Chapitre
[25]	τε ἄμεσα ἐναντία καὶ μὴ	καθ´	αὑτὰ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς πέφυκεν
[8]	πάντα τὰ εἴδη, αὐτὴν δὲ	καθ´	αὑτὴν ἄμορφόν τε ὑπάρχειν καὶ
[25]	πρὸς δὲ τῷ νοητῷ αὐτὴ	καθ´	αὑτὴν γινομένη καθίσταται καὶ ἠρεμεῖ·
[7]	τὴν δευτέραν αὔξησιν ἀκόλουθος ἡ	καθ´	αὑτὴν θεωρία τρίτην αὔξησιν ἔχουσα·
[25]	ἔχει τὴν ζωὴν ἀεὶ ἐνεργοῦσαν	καθ´	αὑτήν. Ὅτι μὲν οὖν αἱ
[29]	ἐν τῷ λέγειν καὶ πράττειν	καθ´	ἑαυτὸν καὶ πρὸς ἄλλους· τὰ
[26]	τὸ δὲ ἑπόμενον τῇ πράξει	καθ´	εἱμαρμένην συντελεσθήσεται· οἷον τῷ· Πάρις
[30]	πάσας ἢ τάς γε πλείστας	καθ´	ἑκάστην ἑκατέρωθεν δύο κακίας, τὴν
[15]	καλοίη ἄν τις γενητοὺς θεούς,	καθ´	ἕκαστον τῶν στοιχείων, οἱ μὲν
[14]	τοῦ ἔτους· οἵ τε ἄλλοι	καθ´	ἕνα ἕκαστον περιόδοις ἰδίαις κέχρηνται,
[26]	ψεῦδος· τὸ δὲ δυνάμει τοῦ	καθ´	ἕξιν καὶ κατ´ ἐνέργειαν λεγομένου
[7]	τέταρτον μάθημα καὶ ἡ ἀστρονομία,	καθ´	ἣν ἐν τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα
[29]	τούτων πρὸς ἄλληλα, δύναμις οὖσα,	καθ´	ἣν ὁμολογεῖ καὶ συμφωνεῖ πρὸς
[29]	παρίσταμεν, ὅτι δύναμίς τίς ἐστι,	καθ´	ἣν τεταγμένως καὶ εὐπειθῶς ἔχουσιν
[21]	πρὸς τὸ συγγενὲς σπεύδει· καὶ	καθ´	ὃ ἂν μέρος ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ
[10]	ἕτερον· οὐδὲν γὰρ αὐτῷ συμβέβηκε,	καθ´	ὃ δύναται τῶν ἄλλων χωρισθῆναι·
[35]	Ἔστι δὲ τὸ μὴ ὄν,	καθ´	ὃ ἐξακούεται, οὐ ψιλὴ ἀπόφασις
[6]	ὃ οἱ πλεῖστοι τρίτον φασί,	καθ´	ὃ ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις
[6]	σχῆμα, πρός τινων δὲ δεύτερον,	καθ´	ὃ ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων
[31]	ἑκούσιον ἂν εἴη ἡ ἀρετή,	καθ´	ὁρμήν τινα συνισταμένη διάπυρον καὶ
[30]	ἑκατέρωθεν δύο κακίας, τὴν μὲν	καθ´	ὑπερβολήν, τὴν δὲ κατ´ ἔνδειαν,
[23]	σπλῆνα τοῦ ἥπατος χάριν, ὅπως	καθαίρῃ	τε αὐτὸ καὶ παρέχῃ λαμπρόν·
[19]	συντήκειν πικρούς, τοὺς δὲ ἠρέμα	καθαίροντάς	τε καὶ ῥύπτοντας ἁλμυρούς, τῶν
[27]	καὶ τῶν παραπλησίων μηδὲν εἶναι	καθάπαξ	ἀγαθόν, εἰ μὴ τύχοι τῆς
[8]	δὲ τὰ τοιαῦτα καὶ ἐκτυπουμένην	καθάπερ	ἐκμαγεῖον καὶ σχηματιζομένην ὑπὸ τούτων,
[32]	τοῖς ἐναντίοις, τὰς δὲ παραμένειν	καθαράς	τε καὶ εἰλικρινεῖς· καὶ τὰς
[27]	ζόφου ἀνόδου καὶ εἰς τὸ	καθαρὸν	φῶς προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν
[10]	σχῆμα καὶ χρῶμα πολλάκις, οὐ	καθαρῶς	τὰ νοητὰ νοοῦσι, θεοὶ δὲ
[18]	τὸ μέσον αὐτῶν διεκθεῖ, τὸ	καθαρώτατόν	τε καὶ εἰλικρινέστατον· ὃ γινόμενον
[26]	εἱμαρμένῃ εἶναι, οὐ μὴν πάντα	καθειμάρθαι.	Ἡ γὰρ εἱμαρμένη νόμου τάξιν
[26]	καὶ τὸ φῦσαι αὐτὸν παῖδα,	καθείμαρται	δὲ τὸ ἑπόμενον. Ἡ δὲ
[18]	τὸ πρόσωπον τὰ φωσφόρα ὄμματα	καθεῖρξαν	ἐν αὐτοῖς τοῦ πυρὸς τὸ
[5]	ὅμοιον μετιοῦσα ἢ ἀπὸ τῶν	καθέκαστα	ἐπὶ τὰ καθόλου· χρησιμωτάτη δὲ
[14]	ἐπὶ τὴν γῆν νευούσης κατὰ	κάθετον	τὰ κέντρα αὐτῶν ἐπὶ ταύτης
[17]	κατὰ λόγον περὶ τὴν κεφαλὴν	καθίδρυσαν,	ἔνθα μυελοῦ τε ἀρχαὶ καὶ
[25]	νοητῷ αὐτὴ καθ´ αὑτὴν γινομένη	καθίσταται	καὶ ἠρεμεῖ· πρὸς ᾧ δὴ
[13]	ὀκταέδρου, τὴν ἀέρος ποιότητα ἀπέλαβε,	καθὸ	δὲ εἰκοσαέδρου τύπον, τὴν ὕδατος
[13]	τριγώνων, ταύτῃ δὲ καὶ μανοτάτου·	καθὸ	δὲ ὀκταέδρου, τὴν ἀέρος ποιότητα
[13]	καὶ ἐπὶ πᾶσι δωδεκαέδρῳ· καὶ	καθὸ	μὲν πυραμίδος σχῆμα ἔλαβεν ἡ
[25]	καὶ τῇ τούτων συναγωγῇ οὔτε	καθολικαῖς	διαλήψεσι, παντελῶς δὲ ἀνεννοήτους οὔσας
[9]	δὲ πρὸς αὑτὴν ἐξεταζομένη οὐσία.	Καθόλου	γὰρ πᾶν τὸ γινόμενον κατ´
[6]	τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ οὐκ ἀγαθόν·	καθόλου	δὲ καταφατικὴ μὲν ἡ τοιαύτη·
[29]	φρόνιμός τις δύναται εἶναι, καὶ	καθόλου	ἐάν τις διὰ τοῦ ἡττᾶσθαι
[6]	καὶ καταφάσεως ἡ μέν ἐστι	καθόλου,	ἡ δὲ ἐπὶ μέρους, ἐπὶ
[5]	ἀπὸ τῶν καθέκαστα ἐπὶ τὰ	καθόλου·	χρησιμωτάτη δὲ ἡ ἐπαγωγὴ εἰς
[11]	σῶμα σώματι, σῶμά τε σώματος	καθόσον	σῶμα οὐδενὶ διαφέρει, ποιότητι δὲ
[10]	ὡς κατὰ πάντα ἑνὸς νοουμένου.	Καὶ	ἀγαθὸν μέν ἐστι, διότι πάντα
[35]	νομίζεσθαι βούλεσθαι ἢ εἶναι καλὸς	καὶ	ἀγαθός· τῇ δὲ ὕλῃ, ὅτι
[4]	γὰρ ἔχειν ἔννοιαν φυσικὴν καλοῦ	καὶ	ἀγαθοῦ τῷ λόγῳ χρώμενοι καὶ
[5]	αὐτοκίνητον δὲ ψυχή, ἄφθαρτος ἄρα	καὶ	ἀγένητος καὶ ἀθάνατος ἡ ψυχή.
[12]	οὔσῃ, πρός τε τούτοις ἄνοσον	καὶ	ἀγήρω, ἅτε αὐτῷ μηδενὸς προσιόντος
[7]	τῆς περὶ τὰ αἰσθητὰ πλάνης	καὶ	ἀγνοίας ἀπαλλάττει ἡμᾶς, συνεργοῦν πρὸς
[23]	φρενῶν, καταδήσαντες ὥσπερ τι οἰστροῦν	καὶ	ἄγριον θρέμμα· τὸν πνεύμονα δὲ
[28]	χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ, ἔθεσί τε	καὶ	ἀγωγῇ καὶ ἀσκήσει τῇ κατὰ
[34]	τόπων παιδείας τε οἰκείας δεῖσθαι	καὶ	ἀγωγῆς καὶ ὁπλίσεως. Οἱ μὲν
[31]	τι ἄλλο ἐφ´ ἡμῖν ἐστι	καὶ	ἀδέσποτον, καὶ ἡ ἀρετὴ τοιοῦτον
[30]	ἄνεσιν· ἄλλος γὰρ ἄλλου ἀφρονέστερος	καὶ	ἀδικώτερος· ἀλλ´ οὐδὲ συνέπονται αἱ
[10]	ἐνέργειαν πάντα νοῶν καὶ ἅμα	καὶ	ἀεί, τούτου δὲ καλλίων ὁ
[25]	κατὰ τὴν ὑπόστασιν καὶ νοητὴ	καὶ	ἀειδὴς καὶ μονοειδής· οὐκοῦν ἀσύνθετος,
[17]	ἄνθρωπον ἐκ γῆς καὶ πυρὸς	καὶ	ἀέρος καὶ ὕδατος, μοίρας τινὰς
[12]	παντὸς καὶ γῆς ὕδατός τε	καὶ	ἀέρος, οὐδὲν μέρος οὐδενὸς ἀπολιπὼν
[13]	γέγονε καὶ γῆς ὕδατός τε	καὶ	ἀέρος· ταῦτα δὴ τὰ τέτταρα
[23]	ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ θεῖον αὐτῆς	καὶ	ἀθάνατον, κατῴκισαν ἐπὶ τοῦ σώματος
[5]	λογικὸν καὶ ἄλογον καὶ θνητὸν	καὶ	ἀθάνατον, ὥστε εἰ συντεθεῖεν αἱ
[5]	ψυχή, ἄφθαρτος ἄρα καὶ ἀγένητος	καὶ	ἀθάνατος ἡ ψυχή. Ἡ δὲ
[25]	βεβαιώσαιτ´ ἄν τις· εἰ δὲ	καὶ	αἱ ἄλογοι, τοῦτο τῶν ἀμφισβητουμένων
[30]	ἐν τῷ λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν	καὶ	αἱ λοιπαὶ τὸ τέλειον λαμβάνουσιν,
[29]	ἐν εἴδει αὐτῆς· λογικαὶ δὴ	καὶ	αἱ περὶ τὸ ἄλογον ψυχῆς
[11]	ποιότης. Εἴ γε μὴν σώματα	καὶ	αἱ ποιότητες, δύο καὶ τρία
[11]	ἄτοπον ἐπ´ αὐτοῦ. ~Καὶ μὴν	καὶ	αἱ ποιότητες τοῦτον τὸν τρόπον
[7]	λαμβάνεσθαι γεωμετρία τε καὶ ἀριθμητικὴ	καὶ	αἱ ταύταις ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι μὲν
[19]	δι´ ὤτων ἐρχομένη ἐγκεφάλου τε	καὶ	αἵματος, διαδιδομένη δὲ μέχρι ψυχῆς
[4]	δοξαστικοῦ, οὔσης δὲ καὶ νοήσεως	καὶ	αἰσθήσεως, ἔστι καὶ τὰ τούτοις
[4]	Δόξα δέ ἐστι συμπλοκὴ μνήμης	καὶ	αἰσθήσεως. Ὁπόταν γὰρ ἐντύχωμεν αἰσθητῷ
[4]	τὰ αἰσθητὰ ἀρχαὶ νόησίς τε	καὶ	αἴσθησις. Ἡ μὲν οὖν αἴσθησίς
[4]	οἷον πῦρ, μέλι, οὕτω δὴ	καὶ	αἴσθησις ἡ μέν τις ἔσται
[4]	τούτοις ὑποπίπτοντα, οἷον τὰ νοητὰ	καὶ	αἰσθητά· καὶ ἐπεὶ τῶν νοητῶν
[31]	δὲ ἀδικεῖν τοσούτῳ κάκιον, ὅσῳπερ	καὶ	αἴσχιον· λυσιτελεῖ δὲ τῷ ἀδικοῦντι
[9]	καὶ τὴν τοῦ πατρός τε	καὶ	αἰτίου πάντων θεοῦ. Ἔστι δὲ
[33]	δύναται ἐφαρμόσαι. Εἰσὶ δέ τινες	καὶ	ἄλλαι νομιζόμεναι φιλίαι, οὐ μὴν
[9]	λόγον ἐπεχούσης τῆς ὕλης, ἔτι	καὶ	ἄλλας ἀρχὰς παραλαμβάνει, τήν τε
[34]	τυραννίδα, χειρίστην ὑπάρχουσαν. Ὑπογράφει δὲ	καὶ	ἄλλας πολιτείας ἐξ ὑποθέσεως, ὧν
[14]	εἶναί τινα νοητὴν οὐσίαν ἀμέριστον,	καὶ	ἄλλην περὶ τὰ σώματα μεριστὴν
[15]	σφαιρικὰ τοῖς σχήμασιν. ~Εἰσὶ δὲ	καὶ	ἄλλοι δαίμονες, οὓς καὶ καλοίη
[10]	ἀκίνητος ἂν εἴη κατὰ τόπον	καὶ	ἀλλοίωσιν. Εἰ γὰρ ἀλλοιωθήσεται, ἢ
[30]	δειλίαν, καὶ ἀσωτία πρὸς φιλαργυρίαν,	καὶ	ἄλλως ἀδυνάτου ὄντος τοῦ ὑφεστάναι
[30]	ἀλλήλων αἱ τέλειαι. ~Λέγονται γὰρ	καὶ	ἄλλως ἀρεταί, αἱ οἷον εὐφυίαι
[10]	ἕκαστόν γε τούτων οὐκ ἀρχικόν.	Καὶ	ἄλλως δὲ ὕστερον γενήσεται τῆς
[22]	νόσον ἐπάγει, τὸ δὲ ὀξὺ	καὶ	ἁλμυρὸν φλέγμα τῶν ἐν ῥύσει
[5]	τῶν εἰδῶν, οἷον εἰς λογικὸν	καὶ	ἄλογον καὶ θνητὸν καὶ ἀθάνατον,
[22]	φλέγμα ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας	καὶ	ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ, εἴσω δὲ κερασθὲν
[10]	ὁ κατ´ ἐνέργειαν πάντα νοῶν	καὶ	ἅμα καὶ ἀεί, τούτου δὲ
[5]	ὑποδεικνυμένων ἄνοδος ἐπὶ τὰς ἀναποδείκτους	καὶ	ἀμέσους προτάσεις, ἡ δὲ ἐξ
[8]	εἰ μὴ ἄποιον αὐτὸ ὑπάρχοι	καὶ	ἀμέτοχον ἐκείνων τῶν εἰδῶν, ἃ
[30]	ὑπὸ τῆς λύπης, ὑπερπαθής τε	καὶ	ἀμετροπαθής, ὁ δὲ λυπούμενος μέν,
[12]	τῶν στοιχείων δυνάμεως, ἀλόγως δὲ	καὶ	ἀμέτρως σείοντά τε τὴν ὕλην
[10]	ἀπηλλαγμένως τῶν αἰσθητῶν εἰλικρινῶς τε	καὶ	ἀμιγῶς. Ἐπεὶ δὲ ψυχῆς νοῦς
[32]	μετὰ ἀδικίας, τὰς δὲ μετρίας	καὶ	ἁμωσγέπως μετεχούσας τοῦ ἀγαθοῦ, οἷον
[2]	ὁ θεωρητικὸς βίος, ἑπόμενος δὲ	καὶ	ἀναγκαῖος ὁ πρακτικός· ὅτι δὲ
[8]	λόγον ἐπέχουσαν τῷ φέρειν αὐτὰς	καὶ	ἀναδέχεσθαι μὲν αὐτὴν πάντα τὰ
[27]	ὥσπερ τι ὄμμα ψυχῆς ἐκκαθηραμένους	καὶ	ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν τε καὶ ἀποτυφλούμενον
[23]	τῆς καρδίας χάριν μαλακόν τε	καὶ	ἄναιμον σηραγγώδη τε καὶ σπόγγῳ
[33]	διαπορθμεύοντα τὰ παρὰ θεῶν ἀνθρώποις	καὶ	ἀνάπαλιν. Κοινῶς δὲ τῆς ἐρωτικῆς
[12]	ὕδωρ καὶ τοῦτο πρὸς γῆν	καὶ	ἀνάπαλιν. Τῷ δὲ μηδὲν ἔξωθεν
[14]	ἡ μέντοι τῶν ἐντὸς ποικίλη	καὶ	ἀνατολαῖς τε καὶ δύσεσιν ἀλλοία,
[4]	καὶ ἀγαθοῦ τῷ λόγῳ χρώμενοι	καὶ	ἀναφέροντες ἐπὶ τὰς φυσικὰς ἐννοίας
[13]	ἁπτόν, ἡ δὲ ἀόρατός τε	καὶ	ἀναφής, ἑκατέρου ἡ δύναμις καὶ
[1]	ὀνομάζειν ὁ Πλάτων, σωφροσύνῃ τε	καὶ	ἀνδρείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ. ~Διττοῦ δ´
[8]	ἄμορφόν τε ὑπάρχειν καὶ ἄποιον	καὶ	ἀνείδεον, ἀναματτομένην δὲ τὰ τοιαῦτα
[8]	ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´ ἄποιόν τε εἶναι	καὶ	ἀνείδεον πρὸς ὑποδοχὴν τῶν εἰδῶν·
[35]	μὴ ὄν· τοῦτο γὰρ ἀνύπαρκτον	καὶ	ἀνεννόητον καὶ μηδεμίαν ἔχον ὑπόστασιν,
[30]	γε κακίαι καὶ ἐπίτασιν δέχονται	καὶ	ἄνεσιν· ἄλλος γὰρ ἄλλου ἀφρονέστερος
[25]	φύσεσι, καὶ διαμείβειν πολλὰ σώματα	καὶ	ἀνθρώπινα καὶ οὐκ ἀνθρώπινα, ἢ
[1]	ψυχῇ μελλούσῃ θεωρεῖν τὰ θεῖα	καὶ	ἀνθρώπινα. Καὶ πρὸς δικαιοσύνην δὲ
[1]	σοφία δ´ ἐστὶν ἐπιστήμη θείων	καὶ	ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´ ἐστὶν
[34]	ἤδη καὶ τόπον ἀφωρισμένον ἐχούσας	καὶ	ἀνθρώπους λογάδας ἀπὸ πάσης ἡλικίας,
[4]	δὲ ἀδύνατος, ὁ δὲ δεύτερος	καὶ	ἀνθρώπῳ δυνατός. Διττὸς δὲ καὶ
[32]	καὶ μισανθρωπία, ἃ καὶ ἐπιτεινόμενα	καὶ	ἀνιέμενα καὶ ὁπωσποτοῦν ἔχοντα διημαρτημένα
[30]	καὶ ἐπὶ στρατηγοῦ. Ἐπιτεινομένων δὲ	καὶ	ἀνιεμένων τῶν κακιῶν, οὐδὲ τὰ
[7]	ταῦτα τὰ μαθήματα, ἀτελής τε	καὶ	ἀνόνητος καὶ οὐδενὸς λόγου ἀξία
[29]	καὶ πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων, ὅθεν	καὶ	ἀντακολουθεῖν ἡγητέον τὰς ἀρετάς. Ἡ
[32]	γοῦν ἐν ἡμῖν ἐγγίνεται πολλάκις	καὶ	ἀντιτείνουσιν· ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ
[7]	ἐπὶ τὰ πρῶτα καὶ ἀρχικὰ	καὶ	ἀνυπόθετα ἀνιέναι πέφυκεν· ὅθεν τὴν
[25]	Εἰ δὲ ἀθάνατον ἡ ψυχή,	καὶ	ἀνώλεθρον ἂν εἴη· ἀσώματος γάρ
[25]	δὲ νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ φύσει	καὶ	ἀνώλεθρον. Καὶ μὴν ἡγεμονεύει ἡ
[25]	καὶ γενέσεως, ἀρχὴ δὲ ἀγένητον	καὶ	ἀνώλεθρον· ὥστε ἥ τε τῶν
[7]	ἡ περὶ τὰ πρῶτα αἴτια	καὶ	ἀνωτάτω τε καὶ ἀρχικὰ γνῶσις,
[7]	καὶ βέβαια γινομένη, διὰ τοῦτο	καὶ	ἀνωτέρω τῶν μαθημάτων τάττεται, ὥσπερ
[4]	γὰρ ἐντύχωμεν αἰσθητῷ τινι πρῶτον	καὶ	ἀπ´ αὐτοῦ αἴσθησις ἡμῖν γένηται
[8]	ἄνωθεν ἀπὸ τῶν πρώτων ἀρχόμενοι	καὶ	ἀπ´ αὐτῶν κατίοντες καὶ ἐπισκοποῦντες
[20]	γὰρ παντὸς οὐρανοῦ σφαιροειδοῦς ὄντος	καὶ	ἀπηκριβωμένου ὁμαλῶς κατὰ τὴν ἐκτὸς
[32]	καὶ ἐπιθυμίαν ὡς ἀρχικὰ ὑπάρχοντα	καὶ	ἁπλᾶ. Ὅ τε γὰρ φοβούμενος
[4]	ἀπ´ αὐτοῦ αἴσθησις ἡμῖν γένηται	καὶ	ἀπὸ ταύτης μνήμη, ἔπειτα ἐντύχωμεν
[7]	γὰρ ὀξέως ἀπὸ τῶν ὁρατῶν	καὶ	ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν μεταβαίνειν ἐπ´
[6]	τῶν συλλογισμῶν πραγματείᾳ ἐλέγχων τε	καὶ	ἀποδεικνύων, ἐλέγχων μὲν διὰ ζητήσεως
[8]	καθ´ αὑτὴν ἄμορφόν τε ὑπάρχειν	καὶ	ἄποιον καὶ ἀνείδεον, ἀναματτομένην δὲ
[3]	φορὰν καὶ τὰς τούτων περιόδους	καὶ	ἀποκαταστάσεις καὶ τοῦδε τοῦ κόσμου
[7]	μὴ διατρίβειν περὶ τὸ γινόμενον	καὶ	ἀπολλύμενον. Καὶ μὴν ἡ στερεομετρία
[27]	ἐκκαθηραμένους καὶ ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν τε	καὶ	ἀποτυφλούμενον κρεῖττον ὂν σώζεσθαι μυρίων
[6]	ὁποιάνποτε τοῦ ὀνόματος αὐτάρκη εἶναι	καὶ	ἀποχρῶσαν πρὸς ὀρθότητα, μήτε τὴν
[13]	ψυχῆς, ὧν τὸ μὲν ὁρατὸν	καὶ	ἁπτόν, ἡ δὲ ἀόρατός τε
[17]	διὰ νεύρων μὲν κάμψεις ἐγένοντο	καὶ	ἄρθρων συνδέσεις, διὰ δὲ σαρκὸς
[7]	τοῦ ὄντος λαμβάνεσθαι γεωμετρία τε	καὶ	ἀριθμητικὴ καὶ αἱ ταύταις ἑπόμεναι
[28]	εἴη ἂν τὰ διὰ μουσικῆς·	καὶ	ἀριθμητικῆς τε καὶ ἀστρονομίας· καὶ
[10]	τὸν λόγον, ἣν μικροῦ δεῖν	καὶ	ἄρρητον ἡγεῖται ὁ Πλάτων· ἐπαχθείημεν
[34]	ὧν τοῖς μὲν τὸ βουλεύεσθαι	καὶ	ἄρχειν ἀποδίδωσι, τοῖς δὲ τὸ
[7]	πρῶτα αἴτια καὶ ἀνωτάτω τε	καὶ	ἀρχικὰ γνῶσις, τοῦ δὲ φυσικοῦ
[7]	γεωμετρικῶν ὑποθέσεων ἐπὶ τὰ πρῶτα	καὶ	ἀρχικὰ καὶ ἀνυπόθετα ἀνιέναι πέφυκεν·
[28]	προσηκούσῃ, ἔθεσί τε καὶ ἀγωγῇ	καὶ	ἀσκήσει τῇ κατὰ νόμον, καὶ
[30]	ἐνδιδόμενον αὐταῖς, ἐξ ἔθους ἐγγινόμενον	καὶ	ἀσκήσεως· καὶ ἐπεὶ οὔτε ἐπιστήμη
[14]	κόσμῳ. Ἐδημιούργησε δὲ ὁ θεὸς	καὶ	ἀστέρας τε καὶ ἄστρα, καὶ
[14]	ὁ θεὸς καὶ ἀστέρας τε	καὶ	ἄστρα, καὶ τούτων τὰ μὲν
[17]	μυελὸν ἐκ τῶν λείων τε	καὶ	ἀστραβῶν τριγώνων, ἐξ ὧν τὰ
[28]	διὰ μουσικῆς· καὶ ἀριθμητικῆς τε	καὶ	ἀστρονομίας· καὶ γεωμετρίας, συνεπιμελουμένων ἡμῶν
[25]	σῶμα καὶ ψυχή, ὡς πῦρ	καὶ	ἄσφαλτος. Καὶ ἡ θεῶν δὲ
[30]	γὰρ ἔχει θρασύτης πρὸς δειλίαν,	καὶ	ἀσωτία πρὸς φιλαργυρίαν, καὶ ἄλλως
[36]	εἴρηται, τὰ δὲ σποράδην τε	καὶ	ἀτάκτως· ὥστε μέντοι ἀπὸ τῶν
[4]	γάρ ἐστι παντελῶς ἄληπτός τε	καὶ	ἀτρεκής, ὁ δὲ κατὰ τὴν
[11]	εἰλικρινῶς, οὕτως ἀναγκαῖόν τι εἶναι	καὶ	ἀτρεκῶς ποιητικόν· οὐκ ἄλλο δὲ
[9]	νοήματα, καὶ ταῦτα αἰώνιά τε	καὶ	ἄτρεπτα· εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν
[5]	λογικὸν καὶ εἰς τὸ παθητικόν,	καὶ	αὖ πάλιν τὸ παθητικὸν εἴς
[26]	παῖς δυνάμει ῥηθήσεται καὶ γραμματικὸς	καὶ	αὐλητὴς καὶ τέκτων, ἔσται δὲ
[9]	λόγον, παρ´ ἑτέρου τινὸς κρείττονος,	καὶ	ἀΰλου, τῶν μέτρων ὀφείλει τυγχάνειν·
[2]	ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´ ἀεὶ ταύτην τρέφειν	καὶ	αὔξειν, ὡς ἑπόμενον δὲ καὶ
[35]	ὄντι παρέπεται· ὡς εἰ μὴ	καὶ	αὐτὰ μετελάμβανε τοῦ μὴ ὄντος,
[25]	ἡ θεῶν δὲ ψυχὴ κέκτηται	καὶ	αὐτὴ τό τε κριτικόν, ὃ
[10]	τὰ ἑαυτοῦ νοήματα ἀεὶ νοοίη,	καὶ	αὕτη ἡ ἐνέργεια αὐτοῦ ἰδέα
[15]	ὁ κόσμος πολεῖται, ἄστρον τι	καὶ	αὕτη ὑπάρχουσα, μένουσα δὲ διὰ
[14]	αὑτὸν τόν τε νοῦν αὐτῆς	καὶ	αὐτὴν ὥσπερ ἐκ κάρου τινὸς
[7]	μὴν κατὰ τὴν γεωμετρίαν ἐπιτηδειότατον	καὶ	αὐτὸ πρὸς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[34]	ἄλλα τε μυρία καὶ δὴ	καὶ	αὐτὸ τοῦτο, εἴτε πολεμητέον, εἴτε
[10]	ἀσώματος ἂν εἴη ὁ θεός.	Καὶ	αὐτόθεν δέ· εἰ σῶμά ἐστιν,
[23]	πρὸς ὑπηρεσίαν ὡς ὄχημα προσφύσαντες,	καὶ	αὐτοῖς δὲ τοῖς θνητοῖς αὐτῆς
[33]	τῆς ψυχῆς. Ὁ δὲ ἀξιέραστος	καὶ	αὐτὸς μέσος τις ὑπάρχει οὔτε
[6]	χρήσασθαι καλῶς· οὕτω γάρ τοι	καὶ	αὐτὸς ὁ ὀνοματοθέτης καλῶς ἂν
[9]	ἰδέας νοήσεις θεοῦ αἰωνίους τε	καὶ	αὐτοτελεῖς. Ὅτι δέ εἰσιν αἱ
[5]	ἀπόδειξιν· εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητον,	καὶ	ἄφθαρτον, ἀρχὴ κινήσεως, τὸ αὐτοκίνητον,
[12]	παρὰ τὰ ζῷα ζῷον ἀγένητον	καὶ	ἄφθαρτον, ὂν τρόπον σφραγῖδος μιᾶς
[25]	θείῳ ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν εἴη	καὶ	ἄφθαρτος. Τά τε ἄμεσα ἐναντία
[5]	τίθενται ὡς ὁμολογούμενον, τοῦ ἀγενήτου	καὶ	ἀφθάρτου ὄντος· ἀφ´ οὗ ἀρξάμενος
[29]	τὸν ὁρθὸν λόγον, ὑπὸ ἀμαθίας	καὶ	ἀφροσύνης τοῦτο πάσχειν φησὶν αὐτὸν
[19]	τε καὶ σκληρῶν, κούφων τε	καὶ	βαρέων λείων τε καὶ τραχέων,
[27]	ἀγαθὰ πάντα κεκτημένον, οἷον πλοῦτον	καὶ	βασιλείαν μεγάλην καὶ σώματος ὑγείαν
[23]	ἐπὶ τῆς οἷον ἀκροπόλεως, ἄρχον	καὶ	βασιλεῦον ἀποφήναντες οἴκησίν τε ἀπονείμαντες
[7]	ἅτε καὶ περὶ τὰ θεῖα	καὶ	βέβαια γινομένη, διὰ τοῦτο καὶ
[29]	καὶ βελτίστη, εὐσχήμονα καὶ σύμφωνον	καὶ	βέβαιον παρέχουσα τὸν ἄνθρωπον ἐν
[29]	μέν ἐστι διάθεσις ψυχῆς τελεία	καὶ	βελτίστη, εὐσχήμονα καὶ σύμφωνον καὶ
[25]	αἰσθητόν, ὁρατόν, σκεδαστόν, συντεθόν, πολυειδές.	Καὶ	γὰρ δὴ καὶ ἡ ψυχὴ
[9]	δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι·	καὶ	γὰρ εἰ ἄμετρος ὑπάρχει ἡ
[10]	ἀτόπων ὄντων ἀσώματον αὐτὸν ὑποληπτέον·	καὶ	γάρ, εἰ σῶμά ἐστι, καὶ
[10]	πρότερον ὑπάρχει τούτου, οὗ μέρος·	καὶ	γὰρ τὸ ἐπίπεδον πρότερον ἢ
[28]	ψυχὴν καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς.	Καὶ	γάρ τοι τῆς ὠφελείας ἀρχὴ
[6]	εἰ ἵππον θείμεθα ἀνθρώπῳ ὄνομα.	Καὶ	γάρ τοι τὸ λέγειν μία
[14]	δεῖξιν τῶν ὄντων, ἑπτὰ ὄντα.	Καὶ	γὰρ τὸν χρόνον ἐποίησε τῆς
[6]	αὐτῷ κατὰ τρόπον καὶ προσφόρως.	Καὶ	γὰρ τοῦ τέκτονος μὲν τὸ
[25]	δὲ αὐτοκίνητον ἀρχὴ πάσης κινήσεως	καὶ	γενέσεως, ἀρχὴ δὲ ἀγένητον καὶ
[10]	σῶμά ἐστι, καὶ φθαρτὸς ἔσται	καὶ	γενητὸς καὶ μεταβλητός· ἕκαστον δὲ
[31]	καθ´ ὁρμήν τινα συνισταμένη διάπυρον	καὶ	γενναίαν καὶ ἔμμονον· τῷ δὴ
[28]	καὶ ἀριθμητικῆς τε καὶ ἀστρονομίας·	καὶ	γεωμετρίας, συνεπιμελουμένων ἡμῶν καὶ τοῦ
[12]	ὅπως νῦν ἔχει πῦρ τε	καὶ	γῆ πρὸς ἀέρα τε καὶ
[12]	διὰ τοῦτο πυρὸς ἐν μέσῳ	καὶ	γῆς ἀήρ τε καὶ ὕδωρ
[12]	καὶ ὁρατόν, χωρὶς δὲ πυρὸς	καὶ	γῆς οὐχ οἷόν τε οὔτε
[12]	στοιχείων ἐγέννησε, πυρός τε παντὸς	καὶ	γῆς ὕδατός τε καὶ ἀέρος,
[13]	σῶμα αὐτοῦ ἐκ πυρὸς γέγονε	καὶ	γῆς ὕδατός τε καὶ ἀέρος·
[32]	καὶ ἀντιτείνουσιν· ἔσθ´ ὅτε δὲ	καὶ	γινώσκοντες ὅτι οὐ λυπηρὰ τὰ
[25]	αὐτὴ τό τε κριτικόν, ὃ	καὶ	γνωστικὸν ἂν καλοῖτο, καὶ μὴν
[26]	ὡς ὁ παῖς δυνάμει ῥηθήσεται	καὶ	γραμματικὸς καὶ αὐλητὴς καὶ τέκτων,
[27]	θεῖον καὶ ἐράσμιον καὶ σύμμετρον	καὶ	δαιμονίως προσκαλούμενον. Τῶν δὲ λεγομένων
[15]	αὐτὸς καὶ τῶν θεῶν τε	καὶ	δαιμόνων, ὃ δὴ πᾶν λύσιν
[29]	τις φρόνησιν ἔχειν ἀκόλαστος ὢν	καὶ	δειλός. Ἀχώριστοι οὖν εἰσὶν αἱ
[14]	εἰς γένεσιν ἀριθμοῦ καὶ χρόνου	καὶ	δεῖξιν τῶν ὄντων, ἑπτὰ ὄντα.
