Chapitre
[32]	ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, ἡδόμεθα,	ἐὰν	δὲ μέλλειν, ἐπιθυμοῦμεν· καὶ κακὸν
[32]	ἢ κατὰ κακοῦ. Ἀγαθὸν γὰρ	ἐὰν	μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, ἡδόμεθα, ἐὰν
[32]	δὲ μέλλειν, ἐπιθυμοῦμεν· καὶ κακὸν	ἐὰν	μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ
[29]	τις δύναται εἶναι, καὶ καθόλου	ἐάν	τις διὰ τοῦ ἡττᾶσθαι ὑπὸ
[25]	τὸ ζῆν ὡς σύμφυτον ὑπάρχον	ἑαυτῇ·	τὸ δὲ ἐπιφέρον τινὶ τὸ
[14]	μηνὸς μέτρον ποιεῖ, ἐκπεριελθοῦσα τὸν	ἑαυτῆς	κύκλον καὶ καταλαβοῦσα τὸν ἥλιον
[9]	ὑπάρχει ἡ ὕλη κατὰ τὸν	ἑαυτῆς	λόγον, παρ´ ἑτέρου τινὸς κρείττονος,
[15]	μέσῳ ἡ γῆ σὺν τῷ	ἑαυτῆς	ὑγρῷ. ~Ἐπεὶ δὲ διεκεκόσμητο αὐτῷ
[4]	δευτέρου γενομένῃ αἰσθήσει καὶ ἐν	ἑαυτοῖς	λέγομεν φέρε Σωκράτης, ἵππος, πῦρ,
[10]	ὑποκεῖσθαι, οὐδὲν δὲ αὐτοῦ κάλλιον·	ἑαυτὸν	ἂν οὖν καὶ τὰ ἑαυτοῦ
[10]	τοῦ κόσμου ἐπεγείρας καὶ εἰς	ἑαυτὸν	ἐπιστρέψας, τοῦ νοῦ αὐτῆς αἴτιος
[33]	ἑκάτερος βούληται τὸν πλησίον καὶ	ἑαυτὸν	εὖ πράττειν. Ἡ δὲ ἰσότης
[29]	τῷ λέγειν καὶ πράττειν καθ´	ἑαυτὸν	καὶ πρὸς ἄλλους· τὰ δὲ
[10]	τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου πρὸς	ἑαυτὸν	καὶ πρὸς τὰς ἑαυτοῦ νοήσεις.
[12]	δεσμὸς ὁ τῆς ἀναλογίας, ὃς	ἑαυτόν	τε καὶ τὰ συνδούμενα πέφυκεν
[10]	ἑαυτοῦ νοήσεις. Κατὰ γὰρ τὴν	ἑαυτοῦ	βούλησιν ἐμπέπληκε πάντα ἑαυτοῦ, τὴν
[10]	ἰσχυρότερον ἔσται, εἰ δὲ ὑφ´	ἑαυτοῦ,	ἤτοι ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀλλοιωθείη
[31]	ἂν ἑκὼν ἐν τῷ καλλίστῳ	ἑαυτοῦ	μέρει καὶ τιμιωτάτῳ ἕλοιτο ἔχειν
[10]	ἑαυτὸν ἂν οὖν καὶ τὰ	ἑαυτοῦ	νοήματα ἀεὶ νοοίη, καὶ αὕτη
[10]	πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς τὰς	ἑαυτοῦ	νοήσεις. Κατὰ γὰρ τὴν ἑαυτοῦ
[1]	ὄντα καὶ ἐπὶ ταῦτα τρέπων	ἑαυτοῦ	τὴν ὄρεξιν οὐ θαυμάζοι ἂν
[10]	τὴν ἑαυτοῦ βούλησιν ἐμπέπληκε πάντα	ἑαυτοῦ,	τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου ἐπεγείρας
[10]	καλὸν δέ, ὅτι αὐτὸς τῇ	ἑαυτοῦ	φύσει τέλεόν ἐστι καὶ σύμμετρον·
[30]	τὰς τοῦ σώματος κακίας ἐν	ἑαυτῷ.	Παραδεκτέον δὲ καὶ μεταξύ τινα
[35]	διὰ τὸ μάχην αὐτὸ ἐν	ἑαυτῷ	περιέχειν. Ἔστι δὲ τὸ μὴ
[4]	αἰσθητηρίων κατὰ τὴν αἴσθησιν τύπος	ἐγγένηται,	ὅπερ ἐστὶν αἴσθησις, ἔπειτα οὗτος
[32]	ἡμῖν. Ἄκουσι γοῦν ἐν ἡμῖν	ἐγγίνεται	πολλάκις καὶ ἀντιτείνουσιν· ἔσθ´ ὅτε
[30]	φρονήσεως ἐνδιδόμενον αὐταῖς, ἐξ ἔθους	ἐγγινόμενον	καὶ ἀσκήσεως· καὶ ἐπεὶ οὔτε
[14]	ταύτῃ λέγοιτ´ ἂν καὶ ποιεῖν,	ἐγείρων	καὶ ἐπιστρέφων πρὸς αὑτὸν τόν
[4]	ὥσπερ εἰς ἐκεῖνα, ἀφ´ ὧν	ἐγένετο,	ἀναζωγράφησιν τὸ τοιοῦτον ὁ Πλάτων
[17]	σαρκός· αὐτὴ δὲ ἡ σὰρξ	ἐγένετο	ἔκ τε ἁλμυροῦ καὶ ὀξέος
[17]	τριγώνων, ἐξ ὧν τὰ στοιχεῖα	ἐγένετο,	σπέρματος γένεσιν ἐσόμενον· τὸ δὲ
[13]	σχῆμα ἔλαβεν ἡ ὕλη, πῦρ	ἐγένετο,	τμητικωτάτου τοῦ σχήματος ὄντος καὶ
[12]	ὅλου τῶν τεττάρων αὐτὸν στοιχείων	ἐγέννησε,	πυρός τε παντὸς καὶ γῆς
[17]	καὶ διὰ νεύρων μὲν κάμψεις	ἐγένοντο	καὶ ἄρθρων συνδέσεις, διὰ δὲ
[14]	ἁπάντων τῶν ὄντων ἀρχὰς εἰκότως	ἐγκατέταξεν	αὐτῇ, ἵν´ ἀεὶ τῶν ὑποπιπτόντων
[17]	κεφαλήν, ὥσπερ ἄρουραν ὑποθέντες τὸν	ἐγκέφαλον,	περί τε τὸ πρόσωπον ἔθεσαν
[19]	ἐστιν ἡ δι´ ὤτων ἐρχομένη	ἐγκεφάλου	τε καὶ αἵματος, διαδιδομένη δὲ
[25]	μέρος ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι τῶν πάλαι	ἐγνωσμένων,	ὧν λήθην ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες. Ἔτι
[12]	μία μεσότης— σφαιροειδὴς δέ, δυοῖν	ἐδέησεν	αὐτῷ μεσοτήτων εἰς συναρμογήν· διὰ
[12]	ἐποίησεν· ἐπεὶ δὲ καὶ δεσμὸν	ἔδει	τινὰ συναγωγὸν ἀμφοτέρων ἐν μέσῳ
[12]	εὐκινητότατον· καὶ ἐπεὶ οὔτε ὁράσεως	ἐδεῖτο	οὔτε ἀκοῆς οὔτε μὴν ἄλλου
[12]	τῆς πάσης οὖν ὕλης αὐτὸν	ἐδημιούργει·	ἣν ἀτάκτως καὶ πλημμελῶς κινουμένην
[14]	ἐπ´ ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα τῷ κόσμῳ.	Ἐδημιούργησε	δὲ ὁ θεὸς καὶ ἀστέρας
[16]	ὡς εἰς αὐτὸ πάλιν ἀποδοθησόμενα,	ἐδημιούργουν	τὰ θνητὰ ζῷα. Ἐπεὶ δὲ
[19]	γὰρ ἔχοντα μείζονας μόνιμα καὶ	ἑδραῖα,	τὰ δὲ ἐπὶ μικροῦ βεβῶτα
[13]	τῇ γῇ, στερεωτάτῃ ὑπαρχούσῃ καὶ	ἑδραιοτάτῃ·	τῷ δὲ σχήματι τῷ δωδεκαέδρῳ
[19]	κινήσεως, τελευτῶσα δὲ περὶ ἥπατος	ἕδραν·	ἡ δὲ φωνή ἐστιν ἡ
[19]	δὲ ἐλθεῖν εἰς τὴν ἐκείνων	ἕδραν·	σεισμὸς γάρ τις καὶ τρόμος
[17]	ἐγκέφαλον, περί τε τὸ πρόσωπον	ἔθεσαν	τὰ τῶν αἰσθητηρίων ὄργανα, ὑπηρεσίαν
[28]	φύσει τε χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ,	ἔθεσί	τε καὶ ἀγωγῇ καὶ ἀσκήσει
[24]	διδασκαλίας, τοῦ δὲ διὰ τῆς	ἔθους	ἀσκήσεως. ~Τὴν δὲ ψυχὴν ἀθάνατον
[30]	τῆς φρονήσεως ἐνδιδόμενον αὐταῖς, ἐξ	ἔθους	ἐγγινόμενον καὶ ἀσκήσεως· καὶ ἐπεὶ
[32]	ἐστίν, ἐκ διαστροφῆς συστάντα καὶ	ἐθῶν	μοχθηρῶν· ταῦτα δ´ ὑπάρχει γέλως
[5]	ψυχή, ὑποθέμενος αὐτὸ τοῦτο, ζητῶ	εἰ	ἀεικίνητος, καὶ τοῦτο ἀποδείξας ζητῶ
[5]	κατελευσόμεθα συνθετικῷ τρόπῳ· οἷον ζητῶν	εἰ	ἀθάνατός ἐστιν ἡ ψυχή, ὑποθέμενος
[6]	Πλάτωνος ὑπογεγραμμένην ἐν τῷ Εὐθυδήμῳ,	εἰ	ἀκριβῶς ἐντύχοιμεν τῷ βιβλίῳ, ὥστε
[7]	θεὸς προνοεῖ τῶν ὅλων καὶ	εἰ	ἄλλοι θεοὶ τεταγμένοι ὑπὸ τούτῳ,
[9]	εἰσὶν αἱ ἰδέαι· καὶ γὰρ	εἰ	ἄμετρος ὑπάρχει ἡ ὕλη κατὰ
[9]	τι ὀφείλει γίνεσθαι, οὗ ὥσπερ	εἰ	ἀπό τινός τι γένοιτο, ὡς
[6]	ἢ εὐθύ ἐστιν ἢ στρογγύλον·	εἰ	ἄρα μὴ ἔχει μέρη, οὐ
[6]	ἔχει πέρας, οὐδὲ σχήματος μετέχει·	εἰ	ἄρα μὴ ἔχει μέρη τὸ
[10]	εἴη κατὰ τόπον καὶ ἀλλοίωσιν.	Εἰ	γὰρ ἀλλοιωθήσεται, ἢ ὑφ´ αὑτοῦ
[25]	κατὰ ἀνάμνησιν τῶν πάλαι γνωσθέντων.	Εἰ	γὰρ ἀπὸ τῶν κατὰ μέρος
[10]	εἶναι. Ὅπερ κἀκ τούτων ἀποδειχθήσεται·	εἰ	γὰρ σῶμα ὁ θεός, ἐξ
[26]	ὁ Ἀπόλλων τῷ Λαΐῳ προεῖπεν·	Εἰ	γὰρ τεκνώσεις παῖδ´, ἀποκτενεῖ ς´
[22]	ἀνάπαλιν γένεσιν, οἷον ἐκ σαρκὸς	εἰ	γένοιτο αἷμα ἢ χολὴ ἢ
[25]	θανάτου· τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον.	Εἰ	δὲ ἀθάνατον ἡ ψυχή, καὶ
[11]	αὐτῷ τόπῳ, ἀτοπωτάτου τούτου ὑπάρχοντος·	εἰ	δὲ αἱ ποιότητες ἀσώματοι, καὶ
[6]	ἴσου ἐπιστήμην μὴ ἐπιλελήσμεθα, ἐπιστάμεθα,	εἰ	δὲ ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ τῶν
[11]	ἄποιος, τὴν ποιότητα ἄϋλον εἶναι·	εἰ	δὲ ἡ ποιότης ἄϋλος, ἀσώματος
[25]	ἄνδρα τοῦτον, βεβαιώσαιτ´ ἄν τις·	εἰ	δὲ καὶ αἱ ἄλογοι, τοῦτο
[25]	οὔσης δηλονότι πρόσθεν, καὶ σώματος·	εἰ	δὲ καὶ ἔσται μετὰ θάνατον
[31]	ὁρμήσει, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἀγαθόν·	εἰ	δὲ καὶ παραγίνεταί τις ἐπὶ
[27]	θεῖα, καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις.	Εἰ	δέ τι κεχωρισμένον καὶ τοῦ
[31]	ἔχειν τὸ μέγιστον τῶν κακῶν;	εἰ	δέ τις ἐπὶ κακίαν ὁρμᾷ,
[9]	δὲ ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον·	εἰ	δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι
[9]	ταῦτα αἰώνιά τε καὶ ἄτρεπτα·	εἰ	δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι·
[9]	νοητά, ὡς καὶ πρῶτα αἰσθητά·	εἰ	δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι·
[9]	νοητὸν ἦν τοῦ δοξαστοῦ διαφέρον·	εἰ	δὲ τοῦτο, ἔστι νοητὰ ἕτερα
[10]	ἑτέρου, ἐκεῖνο αὐτοῦ ἰσχυρότερον ἔσται,	εἰ	δὲ ὑφ´ ἑαυτοῦ, ἤτοι ἐπὶ
[5]	τί ἀκολουθεῖ, καὶ μετὰ τοῦτο	εἰ	δέοι λόγον ἀποδιδόναι τῆς ὑποθέσεως,
[34]	ἀποδίδωσι, τοῖς δὲ τὸ προπολεμεῖν	εἰ	δέοι, οὓς κατὰ τὸ θυμικὸν
[31]	ἂν ἐπαινετὸν ἦν τὸ καλόν,	εἰ	ἐκ φύσεως ἤ τινος θείας
[10]	δὲ ὕστερον γενήσεται τῆς ὕλης,	εἰ	ἐξ ὕλης ὑπάρχοι· ὧν ἀτόπων
[33]	αὐτοῦ καὶ ὁρμῶν, εἰ εὐγενεῖς,	εἰ	ἐπὶ τὸ καλὸν γινόμεναι, εἰ
[10]	περὶ αὐτῆς τοῦτον τὸν τρόπον.	Εἰ	ἔστι νοητά, ταῦτα δὲ οὔτε
[33]	τῶν προθέσεων αὐτοῦ καὶ ὁρμῶν,	εἰ	εὐγενεῖς, εἰ ἐπὶ τὸ καλὸν
[5]	ἐναργοῦς ὄντος συνθήσω τοιαύτην ἀπόδειξιν·	εἰ	ἡ ἀρχὴ ἀγένητον, καὶ ἄφθαρτον,
[5]	τὸ αὐτοκίνητον ἀρχὴ κινήσεως· εἶτα	εἰ	ἡ ἀρχὴ ἀγένητος, ὅπερ τίθενται
[7]	χώραν ἐν κόσμῳ ἔχων, καὶ	εἰ	θεὸς προνοεῖ τῶν ὅλων καὶ
[6]	τεθῇ, σημανεῖ τὸ ὀρθόν, οἷον	εἰ	ἵππον θείμεθα ἀνθρώπῳ ὄνομα. Καὶ
[23]	ἐντεῦθέν ποθεν ἀναλαβόντας τὸν λόγον,	εἰ	καὶ δόξομεν παλιλλογεῖν. Ψυχὴν γὰρ
[32]	αὐτῶν, οὐκ ἂν παθόντες ταῦτα,	εἰ	κρίσεσι τὰ αὐτὰ ἦν· ταύτας
[6]	τῷ Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει·	εἰ	λαβόντες τὴν τοῦ ἴσου ἐπιστήμην
[8]	δὴ καὶ τῇ πανδεχεῖ ὕλῃ,	εἰ	μέλλει κατὰ πᾶν δέχεσθαι τὰ
[28]	προκαθάρσια τοῦ ἐν ἡμῖν δαίμονος,	εἰ	μέλλει τὰ μείζονα μυεῖσθαι μαθήματα,
[10]	ὑφ´ αὑτοῦ ἢ ὑφ´ ἑτέρου·	εἰ	μὲν οὖν ὑφ´ ἑτέρου, ἐκεῖνο
[6]	οὔτε εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον·	εἰ	μετέχει σχήματος, ἢ εὐθύ ἐστιν
[8]	πρὸς ποικίλας ἐκτυπώσεις καὶ μορφάς,	εἰ	μὴ ἄποιον αὐτὸ ὑπάρχοι καὶ
[6]	τοῖς ἄκροις ἕπεται, οὕτως ἐρωτᾷ·	εἰ	μὴ ἔχει μέρη τὸ ἕν,
[6]	Παρμενίδῃ τοιούτους εὕροιμεν ἂν λόγους·	εἰ	μὴ ἔχει μέρη τὸ ἕν,
[6]	τελευτὴν ἔχει, οὐδὲ πέρας ἔχει·	εἰ	μὴ ἔχει πέρας, οὐδὲ σχήματος
[35]	τῳ τρόπῳ ὄντι παρέπεται· ὡς	εἰ	μὴ καὶ αὐτὰ μετελάμβανε τοῦ
[34]	λήξειν τὰ πράγματα τὰ ἀνθρώπινα,	εἰ	μὴ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν ἢ
[7]	θεωρούμενα κατὰ ταὐτὰ μεταβαίνομεν· ὡς	εἰ	μὴ οὕτω μετίοιμεν ταῦτα τὰ
[27]	παραπλησίων μηδὲν εἶναι καθάπαξ ἀγαθόν,	εἰ	μὴ τύχοι τῆς ἀπὸ τῆς
[6]	οὔτε μέσον οὔτε τελευτὴν ἔχει·	εἰ	μήτε ἀρχὴν μήτε μέσον μήτε
[9]	αἱ ἰδέαι. Ἀλλὰ μὴν καὶ	εἰ	νοῦς διαφέρει δόξης ἀληθοῦς, καὶ
[9]	ἄϋλα ὑπάρχουσαι. Ἔτι γε μὴν	εἰ	ὁ κόσμος μὴ ἐκ ταὐτομάτου
[6]	λέγων ὀρθῶς ἂν λέγοι, ἀλλ´	εἰ	οὕτω λέγοι, ᾗ τὰ πράγματα
[6]	καὶ ὁποίων πείθεσθαι δύναται, οὗτος,	εἰ	προσλάβοι καὶ τὸν καιρὸν τῆς
[5]	καὶ θνητὸν καὶ ἀθάνατον, ὥστε	εἰ	συντεθεῖεν αἱ προσεχεῖς διαφοραὶ τῷ
[33]	εἰ ἐπὶ τὸ καλὸν γινόμεναι,	εἰ	σφοδραί τε καὶ διάπυροι· κτήσεται
[10]	ἀσώματον αὐτὸν ὑποληπτέον· καὶ γάρ,	εἰ	σῶμά ἐστι, καὶ φθαρτὸς ἔσται
[10]	ὁ θεός. Καὶ αὐτόθεν δέ·	εἰ	σῶμά ἐστιν, ἐξ ὕλης ἂν
[5]	ἀεικίνητος, καὶ τοῦτο ἀποδείξας ζητῶ	εἰ	τὸ ἀεικίνητον αὐτοκίνητον, καὶ πάλιν
[5]	καὶ πάλιν τοῦτο ἀποδείξας σκοπῶ	εἰ	τὸ αὐτοκίνητον ἀρχὴ κινήσεως· εἶτα
[6]	μὲν ἐξ ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν οὕτως·	εἰ	τὸ ἓν ὅλον ἐστὶ καὶ
[32]	οὐκ ἂν δὲ συνέβαινε τοῦτο,	εἰ	τὸ μὲν ἁπλῶς ἦν ἀγαθόν,
[5]	ὑποθέσεως, ἄλλην ὑποθέμενος ὑπόθεσιν, ζητεῖ	εἰ	τὸ πρότερον ὑποτεθὲν πάλιν ἐστὶν
[32]	πολλῶν ἀδοκίμων ἡδονῶν, οὐ ζητητέον	εἰ	τῶν ἁπλῶς ἀγαθῶν δύναται εἶναι·
[6]	καλῶς ἂν χρήσαιτο τῇ θέσει,	εἰ	ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος ποιοῖτο τὴν
[25]	τι τὸ φθεροῦν αὐτὴν νοῆσαι.	Εἴ	γε μὴν αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις
[11]	ἀσώματος ἂν εἴη ἡ ποιότης.	Εἴ	γε μὴν σώματα καὶ αἱ
[24]	χωρίζεται τὸ παθητικὸν καὶ λογιστικόν,	εἴ	γε τὸ μὲν περὶ τὰ
[31]	πάθεσι παρέχονται. ~Ἐπεὶ δὲ καί,	εἴ	τι ἄλλο ἐφ´ ἡμῖν ἐστι
[27]	μετέδωκε· τὸ μέντοι ἡμέτερον ἀγαθόν,	εἴ	τις ἀκριβῶς αὐτοῦ τὰ συγγράμματα
[35]	μηδεμίαν ἔχον ὑπόστασιν, ὃ καὶ	εἴ	τις εἰπεῖν ἢ νοῆσαι βιάζοιτο,
[1]	δικαιοσύνην δὲ πεφυκέναι χρὴ αὐτόν,	εἴγε	καὶ πρὸς ἀλήθειαν καὶ πρὸς
[29]	πρὸς ἄλλους· τὰ δὲ ἐν	εἴδει	αὐτῆς· λογικαὶ δὴ καὶ αἱ
[2]	σπουδαῖος ἐπὶ τὰ κοινά, ὁπόταν	εἰδῇ	κακῶς διοικούμενα πρὸς τινῶν αὐτά,
[24]	θεῖον ἀνθρώποις κακόν, Ὅταν τις	εἰδῇ	τἀγαθόν, χρῆται δὲ μή. Ἔτι
[8]	ἀναδέχεσθαι μὲν αὐτὴν πάντα τὰ	εἴδη,	αὐτὴν δὲ καθ´ αὑτὴν ἄμορφόν
[19]	τῶν περὶ τὸν ὀμφαλὸν τόπων·	εἴδη	δὲ ταύτης οὐχ ὑπάρχει κατωνομασμένα
[5]	ὅρον ἀνθρώπου γίνεσθαι. Ἀναλύσεως δὲ	εἴδη	ἐστὶ τρία· ἡ μὲν γάρ
[32]	δὲ καὶ διότι πολλά ἐστιν	εἴδη	ἡδονῶν, τὰ μὲν διὰ τοῦ
[14]	τὰ νοητὰ αὐτοῦ δέχηται τὰ	εἴδη	καὶ τὰς μορφάς, ἐφιεμένη τῶν
[4]	τὰ δὲ δεύτερα, ὡς τὰ	εἴδη	τὰ ἐπὶ τῇ ὕλῃ ἀχώριστα
[6]	ὃν καλοῦμεν πρότασιν, δύο ἐστὶν	εἴδη,	τὸ μὲν κατάφασις, τὸ δὲ
[5]	ἐστὶν ἡ μὲν γένους εἰς	εἴδη	τομή, ἡ δὲ ὅλου εἰς
[5]	τοίνυν τοῦ γένους πρῶτον εἰς	εἴδη	τομῇ χρῆσθαι δεῖ ὑπὲρ τοῦ
[8]	μέλλει κατὰ πᾶν δέχεσθαι τὰ	εἴδη,	τῷ μηδεμίαν αὐτῶν φύσιν ἔχειν
[6]	τῶν ἀνθρώπων διαφοράς, καὶ τὰ	εἴδη	τῶν λόγων, ἃ προσαρμόττει τῇδε
[1]	αὐτῷ καὶ εὐμάθειαν καὶ μνήμην·	εἰδοποιεῖ	γὰρ καὶ ταῦτα τὸν φιλόσοφον.
