλοντα	φιλοσοφεῖν· ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία ψυχῇ
[5]	γεννᾶται τοῦτον τὸν τρόπον· τοῦ	μέλλοντος	ὅρῳ ὑποπίπτειν πράγματος δεῖ τὸ
[1]	φιλοσοφεῖν· ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία ψυχῇ	μελλούσῃ	θεωρεῖν τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα.
[24]	Καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν	μέλλω	κακά, Θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν
[32]	λύπη ὡς ἂν ἐκ τούτων	μεμιγμένοις.	Τῶν δὲ παθῶν τὰ μέν
[6]	ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ τῶν μικτῶν δὲ	μέμνηται,	τῶν μὲν ἐξ ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν
[33]	ἕξεις ψυχῆς λογικοῦ ζῴου, ἡ	μὲν	ἀγαθή, ἡ δὲ φαύλη, τρίτη
[5]	ὅταν φῶμεν τῶν ἀνθρώπων τοὺς	μὲν	ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς δὲ κακούς,
[6]	εἰσιν, αἱ δὲ ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ	μὲν	αἱ ἁπλαῖ, οἷον· πᾶν δίκαιον
[16]	ἀπὸ σώματος προσφύσεται θνητά· πρῶτα	μὲν	αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ ἡδονὴ καὶ
[32]	μετ´ ἐλπίδος γινομένας· καὶ τὰς	μὲν	αἰσχράς, ὅσαι ἀκόλαστοί τε καὶ
[4]	φυσικός. Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων κριτὴς	μὲν	ἂν λέγοιτο ὁ φιλόσοφος, ὑφ´
[32]	τε καὶ εἰλικρινεῖς· καὶ τὰς	μὲν	ἀναμνηστικάς, τὰς δὲ μετ´ ἐλπίδος
[27]	Διττὰ δὲ ἀγαθά ἐστι, τὰ	μὲν	ἀνθρώπινα, τὰ δὲ θεῖα, καὶ
[34]	~Τῶν δὲ πολιτειῶν φησι τὰς	μὲν	ἀνυποθέτους εἶναι, ἃς ἐν τῇ
[20]	~Βαρὺ δὲ καὶ κοῦφον τῷ	μὲν	ἄνω καὶ κάτω οὐδαμῶς ὁρίζειν
[20]	ἐπιφάνειαν, οὐκ ἐν δίκῃ τὸ	μὲν	ἄνω τὸ δὲ κάτω τινὰς
[20]	προσήκει· οὐδὲν γὰρ εἶναι τὸ	μὲν	ἄνω τὸ δὲ κάτω. Τοῦ
[14]	καὶ ἄστρα, καὶ τούτων τὰ	μὲν	ἀπλανῆ, κόσμον οὐρανοῦ τε καὶ
[32]	δὲ συνέβαινε τοῦτο, εἰ τὸ	μὲν	ἁπλῶς ἦν ἀγαθόν, θάτερον δὲ
[19]	γέγονε πρὸς φωνῆς γνῶσιν, ἀρχομένη	μὲν	ἀπὸ τῆς περὶ τὴν κεφαλὴν
[6]	Χρῆται δὲ ὁ ἀνὴρ τοῖς	μὲν	ἀποδεικτικοῖς ἐν τοῖς ὑφηγητικοῖς διαλόγοις,
[22]	φλέγματος· τὸ δὲ φλέγμα ἔξω	μὲν	ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ,
[33]	ἐρωτικόν· ἔστι δὲ ἐρωτικὴ ἡ	μὲν	ἀστεία, ἡ τῆς σπουδαίας ψυχῆς,
[8]	τῷ φέρειν αὐτὰς καὶ ἀναδέχεσθαι	μὲν	αὐτὴν πάντα τὰ εἴδη, αὐτὴν
[10]	οὔτε κινεῖται. Ἔσται δὴ πρώτη	μὲν	αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ ἀφαίρεσιν
[14]	ἄλλους κατὰ σφαῖραν οἰκείαν· τὸν	μὲν	βραδύτατον αὐτῶν ὑπὸ τῇ τῶν
[26]	κατ´ ἐνέργειαν λεγομένου διήνεγκε. Τὸ	μὲν	γὰρ δυνάμει ἐπιτηδειότητά τινα ἀποσημαίνει
[14]	ἐκτὸς αὐτῆς τῶν ἐντός. Ἡ	μὲν	γὰρ ἐκτὸς ἄσχιστος ἔμεινεν, ἡ
[27]	ἐν ὅλῃ τῇ Πολιτείᾳ. Τὸν	μὲν	γὰρ ἐπιστήμην ἔχοντα τὴν προειρημένην
[4]	δ´ ἐστὶν ὁ λόγος· ὁ	μὲν	γάρ ἐστι παντελῶς ἄληπτός τε
[5]	δὲ εἴδη ἐστὶ τρία· ἡ	μὲν	γάρ ἐστιν ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν
[19]	βάσεις αὐτῶν τῶν σωμάτων· τὰ	μὲν	γὰρ ἔχοντα μείζονας μόνιμα καὶ
[14]	τῇ δυνάμει οὐχ ὅμοια. Ἥλιος	μὲν	γὰρ ἡγεμονεύει πάντων, δεικνύς τε
[15]	πάντα καὶ τὰ ἐπίγεια. Ὁ	μὲν	γὰρ θεὸς τοῦ τε παντὸς
[23]	οἴκησιν ἄλλην ἄλλῳ ἀπένειμαν. Τὸ	μὲν	γὰρ θυμικὸν ἔταξαν ἐν καρδίᾳ,
[28]	ποικίλως δὲ τοῦτο χειρίζει. Ποτὲ	μὲν	γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ
[19]	ὄντα ἐναντίοις αἰτίοις συνίσταται. Τὸ	μὲν	γὰρ ὀξύτητι τῶν μερῶν καὶ
[34]	καὶ ἀγωγῆς καὶ ὁπλίσεως. Οἱ	μὲν	γὰρ παραθαλάττιοι καὶ ναυτίλλοιντο ἂν
[31]	τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι· τὸ	μὲν	γὰρ πονηροῦ ἔργον, τὸ δὲ
[13]	σύστασις διάφορος οὖσα τυγχάνει. Τὸ	μὲν	γὰρ σῶμα αὐτοῦ ἐκ πυρὸς
[14]	ἡ δὲ σχισθεῖσα θατέρῳ. Ἡ	μὲν	γὰρ τοῦ πάντα περιέχοντος οὐρανοῦ
[33]	οἱ σκοποὶ διαφέροντες ἀλλήλων. Ἡ	μὲν	γὰρ φαύλη μόνου τοῦ σώματός
[22]	ἄλλο ἢ σύντηξιν εἶναι. Τὸ	μὲν	γὰρ φλέγμα ὑπάρχειν νέας σαρκὸς
[5]	Διαίρεσις μὲν τοίνυν ἐστὶν ἡ	μὲν	γένους εἰς εἴδη τομή, ἡ
[15]	θνητῶν τεχνιτεύεται. Κεῖται δὲ ἡ	μὲν	γῆ τῶν ὅλων μέση, περὶ
[19]	δριμύς, πικρός· τούτων δὲ τὸν	μὲν	γλυκὺν ἐναντίαν φύσιν ἔχειν τοῖς
[13]	δὲ ἰσοσκελές· τοῦ σκαληνοῦ μίαν	μὲν	γωνίαν ὀρθὴν ἔχοντος, μίαν δὲ
[10]	ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον. Ἄνθρωποι	μὲν	δὴ ἅτε τοῦ τῆς αἰσθήσεως
[6]	φύσιν τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου. Τὸ	μὲν	δὴ διαλεκτικὸν ἐπὶ τοσοῦτον ὑπογεγράφθω·
[31]	δὲ ἀδικεῖσθαι πάθος ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν	μὲν	δὴ ἑκάτερον, τὸ δὲ ἀδικεῖν
[18]	καὶ μύει τὰ βλέφαρα. Πολλῆς	μὲν	δὴ ἡσυχίας γενομένης βραχυόνειροι ὕπνοι
[28]	ἕπεσθαι, ὡς ὁπόταν εἴπῃ· ὁ	μὲν	δὴ θεός, ὥσπερ ὁ παλαιὸς
[29]	καὶ ἡ ἑκάστου τελειότης· τοῦ	μὲν	δὴ λογιστικοῦ μέρους τελειότης ἐστὶν
[2]	ὑπαγορευόμενα ἐκ τοῦ λόγου. Τίμιος	μὲν	δὴ ὁ θεωρητικὸς βίος, ἑπόμενος
[11]	ἂν τοῦτο ἢ ἀσώματον. Ὁ	μὲν	δὴ περὶ τῶν ἀρχῶν λόγος
[13]	τὴν δὲ καταλειπομένην τρίτου. Τὸ	μὲν	δὴ πρότερον, λέγω δὲ τὸ
[4]	δὲ τῶν δευτέρων δευτέρα. Τὰ	μὲν	δὴ πρῶτα νοητὰ νόησις κρίνει
[5]	ἐπὶ τὰς ἀνυποθέτους ἀρχάς. Ἡ	μὲν	δὴ πρώτη τοιάδε τίς ἐστιν,
[22]	τε καὶ φλέγμα ἀπεργάζεται. Τὸν	μὲν	δὴ συνεχῆ πυρετὸν γίνεσθαι τοῦ
[14]	καὶ ταῦτα ὑπ´ ἐκείνης. ~Τὰ	μὲν	δὴ σώματα συνιστάς, ἐκ τῶν
[24]	διανενέμηται, μάθοιμεν ἂν ἐντεῦθεν. Πρῶτον	μὲν	δὴ τὰ φύσει χωριζόμενα ἕτερα
[4]	εἴποι ἄν τις κρίσιν. Κυρίως	μὲν	δὴ τὴν κρίσιν ὀνομάσαι ἄν
[27]	τῷ ἀνδρὶ εἰρημένων ῥητέον. Τὸ	μὲν	δὴ τιμιώτατον καὶ μέγιστον ἀγαθὸν
[28]	σωφροσύνην τε καὶ δικαιοσύνην. Ποτὲ	μὲν	δὴ τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ
[14]	θατέρου κύκλου καὶ πλανωμένου. Σελήνην	μὲν	δὴ τῷ μετὰ γῆν ἐπέθηκε
[19]	τὰς ἐν τούτοις διαφοράς. Εἴκοντα	μὲν	δή φαμεν τὰ παραδεχόμενα τὴν
[29]	δὲ ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη. Ἡ	μὲν	δὴ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν
[24]	ἑτέραν δὲ τοῦ παθητικοῦ· τοῦ	μὲν	διὰ διδασκαλίας, τοῦ δὲ διὰ
[6]	ἐλέγχων τε καὶ ἀποδεικνύων, ἐλέγχων	μὲν	διὰ ζητήσεως τὰ ψευδῆ, ἀποδεικνύων