[12]	καὶ πυρὸς ἐποίησεν· ἐπεὶ δὲ	καὶ	δεσμὸν ἔδει τινὰ συναγωγὸν ἀμφοτέρων
[34]	ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν οἱ ἄριστοι ἄρχωσι.	καὶ	δευτέραν τὴν τιμοκρατικήν, φιλοτίμων ὄντων
[27]	αὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ καλὸν ἀγαθόν·	καὶ	δὴ ἐν πλείστοις τοῦτο αὐτῷ
[34]	ἡ πολιτικὴ ἄλλα τε μυρία	καὶ	δὴ καὶ αὐτὸ τοῦτο, εἴτε
[17]	ὀστοῖς πρὸς σύνδεσιν αὐτῶν νεῦρα·	καὶ	διὰ νεύρων μὲν κάμψεις ἐγένοντο
[32]	ἐν τῷ λυπεῖσθαι καὶ ὀχλεῖσθαι,	καὶ	διὰ τοῦτο συνῆπται τῇ λύπῃ·
[6]	ἀλλὰ τὸ κατάλληλον τῇ φύσει·	καὶ	διὰ τούτου διδάσκομεν ἀλλήλους τὰ
[21]	τοῦ στόματος καὶ τῶν ῥινῶν	καὶ	διὰ τῶν ἄλλων τοῦ σώματος
[6]	καὶ θαυμαστὴς τῆς τε ὁριστικῆς	καὶ	διαιρετικῆς πραγματείας, αἳ πᾶσαι δείκνυνται
[12]	αὐτὸν ἀπειργάσθαι κατὰ θαυμασιωτάτην πρόνοιαν	καὶ	δίαιταν ἐλθόντος ἐπὶ τὸ δημιουργεῖν
[6]	τούτου διδάσκομεν ἀλλήλους τὰ πράγματα	καὶ	διακρίνομεν αὐτά, ὥστε εἶναι τὸ
[19]	τῶν χυμῶν· ταῦτα δὲ συγκρινόμενα	καὶ	διακρινόμενα κατὰ τὰς προσπτώσεις τῶν
[6]	εἶναι τὸ ὄνομα διδασκαλικόν τι	καὶ	διακριτικὸν τῆς ἑκάστου οὐσίας ὄργανον,
[25]	ταῖς τῶν ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι,	καὶ	διαμείβειν πολλὰ σώματα καὶ ἀνθρώπινα
[33]	καλὸν γινόμεναι, εἰ σφοδραί τε	καὶ	διάπυροι· κτήσεται δὲ αὐτὴν ὁ
[31]	τῶν ἀδικημάτων. κολαστέον τοὺς ἀδικοῦντας	καὶ	διαφόρως· αἵ τε γὰρ βλάβαι
[18]	συνεχόμενον δὲ ἐντὸς ὁμαλύνει τε	καὶ	διαχεῖ τὰς ἐν ἡμῖν κινήσεις,
[28]	νόμον, καὶ τὸ κυριώτατον λόγῳ	καὶ	διδασκαλίᾳ καὶ θεωρημάτων παραδόσει ὥστε
[28]	θεῷ λέγει τὸ σώφρονα ἅμα	καὶ	δίκαιον γενέσθαι, οὕτω πως· οὐκοῦν
[28]	ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ φρόνιμον	καὶ	δίκαιον καὶ ὅσιον εἶναι, ὡς
[1]	Πλάτων, σωφροσύνῃ τε καὶ ἀνδρείᾳ	καὶ	δικαιοσύνῃ. ~Διττοῦ δ´ ὄντος τοῦ
[28]	ἣν δὴ καλοῦσι σωφροσύνην τε	καὶ	δικαιοσύνην. Ποτὲ μὲν δὴ τὸ
[34]	ὑποβεβλημένας πολεμικήν τε καὶ στρατηγικὴν	καὶ	δικαστικήν· σκέπτεται γὰρ ἡ πολιτικὴ
[27]	τὴν ἀρετὴν αὐτάρκη πρὸς εὐδαιμονίαν,	καὶ	διότι μὲν τὸ ἀγαθὸν ἐν
[32]	πλείω χρόνον ὑπάρχομεν. Διδάσκει δὲ	καὶ	διότι πολλά ἐστιν εἴδη ἡδονῶν,
[4]	περὶ τὰ αἰσθητὰ δοξαστικός τε	καὶ	δόξα. Ὅθεν ὁ μὲν ἐπιστημονικὸς
[4]	μονίμων ὑπάρχων. ὁ δὲ πιθανὸς	καὶ	δοξαστικὸς πολὺ τὸ εἰκὸς διὰ
[4]	οὐκοῦν ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ λόγου	καὶ	δοξαστικοῦ, οὔσης δὲ καὶ νοήσεως
[4]	δὲ τῆς περὶ τὰ νοητὰ	καὶ	δόξης τῆς περὶ τὰ αἰσθητὰ
[23]	ποθεν ἀναλαβόντας τὸν λόγον, εἰ	καὶ	δόξομεν παλιλλογεῖν. Ψυχὴν γὰρ παραλαβόντες
[14]	ἐντὸς ποικίλη καὶ ἀνατολαῖς τε	καὶ	δύσεσιν ἀλλοία, διὸ καὶ πλανῆτις
[19]	δυοῖν τοῖν γενικωτάτοιν, εὐώδους τε	καὶ	δυσώδους, ἅπερ τὴν τοῦ ἀλγεινοῦ
[33]	ἐπίσης ἑκάτερος βούληται τὸν πλησίον	καὶ	ἑαυτὸν εὖ πράττειν. Ἡ δὲ
[19]	μὲν γὰρ ἔχοντα μείζονας μόνιμα	καὶ	ἑδραῖα, τὰ δὲ ἐπὶ μικροῦ
[13]	ἀπεδίδου τῇ γῇ, στερεωτάτῃ ὑπαρχούσῃ	καὶ	ἑδραιοτάτῃ· τῷ δὲ σχήματι τῷ
[32]	φύσιν ἐστίν, ἐκ διαστροφῆς συστάντα	καὶ	ἐθῶν μοχθηρῶν· ταῦτα δ´ ὑπάρχει
[7]	εἰ θεὸς προνοεῖ τῶν ὅλων	καὶ	εἰ ἄλλοι θεοὶ τεταγμένοι ὑπὸ
[7]	τίνα χώραν ἐν κόσμῳ ἔχων,	καὶ	εἰ θεὸς προνοεῖ τῶν ὅλων
[9]	ἂν αἱ ἰδέαι. Ἀλλὰ μὴν	καὶ	εἰ νοῦς διαφέρει δόξης ἀληθοῦς,
[31]	τοῖς πάθεσι παρέχονται. ~Ἐπεὶ δὲ	καί,	εἴ τι ἄλλο ἐφ´ ἡμῖν
[35]	καὶ μηδεμίαν ἔχον ὑπόστασιν, ὃ	καὶ	εἴ τις εἰπεῖν ἢ νοῆσαι
[10]	θεός, ἐξ ὕλης ἂν εἴη	καὶ	εἴδους· διὰ τὸ πᾶν σῶμα
[10]	τὸν θεὸν ἐξ ὕλης εἶναι	καὶ	εἴδους· οὐ γὰρ ἔσται ἁπλοῦς
[7]	τὴν δὲ εἰκασίαν τῶν εἰκόνων	καὶ	εἰδώλων· ἐπεὶ δὲ ἡ διαλεκτικὴ
[7]	Τίθεται δὲ τὶ καὶ πίστιν	καὶ	εἰκασίαν, τούτων δὲ τὴν μὲν
[28]	τὴν δὲ θεῷ ἑπομένην τε	καὶ	εἰκασμένην ψυχὴν καὶ τὰ τούτοις
[13]	σκαληνὸν τρίγωνον, πυραμίδος καὶ ὀκταέδρου	καὶ	εἰκοσαέδρου στοιχεῖον γίνεται, τῆς μὲν
[13]	πυραμίδι καὶ κύβῳ καὶ ὀκταέδρῳ	καὶ	εἰκοσαέδρῳ καὶ ἐπὶ πᾶσι δωδεκαέδρῳ·
[32]	τὰς δὲ παραμένειν καθαράς τε	καὶ	εἰλικρινεῖς· καὶ τὰς μὲν ἀναμνηστικάς,
[18]	αὐτῶν διεκθεῖ, τὸ καθαρώτατόν τε	καὶ	εἰλικρινέστατον· ὃ γινόμενον συμπαγὲς τῷ
[28]	εὐδαιμονέστατοι, ἔφη, καὶ μακάριοί εἰσι	καὶ	εἰς βέλτιστον τόπον ἰόντες οἱ
[10]	τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου ἐπεγείρας	καὶ	εἰς ἑαυτὸν ἐπιστρέψας, τοῦ νοῦ
[19]	σπαράττοντας ὀξεῖς, τοὺς δὲ ἐκθερμαίνοντας	καὶ	εἰς τὰ ἄνω θέοντας δριμεῖς,
[15]	τε τὴν τῶν ἀπλανῶν σφαίραν	καὶ	εἰς τὴν τῶν πλανωμένων· μεθ´
[3]	ἐστὶ περὶ τὸν ἀναγκαῖον συλλογισμόν,	καὶ	εἰς τὸ ἐπιχειρηματικόν, ὃ θεωρεῖται
[27]	τῆς ἐκ τοῦ ζόφου ἀνόδου	καὶ	εἰς τὸ καθαρὸν φῶς προελθόντας,
[5]	ψυχὴν εἴς τε τὸ λογικὸν	καὶ	εἰς τὸ παθητικόν, καὶ αὖ
[16]	βιασθεῖσαι αἱ μὲν δίκῃ βιώσονται	καὶ	εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἀφίξονται,
[34]	φρουροὺς καὶ εἰς τοὺς ἐπικούρους	καὶ	εἰς τοὺς δημιουργούς, ὧν τοῖς
[34]	τριχῇ, εἴς τε τοὺς φρουροὺς	καὶ	εἰς τοὺς ἐπικούρους καὶ εἰς
[3]	θεωρεῖται περὶ τὸν ἔνδοξον συλλογισμόν,	καὶ	εἰς τρίτον τὸ ῥητορικόν, ὅπερ
[13]	δώδεκα ἐν τῷ ζῳδιακῷ κύκλῳ	καὶ	ἕκαστον αὐτῶν εἰς μοίρας τριάκοντα
[29]	τὰ τρία μέρη τῆς ψυχῆς	καὶ	ἕκαστον πρὸς τῷ οἰκείῳ γίνεται
[31]	ἤ τινος θείας μοίρας παρεγίνετο·	καὶ	ἑκούσιον ἂν εἴη ἡ ἀρετή,
[21]	κύκλου συντελουμένου ἡ εἰσπνοή τε	καὶ	ἐκπνοὴ συνίσταται. ~Νόσων δὲ αἰτίας
[8]	ἀνείδεον, ἀναματτομένην δὲ τὰ τοιαῦτα	καὶ	ἐκτυπουμένην καθάπερ ἐκμαγεῖον καὶ σχηματιζομένην
[1]	ἂν τὰς ἡδονάς. Δεῖ δὲ	καὶ	ἐλευθέριον εἶναι τῇ γνώμῃ τὸν
[30]	μέτριον ἢ τὸ μέσον ὑπερβολῆς	καὶ	ἐλλείψεως, διὰ τοῦτο διὰ μεσότητος
[31]	τινα συνισταμένη διάπυρον καὶ γενναίαν	καὶ	ἔμμονον· τῷ δὴ τὴν ἀρετὴν
[18]	τὰ κάτω πρὸς τὰ ἄνω	καὶ	ἔμπαλιν μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ δὲ γέγονε
[11]	καὶ ὡσαύτως ἔχοντα, οὐδὲ μόνιμα	καὶ	ἔμπεδα, ἅ γε καὶ ἐν
[14]	διότι ἀεὶ ἐν γενέσει ἐστὶ	καὶ	ἐμφαίνει τῆς αὑτοῦ ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν
[14]	βουλόμενος ποιῆσαι ὁ θεὸς ἀκολούθως	καὶ	ἔμψυχον αὐτὸν ἐποίησε καὶ νοερόν·
[6]	κατηγορίας ἔν τε τῷ Παρμενίδῃ	καὶ	ἐν ἄλλοις ὑπέδειξε, τὸν ἐτυμολογικόν
[3]	ἐν τῇ πράξει τῶν καλῶν,	καὶ	ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ λόγου
[4]	τῇ ἐκ δευτέρου γενομένῃ αἰσθήσει	καὶ	ἐν ἑαυτοῖς λέγομεν φέρε Σωκράτης,
[15]	ἃς ἡ τοῦ ἀέρος ὑπάρχει,	καὶ	ἐν μέσῳ ἡ γῆ σὺν
[11]	μόνιμα καὶ ἔμπεδα, ἅ γε	καὶ	ἐν οἷς δοκεῖ τι ποιεῖν
[25]	τὸ οἰκειωτικόν· αἵτινες δυνάμεις οὖσαι	καὶ	ἐν ταῖς ἀνθρωπίναις ψυχαῖς μετὰ
[3]	τῇ θέᾳ τῇ τῶν ὄντων,	καὶ	ἐν τῇ πράξει τῶν καλῶν,
[27]	τῆς ἀληθείας πεδίον θεωμένας, ἐπείπερ	καὶ	ἐν τῷ ζῆν ἐφίεντο τῆς
[13]	τριακοσίων ἑξήκοντα εὑρισκομένων τριγώνων, ὁπόσαι	καὶ	ἐν τῷ ζῳδιακῷ μοῖραι οὖσαι
[33]	πάθους τεχνική τις ὑπάρχει, ὅθεν	καὶ	ἐν τῷ λογιστικῷ συνίσταται τῆς
[30]	διάστασιν πρὸς ἄλληλα τῶν ἄκρων	καὶ	ἐναντίωσιν. Ἡγητέον δὲ καὶ τῶν
[33]	τὰ παιδικά, ἀλλὰ μᾶλλον κωλύων	καὶ	ἐνδεικνύμενος ὅτι οὐ βιωτὸν αὐτῷ
[17]	δὲ οἱ θεοὶ τὸν ἄνθρωπον	καὶ	ἐνδήσαντες τῷ σώματι αὐτοῦ τὴν
[7]	νυκτὸς καὶ ἡμέρας, μηνῶν τε	καὶ	ἐνιαυτῶν· ἐξ ὧν κατά τινα
[12]	σφραγῖδος μιᾶς ἐκμαγεῖα γίνεται πολλὰ	καὶ	ἑνὸς ἀνδρὸς εἰκόνες μυρίαι ἐπὶ
[13]	ἐγένετο, τμητικωτάτου τοῦ σχήματος ὄντος	καὶ	ἐξ ἐλαττόνων τριγώνων, ταύτῃ δὲ
[30]	ὑπάρχουσαι διὰ τὸ τέλειαι εἶναι	καὶ	ἐοικέναι τῷ εὐθεῖ, κατ´ ἄλλον
[26]	ἕψεται. Ἀδέσποτον οὖν ἡ ψυχὴ	καὶ	ἐπ´ αὐτῇ μὲν τὸ πρᾶξαι
[26]	καὶ τὸ ἐφ´ ἡμῖν οἰχήσεται	καὶ	ἔπαινοι καὶ ψόγοι καὶ πᾶν
[30]	ἐξ ἔθους ἐγγινόμενον καὶ ἀσκήσεως·	καὶ	ἐπεὶ οὔτε ἐπιστήμη οὔτε τέχνη
[12]	σχημάτων καὶ πολυχωρότατον καὶ εὐκινητότατον·	καὶ	ἐπεὶ οὔτε ὁράσεως ἐδεῖτο οὔτε
[4]	οἷον τὰ νοητὰ καὶ αἰσθητά·	καὶ	ἐπεὶ τῶν νοητῶν τὰ μὲν
[32]	δεόντως. Ἐπ´ ἀγαθῷ δὲ ἢ	καὶ	ἐπὶ κακῷ, ἐπειδὴ κατ´ ἔμφασιν
[13]	κύβῳ καὶ ὀκταέδρῳ καὶ εἰκοσαέδρῳ	καὶ	ἐπὶ πᾶσι δωδεκαέδρῳ· καὶ καθὸ
[30]	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ στρατιώτου	καὶ	ἐπὶ στρατηγοῦ. Ἐπιτεινομένων δὲ καὶ
[30]	αὐτῷ· ὁ δὲ αὐτὸς λόγος	καὶ	ἐπὶ στρατιώτου καὶ ἐπὶ στρατηγοῦ.
[1]	ἐφιέμενος μαθημάτων περὶ τὰ ὄντα	καὶ	ἐπὶ ταῦτα τρέπων ἑαυτοῦ τὴν
[2]	καὶ αὔξειν, ὡς ἑπόμενον δὲ	καὶ	ἐπὶ τὸν πρακτικὸν χωρεῖν βίον.
[13]	εἰς μοίρας τριάκοντα διαιρεῖται, παραπλησίως	καὶ	ἐπὶ τοῦ δωδεκαέδρου ἐκ πενταγώνων
[30]	περί τε θάρρη καὶ φόβους·	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ αὐτὸς
[14]	νοητῶν ταυτότητά τε καὶ ἑτερότητα,	καὶ	ἐπὶ τῶν μεριστῶν, ἐκ πάντων
[14]	δύναται τῇ νοήσει· ὁρῶν δὲ	καὶ	ἐπὶ τῶν νοητῶν ταυτότητά τε
[29]	ἕκαστον πρὸς τῷ οἰκείῳ γίνεται	καὶ	ἐπιβάλλοντι κατ´ ἀξίαν, ὡς ἂν
[29]	τοῦ τε λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ	καὶ	ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος εἴη ἂν καὶ
[32]	Οὐ γὰρ συναριθμητέον τούτοις φόβον	καὶ	ἐπιθυμίαν ὡς ἀρχικὰ ὑπάρχοντα καὶ
[8]	ἀρχόμενοι καὶ ἀπ´ αὐτῶν κατίοντες	καὶ	ἐπισκοποῦντες τὴν τοῦ κόσμου γένεσιν,
[4]	ὑπ´ αὐτοῦ ἡ φυσικὴ ἔννοια	καὶ	ἐπιστήμη ἁπλῆ καὶ πτέρωμα ψυχῆς,
[4]	τὰ νοητὰ ἐπιστήμη τέ ἐστι	καὶ	ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ δὲ περὶ
[4]	ἁπλῶν οὐσῶν ἐπιστημῶν ὁ φυσικὸς	καὶ	ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος, φύσει ἐνυπάρχων·
[4]	λόγος, φύσει ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος	καὶ	ἐπιστημονικοῦ λόγου καὶ δοξαστικοῦ, οὔσης
[14]	λέγοιτ´ ἂν καὶ ποιεῖν, ἐγείρων	καὶ	ἐπιστρέφων πρὸς αὑτὸν τόν τε
[30]	ἀνίενται, αἱ μέντοι γε κακίαι	καὶ	ἐπίτασιν δέχονται καὶ ἄνεσιν· ἄλλος
[32]	καὶ ἐπιχαιρεκακία καὶ μισανθρωπία, ἃ	καὶ	ἐπιτεινόμενα καὶ ἀνιέμενα καὶ ὁπωσποτοῦν
[28]	ἂν προθυμεῖσθαι θέλῃ δίκαιος γενέσθαι	καὶ	ἐπιτηδεύων ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν
[32]	μοχθηρῶν· ταῦτα δ´ ὑπάρχει γέλως	καὶ	ἐπιχαιρεκακία καὶ μισανθρωπία, ἃ καὶ
[27]	εἶναι καὶ σεμνὸν καὶ θεῖον	καὶ	ἐράσμιον καὶ σύμμετρον καὶ δαιμονίως
[33]	δὲ αὐτοῖς τὸ ἀντὶ ἐραστοῦ	καὶ	ἐρωμένου γενέσθαι φίλους. ~Τῶν δὲ
[25]	πρόσθεν, καὶ σώματος· εἰ δὲ	καὶ	ἔσται μετὰ θάνατον καὶ ἦν
[14]	ἐπὶ τῶν νοητῶν ταυτότητά τε	καὶ	ἑτερότητα, καὶ ἐπὶ τῶν μεριστῶν,
[4]	οὕτως ἔχει τάδε τινά, εἴτε	καὶ	ἑτέρως. ~Τῆς διαλεκτικῆς δὲ στοιχειωδέστατον
[34]	προαιρετικὴ τοῦ ἀγαθὴν ποιεῖν πόλιν	καὶ	εὐδαίμονα καὶ ὁμονοοῦσάν τε καὶ
[27]	ἔχοντα τὴν προειρημένην εὐτυχέστατον εἶναι	καὶ	εὐδαιμονέστατον, οὐχ ἕνεκα τῶν τιμῶν,
[12]	σφαιροειδές, εὐμορφότατον σχημάτων καὶ πολυχωρότατον	καὶ	εὐκινητότατον· καὶ ἐπεὶ οὔτε ὁράσεως
[2]	τίμιον ἂν εἴη τὸ τοιοῦτον	καὶ	εὐκταιότατον καὶ οἰκειότατον ἀκώλυτόν τε
[1]	πρὸς σωφροσύνην, προσεῖναι δὲ αὐτῷ	καὶ	εὐμάθειαν καὶ μνήμην· εἰδοποιεῖ γὰρ
[19]	μικροῦ βεβῶτα εὔεικτα καὶ μαλακὰ	καὶ	εὐμετάβολα ὄντα τυγχάνει. Τραχὺ δὲ
[29]	δὲ φῶμεν τάξιν τινὰ εἶναι	καὶ	εὐπείθειαν τὴν σωφροσύνην, τοιοῦτόν τι
[29]	τίς ἐστι, καθ´ ἣν τεταγμένως	καὶ	εὐπειθῶς ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις πρὸς
[36]	ἀπὸ τῶν εἰρημένων θεωρητικούς τε	καὶ	εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας καὶ τῶν
[27]	βασιλείαν μεγάλην καὶ σώματος ὑγείαν	καὶ	εὐρωστίαν καὶ κάλλος, μηδέν τι
[2]	εὐκταιότατον καὶ οἰκειότατον ἀκώλυτόν τε	καὶ	ἐφ´ ἡμῖν κείμενον καὶ τοῦ
[10]	ἀγαθὸν νοεῖ καὶ τὸ ἐραστὸν	καὶ	ἐφετὸν ὥσπερ φῶς φανὲν καὶ
[34]	καὶ συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική τις οὖσα	καὶ	ἔχουσα ὑποβεβλημένας πολεμικήν τε καὶ
[32]	οἷον ὀργὴν λέγω καὶ πόθον	καὶ	ζῆλον καὶ ὅσα τοιαῦτα· ἐν
[4]	ᾧ δὲ γίνεται ἡ μνήμη	καὶ	ἡ αἴσθησις, τοῦτο κηρίνῳ ἐκμαγείῳ
[25]	ὅλων ψυχὴ τοιαύτη ἂν εἴη	καὶ	ἡ ἀνθρωπίνη. τοῦ αὐτοῦ γε
[13]	μηδὲν κενὸν ὑπολείπεται σώματος ἔρημον,	καὶ	ἡ ἀνωμαλότης δὲ διαμένουσα τὸν
[31]	ἐφ´ ἡμῖν ἐστι καὶ ἀδέσποτον,	καὶ	ἡ ἀρετὴ τοιοῦτον ὑπάρχει· οὐδὲ
[7]	δὲ ὥσπερ τι τέταρτον μάθημα	καὶ	ἡ ἀστρονομία, καθ´ ἣν ἐν
[10]	ἐπίπεδον πρότερον ἢ τὸ σῶμα,	καὶ	ἡ γραμμὴ πρότερον ἢ τὸ
[34]	ἐστὶν ἥ τε ἐν Νόμοις	καὶ	ἡ ἐκ διορθώσεως ἐν Ἐπιστολαῖς,
[29]	καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος εἴη ἂν	καὶ	ἡ ἑκάστου τελειότης· τοῦ μὲν
[33]	ἀλλήλους καὶ ἡ λεγομένη πολιτικὴ	καὶ	ἡ ἑταιρική, αὗται δὲ οὐκ
[25]	διάκρισις ψυχῆς ἀπὸ σώματος, οὕτω	καὶ	ἡ ζωὴ σύνοδος ψυχῆς, οὔσης
[25]	ψυχή, ὡς πῦρ καὶ ἄσφαλτος.	Καὶ	ἡ θεῶν δὲ ψυχὴ κέκτηται
[33]	ἡ τῶν συγγενῶν πρὸς ἀλλήλους	καὶ	ἡ λεγομένη πολιτικὴ καὶ ἡ
[34]	παραπλησίως τῇ διαιρέσει τῆς ψυχῆς	καὶ	ἡ πολιτεία διῃρημένη τριχῇ, εἴς
[6]	τὸν προσήκοντα, τέλεος ἔσται ῥήτωρ	καὶ	ἡ ῥητορικὴ αὐτοῦ, δικαίως ἂν
[13]	καὶ ἀναφής, ἑκατέρου ἡ δύναμις	καὶ	ἡ σύστασις διάφορος οὖσα τυγχάνει.