[33]	τρεῖς ἐρωτικαὶ εἶεν ἂν κατ´	εἶδος	ἀλλήλων διαφέρουσαι· τὸ δ´ εἶναι
[33]	ἔχουσι τὸ ἀντίστροφον τῆς εὐνοίας.	Εἶδος	δέ πως φιλίας ἐστὶ καὶ
[8]	ὑπακούομεν δυνάμει ἀνδριάντα, διότι τὸ	εἶδος	δεξάμενος ἀνδριὰς ἔσται. ~Ἀρχικὸν δὲ
[10]	ἐπεὶ οὔτε γένος ἐστὶν οὔτε	εἶδος	οὔτε διαφορά, ἀλλ´ οὐδὲ συμβέβηκέ
[5]	τοῦτο καλόν. Τὸ δὲ δεύτερον	εἶδος	τῆς ἀναλύσεως τοιοῦτόν τί ἐστιν·
[10]	ἐξ ὕλης ἂν εἴη καὶ	εἴδους·	διὰ τὸ πᾶν σῶμα συνδύασμά
[10]	ὕλης καὶ τοῦ σὺν αὐτῇ	εἴδους,	ὅπερ ἐξομοιοῦται ταῖς ἰδέαις καὶ
[10]	θεὸν ἐξ ὕλης εἶναι καὶ	εἴδους·	οὐ γὰρ ἔσται ἁπλοῦς οὐδὲ
[18]	καὶ τὰς κατὰ τῶν κατόπτρων	εἰδωλοποιΐας	καὶ τῶν ἄλλων ὅσα διαφανῆ
[7]	δὲ εἰκασίαν τῶν εἰκόνων καὶ	εἰδώλων·	ἐπεὶ δὲ ἡ διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον
[8]	ὑπάρχοι καὶ ἀμέτοχον ἐκείνων τῶν	εἰδῶν,	ἃ δεῖ αὐτὸ δέξασθαι· ὁρῶμεν
[5]	προσεχεῖς διαφορὰς κατιόντας μέχρι τῶν	εἰδῶν,	οἷον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον
[3]	τοῦ μερισμοῦ τῶν τῆς φιλοσοφίας	εἰδῶν,	περὶ τῆς διαλεκτικῆς θεωρίας πρότερον
[8]	καὶ ἀνείδεον πρὸς ὑποδοχὴν τῶν	εἰδῶν·	τοιαύτη δ´ οὖσα οὔτε σῶμα
[6]	κερκίδι χρήσαιτ´ ἂν ὑφαντικὸς ἀνήρ,	εἰδὼς	αὐτῆς τὸ προσῆκον ἔργον, τέκτονος
[34]	καὶ πολεμικήν, ζητῶν τίνες ἂν	εἶεν	αἱ βέλτισται τούτων καὶ πῶς
[25]	ἢ πῶς ἂν τὸ ἀρχικὸν	εἶεν	αἱ ἔννοιαι; ἀναμνηστικῶς οὖν νοοῦμεν
[9]	ἄλλο εἴη ἢ ἰδέα; ὥστε	εἶεν	ἂν αἱ ἰδέαι. Ἀλλὰ μὴν
[9]	διαφέρει νοῦς δόξης ἀληθοῦς· ὥστε	εἶεν	ἂν αἱ ἰδέαι. ~Ἑξῆς δὲ
[33]	μέση, οὕτω καὶ τρεῖς ἐρωτικαὶ	εἶεν	ἂν κατ´ εἶδος ἀλλήλων διαφέρουσαι·
[30]	τινες ἐναντίαι, αἳ οὐκ ἂν	εἶεν	περὶ τὸν αὐτόν. Οὕτω γὰρ
[30]	κατ´ ἄλλον τρόπον μεσότητες ἂν	εἶεν,	τῷ ὁρᾶσθαι περὶ πάσας ἢ
[30]	οὐδὲ τὰ ἁμαρτήματα ἴσα ἂν	εἴη.	ἀλλὰ τὰ μὲν μείζω, τὰ
[4]	ἔστι δὲ καὶ τὸ κρινόμενον,	εἴη	ἄν τι καὶ τὸ ἐκ
[29]	καὶ θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος	εἴη	ἂν καὶ ἡ ἑκάστου τελειότης·
[9]	νοητὰ ἕτερα τῶν δοξαστῶν· ὥστε	εἴη	ἂν καὶ πρῶτα νοητά, ὡς
[4]	δι´ οὗ, ὧν τὸ μὲν	εἴη	ἂν ὁ ἐν ἡμῖν νοῦς,
[28]	μέλλει τὰ μείζονα μυεῖσθαι μαθήματα,	εἴη	ἂν τὰ διὰ μουσικῆς· καὶ
[19]	εὐμετάβολα ὄντα τυγχάνει. Τραχὺ δὲ	εἴη	ἂν τὸ ἀνώμαλον μετὰ σκληρότητος,
[28]	οὖν τῇ ἀρχῇ τὸ τέλος	εἴη	ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ
[29]	πρὸς τὸ ἡγεμονικόν, τοῦτο δὲ	εἴη	ἂν τὸ λογιστικόν· ὅταν δὲ
[25]	ἡ ψυχή, καὶ ἀνώλεθρον ἂν	εἴη·	ἀσώματος γάρ ἐστιν οὐσία, ἀμετάβλητος
[9]	παράδειγμα προϋποκεῖσθαι· εἴτε καὶ μὴ	εἴη	ἔξω τὸ παράδειγμα, πάντη πάντως
[9]	ὃ γέγονε τί ἂν ἄλλο	εἴη	ἢ ἰδέα; ὥστε εἶεν ἂν
[11]	τὰ ποιοῦντα οὐκ ἂν ἄλλα	εἴη	ἢ τὰ ἀσώματα· παθητὰ γὰρ
[10]	ὑπάρχοι· ἢ πῦρ ἂν οὖν	εἴη	ἢ ὕδωρ ἢ γῆ ἢ
[31]	μοίρας παρεγίνετο· καὶ ἑκούσιον ἂν	εἴη	ἡ ἀρετή, καθ´ ὁρμήν τινα
[11]	ἡ ποιότης ἄϋλος, ἀσώματος ἂν	εἴη	ἡ ποιότης. Εἴ γε μὴν
[11]	ἀρχῶν λόγος τοιοῦτος ἄν τις	εἴη	θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ δὲ τὸν
[10]	δὲ νόησις τοιαύτη τις ἂν	εἴη·	θεωρῶν γάρ τις τὸ ἐπὶ
[25]	τῷ θείῳ ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν	εἴη	καὶ ἄφθαρτος. Τά τε ἄμεσα
[10]	ὁ θεός, ἐξ ὕλης ἂν	εἴη	καὶ εἴδους· διὰ τὸ πᾶν
[25]	τῶν ὅλων ψυχὴ τοιαύτη ἂν	εἴη	καὶ ἡ ἀνθρωπίνη. τοῦ αὐτοῦ
[10]	μὴν οὐκ ἔχων ἀκίνητος ἂν	εἴη	κατὰ τόπον καὶ ἀλλοίωσιν. Εἰ
[10]	οὐδὲ ἀρχικός· ὥστε ἀσώματος ἂν	εἴη	ὁ θεός. Καὶ αὐτόθεν δέ·
[14]	Δῆλον οὖν ὅτι ζῷον ἂν	εἴη	ὁ κόσμος καὶ νοερόν· ἄριστον
[10]	ἀνωτέρω τούτων ὑφέστηκεν, οὗτος ἂν	εἴη	ὁ πρῶτος θεός, αἴτιος ὑπάρχων
[6]	τὸ πρᾶγμα, καὶ οὗτος ἂν	εἴη	ὀνοματοθέτης ἄριστος, ὁ σημαίνων δι´
[31]	μᾶλλον τὸ ἀδικεῖν ἀκούσιον ἂν	εἴη,	ὅσῳ καὶ μεῖζον κακὸν ἂν
[8]	δ´ οὖσα οὔτε σῶμα ἂν	εἴη	οὔτε ἀσώματον, δυνάμει δὲ σῶμα,
[30]	ὑβριζομένων ὀργιζομένος εὐπαθὴς ἄν τις	εἴη,	οὔτε ὁ ἐπὶ πᾶσι καὶ
[25]	οὕτω δὲ ἔχουσα ἄφθαρτον ἂν	εἴη.	Τό γε μὴν αὐτοκίνητον ἀρχικῶς
[2]	καὶ προηγούμενον καὶ τίμιον ἂν	εἴη	τὸ τοιοῦτον καὶ εὐκταιότατον καὶ
[3]	ὅπερ προηγούμενον μὲν οὐκ ἂν	εἴη	τῷ φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον δέ. Τῆς
[25]	μαθήσεις ἀναμνήσεις εἰσίν, ἀθάνατος ἂν	εἴη	ψυχή· ὅτι δὲ αἱ μαθήσεις
[7]	δὲ τὶ καὶ πίστιν καὶ	εἰκασίαν,	τούτων δὲ τὴν μὲν πίστιν
[7]	πίστιν τῶν αἰσθητῶν, τὴν δὲ	εἰκασίαν	τῶν εἰκόνων καὶ εἰδώλων· ἐπεὶ
[28]	δὲ θεῷ ἑπομένην τε καὶ	εἰκασμένην	ψυχὴν καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς.
[12]	κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῇ ἰδέᾳ	εἰκασμένον	μιᾷ οὔσῃ, πρός τε τούτοις
[19]	ἁφήν, ἀντίτυπα δὲ ἃ οὐκ	εἴκει·	τοῦτο δὲ συμβαίνει παρὰ τὰς
[14]	τοῦ κόσμου διάστημα, ὡς ἂν	εἰκόνα	τοῦ αἰῶνος, ὅς ἐστι μέτρον
[12]	γίνεται πολλὰ καὶ ἑνὸς ἀνδρὸς	εἰκόνες	μυρίαι ἐπὶ μυρίαις, τῆς ἰδέας
[19]	καὶ τὰς ἐν τούτοις διαφοράς.	Εἴκοντα	μὲν δή φαμεν τὰ παραδεχόμενα
[7]	αἰσθητῶν, τὴν δὲ εἰκασίαν τῶν	εἰκόνων	καὶ εἰδώλων· ἐπεὶ δὲ ἡ
[4]	πιθανὸς καὶ δοξαστικὸς πολὺ τὸ	εἰκὸς	διὰ τὸ μὴ περὶ τὰ
[13]	εἰς ἓξ σκαληνά, τὰ δὲ	εἰκοσαέδρου	ἐξ εἴκοσι. Τὸ δὲ ἕτερον,
[13]	τρίγωνον, πυραμίδος καὶ ὀκταέδρου καὶ	εἰκοσαέδρου	στοιχεῖον γίνεται, τῆς μὲν πυραμίδος
[13]	ἀέρος ποιότητα ἀπέλαβε, καθὸ δὲ	εἰκοσαέδρου	τύπον, τὴν ὕδατος ποιότητα ἔσχε,
[13]	καὶ κύβῳ καὶ ὀκταέδρῳ καὶ	εἰκοσαέδρῳ	καὶ ἐπὶ πᾶσι δωδεκαέδρῳ· καὶ
[13]	σκαληνά, τὰ δὲ εἰκοσαέδρου ἐξ	εἴκοσι.	Τὸ δὲ ἕτερον, λέγω δὲ
[12]	οὔτε ἁπτόν· κατὰ δὴ τὸν	εἰκότα	λόγον ἐκ γῆς αὐτὸν καὶ
[14]	τὰς ἁπάντων τῶν ὄντων ἀρχὰς	εἰκότως	ἐγκατέταξεν αὐτῇ, ἵν´ ἀεὶ τῶν
[19]	λεπτοτέραν· σημεῖον δέ, ἐν οἷς	εἰκότως	λέγεται τὸ τῆς ὀσμῆς γένος,
[9]	ὡς ἀπ´ ἐμοῦ ἡ ἐμὴ	εἰκών,	δεῖ τὸ παράδειγμα προϋποκεῖσθαι· εἴτε
[19]	ἐστὶ τῶν οὐδέπω μεταβολὴν τελείαν	εἰληφότων,	ἀλλὰ κοινωνίαν ἐχόντων ἀέρος τε
[32]	δὲ παραμένειν καθαράς τε καὶ	εἰλικρινεῖς·	καὶ τὰς μὲν ἀναμνηστικάς, τὰς
[18]	διεκθεῖ, τὸ καθαρώτατόν τε καὶ	εἰλικρινέστατον·	ὃ γινόμενον συμπαγὲς τῷ ἔξωθεν,
[11]	ὥσπερ οὖν ἔστι τι παθητικὸν	εἰλικρινῶς,	οὕτως ἀναγκαῖόν τι εἶναι καὶ
[10]	θεοὶ δὲ ἀπηλλαγμένως τῶν αἰσθητῶν	εἰλικρινῶς	τε καὶ ἀμιγῶς. Ἐπεὶ δὲ
[26]	ἀρέσκει. Πάντα μέν φησιν ἐν	εἱμαρμένῃ	εἶναι, οὐ μὴν πάντα καθειμάρθαι.
[26]	μὴν πάντα καθειμάρθαι. Ἡ γὰρ	εἱμαρμένη	νόμου τάξιν ἐπέχουσα οὐχ οἷον
[26]	δὲ ἑπόμενον τῇ πράξει καθ´	εἱμαρμένην	συντελεσθήσεται· οἷον τῷ· Πάρις ἁρπάσει
[26]	εἰς τὸ θυμοειδές. ~Περὶ δὲ	εἱμαρμένης	τοιαῦτά τινα τῷ ἀνδρὶ ἀρέσκει.
[16]	τὸ σύννομον ἁπάσας νόμους τοὺς	εἱμαρμένους	εἶπεν αὐταῖς νομοθέτου τρόπον, ὅπως
[34]	πολιτειῶν φησι τὰς μὲν ἀνυποθέτους	εἶναι,	ἃς ἐν τῇ Πολιτείᾳ διεξῆλθεν·
[20]	κάτω τινὰς ὀνομάζειν· ἄλλα γὰρ	εἶναι	βαρὺ μὲν τὸ χαλεπῶς εἰς
[9]	τι, οἷον μείζονος καὶ ὑπερέχοντος·	εἶναι	γὰρ τὰς ἰδέας νοήσεις θεοῦ
[27]	δὲ καὶ τὰς ἀρετὰς ἡγεῖτο	εἶναι	δι´ αὑτὰς αἱρετάς, ὡς ἀκόλουθόν
[4]	κρίνεται, ὃ καὶ ὄργανον ἔφαμεν	εἶναι.	Διττὸς δ´ ἐστὶν ὁ λόγος·
[19]	τοῦτο ἐργαζομένους αὐστηρούς. Ἁπτικὴν δ´	εἶναι	δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν
[11]	ὕλη ἄποιος, τὴν ποιότητα ἄϋλον	εἶναι·	εἰ δὲ ἡ ποιότης ἄϋλος,
[10]	τὸ πᾶν σῶμα συνδύασμά τι	εἶναι	ἔκ τε ὕλης καὶ τοῦ
[12]	ἰδέας οὔσης αἰτίας ἀρχὴν τοῦ	εἶναι	ἕκαστον τοιοῦτον, οἷον αὐτὴ ὑπάρχει·
[13]	ὥστε ἕκαστον δι´ ἓξ τριγώνων	εἶναι,	ἐν ὅλῳ τῷ δωδεκαέδρῳ τριακοσίων
[3]	τὸν Πλάτωνα ἐν τρισὶν ἔοικεν	εἶναι·	ἔν τε τῇ θέᾳ τῇ
[32]	εἰ τῶν ἁπλῶς ἀγαθῶν δύναται	εἶναι·	ἐξίτηλος γὰρ φαίνεται καὶ οὐδενὸς
[31]	τῷ δὴ τὴν ἀρετὴν ἑκούσιον	εἶναι	ἕπεται τὸ τὴν κακίαν ἀκούσιον
[10]	(οὐ γὰρ ἐστέρηται τοῦ ποιὸν	εἶναι	ἐπιβάλλοντός τινος αὐτῷ ποιοῦ) οὔτε
[4]	τὸ μὴ περὶ τὰ μόνιμα	εἶναι.	Ἐπιστήμης δὲ τῆς περὶ τὰ
[27]	καὶ κάλλος, μηδέν τι μᾶλλον	εἶναι	εὐδαίμονα. ~Οἷς πᾶσιν ἀκόλουθον τέλος
[30]	οὐδὲ γὰρ σῶμα οἷόν τε	εἶναι	ἔχον πάσας τὰς τοῦ σώματος
[10]	μέρη, οὔτε ὥστε ταὐτόν τινι	εἶναι	ἢ ἕτερον· οὐδὲν γὰρ αὐτῷ
[25]	τὸ ἀναπνοῇ χρώμενον μόνον ζῷον	εἶναι·	ἢ πῶς ἂν τὸ ἀρχικὸν
[30]	γὰρ πάντας ἀνθρώπους ἢ σπουδαίους	εἶναι	ἢ φαύλους. Τοὺς γὰρ ἐφ´
[4]	πρῶτα νοητά· αὕτη διττὴ ἔοικεν	εἶναι,	ἡ μὲν πρὸ τοῦ ἐν
[7]	Τούτου τοίνυν τὸ μὲν εἴπομεν	εἶναι	θεολογικόν, τὸ δὲ φυσικόν, τὸ
[9]	ἀπὸ Πλάτωνος ἀρέσκει τῶν τεχνικῶν	εἶναι	ἰδέας, οἷον ἀσπίδος ἢ λύρας,
[27]	πλούτου καὶ τῶν παραπλησίων μηδὲν	εἶναι	καθάπαξ ἀγαθόν, εἰ μὴ τύχοι
[8]	ἔχειν ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´ ἄποιόν τε	εἶναι	καὶ ἀνείδεον πρὸς ὑποδοχὴν τῶν
[6]	τὴν ὁποιάνποτε τοῦ ὀνόματος αὐτάρκη	εἶναι	καὶ ἀποχρῶσαν πρὸς ὀρθότητα, μήτε
[11]	παθητικὸν εἰλικρινῶς, οὕτως ἀναγκαῖόν τι	εἶναι	καὶ ἀτρεκῶς ποιητικόν· οὐκ ἄλλο
[10]	δὲ τὸν θεὸν ἐξ ὕλης	εἶναι	καὶ εἴδους· οὐ γὰρ ἔσται
[30]	ἀρεταὶ ὑπάρχουσαι διὰ τὸ τέλειαι	εἶναι	καὶ ἐοικέναι τῷ εὐθεῖ, κατ´
[27]	ἐπιστήμην ἔχοντα τὴν προειρημένην εὐτυχέστατον	εἶναι	καὶ εὐδαιμονέστατον, οὐχ ἕνεκα τῶν
[29]	ὅταν δὲ φῶμεν τάξιν τινὰ	εἶναι	καὶ εὐπείθειαν τὴν σωφροσύνην, τοιοῦτόν
[34]	τοὺς δὲ ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους	εἶναι	καὶ θεωρητικοὺς τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ.
[29]	μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός τις δύναται	εἶναι,	καὶ καθόλου ἐάν τις διὰ
[1]	δὲ καὶ φύσει πως σώφρονα	εἶναι	καὶ κατὰ τὸ παθητικὸν τῆς
[12]	ὅτι σωματοειδὲς χρὴ τὸ γενόμενον	εἶναι	καὶ πάντως ἁπτόν τε καὶ
[27]	καὶ τὸ ἡμέτερον ἀγαθὸν καλὸν	εἶναι	καὶ σεμνὸν καὶ θεῖον καὶ
[28]	τὴν μὲν κακοδαιμονίαν τοῦ δαίμονος	εἶναι	κάκωσιν, τὴν δὲ εὐδαιμονίαν τοῦ
[35]	τῷ μᾶλλον νομίζεσθαι βούλεσθαι ἢ	εἶναι	καλὸς καὶ ἀγαθός· τῇ δὲ
[19]	τε καὶ ὕδατος, ταῦτα δὲ	εἶναι	κατὰ καπνόν τε καὶ ὁμίχλην·
[15]	μηδὲν κόσμου μέρος ψυχῆς ἄμοιρον	εἶναι	μηδὲ ζῴου κρείττονος θνητῆς φύσεως·
[27]	ἀνθρώπους κἂν τὰ λεγόμενα κακὰ	εἶναι	οἷον ἀτιμίαι καὶ φυγαὶ καὶ
[32]	τῶν ἄλλων τι παθῶν ἁπλοῦν	εἶναι,	οἷον ὀργὴν λέγω καὶ πόθον
[10]	ἀναφαίνεται καὶ τὸ ἀσώματον αὐτὸ	εἶναι.	Ὅπερ κἀκ τούτων ἀποδειχθήσεται· εἰ
[25]	περιπεσεῖν σώματι, πιθανώτατον ἀίδιον αὐτὴν	εἶναι,	οὐ γὰρ οἷόν τέ τι
[30]	γὰρ ἐφ´ ἱκανὸν προκόπτοντας τοιούτους	εἶναι·	οὐ γὰρ ῥᾴδιον εὐθέως ἀπὸ
[26]	Πάντα μέν φησιν ἐν εἱμαρμένῃ	εἶναι,	οὐ μὴν πάντα καθειμάρθαι. Ἡ
[12]	οἷόν τε οὔτε ὁρατόν τι	εἶναι	οὔτε ἁπτόν· κατὰ δὴ τὸν
[6]	ἀλλὰ τὸ ἐξ ἀμφοῖν, ὥστε	εἶναι	παντὸς ὄνομα κατὰ τὸ οἰκεῖον
[10]	πατὴρ δέ ἐστι τῷ αἴτιος	εἶναι	πάντων καὶ κοσμεῖν τὸν οὐράνιον
[19]	δὲ τὴν ὀσμὴν ἀέρος μὲν	εἶναι	παχυτέραν, ὕδατος δὲ λεπτοτέραν· σημεῖον
[34]	τοὺς λοιπούς. Πέντε δέ φησιν	εἶναι	πολιτείας, τήν τε ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν
[22]	ἐκπνοὴ συνίσταται. ~Νόσων δὲ αἰτίας	εἶναι	πολλάς· πρῶτον μὲν τὴν τῶν
[30]	καὶ τῶν ἀρετῶν τὰς μὲν	εἶναι	προηγουμένας, τὰς δὲ ἑπομένας· ἡγουμένας
[28]	τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ἀεὶ δὲ	εἶναι	πρὸς τοῖς νοητοῖς· προτέλεια δὲ
[10]	Ἀμερῆ τε διὰ τὸ μὴ	εἶναι	πρότερόν τι αὐτοῦ· τὸ γὰρ
[27]	μέγιστον ἀγαθὸν οὔτε εὑρεῖν ᾤετο	εἶναι	ῥᾴδιον οὔτε εὑρόντας ἀσφαλὲς εἰς
[25]	φύσεως, μήτε τῆς αὐτῆς οὐσίας	εἶναι	ταῖς λογικαῖς, θνητάς τε καὶ
[34]	δὲ τῇ πόλει οὐδὲ κοινὰς	εἶναι	τὰς γυναῖκας νομοθετεῖ. Ἔστιν οὖν
[12]	μέρος ὡρισμένα τινὰ δεῖ παραδείγματα	εἶναι	τὰς ἰδέας, ὧν καὶ τὰς
[25]	φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ δὲ ἀθανάτους	εἶναι	τὰς ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε τὸ
[1]	ἡδονάς. Δεῖ δὲ καὶ ἐλευθέριον	εἶναι	τῇ γνώμῃ τὸν μέλλοντα φιλοσοφεῖν·
[30]	ἐπ´ ἀρετὴν μεταβῆναι· πολλὴν γὰρ	εἶναι	τὴν διάστασιν πρὸς ἄλληλα τῶν
[5]	διὰ συλλογισμοῦ· ὡς κατὰ λόγον	εἶναι	τῆς διαλεκτικῆς τὸ μὲν διαιρετικόν,
[2]	οὐχ ἕτερον εἴποι ἄν τις	εἶναι	τῆς πρὸς τὸ θεῖον ὁμοιώσεως·
[14]	οὐσίαν αὐτῆς ὑποστησώμεθα. Λέγων οὖν	εἶναί	τινα νοητὴν οὐσίαν ἀμέριστον, καὶ
[31]	δὲ κακὸν ἀδικία, ὥστε φευκτότερον	εἶναι	τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι· τὸ
[27]	ἐστι τὸ λέγειν, αὐτὸ μόνον	εἶναι	τὸ καλὸν ἀγαθόν, καὶ τὴν
[24]	μή. Ἔτι δὲ τὸ ἕτερον	εἶναι	τὸ λογιστικὸν τοῦ παθητικοῦ παρίσταται
[20]	οὐδαμῶς ὁρίζειν προσήκει· οὐδὲν γὰρ	εἶναι	τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ
[22]	ταῦτα οὐδὲν ἄλλο ἢ σύντηξιν	εἶναι.	Τὸ μὲν γὰρ φλέγμα ὑπάρχειν
[32]	οἴεται δὲ κατὰ φύσιν κατάστημα	εἶναι	τὸ μέσον ἀλγηδόνος τε καὶ
[6]	πράγματα καὶ διακρίνομεν αὐτά, ὥστε	εἶναι	τὸ ὄνομα διδασκαλικόν τι καὶ
[27]	οὐκ ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο	εἶναι	τοῖς ἀγαθοῖς ἀλλ´ ἐν τοῖς
[14]	φυσικῷ. Ὅταν δὲ εἴπῃ γενητὸν	εἶναι	τὸν κόσμον, οὐχ οὕτως ἀκουστέον
[4]	οὖν φῶμεν τὴν νόησιν ἀρχὴν	εἶναι	τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, οὐχὶ τὴν
[24]	κἀκ τοῦ ἑτέραν μὲν ἐπιμέλειαν	εἶναι	τοῦ λογιστικοῦ, ἑτέραν δὲ τοῦ
[18]	ὑπάρχον καὶ πυκνὸν ἀδελφὸν ᾤοντο	εἶναι	τοῦ μεθημερινοῦ φωτός. Τοῦτο δὴ
[6]	μὴ γὰρ ἄλλο τὴν ὀρθότητα	εἶναι	τοῦ ὀνόματος ἢ τὴν σύμφωνον
[19]	συγκρινόντων τοὺς μὲν τραχυτέρους στρυφνοὺς	εἶναι,	τοὺς δ´ ἧττον τοῦτο ἐργαζομένους
[5]	τῶν ἀνθρώπων τοὺς μὲν ἀγαθοὺς	εἶναι,	τοὺς δὲ κακούς, τοὺς δὲ
[33]	εἶδος ἀλλήλων διαφέρουσαι· τὸ δ´	εἶναι	τρεῖς αὐτὰς δηλοῦσι μάλιστα οἱ
[27]	ὠνόμασται, τοῦτο δέ φησι μεῖζον	εἶναι	τῷ ἔχοντι κακὸν ἐν Εὐθυδήμῳ.