[32]	πολλά ἐστιν εἴδη ἡδονῶν, τὰ	μὲν	διὰ τοῦ σώματος, τὰ δὲ
[5]	λόγον εἶναι τῆς διαλεκτικῆς τὸ	μὲν	διαιρετικόν, τὸ δὲ ὁριστικόν, τὸ
[7]	ἀνυπόθετα ἀνιέναι πέφυκεν· ὅθεν τὴν	μὲν	διαλεκτικὴν ἐπιστήμην προσεῖπε, τὰ δὲ
[16]	κρατήσασαι καὶ μηδαμῶς βιασθεῖσαι αἱ	μὲν	δίκῃ βιώσονται καὶ εἰς τὸ
[4]	δὲ δι´ οὗ, ὧν τὸ	μὲν	εἴη ἂν ὁ ἐν ἡμῖν
[19]	Πᾶσαν δὲ τὴν ὀσμὴν ἀέρος	μὲν	εἶναι παχυτέραν, ὕδατος δὲ λεπτοτέραν·
[30]	δὲ καὶ τῶν ἀρετῶν τὰς	μὲν	εἶναι προηγουμένας, τὰς δὲ ἑπομένας·
[7]	θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου τοίνυν τὸ	μὲν	εἴπομεν εἶναι θεολογικόν, τὸ δὲ
[17]	στόματος ἀρτηρία καὶ φάρυγξ, ἡ	μὲν	εἰς στόμαχον, ἡ δὲ εἰς
[6]	συμβαίνει· τῶν δὲ συλλογισμῶν οἱ	μέν	εἰσι κατηγορικοί, οἱ δὲ ὑποθετικοί,
[14]	πλανῆτις καλεῖται· φέρεται δὲ ἡ	μὲν	ἐκτὸς ἐπὶ τὰ δεξιὰ ἀπ´
[6]	τῶν μικτῶν δὲ μέμνηται, τῶν	μὲν	ἐξ ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν οὕτως· εἰ
[18]	συνιόντων. Οὕτω γὰρ ἐφ´ ὧν	μὲν	ἐξ ἐναντίων τὸ λαιὸν καὶ
[24]	παθητικοῦ παρίσταται κἀκ τοῦ ἑτέραν	μὲν	ἐπιμέλειαν εἶναι τοῦ λογιστικοῦ, ἑτέραν
[4]	τε καὶ δόξα. Ὅθεν ὁ	μὲν	ἐπιστημονικὸς τὸ βέβαιον ἔχει καὶ
[29]	χρήματος τῆς ἀρετῆς ὑπαρχούσης, αὐτὴ	μέν	ἐστι διάθεσις ψυχῆς τελεία καὶ
[10]	πάντα ἑνὸς νοουμένου. Καὶ ἀγαθὸν	μέν	ἐστι, διότι πάντα εἰς δύναμιν
[6]	δὲ ἀποφάσεως καὶ καταφάσεως ἡ	μέν	ἐστι καθόλου, ἡ δὲ ἐπὶ
[32]	μεμιγμένοις. Τῶν δὲ παθῶν τὰ	μέν	ἐστιν ἄγρια, τὰ δὲ ἥμερα·
[19]	δὲ ἡ βραδέως, καὶ μεγάλη	μὲν	ἡ πολλή, μικρὰ δὲ ἡ
[19]	δὲ μέχρι ψυχῆς πληγή, ὀξεῖα	μὲν	ἡ ταχέως κινουμένη, βαρεῖα δὲ
[6]	οὐκ ἀγαθόν· καθόλου δὲ καταφατικὴ	μὲν	ἡ τοιαύτη· πᾶν τὸ αἰσχρὸν
[14]	λεγόμενον ἀστέρα εἰς τὸν ἰσοταχῆ	μὲν	ἡλίῳ κύκλον ἰόντα, τούτου δὲ
[21]	δὲ τούτῳ τῷ τρόπῳ· περιέστηκε	μὲν	ἡμῖν ἔξωθεν ἀὴρ πολύς, οὗτος
[7]	δὲ μαθηματικόν· καὶ ὅτι τοῦ	μὲν	θεολογικοῦ τέλος ἡ περὶ τὰ
[3]	δέ. Τῆς δὲ πρακτικῆς τὸ	μὲν	θεωρεῖται περὶ τὴν τῶν ἠθῶν
[2]	θεωρητικοῦ τοῦ δὲ πρακτικοῦ, τοῦ	μὲν	θεωρητικοῦ τὸ κεφάλαιον ἐν τῇ
[2]	δ´ ὄντος τοῦ βίου, τοῦ	μὲν	θεωρητικοῦ τοῦ δὲ πρακτικοῦ, τοῦ
[17]	τῆς ψυχῆς κατωτέρω ἐποίησαν, τὸ	μὲν	θυμικὸν περὶ τὴν καρδίαν, τὸ
[32]	ἐν τοῖς ἐναντίοις· καὶ ὁ	μὲν	θυμὸς πρὸς τὸ ἀμύνεσθαι καὶ
[30]	ἑκάστην ἑκατέρωθεν δύο κακίας, τὴν	μὲν	καθ´ ὑπερβολήν, τὴν δὲ κατ´
[26]	ἐν τῷ θεσμῷ δὴ περιέχεται	μὲν	καὶ ὁ Λάϊος καὶ τὸ
[28]	ὀρθῶς ἄν τις φαίη, τὴν	μὲν	κακοδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εἶναι κάκωσιν,
[17]	αὐτῶν νεῦρα· καὶ διὰ νεύρων	μὲν	κάμψεις ἐγένοντο καὶ ἄρθρων συνδέσεις,
[6]	πρότασιν, δύο ἐστὶν εἴδη, τὸ	μὲν	κατάφασις, τὸ δὲ ἀπόφασις. Κατάφασις
[6]	δὲ ἐπὶ μέρους, ἐπὶ μέρους	μὲν	καταφατικὴ ἡ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ
[6]	ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος τοῦ	μὲν	κατηγορεῖται, τῷ δὲ ὑπόκειται, τοῦ
[6]	ἀγαθόν. Τῶν δὲ προτάσεων αἱ	μὲν	κατηγορικαί εἰσιν, αἱ δὲ ὑποθετικαί·
[19]	ὑγρότητα· τοὺς δὲ λοιπούς, τοὺς	μὲν	κυκῶντάς τε καὶ σπαράττοντας ὀξεῖς,
[17]	σκέπη αὐτοῖς ὥσπερ ἐπιπλασσομένης πῃ	μὲν	λευκῆς πῃ δὲ πελιᾶς, πρὸς
[32]	ἐν ἡμῖν κινηθέντα φέρεται, τῆς	μὲν	λύπης καὶ τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων
[30]	καὶ παρὰ τῶν νομοθετῶν τὰ	μὲν	μᾶλλον κολάζονται, τὰ δὲ ἧττον.
[30]	ἴσα ἂν εἴη. ἀλλὰ τὰ	μὲν	μείζω, τὰ δὲ ἐλάττω, οἷς
[30]	αὐτὸς λόγος. Ἐπεὶ οὖν τὸ	μὲν	μέτριον ἐν τοῖς πάθεσι τὸ
[30]	καὶ ἀμετροπαθής, ὁ δὲ λυπούμενος	μέν,	μετρίως δὲ τοῦτο πάσχων, μετριοπαθής.
[30]	δὲ ὁμοίως γονέων τελευτησάντων ὁ	μὲν	μὴ λυπούμενος ἀπαθής, ὁ δ´
[27]	γῆν ἀνθρώποις κατῳκισμένοις καὶ φῶς	μὲν	μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς δέ
[14]	μοῖραν ἕκαστος ἰδίαν. Καὶ σελήνη	μὲν	μηνὸς μέτρον ποιεῖ, ἐκπεριελθοῦσα τὸν
[32]	ψυχῆς· τῶν δὲ ἡδονῶν τὰς	μὲν	μίγνυσθαι τοῖς ἐναντίοις, τὰς δὲ
[30]	τῆς ἐλευθεριότητος ὁρᾶται ἐπὶ θάτερα	μὲν	μικρολογία, ἐπὶ θάτερα δὲ ἀσωτία.
[17]	τὴν προσήκουσαν· συνέθεσαν δὲ τὸν	μὲν	μυελὸν ἐκ τῶν λείων τε
[4]	ψυχή, ἥτις, ὡς ἔφαμεν, τότε	μὲν	νόησις ἐλέγετο, νῦν δὲ φυσικὴ
[4]	τοῦ δ´ αἰσθητοῦ ἀθροίσματος, τὸν	μὲν	νοητὸν κόσμον κρίνει νόησις μετὰ
[5]	τῶν συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ δὲ αὐτὸ	μὲν	ὅ ἐστιν ἕκαστον ἢ ἄνωθεν
[24]	λέγει γοῦν τὸ Καὶ μανθάνω	μὲν	οἷα δρᾶν μέλλω κακά, Θυμὸς
[25]	ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν, ἡ	μὲν	οἰκειωτικὴ εἰς τὸ ἐπιθυμητικόν, ἡ
[26]	εἰς ἄπειρον γὰρ τοῦτο, ἀπείρων	μὲν	ὄντων τῶν γεννωμένων, ἀπείρων δὲ
[15]	καθ´ ἕκαστον τῶν στοιχείων, οἱ	μὲν	ὁρατοί, οἱ δὲ ἀόρατοι, ἔν
[13]	σώματος καὶ ψυχῆς, ὧν τὸ	μὲν	ὁρατὸν καὶ ἁπτόν, ἡ δὲ
[1]	Αὗται δὲ αἱ εὐφυΐαι παιδείας	μὲν	ὀρθῆς καὶ τροφῆς τῆς προσηκούσης
[32]	τὰ δὲ ἥμερα· καὶ ἥμερα	μὲν	ὅσα κατὰ φύσιν ὑπάρχει τῷ
[12]	ἀπολιπὼν οὐδὲ δύναμιν, διανοηθεὶς πρῶτον	μὲν	ὅτι σωματοειδὲς χρὴ τὸ γενόμενον
[3]	προσέτι τὰ σοφίσματα· ὅπερ προηγούμενον	μὲν	οὐκ ἂν εἴη τῷ φιλοσόφῳ,
[25]	ἀεὶ ἐνεργοῦσαν καθ´ αὑτήν. Ὅτι	μὲν	οὖν αἱ λογικαὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι
[4]	νόησίς τε καὶ αἴσθησις. Ἡ	μὲν	οὖν αἴσθησίς ἐστι πάθος ψυχῆς
[32]	ἢ ὡς ἐπ´ ἀγαθῷ. Ἄλογος	μὲν	οὖν εἴρεται κίνησις, ὅτι οὐ
[10]	αὑτοῦ ἢ ὑφ´ ἑτέρου· εἰ	μὲν	οὖν ὑφ´ ἑτέρου, ἐκεῖνο αὐτοῦ
[2]	διοικούμενα πρὸς τινῶν αὐτά, περιστατικὰ	μὲν	οὕτως ἡγούμενος τὸ στρατηγεῖν, τὸ
[31]	τις ἐπὶ κακίαν ὁρμᾷ, πρῶτον	μὲν	οὐχ ὡς ἐπὶ κακίαν αὐτὴν
[27]	ἀλήθειαν θεῖα καὶ καλὰ τῶν	μὲν	πάλαι θαυμασθέντων αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς
[6]	ὥστε ἐν αὐτῷ ὑποδεδεῖχθαι, τίνα	μὲν	παρὰ τὴν φωνήν ἐστι σοφίσματα,
[32]	κατὰ κακοῦ. Ἀγαθὸν γὰρ ἐὰν	μὲν	παρεῖναι ὑπολάβωμεν, ἡδόμεθα, ἐὰν δὲ
[32]	μέλλειν, ἐπιθυμοῦμεν· καὶ κακὸν ἐὰν	μὲν	παρεῖναι ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ δὲ
[3]	πολιτικόν. Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ τὸ	μὲν	περὶ τὰ ἀκίνητα καὶ τὰ