[33]	τῶν γονέων πρὸς τὰ ἔκγονα	καὶ	ἡ τῶν συγγενῶν πρὸς ἀλλήλους
[29]	ἀπὸ φρονήσεως γίνεται. Καὶ μὴν	καὶ	ἡ φρόνησις μετὰ ἀνδρίας ὑφίσταται·
[25]	συντεθόν, πολυειδές. Καὶ γὰρ δὴ	καὶ	ἡ ψυχὴ διὰ μὲν τοῦ
[24]	τὸ δὲ περὶ τὰ λυπηρὰ	καὶ	ἡδέα, προσέτι τοῦ παθητικοῦ καὶ
[19]	ἅπερ τὴν τοῦ ἀλγεινοῦ τε	καὶ	ἡδέος ἔχει πρόσρησιν. Πᾶσαν δὲ
[32]	εἶναι τὸ μέσον ἀλγηδόνος τε	καὶ	ἡδονῆς, οὐθετέρῳ ἐκείνων ὂν τὸ
[31]	τοιαῦτα ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι καὶ λόγῳ	καὶ	ἤθεσιν ἀστείοις καὶ μελέτῃ. Τοσοῦτον
[32]	ἐστιν ἄγρια, τὰ δὲ ἥμερα·	καὶ	ἥμερα μὲν ὅσα κατὰ φύσιν
[7]	οὐρανοῦ καὶ τὸν δημιουργὸν νυκτὸς	καὶ	ἡμέρας, μηνῶν τε καὶ ἐνιαυτῶν·
[25]	δὲ καὶ ἔσται μετὰ θάνατον	καὶ	ἦν πρὸ τοῦ περιπεσεῖν σώματι,
[25]	αὐτὴ καθ´ αὑτὴν γινομένη καθίσταται	καὶ	ἠρεμεῖ· πρὸς ᾧ δὴ γινομένη
[27]	εἶναι οἷον ἀτιμίαι καὶ φυγαὶ	καὶ	θάνατοι συμβαίνωσι· τὸν δὲ χωρὶς
[27]	ὅθεν δὴ καὶ μεγάλων τε	καὶ	θαυμασίων τὰς τῷ ὄντι φιλοσόφους
[6]	ἁπλῶς δὲ ἱκανώτατος ὁ ἀνὴρ	καὶ	θαυμαστὴς τῆς τε ὁριστικῆς καὶ
[27]	ἀγαθὸν καλὸν εἶναι καὶ σεμνὸν	καὶ	θεῖον καὶ ἐράσμιον καὶ σύμμετρον
[14]	Πάντες δὲ οὗτοι νοερὰ ζῷα	καὶ	θεοὶ καὶ σφαιρικὰ τοῖς σχήμασιν.
[10]	οὕτως ἀνιούσῃ ψυχῇ· τούτῳ δὲ	καὶ	θεὸν συνεπινοεῖ διὰ τὴν ἐν
[19]	πυκνοῦ· τό γε μὴν ψυχροῦ	καὶ	θερμοῦ πάθος ἐναντιώτατα ὄντα ἐναντίοις
[17]	κατὰ τὴν γαστέρα πνεύματί τε	καὶ	θερμῷ τεμνόμενα καὶ μαλαττόμενα καὶ
[5]	ἐστιν· ὑποτίθεσθαι δεῖ τὸ ζητούμενον,	καὶ	θεωρεῖν τίνα ἐστὶ πρότερα αὐτοῦ,
[28]	τὸ κυριώτατον λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ	καὶ	θεωρημάτων παραδόσει ὥστε ἐξίστασθαι μὲν
[34]	δὲ ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι	καὶ	θεωρητικοὺς τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ. Μόνως
[27]	ἀναλάβοι, ἐτίθετο ἐν τῇ ἐπιστήμῃ	καὶ	θεωρίᾳ τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ
[27]	χρωμένοις· ἔσθ´ ὅτε δὲ αὐτὰ	καὶ	θνητὰ ὠνόμαζεν ἀγαθά. Τὴν δὲ
[5]	οἷον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον	καὶ	θνητὸν καὶ ἀθάνατον, ὥστε εἰ
[29]	γὰρ ὄντος τοῦ τε λογιστικοῦ	καὶ	θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος εἴη
[16]	ἡδονὴ καὶ λύπη, φόβος τε	καὶ	θυμός, ὧν κρατήσασαι καὶ μηδαμῶς
[34]	οἰκοῦντες πεδίοις· ἔνιοι δ´ αὐτῶν	καὶ	ἱππασίαν ἂν ἐπασκοῖεν. Ἐν ταύτῃ
[6]	λεγομένους ἐριστικούς, οἷον Εὐθύδημον φέρε	καὶ	Ἱππίαν. Τῶν δὲ κατηγορικῶν σχημάτων
[27]	ἀγαθῶν, οἷον ὑγιείας κἄλλους τε	καὶ	ἰσχύος καὶ πλούτου καὶ τῶν
[21]	ἔξω πρὸς τὸ συγγενὲς σπεύδει·	καὶ	καθ´ ὃ ἂν μέρος ἐξίῃ,
[13]	εἰκοσαέδρῳ καὶ ἐπὶ πᾶσι δωδεκαέδρῳ·	καὶ	καθὸ μὲν πυραμίδος σχῆμα ἔλαβεν
[29]	ἀκολασίας φρόνιμός τις δύναται εἶναι,	καὶ	καθόλου ἐάν τις διὰ τοῦ
[32]	ἡδόμεθα, ἐὰν δὲ μέλλειν, ἐπιθυμοῦμεν·	καὶ	κακὸν ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν,
[29]	δὴ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν	καὶ	κακῶν καὶ οὐδετέρων, ἡ δὲ
[27]	ἐπὶ τὰ κατ´ ἀλήθειαν θεῖα	καὶ	καλὰ τῶν μὲν πάλαι θαυμασθέντων
[10]	ὁ πρῶτος νοῦς κάλλιστος, δεῖ	καὶ	κάλλιστον αὐτῷ νοητὸν ὑποκεῖσθαι, οὐδὲν
[27]	καὶ σώματος ὑγείαν καὶ εὐρωστίαν	καὶ	κάλλος, μηδέν τι μᾶλλον εἶναι
[15]	δὲ καὶ ἄλλοι δαίμονες, οὓς	καὶ	καλοίη ἄν τις γενητοὺς θεούς,
[27]	ἀγαθὸν ἐν ἐπιστήμῃ τοῦ πρώτου	καὶ	καλόν ἐστι, δι´ ὅλων συντάξεων
[9]	τῶν εὐτελῶν τινός, οἷον ῥύπου	καὶ	κάρφους, οὔτε τῶν πρός τι,
[26]	δὲ δυνάμει τοῦ καθ´ ἕξιν	καὶ	κατ´ ἐνέργειαν λεγομένου διήνεγκε. Τὸ
[24]	ἡ ψυχὴ κατὰ τὰς δυνάμεις,	καὶ	κατὰ λόγον τὰ μέρη αὐτῆς
[12]	γὰρ τῶν κατὰ φύσιν αἰσθητῶν	καὶ	κατὰ μέρος ὡρισμένα τινὰ δεῖ
[17]	μυελοῦ τε ἀρχαὶ καὶ νεύρων	καὶ	κατὰ τὰς πείσεις παραφροσύναι, περικειμένων
[6]	ἐρωτᾷ λόγους πολλάκις ὁ Πλάτων	καὶ	κατὰ τὸ δεύτερον καὶ κατὰ
[1]	καὶ φύσει πως σώφρονα εἶναι	καὶ	κατὰ τὸ παθητικὸν τῆς ψυχῆς
[6]	ὅρον φαμὲν καὶ τὸ ζῷον)	καὶ	κατὰ τὸ πρῶτον σχῆμα ἐρωτᾷ
[6]	Πλάτων καὶ κατὰ τὸ δεύτερον	καὶ	κατὰ τὸ τρίτον. Κατὰ μὲν
[6]	οὐ μετέχει σχήματος· καὶ μὴν	καὶ	κατὰ τὸ τρίτον σχῆμα, πρός
[12]	καὶ μονογενῆ τὸν κόσμον ἐποίησε	καὶ	κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῇ ἰδέᾳ
[14]	ποιεῖ, ἐκπεριελθοῦσα τὸν ἑαυτῆς κύκλον	καὶ	καταλαβοῦσα τὸν ἥλιον ἐν τοσούτῳ·
[6]	οὐ περιπατεῖ. Τῆς δὲ ἀποφάσεως	καὶ	καταφάσεως ἡ μέν ἐστι καθόλου,
[30]	λυπούμενος ἀπαθής, ὁ δ´ ὥστε	καὶ	καταφθίνειν ὑπὸ τῆς λύπης, ὑπερπαθής
[20]	καὶ κοῦφον τῷ μὲν ἄνω	καὶ	κάτω οὐδαμῶς ὁρίζειν προσήκει· οὐδὲν
[17]	καὶ τὰ ἐντὸς συνεπλέχθη σπλάγχνα	καὶ	κοιλία τε καὶ περὶ ταύτην
[12]	καὶ παρὰ πάντας ἵππους ἵππον,	καὶ	κοινῶς παρὰ τὰ ζῷα ζῷον
[10]	ἐστι τῷ αἴτιος εἶναι πάντων	καὶ	κοσμεῖν τὸν οὐράνιον νοῦν καὶ
[20]	σώμασι ῥῖγος ὑπάρχει. ~Βαρὺ δὲ	καὶ	κοῦφον τῷ μὲν ἄνω καὶ
[19]	γλώττης μέχρι καρδίας, δοκίμια ἐσόμενα	καὶ	κριτήρια τῶν χυμῶν· ταῦτα δὲ
[33]	τὸ γνῶναί τε τὸν ἀξιέραστον	καὶ	κτήσασθαι καὶ χρήσασθαι· ἐπικρίνει δὲ
[26]	ἢ δυοῖν τούτων, ὁπόταν μάθῃ	καὶ	κτήσηταί τινα τῶν ἕξεων· κατ´
[13]	στοιχείων τάξιν ἐπέχοντα διεσχημάτισε πυραμίδι	καὶ	κύβῳ καὶ ὀκταέδρῳ καὶ εἰκοσαέδρῳ
[33]	κακόν. ~Φιλία δὲ ἡ μάλιστα	καὶ	κυρίως λεγομένη οὐκ ἄλλη τίς
[23]	διὰ τὸ λεῖον καὶ πυκνὸν	καὶ	λαμπρὸν τὴν ἐκ τοῦ νοῦ
[18]	καὶ τῶν ἄλλων ὅσα διαφανῆ	καὶ	λεῖα οὐκ ἄλλως ἢ κατὰ
[24]	φύσει δὲ χωρίζεται τὸ παθητικὸν	καὶ	λογιστικόν, εἴ γε τὸ μὲν
[27]	ἐφικνεῖσθαι αὐτοῦ τῆς ὁμοιότητος νοῦν	καὶ	λόγον, διὸ καὶ τὸ ἡμέτερον
[31]	δὲ τὰ τοιαῦτα ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι	καὶ	λόγῳ καὶ ἤθεσιν ἀστείοις καὶ
[32]	τῷ ἐναντίῳ· μίγνυται γὰρ ἡδονὴ	καὶ	λύπη, οὐκ ἂν δὲ συνέβαινε
[32]	καὶ στοιχειώδη δύο, ἡδονή τε	καὶ	λύπη, τἆλλα δ´ ἐκ τούτων
[16]	μὲν αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ ἡδονὴ	καὶ	λύπη, φόβος τε καὶ θυμός,
[32]	ἐν τούτοις γὰρ ἐνορᾶται ἡδονὴ	καὶ	λύπη ὡς ἂν ἐκ τούτων
[32]	μὴ δεχόμενα. Περὶ δὲ ἡδονῆς	καὶ	λύπης φησὶν ὁ Πλάτων, ὅτι
[28]	οὕτω πως· οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι, ἔφη,	καὶ	μακάριοί εἰσι καὶ εἰς βέλτιστον
[27]	ἀλλ´ ἐν τοῖς θείοις τε	καὶ	μακαρίοις· ὅθεν δὴ καὶ μεγάλων
[19]	δὲ ἐπὶ μικροῦ βεβῶτα εὔεικτα	καὶ	μαλακὰ καὶ εὐμετάβολα ὄντα τυγχάνει.
[17]	πνεύματί τε καὶ θερμῷ τεμνόμενα	καὶ	μαλαττόμενα καὶ οὕτως ἐπὶ πᾶν
[10]	μετοχὴν γάρ τινος ἔσται οὗτος	καὶ	μάλιστα ἀγαθότητος) οὔτε ἀδιάφορον (οὐδὲ
[27]	ἐν πλείστοις τοῦτο αὐτῷ ἐπιδέδεικται	καὶ	μάλιστα ἐν ὅλῃ τῇ Πολιτείᾳ.
[24]	λογισμῷ μαχόμενος· λέγει γοῦν τὸ	Καὶ	μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω
[13]	ἐξ ἐλαττόνων τριγώνων, ταύτῃ δὲ	καὶ	μανοτάτου· καθὸ δὲ ὀκταέδρου, τὴν
[19]	κινουμένη, βαρεῖα δὲ ἡ βραδέως,	καὶ	μεγάλη μὲν ἡ πολλή, μικρὰ
[27]	τε καὶ μακαρίοις· ὅθεν δὴ	καὶ	μεγάλων τε καὶ θαυμασίων τὰς
[10]	ἐμφανταζόμενον ἔχειν τὸ αἰσθητόν, ὡς	καὶ	μέγεθος συνεπινοεῖν καὶ σχῆμα καὶ
[27]	ῥητέον. Τὸ μὲν δὴ τιμιώτατον	καὶ	μέγιστον ἀγαθὸν οὔτε εὑρεῖν ᾤετο
[31]	ἀδικεῖν ἀκούσιον ἂν εἴη, ὅσῳ	καὶ	μεῖζον κακὸν ἂν τυγχάνοι τὸ
[31]	καὶ λόγῳ καὶ ἤθεσιν ἀστείοις	καὶ	μελέτῃ. Τοσοῦτον δὲ κακὸν ἀδικία,
[6]	ἐστὶ καὶ πεπερασμένον, τοῦτο ἀρχὴν	καὶ	μέσα καὶ τελευτὴν ἔχον καὶ
[32]	μὲν αἰσχράς, ὅσαι ἀκόλαστοί τε	καὶ	μετὰ ἀδικίας, τὰς δὲ μετρίας
[34]	μοίρας ὄντως φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ	καὶ	μετὰ δικαιοσύνης ἐπανάξειν τὰς πόλεις
[34]	ἀρχόντων, καὶ τρίτην τὴν δημοκρατικὴν	καὶ	μετὰ ταύτην τὴν ὀλιγαρχικήν, τελευταίαν
[27]	ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς ἔφασκεν ἀναμέστους	καὶ	μετὰ τὴν τοῦ σώματος διάλυσιν
[5]	τῷ ὑποτεθέντι σκοπεῖ τί ἀκολουθεῖ,	καὶ	μετὰ τοῦτο εἰ δέοι λόγον
[10]	καὶ φθαρτὸς ἔσται καὶ γενητὸς	καὶ	μεταβλητός· ἕκαστον δὲ τούτων ἄτοπον
[30]	κακίας ἐν ἑαυτῷ. Παραδεκτέον δὲ	καὶ	μεταξύ τινα διάθεσιν μητὲ φαύλην
[10]	εἴδους, ὅπερ ἐξομοιοῦται ταῖς ἰδέαις	καὶ	μετέχει αὐτῶν δύσφραστον δή τινα
[29]	σωτηρία περὶ τοῦ δεινοῦ τε	καὶ	μὴ δεινοῦ, τουτέστι διασωστικὴ δύναμις
[7]	ἐπὶ τὸ ὂν ἀεὶ ἀνιέναι	καὶ	μὴ διατρίβειν περὶ τὸ γινόμενον
[9]	δεῖ τὸ παράδειγμα προϋποκεῖσθαι· εἴτε	καὶ	μὴ εἴη ἔξω τὸ παράδειγμα,
[25]	ἄφθαρτος. Τά τε ἄμεσα ἐναντία	καὶ	μὴ καθ´ αὑτὰ ἀλλὰ κατὰ
[6]	μέρος τὸ ὄνομα, τὸ ὀρθῶς	καὶ	μὴ ὀρθῶς ὀνομάζειν οὐ κατὰ
[1]	τῇ γνώσει τῆς νοητῆς οὐσίας	καὶ	μὴ πλανωμένης τε καὶ ῥευστῆς
[1]	πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἔχειν ἐρωτικῶς	καὶ	μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος, ἐπὶ
[16]	τε καὶ θυμός, ὧν κρατήσασαι	καὶ	μηδαμῶς βιασθεῖσαι αἱ μὲν δίκῃ
[35]	τοῦτο γὰρ ἀνύπαρκτον καὶ ἀνεννόητον	καὶ	μηδεμίαν ἔχον ὑπόστασιν, ὃ καὶ
[7]	περὶ τὸ γινόμενον καὶ ἀπολλύμενον.	Καὶ	μὴν ἡ στερεομετρία χρησιμωτάτη· μετὰ
[25]	ἀσκέδαστον τῇ φύσει καὶ ἀνώλεθρον.	Καὶ	μὴν ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ φύσει·
[11]	δὲ τούτων ἄτοπον ἐπ´ αὐτοῦ.	~Καὶ	μὴν καὶ αἱ ποιότητες τοῦτον
[29]	ὀρθὸς λόγος ἀπὸ φρονήσεως γίνεται.	Καὶ	μὴν καὶ ἡ φρόνησις μετὰ
[6]	ἔχει μέρη, οὐ μετέχει σχήματος·	καὶ	μὴν καὶ κατὰ τὸ τρίτον
[30]	μετρίως δὲ τοῦτο πάσχων, μετριοπαθής.	Καὶ	μὴν ὁ πάντα φοβούμενος, καὶ
[10]	ἡ ἐνέργεια αὐτοῦ ἰδέα ὑπάρχει.	Καὶ	μὴν ὁ πρῶτος θεὸς ἀίδιός
[23]	ἔχον γλυκύτητά τε καὶ πικρότητα·	καὶ	μὴν πρὸς τὸ δηλοῦν τὴν
[6]	πράγματα, καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν.	Καὶ	μὴν τὰς δέκα κατηγορίας ἔν
[25]	ὃ καὶ γνωστικὸν ἂν καλοῖτο,	καὶ	μὴν τὸ ὁρμητικόν τε, ὃ
[8]	τε καὶ πανδεχὲς καὶ τιθήνην	καὶ	μητέρα καὶ χώραν ὀνομάζει καὶ
[19]	εἰσόδῳ, ἐξωθούντων μὲν τὰ ἐλάττονα	καὶ	μικρά, βιαζομένων δὲ ἐλθεῖν εἰς
[15]	ἡγοῦνται, κατὰ τὴν ἐκείνου ἐντολὴν	καὶ	μίμησιν πράττοντες ὅσα πράττουσιν, ἀφ´
[32]	δ´ ὑπάρχει γέλως καὶ ἐπιχαιρεκακία	καὶ	μισανθρωπία, ἃ καὶ ἐπιτεινόμενα καὶ
[4]	πτέρωμα ψυχῆς, ἐσθ´ ὅτε δὲ	καὶ	μνήμη. Ἐκ δὲ τούτων ἁπλῶν
[1]	προσεῖναι δὲ αὐτῷ καὶ εὐμάθειαν	καὶ	μνήμην· εἰδοποιεῖ γὰρ καὶ ταῦτα
[4]	δὲ τὰ δοξασθέντα ἐξ αἰσθήσεως	καὶ	μνήμης ἀναπλάσασα ἡ ψυχὴ τῇ
[4]	μὲν ἐπιστημονικὸς τὸ βέβαιον ἔχει	καὶ	μόνιμον, ἅτε περὶ τῶν βεβαίων
[4]	μόνιμον, ἅτε περὶ τῶν βεβαίων	καὶ	μονίμων ὑπάρχων. ὁ δὲ πιθανὸς
[12]	Τῷ δὲ μηδὲν ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι	καὶ	μονογενῆ τὸν κόσμον ἐποίησε καὶ
[25]	ὑπόστασιν καὶ νοητὴ καὶ ἀειδὴς	καὶ	μονοειδής· οὐκοῦν ἀσύνθετος, ἀδιάλυτος, ἀσκέδαστος·
[8]	εὖ παρεσκευασμένον πρὸς ποικίλας ἐκτυπώσεις	καὶ	μορφάς, εἰ μὴ ἄποιον αὐτὸ
[7]	ὥσπερ τινὸς ὑποβάθρας καὶ στοιχείων.	Καὶ	μουσικῆς δὲ ἐπιμελησόμεθα, ἐπὶ τὰ
[18]	ἐπαγωγὸν ὕπνου γινόμενον, παρ´ ὃ	καὶ	μύει τὰ βλέφαρα. Πολλῆς μὲν
[17]	τὸ δὲ ὀστοῦν ἐκ γῆς	καὶ	μυελοῦ δευθέντων καὶ πολλάκις ὕδατι
[34]	γὰρ παραθαλάττιοι καὶ ναυτίλλοιντο ἂν	καὶ	ναυμαχοῖεν, οἱ δὲ ἐν μεσογαίᾳ
[34]	ὁπλίσεως. Οἱ μὲν γὰρ παραθαλάττιοι	καὶ	ναυτίλλοιντο ἂν καὶ ναυμαχοῖεν, οἱ
[6]	ἐνδόξοις πρὸς τοὺς σοφιστάς τε	καὶ	νέους, τοῖς δὲ ἐριστικοῖς πρὸς
[17]	καθίδρυσαν, ἔνθα μυελοῦ τε ἀρχαὶ	καὶ	νεύρων καὶ κατὰ τὰς πείσεις
[14]	ζῷον ἂν εἴη ὁ κόσμος	καὶ	νοερόν· ἄριστον γὰρ αὐτὸν βουλόμενος
[14]	ἀκολούθως καὶ ἔμψυχον αὐτὸν ἐποίησε	καὶ	νοερόν· τό τε γὰρ ἔμψυχον
[4]	λόγου καὶ δοξαστικοῦ, οὔσης δὲ	καὶ	νοήσεως καὶ αἰσθήσεως, ἔστι καὶ
[4]	ὕλῃ ἀχώριστα ὄντα τῆς ὕλης,	καὶ	νόησις ἔσται διττή, ἡ μὲν
[25]	οὐσία, ἀμετάβλητος κατὰ τὴν ὑπόστασιν	καὶ	νοητὴ καὶ ἀειδὴς καὶ μονοειδής·
[7]	τῶν ὁρωμένων ἐπὶ τὴν ἀόρατον	καὶ	νοητὴν οὐσίαν ποδηγούμεθα, οὕτω καὶ
[8]	ὑποκείμενον ἁπτόν τε μετ´ ἀναισθησίας	καὶ	νόθῳ λογισμῷ ληπτόν· ἰδιότητα δ´
[10]	κάλλος, εἶτα τὸ ἐν ἐπιτηδεύμασι	καὶ	νόμοις, εἶτα ἐπὶ τὸ πολὺ
[27]	πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ θεόν τε	καὶ	νοῦν τὸν πρῶτον προσαγορεύσαι ἄν
[14]	μὲν ἀπλανῆ, κόσμον οὐρανοῦ τε	καὶ	νυκτός, πάμπολλα ὄντα τῷ πλήθει,
[15]	τεταμένον σφιγγομένη πόλον, ἡμέρας φύλαξ	καὶ	νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν ἐντὸς οὐρανοῦ
[10]	τῷ κόσμῳ. Ἄρρητος δ´ ἐστὶ	καὶ	νῷ μόνῳ ληπτός, ὡς εἴρηται,
[26]	Ἑλένης οἱ Ἕλληνες. Οὕτω γὰρ	καὶ	ὁ Ἀπόλλων τῷ Λαΐῳ προεῖπεν·
[6]	ἔργον, τέκτονος αὐτὴν δημιουργήσαντος, οὕτω	καὶ	ὁ διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου θέντος τοὔνομα,
[10]	αὐτὸς ὢν εἰς τοῦτον, ὡς	καὶ	ὁ ἥλιος εἰς τὴν ὅρασιν,
[30]	τὰ οἰκεῖα ἑκάστῃ ἐνδίδωσιν, ὡς	καὶ	ὁ κυβερνήτης τοῖς ναύταις τινὰ
[26]	τῷ θεσμῷ δὴ περιέχεται μὲν	καὶ	ὁ Λάϊος καὶ τὸ φῦσαι
[4]	τὰ πράγματα κρίνεται, κριτὴς δὲ	καὶ	ὁ λόγος, δι´ οὗ τὸ
[32]	λυπηθῆναι δὲ ἐν τοῖς ἐναντίοις·	καὶ	ὁ μὲν θυμὸς πρὸς τὸ
[32]	ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά τε	καὶ	οἰκεῖα· οὕτω δὲ ἔχει, ἕως
[2]	εἴη τὸ τοιοῦτον καὶ εὐκταιότατον	καὶ	οἰκειότατον ἀκώλυτόν τε καὶ ἐφ´
[10]	καὶ ἐφετὸν ὥσπερ φῶς φανὲν	καὶ	οἷον ἐκλάμψαν τῇ οὕτως ἀνιούσῃ
[25]	γινομένη ἰλιγγιᾷ τε καὶ ταράττεται	καὶ	οἷον μεθύει, πρὸς δὲ τῷ
[7]	ἐστὶν ἡ τοῦ παντὸς φύσις	καὶ	οἷόν τι ζῷον ὁ ἄνθρωπος
[13]	δὲ τὸ σκαληνὸν τρίγωνον, πυραμίδος	καὶ	ὀκταέδρου καὶ εἰκοσαέδρου στοιχεῖον γίνεται,
[13]	ἐπέχοντα διεσχημάτισε πυραμίδι καὶ κύβῳ	καὶ	ὀκταέδρῳ καὶ εἰκοσαέδρῳ καὶ ἐπὶ
[19]	δὲ εἶναι κατὰ καπνόν τε	καὶ	ὁμίχλην· τούτων γὰρ εἰς ἄλληλα
[5]	ἂν ἔλθωμεν ἐπὶ τὸ πρῶτον	καὶ	ὁμολογούμενον, ἀπὸ τούτου δὲ ἀρξάμενοι
[34]	ἀγαθὴν ποιεῖν πόλιν καὶ εὐδαίμονα	καὶ	ὁμονοοῦσάν τε καὶ συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική
[1]	κακῶν αἴτιαι γίνονται· ταύτας δὲ	καὶ	ὁμωνύμως ταῖς ἀρεταῖς εἴωθεν ὀνομάζειν
[18]	καὶ τὰς μὲν ὕπαρ τε	καὶ	ὄναρ κατ´ εὐθυωρίαν γινομένας φαντασίας
[15]	ἀφ´ ὧν κληδόνες καὶ ὀττεῖαι	καὶ	ὀνείρατα καὶ χρησμοὶ καὶ ὅσα
[17]	σὰρξ ἐγένετο ἔκ τε ἁλμυροῦ	καὶ	ὀξέος οἷον ζυμώματος. Περιέθηκαν δὲ
[10]	δὲ καλλίων ὁ αἴτιος τούτου	καὶ	ὅπερ ἂν ἔτι ἀνωτέρω τούτων
[34]	τε οἰκείας δεῖσθαι καὶ ἀγωγῆς	καὶ	ὁπλίσεως. Οἱ μὲν γὰρ παραθαλάττιοι
[34]	οἰκοῦντες πρὸς πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο ἂν	καὶ	ὅπλισιν ἢ κουφοτέραν, ὡς οἱ
[6]	τῇ ψυχῇ, ὀξέως τε αἰσθάνηται	καὶ	ὁποῖος ὑπὸ τίνων λόγων καὶ
[6]	καὶ ὁποῖος ὑπὸ τίνων λόγων	καὶ	ὁποίων πείθεσθαι δύναται, οὗτος, εἰ
[10]	τῆς αἰσθήσεως πάθους ἐμπιπλάμενοι, ὥστε	καὶ	ὁπότε νοεῖν προαιροῖντο τὸ νοητόν,