[7]	οὔτε δόξαν διὰ τὸ ἐναργέστερα	εἶναι	τῶν αἰσθητῶν, οὔτε ἐπιστήμην διὰ
[7]	οὔτε ἐπιστήμην διὰ τὸ ἀμυδρότερα	εἶναι	τῶν πρώτων νοητῶν· ἀλλὰ δόξαν
[15]	δὲ διὰ τὸ ἰσόρροπόν τι	εἶναι	χρῆμα ἐν μέσῳ κείμενον, ὁμοίων
[28]	φρόνιμον καὶ δίκαιον καὶ ὅσιον	εἶναι,	ὡς ἐν Θεαιτήτῳ· διὸ καὶ
[28]	ποτὲ δὲ τὸ μόνον δίκαιον	εἶναι,	ὡς ἐν τῷ τελευταίῳ τῆς
[35]	ὑπόστασιν, ὃ καὶ εἴ τις	εἰπεῖν	ἢ νοῆσαι βιάζοιτο, περιτραπήσεται διὰ
[10]	κακόν (οὐ γὰρ θέμις τοῦτο	εἰπεῖν)	οὔτε ἀγαθόν (κατὰ μετοχὴν γάρ
[16]	σύννομον ἁπάσας νόμους τοὺς εἱμαρμένους	εἶπεν	αὐταῖς νομοθέτου τρόπον, ὅπως αὐτὸς
[14]	Ἡρακλείτῳ τῷ φυσικῷ. Ὅταν δὲ	εἴπῃ	γενητὸν εἶναι τὸν κόσμον, οὐχ
[28]	ποτὲ δ´ ἕπεσθαι, ὡς ὁπόταν	εἴπῃ·	ὁ μὲν δὴ θεός, ὥσπερ
[2]	φρόνησις ὠνόμασται, ὅπερ οὐχ ἕτερον	εἴποι	ἄν τις εἶναι τῆς πρὸς
[4]	τὸ ἐκ τούτων ἀποτελούμενον, ὅπερ	εἴποι	ἄν τις κρίσιν. Κυρίως μὲν
[7]	λέγωμεν. Τούτου τοίνυν τὸ μὲν	εἴπομεν	εἶναι θεολογικόν, τὸ δὲ φυσικόν,
[32]	ἐπ´ ἀγαθῷ. Ἄλογος μὲν οὖν	εἴρεται	κίνησις, ὅτι οὐ κρίσεις τὰ
[13]	εἰς ἓξ τρίγωνα σκαληνὰ τὰ	εἰρημένα	ἑκάστου διαιρουμένου· τοῦ δὲ ὀκταέδρου
[7]	χρησιμώταται οὖσαι τυγχάνουσι κατὰ τὰ	εἰρημένα.	Ὅθεν οὐδὲ ἐπιστήμας ταῦτα τὰ
[36]	ἀτάκτως· ὥστε μέντοι ἀπὸ τῶν	εἰρημένων	θεωρητικούς τε καὶ εὑρετικοὺς ἐξ
[27]	περὶ τῶν ἠθικῶς τῷ ἀνδρὶ	εἰρημένων	ῥητέον. Τὸ μὲν δὴ τιμιώτατον
[2]	νέων. Πρέπει δὴ ἐκ τῶν	εἰρημένων	τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς θεωρίας
[28]	καὶ πρὸς πόλεμον καὶ πρὸς	εἰρήνην	εὔθετα τὰ σώματα παρασκευάσει. ~Θείου
[17]	ὀμφαλὸν τόπους, περὶ ὧν ὕστερον	εἰρήσεται.	~Ἱδρύσαντες δὲ περὶ τὸ πρόσωπον
[36]	εἰσαγωγὴν εἰς τὴν Πλάτωνος δογματοποιΐαν	εἰρῆσθαι·	ὧν ἴσως τὰ μὲν τεταγμένως
[28]	ἀγαθόν, τοῦτο δὲ ἐκ θεοῦ	εἴρηται·	ἀκόλουθον οὖν τῇ ἀρχῇ τὸ
[10]	καὶ νῷ μόνῳ ληπτός, ὡς	εἴρηται,	ἐπεὶ οὔτε γένος ἐστὶν οὔτε
[36]	ὧν ἴσως τὰ μὲν τεταγμένως	εἴρηται,	τὰ δὲ σποράδην τε καὶ
[19]	τε καὶ ὁμίχλην· τούτων γὰρ	εἰς	ἄλληλα ἀμειβόντων ἡ τῆς ὀσφρήσεως
[22]	ἔνδειαν καὶ ὑπερβολὴν μετάστασίν τε	εἰς	ἄλλους οὐκ οἰκείους τόπους· δεύτερον
[8]	τοῦ κόσμου γένεσιν, τελευτῶντες δὲ	εἰς	ἀνθρώπων γένεσιν καὶ φύσιν. Καὶ
[2]	τὸν θεωρητικὸν βίον ὁρᾶται, μελετῆσαι	εἰς	ἀνθρώπων ἤθη. Ἥξει γὰρ ὁ
[26]	ποιήσει, ὅδε δὲ τάδε πείσεται·	εἰς	ἄπειρον γὰρ τοῦτο, ἀπείρων μὲν
[17]	καὶ ὕδατος, μοίρας τινὰς δανειζόμενοι	εἰς	ἀπόδοσιν, συνθέντες δὲ ἀοράτοις γόμφοις
[16]	ἄττα πρὸς ὡρισμένους χρόνους, ὡς	εἰς	αὐτὸ πάλιν ἀποδοθησόμενα, ἐδημιούργουν τὰ
[23]	νόσων περὶ τὸ ἧπαρ διαφθορὰς	εἰς	αὐτὸν δέχεσθαι. ~Ὅτι δὲ τριμερής
[28]	ἔφη, καὶ μακάριοί εἰσι καὶ	εἰς	βέλτιστον τόπον ἰόντες οἱ τὴν
[14]	ὄντα τῷ πλήθει, τὰ δὲ	εἰς	γένεσιν ἀριθμοῦ καὶ χρόνου καὶ
[16]	αἱ δὲ κρατηθεῖσαι ὑπὸ ἀδικίας	εἰς	γυναικὸς ἐν τῇ δευτέρᾳ γενέσει
[18]	ἕτερα, ἀπολισθαινόντων μὲν τῆς κυρτότητος,	εἰς	δὲ τὴν κοιλότητα συνιόντων. Οὕτω
[16]	τὸ νικῆσαι μὲν τὰ προσφύντα,	εἰς	δὲ τὴν οἰκείαν ἕξιν ἐλθεῖν.
[10]	ἀγαθὸν μέν ἐστι, διότι πάντα	εἰς	δύναμιν εὐεργετεῖ, παντὸς ἀγαθοῦ αἴτιος
[10]	ψυχὴν τοῦ κόσμου ἐπεγείρας καὶ	εἰς	ἑαυτὸν ἐπιστρέψας, τοῦ νοῦ αὐτῆς
[5]	τοίνυν ἐστὶν ἡ μὲν γένους	εἰς	εἴδη τομή, ἡ δὲ ὅλου
[5]	Τῇ τοίνυν τοῦ γένους πρῶτον	εἰς	εἴδη τομῇ χρῆσθαι δεῖ ὑπὲρ
[4]	διανοίᾳ ἀποβλέπῃ εἰς ταῦτα ὥσπερ	εἰς	ἐκεῖνα, ἀφ´ ὧν ἐγένετο, ἀναζωγράφησιν
[13]	ἐξ ὀκτὼ ὁμοίως διαιρουμένου ἑκάστου	εἰς	ἓξ σκαληνά, τὰ δὲ εἰκοσαέδρου
[13]	ἐκ τεττάρων ἰσοπλεύρων τριγώνων συνεστώσης,	εἰς	ἓξ τρίγωνα σκαληνὰ τὰ εἰρημένα
[14]	ἄσχιστος ἔμεινεν, ἡ δὲ ἐντὸς	εἰς	ἑπτὰ κύκλους ἐτμήθη ἐξ ἀρχῆς
[31]	νενοσηκότι ὑποσχεῖν ἰατρῷ τὸ σῶμα	εἰς	θεραπείαν· πᾶσα γὰρ κόλασις ἰατρεία
[16]	μὴ παυόμεναι δὲ τὸ τελευταῖον	εἰς	θηρίων φύσιν· τέλος δὲ αὐταῖς
[5]	κατιόντας μέχρι τῶν εἰδῶν, οἷον	εἰς	λογικὸν καὶ ἄλογον καὶ θνητὸν
[5]	εἴδη τομή, ἡ δὲ ὅλου	εἰς	μέρη· ὡς ἡνίκα τέμνομεν τὴν
[13]	ζῳδιακῷ κύκλῳ καὶ ἕκαστον αὐτῶν	εἰς	μοίρας τριάκοντα διαιρεῖται, παραπλησίως καὶ
[28]	δίκαιος γενέσθαι καὶ ἐπιτηδεύων ἀρετὴν	εἰς	ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ.
[16]	τοῖς ἄστροις· ἐμβιβάσας τε ὡς	εἰς	ὄχημα ἄστρον τὸ σύννομον ἁπάσας
[27]	εἶναι ῥᾴδιον οὔτε εὑρόντας ἀσφαλὲς	εἰς	πάντας ἐκφέρειν· πάνυ γοῦν ὀλίγοις
[13]	ἐκ πενταγώνων ὄντος δώδεκα, διαιρουμένων	εἰς	πέντε τρίγωνα, ὥστε ἕκαστον δι´
[5]	ὅταν ἓν καὶ ταὐτὸν ὄνομα	εἰς	πλείω πράγματα ἕλκηται· ἡ δὲ
[17]	μὲν εἰς στόμαχον, ἡ δὲ	εἰς	πνεύμονα ἰοῦσα. Διοικεῖται δὲ τὰ
[5]	ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ φωνῆς τομὴ	εἰς	σημαινόμενα, ὡς ὅταν ἓν καὶ
[17]	ἀρτηρία καὶ φάρυγξ, ἡ μὲν	εἰς	στόμαχον, ἡ δὲ εἰς πνεύμονα
[5]	δὲ ἐκτός· ἡ δὲ ὑποκειμένων	εἰς	συμβεβηκότα, ὡς ὅταν φῶμεν τῶν
[12]	δέ, δυοῖν ἐδέησεν αὐτῷ μεσοτήτων	εἰς	συναρμογήν· διὰ τοῦτο πυρὸς ἐν
[19]	ὀξεῖς, τοὺς δὲ ἐκθερμαίνοντας καὶ	εἰς	τὰ ἄνω θέοντας δριμεῖς, τοὺς
[21]	ἀντιπεριωθεῖ τὸν ἔξωθεν ἀέρα πάλιν	εἰς	τὰ ἐντός, οὕτω τε ἀπαύστως
[21]	θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ	εἰς	τὰ ἔξω πρὸς τὸ συγγενὲς
[33]	ἀνάπαλιν. Κοινῶς δὲ τῆς ἐρωτικῆς	εἰς	τὰς τρεῖς ἰδέας διῃρημένης τὰς
[13]	πρὸς ἄλληλα φέρεται τὰ λεπτομερέστερα	εἰς	τὰς τῶν ἁδρομερεστέρων χώρας. Διὰ
[4]	ἡ ψυχὴ τῇ διανοίᾳ ἀποβλέπῃ	εἰς	ταῦτα ὥσπερ εἰς ἐκεῖνα, ἀφ´
[19]	καὶ μικρά, βιαζομένων δὲ ἐλθεῖν	εἰς	τὴν ἐκείνων ἕδραν· σεισμὸς γάρ
[17]	καταπεμφθείσης ψυχῆς τὸ κύριον ἐνέδησαν	εἰς	τὴν κεφαλήν, ὥσπερ ἄρουραν ὑποθέντες
[10]	τοῦτον, ὡς καὶ ὁ ἥλιος	εἰς	τὴν ὅρασιν, ὅταν αὐτῷ προσβλέπῃ,
[36]	ὄν. ~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ πρὸς εἰσαγωγὴν	εἰς	τὴν Πλάτωνος δογματοποιΐαν εἰρῆσθαι· ὧν
[15]	τὴν τῶν ἀπλανῶν σφαίραν καὶ	εἰς	τὴν τῶν πλανωμένων· μεθ´ ἃς
[5]	καθόλου· χρησιμωτάτη δὲ ἡ ἐπαγωγὴ	εἰς	τὸ ἀνακινεῖν τὰς φυσικὰς ἐννοίας.
[3]	καὶ τὸ συλλογιστικόν, τοῦτο δὲ	εἰς	τὸ ἀποδεικτικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ
[25]	μεταβολὴν λαμβάνουσιν, ἡ μὲν οἰκειωτικὴ	εἰς	τὸ ἐπιθυμητικόν, ἡ δὲ ὁρμητικὴ
[3]	περὶ τὸν ἀναγκαῖον συλλογισμόν, καὶ	εἰς	τὸ ἐπιχειρηματικόν, ὃ θεωρεῖται περὶ
[25]	τὸ ἐπιθυμητικόν, ἡ δὲ ὁρμητικὴ	εἰς	τὸ θυμοειδές. ~Περὶ δὲ εἱμαρμένης
[27]	ἐκ τοῦ ζόφου ἀνόδου καὶ	εἰς	τὸ καθαρὸν φῶς προελθόντας, εὐλόγως
[32]	φύσιν κινουμένοις, τῆς δὲ ἡδονῆς	εἰς	τὸ κατὰ φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται
[5]	εἴς τε τὸ λογικὸν καὶ	εἰς	τὸ παθητικόν, καὶ αὖ πάλιν
[13]	κύβος συνίσταται· τῷ δὲ δωδεκαέδρῳ	εἰς	τὸ πᾶν ὁ θεὸς κατεχρήσατο,
[16]	αἱ μὲν δίκῃ βιώσονται καὶ	εἰς	τὸ σύννομον ἄστρον ἀφίξονται, αἱ
[4]	ἡ δὲ μετὰ τὸ ἐμβιβασθῆναι	εἰς	τόδε τὸ σῶμα· τούτων δὲ
[14]	κύκλῳ τῷ πρώτῳ, ἥλιον δὲ	εἰς	τὸν δεύτερον ἔταξε, ἑωσφόρον δὲ
[14]	τὸν ἱερὸν Ἑρμοῦ λεγόμενον ἀστέρα	εἰς	τὸν ἰσοταχῆ μὲν ἡλίῳ κύκλον
[20]	εἶναι βαρὺ μὲν τὸ χαλεπῶς	εἰς	τὸν παρὰ φύσιν τόπον ἑλκόμενον,
[35]	τὸ μὴ ὂν πραγματεύεται, ἀναχωρῶν	εἰς	τόπον διὰ τὸ σκοτεινὸν δυσδιόρατον.
[34]	καὶ εἰς τοὺς ἐπικούρους καὶ	εἰς	τοὺς δημιουργούς, ὧν τοῖς μὲν
[34]	εἴς τε τοὺς φρουροὺς καὶ	εἰς	τοὺς ἐπικούρους καὶ εἰς τοὺς
[10]	Ἐνεργεῖ δὲ ἀκίνητος, αὐτὸς ὢν	εἰς	τοῦτον, ὡς καὶ ὁ ἥλιος
[3]	περὶ τὸν ἔνδοξον συλλογισμόν, καὶ	εἰς	τρίτον τὸ ῥητορικόν, ὅπερ ἐστὶ
[5]	πράγματα ἕλκηται· ἡ δὲ συμβεβηκότων	εἰς	ὑποκείμενα, ὡς ὅταν φῶμεν τῶν
[15]	Ὁ δὲ αἰθὴρ ἐξωτάτω διῃρημένος	εἴς	τε τὴν τῶν ἀπλανῶν σφαίραν
[3]	λόγον διαλεκτική. Διαιρεῖται δὲ αὕτη	εἴς	τε τὸ διαιρετικὸν καὶ τὸ
[5]	καὶ αὖ πάλιν τὸ παθητικὸν	εἴς	τε τὸ θυμικὸν καὶ τὸ
[5]	ὡς ἡνίκα τέμνομεν τὴν ψυχὴν	εἴς	τε τὸ λογικὸν καὶ εἰς
[34]	καὶ ἡ πολιτεία διῃρημένη τριχῇ,	εἴς	τε τοὺς φρουροὺς καὶ εἰς
[36]	ἔστιν ὄν. ~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ πρὸς	εἰσαγωγὴν	εἰς τὴν Πλάτωνος δογματοποιΐαν εἰρῆσθαι·
[30]	οὐδὲ συνέπονται αἱ κακίαι ἀλλήλαις·	εἰσὶ	γάρ τινες ἐναντίαι, αἳ οὐκ
[15]	θεοὶ καὶ σφαιρικὰ τοῖς σχήμασιν.	~Εἰσὶ	δὲ καὶ ἄλλοι δαίμονες, οὓς
[33]	οὔτε τοῖς συμμέτροις δύναται ἐφαρμόσαι.	Εἰσὶ	δέ τινες καὶ ἄλλαι νομιζόμεναι
[19]	διορίζει τὴν ἐν τούτοις παραλλαγήν.	Εἰσὶ	δὲ χυμῶν διαφοραὶ ἑπτά· γλυκύς,
[28]	οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι, ἔφη, καὶ μακάριοί	εἰσι	καὶ εἰς βέλτιστον τόπον ἰόντες
[6]	τῶν δὲ συλλογισμῶν οἱ μέν	εἰσι	κατηγορικοί, οἱ δὲ ὑποθετικοί, οἱ
[25]	γε μὴν αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις	εἰσίν,	ἀθάνατος ἂν εἴη ψυχή· ὅτι
[6]	πᾶν δίκαιον καλόν· ὑποθετικαὶ δέ	εἰσιν	αἱ ἀκολουθίαν δηλοῦσαι ἢ μάχην.
[29]	ὢν καὶ δειλός. Ἀχώριστοι οὖν	εἰσὶν	αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων αἱ τέλειαι.
[6]	δὲ προτάσεων αἱ μὲν κατηγορικαί	εἰσιν,	αἱ δὲ ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ μὲν
[9]	πρῶτα αἰσθητά· εἰ δὲ τοῦτο,	εἰσὶν	αἱ ἰδέαι· ἀλλὰ μὴν διαφέρει
[9]	καὶ ἄτρεπτα· εἰ δὲ τοῦτο,	εἰσὶν	αἱ ἰδέαι· καὶ γὰρ εἰ
[9]	τε καὶ αὐτοτελεῖς. Ὅτι δέ	εἰσιν	αἱ ἰδέαι, καὶ οὕτω παραμυθοῦνται·
[9]	ἄρα λῆγον· εἰ δὲ τοῦτο,	εἰσὶν	αἱ ἰδέαι μέτρα τινὰ ἄϋλα
[14]	αἵτινες θεωρηταὶ οὐ τοῖς τυχοῦσιν	εἰσίν,	ἀλλὰ τοῖς πεπαιδευμένοις· ἐκ δὲ
[33]	μέσως διακειμένης. Ὥσπερ οὖν τρεῖς	εἰσὶν	ἕξεις ψυχῆς λογικοῦ ζῴου, ἡ
[30]	ὅτι μήτε τέχναι μήτε ἐπιστῆμαι	εἰσίν·	οὐδὲ γὰρ ἴδιον θεώρημα ἔχουσιν·
[25]	τὰς ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε τὸ	εἰσκρίνεσθαι	αὐτὰς τοῖς σώμασι, παρεμφυομένας ταῖς
[19]	τὸ δὲ ψυχρὸν ἁδρομερέστερον τῇ	εἰσόδῳ,	ἐξωθούντων μὲν τὰ ἐλάττονα καὶ
[21]	τούτου τοῦ κύκλου συντελουμένου ἡ	εἰσπνοή	τε καὶ ἐκπνοὴ συνίσταται. ~Νόσων
[22]	ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ,	εἴσω	δὲ κερασθὲν χολῇ μελαίνῃ τὴν
[21]	πόρων καὶ τῷ λόγῳ θεωρητῶν	εἴσω	χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ εἰς τὰ
[5]	ἐπὶ τὸ ἐν τοῖς νόμοις,	εἶτ´	ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος τοῦ
[5]	ἐπὶ τὸ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν,	εἶτα	ἀπὸ τούτου ἐπὶ τὸ ἐν
[10]	ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ, ἐπιφάνειαν νοήσαντες,	εἶτα	γραμμήν, καὶ τελευταῖον τὸ σημεῖον.
[5]	εἰ τὸ αὐτοκίνητον ἀρχὴ κινήσεως·	εἶτα	εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητος, ὅπερ
[10]	τὸ ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ νόμοις,	εἶτα	ἐπὶ τὸ πολὺ πέλαγος τοῦ
[10]	ἐπὶ τὸ τῆς ψυχῆς κάλλος,	εἶτα	τὸ ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ νόμοις,
[5]	ζητῶν τι ὑποτίθεται αὐτὸ ἐκεῖνο,	εἶτα	τῷ ὑποτεθέντι σκοπεῖ τί ἀκολουθεῖ,
[13]	τὸ πρῶτον τοῖς ἴχνεσιν ἀτάκτως,	εἶτα	ὑπὸ τοῦ θεοῦ πρὸς τάξιν
[9]	αἱ ἰδέαι, καὶ οὕτω παραμυθοῦνται·	εἴτε	γὰρ νοῦς ὁ θεὸς ὑπάρχει
[32]	ταύτας γὰρ ἀποβάλλομεν καταγνόντες αὐτῶν,	εἴτε	δεόντως εἴτε μὴ δεόντως. Ἐπ´
[4]	εἴτε οὕτως ἔχει τάδε τινά,	εἴτε	καὶ ἑτέρως. ~Τῆς διαλεκτικῆς δὲ
[9]	εἰκών, δεῖ τὸ παράδειγμα προϋποκεῖσθαι·	εἴτε	καὶ μὴ εἴη ἔξω τὸ
[32]	ἀποβάλλομεν καταγνόντες αὐτῶν, εἴτε δεόντως	εἴτε	μὴ δεόντως. Ἐπ´ ἀγαθῷ δὲ
[34]	καὶ αὐτὸ τοῦτο, εἴτε πολεμητέον,	εἴτε	μή. ~Ὁποῖος δέ ἐστιν ὁ
[9]	γὰρ νοῦς ὁ θεὸς ὑπάρχει	εἴτε	νοερόν, ἔστιν αὐτῷ νοήματα, καὶ
[4]	ἐπὶ μέτρα τινὰ ὡρισμένα κρίνομεν,	εἴτε	οὕτως ἔχει τάδε τινά, εἴτε
[34]	καὶ δὴ καὶ αὐτὸ τοῦτο,	εἴτε	πολεμητέον, εἴτε μή. ~Ὁποῖος δέ
[1]	δὲ καὶ ὁμωνύμως ταῖς ἀρεταῖς	εἴωθεν	ὀνομάζειν ὁ Πλάτων, σωφροσύνῃ τε
[12]	κατὰ δὴ τὸν εἰκότα λόγον	ἐκ	γῆς αὐτὸν καὶ πυρὸς ἐποίησεν·
[17]	γένεσιν ἐσόμενον· τὸ δὲ ὀστοῦν	ἐκ	γῆς καὶ μυελοῦ δευθέντων καὶ
[17]	ἔπλασαν μὲν προηγουμένως τὸν ἄνθρωπον	ἐκ	γῆς καὶ πυρὸς καὶ ἀέρος
[14]	τυχοῦσιν εἰσίν, ἀλλὰ τοῖς πεπαιδευμένοις·	ἐκ	δὲ πασῶν τῶν περιόδων ὁ
[4]	ἐσθ´ ὅτε δὲ καὶ μνήμη.	Ἐκ	δὲ τούτων ἁπλῶν οὐσῶν ἐπιστημῶν
[4]	τὴν προϋποκειμένην μνήμην συντίθεμεν τῇ	ἐκ	δευτέρου γενομένῃ αἰσθήσει καὶ ἐν
[5]	ἂν γένοιτο, ὁ δὲ ὅρος	ἐκ	διαιρέσεως γεννᾶται τοῦτον τὸν τρόπον·
[32]	πάθη, ἅπερ παρὰ φύσιν ἐστίν,	ἐκ	διαστροφῆς συστάντα καὶ ἐθῶν μοχθηρῶν·
[34]	τε ἐν Νόμοις καὶ ἡ	ἐκ	διορθώσεως ἐν Ἐπιστολαῖς, ᾗ χρῆται
[28]	ἀρχὴ τὸ ἀγαθόν, τοῦτο δὲ	ἐκ	θεοῦ εἴρηται· ἀκόλουθον οὖν τῇ
[14]	νοῦν αὐτῆς καὶ αὐτὴν ὥσπερ	ἐκ	κάρου τινὸς βαθέος ἢ ὕπνου,
[8]	τοὺς τὰς μορφὰς δημιουργεῖν βουλομένους	ἐκ	κηροῦ ἢ πηλοῦ προλεαίνοντας ταῦτα
[14]	ἑτερότητα, καὶ ἐπὶ τῶν μεριστῶν,	ἐκ	πάντων τούτων συνηράνικε τὴν ψυχήν·
[13]	παραπλησίως καὶ ἐπὶ τοῦ δωδεκαέδρου	ἐκ	πενταγώνων ὄντος δώδεκα, διαιρουμένων εἰς
[20]	καὶ προσέτι βαρὺ μὲν τὸ	ἐκ	πλειόνων μερῶν συγκείμενον, ἐλαφρὸν δὲ
[13]	Τὸ μὲν γὰρ σῶμα αὐτοῦ	ἐκ	πυρὸς γέγονε καὶ γῆς ὕδατός
[14]	σώματα ὁ θεὸς δημιουργήσας ὁρατὰ	ἐκ	πυρώδους τῆς πλείστης οὐσίας ἐφήρμοσε
[22]	τῶν ὁμογενῶν ἀνάπαλιν γένεσιν, οἷον	ἐκ	σαρκὸς εἰ γένοιτο αἷμα ἢ
[9]	μὴν εἰ ὁ κόσμος μὴ	ἐκ	ταὐτομάτου τοιοῦτός ἐστιν, οὐ μόνον
[13]	στοιχεῖον γίνεται, τῆς μὲν πυραμίδος	ἐκ	τεττάρων ἰσοπλεύρων τριγώνων συνεστώσης, εἰς
[12]	κινουμένην πρὸ τῆς οὐρανοῦ γενέσεως	ἐκ	τῆς ἀταξίας παραλαβὼν πρὸς τὴν
[12]	τὸν κόσμον, διότι ἀγαθὸς ἦν.	Ἐκ	τῆς πάσης οὖν ὕλης αὐτὸν
[27]	Ὡς γὰρ τούτους, τυχόντας τῆς	ἐκ	τοῦ ζόφου ἀνόδου καὶ εἰς
[14]	οὐσίας ἐφήρμοσε ταῖς σφαίραις ὑπαρχούσαις	ἐκ	τοῦ θατέρου κύκλου καὶ πλανωμένου.