[4]	περὶ τὰ αἰσθητά· ὧν ὁ	μὲν	περὶ τὰ νοητὰ ἐπιστήμη τέ
[24]	καὶ λογιστικόν, εἴ γε τὸ	μὲν	περὶ τὰ νοητά ἐστι, τὸ
[4]	Διττὸς δὲ καὶ οὗτος, ὁ	μὲν	περὶ τὰ νοητά, ὁ δὲ
[7]	καὶ αἱ ταύταις ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι	μὲν	περὶ τὸ ὄν, ὕπαρ δὲ
[30]	ἐν μόνῳ τῷ λογιστικῷ, αἱ	μὲν	περὶ τὸ παθητικὸν ἀρεταὶ οὐχ
[5]	ὅταν φῶμεν τῶν ἀγαθῶν τὰ	μὲν	περὶ ψυχήν, τὰ δὲ περὶ
[14]	τριπλάσια διαστήματα· ἔστι τε ἡ	μὲν	περιεχομένη ὑπὸ τῆς ἀσχίστου μεινάσης
[7]	καὶ εἰκασίαν, τούτων δὲ τὴν	μὲν	πίστιν τῶν αἰσθητῶν, τὴν δὲ
[4]	τὸ σῶμα· τούτων δὲ ἡ	μὲν	πρὸ τοῦ ἐν σώματι γενέσθαι
[4]	αὕτη διττὴ ἔοικεν εἶναι, ἡ	μὲν	πρὸ τοῦ ἐν τῷδε τῷ
[17]	ἐλθεῖν. ~Οἱ δὴ θεοὶ ἔπλασαν	μὲν	προηγουμένως τὸν ἄνθρωπον ἐκ γῆς
[9]	Ἔστι δὲ ἡ ἰδέα ὡς	μὲν	πρὸς θεὸν νόησις αὐτοῦ, ὡς
[1]	πεφυκέναι δὲ τοῦτον χρὴ πρῶτον	μὲν	πρὸς τὰ μαθήματα, ὅσα δύναται
[4]	γνῶσιν ἀδιάψευστος, τούτων δὲ ὁ	μὲν	πρότερος θεῷ δυνατός, ἀνθρώπῳ δὲ
[4]	καὶ ἐπεὶ τῶν νοητῶν τὰ	μὲν	πρῶτα ὑπάρχει, ὡς αἱ ἰδέαι,
[4]	ἐπεὶ τῶν αἰσθητῶν ἐστὶ τὰ	μὲν	πρῶτα, ὡς αἱ ποιότητες, οἷον
[3]	τὴν ταύτης σωτηρίαν· τούτων τὸ	μὲν	πρῶτον ἠθικὸν κέκληται, τὸ δὲ
[6]	σχημάτων ὄντων τριῶν, καὶ τοῦ	μὲν	πρώτου, ἐν ᾧ ὁ κοινὸς
[13]	καὶ εἰκοσαέδρου στοιχεῖον γίνεται, τῆς	μὲν	πυραμίδος ἐκ τεττάρων ἰσοπλεύρων τριγώνων
[13]	ἐπὶ πᾶσι δωδεκαέδρῳ· καὶ καθὸ	μὲν	πυραμίδος σχῆμα ἔλαβεν ἡ ὕλη,
[26]	δὲ τοῦ δυνατοῦ φύσις πέπτωκε	μέν	πως μεταξὺ τοῦ τε ἀληθοῦς
[13]	τὰ κάλλιστα ὀρθογώνια ὄντα, τὸ	μὲν	σκαληνόν, τὸ δὲ ἰσοσκελές· τοῦ
[4]	νεωστὶ γενομένῃ αἰσθήσει· καὶ ὅταν	μὲν	συμφωνήσῃ ταῦτα κατ´ ἄλληλα γενόμενα,
[19]	ψυχρὸν ἁδρομερέστερον τῇ εἰσόδῳ, ἐξωθούντων	μὲν	τὰ ἐλάττονα καὶ μικρά, βιαζομένων
[28]	καὶ θεωρημάτων παραδόσει ὥστε ἐξίστασθαι	μὲν	τὰ πολλὰ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων,
[16]	τῶν πόνων ἔσται τὸ νικῆσαι	μὲν	τὰ προσφύντα, εἰς δὲ τὴν
[26]	οὐχ οἷον λέγει, διότι ὅδε	μὲν	τάδε ποιήσει, ὅδε δὲ τάδε
[30]	προηγουμένας, τὰς δὲ ἑπομένας· ἡγουμένας	μὲν	τὰς ἐν τῷ λογιστικῷ, ἀφ´
[36]	δογματοποιΐαν εἰρῆσθαι· ὧν ἴσως τὰ	μὲν	τεταγμένως εἴρηται, τὰ δὲ σποράδην
[12]	ἀέρα τε καὶ ὕδωρ, ἴχνη	μὲν	τέως ἔχοντα καὶ τὸ δεκτικὸν
[4]	καὶ τὰ πρακτά, ἀλλ´ ἐν	μὲν	τῇ θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ τὸ ἀληθὲς
[22]	δὲ αἰτίας εἶναι πολλάς· πρῶτον	μὲν	τὴν τῶν στοιχείων ἔνδειαν καὶ
[18]	τὰ μέρη τὰ ἕτερα, ἀπολισθαινόντων	μὲν	τῆς κυρτότητος, εἰς δὲ τὴν
[24]	συστῆναι. Ὁρᾶται δέ γε ἐπὶ	μὲν	τῆς Μηδείας ὁ θυμὸς λογισμῷ
[4]	οὕτω δὴ καὶ αἴσθησις ἡ	μέν	τις ἔσται τῶν πρώτων πρώτη
[27]	αὐτάρκη πρὸς εὐδαιμονίαν, καὶ διότι	μὲν	τὸ ἀγαθὸν ἐν ἐπιστήμῃ τοῦ
[34]	εἰς τοὺς δημιουργούς, ὧν τοῖς	μὲν	τὸ βουλεύεσθαι καὶ ἄρχειν ἀποδίδωσι,
[20]	τὸ ῥᾳδίως· καὶ προσέτι βαρὺ	μὲν	τὸ ἐκ πλειόνων μερῶν συγκείμενον,
[2]	γινομένη. Ἡ ψυχὴ δὴ θεωροῦσα	μὲν	τὸ θεῖον καὶ τὰς νοήσεις
[29]	οἷον ἀνδρία καὶ σωφροσύνη, περὶ	μὲν	τὸ θυμικὸν τῆς ἀνδρίας συνισταμένης,
[10]	αὐτὸς ὄψις, παρέχων δὲ τῇ	μὲν	τὸ ὁρᾶν, τοῖς δὲ τὸ
[17]	οἷον ζυμώματος. Περιέθηκαν δὲ μυελῷ	μὲν	τὸ ὀστοῦν, τοῖς δὲ ὀστοῖς
[6]	προσφόρως. Καὶ γὰρ τοῦ τέκτονος	μὲν	τὸ ποιῆσαι πηδάλιον, κυβερνήτου δὲ
[26]	ἡ ψυχὴ καὶ ἐπ´ αὐτῇ	μὲν	τὸ πρᾶξαι ἢ μή, καὶ
[6]	καὶ κατὰ τὸ τρίτον. Κατὰ	μὲν	τὸ πρῶτον οὕτως ἐν Ἀλκιβιάδῃ·
[13]	θεοῦ ἡ ὕλη τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο	μὲν	τὸ πρῶτον τοῖς ἴχνεσιν ἀτάκτως,
[5]	διαλεκτικῆς δὲ στοιχειωδέστατον ἡγεῖται πρῶτον	μὲν	τὸ τὴν οὐσίαν ἐπιβλέπειν παντὸς
[6]	κατάφασις, τὸ δὲ ἀπόφασις. Κατάφασις	μὲν	τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης περιπατεῖ· ἀπόφασις
[20]	ὀνομάζειν· ἄλλα γὰρ εἶναι βαρὺ	μὲν	τὸ χαλεπῶς εἰς τὸν παρὰ
[5]	ἐπαγωγικόν τε καὶ συλλογιστικόν. Διαίρεσις	μὲν	τοίνυν ἐστὶν ἡ μὲν γένους
[29]	ἀρετῶν, φρονήσεως, ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος	μὲν	τοῦ λογισμοῦ, τῶν δὲ λοιπῶν
[33]	δὲ μέση τοῦ συναμφοτέρου, ὀρεγομένη	μὲν	τοῦ σώματος, ὀρεγομένη δὲ καὶ
[25]	δὴ καὶ ἡ ψυχὴ διὰ	μὲν	τοῦ σώματος πρὸς τῷ αἰσθητῷ
[34]	ἕκαστον μέρος αὐτονομῇ, ὥστε προβουλεύειν	μὲν	τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ, τοὺς
[19]	τοὺς πόρους καὶ συγκρινόντων τοὺς	μὲν	τραχυτέρους στρυφνοὺς εἶναι, τοὺς δ´
[35]	τούτου διαφέρει ὁ σοφιστὴς τῷ	μὲν	τρόπῳ, ὅτι μισθαρνίᾳ τῶν νέων
[4]	οὗ ὄργανον φυσικὸν κριτικὸν προηγουμένως	μὲν	τῶν ἀληθῶν, ἑπομένως δὲ καὶ
[3]	λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ ἡ	μὲν	τῶν ὄντων γνῶσις θεωρητική, ἡ
[18]	Τοῦτο δὴ ῥᾷστα δι´ ὅλων	μὲν	τῶν ὀφθαλμῶν, μάλιστα δὲ κατὰ
[4]	καὶ νόησις ἔσται διττή, ἡ	μὲν	τῶν πρώτων, ἡ δὲ τῶν
[7]	τῶν πρώτων νοητῶν· ἀλλὰ δόξαν	μὲν	τῶν σωμάτων φησίν, ἐπιστήμην δὲ
[18]	γίνεται περὶ ἡμᾶς· καὶ τὰς	μὲν	ὕπαρ τε καὶ ὄναρ κατ´
[34]	διεξῆλθεν· ἐν γὰρ ταύτῃ προτέραν	μὲν	ὑπέγραψε τὴν ἀπόλεμον, δευτέραν δὲ
[4]	τοῦτο δ´ ἐστὶ διττόν, τὸ	μὲν	ὑφ´ οὗ κρίνεται τὸ κρινόμενον,
[26]	τινα τῷ ἀνδρὶ ἀρέσκει. Πάντα	μέν	φησιν ἐν εἱμαρμένῃ εἶναι, οὐ
[35]	τῇ δὲ ὕλῃ, ὅτι ὁ	μὲν	φιλόσοφος περὶ τὰ ἀεὶ κατὰ
[6]	δὲ μικτοὶ ἐκ τούτων· κατηγορικοὶ	μέν,	ὧν καὶ τὰ λήμματα καὶ
[13]	πάντων ἀναλογίᾳ πρὸς ἄλληλα· οὐ	μένει	δὲ ταῦτα διακριθέντα κατὰ χώραν,
[15]	ἄστρον τι καὶ αὕτη ὑπάρχουσα,	μένουσα	δὲ διὰ τὸ ἰσόρροπόν τι
[25]	καὶ οὐκ ἀνθρώπινα, ἢ ἀριθμοὺς	μενούσας	ἢ βουλήσει θεῶν ἢ δι´
[36]	σποράδην τε καὶ ἀτάκτως· ὥστε	μέντοι	ἀπὸ τῶν εἰρημένων θεωρητικούς τε
[30]	οὔτε ἐπιτείνονται οὔτε ἀνίενται, αἱ	μέντοι	γε κακίαι καὶ ἐπίτασιν δέχονται
[7]	μαθήματα ἔφησεν ὁ Πλάτων· ἡ	μέντοι	διαλεκτικὴ μέθοδος ἀπὸ τῶν γεωμετρικῶν
[32]	ἢ κουφισμὸν τοῦ κακοῦ· πλεονάζει	μέντοι	ἐν τῷ λυπεῖσθαι καὶ ὀχλεῖσθαι,
[27]	τοῦ ἀγαθοῦ ἀκροάσεως μετέδωκε· τὸ	μέντοι	ἡμέτερον ἀγαθόν, εἴ τις ἀκριβῶς
[2]	προκειμένου τέλους ἡμῖν αἴτιον. Ἡ	μέντοι	πρᾶξις καὶ τὸ πρακτικὸν διὰ
[14]	συνδεῖν τε καὶ συνέχειν, κρατεῖν	μέντοι	τὰ ἐκτὸς αὐτῆς τῶν ἐντός.