[32]	ἃ καὶ ἐπιτεινόμενα καὶ ἀνιέμενα	καὶ	ὁπωσποτοῦν ἔχοντα διημαρτημένα ὄντα τυγχάνει,
[12]	εἶναι καὶ πάντως ἁπτόν τε	καὶ	ὁρατόν, χωρὶς δὲ πυρὸς καὶ
[4]	οὗ τὸ ἀληθὲς κρίνεται, ὃ	καὶ	ὄργανον ἔφαμεν εἶναι. Διττὸς δ´
[5]	ἐστιν ἕκαστον ἢ ἄνωθεν διαιρετικῶς	καὶ	ὁριστικῶς ἢ κάτωθεν ἀναλυτικῶς, τὰ
[33]	αὐτὸν ἐκ τῶν προθέσεων αὐτοῦ	καὶ	ὁρμῶν, εἰ εὐγενεῖς, εἰ ἐπὶ
[31]	ἀγαθοῦ οὔτε φόβῳ μείζονος κακοῦ.	Καὶ	ὅσα δὴ ἀδικεῖ ὁ φαῦλος,
[3]	ἀκίνητα καὶ τὰ πρῶτα αἴτια	καὶ	ὅσα θεῖα θεολογικὸν καλεῖται, τὸ
[15]	ὀττεῖαι καὶ ὀνείρατα καὶ χρησμοὶ	καὶ	ὅσα κατὰ μαντείαν ὑπὸ θνητῶν
[32]	λέγω καὶ πόθον καὶ ζῆλον	καὶ	ὅσα τοιαῦτα· ἐν τούτοις γὰρ
[4]	λέγομεν φέρε Σωκράτης, ἵππος, πῦρ,	καὶ	ὅσα τοιαῦτα· καὶ τοῦτο καλεῖται
[28]	λέγει τὸ φρόνιμον καὶ δίκαιον	καὶ	ὅσιον εἶναι, ὡς ἐν Θεαιτήτῳ·
[28]	τὸ δυνατόν· ὁμοίωσις δὲ δίκαιον	καὶ	ὅσιον μετὰ φρονήσεως γενέσθαι· ποτὲ
[4]	μνήμην τῇ νεωστὶ γενομένῃ αἰσθήσει·	καὶ	ὅταν μὲν συμφωνήσῃ ταῦτα κατ´
[7]	δὲ φυσικόν, τὸ δὲ μαθηματικόν·	καὶ	ὅτι τοῦ μὲν θεολογικοῦ τέλος
[15]	ὅσα πράττουσιν, ἀφ´ ὧν κληδόνες	καὶ	ὀττεῖαι καὶ ὀνείρατα καὶ χρησμοὶ
[4]	τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, περιλήψει τινὶ	καὶ	οὐ διεξόδῳ, τὰ δὲ δεύτερα
[26]	μὲν τὸ πρᾶξαι ἢ μή,	καὶ	οὐ κατηνάγκασται τοῦτο, τὸ δὲ
[11]	οὐδενὶ διαφέρει, ποιότητι δὲ διαφέρει	καὶ	οὐ μὰ Δία σώματι· οὐκ
[9]	γεγονώς, ἀλλὰ καὶ ὑπό τινος,	καὶ	οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ
[32]	ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ τῇ φύσει ὑπάρχουσα	καὶ	οὐδὲν οὐσιῶδες οὐδὲ προηγούμενον ἔχουσα,
[32]	δύναται εἶναι· ἐξίτηλος γὰρ φαίνεται	καὶ	οὐδενὸς ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ τῇ φύσει
[12]	τοῦ κηραίνειν πεφυκότος, αὐτάρκη τε	καὶ	οὐδενὸς ἔξωθεν δεόμενον· σχῆμα δ´
[7]	μαθήματα, ἀτελής τε καὶ ἀνόνητος	καὶ	οὐδενὸς λόγου ἀξία ἡ περὶ
[29]	ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ κακῶν	καὶ	οὐδετέρων, ἡ δὲ σωφροσύνη τάξις
[11]	γὰρ τὰ σώματα καὶ ῥευστὰ	καὶ	οὐκ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ
[25]	διαμείβειν πολλὰ σώματα καὶ ἀνθρώπινα	καὶ	οὐκ ἀνθρώπινα, ἢ ἀριθμοὺς μενούσας
[7]	οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων τε φορὰς	καὶ	οὐρανοῦ καὶ τὸν δημιουργὸν νυκτὸς
[33]	ἄλλαι νομιζόμεναι φιλίαι, οὐ μὴν	καὶ	οὖσαι, ὑπὸ τῆς ἀρετῆς ὥσπερ
[25]	ψυχάς, ψιλῇ τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας	καὶ	οὔτε λογισμῷ οὔτε κρίσει χρωμένας,
[6]	ὀνόματος οἰκειότητα πρὸς τὸ πρᾶγμα,	καὶ	οὗτος ἂν εἴη ὀνοματοθέτης ἄριστος,
[4]	καὶ ἀνθρώπῳ δυνατός. Διττὸς δὲ	καὶ	οὗτος, ὁ μὲν περὶ τὰ
[10]	ἀκίνητον ὑπάρχον· οὕτω γε δὴ	καὶ	οὗτος ὁ νοῦς κινήσει τὸν
[9]	Ὅτι δέ εἰσιν αἱ ἰδέαι,	καὶ	οὕτω παραμυθοῦνται· εἴτε γὰρ νοῦς
[17]	καὶ θερμῷ τεμνόμενα καὶ μαλαττόμενα	καὶ	οὕτως ἐπὶ πᾶν τὸ σῶμα
[32]	πλεονάζει μέντοι ἐν τῷ λυπεῖσθαι	καὶ	ὀχλεῖσθαι, καὶ διὰ τοῦτο συνῆπται
[2]	περὶ νομοθεσίας καὶ πολιτείας κατάστασιν	καὶ	παιδείαν νέων. Πρέπει δὴ ἐκ
[4]	πρώτων, ἡ δὲ τῶν δευτέρων.	Καὶ	πάλιν ἐπεὶ τῶν αἰσθητῶν ἐστὶ
[5]	ζητῶ εἰ τὸ ἀεικίνητον αὐτοκίνητον,	καὶ	πάλιν τοῦτο ἀποδείξας σκοπῶ εἰ
[26]	οἰχήσεται καὶ ἔπαινοι καὶ ψόγοι	καὶ	πᾶν τὸ τούτοις παραπλήσιον· ἀλλὰ
[8]	λέγωμεν. Ταύτην τοίνυν ἐκμαγεῖόν τε	καὶ	πανδεχὲς καὶ τιθήνην καὶ μητέρα
[12]	σωματοειδὲς χρὴ τὸ γενόμενον εἶναι	καὶ	πάντως ἁπτόν τε καὶ ὁρατόν,
[12]	γὰρ ἀνθρώπους ἄνθρωπόν τινα νοεῖσθαι	καὶ	παρὰ πάντας ἵππους ἵππον, καὶ
[30]	τὰ δὲ ἐλάττω, οἷς ἀκολούθως	καὶ	παρὰ τῶν νομοθετῶν τὰ μὲν
[31]	ὡς ἐπ´ ἀγαθόν· εἰ δὲ	καὶ	παραγίνεταί τις ἐπὶ κακίαν, πάντως
[14]	ὑποπιπτόντων ἕκαστον κατὰ τὸ συγγενὲς	καὶ	παραπλήσιον θεωροῦντες σύμφωνον τοῖς ἔργοις
[25]	μὴν τὸ ὁρμητικόν τε, ὃ	καὶ	παραστατικὸν ἄν τις ὀνομάσειε, καὶ
[23]	χάριν, ὅπως καθαίρῃ τε αὐτὸ	καὶ	παρέχῃ λαμπρόν· τὰς γοῦν ἐπιγινομένας
[29]	ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ	καὶ	πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων, ὅθεν καὶ
[28]	εἶναι, ὡς ἐν Θεαιτήτῳ· διὸ	καὶ	πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν
[6]	εἰ τὸ ἓν ὅλον ἐστὶ	καὶ	πεπερασμένον, τοῦτο ἀρχὴν καὶ μέσα
[30]	Καὶ μὴν ὁ πάντα φοβούμενος,	καὶ	πέρα τοῦ μετρίου, δειλός, ὁ
[24]	καὶ ἡδέα, προσέτι τοῦ παθητικοῦ	καὶ	περὶ τὰ ζῷα ὄντος. Ἔπειτά
[7]	διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον τῶν μαθημάτων, ἅτε	καὶ	περὶ τὰ θεῖα καὶ βέβαια
[17]	συνεπλέχθη σπλάγχνα καὶ κοιλία τε	καὶ	περὶ ταύτην ἔντερα ἑλιχθέντα, ἄνωθέν
[32]	ἀρεταὶ περὶ πάθη γίνονται, διοριστέον	καὶ	περὶ τοῦ πάθους, ὁποιόν τι
[1]	ἐστὶν ὄρεξις σοφίας, ἢ λύσις	καὶ	περιαγωγὴ ψυχῆς ἀπὸ σώματος, ἐπὶ
[14]	κόσμου κύκλῳ διὰ παντὸς περιέχειν	καὶ	περικαλύψαι, ὥστε ὅλῳ τῷ κόσμῳ
[23]	τὸ καταπραΰνειν ἔχον γλυκύτητά τε	καὶ	πικρότητα· καὶ μὴν πρὸς τὸ
[7]	τῶν μαθημάτων. Τίθεται δὲ τὶ	καὶ	πίστιν καὶ εἰκασίαν, τούτων δὲ
[14]	τε καὶ δύσεσιν ἀλλοία, διὸ	καὶ	πλανῆτις καλεῖται· φέρεται δὲ ἡ
[14]	ὑπαρχούσαις ἐκ τοῦ θατέρου κύκλου	καὶ	πλανωμένου. Σελήνην μὲν δὴ τῷ
[9]	τῶν κατὰ μέρος, οἷον Σωκράτους	καὶ	Πλάτωνος, ἀλλ´ οὐδὲ τῶν εὐτελῶν
[12]	ὕλης αὐτὸν ἐδημιούργει· ἣν ἀτάκτως	καὶ	πλημμελῶς κινουμένην πρὸ τῆς οὐρανοῦ
[27]	ὑγιείας κἄλλους τε καὶ ἰσχύος	καὶ	πλούτου καὶ τῶν παραπλησίων μηδὲν
[32]	ἁπλοῦν εἶναι, οἷον ὀργὴν λέγω	καὶ	πόθον καὶ ζῆλον καὶ ὅσα
[14]	κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ λέγοιτ´ ἂν	καὶ	ποιεῖν, ἐγείρων καὶ ἐπιστρέφων πρὸς
[34]	ἀπόλεμον, δευτέραν δὲ τὴν φλεγμαίνουσαν	καὶ	πολεμικήν, ζητῶν τίνες ἂν εἶεν
[2]	ταύτῃ προηγούμενα τὸ περὶ νομοθεσίας	καὶ	πολιτείας κατάστασιν καὶ παιδείαν νέων.
[28]	ἰόντες οἱ τὴν δημοτικήν τε	καὶ	πολιτικὴν ἀρετὴν ἐπιτετηδευκότες, ἣν δὴ
[17]	ἐκ γῆς καὶ μυελοῦ δευθέντων	καὶ	πολλάκις ὕδατι καὶ πυρὶ βαφέντων·
[27]	εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν τότε φανέντων	καὶ	πολὺ πρόσθεν αὐτῶν ὡς ἐξηπατημένων·
[22]	πέπονθε· τὰ γὰρ μυρία πάθη	καὶ	πολύτροπα χολή τε καὶ φλέγμα
[12]	περιέθηκε τὸ σφαιροειδές, εὐμορφότατον σχημάτων	καὶ	πολυχωρότατον καὶ εὐκινητότατον· καὶ ἐπεὶ
[34]	ἡ πολιτικὴ ἀρετὴ θεωρητική τε	καὶ	πρακτικὴ καὶ προαιρετικὴ τοῦ ἀγαθὴν
[4]	ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ θεωρίας	καὶ	πράξεως, ὁ ὀρθὸς λόγος οὐχ
[29]	τὸν ἄνθρωπον ἐν τῷ λέγειν	καὶ	πράττειν καθ´ ἑαυτὸν καὶ πρὸς
[2]	σώματος περαινόμενα κωλυθῆναί τε δύναται	καὶ	πράττοιτο ἂν ἀπαιτούντων τῶν πραγμάτων,
[34]	ἀρετὴ θεωρητική τε καὶ πρακτικὴ	καὶ	προαιρετικὴ τοῦ ἀγαθὴν ποιεῖν πόλιν
[2]	πρὸς τὸ θεῖον ὁμοιώσεως· ὅθεν	καὶ	προηγούμενον καὶ τίμιον ἂν εἴη
[28]	πρὸς τοῖς νοητοῖς· προτέλεια δὲ	καὶ	προκαθάρσια τοῦ ἐν ἡμῖν δαίμονος,
[30]	ἄλλως ἀρεταί, αἱ οἷον εὐφυίαι	καὶ	προκοπαὶ πρὸς ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι ταῖς
[1]	δὲ πεφυκέναι χρὴ αὐτόν, εἴγε	καὶ	πρὸς ἀλήθειαν καὶ πρὸς ἐλευθερίαν
[29]	λέγειν καὶ πράττειν καθ´ ἑαυτὸν	καὶ	πρὸς ἄλλους· τὰ δὲ ἐν
[1]	θεωρεῖν τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα.	Καὶ	πρὸς δικαιοσύνην δὲ πεφυκέναι χρὴ
[28]	γυμναστικῆς, ἥτις καὶ πρὸς πόλεμον	καὶ	πρὸς εἰρήνην εὔθετα τὰ σώματα
[1]	αὐτόν, εἴγε καὶ πρὸς ἀλήθειαν	καὶ	πρὸς ἐλευθερίαν καὶ πρὸς σωφροσύνην,
[7]	τοῦ Πλάτωνος, θήγουσα τὴν ψυχὴν	καὶ	πρὸς ἐπίσκεψιν τῶν ὄντων ἀκρίβειαν
[7]	θεωρία ἐπὶ κεφαλαίων. Αὕτη τοίνυν	καὶ	πρὸς ὀξύτητα διανοίας παρελήφθη ὑπὸ
[28]	τοῦ σωμάτος· διὰ γυμναστικῆς, ἥτις	καὶ	πρὸς πόλεμον καὶ πρὸς εἰρήνην
[1]	πρὸς ἀλήθειαν καὶ πρὸς ἐλευθερίαν	καὶ	πρὸς σωφροσύνην, προσεῖναι δὲ αὐτῷ
[10]	ψυχὴν τοῦ κόσμου πρὸς ἑαυτὸν	καὶ	πρὸς τὰς ἑαυτοῦ νοήσεις. Κατὰ
[12]	ἀμέτρως σείοντά τε τὴν ὕλην	καὶ	πρὸς ταύτης σειόμενα. Ἐξ ἑκάστου
[9]	καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ	καὶ	πρός τι· τὸ δὲ πρὸς
[23]	διεγείρειν τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς ψυχῆς	καὶ	πρὸς τὸ καταπραΰνειν ἔχον γλυκύτητά
[1]	τὰ μαθήματα, ὅσα δύναται προσοικειοῦν	καὶ	προσάγειν αὐτὸν τῇ γνώσει τῆς
[20]	ἑλκόμενον, κοῦφον δὲ τὸ ῥᾳδίως·	καὶ	προσέτι βαρὺ μὲν τὸ ἐκ
[5]	δὲ ὁριστικόν, τὸ δὲ ἀναλυτικόν,	καὶ	προσέτι ἐπαγωγικόν τε καὶ συλλογιστικόν.
[3]	ἐνθύμημα, ὃ καλεῖται ἀτελὴς συλλογισμός,	καὶ	προσέτι τὰ σοφίσματα· ὅπερ προηγούμενον
[6]	χρήσαιτ´ ἂν αὐτῷ κατὰ τρόπον	καὶ	προσφόρως. Καὶ γὰρ τοῦ τέκτονος
[9]	ἂν καὶ πρῶτα νοητά, ὡς	καὶ	πρῶτα αἰσθητά· εἰ δὲ τοῦτο,
[10]	ἔστι πρῶτα νοητὰ ἁπλᾶ, ὡς	καὶ	πρῶτα αἰσθητά· τὸ δ´ ἡγούμενον,
[9]	τῶν δοξαστῶν· ὥστε εἴη ἂν	καὶ	πρῶτα νοητά, ὡς καὶ πρῶτα
[3]	ῥητέον τῆς ἀρεσκούσης τῷ Πλάτωνι,	καὶ	πρώτιστα περὶ κριτηρίου. ~Ἐπεὶ οὖν
[8]	εἰς ἀνθρώπων γένεσιν καὶ φύσιν.	Καὶ	πρῶτόν γε περὶ ὕλης λέγωμεν.
[4]	φυσικὴ ἔννοια καὶ ἐπιστήμη ἁπλῆ	καὶ	πτέρωμα ψυχῆς, ἐσθ´ ὅτε δὲ
[18]	τὸ φωτοειδές, ὅπερ λεῖον ὑπάρχον	καὶ	πυκνὸν ἀδελφὸν ᾤοντο εἶναι τοῦ
[23]	ἐν αὐτῷ διὰ τὸ λεῖον	καὶ	πυκνὸν καὶ λαμπρὸν τὴν ἐκ
[15]	δὲ ἀόρατοι, ἔν τε αἰθέρι	καὶ	πυρὶ ἀέρι τε καὶ ὕδατι,
[17]	μυελοῦ δευθέντων καὶ πολλάκις ὕδατι	καὶ	πυρὶ βαφέντων· τὰ δὲ νεῦρα
[12]	εἰκότα λόγον ἐκ γῆς αὐτὸν	καὶ	πυρὸς ἐποίησεν· ἐπεὶ δὲ καὶ
[17]	προηγουμένως τὸν ἄνθρωπον ἐκ γῆς	καὶ	πυρὸς καὶ ἀέρος καὶ ὕδατος,
[34]	ἂν εἶεν αἱ βέλτισται τούτων	καὶ	πῶς ἂν συσταῖεν. Ἔστι δέ
[11]	ἀσώματα· παθητὰ γὰρ τὰ σώματα	καὶ	ῥευστὰ καὶ οὐκ ἀεὶ κατὰ
[1]	οὐσίας καὶ μὴ πλανωμένης τε	καὶ	ῥευστῆς ἔπειτα δὲ πρὸς τὴν
[19]	τοὺς δὲ ἠρέμα καθαίροντάς τε	καὶ	ῥύπτοντας ἁλμυρούς, τῶν δὲ συναγόντων
[17]	τὰ δὲ νεῦρα ἐξ ὀστοῦ	καὶ	σαρκός· αὐτὴ δὲ ἡ σὰρξ
[14]	ἀναλόγως κατὰ μοῖραν ἕκαστος ἰδίαν.	Καὶ	σελήνη μὲν μηνὸς μέτρον ποιεῖ,
[27]	τὸ ἡμέτερον ἀγαθὸν καλὸν εἶναι	καὶ	σεμνὸν καὶ θεῖον καὶ ἐράσμιον
[10]	ἡ κατὰ ἀφαίρεσιν τούτων, ὅπως	καὶ	σημεῖον ἐνοήσαμεν κατὰ ἀφαίρεσιν ἀπὸ
[19]	τε καὶ ψυχρῶν μαλακῶν τε	καὶ	σκληρῶν, κούφων τε καὶ βαρέων
[19]	λοιπούς, τοὺς μὲν κυκῶντάς τε	καὶ	σπαράττοντας ὀξεῖς, τοὺς δὲ ἐκθερμαίνοντας
[23]	τε καὶ ἄναιμον σηραγγώδη τε	καὶ	σπόγγῳ παραπλήσιον ὅπως ἔχοι τι
[32]	φοβούμεθα. Ἔστι δὲ πάθη ἁπλᾶ	καὶ	στοιχειώδη δύο, ἡδονή τε καὶ
[7]	τῶν μαθημάτων ὥσπερ τινὸς ὑποβάθρας	καὶ	στοιχείων. Καὶ μουσικῆς δὲ ἐπιμελησόμεθα,
[34]	καὶ ἔχουσα ὑποβεβλημένας πολεμικήν τε	καὶ	στρατηγικὴν καὶ δικαστικήν· σκέπτεται γὰρ
[30]	τὴν πρὸς αὐτάς. Οὕτω γοῦν	καὶ	στρατιώτας ἀνδρείους τινὰς καλοῦμεν, καί
[19]	τῶν δὲ συναγόντων τοὺς πόρους	καὶ	συγκρινόντων τοὺς μὲν τραχυτέρους στρυφνοὺς
[5]	ἀναλυτικόν, καὶ προσέτι ἐπαγωγικόν τε	καὶ	συλλογιστικόν. Διαίρεσις μὲν τοίνυν ἐστὶν
[10]	τῇ ἑαυτοῦ φύσει τέλεόν ἐστι	καὶ	σύμμετρον· ἀλήθεια δέ, διότι πάσης
[27]	σεμνὸν καὶ θεῖον καὶ ἐράσμιον	καὶ	σύμμετρον καὶ δαιμονίως προσκαλούμενον. Τῶν
[27]	σώματος διάλυσιν συνεστίους θεοῖς γινομένας	καὶ	συμπεριπολούσας καὶ τὸ τῆς ἀληθείας
[29]	δύναμις οὖσα, καθ´ ἣν ὁμολογεῖ	καὶ	συμφωνεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ τρία
[29]	ψυχῆς τελεία καὶ βελτίστη, εὐσχήμονα	καὶ	σύμφωνον καὶ βέβαιον παρέχουσα τὸν
[34]	καὶ εὐδαίμονα καὶ ὁμονοοῦσάν τε	καὶ	συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική τις οὖσα καὶ
[13]	τοῦ κόσμου περιφορᾷ σφιγγόμενα συνωθεῖται	καὶ	συνελαυνόμενα πρὸς ἄλληλα φέρεται τὰ
[14]	τὸν τρόπον αὐτὸν συνδεῖν τε	καὶ	συνέχειν, κρατεῖν μέντοι τὰ ἐκτὸς
[14]	οὗτοι νοερὰ ζῷα καὶ θεοὶ	καὶ	σφαιρικὰ τοῖς σχήμασιν. ~Εἰσὶ δὲ
[10]	αἰσθητόν, ὡς καὶ μέγεθος συνεπινοεῖν	καὶ	σχῆμα καὶ χρῶμα πολλάκις, οὐ
[12]	πρέπουσι τὰ μέρη κοσμήσας αὐτοῦ	καὶ	σχήμασιν, ὥστε διακρῖναι ὅπως νῦν
[8]	τοιαῦτα καὶ ἐκτυπουμένην καθάπερ ἐκμαγεῖον	καὶ	σχηματιζομένην ὑπὸ τούτων, μηδὲν ἴδιον
[6]	καὶ μέσα καὶ τελευτὴν ἔχον	καὶ	σχήματος μετέχει· τὸ δὲ ἡγούμενον·
[4]	πλῆθος ἐξίτηλος γένηται, ἀλλ´ ἔμμονος	καὶ	σωζόμενος, ἡ τούτου σωτηρία μνήμη
[11]	ποιότης ποιότητι ἐναντίον, οὐ μὴν	καὶ	σῶμα σώματι, σῶμά τε σώματος
[25]	σύνοδος ψυχῆς, οὔσης δηλονότι πρόσθεν,	καὶ	σώματος· εἰ δὲ καὶ ἔσται
[27]	οἷον πλοῦτον καὶ βασιλείαν μεγάλην	καὶ	σώματος ὑγείαν καὶ εὐρωστίαν καὶ
[29]	ψυχῆς μέρος συνιστάμεναι, οἷον ἀνδρία	καὶ	σωφροσύνη, περὶ μὲν τὸ θυμικὸν
[27]	πρώτου καὶ τιμιωτάτου, ὅνπερ τρόπον	καὶ	τὰ γλυκέα καὶ τὰ θερμὰ
[4]	νοήσεως· τὰ δὲ πρῶτα αἰσθητὰ	καὶ	τὰ δεύτερα ἡ αἴσθησις κρίνει
[10]	αὐτοῦ κάλλιον· ἑαυτὸν ἂν οὖν	καὶ	τὰ ἑαυτοῦ νοήματα ἀεὶ νοοίη,
[6]	καὶ τὰς τῶν ἀνθρώπων διαφοράς,	καὶ	τὰ εἴδη τῶν λόγων, ἃ
[7]	ἰδεῖν, ἀγνοοῦσαι τάς τε ἀρχὰς	καὶ	τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν συγκείμενα,
[17]	τῷ σώματι. Ἐκ τούτων δὲ	καὶ	τὰ ἐντὸς συνεπλέχθη σπλάγχνα καὶ
[27]	μὲν ἀνθρώπινα, τὰ δὲ θεῖα,	καὶ	τὰ ἑξῆς τούτοις. Εἰ δέ
[15]	ὑποτέτακται τὰ ὑπὸ σελήνην πάντα	καὶ	τὰ ἐπίγεια. Ὁ μὲν γὰρ
[32]	τῷ παθητικῷ τῆς ψυχῆς συνίσταται,	καὶ	τὰ ἡμέτερα ἔργα οὐδ´ ἐφ´
[27]	ὅνπερ τρόπον καὶ τὰ γλυκέα	καὶ	τὰ θερμὰ κατὰ μετουσίαν τῶν
[1]	ἐπὶ τὰ νοητὰ ἡμῶν τρεπομένων	καὶ	τὰ κατ´ ἀλήθειαν ὄντα σοφία
[6]	ἐκ τούτων· κατηγορικοὶ μέν, ὧν	καὶ	τὰ λήμματα καὶ τὰ συμπεράσματα
[10]	τὴν ἐν τῇ ψυχῇ νόησιν	καὶ	τὰ νοούμενα· οὐ γὰρ ὢν
[10]	ὁ ἥλιος πρὸς τὴν ὅρασιν	καὶ	τὰ ὁρώμενα, οὐκ ὢν αὐτὸς
[4]	κρίνει τὰ τῇ θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα	καὶ	τὰ πρακτά, ἀλλ´ ἐν μὲν
[3]	τὸ μὲν περὶ τὰ ἀκίνητα	καὶ	τὰ πρῶτα αἴτια καὶ ὅσα
[6]	μέν, ὧν καὶ τὰ λήμματα	καὶ	τὰ συμπεράσματα ἁπλαῖ προτάσεις ὑπάρχουσιν,
[12]	τῆς ἀναλογίας, ὃς ἑαυτόν τε	καὶ	τὰ συνδούμενα πέφυκεν ἓν ποιεῖν,
[28]	ἑπομένην τε καὶ εἰκασμένην ψυχὴν	καὶ	τὰ τούτοις ἑξῆς. Καὶ γάρ
[28]	λόγος, ἀρχήν τε καὶ τελευτὴν	καὶ	τὰ τούτοις ἑξῆς· ποτὲ δὲ
[4]	καὶ νοήσεως καὶ αἰσθήσεως, ἔστι	καὶ	τὰ τούτοις ὑποπίπτοντα, οἷον τὰ
[26]	ἂν ἕληται ψυχὴ τοιοῦτον βίον	καὶ	τάδε τινὰ πράξῃ, τάδε τινὰ
[25]	τῷ αἰσθητῷ γινομένη ἰλιγγιᾷ τε	καὶ	ταράττεται καὶ οἷον μεθύει, πρὸς
[34]	λογιστικῷ· τοῖς δὲ τὰς τέχνας	καὶ	τὰς ἄλλας ἐργασίας· τοὺς δὲ
[27]	κακὸν ἐν Εὐθυδήμῳ. Ὅτι δὲ	καὶ	τὰς ἀρετὰς ἡγεῖτο εἶναι δι´
[32]	εὐφροσύνην τὴν ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς	καὶ	τὰς ἐν ταῖς ἀρεταῖς ἡδονάς.