[2]	ἐν τῷ πρᾶξαι τὰ ὑπαγορευόμενα	ἐκ	τοῦ λόγου. Τίμιος μὲν δὴ
[14]	ὑποστῆναι· τῆς δὲ ψυχῆς ταθείσης	ἐκ	τοῦ μέσου ἐπὶ τὰ πέρατα,
[23]	καὶ πυκνὸν καὶ λαμπρὸν τὴν	ἐκ	τοῦ νοῦ φερομένην δύναμιν· τὸν
[10]	γῆ ἢ ἀὴρ ἤ τι	ἐκ	τούτων· ἀλλ´ ἕκαστόν γε τούτων
[4]	εἴη ἄν τι καὶ τὸ	ἐκ	τούτων ἀποτελούμενον, ὅπερ εἴποι ἄν
[17]	αὐτὸ τὸ εὔχρηστον τῷ σώματι.	Ἐκ	τούτων δὲ καὶ τὰ ἐντὸς
[6]	δὲ ὑποθετικοί, οἱ δὲ μικτοὶ	ἐκ	τούτων· κατηγορικοὶ μέν, ὧν καὶ
[32]	ἡδονὴ καὶ λύπη ὡς ἂν	ἐκ	τούτων μεμιγμένοις. Τῶν δὲ παθῶν
[32]	τε καὶ λύπη, τἆλλα δ´	ἐκ	τούτων πέπλασται. Οὐ γὰρ συναριθμητέον
[7]	τάς τε ἀρχὰς καὶ τὰ	ἐκ	τῶν ἀρχῶν συγκείμενα, οὐδὲν δὲ
[2]	καὶ παιδείαν νέων. Πρέπει δὴ	ἐκ	τῶν εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς
[14]	~Τὰ μὲν δὴ σώματα συνιστάς,	ἐκ	τῶν ἐμφαινομένων ἐν τῇ ψυχῇ
[17]	συνέθεσαν δὲ τὸν μὲν μυελὸν	ἐκ	τῶν λείων τε καὶ ἀστραβῶν
[5]	καὶ ὑπάρχοντα ταῖς οὐσίαις ἢ	ἐκ	τῶν περιεχομένων δι´ ἐπαγωγῆς ἢ
[5]	τῶν περιεχομένων δι´ ἐπαγωγῆς ἢ	ἐκ	τῶν περιεχόντων διὰ συλλογισμοῦ· ὡς
[33]	καὶ χρήσασθαι· ἐπικρίνει δὲ αὐτὸν	ἐκ	τῶν προθέσεων αὐτοῦ καὶ ὁρμῶν,
[31]	ἐπαινετὸν ἦν τὸ καλόν, εἰ	ἐκ	φύσεως ἤ τινος θείας μοίρας
[17]	αὐτὴ δὲ ἡ σὰρξ ἐγένετο	ἔκ	τε ἁλμυροῦ καὶ ὀξέος οἷον
[10]	πᾶν σῶμα συνδύασμά τι εἶναι	ἔκ	τε ὕλης καὶ τοῦ σὺν
[9]	ταὐτομάτου τοιοῦτός ἐστιν, οὐ μόνον	ἔκ	τινός ἐστι γεγονώς, ἀλλὰ καὶ
[23]	παρέχῃ λαμπρόν· τὰς γοῦν ἐπιγινομένας	ἔκ	τινων νόσων περὶ τὸ ἧπαρ
[4]	τὴν ψυχὴν αὐτὸ τοῦτο νόησις	ἐκαλεῖτο,	γενομένης δὲ αὐτῆς ἐν σώματι
[14]	διδασκαλίαν αὐτῆς πεποίηται. Ἐπεὶ γὰρ	ἕκαστα	τῶν ὄντων κρίνομεν τῇ ψυχῇ,
[30]	φρόνησις, ἐπιστήμη ὑπάρχουσα, τὰ οἰκεῖα	ἑκάστῃ	ἐνδίδωσιν, ὡς καὶ ὁ κυβερνήτης
[30]	ἢ τάς γε πλείστας καθ´	ἑκάστην	ἑκατέρωθεν δύο κακίας, τὴν μὲν
[13]	ἐν τῷ ζῳδιακῷ κύκλῳ καὶ	ἕκαστον	αὐτῶν εἰς μοίρας τριάκοντα διαιρεῖται,
[10]	ἤ τι ἐκ τούτων· ἀλλ´	ἕκαστόν	γε τούτων οὐκ ἀρχικόν. Καὶ
[10]	ἔσται καὶ γενητὸς καὶ μεταβλητός·	ἕκαστον	δὲ τούτων ἄτοπον ἐπ´ αὐτοῦ.
[13]	διαιρουμένων εἰς πέντε τρίγωνα, ὥστε	ἕκαστον	δι´ ἓξ τριγώνων εἶναι, ἐν
[5]	δὲ αὐτὸ μὲν ὅ ἐστιν	ἕκαστον	ἢ ἄνωθεν διαιρετικῶς καὶ ὁριστικῶς
[14]	αὐτῇ, ἵν´ ἀεὶ τῶν ὑποπιπτόντων	ἕκαστον	κατὰ τὸ συγγενὲς καὶ παραπλήσιον
[34]	τὰς πόλεις τὸ τηνικάδε, ὅταν	ἕκαστον	μέρος αὐτονομῇ, ὥστε προβουλεύειν μὲν
[5]	δεῖ ὑπὲρ τοῦ διαγινώσκειν αὐτὸ	ἕκαστον	ὅ ἐστι κατὰ τὴν οὐσίαν·
[14]	οἵ τε ἄλλοι καθ´ ἕνα	ἕκαστον	περιόδοις ἰδίαις κέχρηνται, αἵτινες θεωρηταὶ
[29]	τρία μέρη τῆς ψυχῆς καὶ	ἕκαστον	πρὸς τῷ οἰκείῳ γίνεται καὶ
[12]	οὔσης αἰτίας ἀρχὴν τοῦ εἶναι	ἕκαστον	τοιοῦτον, οἷον αὐτὴ ὑπάρχει· ἀναγκαῖον
[15]	ἄν τις γενητοὺς θεούς, καθ´	ἕκαστον	τῶν στοιχείων, οἱ μὲν ὁρατοί,
[9]	ἔξω τὸ παράδειγμα, πάντη πάντως	ἕκαστος	ἐν αὐτῷ τὸ παράδειγμα ἴσχων
[14]	ἄλλοι πλανῆται ἀναλόγως κατὰ μοῖραν	ἕκαστος	ἰδίαν. Καὶ σελήνη μὲν μηνὸς
[12]	καὶ πρὸς ταύτης σειόμενα. Ἐξ	ἑκάστου	γὰρ ὅλου τῶν τεττάρων αὐτὸν
[13]	ἓξ τρίγωνα σκαληνὰ τὰ εἰρημένα	ἑκάστου	διαιρουμένου· τοῦ δὲ ὀκταέδρου ἐξ
[13]	ὀκταέδρου ἐξ ὀκτὼ ὁμοίως διαιρουμένου	ἑκάστου	εἰς ἓξ σκαληνά, τὰ δὲ
[6]	διδασκαλικόν τι καὶ διακριτικὸν τῆς	ἑκάστου	οὐσίας ὄργανον, ὡς ἡ κερκὶς
[29]	διάφορος εἴη ἂν καὶ ἡ	ἑκάστου	τελειότης· τοῦ μὲν δὴ λογιστικοῦ
[14]	σώματα μεριστὴν ὑπεστήσατο, ἐμφαίνων ὅτι	ἑκατέρας	τῶν οὐσιῶν ἐφάπτεσθαι δύναται τῇ
[31]	πάθος ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν μὲν δὴ	ἑκάτερον,	τὸ δὲ ἀδικεῖν τοσούτῳ κάκιον,
[33]	αὕτη δὲ ὑφίσταται, ὅταν ἐπίσης	ἑκάτερος	βούληται τὸν πλησίον καὶ ἑαυτὸν
[13]	δὲ ἀόρατός τε καὶ ἀναφής,	ἑκατέρου	ἡ δύναμις καὶ ἡ σύστασις
[30]	τάς γε πλείστας καθ´ ἑκάστην	ἑκατέρωθεν	δύο κακίας, τὴν μὲν καθ´
[33]	φυσικὴ τῶν γονέων πρὸς τὰ	ἔκγονα	καὶ ἡ τῶν συγγενῶν πρὸς
[16]	ἔνυδρον καὶ τὸ πεζόν, τοῖς	ἐκγόνοις	αὑτοῦ θεοῖς ἐπέταξε τὴν τούτων
[16]	πατρὶ πάντων καὶ τοῖς τούτου	ἐκγόνοις	θεοῖς, κατέπεμψεν ἐπὶ γῆν τὰς
[7]	ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν μεταβαίνειν ἐπ´	ἐκεῖνα,	ἃ ἔστιν ἰδεῖν μόνῳ τῷ
[4]	ἀποβλέπῃ εἰς ταῦτα ὥσπερ εἰς	ἐκεῖνα,	ἀφ´ ὧν ἐγένετο, ἀναζωγράφησιν τὸ
[26]	ὁπόταν ἐνεργῇ ἀπὸ τῆς ἕξεως	ἐκείνης,	ἣν κέκτηται· τὸ δὲ δυνατὸν
[12]	κόσμου ὡς ἂν ἀπεικονισμένου ἀπ´	ἐκείνης,	πρὸς ἣν ἀφομοιωθέντα ὑπὸ τοῦ
[4]	διάλογον, λόγον δὲ τὸ ἀπ´	ἐκείνης	ῥεῦμα διὰ τοῦ στόματος χωροῦν
[13]	ὕλη σείεται καὶ ταῦτα ὑπ´	ἐκείνης.	~Τὰ μὲν δὴ σώματα συνιστάς,
[10]	εἰ μὲν οὖν ὑφ´ ἑτέρου,	ἐκεῖνο	αὐτοῦ ἰσχυρότερον ἔσται, εἰ δὲ
[5]	ὁ ζητῶν τι ὑποτίθεται αὐτὸ	ἐκεῖνο,	εἶτα τῷ ὑποτεθέντι σκοπεῖ τί
[15]	λύσιν οὐκ ἔχει κατὰ τὴν	ἐκείνου	βούλησιν· τῶν δὲ ἄλλων οἱ
[15]	ἐκείνου παῖδες ἡγοῦνται, κατὰ τὴν	ἐκείνου	ἐντολὴν καὶ μίμησιν πράττοντες ὅσα
[14]	καὶ τὰς μορφάς, ἐφιεμένη τῶν	ἐκείνου	νοημάτων. Δῆλον οὖν ὅτι ζῷον
[15]	βούλησιν· τῶν δὲ ἄλλων οἱ	ἐκείνου	παῖδες ἡγοῦνται, κατὰ τὴν ἐκείνου
[27]	τῆς προσρήσεως τῷ ὁπωσοῦν μετέχειν	ἐκείνου	τοῦ πρώτου καὶ τιμιωτάτου, ὅνπερ
[19]	βιαζομένων δὲ ἐλθεῖν εἰς τὴν	ἐκείνων	ἕδραν· σεισμὸς γάρ τις καὶ
[32]	ἀλγηδόνος τε καὶ ἡδονῆς, οὐθετέρῳ	ἐκείνων	ὂν τὸ αὐτό, ἐν ᾧ
[8]	ἄποιον αὐτὸ ὑπάρχοι καὶ ἀμέτοχον	ἐκείνων	τῶν εἰδῶν, ἃ δεῖ αὐτὸ
[28]	διὸ καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε	ἐκεῖσε	φεύγειν ὅτι τάχιστα· φυγὴ δὲ
[19]	καὶ σπαράττοντας ὀξεῖς, τοὺς δὲ	ἐκθερμαίνοντας	καὶ εἰς τὰ ἄνω θέοντας
[13]	τοῦ θεοῦ ἡ ὕλη τυπωθεῖσα	ἐκινεῖτο	μὲν τὸ πρῶτον τοῖς ἴχνεσιν
[27]	ἧς ὥσπερ τι ὄμμα ψυχῆς	ἐκκαθηραμένους	καὶ ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν τε καὶ
[10]	ὥσπερ φῶς φανὲν καὶ οἷον	ἐκλάμψαν	τῇ οὕτως ἀνιούσῃ ψυχῇ· τούτῳ
[12]	ἄφθαρτον, ὂν τρόπον σφραγῖδος μιᾶς	ἐκμαγεῖα	γίνεται πολλὰ καὶ ἑνὸς ἀνδρὸς
[8]	τὰ τοιαῦτα καὶ ἐκτυπουμένην καθάπερ	ἐκμαγεῖον	καὶ σχηματιζομένην ὑπὸ τούτων, μηδὲν
[8]	περὶ ὕλης λέγωμεν. Ταύτην τοίνυν	ἐκμαγεῖόν	τε καὶ πανδεχὲς καὶ τιθήνην
[4]	καὶ ἡ αἴσθησις, τοῦτο κηρίνῳ	ἐκμαγείῳ	ὁ Πλάτων ἀπεικάζει. Ὅταν δὲ
[31]	τινος θείας μοίρας παρεγίνετο· καὶ	ἑκούσιον	ἂν εἴη ἡ ἀρετή, καθ´
[31]	ἔμμονον· τῷ δὴ τὴν ἀρετὴν	ἑκούσιον	εἶναι ἕπεται τὸ τὴν κακίαν
[14]	σελήνη μὲν μηνὸς μέτρον ποιεῖ,	ἐκπεριελθοῦσα	τὸν ἑαυτῆς κύκλον καὶ καταλαβοῦσα
[21]	συντελουμένου ἡ εἰσπνοή τε καὶ	ἐκπνοὴ	συνίσταται. ~Νόσων δὲ αἰτίας εἶναι
[17]	τὰ τῶν αἰσθητηρίων ὄργανα, ὑπηρεσίαν	ἐκτελέσοντα	τὴν προσήκουσαν· συνέθεσαν δὲ τὸν
[14]	τῶν ἐντός. Ἡ μὲν γὰρ	ἐκτὸς	ἄσχιστος ἔμεινεν, ἡ δὲ ἐντὸς
[14]	καὶ συνέχειν, κρατεῖν μέντοι τὰ	ἐκτὸς	αὐτῆς τῶν ἐντός. Ἡ μὲν
[14]	καλεῖται· φέρεται δὲ ἡ μὲν	ἐκτὸς	ἐπὶ τὰ δεξιὰ ἀπ´ ἀνατολῆς
[20]	καὶ ἀπηκριβωμένου ὁμαλῶς κατὰ τὴν	ἐκτὸς	ἐπιφάνειαν, οὐκ ἐν δίκῃ τὸ
[5]	δὲ περὶ σῶμα, τὰ δὲ	ἐκτός·	ἡ δὲ ὑποκειμένων εἰς συμβεβηκότα,
[8]	ἀναματτομένην δὲ τὰ τοιαῦτα καὶ	ἐκτυπουμένην	καθάπερ ἐκμαγεῖον καὶ σχηματιζομένην ὑπὸ
[8]	τι εὖ παρεσκευασμένον πρὸς ποικίλας	ἐκτυπώσεις	καὶ μορφάς, εἰ μὴ ἄποιον
[27]	οὔτε εὑρόντας ἀσφαλὲς εἰς πάντας	ἐκφέρειν·	πάνυ γοῦν ὀλίγοις τῶν γνωρίμων
[6]	τὴν φύσιν καὶ τὴν πρώτην	ἐκφώνησιν,	ἀλλὰ τὸ ἐξ ἀμφοῖν, ὥστε
[31]	ἀκούσιον ὑπάρχειν. Τίς γὰρ ἂν	ἑκὼν	ἐν τῷ καλλίστῳ ἑαυτοῦ μέρει
[13]	καὶ καθὸ μὲν πυραμίδος σχῆμα	ἔλαβεν	ἡ ὕλη, πῦρ ἐγένετο, τμητικωτάτου
[25]	τῶν πάλαι ἐγνωσμένων, ὧν λήθην	ἐλάβομεν	ἐνσωματωθέντες. Ἔτι τε ἡ ψυχὴ
[8]	καὶ τοὺς τὰ ἀλείμματα ἐξ	ἐλαίου	κατασκευάζοντας τὰ εὐώδη ἀοσμοτάτῳ τούτῳ
[19]	τῇ εἰσόδῳ, ἐξωθούντων μὲν τὰ	ἐλάττονα	καὶ μικρά, βιαζομένων δὲ ἐλθεῖν
[31]	ὁ τοιοῦτος ἐξηπάτηται, ὡς δι´	ἐλάττονός	τινος κακοῦ ἀποικονομησόμενος μεῖζον ἀγαθόν,
[13]	τοῦ σχήματος ὄντος καὶ ἐξ	ἐλαττόνων	τριγώνων, ταύτῃ δὲ καὶ μανοτάτου·
[30]	τὰ μὲν μείζω, τὰ δὲ	ἐλάττω,	οἷς ἀκολούθως καὶ παρὰ τῶν
[25]	ἀλόγους ψυχάς, ψιλῇ τε φαντασίᾳ	ἐλαυνομένας	καὶ οὔτε λογισμῷ οὔτε κρίσει
[20]	τὸ ἐκ πλειόνων μερῶν συγκείμενον,	ἐλαφρὸν	δὲ τὸ ἐξ ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν
[4]	ὡς ἔφαμεν, τότε μὲν νόησις	ἐλέγετο,	νῦν δὲ φυσικὴ ἔννοια, καλεῖται
[6]	πραγματείᾳ ἐλέγχων τε καὶ ἀποδεικνύων,	ἐλέγχων	μὲν διὰ ζητήσεως τὰ ψευδῆ,
[6]	καὶ τῇ τῶν συλλογισμῶν πραγματείᾳ	ἐλέγχων	τε καὶ ἀποδεικνύων, ἐλέγχων μὲν
[16]	δὲ τὰ λοιπὰ γένη ζῴων	ἔλειπεν,	ἅπερ ἔμελλε θνητὰ ἔσεσθαι, τό
[26]	οἷον τῷ· Πάρις ἁρπάσει τὴν	Ἑλένην,	ἐπ´ αὐτῷ ὄντι, ἀκολουθήσει τό·
[26]	ἀκολουθήσει τό· πολεμήσουσι περὶ τῆς	Ἑλένης	οἱ Ἕλληνες. Οὕτω γὰρ καὶ
[32]	Τοιαῦτά ἐστιν ἡδονή, λύπη, θυμός,	ἔλεος,	αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ τὸ ἡσθῆναι
[32]	τοὺς ἐχθροὺς ἀναγκαῖος, ὁ δὲ	ἔλεος	οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη δὲ πρὸς
[1]	καὶ πρὸς ἀλήθειαν καὶ πρὸς	ἐλευθερίαν	καὶ πρὸς σωφροσύνην, προσεῖναι δὲ
[1]	τὰς ἡδονάς. Δεῖ δὲ καὶ	ἐλευθέριον	εἶναι τῇ γνώμῃ τὸν μέλλοντα
[30]	κατ´ ἔνδειαν, ὡς ἐπὶ τῆς	ἐλευθεριότητος	ὁρᾶται ἐπὶ θάτερα μὲν μικρολογία,
[31]	μεῖζον ἀγαθόν, καὶ ταύτῃ ἀκουσίως	ἐλεύσεται·	ἀδύνατον γὰρ ὁρμᾶν τινὰ ἐπὶ
[16]	ἐν τῇ δευτέρᾳ γενέσει βίον	ἐλεύσονται,	μὴ παυόμεναι δὲ τὸ τελευταῖον
[4]	ἡ τότε λεγομένη νόησις νῦν	ἐλέχθη	φυσικὴ ἔννοια, νόησίς τις οὖσα
[33]	ὡς νῦν ἔχει· ὅταν δ´	ἕλῃ	τὸν ἐρώμενον, χρήσεται αὐτῷ παρεγγυῶν
[26]	παραπλήσιον· ἀλλὰ διότι ἥτις ἂν	ἕληται	ψυχὴ τοιοῦτον βίον καὶ τάδε
[19]	ἐλάττονα καὶ μικρά, βιαζομένων δὲ	ἐλθεῖν	εἰς τὴν ἐκείνων ἕδραν· σεισμὸς
[16]	εἰς δὲ τὴν οἰκείαν ἕξιν	ἐλθεῖν.	~Οἱ δὴ θεοὶ ἔπλασαν μὲν
[5]	ἂν ἐπί τινα ἀρχὴν ἀνυπόθετον	ἔλθῃ	ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ δ´ ἐστὶ πᾶσα
[14]	αὐτὸ σημεῖον πάντες οἱ πλανῆται	ἐλθόντες	ταύτην τὴν τάξιν λάβωσιν, ὥστε
[12]	κατὰ θαυμασιωτάτην πρόνοιαν καὶ δίαιταν	ἐλθόντος	ἐπὶ τὸ δημιουργεῖν τὸν κόσμον,
[5]	τὰ πρότερα ἀνιόντα, ἕως ἂν	ἔλθωμεν	ἐπὶ τὸ πρῶτον καὶ ὁμολογούμενον,
[17]	τε καὶ περὶ ταύτην ἔντερα	ἑλιχθέντα,	ἄνωθέν τε ἀπὸ στόματος ἀρτηρία
[5]	ταὐτὸν ὄνομα εἰς πλείω πράγματα	ἕλκηται·	ἡ δὲ συμβεβηκότων εἰς ὑποκείμενα,
[20]	εἰς τὸν παρὰ φύσιν τόπον	ἑλκόμενον,	κοῦφον δὲ τὸ ῥᾳδίως· καὶ
[30]	τὸ ὑπερβάλλειν τὸ προσῆκον ἢ	ἐλλείπειν·	οὔτε γὰρ ὁ μηδὲ γονέων
[30]	ἢ τὸ μέσον ὑπερβολῆς καὶ	ἐλλείψεως,	διὰ τοῦτο διὰ μεσότητος αἱ
[26]	πολεμήσουσι περὶ τῆς Ἑλένης οἱ	Ἕλληνες.	Οὕτω γὰρ καὶ ὁ Ἀπόλλων
[31]	καλλίστῳ ἑαυτοῦ μέρει καὶ τιμιωτάτῳ	ἕλοιτο	ἔχειν τὸ μέγιστον τῶν κακῶν;
[26]	ἐφ´ ἡμῖν· ὃ δ´ ἂν	ἑλομένων	ἡμῶν γένηται, τοῦτο ἔσται ἢ
[32]	θαρρῶν οὐδ´ ἔχων βέβαιον τὴν	ἐλπίδα	ἄχθεται. Ἐπιθυμίας δὴ καὶ φόβου
[31]	κακὰ βουλόμενον ἔχειν αὐτά, οὔτε	ἐλπίδι	ἀγαθοῦ οὔτε φόβῳ μείζονος κακοῦ.