[14]	τέ ἐστι καὶ τεταγμένη, ἡ	μέντοι	τῶν ἐντὸς ποικίλη καὶ ἀνατολαῖς
[30]	γὰρ ἴδιον θεώρημα ἔχουσιν· ἡ	μέντοι	φρόνησις, ἐπιστήμη ὑπάρχουσα, τὰ οἰκεῖα
[32]	ὅ τε ἐπιθυμῶν ἐν προσδοκίᾳ	μένων	τοῦ τεύξεσθαι ἥδεται, οὐ παντελῶς
[31]	ἑκὼν ἐν τῷ καλλίστῳ ἑαυτοῦ	μέρει	καὶ τιμιωτάτῳ ἕλοιτο ἔχειν τὸ
[30]	ἐπιστήμη οὔτε τέχνη ἐν ἄλλῳ	μέρει	τῆς ψυχῆς συνίσταται ἢ ἐν
[23]	αὐτοῖς δὲ τοῖς θνητοῖς αὐτῆς	μέρεσιν	οἴκησιν ἄλλην ἄλλῳ ἀπένειμαν. Τὸ
[24]	δυνάμεις, καὶ κατὰ λόγον τὰ	μέρη	αὐτῆς τόποις ἰδίοις διανενέμηται, μάθοιμεν
[10]	γραμμὴ πρότερον ἢ τὸ ἐπίπεδον·	μέρη	γε μὴν οὐκ ἔχων ἀκίνητος
[23]	δημιουργοῦντες θεοὶ δύο αὐτῇ προσέθεσαν	μέρη	θνητά· ὡς δὲ μὴ τῆς
[12]	ἤγαγε τάξιν, ἀριθμοῖς πρέπουσι τὰ	μέρη	κοσμήσας αὐτοῦ καὶ σχήμασιν, ὥστε
[6]	στρογγύλον· εἰ ἄρα μὴ ἔχει	μέρη,	οὐ μετέχει σχήματος· καὶ μὴν
[6]	στρογγύλον, ὃ ἄρα μὴ ἔχει	μέρη,	οὔδε σχήματος μετέχει· κατὰ δὲ
[6]	Παρμενίδῃ οὕτως· ὃ μὴ ἔχει	μέρη,	οὔτε εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον,
[10]	οὔτε ὡς ὅλον ἔχον τινὰ	μέρη,	οὔτε ὥστε ταὐτόν τινι εἶναι
[18]	ἀνταπωθουμένων τῶν φώτων πρὸς τὰ	μέρη	τὰ ἕτερα, ἀπολισθαινόντων μὲν τῆς
[29]	συμφωνεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ τρία	μέρη	τῆς ψυχῆς καὶ ἕκαστον πρὸς
[6]	μετέχει· εἰ ἄρα μὴ ἔχει	μέρη	τὸ ἕν, οὐδὲ σχήματος μετέχει.
[6]	ἂν λόγους· εἰ μὴ ἔχει	μέρη	τὸ ἕν, οὔτε ἀρχὴν οὔτε
[6]	οὕτως ἐρωτᾷ· εἰ μὴ ἔχει	μέρη	τὸ ἕν, οὔτε εὐθύ ἐστιν
[6]	ὑπόκειται (ὅρους δέ φημι τὰ	μέρη	τῶν προτάσεων, οἷον ἐπὶ τῆς·
[5]	τομή, ἡ δὲ ὅλου εἰς	μέρη·	ὡς ἡνίκα τέμνομεν τὴν ψυχὴν
[3]	διαιρέσεως τοιαύτης οὔσης καὶ τοῦ	μερισμοῦ	τῶν τῆς φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ
[14]	καὶ ἄλλην περὶ τὰ σώματα	μεριστὴν	ὑπεστήσατο, ἐμφαίνων ὅτι ἑκατέρας τῶν
[14]	καὶ ἑτερότητα, καὶ ἐπὶ τῶν	μεριστῶν,	ἐκ πάντων τούτων συνηράνικε τὴν
[34]	πόλεις τὸ τηνικάδε, ὅταν ἕκαστον	μέρος	αὐτονομῇ, ὥστε προβουλεύειν μὲν τοὺς
[25]	κοινότητας, πῶς ἂν τὰ κατὰ	μέρος	διωδεύσαμεν ἄπειρα ὑπάρχοντα, ἢ πῶς
[25]	Εἰ γὰρ ἀπὸ τῶν κατὰ	μέρος	ἐνενοοῦμεν τὰς κοινότητας, πῶς ἂν
[21]	σπεύδει· καὶ καθ´ ὃ ἂν	μέρος	ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ τὸν ἔξωθεν ἀέρα
[6]	πέφυκεν· ἐπεὶ δὲ τοῦ λέγειν	μέρος	ἐστὶ τὸ ὀνομάζειν, ὡς καὶ
[10]	οὗ, πρότερον ὑπάρχει τούτου, οὗ	μέρος·	καὶ γὰρ τὸ ἐπίπεδον πρότερον
[10]	πρότερόν τι αὐτοῦ· τὸ γὰρ	μέρος	καὶ τὸ ἐξ οὗ, πρότερον
[9]	καὶ χολέρας, οὔτε τῶν κατὰ	μέρος,	οἷον Σωκράτους καὶ Πλάτωνος, ἀλλ´
[12]	ὕδατός τε καὶ ἀέρος, οὐδὲν	μέρος	οὐδενὸς ἀπολιπὼν οὐδὲ δύναμιν, διανοηθεὶς
[29]	αἱ περὶ τὸ ἄλογον ψυχῆς	μέρος	συνιστάμεναι, οἷον ἀνδρία καὶ σωφροσύνη,
[10]	ἐπιβάλλοντός τινος αὐτῷ ποιοῦ) οὔτε	μέρος	τινός, οὔτε ὡς ὅλον ἔχον
[6]	ὀνομάζειν, ὡς καὶ τοῦ λόγου	μέρος	τὸ ὄνομα, τὸ ὀρθῶς καὶ
[25]	μικρῶν αἰθυγμάτων, ἀπό τινων κατὰ	μέρος	ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι τῶν πάλαι ἐγνωσμένων,
[15]	καὶ ὕδατι, ὡς μηδὲν κόσμου	μέρος	ψυχῆς ἄμοιρον εἶναι μηδὲ ζῴου
[12]	κατὰ φύσιν αἰσθητῶν καὶ κατὰ	μέρος	ὡρισμένα τινὰ δεῖ παραδείγματα εἶναι
[6]	ἐστι καθόλου, ἡ δὲ ἐπὶ	μέρους,	ἐπὶ μέρους μὲν καταφατικὴ ἡ
[6]	ἡ δὲ ἐπὶ μέρους, ἐπὶ	μέρους	μὲν καταφατικὴ ἡ τοιαύτη· τὶς
[29]	τελειότης· τοῦ μὲν δὴ λογιστικοῦ	μέρους	τελειότης ἐστὶν ἡ φρόνησις, τοῦ
[19]	Τὸ μὲν γὰρ ὀξύτητι τῶν	μερῶν	καὶ τραχύτητι διατέμνον τὸ θερμὸν
[32]	ἀλλὰ τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς	μερῶν	κινήσεις· ἐν γὰρ τῷ παθητικῷ
[20]	βαρὺ μὲν τὸ ἐκ πλειόνων	μερῶν	συγκείμενον, ἐλαφρὸν δὲ τὸ ἐξ
[29]	τοῦ λογισμοῦ, τῶν δὲ λοιπῶν	μερῶν	τῆς ψυχῆς κατ´ οἰκείαν ἰδιότητα
[6]	καὶ πεπερασμένον, τοῦτο ἀρχὴν καὶ	μέσα	καὶ τελευτὴν ἔχον καὶ σχήματος
[33]	δὲ φαύλη, ἡ τῆς κακῆς,	μέση	δὲ ἡ τῆς μέσως διακειμένης.