[19]	τε καὶ τραχέων, ὡς κρίνειν	καὶ	τὰς ἐν τούτοις διαφοράς. Εἴκοντα
[12]	παραδείγματα εἶναι τὰς ἰδέας, ὧν	καὶ	τὰς ἐπιστήμας γίνεσθαι καὶ τοὺς
[18]	ὡδὶ συνίστασθαι· ταύταις δὲ ἑπομένως	καὶ	τὰς κατὰ τῶν κατόπτρων εἰδωλοποιΐας
[6]	τίνα δὲ παρὰ τὰ πράγματα,	καὶ	τὰς λύσεις αὐτῶν. Καὶ μὴν
[32]	τὰς δὲ μετ´ ἐλπίδος γινομένας·	καὶ	τὰς μὲν αἰσχράς, ὅσαι ἀκόλαστοί
[32]	παραμένειν καθαράς τε καὶ εἰλικρινεῖς·	καὶ	τὰς μὲν ἀναμνηστικάς, τὰς δὲ
[18]	φαντάσματα συχνὰ γίνεται περὶ ἡμᾶς·	καὶ	τὰς μὲν ὕπαρ τε καὶ
[14]	νοητὰ αὐτοῦ δέχηται τὰ εἴδη	καὶ	τὰς μορφάς, ἐφιεμένη τῶν ἐκείνου
[2]	δὴ θεωροῦσα μὲν τὸ θεῖον	καὶ	τὰς νοήσεις τοῦ θείου εὐπαθεῖν
[29]	σωφροσύνη τάξις περὶ τὰς ἐπιθυμίας	καὶ	τὰς ὀρέξεις καὶ τὴν εὐπείθειαν
[3]	περὶ τὴν τῶν ἄστρων φορὰν	καὶ	τὰς τούτων περιόδους καὶ ἀποκαταστάσεις
[6]	κατίδῃ τὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις	καὶ	τὰς τῶν ἀνθρώπων διαφοράς, καὶ
[9]	εἴτε νοερόν, ἔστιν αὐτῷ νοήματα,	καὶ	ταῦτα αἰώνιά τε καὶ ἄτρεπτα·
[5]	θεωρεῖν τίνα ἐστὶ πρότερα αὐτοῦ,	καὶ	ταῦτα ἀποδεικνύειν ἀπὸ τῶν ὑστέρων
[1]	εὐμάθειαν καὶ μνήμην· εἰδοποιεῖ γὰρ	καὶ	ταῦτα τὸν φιλόσοφον. Αὗται δὲ
[13]	γὰρ τούτων ἡ ὕλη σείεται	καὶ	ταῦτα ὑπ´ ἐκείνης. ~Τὰ μὲν
[31]	τινος κακοῦ ἀποικονομησόμενος μεῖζον ἀγαθόν,	καὶ	ταύτῃ ἀκουσίως ἐλεύσεται· ἀδύνατον γὰρ
[33]	σώματός ἐστι, τοῦ ἡδέος ἡττωμένη	καὶ	ταύτῃ βοσκηματώδης ὑπάρχουσα· ἡ δὲ
[14]	ποιεῖ ὁ θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ,	καὶ	ταύτῃ λέγοιτ´ ἂν καὶ ποιεῖν,
[5]	εἰς σημαινόμενα, ὡς ὅταν ἓν	καὶ	ταὐτὸν ὄνομα εἰς πλείω πράγματα
[26]	ῥηθήσεται καὶ γραμματικὸς καὶ αὐλητὴς	καὶ	τέκτων, ἔσται δὲ τὸ τηνικάδε
[10]	αἰσθητοῦ, ἐπιφάνειαν νοήσαντες, εἶτα γραμμήν,	καὶ	τελευταῖον τὸ σημεῖον. Δευτέρα δέ
[6]	πεπερασμένον, τοῦτο ἀρχὴν καὶ μέσα	καὶ	τελευτὴν ἔχον καὶ σχήματος μετέχει·
[28]	ὁ παλαιὸς λόγος, ἀρχήν τε	καὶ	τελευτὴν καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς·
[14]	ἀπλανὴς οὖσα μία τέ ἐστι	καὶ	τεταγμένη, ἡ μέντοι τῶν ἐντὸς
[8]	ἐνδέχεται ἀσχημάτιστα παρέχοντας. Προσήκει δὴ	καὶ	τῇ πανδεχεῖ ὕλῃ, εἰ μέλλει
[25]	οὔτε κρίσει χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι	καὶ	τῇ τούτων συναγωγῇ οὔτε καθολικαῖς
[6]	μάχην. Χρῆται δὲ ὁ Πλάτων	καὶ	τῇ τῶν συλλογισμῶν πραγματείᾳ ἐλέγχων
[13]	χώραν, ἄπαυστον δὲ ἔχει σεισμὸν	καὶ	τῇ ὕλῃ παρέχει, διότι τῇ
[27]	μόνον εἶναι τὸ καλὸν ἀγαθόν,	καὶ	τὴν ἀρετὴν αὐτάρκη πρὸς εὐδαιμονίαν,
[27]	ζῆν ἐφίεντο τῆς ἐπιστήμης αὐτοῦ	καὶ	τὴν ἐπιτήδευσιν αὐτοῦ προετίμων, ἀφ´
[29]	τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς ὀρέξεις	καὶ	τὴν εὐπείθειαν αὐτῶν πρὸς τὸ
[14]	παραπλήσιον θεωροῦντες σύμφωνον τοῖς ἔργοις	καὶ	τὴν οὐσίαν αὐτῆς ὑποστησώμεθα. Λέγων
[6]	πρὸς ὀρθότητα, μήτε τὴν φύσιν	καὶ	τὴν πρώτην ἐκφώνησιν, ἀλλὰ τὸ
[3]	προστασίαν, τὸ δὲ περὶ πόλιν	καὶ	τὴν ταύτης σωτηρίαν· τούτων τὸ
[9]	παραδειγματικήν, τουτέστι τὴν τῶν ἰδεῶν,	καὶ	τὴν τοῦ πατρός τε καὶ
[6]	λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ εὖ λέγειν.	Καὶ	τὴν τῶν σοφισμάτων δὲ μέθοδον
[14]	αὑτοῦ ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν τι αἴτιον·	καὶ	τὴν ψυχὴν δὲ ἀεὶ οὖσαν
[10]	καὶ κοσμεῖν τὸν οὐράνιον νοῦν	καὶ	τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου πρὸς
[32]	κινηθέντα φέρεται, τῆς μὲν λύπης	καὶ	τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ φύσιν
[7]	καὶ νοητὴν οὐσίαν ποδηγούμεθα, οὕτω	καὶ	τῆς ἐναρμονίου φωνῆς κατακούοντες ἀπὸ
[25]	διαλήψεσι, παντελῶς δὲ ἀνεννοήτους οὔσας	καὶ	τῆς νοητῆς φύσεως, μήτε τῆς
[4]	τοῖς πρακτοῖς, τί τὸ οἰκεῖον	καὶ	τί τὸ ἀλλότριον καὶ τί
[4]	οἰκεῖον καὶ τί τὸ ἀλλότριον	καὶ	τί τὸ πραττόμενον. Τῷ γὰρ
[8]	τοίνυν ἐκμαγεῖόν τε καὶ πανδεχὲς	καὶ	τιθήνην καὶ μητέρα καὶ χώραν
[2]	θεῖον ὁμοιώσεως· ὅθεν καὶ προηγούμενον	καὶ	τίμιον ἂν εἴη τὸ τοιοῦτον
[27]	ὁπωσοῦν μετέχειν ἐκείνου τοῦ πρώτου	καὶ	τιμιωτάτου, ὅνπερ τρόπον καὶ τὰ
[31]	ἐν τῷ καλλίστῳ ἑαυτοῦ μέρει	καὶ	τιμιωτάτῳ ἕλοιτο ἔχειν τὸ μέγιστον
[32]	μὲν θυμὸς πρὸς τὸ ἀμύνεσθαι	καὶ	τιμωρεῖσθαι τοὺς ἐχθροὺς ἀναγκαῖος, ὁ
[7]	οἷόν τι ζῷον ὁ ἄνθρωπος	καὶ	τίνα χώραν ἐν κόσμῳ ἔχων,
[7]	ἄλλοι θεοὶ τεταγμένοι ὑπὸ τούτῳ,	καὶ	τίς ἡ τῶν ἀνθρώπων πρὸς
[31]	αἵ τε γὰρ βλάβαι διάφοροι.	καὶ	τὸ ἀκούσιον ἐν ἀγνοίᾳ τινὶ
[10]	ἄτοπα· ἐξ ὧν ἁπάντων ἀναφαίνεται	καὶ	τὸ ἀσώματον αὐτὸ εἶναι. Ὅπερ
[22]	νέας σαρκὸς σύντηξιν· ἱδρῶτα δὲ	καὶ	τὸ δάκρυον ὥσπερ ὀρόν τινα
[12]	ὕδωρ, ἴχνη μὲν τέως ἔχοντα	καὶ	τὸ δεκτικὸν τῆς τῶν στοιχείων
[18]	μὲν ἐξ ἐναντίων τὸ λαιὸν	καὶ	τὸ δεξιὸν ὁρᾶται, ἐφ´ ὧν
[11]	εἰ δὲ αἱ ποιότητες ἀσώματοι,	καὶ	τὸ δημιουργικὸν τούτων ἀσώματον. Ἔτι
[4]	τὸ κρινόμενον, εἴη ἄν τι	καὶ	τὸ ἐκ τούτων ἀποτελούμενον, ὅπερ
[16]	θνητὰ ἔσεσθαι, τό τε πτηνὸν	καὶ	τὸ ἔνυδρον καὶ τὸ πεζόν,
[10]	τι αὐτοῦ· τὸ γὰρ μέρος	καὶ	τὸ ἐξ οὗ, πρότερον ὑπάρχει
[3]	τὸ διαιρετικὸν καὶ τὸ ὁριστικὸν	καὶ	τὸ ἐπαγωγικὸν καὶ τὸ συλλογιστικόν,
[19]	τις καὶ τρόμος τότε συνίσταται,	καὶ	τὸ ἐπὶ τούτῳ πάθος ἐν
[5]	παθητικὸν εἴς τε τὸ θυμικὸν	καὶ	τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ φωνῆς
[10]	ὃ αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν νοεῖ	καὶ	τὸ ἐραστὸν καὶ ἐφετὸν ὥσπερ
[33]	Εἶδος δέ πως φιλίας ἐστὶ	καὶ	τὸ ἐρωτικόν· ἔστι δὲ ἐρωτικὴ
[26]	τῶν περὶ αὐτοὺς συμβαινόντων· ἐπεὶ	καὶ	τὸ ἐφ´ ἡμῖν οἰχήσεται καὶ
[6]	ζῷον, τὸν ἄνθρωπον ὅρον φαμὲν	καὶ	τὸ ζῷον) καὶ κατὰ τὸ
[27]	ὁμοιότητος νοῦν καὶ λόγον, διὸ	καὶ	τὸ ἡμέτερον ἀγαθὸν καλὸν εἶναι
[17]	τόπῳ καὶ τὸ κρῖνόν τε	καὶ	τὸ θεωροῦν· τὸ δὲ παθητικὸν
[12]	τοιοῦτον, οἷον αὐτὴ ὑπάρχει· ἀναγκαῖον	καὶ	τὸ κάλλιστον κατασκεύασμα τὸν κόσμον
[4]	τι τὸ κρῖνον, ἔστι δὲ	καὶ	τὸ κρινόμενον, εἴη ἄν τι
[17]	καὶ τὸ λογιστικὸν τῷ τόπῳ	καὶ	τὸ κρῖνόν τε καὶ τὸ
[4]	ἄν τις κριτήριον, κοινότερον δὲ	καὶ	τὸ κρῖνον· τοῦτο δ´ ἐστὶ
[28]	καὶ ἀσκήσει τῇ κατὰ νόμον,	καὶ	τὸ κυριώτατον λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ
[24]	τῇ φύσει τό τε παθητικὸν	καὶ	τὸ λογιστικὸν καὶ τόποις ὀφείλει
[17]	δορυφορουσῶν τὸ ἡγεμονικόν. Ἐν τούτῳ	καὶ	τὸ λογιστικὸν τῷ τόπῳ καὶ
[35]	ὅσαπερ ἐστὶ τὰ ὄντα, τοσαυταχῶς	καὶ	τὸ μὴ ὄν· τὸ γὰρ
[4]	τῇ θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ τὸ ἀληθὲς	καὶ	τὸ μὴ οὕτως ἔχον, ἐν
[14]	μὴ ἐμψύχου ὅλον ὅλου κρεῖττον	καὶ	τὸ νοερὸν τοῦ μὴ νοεροῦ,
[9]	εἰ νοῦς διαφέρει δόξης ἀληθοῦς,	καὶ	τὸ νοητὸν ἦν τοῦ δοξαστοῦ
[25]	καὶ παραστατικὸν ἄν τις ὀνομάσειε,	καὶ	τὸ οἰκειωτικόν· αἵτινες δυνάμεις οὖσαι
[3]	αὕτη εἴς τε τὸ διαιρετικὸν	καὶ	τὸ ὁριστικὸν καὶ τὸ ἐπαγωγικὸν
[16]	τε πτηνὸν καὶ τὸ ἔνυδρον	καὶ	τὸ πεζόν, τοῖς ἐκγόνοις αὑτοῦ
[2]	ἡμῖν αἴτιον. Ἡ μέντοι πρᾶξις	καὶ	τὸ πρακτικὸν διὰ τοῦ σώματος
[3]	τὸ ὁριστικὸν καὶ τὸ ἐπαγωγικὸν	καὶ	τὸ συλλογιστικόν, τοῦτο δὲ εἰς
[27]	συνεστίους θεοῖς γινομένας καὶ συμπεριπολούσας	καὶ	τὸ τῆς ἀληθείας πεδίον θεωμένας,
[26]	περιέχεται μὲν καὶ ὁ Λάϊος	καὶ	τὸ φῦσαι αὐτὸν παῖδα, καθείμαρται
[27]	πάνυ γοῦν ὀλίγοις τῶν γνωρίμων	καὶ	τοῖς γε προσκριθεῖσι τῆς περὶ
[10]	νόησις, παρέχει αὐτῇ τὸ νοεῖν	καὶ	τοῖς νοητοῖς τὸ νοεῖσθαι, φωτίζων
[16]	ἦν τῷ τε πατρὶ πάντων	καὶ	τοῖς τούτου ἐκγόνοις θεοῖς, κατέπεμψεν
[30]	εἴη, οὔτε ὁ ἐπὶ πᾶσι	καὶ	τοῖς τυχοῦσι μετριοπαθής, ἀλλὰ πᾶν
[7]	ὧν κατά τινα οἰκείαν ὁδὸν	καὶ	τὸν ἁπάντων δημιουργὸν ζητήσομεν, μετιόντες
[7]	ἄστρων τε φορὰς καὶ οὐρανοῦ	καὶ	τὸν δημιουργὸν νυκτὸς καὶ ἡμέρας,
[14]	τὸν δεύτερον ἔταξε, ἑωσφόρον δὲ	καὶ	τὸν ἱερὸν Ἑρμοῦ λεγόμενον ἀστέρα
[6]	πείθεσθαι δύναται, οὗτος, εἰ προσλάβοι	καὶ	τὸν καιρὸν τῆς χρήσεως τὸν
[32]	ὂν τὸ αὐτό, ἐν ᾧ	καὶ	τὸν πλείω χρόνον ὑπάρχομεν. Διδάσκει
[33]	φαῦλος ὢν οὔτε ἀστεῖος, ὅθεν	καὶ	τὸν σωματοποιούμενον Ἔρωτα δαίμονά τινα
[8]	ἀσώματον, δυνάμει δὲ σῶμα, ὡς	καὶ	τὸν χαλκὸν ὑπακούομεν δυνάμει ἀνδριάντα,
[24]	τε παθητικὸν καὶ τὸ λογιστικὸν	καὶ	τόποις ὀφείλει κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται γὰρ
[34]	τὰς ἐν τοῖς Νόμοις, ἤδη	καὶ	τόπον ἀφωρισμένον ἐχούσας καὶ ἀνθρώπους
[33]	μὲν τοῦ σώματος, ὀρεγομένη δὲ	καὶ	τοῦ κάλλους τῆς ψυχῆς. Ὁ
[6]	μέρος ἐστὶ τὸ ὀνομάζειν, ὡς	καὶ	τοῦ λόγου μέρος τὸ ὄνομα,
[6]	δὲ κατηγορικῶν σχημάτων ὄντων τριῶν,	καὶ	τοῦ μὲν πρώτου, ἐν ᾧ
[3]	Τῆς δὴ διαιρέσεως τοιαύτης οὔσης	καὶ	τοῦ μερισμοῦ τῶν τῆς φιλοσοφίας
[2]	τε καὶ ἐφ´ ἡμῖν κείμενον	καὶ	τοῦ προκειμένου τέλους ἡμῖν αἴτιον.
[27]	τούτοις. Εἰ δέ τι κεχωρισμένον	καὶ	τοῦ πρώτου τῆς οὐσίας ἀμέτοχον
[10]	τι εἶναι ἔκ τε ὕλης	καὶ	τοῦ σὺν αὐτῇ εἴδους, ὅπερ
[28]	ἀστρονομίας· καὶ γεωμετρίας, συνεπιμελουμένων ἡμῶν	καὶ	τοῦ σωμάτος· διὰ γυμναστικῆς, ἥτις
[18]	ὁμοίῳ, ὁρατικὴν αἴσθησιν παρέχεται· ὅθεν	καὶ	τοῦ φωτὸς νύκτωρ ἀπιόντος ἢ
[26]	πως μεταξὺ τοῦ τε ἀληθοῦς	καὶ	τοῦ ψεύδους, ἀορίστῳ δὲ ὄντι
[3]	τὰς τούτων περιόδους καὶ ἀποκαταστάσεις	καὶ	τοῦδε τοῦ κόσμου τὴν σύστασιν
[27]	αὐτῶν ὡς ἐξηπατημένων· οὕτω δὴ	καὶ	τοὺς ἀπὸ τοῦ βιωτικοῦ ζόφου
[12]	ὧν καὶ τὰς ἐπιστήμας γίνεσθαι	καὶ	τοὺς ὅρους· παρὰ πάντας γὰρ
[17]	δὲ ἐπιθυμητικὸν περὶ τὸ ἦτρον	καὶ	τοὺς περὶ τὸν ὀμφαλὸν τόπους,
[8]	δεῖ αὐτὸ δέξασθαι· ὁρῶμεν δὲ	καὶ	τοὺς τὰ ἀλείμματα ἐξ ἐλαίου
[8]	τὰ εὐώδη ἀοσμοτάτῳ τούτῳ χρωμένους,	καὶ	τοὺς τὰς μορφὰς δημιουργεῖν βουλομένους
[5]	αὐτὸ τοῦτο, ζητῶ εἰ ἀεικίνητος,	καὶ	τοῦτο ἀποδείξας ζητῶ εἰ τὸ
[4]	ἵππος, πῦρ, καὶ ὅσα τοιαῦτα·	καὶ	τοῦτο καλεῖται δόξα, συνθέντων ἡμῶν
[5]	πάλιν ἐστὶν ἀκόλουθον ἄλλῃ ὑποθέσει,	καὶ	τοῦτο μέχρις οὗ ἂν ἐπί
[12]	ἔχειν ἀέρα τε πρὸς ὕδωρ	καὶ	τοῦτο πρὸς γῆν καὶ ἀνάπαλιν.
[2]	τοῦ θείου εὐπαθεῖν τε λέγεται,	καὶ	τοῦτο τὸ πάθημα αὐτῆς φρόνησις
[6]	ὑφάσματος. Περὶ τὸ διαλεκτικὸν δὴ	καὶ	τοῦτο ὑπάρξει τὸ τοῖς ὀνόμασιν
[27]	πρώτου τῆς οὐσίας ἀμέτοχον ὑπάρχει,	καὶ	τοῦτο ὑπὸ τῶν ἀνοήτων ἀγαθὸν
[14]	ὅλῳ τῷ κόσμῳ αὐτὴν παρεκτεῖναι	καὶ	τοῦτον τὸν τρόπον αὐτὸν συνδεῖν
[34]	τοὺς δὲ συμμάχους τούτοις ὑπηρετεῖν	καὶ	τούτων προμάχεσθαι, τούτοις δὲ εὐπειθῶς
[14]	καὶ ἀστέρας τε καὶ ἄστρα,	καὶ	τούτων τὰ μὲν ἀπλανῆ, κόσμον
[19]	τε καὶ βαρέων λείων τε	καὶ	τραχέων, ὡς κρίνειν καὶ τὰς
[19]	μὲν γὰρ ὀξύτητι τῶν μερῶν	καὶ	τραχύτητι διατέμνον τὸ θερμὸν πάθος
[33]	τρίτη δὲ τούτων μέση, οὕτω	καὶ	τρεῖς ἐρωτικαὶ εἶεν ἂν κατ´
[11]	σώματα καὶ αἱ ποιότητες, δύο	καὶ	τρία σώματα ἔσται ἐν τῷ
[14]	ἐξ ἀρχῆς νεμηθεῖσα κατὰ διπλάσια	καὶ	τριπλάσια διαστήματα· ἔστι τε ἡ
[34]	τιμοκρατικήν, φιλοτίμων ὄντων τῶν ἀρχόντων,	καὶ	τρίτην τὴν δημοκρατικὴν καὶ μετὰ
[7]	τὸ ἐπεσκέφθαι τὴν ἐπίπεδόν τε	καὶ	τριχῇ διεστηκυῖαν φύσιν, περί τε
[19]	ἐκείνων ἕδραν· σεισμὸς γάρ τις	καὶ	τρόμος τότε συνίσταται, καὶ τὸ
[1]	αἱ εὐφυΐαι παιδείας μὲν ὀρθῆς	καὶ	τροφῆς τῆς προσηκούσης τυχοῦσαι τέλεον
[21]	τῶν ἄλλων τοῦ σώματος πόρων	καὶ	τῷ λόγῳ θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ,
[35]	τρόπῳ, ὅτι μισθαρνίᾳ τῶν νέων	καὶ	τῷ μᾶλλον νομίζεσθαι βούλεσθαι ἢ
[31]	τῷ ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν δίκην, ὡς	καὶ	τῷ νενοσηκότι ὑποσχεῖν ἰατρῷ τὸ
[35]	συνεμφάσεως τῆς πρὸς ἕτερον ὅπερ	καί	τῳ τρόπῳ ὄντι παρέπεται· ὡς
[17]	κατὰ τὰς πείσεις παραφροσύναι, περικειμένων	καὶ	τῶν αἰσθήσεων τῇ κεφαλῇ, ὥσπερ
[18]	τὰς κατὰ τῶν κατόπτρων εἰδωλοποιΐας	καὶ	τῶν ἄλλων ὅσα διαφανῆ καὶ
[30]	ἄκρων καὶ ἐναντίωσιν. Ἡγητέον δὲ	καὶ	τῶν ἀρετῶν τὰς μὲν εἶναι
[8]	ἑπομένως περὶ τῶν ἀρχῶν τὲ	καὶ	τῶν θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν
[15]	τε παντὸς ὑπάρχει ποιητὴς αὐτὸς	καὶ	τῶν θεῶν τε καὶ δαιμόνων,
[36]	τε καὶ εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας	καὶ	τῶν λοιπῶν αὐτοῦ δογμάτων γενέσθαι.