[32]	μὲν ἀναμνηστικάς, τὰς δὲ μετ´	ἐλπίδος	γινομένας· καὶ τὰς μὲν αἰσχράς,
[16]	ὅλων δημιουργὸς ἰσαρίθμους τοῖς ἄστροις·	ἐμβιβάσας	τε ὡς εἰς ὄχημα ἄστρον
[4]	νοητά, ἡ δὲ μετὰ τὸ	ἐμβιβασθῆναι	εἰς τόδε τὸ σῶμα· τούτων
[25]	τοῖς σώμασι, παρεμφυομένας ταῖς τῶν	ἐμβρύων	διαπλαστικαῖς φύσεσι, καὶ διαμείβειν πολλὰ
[14]	Ἡ μὲν γὰρ ἐκτὸς ἄσχιστος	ἔμεινεν,	ἡ δὲ ἐντὸς εἰς ἑπτὰ
[16]	λοιπὰ γένη ζῴων ἔλειπεν, ἅπερ	ἔμελλε	θνητὰ ἔσεσθαι, τό τε πτηνὸν
[9]	γένοιτο, ὡς ἀπ´ ἐμοῦ ἡ	ἐμὴ	εἰκών, δεῖ τὸ παράδειγμα προϋποκεῖσθαι·
[23]	ἄγριον θρέμμα· τὸν πνεύμονα δὲ	ἐμηχανήσαντο	τῆς καρδίας χάριν μαλακόν τε
[31]	συνισταμένη διάπυρον καὶ γενναίαν καὶ	ἔμμονον·	τῷ δὴ τὴν ἀρετὴν ἑκούσιον
[4]	χρόνου πλῆθος ἐξίτηλος γένηται, ἀλλ´	ἔμμονος	καὶ σωζόμενος, ἡ τούτου σωτηρία
[9]	τινός τι γένοιτο, ὡς ἀπ´	ἐμοῦ	ἡ ἐμὴ εἰκών, δεῖ τὸ
[18]	κάτω πρὸς τὰ ἄνω καὶ	ἔμπαλιν	μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ δὲ γέγονε πρὸς
[11]	ὡσαύτως ἔχοντα, οὐδὲ μόνιμα καὶ	ἔμπεδα,	ἅ γε καὶ ἐν οἷς
[10]	Κατὰ γὰρ τὴν ἑαυτοῦ βούλησιν	ἐμπέπληκε	πάντα ἑαυτοῦ, τὴν ψυχὴν τοῦ
[10]	ἅτε τοῦ τῆς αἰσθήσεως πάθους	ἐμπιπλάμενοι,	ὥστε καὶ ὁπότε νοεῖν προαιροῖντο
[18]	δὴ ἡσυχίας γενομένης βραχυόνειροι ὕπνοι	ἐμπίπτουσιν,	ὑπολειφθεισῶν δέ τινων κινήσεων φαντάσματα
[7]	μαθηματικοῦ οὐχ ἣν ἔτυχεν οἰκειότητα	ἐμποιεῖ	πρὸς τὴν τοῦ ὄντος ἐπάνοδον,
[14]	ἀεὶ ἐν γενέσει ἐστὶ καὶ	ἐμφαίνει	τῆς αὑτοῦ ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν τι
[23]	τὴν διὰ τῶν ὀνείρων μαντικήν·	ἐμφαίνεσθαι	γὰρ ἐν αὐτῷ διὰ τὸ
[14]	δὴ σώματα συνιστάς, ἐκ τῶν	ἐμφαινομένων	ἐν τῇ ψυχῇ δυνάμεων τὴν
[14]	περὶ τὰ σώματα μεριστὴν ὑπεστήσατο,	ἐμφαίνων	ὅτι ἑκατέρας τῶν οὐσιῶν ἐφάπτεσθαι
[10]	ὁπότε νοεῖν προαιροῖντο τὸ νοητόν,	ἐμφανταζόμενον	ἔχειν τὸ αἰσθητόν, ὡς καὶ
[32]	καὶ ἐπὶ κακῷ, ἐπειδὴ κατ´	ἔμφασιν	ἀδιαφόρου πράγματος οὐ κινεῖται πάθος·
[32]	γὰρ συνίσταται ἢ κατὰ ἀγαθοῦ	ἔμφασιν	ἢ κατὰ κακοῦ. Ἀγαθὸν γὰρ
[14]	καὶ νοερόν· τό τε γὰρ	ἔμψυχον	ἀποτέλεσμα τοῦ μὴ ἐμψύχου ὅλον
[14]	ποιῆσαι ὁ θεὸς ἀκολούθως καὶ	ἔμψυχον	αὐτὸν ἐποίησε καὶ νοερόν· τό
[14]	γὰρ ἔμψυχον ἀποτέλεσμα τοῦ μὴ	ἐμψύχου	ὅλον ὅλου κρεῖττον καὶ τὸ
[24]	κακά, Θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν	ἐμῶν	βουλευμάτων· ἐπὶ δὲ τοῦ Λαίου
[31]	βλάβαι διάφοροι. καὶ τὸ ἀκούσιον	ἐν	ἀγνοίᾳ τινὶ ἢ πάθει κεῖται.
[6]	Κατὰ μὲν τὸ πρῶτον οὕτως	ἐν	Ἀλκιβιάδῃ· τὰ δίκαια καλά, τὰ
[6]	ἔν τε τῷ Παρμενίδῃ καὶ	ἐν	ἄλλοις ὑπέδειξε, τὸν ἐτυμολογικόν τε
[30]	ἐπεὶ οὔτε ἐπιστήμη οὔτε τέχνη	ἐν	ἄλλῳ μέρει τῆς ψυχῆς συνίσταται
[30]	καλὰ κατὰ λόγον, οὐ τὸν	ἐν	αὑταῖς· οὐ γὰρ ἔχουσιν· ἀλλὰ
[3]	τῇ πράξει τῶν καλῶν, καὶ	ἐν	αὐτῇ τῇ τοῦ λόγου θεωρίᾳ·
[18]	πρόσωπον τὰ φωσφόρα ὄμματα καθεῖρξαν	ἐν	αὐτοῖς τοῦ πυρὸς τὸ φωτοειδές,
[23]	τῶν ὀνείρων μαντικήν· ἐμφαίνεσθαι γὰρ	ἐν	αὐτῷ διὰ τὸ λεῖον καὶ
[9]	τὸ παράδειγμα, πάντη πάντως ἕκαστος	ἐν	αὐτῷ τὸ παράδειγμα ἴσχων τῶν
[6]	ἀκριβῶς ἐντύχοιμεν τῷ βιβλίῳ, ὥστε	ἐν	αὐτῷ ὑποδεδεῖχθαι, τίνα μὲν παρὰ
[34]	ἃς ἐν τῇ Πολιτείᾳ διεξῆλθεν·	ἐν	γὰρ ταύτῃ προτέραν μὲν ὑπέγραψε
[32]	ἀλόγων τῆς ψυχῆς μερῶν κινήσεις·	ἐν	γὰρ τῷ παθητικῷ τῆς ψυχῆς
[14]	ἦν κόσμος· ἀλλὰ διότι ἀεὶ	ἐν	γενέσει ἐστὶ καὶ ἐμφαίνει τῆς
[34]	οἱ ὄρειοι, ἢ βαρυτέραν, ὡς	ἐν	γεωλόφοις οἰκοῦντες πεδίοις· ἔνιοι δ´
[33]	μᾶλλον φατέον ἤπερ θεὸν μηδέποτε	ἐν	γηΐνῳ σώματι γεγενημένον, διαπορθμεύοντα τὰ
[4]	καὶ τὸ μὴ οὕτως ἔχον,	ἐν	δὲ τοῖς πρακτοῖς, τί τὸ
[28]	ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ.	Ἐν	δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ
[20]	κατὰ τὴν ἐκτὸς ἐπιφάνειαν, οὐκ	ἐν	δίκῃ τὸ μὲν ἄνω τὸ
[10]	νοῦς ἀμείνων, νοῦ δὲ τοῦ	ἐν	δυνάμει ὁ κατ´ ἐνέργειαν πάντα
[4]	ἐκ δευτέρου γενομένῃ αἰσθήσει καὶ	ἐν	ἑαυτοῖς λέγομεν φέρε Σωκράτης, ἵππος,
[30]	πάσας τὰς τοῦ σώματος κακίας	ἐν	ἑαυτῷ. Παραδεκτέον δὲ καὶ μεταξύ
[35]	περιτραπήσεται διὰ τὸ μάχην αὐτὸ	ἐν	ἑαυτῷ περιέχειν. Ἔστι δὲ τὸ
[29]	καὶ πρὸς ἄλλους· τὰ δὲ	ἐν	εἴδει αὐτῆς· λογικαὶ δὴ καὶ
[26]	ἀνδρὶ ἀρέσκει. Πάντα μέν φησιν	ἐν	εἱμαρμένῃ εἶναι, οὐ μὴν πάντα
[26]	τέκτων, ἔσται δὲ τὸ τηνικάδε	ἐν	ἕξει ἑνός τινος ἢ δυοῖν
[27]	καὶ διότι μὲν τὸ ἀγαθὸν	ἐν	ἐπιστήμῃ τοῦ πρώτου καὶ καλόν
[34]	Νόμοις καὶ ἡ ἐκ διορθώσεως	ἐν	Ἐπιστολαῖς, ᾗ χρῆται πρὸς τὰς
[10]	τῆς ψυχῆς κάλλος, εἶτα τὸ	ἐν	ἐπιτηδεύμασι καὶ νόμοις, εἶτα ἐπὶ
[27]	μεῖζον εἶναι τῷ ἔχοντι κακὸν	ἐν	Εὐθυδήμῳ. Ὅτι δὲ καὶ τὰς
[28]	προτέλεια δὲ καὶ προκαθάρσια τοῦ	ἐν	ἡμῖν δαίμονος, εἰ μέλλει τὰ
[32]	οὐδ´ ἐφ´ ἡμῖν. Ἄκουσι γοῦν	ἐν	ἡμῖν ἐγγίνεται πολλάκις καὶ ἀντιτείνουσιν·
[27]	ἐπωνυμίαν ἔχειν· μόνα δὲ τῶν	ἐν	ἡμῖν ἐφικνεῖσθαι αὐτοῦ τῆς ὁμοιότητος
[32]	τὰ πάθη φύσει πως ἀρχῆθεν	ἐν	ἡμῖν κινηθέντα φέρεται, τῆς μὲν
[18]	ὁμαλύνει τε καὶ διαχεῖ τὰς	ἐν	ἡμῖν κινήσεις, ἐπαγωγὸν ὕπνου γινόμενον,
[4]	τὸ μὲν εἴη ἂν ὁ	ἐν	ἡμῖν νοῦς, τὸ δὲ δι´
[28]	δίκαιον καὶ ὅσιον εἶναι, ὡς	ἐν	Θεαιτήτῳ· διὸ καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι
[23]	Τὸ μὲν γὰρ θυμικὸν ἔταξαν	ἐν	καρδίᾳ, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν ἐν
[7]	ὁ ἄνθρωπος καὶ τίνα χώραν	ἐν	κόσμῳ ἔχων, καὶ εἰ θεὸς
[4]	ὑποπίπτοντα καὶ τὰ πρακτά, ἀλλ´	ἐν	μὲν τῇ θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ τὸ
[34]	ἂν καὶ ναυμαχοῖεν, οἱ δὲ	ἐν	μεσογαίᾳ οἰκοῦντες πρὸς πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο
[12]	δεσμὸν ἔδει τινὰ συναγωγὸν ἀμφοτέρων	ἐν	μέσῳ γενέσθαι, θεῖος δὲ δεσμὸς
[15]	ἡ τοῦ ἀέρος ὑπάρχει, καὶ	ἐν	μέσῳ ἡ γῆ σὺν τῷ
[12]	εἰς συναρμογήν· διὰ τοῦτο πυρὸς	ἐν	μέσῳ καὶ γῆς ἀήρ τε
[15]	τὸ ἰσόρροπόν τι εἶναι χρῆμα	ἐν	μέσῳ κείμενον, ὁμοίων τῶν περιεχόντων.
[30]	μέρει τῆς ψυχῆς συνίσταται ἢ	ἐν	μόνῳ τῷ λογιστικῷ, αἱ μὲν
[34]	ὑποθέσεως, ὧν ἐστὶν ἥ τε	ἐν	Νόμοις καὶ ἡ ἐκ διορθώσεως
[11]	καὶ ἔμπεδα, ἅ γε καὶ	ἐν	οἷς δοκεῖ τι ποιεῖν πολὺ
[19]	ὕδατος δὲ λεπτοτέραν· σημεῖον δέ,	ἐν	οἷς εἰκότως λέγεται τὸ τῆς
[27]	τοῦτο αὐτῷ ἐπιδέδεικται καὶ μάλιστα	ἐν	ὅλῃ τῇ Πολιτείᾳ. Τὸν μὲν
[13]	ἕκαστον δι´ ἓξ τριγώνων εἶναι,	ἐν	ὅλῳ τῷ δωδεκαέδρῳ τριακοσίων ἑξήκοντα
[13]	θεὸς κατεχρήσατο, διότι ζῴδιά τε	ἐν	οὐρανῷ θεωρεῖται δώδεκα ἐν τῷ
[6]	κατὰ δὲ τὸ δεύτερον ὡς	ἐν	Παρμενίδῃ οὕτως· ὃ μὴ ἔχει
[27]	τὸ καλὸν ἀγαθόν· καὶ δὴ	ἐν	πλείστοις τοῦτο αὐτῷ ἐπιδέδεικται καὶ
[6]	ποιὸν πεπεράτωται. Τοὺς δὲ ὑποθετικοὺς	ἐν	πολλοῖς βιβλίοις εὑρήσομεν ἐρωτωμένους ὑπ´
[2]	δικάζειν, τὸ πρεσβεύειν, ἄριστα δ´	ἐν	πράξει καὶ ὡς ἐν ταύτῃ
[32]	τῇ λύπῃ· ὅ τε ἐπιθυμῶν	ἐν	προσδοκίᾳ μένων τοῦ τεύξεσθαι ἥδεται,
[22]	ὀξὺ καὶ ἁλμυρὸν φλέγμα τῶν	ἐν	ῥύσει παθῶν αἴτιον· πάντα δὲ
[4]	δὲ ἡ μὲν πρὸ τοῦ	ἐν	σώματι γενέσθαι τὴν ψυχὴν αὐτὸ
[4]	νόησις ἐκαλεῖτο, γενομένης δὲ αὐτῆς	ἐν	σώματι ἡ τότε λεγομένη νόησις
[25]	οἰκειωτικόν· αἵτινες δυνάμεις οὖσαι καὶ	ἐν	ταῖς ἀνθρωπίναις ψυχαῖς μετὰ τὸ
[32]	ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς καὶ τὰς	ἐν	ταῖς ἀρεταῖς ἡδονάς. Πεφυκυιῶν δὲ
[5]	σώματα καλοῦ μετίωμεν ἐπὶ τὸ	ἐν	ταῖς ψυχαῖς καλόν, ἀπὸ δὲ
[14]	φαίνων τὰ σύμπαντα· σελήνη δὲ	ἐν	τάξει δευτέρᾳ θεωρεῖται ἕνεκα τῆς
[34]	αὐτῶν καὶ ἱππασίαν ἂν ἐπασκοῖεν.	Ἐν	ταύτῃ δὲ τῇ πόλει οὐδὲ
[2]	δ´ ἐν πράξει καὶ ὡς	ἐν	ταύτῃ προηγούμενα τὸ περὶ νομοθεσίας
[2]	τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τὸ κεφάλαιον	ἐν	τῇ γνώσει τῆς ἀληθείας κεῖται,
[16]	κρατηθεῖσαι ὑπὸ ἀδικίας εἰς γυναικὸς	ἐν	τῇ δευτέρᾳ γενέσει βίον ἐλεύσονται,
[27]	αὐτοῦ τὰ συγγράμματα ἀναλάβοι, ἐτίθετο	ἐν	τῇ ἐπιστήμῃ καὶ θεωρίᾳ τοῦ
[14]	θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ τοίνυν σφαιρῶν οὐσῶν	ἐν	τῇ πλανωμένῃ σφαίρᾳ, ἑπτὰ σώματα
[34]	τὰς μὲν ἀνυποθέτους εἶναι, ἃς	ἐν	τῇ Πολιτείᾳ διεξῆλθεν· ἐν γὰρ
[3]	θέᾳ τῇ τῶν ὄντων, καὶ	ἐν	τῇ πράξει τῶν καλῶν, καὶ
[4]	τῆς πεπονθυίας δυνάμεως· ὁπόταν δὲ	ἐν	τῇ ψυχῇ διὰ τῶν αἰσθητηρίων
[14]	σώματα συνιστάς, ἐκ τῶν ἐμφαινομένων	ἐν	τῇ ψυχῇ δυνάμεων τὴν διδασκαλίαν
[10]	ὁ πρῶτος νοῦς πρὸς τὴν	ἐν	τῇ ψυχῇ νόησιν καὶ τὰ
[27]	ἀγαθά. Τὴν δὲ εὐδαιμονίαν οὐκ	ἐν	τοῖς ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο εἶναι τοῖς
[32]	τοῖς κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι δὲ	ἐν	τοῖς ἐναντίοις· καὶ ὁ μὲν
[5]	ἀπὸ δὲ τούτου ἐπὶ τὸ	ἐν	τοῖς ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα ἀπὸ τούτου
[27]	ἡγεῖτο εἶναι τοῖς ἀγαθοῖς ἀλλ´	ἐν	τοῖς θείοις τε καὶ μακαρίοις·
[19]	ὀσμή τι κατιὸν ἀπὸ τῶν	ἐν	τοῖς μυκτῆρσι φλεβίων πάθος μέχρι
[5]	εἶτα ἀπὸ τούτου ἐπὶ τὸ	ἐν	τοῖς νόμοις, εἶτ´ ἐπὶ τὸ
[34]	πρὸς τὰς νενοσηκυίας πόλεις τὰς	ἐν	τοῖς Νόμοις, ἤδη καὶ τόπον
[30]	ἀρεταί, διότι μέσως ἔχοντας ἡμᾶς	ἐν	τοῖς πάθεσι παρέχονται. ~Ἐπεὶ δὲ
[30]	Ἐπεὶ οὖν τὸ μὲν μέτριον	ἐν	τοῖς πάθεσι τὸ βέλτιστόν ἐστιν,
[30]	θάτερα δὲ ἀσωτία. Γίνεται γὰρ	ἐν	τοῖς πάθεσιν ἀμετρία κατὰ τὸ
[19]	καὶ τὸ ἐπὶ τούτῳ πάθος	ἐν	τοῖς σώμασι ῥῖγος ὑπάρχει. ~Βαρὺ
[6]	ὁ ἀνὴρ τοῖς μὲν ἀποδεικτικοῖς	ἐν	τοῖς ὑφηγητικοῖς διαλόγοις, τοῖς δὲ
[14]	κύκλον καὶ καταλαβοῦσα τὸν ἥλιον	ἐν	τοσούτῳ· ἥλιος δὲ ἐνιαυτῷ· περιελθὼν
[32]	καὶ ζῆλον καὶ ὅσα τοιαῦτα·	ἐν	τούτοις γὰρ ἐνορᾶται ἡδονὴ καὶ
[19]	τραχέων, ὡς κρίνειν καὶ τὰς	ἐν	τούτοις διαφοράς. Εἴκοντα μὲν δή
[19]	προσπτώσεις τῶν χυμῶν διορίζει τὴν	ἐν	τούτοις παραλλαγήν. Εἰσὶ δὲ χυμῶν
[17]	κεφαλῇ, ὥσπερ δορυφορουσῶν τὸ ἡγεμονικόν.	Ἐν	τούτῳ καὶ τὸ λογιστικὸν τῷ
[3]	φιλοσόφου σπουδὴ κατὰ τὸν Πλάτωνα	ἐν	τρισὶν ἔοικεν εἶναι· ἔν τε
[6]	κατὰ δὲ τὸ τρίτον οὕτως	ἐν	τῷ αὐτῷ βιβλίῳ· τὸ μετέχον
[11]	δύο καὶ τρία σώματα ἔσται	ἐν	τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἀτοπωτάτου τούτου
[6]	ἂν ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ὑπογεγραμμένην	ἐν	τῷ Εὐθυδήμῳ, εἰ ἀκριβῶς ἐντύχοιμεν
[27]	ἀληθείας πεδίον θεωμένας, ἐπείπερ καὶ	ἐν	τῷ ζῆν ἐφίεντο τῆς ἐπιστήμης
[13]	τε ἐν οὐρανῷ θεωρεῖται δώδεκα	ἐν	τῷ ζῳδιακῷ κύκλῳ καὶ ἕκαστον
[13]	ἑξήκοντα εὑρισκομένων τριγώνων, ὁπόσαι καὶ	ἐν	τῷ ζῳδιακῷ μοῖραι οὖσαι τυγχάνουσι.