[33]	δὲ φαύλη, τρίτη δὲ τούτων	μέση,	οὕτω καὶ τρεῖς ἐρωτικαὶ εἶεν
[15]	ἡ μὲν γῆ τῶν ὅλων	μέση,	περὶ τὸν διὰ παντὸς τεταμένον
[33]	ἐπιτηδειότης πρὸς ἀρετήν· ἡ δὲ	μέση	τοῦ συναμφοτέρου, ὀρεγομένη μὲν τοῦ
[34]	καὶ ναυμαχοῖεν, οἱ δὲ ἐν	μεσογαίᾳ	οἰκοῦντες πρὸς πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο ἂν
[32]	κατὰ φύσιν κατάστημα εἶναι τὸ	μέσον	ἀλγηδόνος τε καὶ ἡδονῆς, οὐθετέρῳ
[18]	ὀφθαλμῶν, μάλιστα δὲ κατὰ τὸ	μέσον	αὐτῶν διεκθεῖ, τὸ καθαρώτατόν τε
[6]	ἔχει· εἰ μήτε ἀρχὴν μήτε	μέσον	μήτε τελευτὴν ἔχει, οὐδὲ πέρας
[6]	τὸ ἕν, οὔτε ἀρχὴν οὔτε	μέσον	οὔτε τελευτὴν ἔχει· εἰ μήτε
[30]	ἐστι τὸ μέτριον ἢ τὸ	μέσον	ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως, διὰ τοῦτο
[33]	Ὁ δὲ ἀξιέραστος καὶ αὐτὸς	μέσος	τις ὑπάρχει οὔτε φαῦλος ὢν
[12]	ἀπέχρη γὰρ ἂν αὐτῷ μία	μεσότης—	σφαιροειδὴς δέ, δυοῖν ἐδέησεν αὐτῷ
[30]	τῷ εὐθεῖ, κατ´ ἄλλον τρόπον	μεσότητες	ἂν εἶεν, τῷ ὁρᾶσθαι περὶ
[30]	καὶ ἐλλείψεως, διὰ τοῦτο διὰ	μεσότητος	αἱ τοιαῦται ἀρεταί, διότι μέσως
[12]	σφαιροειδὴς δέ, δυοῖν ἐδέησεν αὐτῷ	μεσοτήτων	εἰς συναρμογήν· διὰ τοῦτο πυρὸς
[14]	δὲ ψυχῆς ταθείσης ἐκ τοῦ	μέσου	ἐπὶ τὰ πέρατα, συνέβη αὐτὴν
[5]	τοὺς δὲ κακούς, τοὺς δὲ	μέσους.	Τῇ τοίνυν τοῦ γένους πρῶτον
[12]	ἔδει τινὰ συναγωγὸν ἀμφοτέρων ἐν	μέσῳ	γενέσθαι, θεῖος δὲ δεσμὸς ὁ
[15]	τοῦ ἀέρος ὑπάρχει, καὶ ἐν	μέσῳ	ἡ γῆ σὺν τῷ ἑαυτῆς
[12]	συναρμογήν· διὰ τοῦτο πυρὸς ἐν	μέσῳ	καὶ γῆς ἀήρ τε καὶ
[15]	ἰσόρροπόν τι εἶναι χρῆμα ἐν	μέσῳ	κείμενον, ὁμοίων τῶν περιεχόντων. Ὁ
[33]	κακῆς, μέση δὲ ἡ τῆς	μέσως	διακειμένης. Ὥσπερ οὖν τρεῖς εἰσὶν
[30]	μεσότητος αἱ τοιαῦται ἀρεταί, διότι	μέσως	ἔχοντας ἡμᾶς ἐν τοῖς πάθεσι
[8]	ὀνομάζει καὶ ὑποκείμενον ἁπτόν τε	μετ´	ἀναισθησίας καὶ νόθῳ λογισμῷ ληπτόν·
[32]	τὰς μὲν ἀναμνηστικάς, τὰς δὲ	μετ´	ἐλπίδος γινομένας· καὶ τὰς μὲν
[32]	αἰσχράς, ὅσαι ἀκόλαστοί τε καὶ	μετὰ	ἀδικίας, τὰς δὲ μετρίας καὶ
[29]	τῇ δειλίᾳ παθῶν, παραπλησίως οὐδὲ	μετὰ	ἀκολασίας φρόνιμός τις δύναται εἶναι,
[29]	Καὶ μὴν καὶ ἡ φρόνησις	μετὰ	ἀνδρίας ὑφίσταται· ἐπιστήμη γάρ ἐστιν
[7]	Καὶ μὴν ἡ στερεομετρία χρησιμωτάτη·	μετὰ	γὰρ τὴν δευτέραν αὔξησιν ἀκόλουθος
[15]	πρεσβυτάτη τῶν ἐντὸς οὐρανοῦ θεῶν	μετά	γε τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου,
[14]	πλανωμένου. Σελήνην μὲν δὴ τῷ	μετὰ	γῆν ἐπέθηκε κύκλῳ τῷ πρώτῳ,
[8]	ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ τῶν λοιπῶν.	~Μετὰ	δὲ ταῦτα ἑπομένως περὶ τῶν
[4]	οἷον τὸ λευκόν, τὸ κεχρωσμένον,	μετὰ	δὲ ταῦτα τὸ ἄθροισμα, οἷον
[34]	ὄντως φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ καὶ	μετὰ	δικαιοσύνης ἐπανάξειν τὰς πόλεις τὸ
[25]	σώματος· εἰ δὲ καὶ ἔσται	μετὰ	θάνατον καὶ ἦν πρὸ τοῦ
[4]	μὲν νοητὸν κόσμον κρίνει νόησις	μετὰ	λόγου, τουτέστιν οὐκ ἄνευ λόγου,
[19]	σκληρότητος, λεῖον δὲ τὸ ὁμαλὸν	μετὰ	πυκνοῦ· τό γε μὴν ψυχροῦ
[19]	δὲ εἴη ἂν τὸ ἀνώμαλον	μετὰ	σκληρότητος, λεῖον δὲ τὸ ὁμαλὸν
[35]	ψιλὴ ἀπόφασις τοῦ ὄντος, ἄλλα	μετὰ	συνεμφάσεως τῆς πρὸς ἕτερον ὅπερ
[34]	καὶ τρίτην τὴν δημοκρατικὴν καὶ	μετὰ	ταύτην τὴν ὀλιγαρχικήν, τελευταίαν δὲ
[27]	φιλοσόφους ψυχὰς ἔφασκεν ἀναμέστους καὶ	μετὰ	τὴν τοῦ σώματος διάλυσιν συνεστίους
[4]	αὐτῆς τὰ νοητά, ἡ δὲ	μετὰ	τὸ ἐμβιβασθῆναι εἰς τόδε τὸ
[25]	καὶ ἐν ταῖς ἀνθρωπίναις ψυχαῖς	μετὰ	τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν,
[5]	ὑποτεθέντι σκοπεῖ τί ἀκολουθεῖ, καὶ	μετὰ	τοῦτο εἰ δέοι λόγον ἀποδιδόναι
[10]	τὸ ἐπὶ τοῖς σώμασι καλόν,	μετὰ	τοῦτο μέτεισιν ἐπὶ τὸ τῆς
[14]	ἀστέρα, τὸν δὲ βραδυτῆτι δεύτερον	μετὰ	τοῦτον Διὸς ἐπώνυμον, ὑφ´ ὃν
[4]	ῥεῦμα διὰ τοῦ στόματος χωροῦν	μετὰ	φθόγγου. Νόησις δ´ ἐστὶ νοῦ
[28]	ὁμοίωσις δὲ δίκαιον καὶ ὅσιον	μετὰ	φρονήσεως γενέσθαι· ποτὲ δὲ τὸ
[7]	ὁρατῶν καὶ ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν	μεταβαίνειν	ἐπ´ ἐκεῖνα, ἃ ἔστιν ἰδεῖν
[7]	τῷ νῷ θεωρούμενα κατὰ ταὐτὰ	μεταβαίνομεν·	ὡς εἰ μὴ οὕτω μετίοιμεν
[27]	τοὺς ἀπὸ τοῦ βιωτικοῦ ζόφου	μεταβαίνοντας	ἐπὶ τὰ κατ´ ἀλήθειαν θεῖα
[30]	εὐθέως ἀπὸ κακίας ἐπ´ ἀρετὴν	μεταβῆναι·	πολλὴν γὰρ εἶναι τὴν διάστασιν
[10]	φθαρτὸς ἔσται καὶ γενητὸς καὶ	μεταβλητός·	ἕκαστον δὲ τούτων ἄτοπον ἐπ´
[17]	σῶμα χωροῦντα κατὰ τὰς οἰκείας	μεταβολάς·	δύο δὲ φλέβες παρὰ τὴν
[25]	ψυχαῖς μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον	μεταβολὴν	λαμβάνουσιν, ἡ μὲν οἰκειωτικὴ εἰς
[19]	ὅτι τούτων ἐστὶ τῶν οὐδέπω	μεταβολὴν	τελείαν εἰληφότων, ἀλλὰ κοινωνίαν ἐχόντων
[25]	τοῦ αὐτοῦ γε κράματος ἀμφότεραι	μεταλαβοῦσαι.	Αὐτοκίνητον δέ φησι τὴν ψυχήν,
[30]	ἐν ἑαυτῷ. Παραδεκτέον δὲ καὶ	μεταξύ	τινα διάθεσιν μητὲ φαύλην μητὲ
[23]	τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν ἐν τῷ	μεταξὺ	τόπῳ τοῦ τε πρὸς τὸν
[26]	δυνατοῦ φύσις πέπτωκε μέν πως	μεταξὺ	τοῦ τε ἀληθοῦς καὶ τοῦ
[18]	πρὸς τὰ ἄνω καὶ ἔμπαλιν	μεταπίπτει.	~Ἀκοὴ δὲ γέγονε πρὸς φωνῆς
[22]	τῶν στοιχείων ἔνδειαν καὶ ὑπερβολὴν	μετάστασίν	τε εἰς ἄλλους οὐκ οἰκείους
[27]	τῆς περὶ τοῦ ἀγαθοῦ ἀκροάσεως	μετέδωκε·	τὸ μέντοι ἡμέτερον ἀγαθόν, εἴ
[10]	τοῖς σώμασι καλόν, μετὰ τοῦτο	μέτεισιν	ἐπὶ τὸ τῆς ψυχῆς κάλλος,
[35]	ὡς εἰ μὴ καὶ αὐτὰ	μετελάμβανε	τοῦ μὴ ὄντος, οὐκ ἂν
[10]	ὅπερ ἐξομοιοῦται ταῖς ἰδέαις καὶ	μετέχει	αὐτῶν δύσφραστον δή τινα τρόπον·
[6]	μὴ ἔχει πέρας, οὐδὲ σχήματος	μετέχει·	εἰ ἄρα μὴ ἔχει μέρη
[6]	μέρη τὸ ἕν, οὐδὲ σχήματος	μετέχει.	Κατὰ δὲ τὸ δεύτερον ὑποθετικὸν
[6]	μὴ ἔχει μέρη, οὔδε σχήματος	μετέχει·	κατὰ δὲ τὸ τρίτον οὕτως
[6]	εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον· εἰ	μετέχει	σχήματος, ἢ εὐθύ ἐστιν ἢ
[6]	ἄρα μὴ ἔχει μέρη, οὐ	μετέχει	σχήματος· καὶ μὴν καὶ κατὰ
[6]	καὶ τελευτὴν ἔχον καὶ σχήματος	μετέχει·	τὸ δὲ ἡγούμενον· τὸ ἄρα
[27]	τυγχάνειν τῆς προσρήσεως τῷ ὁπωσοῦν	μετέχειν	ἐκείνου τοῦ πρώτου καὶ τιμιωτάτου,
[6]	εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον, τὸ	μετέχον	σχήματος ἢ εὐθύ ἐστιν ἢ
[6]	μετέχον σχήματος ποιόν ἐστι, τὸ	μετέχον	σχήματος πεπεράτωται, τὸ ἄρα ποιὸν
[6]	ἐν τῷ αὐτῷ βιβλίῳ· τὸ	μετέχον	σχήματος ποιόν ἐστι, τὸ μετέχον
[32]	τὰς δὲ μετρίας καὶ ἁμωσγέπως	μετεχούσας	τοῦ ἀγαθοῦ, οἷον τήν τε
[7]	γέ τις μὴ πράξεως ἕνεκα	μετίῃ	γεωμετρίαν, ἀλλὰ προσχρώμενος αὐτῇ ὡς
[7]	μεταβαίνομεν· ὡς εἰ μὴ οὕτω	μετίοιμεν	ταῦτα τὰ μαθήματα, ἀτελής τε
[7]	καὶ τὸν ἁπάντων δημιουργὸν ζητήσομεν,	μετιόντες	ἀπὸ τούτων τῶν μαθημάτων ὥσπερ
[5]	πέλαγος τοῦ καλοῦ, ἵνα οὕτω	μετιόντες	εὕρωμεν λοιπὸν τὸ αὐτὸ τοῦτο
[5]	τοῦ ὁμοίου ἐπὶ τὸ ὅμοιον	μετιοῦσα	ἢ ἀπὸ τῶν καθέκαστα ἐπὶ
[5]	τοῦ περὶ τὰ σώματα καλοῦ	μετίωμεν	ἐπὶ τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς
[27]	γλυκέα καὶ τὰ θερμὰ κατὰ	μετουσίαν	τῶν πρώτων τὴν ἐπωνυμίαν ἔχειν·
[10]	δὲ οὔτε αἰσθητά ἐστιν οὔτε	μέτοχα	τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ πρώτων τινῶν
[10]	τοῦτο εἰπεῖν) οὔτε ἀγαθόν (κατὰ	μετοχὴν	γάρ τινος ἔσται οὗτος καὶ
[27]	συντάξεων δεδήλωται, τὰ δὲ κατὰ	μετοχὴν	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Νόμων
[9]	δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι	μέτρα	τινὰ ἄϋλα ὑπάρχουσαι. Ἔτι γε
[4]	τὰς φυσικὰς ἐννοίας ὡς ἐπὶ	μέτρα	τινὰ ὡρισμένα κρίνομεν, εἴτε οὕτως
[32]	καὶ μετὰ ἀδικίας, τὰς δὲ	μετρίας	καὶ ἁμωσγέπως μετεχούσας τοῦ ἀγαθοῦ,
[30]	λόγος. Ἐπεὶ οὖν τὸ μὲν	μέτριον	ἐν τοῖς πάθεσι τὸ βέλτιστόν
[30]	οὐκ ἄλλο δέ ἐστι τὸ	μέτριον	ἢ τὸ μέσον ὑπερβολῆς καὶ
[30]	ἐπὶ πᾶσι καὶ τοῖς τυχοῦσι	μετριοπαθής,	ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον· πάλιν δὲ
[30]	μέν, μετρίως δὲ τοῦτο πάσχων,	μετριοπαθής.	Καὶ μὴν ὁ πάντα φοβούμενος,
[32]	ὁπωσποτοῦν ἔχοντα διημαρτημένα ὄντα τυγχάνει,	μετριότητα	μὴ δεχόμενα. Περὶ δὲ ἡδονῆς
[30]	πάντα φοβούμενος, καὶ πέρα τοῦ	μετρίου,	δειλός, ὁ δὲ μηδὲν φοβούμενος
[33]	τὸ γὰρ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ	μετρίῳ	ὄντι φίλον ὑπάρχει, τὰ δὲ
[30]	ἀμετροπαθής, ὁ δὲ λυπούμενος μέν,	μετρίως	δὲ τοῦτο πάσχων, μετριοπαθής. Καὶ
[30]	φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ ὁ	μετρίως	ἔχων περί τε θάρρη καὶ
[14]	ἰδίαν. Καὶ σελήνη μὲν μηνὸς	μέτρον	ποιεῖ, ἐκπεριελθοῦσα τὸν ἑαυτῆς κύκλον
[14]	εἰκόνα τοῦ αἰῶνος, ὅς ἐστι	μέτρον	τοῦ αἰωνίου κόσμου τῆς μονῆς.