[3]	τὸ δὲ θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας	καὶ	τῶν λοιπῶν μαθημάτων μαθηματικόν. Τῆς
[6]	ἐπιστάμεθα, εἰ δὲ ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα.	Καὶ	τῶν μικτῶν δὲ μέμνηται, τῶν
[27]	τε καὶ ἰσχύος καὶ πλούτου	καὶ	τῶν παραπλησίων μηδὲν εἶναι καθάπαξ
[21]	οὗτος δὲ διὰ τοῦ στόματος	καὶ	τῶν ῥινῶν καὶ διὰ τῶν
[29]	ἀγαθὸν ὁρᾶν ὑπὸ δειλίας ἐπισκοτούμενος	καὶ	τῶν συνακολουθούντων τῇ δειλίᾳ παθῶν,
[34]	τὰς διαφορὰς τῆς φύσεως αὐτῶν	καὶ	τῶν τόπων παιδείας τε οἰκείας
[23]	τε πρὸς τὸν ὀμφαλὸν ὅρου	καὶ	τῶν φρενῶν, καταδήσαντες ὥσπερ τι
[4]	μὲν τῶν ἀληθῶν, ἑπομένως δὲ	καὶ	τῶν ψευδῶν· τοῦτο δὲ οὐκ
[15]	αἰθέρι καὶ πυρὶ ἀέρι τε	καὶ	ὕδατι, ὡς μηδὲν κόσμου μέρος
[17]	γῆς καὶ πυρὸς καὶ ἀέρος	καὶ	ὕδατος, μοίρας τινὰς δανειζόμενοι εἰς
[19]	ἀλλὰ κοινωνίαν ἐχόντων ἀέρος τε	καὶ	ὕδατος, ταῦτα δὲ εἶναι κατὰ
[12]	μέσῳ καὶ γῆς ἀήρ τε	καὶ	ὕδωρ ἐτάχθη κατὰ τὸν τῆς
[12]	καὶ γῆ πρὸς ἀέρα τε	καὶ	ὕδωρ, ἴχνη μὲν τέως ἔχοντα
[5]	κάτωθεν ἀναλυτικῶς, τὰ δὲ συμβεβηκότα	καὶ	ὑπάρχοντα ταῖς οὐσίαις ἢ ἐκ
[22]	μὲν τὴν τῶν στοιχείων ἔνδειαν	καὶ	ὑπερβολὴν μετάστασίν τε εἰς ἄλλους
[9]	τῶν πρός τι, οἷον μείζονος	καὶ	ὑπερέχοντος· εἶναι γὰρ τὰς ἰδέας
[10]	ποιόν (οὐ γὰρ ποιωθέν ἐστι	καὶ	ὑπὸ ποιότητος τοιοῦτον ἀποτετελεσμένον) οὔτε
[9]	ἔκ τινός ἐστι γεγονώς, ἀλλὰ	καὶ	ὑπό τινος, καὶ οὐ μόνον
[5]	ἡ δὲ διὰ τῶν δεικνυμένων	καὶ	ὑποδεικνυμένων ἄνοδος ἐπὶ τὰς ἀναποδείκτους
[8]	καὶ μητέρα καὶ χώραν ὀνομάζει	καὶ	ὑποκείμενον ἁπτόν τε μετ´ ἀναισθησίας
[14]	γὰρ ἡγεμονεύει πάντων, δεικνύς τε	καὶ	φαίνων τὰ σύμπαντα· σελήνη δὲ
[30]	καὶ στρατιώτας ἀνδρείους τινὰς καλοῦμεν,	καί	φαμεν ἐνίοτε ἀνδρείους τινὰς ὄντας
[4]	Πλάτων καλεῖ, ἔσθ´ ὅτε δὲ	καὶ	φαντασίαν· τὴν δὲ διάνοιάν φησι
[17]	ἄνωθέν τε ἀπὸ στόματος ἀρτηρία	καὶ	φάρυγξ, ἡ μὲν εἰς στόμαχον,
[25]	εἶναι ταῖς λογικαῖς, θνητάς τε	καὶ	φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ δὲ ἀθανάτους
[10]	καὶ γάρ, εἰ σῶμά ἐστι,	καὶ	φθαρτὸς ἔσται καὶ γενητὸς καὶ
[22]	πάθη καὶ πολύτροπα χολή τε	καὶ	φλέγμα ἀπεργάζεται. Τὸν μὲν δὴ
[32]	τὴν ἐλπίδα ἄχθεται. Ἐπιθυμίας δὴ	καὶ	φόβου μὴ ὄντων ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως
[30]	μετρίως ἔχων περί τε θάρρη	καὶ	φόβους· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[7]	διεστηκυῖαν φύσιν, περί τε κινήσεως	καὶ	φορᾶς ὅπως ἔχει. Προκείσθω δὲ
[12]	αὐτῷ δέδωκε τὴν κυκλοφορητικήν, νοῦ	καὶ	φρονήσεως οἰκείαν ὑπάρχουσαν. ~Ἐξ ὧν
[27]	λεγόμενα κακὰ εἶναι οἷον ἀτιμίαι	καὶ	φυγαὶ καὶ θάνατοι συμβαίνωσι· τὸν
[1]	τὸ ψεῦδος, ἐπὶ τούτοις δὲ	καὶ	φύσει πως σώφρονα εἶναι καὶ
[8]	τελευτῶντες δὲ εἰς ἀνθρώπων γένεσιν	καὶ	φύσιν. Καὶ πρῶτόν γε περὶ
[27]	τοῖς ὑπὸ γῆν ἀνθρώποις κατῳκισμένοις	καὶ	φῶς μὲν μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν,
[9]	τῶν παρὰ φύσιν, οἷον πυρετοῦ	καὶ	χολέρας, οὔτε τῶν κατὰ μέρος,
[33]	τε τὸν ἀξιέραστον καὶ κτήσασθαι	καὶ	χρήσασθαι· ἐπικρίνει δὲ αὐτὸν ἐκ
[15]	κληδόνες καὶ ὀττεῖαι καὶ ὀνείρατα	καὶ	χρησμοὶ καὶ ὅσα κατὰ μαντείαν
[14]	τῶν περιόδων ὁ τέλειος ἀριθμὸς	καὶ	χρόνος συμπεραιοῦται ὁπόταν ἐπὶ τὸ
[14]	τὰ δὲ εἰς γένεσιν ἀριθμοῦ	καὶ	χρόνου καὶ δεῖξιν τῶν ὄντων,
[10]	καὶ μέγεθος συνεπινοεῖν καὶ σχῆμα	καὶ	χρῶμα πολλάκις, οὐ καθαρῶς τὰ
[8]	πανδεχὲς καὶ τιθήνην καὶ μητέρα	καὶ	χώραν ὀνομάζει καὶ ὑποκείμενον ἁπτόν
[26]	ἐφ´ ἡμῖν οἰχήσεται καὶ ἔπαινοι	καὶ	ψόγοι καὶ πᾶν τὸ τούτοις
[25]	πως οἰκειότητα πρὸς ἄλληλα σῶμα	καὶ	ψυχή, ὡς πῦρ καὶ ἄσφαλτος.
[13]	ὁ κόσμος, δύο ὑπαρχόντων, σώματος	καὶ	ψυχῆς, ὧν τὸ μὲν ὁρατὸν
[19]	ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν θερμῶν τε	καὶ	ψυχρῶν μαλακῶν τε καὶ σκληρῶν,
[2]	πρεσβεύειν, ἄριστα δ´ ἐν πράξει	καὶ	ὡς ἐν ταύτῃ προηγούμενα τὸ
[8]	κηροῦ ἢ πηλοῦ προλεαίνοντας ταῦτα	καὶ	ὡς ἐνδέχεται ἀσχημάτιστα παρέχοντας. Προσήκει
[10]	τὴν ὅρασιν, ὅταν αὐτῷ προσβλέπῃ,	καὶ	ὡς τὸ ὀρεκτὸν κινεῖ τὴν
[35]	τὰ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ	καὶ	ὡσαύτως ἔχοντα καταγίνεται, ὁ δὲ
[11]	οὐκ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ	καὶ	ὡσαύτως ἔχοντα, οὐδὲ μόνιμα καὶ
[7]	οὕτως ἀκοὴ πρὸς τὸ ἐναρμόνιον·	καὶ	ὥσπερ ἀστρονομίᾳ τὸν νοῦν προσέχοντες
[6]	οὗτος, εἰ προσλάβοι καὶ τὸν	καιρὸν	τῆς χρήσεως τὸν προσήκοντα, τέλεος
[30]	μᾶλλον κολάζονται, τὰ δὲ ἧττον.	Καίτοι	γε ἀκρότητες αἱ ἀρεταὶ ὑπάρχουσαι
[31]	ἀδικίαν τοῦ ἔχειν αὐτὴν ἠρεμοῦσαν.	Καίτοι	δὲ ἀκουσίων ὄντων τῶν ἀδικημάτων.
[24]	τὸ λογιστικὸν τοῦ παθητικοῦ παρίσταται	κἀκ	τοῦ ἑτέραν μὲν ἐπιμέλειαν εἶναι
[10]	τὸ ἀσώματον αὐτὸ εἶναι. Ὅπερ	κἀκ	τούτων ἀποδειχθήσεται· εἰ γὰρ σῶμα
[31]	ἀδύνατον γὰρ ὁρμᾶν τινὰ ἐπὶ	κακὰ	βουλόμενον ἔχειν αὐτά, οὔτε ἐλπίδι
[27]	λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν τὰ λεγόμενα	κακὰ	εἶναι οἷον ἀτιμίαι καὶ φυγαὶ
[24]	μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω	κακά,	Θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν
[33]	ἡ δὲ φαύλη, ἡ τῆς	κακῆς,	μέση δὲ ἡ τῆς μέσως
[30]	τοῦ ὑφεστάναι τινὰ ἄνθρωπον πάσῃ	κακίᾳ	συνεχόμενον· οὐδὲ γὰρ σῶμα οἷόν
[30]	ἀδικώτερος· ἀλλ´ οὐδὲ συνέπονται αἱ	κακίαι	ἀλλήλαις· εἰσὶ γάρ τινες ἐναντίαι,
[30]	οὔτε ἀνίενται, αἱ μέντοι γε	κακίαι	καὶ ἐπίτασιν δέχονται καὶ ἄνεσιν·
[31]	ἑκούσιον εἶναι ἕπεται τὸ τὴν	κακίαν	ἀκούσιον ὑπάρχειν. Τίς γὰρ ἂν
[31]	πρῶτον μὲν οὐχ ὡς ἐπὶ	κακίαν	αὐτὴν ὁρμήσει, ἀλλ´ ὡς ἐπ´
[31]	κακῶν; εἰ δέ τις ἐπὶ	κακίαν	ὁρμᾷ, πρῶτον μὲν οὐχ ὡς
[31]	δὲ καὶ παραγίνεταί τις ἐπὶ	κακίαν,	πάντως ὁ τοιοῦτος ἐξηπάτηται, ὡς
[30]	ἔχον πάσας τὰς τοῦ σώματος	κακίας	ἐν ἑαυτῷ. Παραδεκτέον δὲ καὶ
[30]	οὐ γὰρ ῥᾴδιον εὐθέως ἀπὸ	κακίας	ἐπ´ ἀρετὴν μεταβῆναι· πολλὴν γὰρ
[25]	οὐ φθείρεται ὑπὸ τῆς ἰδίας	κακίας,	οὐδὲ ὑπὸ τῆς ἄλλου φθείροιτ´
[30]	πλείστας καθ´ ἑκάστην ἑκατέρωθεν δύο	κακίας,	τὴν μὲν καθ´ ὑπερβολήν, τὴν
[31]	ἑκάτερον, τὸ δὲ ἀδικεῖν τοσούτῳ	κάκιον,	ὅσῳπερ καὶ αἴσχιον· λυσιτελεῖ δὲ
[30]	Ἐπιτεινομένων δὲ καὶ ἀνιεμένων τῶν	κακιῶν,	οὐδὲ τὰ ἁμαρτήματα ἴσα ἂν
[28]	ἄν τις φαίη, τὴν μὲν	κακοδαιμονίαν	τοῦ δαίμονος εἶναι κάκωσιν, τὴν
[31]	ἀστείοις καὶ μελέτῃ. Τοσοῦτον δὲ	κακὸν	ἀδικία, ὥστε φευκτότερον εἶναι τὸ
[31]	ἂν εἴη, ὅσῳ καὶ μεῖζον	κακὸν	ἂν τυγχάνοι τὸ ἐνεργεῖν αὐτὸν
[6]	ἡ τοιαύτη· πᾶν τὸ αἰσχρὸν	κακόν·	ἀποφατικὴ δὲ ἡ τοιαύτη· οὐδὲν
[32]	ἐὰν δὲ μέλλειν, ἐπιθυμοῦμεν· καὶ	κακὸν	ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα,
[27]	φησι μεῖζον εἶναι τῷ ἔχοντι	κακὸν	ἐν Εὐθυδήμῳ. Ὅτι δὲ καὶ
[24]	αἲ τόδ´ ἤδη θεῖον ἀνθρώποις	κακόν,	Ὅταν τις εἰδῇ τἀγαθόν, χρῆται
[10]	οὐδὲ συμβέβηκέ τι αὐτῷ, οὔτε	κακόν	(οὐ γὰρ θέμις τοῦτο εἰπεῖν)
[32]	ἁπλῶς ἦν ἀγαθόν, θάτερον δὲ	κακόν.	~Φιλία δὲ ἡ μάλιστα καὶ
[32]	κατὰ ἀγαθοῦ ἔμφασιν ἢ κατὰ	κακοῦ.	Ἀγαθὸν γὰρ ἐὰν μὲν παρεῖναι
[31]	ἐξηπάτηται, ὡς δι´ ἐλάττονός τινος	κακοῦ	ἀποικονομησόμενος μεῖζον ἀγαθόν, καὶ ταύτῃ
[27]	ὕλης μόνον ἐπέχειν τάξιν, πρὸς	κακοῦ	γινόμενα τοῖς φαύλως αὐτοῖς χρωμένοις·
[31]	ἐλπίδι ἀγαθοῦ οὔτε φόβῳ μείζονος	κακοῦ.	Καὶ ὅσα δὴ ἀδικεῖ ὁ
[32]	ἀπογινώσκων ἀπαλλαγὴν ἢ κουφισμὸν τοῦ	κακοῦ·	πλεονάζει μέντοι ἐν τῷ λυπεῖσθαι
[5]	μὲν ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς δὲ	κακούς,	τοὺς δὲ μέσους. Τῇ τοίνυν
[32]	ἀγαθῷ δὲ ἢ καὶ ἐπὶ	κακῷ,	ἐπειδὴ κατ´ ἔμφασιν ἀδιαφόρου πράγματος
[32]	κίνησις ἄλογος ψυχῆς ὡς ἐπὶ	κακῷ	ἢ ὡς ἐπ´ ἀγαθῷ. Ἄλογος
[1]	πρὸς ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι δὲ μεγάλων	κακῶν	αἴτιαι γίνονται· ταύτας δὲ καὶ
[31]	ἕλοιτο ἔχειν τὸ μέγιστον τῶν	κακῶν;	εἰ δέ τις ἐπὶ κακίαν
[29]	φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ	κακῶν	καὶ οὐδετέρων, ἡ δὲ σωφροσύνη
[34]	αὐτοὺς πάντα· οὐ γάρ ποτε	κακῶν	λήξειν τὰ πράγματα τὰ ἀνθρώπινα,
[2]	ἐπὶ τὰ κοινά, ὁπόταν εἰδῇ	κακῶς	διοικούμενα πρὸς τινῶν αὐτά, περιστατικὰ
[28]	μὲν κακοδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εἶναι	κάκωσιν,	τὴν δὲ εὐδαιμονίαν τοῦ δαίμονος
[6]	Ἀλκιβιάδῃ· τὰ δίκαια καλά, τὰ	καλὰ	ἀγαθά, τὰ δίκαια ἄρα ἀγαθά·
[30]	παθητικῷ. Αὗται γὰρ πράττουσι τὰ	καλὰ	κατὰ λόγον, οὐ τὸν ἐν
[6]	οὕτως ἐν Ἀλκιβιάδῃ· τὰ δίκαια	καλά,	τὰ καλὰ ἀγαθά, τὰ δίκαια
[27]	τὰ κατ´ ἀλήθειαν θεῖα καὶ	καλὰ	τῶν μὲν πάλαι θαυμασθέντων αὐτοῖς
[4]	ἀναζωγράφησιν τὸ τοιοῦτον ὁ Πλάτων	καλεῖ,	ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ φαντασίαν·
[3]	ἐστὶ περὶ τὸ ἐνθύμημα, ὃ	καλεῖται	ἀτελὴς συλλογισμός, καὶ προσέτι τὰ
[3]	αὐτῇ τῇ τοῦ λόγου θεωρίᾳ·	καλεῖται	δὲ ἡ μὲν τῶν ὄντων
[4]	ἐλέγετο, νῦν δὲ φυσικὴ ἔννοια,	καλεῖται	δὲ ὑπ´ αὐτοῦ ἡ φυσικὴ
[4]	σωζόμενος, ἡ τούτου σωτηρία μνήμη	καλεῖται.	Δόξα δέ ἐστι συμπλοκὴ μνήμης
[4]	καὶ ὅσα τοιαῦτα· καὶ τοῦτο	καλεῖται	δόξα, συνθέντων ἡμῶν τὴν προϋποκειμένην
[3]	αἴτια καὶ ὅσα θεῖα θεολογικὸν	καλεῖται,	τὸ δὲ περὶ τὴν τῶν
[14]	δύσεσιν ἀλλοία, διὸ καὶ πλανῆτις	καλεῖται·	φέρεται δὲ ἡ μὲν ἐκτὸς
[10]	νοητὸν ὑποκεῖσθαι, οὐδὲν δὲ αὐτοῦ	κάλλιον·	ἑαυτὸν ἂν οὖν καὶ τὰ
[13]	πρόγονα δύο ὑπάρχει τρίγωνα τὰ	κάλλιστα	ὀρθογώνια ὄντα, τὸ μὲν σκαληνόν,
[10]	πρῶτος νοῦς κάλλιστος, δεῖ καὶ	κάλλιστον	αὐτῷ νοητὸν ὑποκεῖσθαι, οὐδὲν δὲ
[12]	αὐτὴ ὑπάρχει· ἀναγκαῖον καὶ τὸ	κάλλιστον	κατασκεύασμα τὸν κόσμον ὑπὸ τοῦ
[10]	Ἐπεὶ δὲ ὁ πρῶτος νοῦς	κάλλιστος,	δεῖ καὶ κάλλιστον αὐτῷ νοητὸν
[31]	γὰρ ἂν ἑκὼν ἐν τῷ	καλλίστῳ	ἑαυτοῦ μέρει καὶ τιμιωτάτῳ ἕλοιτο
[10]	ἅμα καὶ ἀεί, τούτου δὲ	καλλίων	ὁ αἴτιος τούτου καὶ ὅπερ
[10]	μέτεισιν ἐπὶ τὸ τῆς ψυχῆς	κάλλος,	εἶτα τὸ ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ
[27]	σώματος ὑγείαν καὶ εὐρωστίαν καὶ	κάλλος,	μηδέν τι μᾶλλον εἶναι εὐδαίμονα.
[33]	σώματος, ὀρεγομένη δὲ καὶ τοῦ	κάλλους	τῆς ψυχῆς. Ὁ δὲ ἀξιέραστος
[27]	τῶν πολλῶν ἀγαθῶν, οἷον ὑγιείας	κἄλλους	τε καὶ ἰσχύος καὶ πλούτου
[15]	καὶ ἄλλοι δαίμονες, οὓς καὶ	καλοίη	ἄν τις γενητοὺς θεούς, καθ´
[25]	κριτικόν, ὃ καὶ γνωστικὸν ἂν	καλοῖτο,	καὶ μὴν τὸ ὁρμητικόν τε,
[27]	τῷ μόνον αὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ	καλὸν	ἀγαθόν· καὶ δὴ ἐν πλείστοις
[27]	λέγειν, αὐτὸ μόνον εἶναι τὸ	καλὸν	ἀγαθόν, καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτάρκη
[5]	ἐπὶ τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς	καλόν,	ἀπὸ δὲ τούτου ἐπὶ τὸ
[33]	εἰ εὐγενεῖς, εἰ ἐπὶ τὸ	καλὸν	γινόμεναι, εἰ σφοδραί τε καὶ
[10]	εὐεργετεῖ, παντὸς ἀγαθοῦ αἴτιος ὤν·	καλὸν	δέ, ὅτι αὐτὸς τῇ ἑαυτοῦ
[31]	γὰρ ἂν ἐπαινετὸν ἦν τὸ	καλόν,	εἰ ἐκ φύσεως ἤ τινος
[27]	διὸ καὶ τὸ ἡμέτερον ἀγαθὸν	καλὸν	εἶναι καὶ σεμνὸν καὶ θεῖον
[27]	ἐν ἐπιστήμῃ τοῦ πρώτου καὶ	καλόν	ἐστι, δι´ ὅλων συντάξεων δεδήλωται,
[10]	τις τὸ ἐπὶ τοῖς σώμασι	καλόν,	μετὰ τοῦτο μέτεισιν ἐπὶ τὸ
[5]	εὕρωμεν λοιπὸν τὸ αὐτὸ τοῦτο	καλόν.	Τὸ δὲ δεύτερον εἶδος τῆς
[6]	αἱ ἁπλαῖ, οἷον· πᾶν δίκαιον	καλόν·	ὑποθετικαὶ δέ εἰσιν αἱ ἀκολουθίαν
[35]	μᾶλλον νομίζεσθαι βούλεσθαι ἢ εἶναι	καλὸς	καὶ ἀγαθός· τῇ δὲ ὕλῃ,
[5]	ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος τοῦ	καλοῦ,	ἵνα οὕτω μετιόντες εὕρωμεν λοιπὸν
[4]	Τῷ γὰρ ἔχειν ἔννοιαν φυσικὴν	καλοῦ	καὶ ἀγαθοῦ τῷ λόγῳ χρώμενοι
[10]	ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος τοῦ	καλοῦ,	μεθ´ ὃ αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν
[5]	ἀπὸ τοῦ περὶ τὰ σώματα	καλοῦ	μετίωμεν ἐπὶ τὸ ἐν ταῖς
[30]	γοῦν καὶ στρατιώτας ἀνδρείους τινὰς	καλοῦμεν,	καί φαμεν ἐνίοτε ἀνδρείους τινὰς
[6]	ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ λόγου, ὃν	καλοῦμεν	πρότασιν, δύο ἐστὶν εἴδη, τὸ
[22]	δὲ κερασθὲν χολῇ μελαίνῃ τὴν	καλουμένην	ἱερὰν νόσον ἐπάγει, τὸ δὲ
[11]	θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ δὲ τὸν	καλούμενον	φυσικὸν τόπον ἑξῆς χωρητέον ἐντεῦθέν
[28]	πολιτικὴν ἀρετὴν ἐπιτετηδευκότες, ἣν δὴ	καλοῦσι	σωφροσύνην τε καὶ δικαιοσύνην. Ποτὲ
[25]	γίνεσθαι· ἐναντίον δὲ τοῦτο, ὃ	καλοῦσιν	οἱ ἄνθρωποι ζῆν, τῷ τεθνάναι·
[3]	καὶ ἐν τῇ πράξει τῶν	καλῶν,	καὶ ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ
[6]	τοι καὶ αὐτὸς ὁ ὀνοματοθέτης	καλῶς	ἂν χρήσαιτο τῇ θέσει, εἰ
[6]	πηδάλιον, κυβερνήτου δὲ τὸ χρήσασθαι	καλῶς·	οὕτω γάρ τοι καὶ αὐτὸς
[17]	νεῦρα· καὶ διὰ νεύρων μὲν	κάμψεις	ἐγένοντο καὶ ἄρθρων συνδέσεις, διὰ
[27]	λήψεται, οὐδὲ μισθῶν ἕνεκα, ἀλλὰ	κἂν	πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν τὰ
[27]	ἀλλὰ κἂν πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους	κἂν	τὰ λεγόμενα κακὰ εἶναι οἷον
[19]	ὕδατος, ταῦτα δὲ εἶναι κατὰ	καπνόν	τε καὶ ὁμίχλην· τούτων γὰρ
[23]	ἔχοι τι μάλαγμα πηδῶσα ἡ	καρδία	κατὰ τὴν ζέσιν τοῦ θυμοῦ.
[23]	μὲν γὰρ θυμικὸν ἔταξαν ἐν	καρδίᾳ,	τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν ἐν τῷ
[17]	τὸ μὲν θυμικὸν περὶ τὴν	καρδίαν,	τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν περὶ τὸ
[19]	φλεβία διατείναντες ἀπὸ γλώττης μέχρι	καρδίας,	δοκίμια ἐσόμενα καὶ κριτήρια τῶν
[23]	τὸν πνεύμονα δὲ ἐμηχανήσαντο τῆς	καρδίας	χάριν μαλακόν τε καὶ ἄναιμον
[14]	αὐτῆς καὶ αὐτὴν ὥσπερ ἐκ	κάρου	τινὸς βαθέος ἢ ὕπνου, ὅπως
[9]	εὐτελῶν τινός, οἷον ῥύπου καὶ	κάρφους,	οὔτε τῶν πρός τι, οἷον
[27]	βιωτικοῦ ζόφου μεταβαίνοντας ἐπὶ τὰ	κατ´	ἀλήθειαν θεῖα καὶ καλὰ τῶν
[1]	νοητὰ ἡμῶν τρεπομένων καὶ τὰ	κατ´	ἀλήθειαν ὄντα σοφία δ´ ἐστὶν
[4]	καὶ ὅταν μὲν συμφωνήσῃ ταῦτα	κατ´	ἄλληλα γενόμενα, ἀληθὴς γίνεται δόξα,
[30]	εἶναι καὶ ἐοικέναι τῷ εὐθεῖ,	κατ´	ἄλλον τρόπον μεσότητες ἂν εἶεν,
[29]	τῷ οἰκείῳ γίνεται καὶ ἐπιβάλλοντι	κατ´	ἀξίαν, ὡς ἂν παντέλειά τις
[33]	καὶ τρεῖς ἐρωτικαὶ εἶεν ἂν	κατ´	εἶδος ἀλλήλων διαφέρουσαι· τὸ δ´
[32]	ἢ καὶ ἐπὶ κακῷ, ἐπειδὴ	κατ´	ἔμφασιν ἀδιαφόρου πράγματος οὐ κινεῖται
[30]	μὲν καθ´ ὑπερβολήν, τὴν δὲ	κατ´	ἔνδειαν, ὡς ἐπὶ τῆς ἐλευθεριότητος
[26]	καὶ κτήσηταί τινα τῶν ἕξεων·	κατ´	ἐνέργειαν δὲ ὁπόταν ἐνεργῇ ἀπὸ
[26]	δυνάμει τοῦ καθ´ ἕξιν καὶ	κατ´	ἐνέργειαν λεγομένου διήνεγκε. Τὸ μὲν
[10]	δὲ τοῦ ἐν δυνάμει ὁ	κατ´	ἐνέργειαν πάντα νοῶν καὶ ἅμα
[9]	Καθόλου γὰρ πᾶν τὸ γινόμενον	κατ´	ἐπίνοιαν πρός τι ὀφείλει γίνεσθαι,
[18]	μὲν ὕπαρ τε καὶ ὄναρ	κατ´	εὐθυωρίαν γινομένας φαντασίας ὡδὶ συνίστασθαι·
[33]	ἄλλη τίς ἐστι τῆς συνισταμένης	κατ´	εὔνοιαν ἀντίστροφον· αὕτη δὲ ὑφίσταται,
[29]	δὲ λοιπῶν μερῶν τῆς ψυχῆς	κατ´	οἰκείαν ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ τοῦ
[32]	πάθος· πάντα γὰρ συνίσταται ἢ	κατὰ	ἀγαθοῦ ἔμφασιν ἢ κατὰ κακοῦ.