[26]	παῖδ´, ἀποκτενεῖ ς´ ὁ φύς·	ἐν	τῷ θεσμῷ δὴ περιέχεται μὲν
[31]	ὑπάρχειν. Τίς γὰρ ἂν ἑκὼν	ἐν	τῷ καλλίστῳ ἑαυτοῦ μέρει καὶ
[6]	τὸν ἐτυμολογικόν τε τόπον ὅλον	ἐν	τῷ Κρατύλῳ διεξέρχεται· ἁπλῶς δὲ
[6]	δύναμιν τῆς διαλεκτικῆς. Τὰ δὲ	ἐν	τῷ Κρατύλῳ τοιοῦτον ἔχει νοῦν·
[29]	καὶ βέβαιον παρέχουσα τὸν ἄνθρωπον	ἐν	τῷ λέγειν καὶ πράττειν καθ´
[30]	δὲ ἑπομένας· ἡγουμένας μὲν τὰς	ἐν	τῷ λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν καὶ
[33]	τεχνική τις ὑπάρχει, ὅθεν καὶ	ἐν	τῷ λογιστικῷ συνίσταται τῆς ψυχῆς·
[32]	κουφισμὸν τοῦ κακοῦ· πλεονάζει μέντοι	ἐν	τῷ λυπεῖσθαι καὶ ὀχλεῖσθαι, καὶ
[23]	ἐν καρδίᾳ, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν	ἐν	τῷ μεταξὺ τόπῳ τοῦ τε
[7]	καὶ ἡ ἀστρονομία, καθ´ ἣν	ἐν	τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων τε
[30]	τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας δὲ τὰς	ἐν	τῷ παθητικῷ. Αὗται γὰρ πράττουσι
[6]	ἐρωτωμένους ὑπ´ αὐτοῦ, μάλιστα δ´	ἐν	τῷ Παρμενίδῃ τοιούτους εὕροιμεν ἂν
[2]	ἀληθείας κεῖται, τοῦ πρακτικοῦ δὲ	ἐν	τῷ πρᾶξαι τὰ ὑπαγορευόμενα ἐκ
[27]	δεδήλωται, τὰ δὲ κατὰ μετοχὴν	ἐν	τῷ πρώτῳ τῶν Νόμων οὕτω
[28]	τὸ μόνον δίκαιον εἶναι, ὡς	ἐν	τῷ τελευταίῳ τῆς Πολιτείας· οὐ
[10]	καὶ θεὸν συνεπινοεῖ διὰ τὴν	ἐν	τῷ τιμίῳ ὑπεροχήν. Ἀμερῆ τε
[6]	ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων ἡγεῖται,	ἐν	τῷ Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει·
[10]	τοῦ πατρὸς διακοσμεῖ σύμπασαν φύσιν	ἐν	τῷδε τῷ κόσμῳ. Ἄρρητος δ´
[4]	εἶναι, ἡ μὲν πρὸ τοῦ	ἐν	τῷδε τῷ σώματι γενέσθαι τὴν
[11]	σῶμα ἡ ποιότης. Πᾶσα ποιότης	ἐν	ὑποκειμένῳ, οὐδὲν δὲ σῶμα ἐν
[11]	ἐν ὑποκειμένῳ, οὐδὲν δὲ σῶμα	ἐν	ὑποκειμένῳ, οὐκ ἄρα σῶμα ἡ
[4]	μνήμῃ, ψευδὴς γίνεται ἡ δόξα·	ἐν	ᾧ δὲ γίνεται ἡ μνήμη
[32]	οὐθετέρῳ ἐκείνων ὂν τὸ αὐτό,	ἐν	ᾧ καὶ τὸν πλείω χρόνον
[6]	ἀμφοτέρων κατηγορεῖται, τοῦ δὲ τρίτου,	ἐν	ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις
[6]	δὲ ὑπόκειται, τοῦ δὲ δευτέρου,	ἐν	ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων
[6]	τριῶν, καὶ τοῦ μὲν πρώτου,	ἐν	ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος τοῦ
[14]	αὐτοῦ, ὡς ὄντος ποτὲ χρόνου,	ἐν	ᾧ οὐκ ἦν κόσμος· ἀλλὰ
[6]	Ἔστι δὲ ὁ συλλογισμὸς λόγος,	ἐν	ᾧ τεθέντων τινῶν ἕτερόν τι
[15]	μὲν ὁρατοί, οἱ δὲ ἀόρατοι,	ἔν	τε αἰθέρι καὶ πυρὶ ἀέρι
[3]	Πλάτωνα ἐν τρισὶν ἔοικεν εἶναι·	ἔν	τε τῇ θέᾳ τῇ τῶν
[6]	Καὶ μὴν τὰς δέκα κατηγορίας	ἔν	τε τῷ Παρμενίδῃ καὶ ἐν
[6]	ἄρα μὴ ἔχει μέρη τὸ	ἕν,	οὐδὲ σχήματος μετέχει. Κατὰ δὲ
[6]	εἰ μὴ ἔχει μέρη τὸ	ἕν,	οὔτε ἀρχὴν οὔτε μέσον οὔτε
[6]	εἰ μὴ ἔχει μέρη τὸ	ἕν,	οὔτε εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον·
[17]	ἀπόδοσιν, συνθέντες δὲ ἀοράτοις γόμφοις	ἕν	τι σῶμα ἐργασάμενοι, τῆς καταπεμφθείσης
[5]	τομὴ εἰς σημαινόμενα, ὡς ὅταν	ἓν	καὶ ταὐτὸν ὄνομα εἰς πλείω
[6]	ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν οὕτως· εἰ τὸ	ἓν	ὅλον ἐστὶ καὶ πεπερασμένον, τοῦτο
[12]	τε καὶ τὰ συνδούμενα πέφυκεν	ἓν	ποιεῖν, ἐπίπεδός τε οὐκ ἦν
[14]	ἔτους· οἵ τε ἄλλοι καθ´	ἕνα	ἕκαστον περιόδοις ἰδίαις κέχρηνται, αἵτινες
[25]	καὶ ἄφθαρτος. Τά τε ἄμεσα	ἐναντία	καὶ μὴ καθ´ αὑτὰ ἀλλὰ
[30]	κακίαι ἀλλήλαις· εἰσὶ γάρ τινες	ἐναντίαι,	αἳ οὐκ ἂν εἶεν περὶ
[19]	τούτων δὲ τὸν μὲν γλυκὺν	ἐναντίαν	φύσιν ἔχειν τοῖς ἄλλοις ἅπασι
[19]	καὶ θερμοῦ πάθος ἐναντιώτατα ὄντα	ἐναντίοις	αἰτίοις συνίσταται. Τὸ μὲν γὰρ
[32]	φύσιν, λυπηθῆναι δὲ ἐν τοῖς	ἐναντίοις·	καὶ ὁ μὲν θυμὸς πρὸς
[32]	ἡδονῶν τὰς μὲν μίγνυσθαι τοῖς	ἐναντίοις,	τὰς δὲ παραμένειν καθαράς τε
[25]	συμβεβηκὸς πέφυκεν ἐξ ἀλλήλων γίνεσθαι·	ἐναντίον	δὲ τοῦτο, ὃ καλοῦσιν οἱ
[11]	ἡ ποιότης· ἔτι ποιότης ποιότητι	ἐναντίον,	οὐ μὴν καὶ σῶμα σώματι,
[24]	αὑτὸ μάχεσθαι δυναμένου οὔτε τῶν	ἐναντιουμένων	πρὸς ἄλληλα περὶ τὸ αὐτὸ
[32]	προηγούμενον ἔχουσα, συνυπάρχουσά τε τῷ	ἐναντίῳ·	μίγνυται γὰρ ἡδονὴ καὶ λύπη,
[18]	γὰρ ἐφ´ ὧν μὲν ἐξ	ἐναντίων	τὸ λαιὸν καὶ τὸ δεξιὸν
[17]	τὴν ῥάχιν ἰοῦσαι τὴν κεφαλὴν	ἐναντίως	καταπλέκουσιν ἀλλήλαις ἀπαντῶσαι, σχίζονταί τε
[30]	πρὸς ἄλληλα τῶν ἄκρων καὶ	ἐναντίωσιν.	Ἡγητέον δὲ καὶ τῶν ἀρετῶν
[19]	μὴν ψυχροῦ καὶ θερμοῦ πάθος	ἐναντιώτατα	ὄντα ἐναντίοις αἰτίοις συνίσταται. Τὸ
[1]	τῇ γνώμῃ τὸν μέλλοντα φιλοσοφεῖν·	ἐναντιώτατον	γὰρ μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ θεωρεῖν
[4]	φυσικὴ ἔννοια, νόησίς τις οὖσα	ἐναποκειμένη	τῇ ψυχῇ. Ὅταν οὖν φῶμεν
[7]	μαθήματα οὔτε δόξαν διὰ τὸ	ἐναργέστερα	εἶναι τῶν αἰσθητῶν, οὔτε ἐπιστήμην
[5]	ἀφθάρτου ὄντος· ἀφ´ οὗ ἀρξάμενος	ἐναργοῦς	ὄντος συνθήσω τοιαύτην ἀπόδειξιν· εἰ
[7]	συνέστηκεν, οὕτως ἀκοὴ πρὸς τὸ	ἐναρμόνιον·	καὶ ὥσπερ ἀστρονομίᾳ τὸν νοῦν
[7]	οὐσίαν ποδηγούμεθα, οὕτω καὶ τῆς	ἐναρμονίου	φωνῆς κατακούοντες ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν
[22]	πρῶτον μὲν τὴν τῶν στοιχείων	ἔνδειαν	καὶ ὑπερβολὴν μετάστασίν τε εἰς
[30]	καθ´ ὑπερβολήν, τὴν δὲ κατ´	ἔνδειαν,	ὡς ἐπὶ τῆς ἐλευθεριότητος ὁρᾶται
[33]	παιδικά, ἀλλὰ μᾶλλον κωλύων καὶ	ἐνδεικνύμενος	ὅτι οὐ βιωτὸν αὐτῷ οὕτως
[8]	πηλοῦ προλεαίνοντας ταῦτα καὶ ὡς	ἐνδέχεται	ἀσχημάτιστα παρέχοντας. Προσήκει δὴ καὶ
[17]	οἱ θεοὶ τὸν ἄνθρωπον καὶ	ἐνδήσαντες	τῷ σώματι αὐτοῦ τὴν ψυχὴν
[30]	κατὰ τὸν ὑπὸ τῆς φρονήσεως	ἐνδιδόμενον	αὐταῖς, ἐξ ἔθους ἐγγινόμενον καὶ
[30]	ἐπιστήμη ὑπάρχουσα, τὰ οἰκεῖα ἑκάστῃ	ἐνδίδωσιν,	ὡς καὶ ὁ κυβερνήτης τοῖς
[6]	τοῖς ὑφηγητικοῖς διαλόγοις, τοῖς δὲ	ἐνδόξοις	πρὸς τοὺς σοφιστάς τε καὶ
[3]	ἐπιχειρηματικόν, ὃ θεωρεῖται περὶ τὸν	ἔνδοξον	συλλογισμόν, καὶ εἰς τρίτον τὸ
[17]	τῆς καταπεμφθείσης ψυχῆς τὸ κύριον	ἐνέδησαν	εἰς τὴν κεφαλήν, ὥσπερ ἄρουραν
[27]	τοιοῦτος ὢν λήψεται, οὐδὲ μισθῶν	ἕνεκα,	ἀλλὰ κἂν πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους
[7]	ὅταν γέ τις μὴ πράξεως	ἕνεκα	μετίῃ γεωμετρίαν, ἀλλὰ προσχρώμενος αὐτῇ
[14]	δὲ ἐν τάξει δευτέρᾳ θεωρεῖται	ἕνεκα	τῆς δυνάμεως, οἱ δὲ ἄλλοι
[27]	εὐτυχέστατον εἶναι καὶ εὐδαιμονέστατον, οὐχ	ἕνεκα	τῶν τιμῶν, ὧν τοιοῦτος ὢν
[33]	δὲ ἀστεία ψιλῆς τῆς ψυχῆς	ἕνεκεν,	ᾗ ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης πρὸς ἀρετήν·
[25]	γὰρ ἀπὸ τῶν κατὰ μέρος	ἐνενοοῦμεν	τὰς κοινότητας, πῶς ἂν τὰ
[10]	τῷ νῷ τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ.	Ἐνεργεῖ	δὲ ἀκίνητος, αὐτὸς ὢν εἰς
[10]	ἀεὶ νοοίη, καὶ αὕτη ἡ	ἐνέργεια	αὐτοῦ ἰδέα ὑπάρχει. Καὶ μὴν
[2]	ἡ δὲ πρᾶξις ψυχῆς λογικῆς	ἐνέργεια	διὰ σώματος γινομένη. Ἡ ψυχὴ
[4]	φθόγγου. Νόησις δ´ ἐστὶ νοῦ	ἐνέργεια	θεωροῦντος τὰ πρῶτα νοητά· αὕτη
[2]	δῆλον. Ἔστι τοίνυν ἡ θεωρία	ἐνέργεια	τοῦ νοῦ νοοῦντος τὰ νοητά,
[26]	κτήσηταί τινα τῶν ἕξεων· κατ´	ἐνέργειαν	δὲ ὁπόταν ἐνεργῇ ἀπὸ τῆς
[26]	τοῦ καθ´ ἕξιν καὶ κατ´	ἐνέργειαν	λεγομένου διήνεγκε. Τὸ μὲν γὰρ
[10]	τοῦ ἐν δυνάμει ὁ κατ´	ἐνέργειαν	πάντα νοῶν καὶ ἅμα καὶ
[31]	μεῖζον κακὸν ἂν τυγχάνοι τὸ	ἐνεργεῖν	αὐτὸν κατὰ ἀδικίαν τοῦ ἔχειν
[10]	θεός, αἴτιος ὑπάρχων τοῦ ἀεὶ	ἐνεργεῖν	τῷ νῷ τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ.
[26]	ἕξεων· κατ´ ἐνέργειαν δὲ ὁπόταν	ἐνεργῇ	ἀπὸ τῆς ἕξεως ἐκείνης, ἣν
[25]	σύμφυτον ἔχει τὴν ζωὴν ἀεὶ	ἐνεργοῦσαν	καθ´ αὑτήν. Ὅτι μὲν οὖν
[17]	λόγον περὶ τὴν κεφαλὴν καθίδρυσαν,	ἔνθα	μυελοῦ τε ἀρχαὶ καὶ νεύρων
[28]	Θεαιτήτῳ· διὸ καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι	ἐνθένδε	ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι τάχιστα· φυγὴ
[3]	ῥητορικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ τὸ	ἐνθύμημα,	ὃ καλεῖται ἀτελὴς συλλογισμός, καὶ
[14]	ἥλιον ἐν τοσούτῳ· ἥλιος δὲ	ἐνιαυτῷ·	περιελθὼν γὰρ τὸν ζῳοφόρον κύκλον
[7]	καὶ ἡμέρας, μηνῶν τε καὶ	ἐνιαυτῶν·	ἐξ ὧν κατά τινα οἰκείαν
[34]	ὡς ἐν γεωλόφοις οἰκοῦντες πεδίοις·	ἔνιοι	δ´ αὐτῶν καὶ ἱππασίαν ἂν
[30]	ἀνδρείους τινὰς καλοῦμεν, καί φαμεν	ἐνίοτε	ἀνδρείους τινὰς ὄντας ἄφρονας ὑπάρχειν,
[4]	δὲ ὑπ´ αὐτοῦ ἡ φυσικὴ	ἔννοια	καὶ ἐπιστήμη ἁπλῆ καὶ πτέρωμα
[4]	νόησις ἐλέγετο, νῦν δὲ φυσικὴ	ἔννοια,	καλεῖται δὲ ὑπ´ αὐτοῦ ἡ
[4]	λεγομένη νόησις νῦν ἐλέχθη φυσικὴ	ἔννοια,	νόησίς τις οὖσα ἐναποκειμένη τῇ
[25]	ἂν τὸ ἀρχικὸν εἶεν αἱ	ἔννοιαι;	ἀναμνηστικῶς οὖν νοοῦμεν ἀπὸ μικρῶν
[10]	(οὐδὲ γὰρ τοῦτο κατὰ τὴν	ἔννοιαν	αὐτοῦ) οὔτε ποιόν (οὐ γὰρ
[4]	τὸ πραττόμενον. Τῷ γὰρ ἔχειν	ἔννοιαν	φυσικὴν καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ τῷ
[5]	εἰς τὸ ἀνακινεῖν τὰς φυσικὰς	ἐννοίας.	~Τοῦ δὲ λόγου, ὃν καλοῦμεν
[4]	καὶ ἀναφέροντες ἐπὶ τὰς φυσικὰς	ἐννοίας	ὡς ἐπὶ μέτρα τινὰ ὡρισμένα
[29]	ὀρθοῦ διασωστική ἐστι, τὸ γὰρ	ἔννομον	δόγμα ὀρθός τίς ἐστι λόγος·
[29]	ἀρετάς. Ἡ γὰρ ἀνδρία δόγματος	ἐννόμου	διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ διασωστική
[29]	δεινοῦ, τουτέστι διασωστικὴ δύναμις δόγματος	ἐννόμου.	Ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐστὶ συμφωνία
[29]	Ἡ δὲ ἀνδρία ἐστι δόγματος	ἐννόμου	σωτηρία περὶ τοῦ δεινοῦ τε
[10]	ἀφαίρεσιν τούτων, ὅπως καὶ σημεῖον	ἐνοήσαμεν	κατὰ ἀφαίρεσιν ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ,
[33]	ψιλῆς τῆς ψυχῆς ἕνεκεν, ᾗ	ἐνορᾶται	ἐπιτηδειότης πρὸς ἀρετήν· ἡ δὲ
[32]	ὅσα τοιαῦτα· ἐν τούτοις γὰρ	ἐνορᾶται	ἡδονὴ καὶ λύπη ὡς ἂν
[12]	μιᾶς ἐκμαγεῖα γίνεται πολλὰ καὶ	ἑνὸς	ἀνδρὸς εἰκόνες μυρίαι ἐπὶ μυρίαις,
[10]	ταῦτα, ἀλλ´ ὡς κατὰ πάντα	ἑνὸς	νοουμένου. Καὶ ἀγαθὸν μέν ἐστι,
[26]	δὲ τὸ τηνικάδε ἐν ἕξει	ἑνός	τινος ἢ δυοῖν τούτων, ὁπόταν
[25]	πάλαι ἐγνωσμένων, ὧν λήθην ἐλάβομεν	ἐνσωματωθέντες.	Ἔτι τε ἡ ψυχὴ οὐ
[25]	ταῖς ἀνθρωπίναις ψυχαῖς μετὰ τὸ	ἐνσωματωθῆναι	οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν, ἡ μὲν
[17]	κοιλία τε καὶ περὶ ταύτην	ἔντερα	ἑλιχθέντα, ἄνωθέν τε ἀπὸ στόματος
[2]	ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει,	ἐντεῦθεν	ἂν γένοιτο δῆλον. Ἔστι τοίνυν
[23]	~Ἑξῆς δὲ περὶ ψυχῆς ῥητέον,	ἐντεῦθέν	ποθεν ἀναλαβόντας τὸν λόγον, εἰ
[11]	καλούμενον φυσικὸν τόπον ἑξῆς χωρητέον	ἐντεῦθέν	ποθεν ἀρξαμένους. ~Ἐπεὶ γὰρ τῶν
[24]	τόποις ἰδίοις διανενέμηται, μάθοιμεν ἂν	ἐντεῦθεν.	Πρῶτον μὲν δὴ τὰ φύσει
[15]	παῖδες ἡγοῦνται, κατὰ τὴν ἐκείνου	ἐντολὴν	καὶ μίμησιν πράττοντες ὅσα πράττουσιν,
[14]	ἐπὶ δύσιν κινουμένη, ἡ δ´	ἐντὸς	ἀνάπαλιν ἐπὶ τὰ ἀριστερά, ἀπὸ
[14]	ἐκτὸς ἄσχιστος ἔμεινεν, ἡ δὲ	ἐντὸς	εἰς ἑπτὰ κύκλους ἐτμήθη ἐξ
[14]	μέντοι τὰ ἐκτὸς αὐτῆς τῶν	ἐντός.	Ἡ μὲν γὰρ ἐκτὸς ἄσχιστος
[18]	τῷ πλησίον ἀέρι, συνεχόμενον δὲ	ἐντὸς	ὁμαλύνει τε καὶ διαχεῖ τὰς
[15]	φύλαξ καὶ νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν	ἐντὸς	οὐρανοῦ θεῶν μετά γε τὴν
[21]	ἔξωθεν ἀέρα πάλιν εἰς τὰ	ἐντός,	οὕτω τε ἀπαύστως τούτου τοῦ
[14]	καὶ τεταγμένη, ἡ μέντοι τῶν	ἐντὸς	ποικίλη καὶ ἀνατολαῖς τε καὶ
[17]	Ἐκ τούτων δὲ καὶ τὰ	ἐντὸς	συνεπλέχθη σπλάγχνα καὶ κοιλία τε
[4]	κατά τινα ὁμοιότητα Σωκράτει πάλιν	ἐντυγχάνειν,	ἔπειτα τὴν ἀπὸ Πλάτωνος αἴσθησιν
[6]	ἐν τῷ Εὐθυδήμῳ, εἰ ἀκριβῶς	ἐντύχοιμεν	τῷ βιβλίῳ, ὥστε ἐν αὐτῷ
[4]	μνήμης καὶ αἰσθήσεως. Ὁπόταν γὰρ	ἐντύχωμεν	αἰσθητῷ τινι πρῶτον καὶ ἀπ´
[4]	καὶ ἀπὸ ταύτης μνήμη, ἔπειτα	ἐντύχωμεν	τῷ αὐτῷ πάλιν αἰσθητῷ, τὴν
[4]	γὰρ ἔχων τις μνήμην Σωκράτους	ἐντυχὼν	Πλάτωνι οἰηθῇ κατά τινα ὁμοιότητα
[16]	τό τε πτηνὸν καὶ τὸ	ἔνυδρον	καὶ τὸ πεζόν, τοῖς ἐκγόνοις
[4]	καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος, φύσει	ἐνυπάρχων·	οὐκοῦν ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ λόγου
[4]	ἀπεικάζει. Ὅταν δὲ τὰ δοξασθέντα	ἐξ	αἰσθήσεως καὶ μνήμης ἀναπλάσασα ἡ
[6]	τὸ ἄρα λῆγον. Τῶν δὲ	ἐξ	ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν οὕτω πως τὰς
[36]	εἰρημένων θεωρητικούς τε καὶ εὑρετικοὺς	ἐξ	ἀκολουθίας καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοῦ
[6]	μικτῶν δὲ μέμνηται, τῶν μὲν	ἐξ	ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν οὕτως· εἰ τὸ
[25]	αὑτὰ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς πέφυκεν	ἐξ	ἀλλήλων γίνεσθαι· ἐναντίον δὲ τοῦτο,
[6]	τὴν πρώτην ἐκφώνησιν, ἀλλὰ τὸ	ἐξ	ἀμφοῖν, ὥστε εἶναι παντὸς ὄνομα
[6]	κειμένων δι´ αὐτῶν τῶν τεθέντων	ἐξ	ἀνάγκης συμβαίνει· τῶν δὲ συλλογισμῶν
[14]	ἐντὸς εἰς ἑπτὰ κύκλους ἐτμήθη	ἐξ	ἀρχῆς νεμηθεῖσα κατὰ διπλάσια καὶ
[5]	προσεχεῖς διαφοραὶ τῷ γένει τῷ	ἐξ	αὐτῶν, ὅρον ἀνθρώπου γίνεσθαι. Ἀναλύσεως
[30]	ὑπὸ τῆς φρονήσεως ἐνδιδόμενον αὐταῖς,	ἐξ	ἔθους ἐγγινόμενον καὶ ἀσκήσεως· καὶ
[13]	ἓξ σκαληνά, τὰ δὲ εἰκοσαέδρου	ἐξ	εἴκοσι. Τὸ δὲ ἕτερον, λέγω
[12]	ὕλην καὶ πρὸς ταύτης σειόμενα.	Ἐξ	ἑκάστου γὰρ ὅλου τῶν τεττάρων
[8]	δὲ καὶ τοὺς τὰ ἀλείμματα	ἐξ	ἐλαίου κατασκευάζοντας τὰ εὐώδη ἀοσμοτάτῳ
[13]	τμητικωτάτου τοῦ σχήματος ὄντος καὶ	ἐξ	ἐλαττόνων τριγώνων, ταύτῃ δὲ καὶ
[18]	Οὕτω γὰρ ἐφ´ ὧν μὲν	ἐξ	ἐναντίων τὸ λαιὸν καὶ τὸ
[13]	ἑκάστου διαιρουμένου· τοῦ δὲ ὀκταέδρου	ἐξ	ὀκτὼ ὁμοίως διαιρουμένου ἑκάστου εἰς
[20]	μερῶν συγκείμενον, ἐλαφρὸν δὲ τὸ	ἐξ	ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν δὲ τούτῳ τῷ
[13]	ἰσοσκελῆ τρίγωνα συνελθόντα τετράγωνον ποιεῖ,	ἐξ	ὁποίων ἓξ τετραγώνων ὁ κύβος
[17]	πυρὶ βαφέντων· τὰ δὲ νεῦρα	ἐξ	ὀστοῦ καὶ σαρκός· αὐτὴ δὲ
[10]	τὸ γὰρ μέρος καὶ τὸ	ἐξ	οὗ, πρότερον ὑπάρχει τούτου, οὗ
[10]	εἰ γὰρ σῶμα ὁ θεός,	ἐξ	ὕλης ἂν εἴη καὶ εἴδους·
[10]	αὐτόθεν δέ· εἰ σῶμά ἐστιν,	ἐξ	ὕλης ἂν ὑπάρχοι· ἢ πῦρ
[10]	τρόπον· ἄτοπον δὲ τὸν θεὸν	ἐξ	ὕλης εἶναι καὶ εἴδους· οὐ
[10]	ὕστερον γενήσεται τῆς ὕλης, εἰ	ἐξ	ὕλης ὑπάρχοι· ὧν ἀτόπων ὄντων
[5]	ἀθάνατος ἡ ψυχή. Ἡ δὲ	ἐξ	ὑποθέσεως ἀνάλυσίς ἐστι τοιαύτη· ὁ
[5]	καὶ ἀμέσους προτάσεις, ἡ δὲ	ἐξ	ὑποθέσεως ἀνιοῦσα ἐπὶ τὰς ἀνυποθέτους
[34]	Ὑπογράφει δὲ καὶ ἄλλας πολιτείας	ἐξ	ὑποθέσεως, ὧν ἐστὶν ἥ τε
[6]	προτάσεις ὑπάρχουσιν, ὑποθετικοὶ δὲ οἱ	ἐξ	ὑποθετικῶν προτάσεων, μικτοὶ δὲ οἱ
[10]	τὸ βέλτιον· ἄμφω δὲ ἄτοπα·	ἐξ	ὧν ἁπάντων ἀναφαίνεται καὶ τὸ
[13]	νοῦ καὶ φρονήσεως οἰκείαν ὑπάρχουσαν.	~Ἐξ	ὧν δὲ συνέστηκεν ὁ κόσμος,
[7]	ἡμέρας, μηνῶν τε καὶ ἐνιαυτῶν·	ἐξ	ὧν κατά τινα οἰκείαν ὁδὸν
[17]	λείων τε καὶ ἀστραβῶν τριγώνων,	ἐξ	ὧν τὰ στοιχεῖα ἐγένετο, σπέρματος
[13]	ὀκτὼ ὁμοίως διαιρουμένου ἑκάστου εἰς	ἓξ	σκαληνά, τὰ δὲ εἰκοσαέδρου ἐξ
[13]	συνελθόντα τετράγωνον ποιεῖ, ἐξ ὁποίων	ἓξ	τετραγώνων ὁ κύβος συνίσταται· τῷ
[13]	τεττάρων ἰσοπλεύρων τριγώνων συνεστώσης, εἰς	ἓξ	τρίγωνα σκαληνὰ τὰ εἰρημένα ἑκάστου
[13]	πέντε τρίγωνα, ὥστε ἕκαστον δι´	ἓξ	τριγώνων εἶναι, ἐν ὅλῳ τῷ
[35]	τὸ μὴ ὄν, καθ´ ὃ	ἐξακούεται,	οὐ ψιλὴ ἀπόφασις τοῦ ὄντος,
[28]	εὐδαίμονα. ~Οἷς πᾶσιν ἀκόλουθον τέλος	ἐξέθετο	ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν·
[26]	ἔσται δὲ τὸ τηνικάδε ἐν	ἕξει	ἑνός τινος ἢ δυοῖν τούτων,
[27]	τῆς δὲ τούτων θεωρίας σφοδροτέραν	ἕξειν	ὄρεξιν· οἷς συνῳδόν ἐστι τὸ
[33]	διακειμένης. Ὥσπερ οὖν τρεῖς εἰσὶν	ἕξεις	ψυχῆς λογικοῦ ζῴου, ἡ μὲν
[31]	κεῖται. ἅπαντα δὲ τὰ τοιαῦτα	ἔξεστιν	ἀποτρίψασθαι καὶ λόγῳ καὶ ἤθεσιν
[9]	παράδειγμα, ὡς δὲ πρὸς αὑτὴν	ἐξεταζομένη	οὐσία. Καθόλου γὰρ πᾶν τὸ
[26]	μάθῃ καὶ κτήσηταί τινα τῶν	ἕξεων·	κατ´ ἐνέργειαν δὲ ὁπόταν ἐνεργῇ
[26]	δὲ ὁπόταν ἐνεργῇ ἀπὸ τῆς	ἕξεως	ἐκείνης, ἣν κέκτηται· τὸ δὲ
[13]	ἐν ὅλῳ τῷ δωδεκαέδρῳ τριακοσίων	ἑξήκοντα	εὑρισκομένων τριγώνων, ὁπόσαι καὶ ἐν
[27]	καὶ πολὺ πρόσθεν αὐτῶν ὡς	ἐξηπατημένων·	οὕτω δὴ καὶ τοὺς ἀπὸ
[31]	ἐπὶ κακίαν, πάντως ὁ τοιοῦτος	ἐξηπάτηται,	ὡς δι´ ἐλάττονός τινος κακοῦ
[27]	λαμβάνει τὸ ἀληθεύειν ἢ μή.	~Ἑξῆς	δ´ ἐπὶ κεφαλαίων περὶ τῶν
[10]	ὥστε εἶεν ἂν αἱ ἰδέαι.	~Ἑξῆς	δὲ περὶ τῆς τρίτης ἀρχῆς
[7]	δὴ διαλεκτικὸν ἐπὶ τοσοῦτον ὑπογεγράφθω·	~ἑξῆς	δὲ περὶ τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν.