[9]	ὡς δὲ πρὸς τὴν ὕλην	μέτρον,	ὡς δὲ πρὸς τὸν αἰσθητὸν
[9]	τινὸς κρείττονος, καὶ ἀΰλου, τῶν	μέτρων	ὀφείλει τυγχάνειν· τὸ δὲ ἡγούμενον,
[19]	θεοί, φλεβία διατείναντες ἀπὸ γλώττης	μέχρι	καρδίας, δοκίμια ἐσόμενα καὶ κριτήρια
[5]	κατὰ τὰς προσεχεῖς διαφορὰς κατιόντας	μέχρι	τῶν εἰδῶν, οἷον εἰς λογικὸν
[19]	ἐν τοῖς μυκτῆρσι φλεβίων πάθος	μέχρι	τῶν περὶ τὸν ὀμφαλὸν τόπων·
[19]	τε καὶ αἵματος, διαδιδομένη δὲ	μέχρι	ψυχῆς πληγή, ὀξεῖα μὲν ἡ
[5]	ἀκόλουθον ἄλλῃ ὑποθέσει, καὶ τοῦτο	μέχρις	οὗ ἂν ἐπί τινα ἀρχὴν
[14]	κόσμου τῆς μονῆς. Τὰ δὲ	μὴ	ἀπλανῆ τῶν ἄστρων τῇ δυνάμει
[8]	ποικίλας ἐκτυπώσεις καὶ μορφάς, εἰ	μὴ	ἄποιον αὐτὸ ὑπάρχοι καὶ ἀμέτοχον
[6]	ἀκόλουθον τῇ τοῦ πράγματος φύσει·	μὴ	γὰρ ἄλλο τὴν ὀρθότητα εἶναι
[29]	περὶ τοῦ δεινοῦ τε καὶ	μὴ	δεινοῦ, τουτέστι διασωστικὴ δύναμις δόγματος
[32]	καταγνόντες αὐτῶν, εἴτε δεόντως εἴτε	μὴ	δεόντως. Ἐπ´ ἀγαθῷ δὲ ἢ
[32]	ἔχοντα διημαρτημένα ὄντα τυγχάνει, μετριότητα	μὴ	δεχόμενα. Περὶ δὲ ἡδονῆς καὶ
[4]	ὅπερ ἐστὶν αἴσθησις, ἔπειτα οὗτος	μὴ	διὰ χρόνου πλῆθος ἐξίτηλος γένηται,
[7]	τὸ ὂν ἀεὶ ἀνιέναι καὶ	μὴ	διατρίβειν περὶ τὸ γινόμενον καὶ
[9]	τὸ παράδειγμα προϋποκεῖσθαι· εἴτε καὶ	μὴ	εἴη ἔξω τὸ παράδειγμα, πάντη
[10]	ὑπεροχήν. Ἀμερῆ τε διὰ τὸ	μὴ	εἶναι πρότερόν τι αὐτοῦ· τὸ
[9]	γε μὴν εἰ ὁ κόσμος	μὴ	ἐκ ταὐτομάτου τοιοῦτός ἐστιν, οὐ
[14]	τε γὰρ ἔμψυχον ἀποτέλεσμα τοῦ	μὴ	ἐμψύχου ὅλον ὅλου κρεῖττον καὶ
[26]	ῥοπὴν λαμβάνει τὸ ἀληθεύειν ἢ	μή.	~Ἑξῆς δ´ ἐπὶ κεφαλαίων περὶ
[6]	λαβόντες τὴν τοῦ ἴσου ἐπιστήμην	μὴ	ἐπιλελήσμεθα, ἐπιστάμεθα, εἰ δὲ ἐπιλελήσμεθα,
[24]	τις εἰδῇ τἀγαθόν, χρῆται δὲ	μή.	Ἔτι δὲ τὸ ἕτερον εἶναι
[6]	ἐστιν ἢ στρογγύλον· εἰ ἄρα	μὴ	ἔχει μέρη, οὐ μετέχει σχήματος·
[6]	ἐστιν ἢ στρογγύλον, ὃ ἄρα	μὴ	ἔχει μέρη, οὔδε σχήματος μετέχει·
[6]	ὡς ἐν Παρμενίδῃ οὕτως· ὃ	μὴ	ἔχει μέρη, οὔτε εὐθύ ἐστιν
[6]	οὐδὲ σχήματος μετέχει· εἰ ἄρα	μὴ	ἔχει μέρη τὸ ἕν, οὐδὲ
[6]	ἄκροις ἕπεται, οὕτως ἐρωτᾷ· εἰ	μὴ	ἔχει μέρη τὸ ἕν, οὔτε
[6]	τοιούτους εὕροιμεν ἂν λόγους· εἰ	μὴ	ἔχει μέρη τὸ ἕν, οὔτε
[6]	ἔχει, οὐδὲ πέρας ἔχει· εἰ	μὴ	ἔχει πέρας, οὐδὲ σχήματος μετέχει·
[25]	Τά τε ἄμεσα ἐναντία καὶ	μὴ	καθ´ αὑτὰ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς
[35]	τρόπῳ ὄντι παρέπεται· ὡς εἰ	μὴ	καὶ αὐτὰ μετελάμβανε τοῦ μὴ
[26]	αὐτῇ μὲν τὸ πρᾶξαι ἢ	μή,	καὶ οὐ κατηνάγκασται τοῦτο, τὸ
[30]	ὁμοίως γονέων τελευτησάντων ὁ μὲν	μὴ	λυπούμενος ἀπαθής, ὁ δ´ ὥστε
[14]	κρεῖττον καὶ τὸ νοερὸν τοῦ	μὴ	νοεροῦ, ἴσως οὐχ οἵου τε
[34]	τὰ πράγματα τὰ ἀνθρώπινα, εἰ	μὴ	οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν ἢ οἱ
[35]	ἑαυτῷ περιέχειν. Ἔστι δὲ τὸ	μὴ	ὄν, καθ´ ὃ ἐξακούεται, οὐ
[35]	τὰ ὄντα, τοσαυταχῶς καὶ τὸ	μὴ	ὄν· τὸ γὰρ μὴ τὶ
[35]	γὰρ ὄντι οὐκ ἀντίκειται τὸ	μὴ	ὄν· τοῦτο γὰρ ἀνύπαρκτον καὶ
[35]	ὁ δὲ σοφιστὴς περὶ τὸ	μὴ	ὂν πραγματεύεται, ἀναχωρῶν εἰς τόπον
[35]	μὴ καὶ αὐτὰ μετελάμβανε τοῦ	μὴ	ὄντος, οὐκ ἂν ἐχωρίζετο τῶν
[32]	ἄχθεται. Ἐπιθυμίας δὴ καὶ φόβου	μὴ	ὄντων ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται τὸ
[34]	αὐτὸ τοῦτο, εἴτε πολεμητέον, εἴτε	μή.	~Ὁποῖος δέ ἐστιν ὁ φιλόσοφος
[6]	τὸ ὄνομα, τὸ ὀρθῶς καὶ	μὴ	ὀρθῶς ὀνομάζειν οὐ κατὰ θέσιν
[30]	ναύταις τινὰ ὑπαγορεύει ὑπ´ αὐτῶν	μὴ	ὁρώμενα, οἱ δὲ πείθονται αὐτῷ·
[7]	κατὰ ταὐτὰ μεταβαίνομεν· ὡς εἰ	μὴ	οὕτω μετίοιμεν ταῦτα τὰ μαθήματα,
[4]	ἐπισκοπεῖ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ	μὴ	οὕτως ἔχον, ἐν δὲ τοῖς
[16]	τῇ δευτέρᾳ γενέσει βίον ἐλεύσονται,	μὴ	παυόμεναι δὲ τὸ τελευταῖον εἰς
[4]	πολὺ τὸ εἰκὸς διὰ τὸ	μὴ	περὶ τὰ μόνιμα εἶναι. Ἐπιστήμης
[1]	γνώσει τῆς νοητῆς οὐσίας καὶ	μὴ	πλανωμένης τε καὶ ῥευστῆς ἔπειτα
[7]	ἀγαθοῦ γνῶσιν, ὅταν γέ τις	μὴ	πράξεως ἕνεκα μετίῃ γεωμετρίαν, ἀλλὰ
[23]	προσέθεσαν μέρη θνητά· ὡς δὲ	μὴ	τῆς φλυαρίας τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον
[35]	τὸ μὴ ὄν· τὸ γὰρ	μὴ	τὶ ὂν οὐκ ἔστιν ὄν.
[27]	μηδὲν εἶναι καθάπαξ ἀγαθόν, εἰ	μὴ	τύχοι τῆς ἀπὸ τῆς ἀρετῆς
[28]	θεῷ, θεῷ δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ,	μὴ	τῷ μὰ Δία ὑπερουρανίῳ, ὃς
[16]	ἐπέταξε τὴν τούτων ποίησιν, ὅπως	μὴ	ὑπ´ αὐτοῦ πλασθέντα ἀθάνατα γένοιτο.
[1]	τὴν ἀλήθειαν ἔχειν ἐρωτικῶς καὶ	μηδαμῇ	προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος, ἐπὶ τούτοις
[16]	καὶ θυμός, ὧν κρατήσασαι καὶ	μηδαμῶς	βιασθεῖσαι αἱ μὲν δίκῃ βιώσονται
[2]	ἐκ τῶν εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ	μηδαμῶς	τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´ ἀεὶ
[30]	ἢ ἐλλείπειν· οὔτε γὰρ ὁ	μηδὲ	γονέων ὑβριζομένων ὀργιζομένος εὐπαθὴς ἄν
[15]	κόσμου μέρος ψυχῆς ἄμοιρον εἶναι	μηδὲ	ζῴου κρείττονος θνητῆς φύσεως· τούτοις
[8]	τούτων, μηδὲν ἴδιον σχῆμα ἔχουσαν	μηδὲ	ποιότητα. Οὐ γὰρ γένοιτ´ ἄν
[32]	ὄντων ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται τὸ	μηδὲ	τῶν ἄλλων τι παθῶν ἁπλοῦν
[24]	δέ γε ἐπὶ μὲν τῆς	Μηδείας	ὁ θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος· λέγει
[8]	πᾶν δέχεσθαι τὰ εἴδη, τῷ	μηδεμίαν	αὐτῶν φύσιν ἔχειν ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´
[35]	γὰρ ἀνύπαρκτον καὶ ἀνεννόητον καὶ	μηδεμίαν	ἔχον ὑπόστασιν, ὃ καὶ εἴ
[27]	καὶ πλούτου καὶ τῶν παραπλησίων	μηδὲν	εἶναι καθάπαξ ἀγαθόν, εἰ μὴ
[12]	γῆν καὶ ἀνάπαλιν. Τῷ δὲ	μηδὲν	ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι καὶ μονογενῆ τὸν
[8]	ἐκμαγεῖον καὶ σχηματιζομένην ὑπὸ τούτων,	μηδὲν	ἴδιον σχῆμα ἔχουσαν μηδὲ ποιότητα.