[31]	ἂν τυγχάνοι τὸ ἐνεργεῖν αὐτὸν	κατὰ	ἀδικίαν τοῦ ἔχειν αὐτὴν ἠρεμοῦσαν.
[18]	καὶ λεῖα οὐκ ἄλλως ἢ	κατὰ	ἀνάκλασιν συντελεῖσθαι, ὡς ἂν ἔχῃ
[10]	δέ ἐστιν αὐτοῦ νόησις ἡ	κατὰ	ἀναλογίαν οὕτω πως· ὃν γὰρ
[25]	ἂν ἄλλως μάθησις ὑποσταίη, ἢ	κατὰ	ἀνάμνησιν τῶν πάλαι γνωσθέντων. Εἰ
[10]	τούτων, ὅπως καὶ σημεῖον ἐνοήσαμεν	κατὰ	ἀφαίρεσιν ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ, ἐπιφάνειαν
[10]	πρώτη μὲν αὐτοῦ νόησις ἡ	κατὰ	ἀφαίρεσιν τούτων, ὅπως καὶ σημεῖον
[10]	καὶ πρὸς τὰς ἑαυτοῦ νοήσεις.	Κατὰ	γὰρ τὴν ἑαυτοῦ βούλησιν ἐμπέπληκε
[6]	τὸ ἕν, οὐδὲ σχήματος μετέχει.	Κατὰ	δὲ τὸ δεύτερον ὑποθετικὸν σχῆμα,
[6]	ἀγαθά, τὰ δίκαια ἄρα ἀγαθά·	κατὰ	δὲ τὸ δεύτερον ὡς ἐν
[6]	ἔχει μέρη, οὔδε σχήματος μετέχει·	κατὰ	δὲ τὸ τρίτον οὕτως ἐν
[12]	ὁρατόν τι εἶναι οὔτε ἁπτόν·	κατὰ	δὴ τὸν εἰκότα λόγον ἐκ
[14]	κύκλους ἐτμήθη ἐξ ἀρχῆς νεμηθεῖσα	κατὰ	διπλάσια καὶ τριπλάσια διαστήματα· ἔστι
[12]	ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν ἀπειργάσθαι	κατὰ	θαυμασιωτάτην πρόνοιαν καὶ δίαιταν ἐλθόντος
[6]	καὶ μὴ ὀρθῶς ὀνομάζειν οὐ	κατὰ	θέσιν ὁποιανοῦν γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ
[18]	δεξιὸν ὁρᾶται, ἐφ´ ὧν δὲ	κατὰ	ἴσον, ἐφ´ ὧν δὲ τὰ
[14]	σφαίρας ἐπὶ τὴν γῆν νευούσης	κατὰ	κάθετον τὰ κέντρα αὐτῶν ἐπὶ
[32]	ἢ κατὰ ἀγαθοῦ ἔμφασιν ἢ	κατὰ	κακοῦ. Ἀγαθὸν γὰρ ἐὰν μὲν
[19]	καὶ ὕδατος, ταῦτα δὲ εἶναι	κατὰ	καπνόν τε καὶ ὁμίχλην· τούτων
[5]	τῶν περιεχόντων διὰ συλλογισμοῦ· ὡς	κατὰ	λόγον εἶναι τῆς διαλεκτικῆς τὸ
[30]	Αὗται γὰρ πράττουσι τὰ καλὰ	κατὰ	λόγον, οὐ τὸν ἐν αὑταῖς·
[17]	δεσπόσουσαν αὐτοῦ, ταύτης τὸ ἡγεμονικὸν	κατὰ	λόγον περὶ τὴν κεφαλὴν καθίδρυσαν,
[24]	ψυχὴ κατὰ τὰς δυνάμεις, καὶ	κατὰ	λόγον τὰ μέρη αὐτῆς τόποις
[15]	ὀνείρατα καὶ χρησμοὶ καὶ ὅσα	κατὰ	μαντείαν ὑπὸ θνητῶν τεχνιτεύεται. Κεῖται
[6]	δεύτερον καὶ κατὰ τὸ τρίτον.	Κατὰ	μὲν τὸ πρῶτον οὕτως ἐν
[25]	τὰς κοινότητας, πῶς ἂν τὰ	κατὰ	μέρος διωδεύσαμεν ἄπειρα ὑπάρχοντα, ἢ
[25]	γνωσθέντων. Εἰ γὰρ ἀπὸ τῶν	κατὰ	μέρος ἐνενοοῦμεν τὰς κοινότητας, πῶς
[9]	πυρετοῦ καὶ χολέρας, οὔτε τῶν	κατὰ	μέρος, οἷον Σωκράτους καὶ Πλάτωνος,
[25]	ἀπὸ μικρῶν αἰθυγμάτων, ἀπό τινων	κατὰ	μέρος ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι τῶν πάλαι
[12]	τῶν κατὰ φύσιν αἰσθητῶν καὶ	κατὰ	μέρος ὡρισμένα τινὰ δεῖ παραδείγματα
[27]	τὰ γλυκέα καὶ τὰ θερμὰ	κατὰ	μετουσίαν τῶν πρώτων τὴν ἐπωνυμίαν
[10]	θέμις τοῦτο εἰπεῖν) οὔτε ἀγαθόν	(κατὰ	μετοχὴν γάρ τινος ἔσται οὗτος
[27]	ὅλων συντάξεων δεδήλωται, τὰ δὲ	κατὰ	μετοχὴν ἐν τῷ πρώτῳ τῶν
[14]	οἱ δὲ ἄλλοι πλανῆται ἀναλόγως	κατὰ	μοῖραν ἕκαστος ἰδίαν. Καὶ σελήνη
[28]	καὶ ἀγωγῇ καὶ ἀσκήσει τῇ	κατὰ	νόμον, καὶ τὸ κυριώτατον λόγῳ
[8]	τῇ πανδεχεῖ ὕλῃ, εἰ μέλλει	κατὰ	πᾶν δέχεσθαι τὰ εἴδη, τῷ
[10]	ὡς χωρίζων ταῦτα, ἀλλ´ ὡς	κατὰ	πάντα ἑνὸς νοουμένου. Καὶ ἀγαθὸν
[4]	οἷον χρῶμα, λευκότης, τὰ δὲ	κατὰ	συμβεβηκός, οἷον τὸ λευκόν, τὸ
[25]	καὶ μὴ καθ´ αὑτὰ ἀλλὰ	κατὰ	συμβεβηκὸς πέφυκεν ἐξ ἀλλήλων γίνεσθαι·
[14]	ἀφεστῶτα· ὕπερθεν δὲ τοὺς ἄλλους	κατὰ	σφαῖραν οἰκείαν· τὸν μὲν βραδύτατον
[11]	καὶ ῥευστὰ καὶ οὐκ ἀεὶ	κατὰ	τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα,
[35]	μὲν φιλόσοφος περὶ τὰ ἀεὶ	κατὰ	τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα
[7]	δὲ ἧττον χρησιμώταται οὖσαι τυγχάνουσι	κατὰ	τὰ εἰρημένα. Ὅθεν οὐδὲ ἐπιστήμας
[34]	λογάδας ἀπὸ πάσης ἡλικίας, ὥστε	κατὰ	τὰς διαφορὰς τῆς φύσεως αὐτῶν
[24]	δὲ τριμερής ἐστιν ἡ ψυχὴ	κατὰ	τὰς δυνάμεις, καὶ κατὰ λόγον
[17]	ἐπὶ πᾶν τὸ σῶμα χωροῦντα	κατὰ	τὰς οἰκείας μεταβολάς· δύο δὲ
[17]	τε ἀρχαὶ καὶ νεύρων καὶ	κατὰ	τὰς πείσεις παραφροσύναι, περικειμένων καὶ
[5]	τὸ ζῷον, ἔπειτα τοῦτο τέμνειν	κατὰ	τὰς προσεχεῖς διαφορὰς κατιόντας μέχρι
[19]	ταῦτα δὲ συγκρινόμενα καὶ διακρινόμενα	κατὰ	τὰς προσπτώσεις τῶν χυμῶν διορίζει
[7]	τὰ αὐτῷ τῷ νῷ θεωρούμενα	κατὰ	ταὐτὰ μεταβαίνομεν· ὡς εἰ μὴ
[4]	τῇ ψυχῇ διὰ τῶν αἰσθητηρίων	κατὰ	τὴν αἴσθησιν τύπος ἐγγένηται, ὅπερ
[17]	ἰοῦσα. Διοικεῖται δὲ τὰ σιτία	κατὰ	τὴν γαστέρα πνεύματί τε καὶ
[7]	τακτικῶν θεωρίαν· τό γε μὴν	κατὰ	τὴν γεωμετρίαν ἐπιτηδειότατον καὶ αὐτὸ
[15]	δὴ πᾶν λύσιν οὐκ ἔχει	κατὰ	τὴν ἐκείνου βούλησιν· τῶν δὲ
[15]	ἄλλων οἱ ἐκείνου παῖδες ἡγοῦνται,	κατὰ	τὴν ἐκείνου ἐντολὴν καὶ μίμησιν
[20]	σφαιροειδοῦς ὄντος καὶ ἀπηκριβωμένου ὁμαλῶς	κατὰ	τὴν ἐκτὸς ἐπιφάνειαν, οὐκ ἐν
[10]	οὔτε ἀδιάφορον (οὐδὲ γὰρ τοῦτο	κατὰ	τὴν ἔννοιαν αὐτοῦ) οὔτε ποιόν
[26]	ἀορισταῖνον δὲ τῷ ἐφ´ ἡμῖν	κατὰ	τὴν ἐφ´ ὁπότερον ῥοπὴν λαμβάνει
[23]	τι μάλαγμα πηδῶσα ἡ καρδία	κατὰ	τὴν ζέσιν τοῦ θυμοῦ. Τὸ
[30]	πρὸς ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι ταῖς τελειότησι	κατὰ	τὴν ὁμοιότητα τὴν πρὸς αὐτάς.
[5]	διαγινώσκειν αὐτὸ ἕκαστον ὅ ἐστι	κατὰ	τὴν οὐσίαν· τοῦτο δὲ ἄνευ
[33]	αὕτη οὐκ ἄλλως σώζεται ἢ	κατὰ	τὴν τοῦ ἤθους ὁμοιότητα· τὸ
[4]	τε καὶ ἀτρεκής, ὁ δὲ	κατὰ	τὴν τῶν πραγμάτων γνῶσιν ἀδιάψευστος,
[25]	ἀσώματος γάρ ἐστιν οὐσία, ἀμετάβλητος	κατὰ	τὴν ὑπόστασιν καὶ νοητὴ καὶ
[6]	θέσιν ὁποιανοῦν γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ	κατὰ	τὴν φυσικὴν τοῦ ὀνόματος οἰκειότητα
[7]	τε καὶ ἐνιαυτῶν· ἐξ ὧν	κατά	τινα οἰκείαν ὁδὸν καὶ τὸν
[4]	μνήμην Σωκράτους ἐντυχὼν Πλάτωνι οἰηθῇ	κατά	τινα ὁμοιότητα Σωκράτει πάλιν ἐντυγχάνειν,
[6]	λόγους πολλάκις ὁ Πλάτων καὶ	κατὰ	τὸ δεύτερον καὶ κατὰ τὸ
[28]	τάχιστα· φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ	κατὰ	τὸ δυνατόν· ὁμοίωσις δὲ δίκαιον
[28]	ἀκόλουθον τέλος ἐξέθετο ὁμοίωσιν θεῷ	κατὰ	τὸ δυνατόν· ποικίλως δὲ τοῦτο
[34]	τὸ προπολεμεῖν εἰ δέοι, οὓς	κατὰ	τὸ θυμικὸν τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας
[18]	μὲν τῶν ὀφθαλμῶν, μάλιστα δὲ	κατὰ	τὸ μέσον αὐτῶν διεκθεῖ, τὸ
[6]	ἀμφοῖν, ὥστε εἶναι παντὸς ὄνομα	κατὰ	τὸ οἰκεῖον τῇ τοῦ πράγματος
[1]	φύσει πως σώφρονα εἶναι καὶ	κατὰ	τὸ παθητικὸν τῆς ψυχῆς φυσικῶς
[6]	φαμὲν καὶ τὸ ζῷον) καὶ	κατὰ	τὸ πρῶτον σχῆμα ἐρωτᾷ λόγους
[14]	ἵν´ ἀεὶ τῶν ὑποπιπτόντων ἕκαστον	κατὰ	τὸ συγγενὲς καὶ παραπλήσιον θεωροῦντες
[6]	καὶ κατὰ τὸ δεύτερον καὶ	κατὰ	τὸ τρίτον. Κατὰ μὲν τὸ
[6]	μετέχει σχήματος· καὶ μὴν καὶ	κατὰ	τὸ τρίτον σχῆμα, πρός τινων
[30]	γὰρ ἐν τοῖς πάθεσιν ἀμετρία	κατὰ	τὸ ὑπερβάλλειν τὸ προσῆκον ἢ
[25]	αἱ λογικαὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι	κατὰ	τὸν ἄνδρα τοῦτον, βεβαιώσαιτ´ ἄν
[12]	μονογενῆ τὸν κόσμον ἐποίησε καὶ	κατὰ	τὸν ἀριθμὸν τῇ ἰδέᾳ εἰκασμένον
[24]	πρὸς ἄλληλα περὶ τὸ αὐτὸ	κατὰ	τὸν αὐτὸν χρόνον δυναμένων συστῆναι.
[9]	εἰ ἄμετρος ὑπάρχει ἡ ὕλη	κατὰ	τὸν ἑαυτῆς λόγον, παρ´ ἑτέρου
[2]	ἂν ἀπαιτούντων τῶν πραγμάτων, ἃ	κατὰ	τὸν θεωρητικὸν βίον ὁρᾶται, μελετῆσαι
[3]	~Ἡ δὲ τοῦ φιλοσόφου σπουδὴ	κατὰ	τὸν Πλάτωνα ἐν τρισὶν ἔοικεν
[12]	ἀήρ τε καὶ ὕδωρ ἐτάχθη	κατὰ	τὸν τῆς ἀναλογίας τρόπον· ὥστε
[30]	αὑταῖς· οὐ γὰρ ἔχουσιν· ἀλλὰ	κατὰ	τὸν ὑπὸ τῆς φρονήσεως ἐνδιδόμενον
[10]	οὐκ ἔχων ἀκίνητος ἂν εἴη	κατὰ	τόπον καὶ ἀλλοίωσιν. Εἰ γὰρ
[6]	ἀνασκευαστικῶν οὕτω πως τὰς διαφορὰς	κατὰ	τοῦτο θεωρεῖσθαι. Ὅταν οὖν τις
[34]	πρώτου ἀγαθοῦ. Μόνως γὰρ οὕτως	κατὰ	τρόπον διοικήσειν αὐτοὺς πάντα· οὐ
[6]	θέντος τοὔνομα, χρήσαιτ´ ἂν αὐτῷ	κατὰ	τρόπον καὶ προσφόρως. Καὶ γὰρ
[18]	ταύταις δὲ ἑπομένως καὶ τὰς	κατὰ	τῶν κατόπτρων εἰδωλοποιΐας καὶ τῶν
[12]	ποθεν ἀρξαμένους. ~Ἐπεὶ γὰρ τῶν	κατὰ	φύσιν αἰσθητῶν καὶ κατὰ μέρος
[9]	δὲ τὴν ἰδέαν παράδειγμα τῶν	κατὰ	φύσιν αἰώνιον. Οὔτε γὰρ τοῖς
[32]	τῆς δὲ ἡδονῆς εἰς τὸ	κατὰ	φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ κατὰ
[32]	κατὰ φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ	κατὰ	φύσιν κατάστημα εἶναι τὸ μέσον
[32]	γὰρ τὸ ἡσθῆναι ἐπὶ τοῖς	κατὰ	φύσιν, λυπηθῆναι δὲ ἐν τοῖς
[32]	ἥμερα· καὶ ἥμερα μὲν ὅσα	κατὰ	φύσιν ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά
[13]	οὐ μένει δὲ ταῦτα διακριθέντα	κατὰ	χώραν, ἄπαυστον δὲ ἔχει σεισμὸν
[35]	τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα	καταγίνεται,	ὁ δὲ σοφιστὴς περὶ τὸ
[32]	αὐτὰ ἦν· ταύτας γὰρ ἀποβάλλομεν	καταγνόντες	αὐτῶν, εἴτε δεόντως εἴτε μὴ
[27]	τὸ καθαρὸν φῶς προελθόντας, εὐλόγως	καταγνώσεσθαι	τῶν τότε φανέντων καὶ πολὺ
[23]	ὀμφαλὸν ὅρου καὶ τῶν φρενῶν,	καταδήσαντες	ὥσπερ τι οἰστροῦν καὶ ἄγριον
[14]	οὐχὶ ποιεῖ ὁ θεός, ἀλλὰ	κατακοσμεῖ,	καὶ ταύτῃ λέγοιτ´ ἂν καὶ
[7]	οὕτω καὶ τῆς ἐναρμονίου φωνῆς	κατακούοντες	ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν ἐπὶ τὰ
[14]	ἐκπεριελθοῦσα τὸν ἑαυτῆς κύκλον καὶ	καταλαβοῦσα	τὸν ἥλιον ἐν τοσούτῳ· ἥλιος
[13]	μίαν δὲ διμοίρου, τὴν δὲ	καταλειπομένην	τρίτου. Τὸ μὲν δὴ πρότερον,
[6]	οὐχ ὃ ἔτυχεν, ἀλλὰ τὸ	κατάλληλον	τῇ φύσει· καὶ διὰ τούτου
[17]	ἕν τι σῶμα ἐργασάμενοι, τῆς	καταπεμφθείσης	ψυχῆς τὸ κύριον ἐνέδησαν εἰς
[17]	ῥάχιν ἰοῦσαι τὴν κεφαλὴν ἐναντίως	καταπλέκουσιν	ἀλλήλαις ἀπαντῶσαι, σχίζονταί τε τοὐντεῦθεν
[23]	τῆς ψυχῆς καὶ πρὸς τὸ	καταπραΰνειν	ἔχον γλυκύτητά τε καὶ πικρότητα·
[8]	τοὺς τὰ ἀλείμματα ἐξ ἐλαίου	κατασκευάζοντας	τὰ εὐώδη ἀοσμοτάτῳ τούτῳ χρωμένους,
[12]	ὑπάρχει· ἀναγκαῖον καὶ τὸ κάλλιστον	κατασκεύασμα	τὸν κόσμον ὑπὸ τοῦ θεοῦ
[6]	μέμνηται, τῶν μὲν ἐξ ἀκολουθίας	κατασκευαστικῶν	οὕτως· εἰ τὸ ἓν ὅλον
[2]	τὸ περὶ νομοθεσίας καὶ πολιτείας	κατάστασιν	καὶ παιδείαν νέων. Πρέπει δὴ
[32]	ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ κατὰ φύσιν	κατάστημα	εἶναι τὸ μέσον ἀλγηδόνος τε
[6]	περιπατεῖ. Τῆς δὲ ἀποφάσεως καὶ	καταφάσεως	ἡ μέν ἐστι καθόλου, ἡ
[6]	μὲν κατάφασις, τὸ δὲ ἀπόφασις.	Κατάφασις	μὲν τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης περιπατεῖ·
[6]	δύο ἐστὶν εἴδη, τὸ μὲν	κατάφασις,	τὸ δὲ ἀπόφασις. Κατάφασις μὲν
[6]	ἐπὶ μέρους, ἐπὶ μέρους μὲν	καταφατικὴ	ἡ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ ἀγαθόν·
[6]	ἡδονὴ οὐκ ἀγαθόν· καθόλου δὲ	καταφατικὴ	μὲν ἡ τοιαύτη· πᾶν τὸ
[30]	ἀπαθής, ὁ δ´ ὥστε καὶ	καταφθίνειν	ὑπὸ τῆς λύπης, ὑπερπαθής τε
[27]	τῶν μὲν πάλαι θαυμασθέντων αὐτοῖς	καταφρονῆσαι,	τῆς δὲ τούτων θεωρίας σφοδροτέραν
[5]	δὲ ἀρξάμενοι ἐπὶ τὸ ζητούμενον	κατελευσόμεθα	συνθετικῷ τρόπῳ· οἷον ζητῶν εἰ
[16]	καὶ τοῖς τούτου ἐκγόνοις θεοῖς,	κατέπεμψεν	ἐπὶ γῆν τὰς τούτου τοῦ
[19]	μὴν γεῦσιν ποικιλωτάτων χυμῶν ἐπιγνώμονα	κατεσκεύασαν	οἱ θεοί, φλεβία διατείναντες ἀπὸ
[19]	αὐστηρούς. Ἁπτικὴν δ´ εἶναι δύναμιν	κατεσκευασμένην	ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν θερμῶν τε
[1]	τὸ παθητικὸν τῆς ψυχῆς φυσικῶς	κατεσταλμένον·	ὁ γὰρ ἐφιέμενος μαθημάτων περὶ
[29]	τῆς ψυχῆς κατ´ οἰκείαν ἰδιότητα	κατεσταλμένων	ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ καὶ πειθηνίων
[13]	εἰς τὸ πᾶν ὁ θεὸς	κατεχρήσατο,	διότι ζῴδιά τε ἐν οὐρανῷ
[13]	τῷ δωδεκαέδρῳ πρὸς τὸ πᾶν	κατεχρήσατο.	Πάντων δὲ τούτων ἀρχικωτέρα φύσις
[6]	ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων	κατηγορεῖται,	τοῦ δὲ τρίτου, ἐν ᾧ
[6]	ὁ κοινὸς ὅρος τοῦ μὲν	κατηγορεῖται,	τῷ δὲ ὑπόκειται, τοῦ δὲ
[6]	αὐτῶν. Καὶ μὴν τὰς δέκα	κατηγορίας	ἔν τε τῷ Παρμενίδῃ καὶ
[6]	Τῶν δὲ προτάσεων αἱ μὲν	κατηγορικαί	εἰσιν, αἱ δὲ ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ
[6]	κατηγορικαί εἰσιν, αἱ δὲ ὑποθετικαί·	κατηγορικαὶ	μὲν αἱ ἁπλαῖ, οἷον· πᾶν
[6]	οἱ δὲ μικτοὶ ἐκ τούτων·	κατηγορικοὶ	μέν, ὧν καὶ τὰ λήμματα
[6]	δὲ συλλογισμῶν οἱ μέν εἰσι	κατηγορικοί,	οἱ δὲ ὑποθετικοί, οἱ δὲ
[6]	φέρε καὶ Ἱππίαν. Τῶν δὲ	κατηγορικῶν	σχημάτων ὄντων τριῶν, καὶ τοῦ
[26]	πρᾶξαι ἢ μή, καὶ οὐ	κατηνάγκασται	τοῦτο, τὸ δὲ ἑπόμενον τῇ
[6]	θεωρεῖσθαι. Ὅταν οὖν τις ἀκριβῶς	κατίδῃ	τὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις καὶ
[19]	ἔστι δὲ ἡ ὀσμή τι	κατιὸν	ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς μυκτῆρσι
[5]	τέμνειν κατὰ τὰς προσεχεῖς διαφορὰς	κατιόντας	μέχρι τῶν εἰδῶν, οἷον εἰς
[8]	πρώτων ἀρχόμενοι καὶ ἀπ´ αὐτῶν	κατίοντες	καὶ ἐπισκοποῦντες τὴν τοῦ κόσμου
[18]	συντελεῖσθαι, ὡς ἂν ἔχῃ τὸ	κάτοπτρον	κυρτότητος ἢ κοιλότητος ἢ μήκους·
[18]	ἑπομένως καὶ τὰς κατὰ τῶν	κατόπτρων	εἰδωλοποιΐας καὶ τῶν ἄλλων ὅσα
[20]	κοῦφον τῷ μὲν ἄνω καὶ	κάτω	οὐδαμῶς ὁρίζειν προσήκει· οὐδὲν γὰρ
[18]	ἴσον, ἐφ´ ὧν δὲ τὰ	κάτω	πρὸς τὰ ἄνω καὶ ἔμπαλιν
[20]	τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ	κάτω	τινὰς ὀνομάζειν· ἄλλα γὰρ εἶναι
[20]	τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ	κάτω.	Τοῦ γὰρ παντὸς οὐρανοῦ σφαιροειδοῦς
[5]	ἄνωθεν διαιρετικῶς καὶ ὁριστικῶς ἢ	κάτωθεν	ἀναλυτικῶς, τὰ δὲ συμβεβηκότα καὶ
[23]	τὸ θεῖον αὐτῆς καὶ ἀθάνατον,	κατῴκισαν	ἐπὶ τοῦ σώματος ἐπὶ τῆς
[27]	ἄφρονας τοῖς ὑπὸ γῆν ἀνθρώποις	κατῳκισμένοις	καὶ φῶς μὲν μηδέποτε λαμπρὸν
[19]	εἴδη δὲ ταύτης οὐχ ὑπάρχει	κατωνομασμένα	ἔξω δυοῖν τοῖν γενικωτάτοιν, εὐώδους
[17]	τὸ δὲ παθητικὸν τῆς ψυχῆς	κατωτέρω	ἐποίησαν, τὸ μὲν θυμικὸν περὶ
[2]	ἀκώλυτόν τε καὶ ἐφ´ ἡμῖν	κείμενον	καὶ τοῦ προκειμένου τέλους ἡμῖν
[15]	τι εἶναι χρῆμα ἐν μέσῳ	κείμενον,	ὁμοίων τῶν περιεχόντων. Ὁ δὲ
[6]	οἰκεῖον τῇ τοῦ πράγματος φύσει	κείμενον·	οὐ γὰρ δήπου ἂν τὸ
[14]	αὐτῶν ὑπὸ τῇ τῶν ἀπλανῶν	κείμενον	σφαίρᾳ, ὃν Κρόνου τινὲς ἐπονομάζουσιν
[6]	τεθέντων τινῶν ἕτερόν τι τῶν	κειμένων	δι´ αὐτῶν τῶν τεθέντων ἐξ
[31]	ἐν ἀγνοίᾳ τινὶ ἢ πάθει	κεῖται.	ἅπαντα δὲ τὰ τοιαῦτα ἔξεστιν
[15]	κατὰ μαντείαν ὑπὸ θνητῶν τεχνιτεύεται.	Κεῖται	δὲ ἡ μὲν γῆ τῶν
[2]	ἐν τῇ γνώσει τῆς ἀληθείας	κεῖται,	τοῦ πρακτικοῦ δὲ ἐν τῷ
[3]	τούτων τὸ μὲν πρῶτον ἠθικὸν	κέκληται,	τὸ δὲ δεύτερον οἰκονομικόν, τὸ
[27]	ἐπιστήμης τὰ νομιζόμενα ἀγαθὰ πάντα	κεκτημένον,	οἷον πλοῦτον καὶ βασιλείαν μεγάλην
[25]	Καὶ ἡ θεῶν δὲ ψυχὴ	κέκτηται	καὶ αὐτὴ τό τε κριτικόν,
[26]	ἀπὸ τῆς ἕξεως ἐκείνης, ἣν	κέκτηται·	τὸ δὲ δυνατὸν οὐδὲν τούτων,
[13]	χώρας. Διὰ τοῦτο δὲ μηδὲν	κενὸν	ὑπολείπεται σώματος ἔρημον, καὶ ἡ
[14]	γῆν νευούσης κατὰ κάθετον τὰ	κέντρα	αὐτῶν ἐπὶ ταύτης θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ
[22]	καὶ ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ, εἴσω δὲ	κερασθὲν	χολῇ μελαίνῃ τὴν καλουμένην ἱερὰν
[6]	ὀνόμασιν ὀρθῶς χρῆσθαι· ὡς γὰρ	κερκίδι	χρήσαιτ´ ἂν ὑφαντικὸς ἀνήρ, εἰδὼς
[6]	ἑκάστου οὐσίας ὄργανον, ὡς ἡ	κερκὶς	τοῦ ὑφάσματος. Περὶ τὸ διαλεκτικὸν
[2]	πρακτικοῦ, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τὸ	κεφάλαιον	ἐν τῇ γνώσει τῆς ἀληθείας
[7]	ἡ τοῦ μαθηματικοῦ θεωρία ἐπὶ	κεφαλαίων.	Αὕτη τοίνυν καὶ πρὸς ὀξύτητα
[27]	ἢ μή. ~Ἑξῆς δ´ ἐπὶ	κεφαλαίων	περὶ τῶν ἠθικῶς τῷ ἀνδρὶ
[17]	περικειμένων καὶ τῶν αἰσθήσεων τῇ	κεφαλῇ,	ὥσπερ δορυφορουσῶν τὸ ἡγεμονικόν. Ἐν
[17]	παρὰ τὴν ῥάχιν ἰοῦσαι τὴν	κεφαλὴν	ἐναντίως καταπλέκουσιν ἀλλήλαις ἀπαντῶσαι, σχίζονταί
[17]	ἡγεμονικὸν κατὰ λόγον περὶ τὴν	κεφαλὴν	καθίδρυσαν, ἔνθα μυελοῦ τε ἀρχαὶ
[19]	μὲν ἀπὸ τῆς περὶ τὴν	κεφαλὴν	κινήσεως, τελευτῶσα δὲ περὶ ἥπατος
[23]	οἴκησίν τε ἀπονείμαντες αὐτῷ τὴν	κεφαλήν,	σχῆμα ἔχουσαν μιμούμενον τὸ τοῦ
[17]	τὸ κύριον ἐνέδησαν εἰς τὴν	κεφαλήν,	ὥσπερ ἄρουραν ὑποθέντες τὸν ἐγκέφαλον,
[14]	καθ´ ἕνα ἕκαστον περιόδοις ἰδίαις	κέχρηνται,	αἵτινες θεωρηταὶ οὐ τοῖς τυχοῦσιν
[4]	συμβεβηκός, οἷον τὸ λευκόν, τὸ	κεχρωσμένον,	μετὰ δὲ ταῦτα τὸ ἄθροισμα,
[24]	τὸ λογιστικὸν καὶ τόποις ὀφείλει	κεχωρίσθαι.	Εὑρίσκεται γὰρ μαχόμενα ἀλλήλοις, οὔτε
[27]	ἑξῆς τούτοις. Εἰ δέ τι	κεχωρισμένον	καὶ τοῦ πρώτου τῆς οὐσίας
[12]	ἅτε αὐτῷ μηδενὸς προσιόντος τοῦ	κηραίνειν	πεφυκότος, αὐτάρκη τε καὶ οὐδενὸς
[4]	μνήμη καὶ ἡ αἴσθησις, τοῦτο	κηρίνῳ	ἐκμαγείῳ ὁ Πλάτων ἀπεικάζει. Ὅταν
[8]	τὰς μορφὰς δημιουργεῖν βουλομένους ἐκ	κηροῦ	ἢ πηλοῦ προλεαίνοντας ταῦτα καὶ
[10]	δύναται τῶν ἄλλων χωρισθῆναι· οὔτε	κινεῖ	οὔτε κινεῖται. Ἔσται δὴ πρώτη
[10]	προσβλέπῃ, καὶ ὡς τὸ ὀρεκτὸν	κινεῖ	τὴν ὄρεξιν ἀκίνητον ὑπάρχον· οὕτω
[10]	ἄλλων χωρισθῆναι· οὔτε κινεῖ οὔτε	κινεῖται.	Ἔσται δὴ πρώτη μὲν αὐτοῦ
[32]	κατ´ ἔμφασιν ἀδιαφόρου πράγματος οὐ	κινεῖται	πάθος· πάντα γὰρ συνίσταται ἢ
[32]	φύσει πως ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν	κινηθέντα	φέρεται, τῆς μὲν λύπης καὶ
[10]	δὴ καὶ οὗτος ὁ νοῦς	κινήσει	τὸν νοῦν τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ.