[23]	δὲ ὕδατος, τεταρταῖον δὲ γῆς.	~Ἑξῆς	δὲ περὶ ψυχῆς ῥητέον, ἐντεῦθέν
[28]	εἰκασμένην ψυχὴν καὶ τὰ τούτοις	ἑξῆς.	Καὶ γάρ τοι τῆς ὠφελείας
[28]	καὶ τελευτὴν καὶ τὰ τούτοις	ἑξῆς·	ποτὲ δὲ ἀμφότερα, ὡς ὁπόταν
[27]	τὰ δὲ θεῖα, καὶ τὰ	ἑξῆς	τούτοις. Εἰ δέ τι κεχωρισμένον
[11]	δὲ τὸν καλούμενον φυσικὸν τόπον	ἑξῆς	χωρητέον ἐντεῦθέν ποθεν ἀρξαμένους. ~Ἐπεὶ
[21]	καὶ καθ´ ὃ ἂν μέρος	ἐξίῃ,	ἀντιπεριωθεῖ τὸν ἔξωθεν ἀέρα πάλιν
[16]	προσφύντα, εἰς δὲ τὴν οἰκείαν	ἕξιν	ἐλθεῖν. ~Οἱ δὴ θεοὶ ἔπλασαν
[26]	ἀποσημαίνει πρός τινα οὔπω τὴν	ἕξιν	ἔχοντα· ὡς ὁ παῖς δυνάμει
[26]	τὸ δὲ δυνάμει τοῦ καθ´	ἕξιν	καὶ κατ´ ἐνέργειαν λεγομένου διήνεγκε.
[28]	διδασκαλίᾳ καὶ θεωρημάτων παραδόσει ὥστε	ἐξίστασθαι	μὲν τὰ πολλὰ τῶν ἀνθρωπίνων
[32]	τῶν ἁπλῶς ἀγαθῶν δύναται εἶναι·	ἐξίτηλος	γὰρ φαίνεται καὶ οὐδενὸς ἀξία,
[4]	οὗτος μὴ διὰ χρόνου πλῆθος	ἐξίτηλος	γένηται, ἀλλ´ ἔμμονος καὶ σωζόμενος,
[10]	τοῦ σὺν αὐτῇ εἴδους, ὅπερ	ἐξομοιοῦται	ταῖς ἰδέαις καὶ μετέχει αὐτῶν
[28]	τὸ τέλος εἴη ἂν τὸ	ἐξομοιωθῆναι	θεῷ, θεῷ δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ,
[19]	δὲ ταύτης οὐχ ὑπάρχει κατωνομασμένα	ἔξω	δυοῖν τοῖν γενικωτάτοιν, εὐώδους τε
[22]	τινα φλέγματος· τὸ δὲ φλέγμα	ἔξω	μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ ἀλφοὺς
[21]	χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ εἰς τὰ	ἔξω	πρὸς τὸ συγγενὲς σπεύδει· καὶ
[9]	προϋποκεῖσθαι· εἴτε καὶ μὴ εἴη	ἔξω	τὸ παράδειγμα, πάντη πάντως ἕκαστος
[21]	ἂν μέρος ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ τὸν	ἔξωθεν	ἀέρα πάλιν εἰς τὰ ἐντός,
[21]	τῷ τρόπῳ· περιέστηκε μὲν ἡμῖν	ἔξωθεν	ἀὴρ πολύς, οὗτος δὲ διὰ
[12]	πεφυκότος, αὐτάρκη τε καὶ οὐδενὸς	ἔξωθεν	δεόμενον· σχῆμα δ´ αὐτῷ περιέθηκε
[18]	εἰλικρινέστατον· ὃ γινόμενον συμπαγὲς τῷ	ἔξωθεν,	ὅμοιον ὁμοίῳ, ὁρατικὴν αἴσθησιν παρέχεται·
[12]	καὶ ἀνάπαλιν. Τῷ δὲ μηδὲν	ἔξωθεν	ὑπολείπεσθαι καὶ μονογενῆ τὸν κόσμον
[19]	δὲ ψυχρὸν ἁδρομερέστερον τῇ εἰσόδῳ,	ἐξωθούντων	μὲν τὰ ἐλάττονα καὶ μικρά,
[15]	τῶν περιεχόντων. Ὁ δὲ αἰθὴρ	ἐξωτάτω	διῃρημένος εἴς τε τὴν τῶν
[25]	ἔοικεν· ὥστε μᾶλλον τῷ νοητῷ	ἔοικε,	τὸ δὲ νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ
[3]	κατὰ τὸν Πλάτωνα ἐν τρισὶν	ἔοικεν	εἶναι· ἔν τε τῇ θέᾳ
[4]	τὰ πρῶτα νοητά· αὕτη διττὴ	ἔοικεν	εἶναι, ἡ μὲν πρὸ τοῦ
[25]	δὴ γινομένη ταράττεται, τούτῳ οὐκ	ἔοικεν·	ὥστε μᾶλλον τῷ νοητῷ ἔοικε,
[25]	τῇ φύσει ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ	ἔοικεν·	ὥστε ψυχὴ τῷ θείῳ ἐοικυῖα
[30]	διὰ τὸ τέλειαι εἶναι καὶ	ἐοικέναι	τῷ εὐθεῖ, κατ´ ἄλλον τρόπον
[25]	ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ τῷ θείῳ	ἐοικυῖα	ἀνώλεθρος ἂν εἴη καὶ ἄφθαρτος.
[31]	κακίαν αὐτὴν ὁρμήσει, ἀλλ´ ὡς	ἐπ´	ἀγαθόν· εἰ δὲ καὶ παραγίνεταί
[32]	ὡς ἐπὶ κακῷ ἢ ὡς	ἐπ´	ἀγαθῷ. Ἄλογος μὲν οὖν εἴρεται
[32]	εἴτε δεόντως εἴτε μὴ δεόντως.	Ἐπ´	ἀγαθῷ δὲ ἢ καὶ ἐπὶ
[14]	ἐπὶ τὰ ἀριστερά, ἀπὸ δύσεως	ἐπ´	ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα τῷ κόσμῳ. Ἐδημιούργησε
[30]	γὰρ ῥᾴδιον εὐθέως ἀπὸ κακίας	ἐπ´	ἀρετὴν μεταβῆναι· πολλὴν γὰρ εἶναι
[26]	Ἀδέσποτον οὖν ἡ ψυχὴ καὶ	ἐπ´	αὐτῇ μὲν τὸ πρᾶξαι ἢ
[10]	μεταβλητός· ἕκαστον δὲ τούτων ἄτοπον	ἐπ´	αὐτοῦ. ~Καὶ μὴν καὶ αἱ
[26]	τῷ· Πάρις ἁρπάσει τὴν Ἑλένην,	ἐπ´	αὐτῷ ὄντι, ἀκολουθήσει τό· πολεμήσουσι
[7]	καὶ ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν μεταβαίνειν	ἐπ´	ἐκεῖνα, ἃ ἔστιν ἰδεῖν μόνῳ
[22]	μελαίνῃ τὴν καλουμένην ἱερὰν νόσον	ἐπάγει,	τὸ δὲ ὀξὺ καὶ ἁλμυρὸν
[5]	τινα ἀρχὴν ἀνυπόθετον ἔλθῃ ποιεῖ.	Ἐπαγωγὴ	δ´ ἐστὶ πᾶσα ἡ διὰ
[5]	τὰ καθόλου· χρησιμωτάτη δὲ ἡ	ἐπαγωγὴ	εἰς τὸ ἀνακινεῖν τὰς φυσικὰς
[5]	ἢ ἐκ τῶν περιεχομένων δι´	ἐπαγωγῆς	ἢ ἐκ τῶν περιεχόντων διὰ
[3]	καὶ τὸ ὁριστικὸν καὶ τὸ	ἐπαγωγικὸν	καὶ τὸ συλλογιστικόν, τοῦτο δὲ
[5]	τὸ δὲ ἀναλυτικόν, καὶ προσέτι	ἐπαγωγικόν	τε καὶ συλλογιστικόν. Διαίρεσις μὲν
[18]	διαχεῖ τὰς ἐν ἡμῖν κινήσεις,	ἐπαγωγὸν	ὕπνου γινόμενον, παρ´ ὃ καὶ
[31]	τοιοῦτον ὑπάρχει· οὐδὲ γὰρ ἂν	ἐπαινετὸν	ἦν τὸ καλόν, εἰ ἐκ
[26]	τὸ ἐφ´ ἡμῖν οἰχήσεται καὶ	ἔπαινοι	καὶ ψόγοι καὶ πᾶν τὸ
[33]	ὁ κτώμενος οὐ θρύπτων οὐδ´	ἐπαινῶν	τὰ παιδικά, ἀλλὰ μᾶλλον κωλύων
[34]	Ἄριστα γὰρ καὶ μετὰ δικαιοσύνης	ἐπανάξειν	τὰς πόλεις τὸ τηνικάδε, ὅταν
[7]	ἐμποιεῖ πρὸς τὴν τοῦ ὄντος	ἐπάνοδον,	ἀλλὰ σχεδόν τι τῆς περὶ
[34]	δ´ αὐτῶν καὶ ἱππασίαν ἂν	ἐπασκοῖεν.	Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ πόλει
[10]	καὶ ἄρρητον ἡγεῖται ὁ Πλάτων·	ἐπαχθείημεν	δ´ ἂν περὶ αὐτῆς τοῦτον
[25]	αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις, τοῦτον ἂν	ἐπαχθείημεν	τὸν τρόπον· οὐ γὰρ ἂν
[10]	ἑαυτοῦ, τὴν ψυχὴν τοῦ κόσμου	ἐπεγείρας	καὶ εἰς ἑαυτὸν ἐπιστρέψας, τοῦ
[14]	μὲν δὴ τῷ μετὰ γῆν	ἐπέθηκε	κύκλῳ τῷ πρώτῳ, ἥλιον δὲ
[14]	δυνάμεων τὴν διδασκαλίαν αὐτῆς πεποίηται.	Ἐπεὶ	γὰρ ἕκαστα τῶν ὄντων κρίνομεν
[12]	ἑξῆς χωρητέον ἐντεῦθέν ποθεν ἀρξαμένους.	~Ἐπεὶ	γὰρ τῶν κατὰ φύσιν αἰσθητῶν
[32]	ἰατρεία τίς ἐστιν ἡμαρτηκυίας ψυχῆς.	~Ἐπεὶ	δὲ αἱ πλεῖσται ἀρεταὶ περὶ
[16]	γῆ σὺν τῷ ἑαυτῆς ὑγρῷ.	~Ἐπεὶ	δὲ διεκεκόσμητο αὐτῷ τὰ πάντα,
[7]	εἰκασίαν τῶν εἰκόνων καὶ εἰδώλων·	ἐπεὶ	δὲ ἡ διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον τῶν
[12]	γῆς αὐτὸν καὶ πυρὸς ἐποίησεν·	ἐπεὶ	δὲ καὶ δεσμὸν ἔδει τινὰ
[31]	ἡμᾶς ἐν τοῖς πάθεσι παρέχονται.	~Ἐπεὶ	δὲ καί, εἴ τι ἄλλο
[10]	τὸν νοῦν τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ.	Ἐπεὶ	δὲ ὁ πρῶτος νοῦς κάλλιστος,
[16]	ἀποδοθησόμενα, ἐδημιούργουν τὰ θνητὰ ζῷα.	Ἐπεὶ	δὲ περὶ τοῦ ἀνθρωπείου γένους
[6]	λέγοι, ᾗ τὰ πράγματα πέφυκεν·	ἐπεὶ	δὲ τοῦ λέγειν μέρος ἐστὶ
[10]	αἰσθητῶν εἰλικρινῶς τε καὶ ἀμιγῶς.	Ἐπεὶ	δὲ ψυχῆς νοῦς ἀμείνων, νοῦ
[26]	δὲ τῶν περὶ αὐτοὺς συμβαινόντων·	ἐπεὶ	καὶ τὸ ἐφ´ ἡμῖν οἰχήσεται
[4]	Πλάτωνι, καὶ πρώτιστα περὶ κριτηρίου.	~Ἐπεὶ	οὖν ἔστι τι τὸ κρῖνον,
[30]	τῶν ἄλλων ὁ αὐτὸς λόγος.	Ἐπεὶ	οὖν τὸ μὲν μέτριον ἐν
[10]	νῷ μόνῳ ληπτός, ὡς εἴρηται,	ἐπεὶ	οὔτε γένος ἐστὶν οὔτε εἶδος
[30]	ἔθους ἐγγινόμενον καὶ ἀσκήσεως· καὶ	ἐπεὶ	οὔτε ἐπιστήμη οὔτε τέχνη ἐν
[12]	καὶ πολυχωρότατον καὶ εὐκινητότατον· καὶ	ἐπεὶ	οὔτε ὁράσεως ἐδεῖτο οὔτε ἀκοῆς
[4]	δὲ τῶν δευτέρων. Καὶ πάλιν	ἐπεὶ	τῶν αἰσθητῶν ἐστὶ τὰ μὲν
[4]	τὰ νοητὰ καὶ αἰσθητά· καὶ	ἐπεὶ	τῶν νοητῶν τὰ μὲν πρῶτα
[32]	δὲ ἢ καὶ ἐπὶ κακῷ,	ἐπειδὴ	κατ´ ἔμφασιν ἀδιαφόρου πράγματος οὐ
[27]	τὸ τῆς ἀληθείας πεδίον θεωμένας,	ἐπείπερ	καὶ ἐν τῷ ζῆν ἐφίεντο
[24]	καὶ περὶ τὰ ζῷα ὄντος.	Ἔπειτά	γε μὴν ἕτερα ὄντα τῇ
[16]	προσφύσεται θνητά· πρῶτα μὲν αἰσθήσεις,	ἔπειτα	δὲ ἡδονὴ καὶ λύπη, φόβος
[1]	μὴ πλανωμένης τε καὶ ῥευστῆς	ἔπειτα	δὲ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἔχειν
[4]	γένηται καὶ ἀπὸ ταύτης μνήμη,	ἔπειτα	ἐντύχωμεν τῷ αὐτῷ πάλιν αἰσθητῷ,
[4]	τύπος ἐγγένηται, ὅπερ ἐστὶν αἴσθησις,	ἔπειτα	οὗτος μὴ διὰ χρόνου πλῆθος
[5]	τὴν οὐσίαν ἐπιβλέπειν παντὸς ὁτουοῦν,	ἔπειτα	περὶ τῶν συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ δὲ
[4]	τινα ὁμοιότητα Σωκράτει πάλιν ἐντυγχάνειν,	ἔπειτα	τὴν ἀπὸ Πλάτωνος αἴσθησιν ὡς
[5]	ὡς τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον,	ἔπειτα	τοῦτο τέμνειν κατὰ τὰς προσεχεῖς
[28]	ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει, ποτὲ δ´	ἕπεσθαι,	ὡς ὁπόταν εἴπῃ· ὁ μὲν
[7]	σχέσις· τοῦ δὲ μαθηματικοῦ τὸ	ἐπεσκέφθαι	τὴν ἐπίπεδόν τε καὶ τριχῇ
[6]	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις τοῖς ἄκροις	ἕπεται,	οὕτως ἐρωτᾷ· εἰ μὴ ἔχει
[31]	δὴ τὴν ἀρετὴν ἑκούσιον εἶναι	ἕπεται	τὸ τὴν κακίαν ἀκούσιον ὑπάρχειν.
[16]	πεζόν, τοῖς ἐκγόνοις αὑτοῦ θεοῖς	ἐπέταξε	τὴν τούτων ποίησιν, ὅπως μὴ
[27]	χωρισθέντα γὰρ ταύτης ὕλης μόνον	ἐπέχειν	τάξιν, πρὸς κακοῦ γινόμενα τοῖς
[13]	οὐ μὰ Δία στοιχείων τάξιν	ἐπέχοντα	διεσχημάτισε πυραμίδι καὶ κύβῳ καὶ
[26]	Ἡ γὰρ εἱμαρμένη νόμου τάξιν	ἐπέχουσα	οὐχ οἷον λέγει, διότι ὅδε
[8]	πᾶσαν γένεσιν ὑποδέχεσθαι τιθήνης λόγον	ἐπέχουσαν	τῷ φέρειν αὐτὰς καὶ ἀναδέχεσθαι
[9]	ἀνδριὰς ἔσται. ~Ἀρχικὸν δὲ λόγον	ἐπεχούσης	τῆς ὕλης, ἔτι καὶ ἄλλας
[16]	τοῖς τούτου ἐκγόνοις θεοῖς, κατέπεμψεν	ἐπὶ	γῆν τὰς τούτου τοῦ γένους
[11]	ἄν τις εἴη θεολογικὸς λεγόμενος·	ἐπὶ	δὲ τὸν καλούμενον φυσικὸν τόπον
[24]	δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων·	ἐπὶ	δὲ τοῦ Λαίου τὸν Χρύσιππον
[14]	ἐπὶ τὰ δεξιὰ ἀπ´ ἀνατολῆς	ἐπὶ	δύσιν κινουμένη, ἡ δ´ ἐντὸς
[30]	ὁρᾶται ἐπὶ θάτερα μὲν μικρολογία,	ἐπὶ	θάτερα δὲ ἀσωτία. Γίνεται γὰρ
[30]	ὡς ἐπὶ τῆς ἐλευθεριότητος ὁρᾶται	ἐπὶ	θάτερα μὲν μικρολογία, ἐπὶ θάτερα
[31]	ἐλεύσεται· ἀδύνατον γὰρ ὁρμᾶν τινὰ	ἐπὶ	κακὰ βουλόμενον ἔχειν αὐτά, οὔτε
[31]	ὁρμᾷ, πρῶτον μὲν οὐχ ὡς	ἐπὶ	κακίαν αὐτὴν ὁρμήσει, ἀλλ´ ὡς
[31]	τῶν κακῶν; εἰ δέ τις	ἐπὶ	κακίαν ὁρμᾷ, πρῶτον μὲν οὐχ
[31]	εἰ δὲ καὶ παραγίνεταί τις	ἐπὶ	κακίαν, πάντως ὁ τοιοῦτος ἐξηπάτηται,
[32]	Ἐπ´ ἀγαθῷ δὲ ἢ καὶ	ἐπὶ	κακῷ, ἐπειδὴ κατ´ ἔμφασιν ἀδιαφόρου
[32]	πάθος κίνησις ἄλογος ψυχῆς ὡς	ἐπὶ	κακῷ ἢ ὡς ἐπ´ ἀγαθῷ.
[7]	δὲ ἡ τοῦ μαθηματικοῦ θεωρία	ἐπὶ	κεφαλαίων. Αὕτη τοίνυν καὶ πρὸς
[27]	ἀληθεύειν ἢ μή. ~Ἑξῆς δ´	ἐπὶ	κεφαλαίων περὶ τῶν ἠθικῶς τῷ
[24]	δυναμένων συστῆναι. Ὁρᾶται δέ γε	ἐπὶ	μὲν τῆς Μηδείας ὁ θυμὸς
[6]	μέν ἐστι καθόλου, ἡ δὲ	ἐπὶ	μέρους, ἐπὶ μέρους μὲν καταφατικὴ
[6]	καθόλου, ἡ δὲ ἐπὶ μέρους,	ἐπὶ	μέρους μὲν καταφατικὴ ἡ τοιαύτη·
[4]	ἐπὶ τὰς φυσικὰς ἐννοίας ὡς	ἐπὶ	μέτρα τινὰ ὡρισμένα κρίνομεν, εἴτε
[19]	μόνιμα καὶ ἑδραῖα, τὰ δὲ	ἐπὶ	μικροῦ βεβῶτα εὔεικτα καὶ μαλακὰ
[12]	καὶ ἑνὸς ἀνδρὸς εἰκόνες μυρίαι	ἐπὶ	μυρίαις, τῆς ἰδέας οὔσης αἰτίας
[17]	τεμνόμενα καὶ μαλαττόμενα καὶ οὕτως	ἐπὶ	πᾶν τὸ σῶμα χωροῦντα κατὰ
[13]	καὶ ὀκταέδρῳ καὶ εἰκοσαέδρῳ καὶ	ἐπὶ	πᾶσι δωδεκαέδρῳ· καὶ καθὸ μὲν
[30]	ἄν τις εἴη, οὔτε ὁ	ἐπὶ	πᾶσι καὶ τοῖς τυχοῦσι μετριοπαθής,
[17]	ἀλλήλαις ἀπαντῶσαι, σχίζονταί τε τοὐντεῦθεν	ἐπὶ	πολλά. Ἐργασάμενοι δὲ οἱ θεοὶ
[30]	λόγος καὶ ἐπὶ στρατιώτου καὶ	ἐπὶ	στρατηγοῦ. Ἐπιτεινομένων δὲ καὶ ἀνιεμένων
[30]	ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ	ἐπὶ	στρατιώτου καὶ ἐπὶ στρατηγοῦ. Ἐπιτεινομένων
[14]	κινουμένη, ἡ δ´ ἐντὸς ἀνάπαλιν	ἐπὶ	τὰ ἀριστερά, ἀπὸ δύσεως ἐπ´
[7]	στοιχείων. Καὶ μουσικῆς δὲ ἐπιμελησόμεθα,	ἐπὶ	τὰ αὐτὰ τὴν ἀκοὴν ἀναφέροντες·
[7]	φωνῆς κατακούοντες ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν	ἐπὶ	τὰ αὐτῷ τῷ νῷ θεωρούμενα
[14]	φέρεται δὲ ἡ μὲν ἐκτὸς	ἐπὶ	τὰ δεξιὰ ἀπ´ ἀνατολῆς ἐπὶ
[5]	μετιοῦσα ἢ ἀπὸ τῶν καθέκαστα	ἐπὶ	τὰ καθόλου· χρησιμωτάτη δὲ ἡ
[27]	ἀπὸ τοῦ βιωτικοῦ ζόφου μεταβαίνοντας	ἐπὶ	τὰ κατ´ ἀλήθειαν θεῖα καὶ
[2]	ἤθη. Ἥξει γὰρ ὁ σπουδαῖος	ἐπὶ	τὰ κοινά, ὁπόταν εἰδῇ κακῶς
[1]	καὶ περιαγωγὴ ψυχῆς ἀπὸ σώματος,	ἐπὶ	τὰ νοητὰ ἡμῶν τρεπομένων καὶ
[14]	ψυχῆς ταθείσης ἐκ τοῦ μέσου	ἐπὶ	τὰ πέρατα, συνέβη αὐτὴν τὸ
[5]	ταῦτα ἀποδεικνύειν ἀπὸ τῶν ὑστέρων	ἐπὶ	τὰ πρότερα ἀνιόντα, ἕως ἂν
[7]	μέθοδος ἀπὸ τῶν γεωμετρικῶν ὑποθέσεων	ἐπὶ	τὰ πρῶτα καὶ ἀρχικὰ καὶ
[5]	γάρ ἐστιν ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν	ἐπὶ	τὰ πρῶτα νοητὰ ἄνοδος, ἡ
[5]	τῶν δεικνυμένων καὶ ὑποδεικνυμένων ἄνοδος	ἐπὶ	τὰς ἀναποδείκτους καὶ ἀμέσους προτάσεις,
[5]	ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνιοῦσα	ἐπὶ	τὰς ἀνυποθέτους ἀρχάς. Ἡ μὲν
[4]	τῷ λόγῳ χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες	ἐπὶ	τὰς φυσικὰς ἐννοίας ὡς ἐπὶ
[1]	μαθημάτων περὶ τὰ ὄντα καὶ	ἐπὶ	ταῦτα τρέπων ἑαυτοῦ τὴν ὄρεξιν
[14]	κατὰ κάθετον τὰ κέντρα αὐτῶν	ἐπὶ	ταύτης θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ τοίνυν σφαιρῶν
[4]	δεύτερα, ὡς τὰ εἴδη τὰ	ἐπὶ	τῇ ὕλῃ ἀχώριστα ὄντα τῆς
[7]	νοῦν προσέχοντες ἀπὸ τῶν ὁρωμένων	ἐπὶ	τὴν ἀόρατον καὶ νοητὴν οὐσίαν
[14]	νοηθείσης ἀπὸ τῆς ἀπλανοῦς σφαίρας	ἐπὶ	τὴν γῆν νευούσης κατὰ κάθετον
[30]	τὴν δὲ κατ´ ἔνδειαν, ὡς	ἐπὶ	τῆς ἐλευθεριότητος ὁρᾶται ἐπὶ θάτερα
[6]	τὰ μέρη τῶν προτάσεων, οἷον	ἐπὶ	τῆς· ὁ ἄνθρωπος ζῷον, τὸν
[23]	ἀθάνατον, κατῴκισαν ἐπὶ τοῦ σώματος	ἐπὶ	τῆς οἷον ἀκροπόλεως, ἄρχον καὶ
[5]	καὶ τοῦτο μέχρις οὗ ἂν	ἐπί	τινα ἀρχὴν ἀνυπόθετον ἔλθῃ ποιεῖ.