[13]	ἁδρομερεστέρων χώρας. Διὰ τοῦτο δὲ	μηδὲν	κενὸν ὑπολείπεται σώματος ἔρημον, καὶ
[15]	ἀέρι τε καὶ ὕδατι, ὡς	μηδὲν	κόσμου μέρος ψυχῆς ἄμοιρον εἶναι
[27]	ὑγείαν καὶ εὐρωστίαν καὶ κάλλος,	μηδέν	τι μᾶλλον εἶναι εὐδαίμονα. ~Οἷς
[30]	τοῦ μετρίου, δειλός, ὁ δὲ	μηδὲν	φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ ὁ
[12]	ἄνοσον καὶ ἀγήρω, ἅτε αὐτῷ	μηδενὸς	προσιόντος τοῦ κηραίνειν πεφυκότος, αὐτάρκη
[33]	τινα μᾶλλον φατέον ἤπερ θεὸν	μηδέποτε	ἐν γηΐνῳ σώματι γεγενημένον, διαπορθμεύοντα
[27]	ἀνθρώποις κατῳκισμένοις καὶ φῶς μὲν	μηδέποτε	λαμπρὸν ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς δέ τινας
[18]	κάτοπτρον κυρτότητος ἢ κοιλότητος ἢ	μήκους·	διάφοροι γὰρ ἔσονται φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων
[25]	φθεροῦν αὐτὴν νοῆσαι. Εἴ γε	μὴν	αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις εἰσίν, ἀθάνατος
[12]	ὁράσεως ἐδεῖτο οὔτε ἀκοῆς οὔτε	μὴν	ἄλλου τοιούτου τινός. οὐ προσῆψεν
[6]	τὴν ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων, οὐ	μὴν	ἁπλῶς οὐδὲ ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ
[25]	ἄφθαρτον ἂν εἴη. Τό γε	μὴν	αὐτοκίνητον ἀρχικῶς ἀεικίνητον, τὸ δὲ
[19]	ὀσφρήσεως αἴσθησις συντελεῖται. Τήν γε	μὴν	γεῦσιν ποικιλωτάτων χυμῶν ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν
[9]	τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι· ἀλλὰ	μὴν	διαφέρει νοῦς δόξης ἀληθοῦς· ὥστε
[9]	τινὰ ἄϋλα ὑπάρχουσαι. Ἔτι γε	μὴν	εἰ ὁ κόσμος μὴ ἐκ
[24]	τὰ ζῷα ὄντος. Ἔπειτά γε	μὴν	ἕτερα ὄντα τῇ φύσει τό
[7]	τὸ γινόμενον καὶ ἀπολλύμενον. Καὶ	μὴν	ἡ στερεομετρία χρησιμωτάτη· μετὰ γὰρ
[25]	τῇ φύσει καὶ ἀνώλεθρον. Καὶ	μὴν	ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ φύσει· τὸ
[11]	τούτων ἄτοπον ἐπ´ αὐτοῦ. ~Καὶ	μὴν	καὶ αἱ ποιότητες τοῦτον τὸν
[9]	εἶεν ἂν αἱ ἰδέαι. Ἀλλὰ	μὴν	καὶ εἰ νοῦς διαφέρει δόξης
[29]	λόγος ἀπὸ φρονήσεως γίνεται. Καὶ	μὴν	καὶ ἡ φρόνησις μετὰ ἀνδρίας
[6]	μέρη, οὐ μετέχει σχήματος· καὶ	μὴν	καὶ κατὰ τὸ τρίτον σχῆμα,
[33]	καὶ ἄλλαι νομιζόμεναι φιλίαι, οὐ	μὴν	καὶ οὖσαι, ὑπὸ τῆς ἀρετῆς
[11]	ἔτι ποιότης ποιότητι ἐναντίον, οὐ	μὴν	καὶ σῶμα σώματι, σῶμά τε
[7]	τῶν τακτικῶν θεωρίαν· τό γε	μὴν	κατὰ τὴν γεωμετρίαν ἐπιτηδειότατον καὶ
[30]	δὲ τοῦτο πάσχων, μετριοπαθής. Καὶ	μὴν	ὁ πάντα φοβούμενος, καὶ πέρα
[10]	ἐνέργεια αὐτοῦ ἰδέα ὑπάρχει. Καὶ	μὴν	ὁ πρῶτος θεὸς ἀίδιός ἐστιν,
[10]	ἢ τὸ ἐπίπεδον· μέρη γε	μὴν	οὐκ ἔχων ἀκίνητος ἂν εἴη
[26]	φησιν ἐν εἱμαρμένῃ εἶναι, οὐ	μὴν	πάντα καθειμάρθαι. Ἡ γὰρ εἱμαρμένη
[23]	γλυκύτητά τε καὶ πικρότητα· καὶ	μὴν	πρὸς τὸ δηλοῦν τὴν διὰ
[11]	εἴη ἡ ποιότης. Εἴ γε	μὴν	σώματα καὶ αἱ ποιότητες, δύο
[6]	καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν. Καὶ	μὴν	τὰς δέκα κατηγορίας ἔν τε
[25]	καὶ γνωστικὸν ἂν καλοῖτο, καὶ	μὴν	τὸ ὁρμητικόν τε, ὃ καὶ
[9]	οἷον ἀσπίδος ἢ λύρας, οὔτε	μὴν	τῶν παρὰ φύσιν, οἷον πυρετοῦ
[32]	τὰ προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ	μὴν	φοβερά, οὐδὲν ἧττον ἀγόμεθα ὑπ´
[19]	ὁμαλὸν μετὰ πυκνοῦ· τό γε	μὴν	ψυχροῦ καὶ θερμοῦ πάθος ἐναντιώτατα
[14]	ἕκαστος ἰδίαν. Καὶ σελήνη μὲν	μηνὸς	μέτρον ποιεῖ, ἐκπεριελθοῦσα τὸν ἑαυτῆς
[7]	τὸν δημιουργὸν νυκτὸς καὶ ἡμέρας,	μηνῶν	τε καὶ ἐνιαυτῶν· ἐξ ὧν
[6]	μέσον οὔτε τελευτὴν ἔχει· εἰ	μήτε	ἀρχὴν μήτε μέσον μήτε τελευτὴν
[6]	τῇ φύσει τοῦ πράγματος θέσιν.	Μήτε	γὰρ τὴν θέσιν τὴν ὁποιάνποτε
[30]	ὑπάρχουσι διδακταί, ὅτι μήτε τέχναι	μήτε	ἐπιστῆμαι εἰσίν· οὐδὲ γὰρ ἴδιον
[6]	τελευτὴν ἔχει· εἰ μήτε ἀρχὴν	μήτε	μέσον μήτε τελευτὴν ἔχει, οὐδὲ
[30]	μεταξύ τινα διάθεσιν μητὲ φαύλην	μητὲ	σπουδαίαν· οὐδὲ γὰρ πάντας ἀνθρώπους
[6]	εἰ μήτε ἀρχὴν μήτε μέσον	μήτε	τελευτὴν ἔχει, οὐδὲ πέρας ἔχει·
[30]	ἀρεταὶ οὐχ ὑπάρχουσι διδακταί, ὅτι	μήτε	τέχναι μήτε ἐπιστῆμαι εἰσίν· οὐδὲ
[6]	εἶναι καὶ ἀποχρῶσαν πρὸς ὀρθότητα,	μήτε	τὴν φύσιν καὶ τὴν πρώτην
[25]	οὔσας καὶ τῆς νοητῆς φύσεως,	μήτε	τῆς αὐτῆς οὐσίας εἶναι ταῖς
[30]	δὲ καὶ μεταξύ τινα διάθεσιν	μητὲ	φαύλην μητὲ σπουδαίαν· οὐδὲ γὰρ
[8]	καὶ πανδεχὲς καὶ τιθήνην καὶ	μητέρα	καὶ χώραν ὀνομάζει καὶ ὑποκείμενον
[6]	Καὶ γάρ τοι τὸ λέγειν	μία	δή τίς ἐστι τῶν πράξεων,
[12]	κόσμος— ἀπέχρη γὰρ ἂν αὐτῷ	μία	μεσότης— σφαιροειδὴς δέ, δυοῖν ἐδέησεν
[12]	τὸν ἀριθμὸν τῇ ἰδέᾳ εἰκασμένον	μιᾷ	οὔσῃ, πρός τε τούτοις ἄνοσον
[14]	περιέχοντος οὐρανοῦ κίνησις ἀπλανὴς οὖσα	μία	τέ ἐστι καὶ τεταγμένη, ἡ
[13]	μίαν μὲν γωνίαν ὀρθὴν ἔχοντος,	μίαν	δὲ διμοίρου, τὴν δὲ καταλειπομένην
[13]	τὸ δὲ ἰσοσκελές· τοῦ σκαληνοῦ	μίαν	μὲν γωνίαν ὀρθὴν ἔχοντος, μίαν
[12]	καὶ ἄφθαρτον, ὂν τρόπον σφραγῖδος	μιᾶς	ἐκμαγεῖα γίνεται πολλὰ καὶ ἑνὸς
[32]	τῶν δὲ ἡδονῶν τὰς μὲν	μίγνυσθαι	τοῖς ἐναντίοις, τὰς δὲ παραμένειν
[32]	ἔχουσα, συνυπάρχουσά τε τῷ ἐναντίῳ·	μίγνυται	γὰρ ἡδονὴ καὶ λύπη, οὐκ
[19]	ἐξωθούντων μὲν τὰ ἐλάττονα καὶ	μικρά,	βιαζομένων δὲ ἐλθεῖν εἰς τὴν
[19]	καὶ μεγάλη μὲν ἡ πολλή,	μικρὰ	δὲ ἡ ὀλίγη. Τούτοις δὲ
[30]	ἐλευθεριότητος ὁρᾶται ἐπὶ θάτερα μὲν	μικρολογία,	ἐπὶ θάτερα δὲ ἀσωτία. Γίνεται
[1]	τὸν μέλλοντα φιλοσοφεῖν· ἐναντιώτατον γὰρ	μικρολογία	ψυχῇ μελλούσῃ θεωρεῖν τὰ θεῖα
[19]	καὶ ἑδραῖα, τὰ δὲ ἐπὶ	μικροῦ	βεβῶτα εὔεικτα καὶ μαλακὰ καὶ
[10]	ἀρχῆς ποιητέον τὸν λόγον, ἣν	μικροῦ	δεῖν καὶ ἄρρητον ἡγεῖται ὁ
[25]	ἔννοιαι; ἀναμνηστικῶς οὖν νοοῦμεν ἀπὸ	μικρῶν	αἰθυγμάτων, ἀπό τινων κατὰ μέρος
[6]	δὲ οἱ ἐξ ὑποθετικῶν προτάσεων,	μικτοὶ	δὲ οἱ τὰ δύο συνειληφότες.