[32]	τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς μερῶν	κινήσεις·	ἐν γὰρ τῷ παθητικῷ τῆς
[18]	καὶ διαχεῖ τὰς ἐν ἡμῖν	κινήσεις,	ἐπαγωγὸν ὕπνου γινόμενον, παρ´ ὃ
[12]	ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος δὲ τὰς λοιπὰς	κινήσεις	μόνην αὐτῷ δέδωκε τὴν κυκλοφορητικήν,
[18]	ὕπνοι ἐμπίπτουσιν, ὑπολειφθεισῶν δέ τινων	κινήσεων	φαντάσματα συχνὰ γίνεται περὶ ἡμᾶς·
[5]	σκοπῶ εἰ τὸ αὐτοκίνητον ἀρχὴ	κινήσεως·	εἶτα εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητος,
[25]	τὸ δὲ αὐτοκίνητον ἀρχὴ πάσης	κινήσεως	καὶ γενέσεως, ἀρχὴ δὲ ἀγένητον
[7]	τριχῇ διεστηκυῖαν φύσιν, περί τε	κινήσεως	καὶ φορᾶς ὅπως ἔχει. Προκείσθω
[19]	ἀπὸ τῆς περὶ τὴν κεφαλὴν	κινήσεως,	τελευτῶσα δὲ περὶ ἥπατος ἕδραν·
[5]	ἀρχὴ ἀγένητον, καὶ ἄφθαρτον, ἀρχὴ	κινήσεως,	τὸ αὐτοκίνητον, τὸ αὐτοκίνητον δὲ
[14]	γὰρ τὸν χρόνον ἐποίησε τῆς	κινήσεως	τοῦ κόσμου διάστημα, ὡς ἂν
[32]	τι ὑπάρχει. Ἔστι τοίνυν πάθος	κίνησις	ἄλογος ψυχῆς ὡς ἐπὶ κακῷ
[14]	γὰρ τοῦ πάντα περιέχοντος οὐρανοῦ	κίνησις	ἀπλανὴς οὖσα μία τέ ἐστι
[32]	ἀγαθῷ. Ἄλογος μὲν οὖν εἴρεται	κίνησις,	ὅτι οὐ κρίσεις τὰ πάθη
[19]	πληγή, ὀξεῖα μὲν ἡ ταχέως	κινουμένη,	βαρεῖα δὲ ἡ βραδέως, καὶ
[14]	δεξιὰ ἀπ´ ἀνατολῆς ἐπὶ δύσιν	κινουμένη,	ἡ δ´ ἐντὸς ἀνάπαλιν ἐπὶ
[12]	ἐδημιούργει· ἣν ἀτάκτως καὶ πλημμελῶς	κινουμένην	πρὸ τῆς οὐρανοῦ γενέσεως ἐκ
[32]	τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ φύσιν	κινουμένοις,	τῆς δὲ ἡδονῆς εἰς τὸ
[15]	πράττοντες ὅσα πράττουσιν, ἀφ´ ὧν	κληδόνες	καὶ ὀττεῖαι καὶ ὀνείρατα καὶ
[17]	τὰ ἐντὸς συνεπλέχθη σπλάγχνα καὶ	κοιλία	τε καὶ περὶ ταύτην ἔντερα
[18]	τῆς κυρτότητος, εἰς δὲ τὴν	κοιλότητα	συνιόντων. Οὕτω γὰρ ἐφ´ ὧν
[18]	ἔχῃ τὸ κάτοπτρον κυρτότητος ἢ	κοιλότητος	ἢ μήκους· διάφοροι γὰρ ἔσονται
[2]	γὰρ ὁ σπουδαῖος ἐπὶ τὰ	κοινά,	ὁπόταν εἰδῇ κακῶς διοικούμενα πρὸς
[34]	ταύτῃ δὲ τῇ πόλει οὐδὲ	κοινὰς	εἶναι τὰς γυναῖκας νομοθετεῖ. Ἔστιν
[6]	τρίτον φασί, καθ´ ὃ ὁ	κοινὸς	ὅρος ἀμφοτέροις τοῖς ἄκροις ἕπεται,
[6]	δὲ τρίτου, ἐν ᾧ ὁ	κοινὸς	ὅρος ἀμφοτέροις ὑπόκειται (ὅρους δέ
[6]	δὲ δεύτερον, καθ´ ὃ ὁ	κοινὸς	ὅρος ἀμφοτέρων ἡγεῖται, ἐν τῷ
[6]	δὲ δευτέρου, ἐν ᾧ ὁ	κοινὸς	ὅρος ἀμφοτέρων κατηγορεῖται, τοῦ δὲ
[6]	μὲν πρώτου, ἐν ᾧ ὁ	κοινὸς	ὅρος τοῦ μὲν κατηγορεῖται, τῷ
[4]	κρίσιν ὀνομάσαι ἄν τις κριτήριον,	κοινότερον	δὲ καὶ τὸ κρῖνον· τοῦτο
[25]	τῶν κατὰ μέρος ἐνενοοῦμεν τὰς	κοινότητας,	πῶς ἂν τὰ κατὰ μέρος
[19]	οὐδέπω μεταβολὴν τελείαν εἰληφότων, ἀλλὰ	κοινωνίαν	ἐχόντων ἀέρος τε καὶ ὕδατος,
[33]	παρὰ θεῶν ἀνθρώποις καὶ ἀνάπαλιν.	Κοινῶς	δὲ τῆς ἐρωτικῆς εἰς τὰς
[12]	παρὰ πάντας ἵππους ἵππον, καὶ	κοινῶς	παρὰ τὰ ζῷα ζῷον ἀγένητον
[30]	τῶν νομοθετῶν τὰ μὲν μᾶλλον	κολάζονται,	τὰ δὲ ἧττον. Καίτοι γε
[31]	σῶμα εἰς θεραπείαν· πᾶσα γὰρ	κόλασις	ἰατρεία τίς ἐστιν ἡμαρτηκυίας ψυχῆς.
[31]	δὲ ἀκουσίων ὄντων τῶν ἀδικημάτων.	κολαστέον	τοὺς ἀδικοῦντας καὶ διαφόρως· αἵ
[10]	τῷ αἴτιος εἶναι πάντων καὶ	κοσμεῖν	τὸν οὐράνιον νοῦν καὶ τὴν
[10]	νοῦ αὐτῆς αἴτιος ὑπάρχων· ὃς	κοσμηθεὶς	ὑπὸ τοῦ πατρὸς διακοσμεῖ σύμπασαν
[12]	τάξιν, ἀριθμοῖς πρέπουσι τὰ μέρη	κοσμήσας	αὐτοῦ καὶ σχήμασιν, ὥστε διακρῖναι
[12]	ἐλθόντος ἐπὶ τὸ δημιουργεῖν τὸν	κόσμον,	διότι ἀγαθὸς ἦν. Ἐκ τῆς
[12]	ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι καὶ μονογενῆ τὸν	κόσμον	ἐποίησε καὶ κατὰ τὸν ἀριθμὸν
[4]	αἰσθητοῦ ἀθροίσματος, τὸν μὲν νοητὸν	κόσμον	κρίνει νόησις μετὰ λόγου, τουτέστιν
[14]	καὶ τούτων τὰ μὲν ἀπλανῆ,	κόσμον	οὐρανοῦ τε καὶ νυκτός, πάμπολλα
[14]	δὲ εἴπῃ γενητὸν εἶναι τὸν	κόσμον,	οὐχ οὕτως ἀκουστέον αὐτοῦ, ὡς
[9]	ὡς δὲ πρὸς τὸν αἰσθητὸν	κόσμον	παράδειγμα, ὡς δὲ πρὸς αὑτὴν
[12]	καὶ τὸ κάλλιστον κατασκεύασμα τὸν	κόσμον	ὑπὸ τοῦ θεοῦ δεδημιουργῆσθαι πρός
[14]	χρόνου, ἐν ᾧ οὐκ ἦν	κόσμος·	ἀλλὰ διότι ἀεὶ ἐν γενέσει
[12]	ἐπίπεδός τε οὐκ ἦν ὁ	κόσμος—	ἀπέχρη γὰρ ἂν αὐτῷ μία
[13]	~Ἐξ ὧν δὲ συνέστηκεν ὁ	κόσμος,	δύο ὑπαρχόντων, σώματος καὶ ψυχῆς,
[14]	ὅτι ζῷον ἂν εἴη ὁ	κόσμος	καὶ νοερόν· ἄριστον γὰρ αὐτὸν
[9]	Ἔτι γε μὴν εἰ ὁ	κόσμος	μὴ ἐκ ταὐτομάτου τοιοῦτός ἐστιν,
[15]	παρέχουσα δαψιλῆ· περὶ ἣν ὁ	κόσμος	πολεῖται, ἄστρον τι καὶ αὕτη
[12]	θεοῦ δεδημιουργῆσθαι πρός τινα ἰδέαν	κόσμου	ἀποβλέποντος, παράδειγμα ὑπάρχουσαν τοῦδε τοῦ
[8]	κατίοντες καὶ ἐπισκοποῦντες τὴν τοῦ	κόσμου	γένεσιν, τελευτῶντες δὲ εἰς ἀνθρώπων
[14]	χρόνον ἐποίησε τῆς κινήσεως τοῦ	κόσμου	διάστημα, ὡς ἂν εἰκόνα τοῦ
[10]	πάντα ἑαυτοῦ, τὴν ψυχὴν τοῦ	κόσμου	ἐπεγείρας καὶ εἰς ἑαυτὸν ἐπιστρέψας,
[14]	συνέβη αὐτὴν τὸ σῶμα τοῦ	κόσμου	κύκλῳ διὰ παντὸς περιέχειν καὶ
[15]	τε καὶ ὕδατι, ὡς μηδὲν	κόσμου	μέρος ψυχῆς ἄμοιρον εἶναι μηδὲ
[13]	τέτταρα συλλαβὼν ὁ δημιουργὸς τοῦ	κόσμου	οὐ μὰ Δία στοιχείων τάξιν
[14]	ψυχὴν δὲ ἀεὶ οὖσαν τοῦ	κόσμου	οὐχὶ ποιεῖ ὁ θεός, ἀλλὰ
[13]	ὕλῃ παρέχει, διότι τῇ τοῦ	κόσμου	περιφορᾷ σφιγγόμενα συνωθεῖται καὶ συνελαυνόμενα
[10]	νοῦν καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ	κόσμου	πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς τὰς
[4]	τῆς αἰσθήσεως. Τοῦ νοητοῦ δὲ	κόσμου	πρώτου ὄντος νοητοῦ, τοῦ δ´
[3]	καὶ ἀποκαταστάσεις καὶ τοῦδε τοῦ	κόσμου	τὴν σύστασιν φυσικόν, τὸ δὲ
[14]	ὅς ἐστι μέτρον τοῦ αἰωνίου	κόσμου	τῆς μονῆς. Τὰ δὲ μὴ
[15]	μετά γε τὴν ψυχὴν τοῦ	κόσμου,	τροφὴν ἡμῖν παρέχουσα δαψιλῆ· περὶ
[12]	ἀποβλέποντος, παράδειγμα ὑπάρχουσαν τοῦδε τοῦ	κόσμου	ὡς ἂν ἀπεικονισμένου ἀπ´ ἐκείνης,
[10]	σύμπασαν φύσιν ἐν τῷδε τῷ	κόσμῳ.	Ἄρρητος δ´ ἐστὶ καὶ νῷ
[14]	καὶ περικαλύψαι, ὥστε ὅλῳ τῷ	κόσμῳ	αὐτὴν παρεκτεῖναι καὶ τοῦτον τὸν
[14]	δύσεως ἐπ´ ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα τῷ	κόσμῳ.	Ἐδημιούργησε δὲ ὁ θεὸς καὶ
[7]	ἄνθρωπος καὶ τίνα χώραν ἐν	κόσμῳ	ἔχων, καὶ εἰ θεὸς προνοεῖ
[32]	διαγένοιτο χρόνον, ἀπογινώσκων ἀπαλλαγὴν ἢ	κουφισμὸν	τοῦ κακοῦ· πλεονάζει μέντοι ἐν
[20]	τὸν παρὰ φύσιν τόπον ἑλκόμενον,	κοῦφον	δὲ τὸ ῥᾳδίως· καὶ προσέτι
[20]	ῥῖγος ὑπάρχει. ~Βαρὺ δὲ καὶ	κοῦφον	τῷ μὲν ἄνω καὶ κάτω
[34]	ἁρμόττοιντο ἂν καὶ ὅπλισιν ἢ	κουφοτέραν,	ὡς οἱ ὄρειοι, ἢ βαρυτέραν,
[19]	ψυχρῶν μαλακῶν τε καὶ σκληρῶν,	κούφων	τε καὶ βαρέων λείων τε
[25]	ἡ ἀνθρωπίνη. τοῦ αὐτοῦ γε	κράματος	ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον δέ φησι
[14]	αὐτὸν συνδεῖν τε καὶ συνέχειν,	κρατεῖν	μέντοι τὰ ἐκτὸς αὐτῆς τῶν
[16]	σύννομον ἄστρον ἀφίξονται, αἱ δὲ	κρατηθεῖσαι	ὑπὸ ἀδικίας εἰς γυναικὸς ἐν
[16]	φόβος τε καὶ θυμός, ὧν	κρατήσασαι	καὶ μηδαμῶς βιασθεῖσαι αἱ μὲν
[6]	τε τόπον ὅλον ἐν τῷ	Κρατύλῳ	διεξέρχεται· ἁπλῶς δὲ ἱκανώτατος ὁ
[6]	διαλεκτικῆς. Τὰ δὲ ἐν τῷ	Κρατύλῳ	τοιοῦτον ἔχει νοῦν· ζητεῖ γάρ,
[24]	δρᾶν μέλλω κακά, Θυμὸς δὲ	κρείσσων	τῶν ἐμῶν βουλευμάτων· ἐπὶ δὲ
[14]	τοῦ μὴ ἐμψύχου ὅλον ὅλου	κρεῖττον	καὶ τὸ νοερὸν τοῦ μὴ
[27]	ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν τε καὶ ἀποτυφλούμενον	κρεῖττον	ὂν σώζεσθαι μυρίων ὀμμάτων, δυνατοὺς
[15]	ψυχῆς ἄμοιρον εἶναι μηδὲ ζῴου	κρείττονος	θνητῆς φύσεως· τούτοις δὲ ὑποτέτακται
[9]	ἑαυτῆς λόγον, παρ´ ἑτέρου τινὸς	κρείττονος,	καὶ ἀΰλου, τῶν μέτρων ὀφείλει
[25]	διεψεύσθημεν γὰρ ἄν, οἷον φέρε	κρίναντες	τὸ ἀναπνοῇ χρώμενον μόνον ζῷον
[4]	ἀθροίσματος, τὸν μὲν νοητὸν κόσμον	κρίνει	νόησις μετὰ λόγου, τουτέστιν οὐκ
[4]	καὶ τὰ δεύτερα ἡ αἴσθησις	κρίνει	οὐκ ἄνευ τοῦ δοξαστικοῦ λόγου,
[4]	μὲν δὴ πρῶτα νοητὰ νόησις	κρίνει	οὐκ ἄνευ τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου,
[4]	ὁ ὀρθὸς λόγος οὐχ ὁμοίως	κρίνει	τὰ τῇ θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα καὶ
[19]	λείων τε καὶ τραχέων, ὡς	κρίνειν	καὶ τὰς ἐν τούτοις διαφοράς.
[4]	φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ τὰ πράγματα	κρίνεται,	κριτὴς δὲ καὶ ὁ λόγος,
[4]	λόγος, δι´ οὗ τὸ ἀληθὲς	κρίνεται,	ὃ καὶ ὄργανον ἔφαμεν εἶναι.
[4]	διττόν, τὸ μὲν ὑφ´ οὗ	κρίνεται	τὸ κρινόμενον, τὸ δὲ δι´
[4]	ὡς ἐπὶ μέτρα τινὰ ὡρισμένα	κρίνομεν,	εἴτε οὕτως ἔχει τάδε τινά,
[14]	Ἐπεὶ γὰρ ἕκαστα τῶν ὄντων	κρίνομεν	τῇ ψυχῇ, τὰς ἁπάντων τῶν
[4]	κρῖνον, ἔστι δὲ καὶ τὸ	κρινόμενον,	εἴη ἄν τι καὶ τὸ
[4]	μὲν ὑφ´ οὗ κρίνεται τὸ	κρινόμενον,	τὸ δὲ δι´ οὗ, ὧν
[4]	~Ἐπεὶ οὖν ἔστι τι τὸ	κρῖνον,	ἔστι δὲ καὶ τὸ κρινόμενον,
[17]	λογιστικὸν τῷ τόπῳ καὶ τὸ	κρῖνόν	τε καὶ τὸ θεωροῦν· τὸ
[4]	κριτήριον, κοινότερον δὲ καὶ τὸ	κρῖνον·	τοῦτο δ´ ἐστὶ διττόν, τὸ
[25]	ἐλαυνομένας καὶ οὔτε λογισμῷ οὔτε	κρίσει	χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι καὶ τῇ
[32]	οὖν εἴρεται κίνησις, ὅτι οὐ	κρίσεις	τὰ πάθη οὐδὲ δόξαι, ἀλλὰ
[32]	οὐκ ἂν παθόντες ταῦτα, εἰ	κρίσεσι	τὰ αὐτὰ ἦν· ταύτας γὰρ
[4]	ἀποτελούμενον, ὅπερ εἴποι ἄν τις	κρίσιν.	Κυρίως μὲν δὴ τὴν κρίσιν
[4]	κρίσιν. Κυρίως μὲν δὴ τὴν	κρίσιν	ὀνομάσαι ἄν τις κριτήριον, κοινότερον
[19]	μέχρι καρδίας, δοκίμια ἐσόμενα καὶ	κριτήρια	τῶν χυμῶν· ταῦτα δὲ συγκρινόμενα
[4]	τὴν κρίσιν ὀνομάσαι ἄν τις	κριτήριον,	κοινότερον δὲ καὶ τὸ κρῖνον·
[3]	τῷ Πλάτωνι, καὶ πρώτιστα περὶ	κριτηρίου.	~Ἐπεὶ οὖν ἔστι τι τὸ
[4]	ὑφ´ οὗ τὰ πράγματα κρίνεται,	κριτὴς	δὲ καὶ ὁ λόγος, δι´
[4]	λόγος φυσικός. Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων	κριτὴς	μὲν ἂν λέγοιτο ὁ φιλόσοφος,
[25]	κέκτηται καὶ αὐτὴ τό τε	κριτικόν,	ὃ καὶ γνωστικὸν ἂν καλοῖτο,
[4]	δὲ δι´ οὗ ὄργανον φυσικὸν	κριτικὸν	προηγουμένως μὲν τῶν ἀληθῶν, ἑπομένως
[14]	τῶν ἀπλανῶν κείμενον σφαίρᾳ, ὃν	Κρόνου	τινὲς ἐπονομάζουσιν ἀστέρα, τὸν δὲ
[33]	γνῶναί τε τὸν ἀξιέραστον καὶ	κτήσασθαι	καὶ χρήσασθαι· ἐπικρίνει δὲ αὐτὸν
[33]	εἰ σφοδραί τε καὶ διάπυροι·	κτήσεται	δὲ αὐτὴν ὁ κτώμενος οὐ
[26]	δυοῖν τούτων, ὁπόταν μάθῃ καὶ	κτήσηταί	τινα τῶν ἕξεων· κατ´ ἐνέργειαν
[33]	διάπυροι· κτήσεται δὲ αὐτὴν ὁ	κτώμενος	οὐ θρύπτων οὐδ´ ἐπαινῶν τὰ
[30]	ἑκάστῃ ἐνδίδωσιν, ὡς καὶ ὁ	κυβερνήτης	τοῖς ναύταις τινὰ ὑπαγορεύει ὑπ´
[6]	τέκτονος μὲν τὸ ποιῆσαι πηδάλιον,	κυβερνήτου	δὲ τὸ χρήσασθαι καλῶς· οὕτω
[13]	ἐξ ὁποίων ἓξ τετραγώνων ὁ	κύβος	συνίσταται· τῷ δὲ δωδεκαέδρῳ εἰς
[13]	δὲ τὸ ἰσοσκελές, συστατικὸν τοῦ	κύβου	γίνεται· τέτταρα γὰρ ἰσοσκελῆ τρίγωνα
[13]	ποιότητα ἔσχε, τὸ δὲ τοῦ	κύβου	σχῆμα ἀπεδίδου τῇ γῇ, στερεωτάτῃ
[13]	τάξιν ἐπέχοντα διεσχημάτισε πυραμίδι καὶ	κύβῳ	καὶ ὀκταέδρῳ καὶ εἰκοσαέδρῳ καὶ
[14]	εἰς τὸν ἰσοταχῆ μὲν ἡλίῳ	κύκλον	ἰόντα, τούτου δὲ ἀφεστῶτα· ὕπερθεν
[14]	μέτρον ποιεῖ, ἐκπεριελθοῦσα τὸν ἑαυτῆς	κύκλον	καὶ καταλαβοῦσα τὸν ἥλιον ἐν
[14]	ἐνιαυτῷ· περιελθὼν γὰρ τὸν ζῳοφόρον	κύκλον	πληροῖ τὰς ὥρας τοῦ ἔτους·
[14]	σφαίραις ὑπαρχούσαις ἐκ τοῦ θατέρου	κύκλου	καὶ πλανωμένου. Σελήνην μὲν δὴ
[21]	οὕτω τε ἀπαύστως τούτου τοῦ	κύκλου	συντελουμένου ἡ εἰσπνοή τε καὶ
[14]	ἡ δὲ ἐντὸς εἰς ἑπτὰ	κύκλους	ἐτμήθη ἐξ ἀρχῆς νεμηθεῖσα κατὰ
[12]	κινήσεις μόνην αὐτῷ δέδωκε τὴν	κυκλοφορητικήν,	νοῦ καὶ φρονήσεως οἰκείαν ὑπάρχουσαν.
[14]	αὐτὴν τὸ σῶμα τοῦ κόσμου	κύκλῳ	διὰ παντὸς περιέχειν καὶ περικαλύψαι,
[13]	θεωρεῖται δώδεκα ἐν τῷ ζῳδιακῷ	κύκλῳ	καὶ ἕκαστον αὐτῶν εἰς μοίρας
[14]	δὴ τῷ μετὰ γῆν ἐπέθηκε	κύκλῳ	τῷ πρώτῳ, ἥλιον δὲ εἰς
[19]	τοὺς δὲ λοιπούς, τοὺς μὲν	κυκῶντάς	τε καὶ σπαράττοντας ὀξεῖς, τοὺς
[17]	ἐργασάμενοι, τῆς καταπεμφθείσης ψυχῆς τὸ	κύριον	ἐνέδησαν εἰς τὴν κεφαλήν, ὥσπερ
[33]	~Φιλία δὲ ἡ μάλιστα καὶ	κυρίως	λεγομένη οὐκ ἄλλη τίς ἐστι
[4]	ὅπερ εἴποι ἄν τις κρίσιν.	Κυρίως	μὲν δὴ τὴν κρίσιν ὀνομάσαι
[28]	τῇ κατὰ νόμον, καὶ τὸ	κυριώτατον	λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ καὶ θεωρημάτων
[1]	ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν	κυριωτάτων	Πλάτωνος δογμάτων τοιαύτη τις ἂν
[18]	τὰ ἕτερα, ἀπολισθαινόντων μὲν τῆς	κυρτότητος,	εἰς δὲ τὴν κοιλότητα συνιόντων.
[18]	ὡς ἂν ἔχῃ τὸ κάτοπτρον	κυρτότητος	ἢ κοιλότητος ἢ μήκους· διάφοροι
[2]	πρακτικὸν διὰ τοῦ σώματος περαινόμενα	κωλυθῆναί	τε δύναται καὶ πράττοιτο ἂν
[33]	ἐπαινῶν τὰ παιδικά, ἀλλὰ μᾶλλον	κωλύων	καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι οὐ βιωτὸν