[6]	οἱ δὲ ὑποθετικοί, οἱ δὲ	μικτοὶ	ἐκ τούτων· κατηγορικοὶ μέν, ὧν
[6]	δὲ ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ τῶν	μικτῶν	δὲ μέμνηται, τῶν μὲν ἐξ
[15]	κατὰ τὴν ἐκείνου ἐντολὴν καὶ	μίμησιν	πράττοντες ὅσα πράττουσιν, ἀφ´ ὧν
[23]	αὐτῷ τὴν κεφαλήν, σχῆμα ἔχουσαν	μιμούμενον	τὸ τοῦ παντός, ὑπέθεσαν δὲ
[32]	ὑπάρχει γέλως καὶ ἐπιχαιρεκακία καὶ	μισανθρωπία,	ἃ καὶ ἐπιτεινόμενα καὶ ἀνιέμενα
[35]	σοφιστὴς τῷ μὲν τρόπῳ, ὅτι	μισθαρνίᾳ	τῶν νέων καὶ τῷ μᾶλλον
[27]	ὧν τοιοῦτος ὢν λήψεται, οὐδὲ	μισθῶν	ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν πάντας λανθάνῃ
[4]	ψυχῆς, ἐσθ´ ὅτε δὲ καὶ	μνήμη.	Ἐκ δὲ τούτων ἁπλῶν οὐσῶν
[4]	ἡμῖν γένηται καὶ ἀπὸ ταύτης	μνήμη,	ἔπειτα ἐντύχωμεν τῷ αὐτῷ πάλιν
[4]	ἐν ᾧ δὲ γίνεται ἡ	μνήμη	καὶ ἡ αἴσθησις, τοῦτο κηρίνῳ
[4]	καὶ σωζόμενος, ἡ τούτου σωτηρία	μνήμη	καλεῖται. Δόξα δέ ἐστι συμπλοκὴ
[4]	συνθείη ᾗ ἔχει περὶ Σωκράτους	μνήμῃ,	ψευδὴς γίνεται ἡ δόξα· ἐν
[1]	δὲ αὐτῷ καὶ εὐμάθειαν καὶ	μνήμην·	εἰδοποιεῖ γὰρ καὶ ταῦτα τὸν
[4]	αὐτῷ πάλιν αἰσθητῷ, τὴν προϋποκειμένην	μνήμην	συντίθεμεν τῇ ἐκ δευτέρου γενομένῃ
[4]	ψευδής. Ἂν γὰρ ἔχων τις	μνήμην	Σωκράτους ἐντυχὼν Πλάτωνι οἰηθῇ κατά
[4]	δόξα, συνθέντων ἡμῶν τὴν προϋποκειμένην	μνήμην	τῇ νεωστὶ γενομένῃ αἰσθήσει· καὶ
[4]	τὰ δοξασθέντα ἐξ αἰσθήσεως καὶ	μνήμης	ἀναπλάσασα ἡ ψυχὴ τῇ διανοίᾳ
[4]	καλεῖται. Δόξα δέ ἐστι συμπλοκὴ	μνήμης	καὶ αἰσθήσεως. Ὁπόταν γὰρ ἐντύχωμεν
[13]	ὁπόσαι καὶ ἐν τῷ ζῳδιακῷ	μοῖραι	οὖσαι τυγχάνουσι. Τούτοις οὖν ὑπὸ
[14]	δὲ ἄλλοι πλανῆται ἀναλόγως κατὰ	μοῖραν	ἕκαστος ἰδίαν. Καὶ σελήνη μὲν
[34]	λεγόμενοι βασιλεῖς ἀπό τινος θείας	μοίρας	ὄντως φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ καὶ
[31]	ἐκ φύσεως ἤ τινος θείας	μοίρας	παρεγίνετο· καὶ ἑκούσιον ἂν εἴη
[17]	πυρὸς καὶ ἀέρος καὶ ὕδατος,	μοίρας	τινὰς δανειζόμενοι εἰς ἀπόδοσιν, συνθέντες
[13]	κύκλῳ καὶ ἕκαστον αὐτῶν εἰς	μοίρας	τριάκοντα διαιρεῖται, παραπλησίως καὶ ἐπὶ
[27]	τῶν πρώτων τὴν ἐπωνυμίαν ἔχειν·	μόνα	δὲ τῶν ἐν ἡμῖν ἐφικνεῖσθαι
[12]	ἀφελόμενος δὲ τὰς λοιπὰς κινήσεις	μόνην	αὐτῷ δέδωκε τὴν κυκλοφορητικήν, νοῦ
[14]	μέτρον τοῦ αἰωνίου κόσμου τῆς	μονῆς.	Τὰ δὲ μὴ ἀπλανῆ τῶν
[4]	διὰ τὸ μὴ περὶ τὰ	μόνιμα	εἶναι. Ἐπιστήμης δὲ τῆς περὶ
[19]	τὰ μὲν γὰρ ἔχοντα μείζονας	μόνιμα	καὶ ἑδραῖα, τὰ δὲ ἐπὶ
[11]	αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα, οὐδὲ	μόνιμα	καὶ ἔμπεδα, ἅ γε καὶ
[4]	ἐπιστημονικὸς τὸ βέβαιον ἔχει καὶ	μόνιμον,	ἅτε περὶ τῶν βεβαίων καὶ
[4]	ἅτε περὶ τῶν βεβαίων καὶ	μονίμων	ὑπάρχων. ὁ δὲ πιθανὸς καὶ
[12]	δὲ μηδὲν ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι καὶ	μονογενῆ	τὸν κόσμον ἐποίησε καὶ κατὰ
[25]	καὶ νοητὴ καὶ ἀειδὴς καὶ	μονοειδής·	οὐκοῦν ἀσύνθετος, ἀδιάλυτος, ἀσκέδαστος· τὸ
[27]	ὡς ἀκόλουθόν γε ληπτέον τῷ	μόνον	αὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ καλὸν ἀγαθόν·
[28]	φρονήσεως γενέσθαι· ποτὲ δὲ τὸ	μόνον	δίκαιον εἶναι, ὡς ἐν τῷ
[27]	συνῳδόν ἐστι τὸ λέγειν, αὐτὸ	μόνον	εἶναι τὸ καλὸν ἀγαθόν, καὶ
[9]	ἐκ ταὐτομάτου τοιοῦτός ἐστιν, οὐ	μόνον	ἔκ τινός ἐστι γεγονώς, ἀλλὰ
[27]	χρήσεως· χωρισθέντα γὰρ ταύτης ὕλης	μόνον	ἐπέχειν τάξιν, πρὸς κακοῦ γινόμενα
[25]	φέρε κρίναντες τὸ ἀναπνοῇ χρώμενον	μόνον	ζῷον εἶναι· ἢ πῶς ἂν
[9]	καὶ ὑπό τινος, καὶ οὐ	μόνον	τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πρός τι·
[33]	ἀλλήλων. Ἡ μὲν γὰρ φαύλη	μόνου	τοῦ σώματός ἐστι, τοῦ ἡδέος
[10]	Ἄρρητος δ´ ἐστὶ καὶ νῷ	μόνῳ	ληπτός, ὡς εἴρηται, ἐπεὶ οὔτε
[30]	τῆς ψυχῆς συνίσταται ἢ ἐν	μόνῳ	τῷ λογιστικῷ, αἱ μὲν περὶ
[7]	ἐπ´ ἐκεῖνα, ἃ ἔστιν ἰδεῖν	μόνῳ	τῷ τῆς ψυχῆς λογισμῷ. Ἔστι
[34]	καὶ θεωρητικοὺς τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ.	Μόνως	γὰρ οὕτως κατὰ τρόπον διοικήσειν
[16]	δανεισάμενοι ἀπὸ τῆς πρώτης ὕλης	μόρια	ἄττα πρὸς ὡρισμένους χρόνους, ὡς
[7]	τό τε περὶ τοὺς ἀριθμοὺς	μόριον	ὂν τοῦ μαθηματικοῦ οὐχ ἣν
[8]	τούτῳ χρωμένους, καὶ τοὺς τὰς	μορφὰς	δημιουργεῖν βουλομένους ἐκ κηροῦ ἢ
[8]	παρεσκευασμένον πρὸς ποικίλας ἐκτυπώσεις καὶ	μορφάς,	εἰ μὴ ἄποιον αὐτὸ ὑπάρχοι
[14]	δέχηται τὰ εἴδη καὶ τὰς	μορφάς,	ἐφιεμένη τῶν ἐκείνου νοημάτων. Δῆλον
[9]	ἴσχων τῶν τεχνιτῶν τὴν τούτου	μορφὴν	τῇ ὕλῃ περιτίθησιν. Ὁρίζονται δὲ
[7]	τινὸς ὑποβάθρας καὶ στοιχείων. Καὶ	μουσικῆς	δὲ ἐπιμελησόμεθα, ἐπὶ τὰ αὐτὰ
[28]	μαθήματα, εἴη ἂν τὰ διὰ	μουσικῆς·	καὶ ἀριθμητικῆς τε καὶ ἀστρονομίας·
[1]	ὡς ὁ μουσικὸς ἀπὸ τῆς	μουσικῆς·	πεφυκέναι δὲ τοῦτον χρὴ πρῶτον
[1]	ἀπὸ τῆς φιλοσοφίας, ὡς ὁ	μουσικὸς	ἀπὸ τῆς μουσικῆς· πεφυκέναι δὲ
[32]	ἐκ διαστροφῆς συστάντα καὶ ἐθῶν	μοχθηρῶν·	ταῦτα δ´ ὑπάρχει γέλως καὶ
[18]	ὕπνου γινόμενον, παρ´ ὃ καὶ	μύει	τὰ βλέφαρα. Πολλῆς μὲν δὴ
[28]	δαίμονος, εἰ μέλλει τὰ μείζονα	μυεῖσθαι	μαθήματα, εἴη ἂν τὰ διὰ
[17]	προσήκουσαν· συνέθεσαν δὲ τὸν μὲν	μυελὸν	ἐκ τῶν λείων τε καὶ
[17]	δὲ ὀστοῦν ἐκ γῆς καὶ	μυελοῦ	δευθέντων καὶ πολλάκις ὕδατι καὶ
[17]	περὶ τὴν κεφαλὴν καθίδρυσαν, ἔνθα	μυελοῦ	τε ἀρχαὶ καὶ νεύρων καὶ
[17]	ὀξέος οἷον ζυμώματος. Περιέθηκαν δὲ	μυελῷ	μὲν τὸ ὀστοῦν, τοῖς δὲ
[19]	κατιὸν ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς	μυκτῆρσι	φλεβίων πάθος μέχρι τῶν περὶ
[19]	Τούτοις δὲ ἑπομένως ἡ τῶν	μυκτήρων	δύναμις πρὸς τὴν τῶν ὀσμῶν
[34]	γὰρ ἡ πολιτικὴ ἄλλα τε	μυρία	καὶ δὴ καὶ αὐτὸ τοῦτο,
[22]	χολῆς τοῦτο πέπονθε· τὰ γὰρ	μυρία	πάθη καὶ πολύτροπα χολή τε
[12]	πολλὰ καὶ ἑνὸς ἀνδρὸς εἰκόνες	μυρίαι	ἐπὶ μυρίαις, τῆς ἰδέας οὔσης
[12]	ἑνὸς ἀνδρὸς εἰκόνες μυρίαι ἐπὶ	μυρίαις,	τῆς ἰδέας οὔσης αἰτίας ἀρχὴν
[27]	καὶ ἀποτυφλούμενον κρεῖττον ὂν σώζεσθαι	μυρίων	ὀμμάτων, δυνατοὺς γίνεσθαι ἐπορέξασθαι τῆς