[14]	ἀριθμὸς καὶ χρόνος συμπεραιοῦται ὁπόταν	ἐπὶ	τὸ αὐτὸ σημεῖον πάντες οἱ
[10]	τὸ χεῖρον ἀλλοιωθείη ἂν ἢ	ἐπὶ	τὸ βέλτιον· ἄμφω δὲ ἄτοπα·
[12]	θαυμασιωτάτην πρόνοιαν καὶ δίαιταν ἐλθόντος	ἐπὶ	τὸ δημιουργεῖν τὸν κόσμον, διότι
[5]	περὶ τὰ σώματα καλοῦ μετίωμεν	ἐπὶ	τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς καλόν,
[5]	ψυχαῖς καλόν, ἀπὸ δὲ τούτου	ἐπὶ	τὸ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα
[5]	τοῖς ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα ἀπὸ τούτου	ἐπὶ	τὸ ἐν τοῖς νόμοις, εἶτ´
[5]	ὁμολογούμενον, ἀπὸ τούτου δὲ ἀρξάμενοι	ἐπὶ	τὸ ζητούμενον κατελευσόμεθα συνθετικῷ τρόπῳ·
[33]	καὶ ὁρμῶν, εἰ εὐγενεῖς, εἰ	ἐπὶ	τὸ καλὸν γινόμεναι, εἰ σφοδραί
[5]	μέθοδος ἡ ἀπὸ τοῦ ὁμοίου	ἐπὶ	τὸ ὅμοιον μετιοῦσα ἢ ἀπὸ
[7]	γεωμετρίαν, ἀλλὰ προσχρώμενος αὐτῇ ὡς	ἐπὶ	τὸ ὂν ἀεὶ ἀνιέναι καὶ
[5]	τὸ ἐν τοῖς νόμοις, εἶτ´	ἐπὶ	τὸ πολὺ πέλαγος τοῦ καλοῦ,
[10]	ἐν ἐπιτηδεύμασι καὶ νόμοις, εἶτα	ἐπὶ	τὸ πολὺ πέλαγος τοῦ καλοῦ,
[5]	πρότερα ἀνιόντα, ἕως ἂν ἔλθωμεν	ἐπὶ	τὸ πρῶτον καὶ ὁμολογούμενον, ἀπὸ
[10]	σώμασι καλόν, μετὰ τοῦτο μέτεισιν	ἐπὶ	τὸ τῆς ψυχῆς κάλλος, εἶτα
[10]	εἰ δὲ ὑφ´ ἑαυτοῦ, ἤτοι	ἐπὶ	τὸ χεῖρον ἀλλοιωθείη ἂν ἢ
[32]	οἷον τήν τε εὐφροσύνην τὴν	ἐπὶ	τοῖς ἀγαθοῖς καὶ τὰς ἐν
[32]	αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ τὸ ἡσθῆναι	ἐπὶ	τοῖς κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι δὲ
[10]	εἴη· θεωρῶν γάρ τις τὸ	ἐπὶ	τοῖς σώμασι καλόν, μετὰ τοῦτο
[2]	αὔξειν, ὡς ἑπόμενον δὲ καὶ	ἐπὶ	τὸν πρακτικὸν χωρεῖν βίον. ~Ἡ
[6]	ἐπισταμένου. Τὸ μὲν δὴ διαλεκτικὸν	ἐπὶ	τοσοῦτον ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς δὲ περὶ
[13]	μοίρας τριάκοντα διαιρεῖται, παραπλησίως καὶ	ἐπὶ	τοῦ δωδεκαέδρου ἐκ πενταγώνων ὄντος
[23]	θεῖον αὐτῆς καὶ ἀθάνατον, κατῴκισαν	ἐπὶ	τοῦ σώματος ἐπὶ τῆς οἷον
[1]	καὶ μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος,	ἐπὶ	τούτοις δὲ καὶ φύσει πως
[19]	τρόμος τότε συνίσταται, καὶ τὸ	ἐπὶ	τούτῳ πάθος ἐν τοῖς σώμασι
[30]	τε θάρρη καὶ φόβους· καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων ὁ αὐτὸς λόγος.
[14]	ταυτότητά τε καὶ ἑτερότητα, καὶ	ἐπὶ	τῶν μεριστῶν, ἐκ πάντων τούτων
[14]	τῇ νοήσει· ὁρῶν δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν νοητῶν ταυτότητά τε καὶ
[29]	πρὸς τῷ οἰκείῳ γίνεται καὶ	ἐπιβάλλοντι	κατ´ ἀξίαν, ὡς ἂν παντέλειά
[10]	γὰρ ἐστέρηται τοῦ ποιὸν εἶναι	ἐπιβάλλοντός	τινος αὐτῷ ποιοῦ) οὔτε μέρος
[5]	πρῶτον μὲν τὸ τὴν οὐσίαν	ἐπιβλέπειν	παντὸς ὁτουοῦν, ἔπειτα περὶ τῶν
[15]	ὑπὸ σελήνην πάντα καὶ τὰ	ἐπίγεια.	Ὁ μὲν γὰρ θεὸς τοῦ
[32]	γὰρ φαίνεται καὶ οὐδενὸς ἀξία,	ἐπιγεννηματικὴ	τῇ φύσει ὑπάρχουσα καὶ οὐδὲν
[23]	καὶ παρέχῃ λαμπρόν· τὰς γοῦν	ἐπιγινομένας	ἔκ τινων νόσων περὶ τὸ
[32]	μὲν λύπης καὶ τῆς ἀλγηδόνος	ἐπιγινομένων	παρὰ φύσιν κινουμένοις, τῆς δὲ
[19]	γε μὴν γεῦσιν ποικιλωτάτων χυμῶν	ἐπιγνώμονα	κατεσκεύασαν οἱ θεοί, φλεβία διατείναντες
[27]	δὴ ἐν πλείστοις τοῦτο αὐτῷ	ἐπιδέδεικται	καὶ μάλιστα ἐν ὅλῃ τῇ
[23]	ἔταξαν ἐν καρδίᾳ, τὸ δὲ	ἐπιθυμητικὸν	ἐν τῷ μεταξὺ τόπῳ τοῦ
[25]	ἡ μὲν οἰκειωτικὴ εἰς τὸ	ἐπιθυμητικόν,	ἡ δὲ ὁρμητικὴ εἰς τὸ
[5]	τε τὸ θυμικὸν καὶ τὸ	ἐπιθυμητικόν·	ἡ δὲ φωνῆς τομὴ εἰς
[17]	περὶ τὴν καρδίαν, τὸ δὲ	ἐπιθυμητικὸν	περὶ τὸ ἦτρον καὶ τοὺς
[29]	ἀνδρίας συνισταμένης, περὶ δὲ τὸ	ἐπιθυμητικὸν	τῆς σωφροσύνης. Ἑτέρου γὰρ ὄντος
[23]	ἧπαρ πρὸς τὸ διεγείρειν τὸ	ἐπιθυμητικὸν	τῆς ψυχῆς καὶ πρὸς τὸ
[29]	τε λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ καὶ	ἐπιθυμητικοῦ,	διάφορος εἴη ἂν καὶ ἡ
[29]	θυμικοῦ ἡ ἀνδρία, τοῦ δὲ	ἐπιθυμητικοῦ	ἡ σωφροσύνη. Ἡ μὲν δὴ
[24]	τοῦ Λαίου τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος	ἐπιθυμία	λογισμῷ μαχομένη· λέγει γὰρ οὕτως·
[32]	γὰρ συναριθμητέον τούτοις φόβον καὶ	ἐπιθυμίαν	ὡς ἀρχικὰ ὑπάρχοντα καὶ ἁπλᾶ.
[32]	ἔχων βέβαιον τὴν ἐλπίδα ἄχθεται.	Ἐπιθυμίας	δὴ καὶ φόβου μὴ ὄντων
[29]	δὲ σωφροσύνη τάξις περὶ τὰς	ἐπιθυμίας	καὶ τὰς ὀρέξεις καὶ τὴν
[32]	ὑπολάβωμεν, ἡδόμεθα, ἐὰν δὲ μέλλειν,	ἐπιθυμοῦμεν·	καὶ κακὸν ἐὰν μὲν παρεῖναι
[32]	συνῆπται τῇ λύπῃ· ὅ τε	ἐπιθυμῶν	ἐν προσδοκίᾳ μένων τοῦ τεύξεσθαι
[33]	οὖσαι, ὑπὸ τῆς ἀρετῆς ὥσπερ	ἐπικεχρωσμέναι·	ἥ τε φυσικὴ τῶν γονέων
[34]	τοὺς φρουροὺς καὶ εἰς τοὺς	ἐπικούρους	καὶ εἰς τοὺς δημιουργούς, ὧν
[33]	ἀξιέραστον καὶ κτήσασθαι καὶ χρήσασθαι·	ἐπικρίνει	δὲ αὐτὸν ἐκ τῶν προθέσεων
[6]	μὴ ἐπιλελήσμεθα, ἐπιστάμεθα, εἰ δὲ	ἐπιλελήσμεθα,	ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ τῶν μικτῶν δὲ
[6]	τὴν τοῦ ἴσου ἐπιστήμην μὴ	ἐπιλελήσμεθα,	ἐπιστάμεθα, εἰ δὲ ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα.
[24]	παρίσταται κἀκ τοῦ ἑτέραν μὲν	ἐπιμέλειαν	εἶναι τοῦ λογιστικοῦ, ἑτέραν δὲ
[3]	θεωρεῖται περὶ τὴν τῶν ἠθῶν	ἐπιμέλειαν,	τὸ δὲ περὶ τὴν τοῦ
[7]	καὶ στοιχείων. Καὶ μουσικῆς δὲ	ἐπιμελησόμεθα,	ἐπὶ τὰ αὐτὰ τὴν ἀκοὴν
[9]	γὰρ πᾶν τὸ γινόμενον κατ´	ἐπίνοιαν	πρός τι ὀφείλει γίνεσθαι, οὗ
[4]	ἢ λόγος φυσικός. Σαφέστερον δ´	ἐπιόντων	κριτὴς μὲν ἂν λέγοιτο ὁ
[13]	τῶν γὰρ στερεῶν προηγεῖται τὰ	ἐπίπεδα·	τῆς δὲ ἐπιπέδου φύσεως ὥσπερ
[10]	ἡ γραμμὴ πρότερον ἢ τὸ	ἐπίπεδον·	μέρη γε μὴν οὐκ ἔχων
[10]	οὗ μέρος· καὶ γὰρ τὸ	ἐπίπεδον	πρότερον ἢ τὸ σῶμα, καὶ
[7]	δὲ μαθηματικοῦ τὸ ἐπεσκέφθαι τὴν	ἐπίπεδόν	τε καὶ τριχῇ διεστηκυῖαν φύσιν,
[12]	τὰ συνδούμενα πέφυκεν ἓν ποιεῖν,	ἐπίπεδός	τε οὐκ ἦν ὁ κόσμος—
[13]	προηγεῖται τὰ ἐπίπεδα· τῆς δὲ	ἐπιπέδου	φύσεως ὥσπερ τινὰ πρόγονα δύο
[13]	τούτων ἀρχικωτέρα φύσις ἡ τῶν	ἐπιπέδων·	τῶν γὰρ στερεῶν προηγεῖται τὰ
[17]	δὲ σαρκὸς σκέπη αὐτοῖς ὥσπερ	ἐπιπλασσομένης	πῃ μὲν λευκῆς πῃ δὲ
[33]	ἀντίστροφον· αὕτη δὲ ὑφίσταται, ὅταν	ἐπίσης	ἑκάτερος βούληται τὸν πλησίον καὶ
[7]	θήγουσα τὴν ψυχὴν καὶ πρὸς	ἐπίσκεψιν	τῶν ὄντων ἀκρίβειαν παρεχομένη· τό
[7]	Ἔστι γὰρ ἡ τῶν μαθημάτων	ἐπίσκεψις	ὡς ἂν προοίμιόν τι πρὸς
[5]	ὁτουοῦν, ἔπειτα περὶ τῶν συμβεβηκότων·	ἐπισκοπεῖ	δὲ αὐτὸ μὲν ὅ ἐστιν
[4]	ἀλλ´ ἐν μὲν τῇ θεωρίᾳ	ἐπισκοπεῖ	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ μὴ
[8]	καὶ ἀπ´ αὐτῶν κατίοντες καὶ	ἐπισκοποῦντες	τὴν τοῦ κόσμου γένεσιν, τελευτῶντες
[29]	τὸ ἀγαθὸν ὁρᾶν ὑπὸ δειλίας	ἐπισκοτούμενος	καὶ τῶν συνακολουθούντων τῇ δειλίᾳ
[6]	τοῦ ἴσου ἐπιστήμην μὴ ἐπιλελήσμεθα,	ἐπιστάμεθα,	εἰ δὲ ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ
[6]	θέσιν, τὴν φύσιν τῶν ὑποκειμένων	ἐπισταμένου.	Τὸ μὲν δὴ διαλεκτικὸν ἐπὶ
[30]	διδακταί, ὅτι μήτε τέχναι μήτε	ἐπιστῆμαι	εἰσίν· οὐδὲ γὰρ ἴδιον θεώρημα
[12]	τὰς ἰδέας, ὧν καὶ τὰς	ἐπιστήμας	γίνεσθαι καὶ τοὺς ὅρους· παρὰ
[7]	κατὰ τὰ εἰρημένα. Ὅθεν οὐδὲ	ἐπιστήμας	ταῦτα τὰ μαθήματα ἔφησεν ὁ
[29]	Ἡ μὲν δὴ φρόνησίς ἐστιν	ἐπιστήμη	ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ οὐδετέρων,
[4]	αὐτοῦ ἡ φυσικὴ ἔννοια καὶ	ἐπιστήμη	ἁπλῆ καὶ πτέρωμα ψυχῆς, ἐσθ´
[29]	ἡ φρόνησις μετὰ ἀνδρίας ὑφίσταται·	ἐπιστήμη	γάρ ἐστιν ἀγαθῶν· οὐδεὶς δὲ
[1]	ἀλήθειαν ὄντα σοφία δ´ ἐστὶν	ἐπιστήμη	θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος
[27]	συγγράμματα ἀναλάβοι, ἐτίθετο ἐν τῇ	ἐπιστήμῃ	καὶ θεωρίᾳ τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ,
[30]	καὶ ἀσκήσεως· καὶ ἐπεὶ οὔτε	ἐπιστήμη	οὔτε τέχνη ἐν ἄλλῳ μέρει
[4]	ὁ μὲν περὶ τὰ νοητὰ	ἐπιστήμη	τέ ἐστι καὶ ἐπιστημονικὸς λόγος,
[6]	ῥητορικὴ αὐτοῦ, δικαίως ἂν λέγοιτο	ἐπιστήμη	τοῦ εὖ λέγειν. Καὶ τὴν
[27]	διότι μὲν τὸ ἀγαθὸν ἐν	ἐπιστήμῃ	τοῦ πρώτου καὶ καλόν ἐστι,
[30]	θεώρημα ἔχουσιν· ἡ μέντοι φρόνησις,	ἐπιστήμη	ὑπάρχουσα, τὰ οἰκεῖα ἑκάστῃ ἐνδίδωσιν,
[7]	δόξαν μὲν τῶν σωμάτων φησίν,	ἐπιστήμην	δὲ τῶν πρώτων, διάνοιαν δὲ
[7]	ἐναργέστερα εἶναι τῶν αἰσθητῶν, οὔτε	ἐπιστήμην	διὰ τὸ ἀμυδρότερα εἶναι τῶν
[27]	τῇ Πολιτείᾳ. Τὸν μὲν γὰρ	ἐπιστήμην	ἔχοντα τὴν προειρημένην εὐτυχέστατον εἶναι
[6]	εἰ λαβόντες τὴν τοῦ ἴσου	ἐπιστήμην	μὴ ἐπιλελήσμεθα, ἐπιστάμεθα, εἰ δὲ
[7]	πέφυκεν· ὅθεν τὴν μὲν διαλεκτικὴν	ἐπιστήμην	προσεῖπε, τὰ δὲ μαθήματα οὔτε
[27]	ἐν τῷ ζῆν ἐφίεντο τῆς	ἐπιστήμης	αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν αὐτοῦ
[4]	μὴ περὶ τὰ μόνιμα εἶναι.	Ἐπιστήμης	δὲ τῆς περὶ τὰ νοητὰ
[27]	τὸν δὲ χωρὶς ταύτης τῆς	ἐπιστήμης	τὰ νομιζόμενα ἀγαθὰ πάντα κεκτημένον,
[4]	νοητὰ ἐπιστήμη τέ ἐστι καὶ	ἐπιστημονικὸς	λόγος, ὁ δὲ περὶ τὰ
[4]	διεξόδῳ, τὰ δὲ δεύτερα ὁ	ἐπιστημονικὸς	λόγος οὐκ ἄνευ νοήσεως· τὰ
[4]	οὐσῶν ἐπιστημῶν ὁ φυσικὸς καὶ	ἐπιστημονικὸς	συνέστηκε λόγος, φύσει ἐνυπάρχων· οὐκοῦν
[4]	καὶ δόξα. Ὅθεν ὁ μὲν	ἐπιστημονικὸς	τὸ βέβαιον ἔχει καὶ μόνιμον,
[4]	φύσει ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος καὶ	ἐπιστημονικοῦ	λόγου καὶ δοξαστικοῦ, οὔσης δὲ
[4]	τὴν νόησιν ἀρχὴν εἶναι τοῦ	ἐπιστημονικοῦ	λόγου, οὐχὶ τὴν νῦν λεγομένην
[4]	νόησις κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ	ἐπιστημονικοῦ	λόγου, περιλήψει τινὶ καὶ οὐ
[4]	Ἐκ δὲ τούτων ἁπλῶν οὐσῶν	ἐπιστημῶν	ὁ φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε
[34]	καὶ ἡ ἐκ διορθώσεως ἐν	Ἐπιστολαῖς,	ᾗ χρῆται πρὸς τὰς νενοσηκυίας
[14]	ἂν καὶ ποιεῖν, ἐγείρων καὶ	ἐπιστρέφων	πρὸς αὑτὸν τόν τε νοῦν
[10]	κόσμου ἐπεγείρας καὶ εἰς ἑαυτὸν	ἐπιστρέψας,	τοῦ νοῦ αὐτῆς αἴτιος ὑπάρχων·
[34]	καὶ ὁμονοοῦσάν τε καὶ συμφωνοῦσαν,	ἐπιτακτική	τις οὖσα καὶ ἔχουσα ὑποβεβλημένας
[30]	αἱ μέντοι γε κακίαι καὶ	ἐπίτασιν	δέχονται καὶ ἄνεσιν· ἄλλος γὰρ
[32]	ἐπιχαιρεκακία καὶ μισανθρωπία, ἃ καὶ	ἐπιτεινόμενα	καὶ ἀνιέμενα καὶ ὁπωσποτοῦν ἔχοντα
[30]	ἐπὶ στρατιώτου καὶ ἐπὶ στρατηγοῦ.	Ἐπιτεινομένων	δὲ καὶ ἀνιεμένων τῶν κακιῶν,
[30]	τέλειαι ἀρεταὶ δῆλον ὅτι οὔτε	ἐπιτείνονται	οὔτε ἀνίενται, αἱ μέντοι γε
[28]	δημοτικήν τε καὶ πολιτικὴν ἀρετὴν	ἐπιτετηδευκότες,	ἣν δὴ καλοῦσι σωφροσύνην τε
[32]	πρὸς ἀναχώρησιν ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν	ἐπιτήδειος.	Ἄλλα δ´ ἄγριά ἐστι πάθη,
[7]	γε μὴν κατὰ τὴν γεωμετρίαν	ἐπιτηδειότατον	καὶ αὐτὸ πρὸς τὴν τοῦ
[33]	τῆς ψυχῆς ἕνεκεν, ᾗ ἐνορᾶται	ἐπιτηδειότης	πρὸς ἀρετήν· ἡ δὲ μέση
[26]	διήνεγκε. Τὸ μὲν γὰρ δυνάμει	ἐπιτηδειότητά	τινα ἀποσημαίνει πρός τινα οὔπω
[10]	ψυχῆς κάλλος, εἶτα τὸ ἐν	ἐπιτηδεύμασι	καὶ νόμοις, εἶτα ἐπὶ τὸ
[5]	τούτου ἐπὶ τὸ ἐν τοῖς	ἐπιτηδεύμασιν,	εἶτα ἀπὸ τούτου ἐπὶ τὸ
[27]	τῆς ἐπιστήμης αὐτοῦ καὶ τὴν	ἐπιτήδευσιν	αὐτοῦ προετίμων, ἀφ´ ἧς ὥσπερ
[28]	προθυμεῖσθαι θέλῃ δίκαιος γενέσθαι καὶ	ἐπιτηδεύων	ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ
[0]	~ΑΛΒΙΝΟΥ	ΕΠΙΤΟΜΗ	ΤΩΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν κυριωτάτων
[10]	κατὰ ἀφαίρεσιν ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ,	ἐπιφάνειαν	νοήσαντες, εἶτα γραμμήν, καὶ τελευταῖον
[20]	ἀπηκριβωμένου ὁμαλῶς κατὰ τὴν ἐκτὸς	ἐπιφάνειαν,	οὐκ ἐν δίκῃ τὸ μὲν
[25]	Ἡ ψυχὴ ὅτῳ ἂν προσγένηται,	ἐπιφέρει	τούτῳ τὸ ζῆν ὡς σύμφυτον
[25]	σύμφυτον ὑπάρχον ἑαυτῇ· τὸ δὲ	ἐπιφέρον	τινὶ τὸ ζῆν ἀνεπίδεκτόν ἐστι
[32]	ταῦτα δ´ ὑπάρχει γέλως καὶ	ἐπιχαιρεκακία	καὶ μισανθρωπία, ἃ καὶ ἐπιτεινόμενα
[3]	ἀναγκαῖον συλλογισμόν, καὶ εἰς τὸ	ἐπιχειρηματικόν,	ὃ θεωρεῖται περὶ τὸν ἔνδοξον
[25]	δὲ ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφαίνει τοῦτον	ἐπιὼν	τὸν τρόπον. Ἡ ψυχὴ ὅτῳ
[17]	ἕξιν ἐλθεῖν. ~Οἱ δὴ θεοὶ	ἔπλασαν	μὲν προηγουμένως τὸν ἄνθρωπον ἐκ
[17]	δὲ παθητικὸν τῆς ψυχῆς κατωτέρω	ἐποίησαν,	τὸ μὲν θυμικὸν περὶ τὴν
[12]	ὑπολείπεσθαι καὶ μονογενῆ τὸν κόσμον	ἐποίησε	καὶ κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῇ
[14]	θεὸς ἀκολούθως καὶ ἔμψυχον αὐτὸν	ἐποίησε	καὶ νοερόν· τό τε γὰρ
[14]	ὄντα. Καὶ γὰρ τὸν χρόνον	ἐποίησε	τῆς κινήσεως τοῦ κόσμου διάστημα,
[12]	ἐκ γῆς αὐτὸν καὶ πυρὸς	ἐποίησεν·	ἐπεὶ δὲ καὶ δεσμὸν ἔδει
[7]	καὶ ἀριθμητικὴ καὶ αἱ ταύταις	ἑπόμεναι	ὀνειρώττουσι μὲν περὶ τὸ ὄν,
[30]	αἱ λοιπαὶ τὸ τέλειον λαμβάνουσιν,	ἑπομένας	δὲ τὰς ἐν τῷ παθητικῷ.
[30]	μὲν εἶναι προηγουμένας, τὰς δὲ	ἑπομένας·	ἡγουμένας μὲν τὰς ἐν τῷ
[28]	ὁπόταν φῇ· τὴν δὲ θεῷ	ἑπομένην	τε καὶ εἰκασμένην ψυχὴν καὶ
[2]	ταύτην τρέφειν καὶ αὔξειν, ὡς	ἑπόμενον	δὲ καὶ ἐπὶ τὸν πρακτικὸν
[26]	αὐτὸν παῖδα, καθείμαρται δὲ τὸ	ἑπόμενον.	Ἡ δὲ τοῦ δυνατοῦ φύσις
[26]	οὐ κατηνάγκασται τοῦτο, τὸ δὲ	ἑπόμενον	τῇ πράξει καθ´ εἱμαρμένην συντελεσθήσεται·
[2]	μὲν δὴ ὁ θεωρητικὸς βίος,	ἑπόμενος	δὲ καὶ ἀναγκαῖος ὁ πρακτικός·
[4]	κριτικὸν προηγουμένως μὲν τῶν ἀληθῶν,	ἑπομένως	δὲ καὶ τῶν ψευδῶν· τοῦτο
[19]	δὲ ἡ ὀλίγη. Τούτοις δὲ	ἑπομένως	ἡ τῶν μυκτήρων δύναμις πρὸς
[18]	φαντασίας ὡδὶ συνίστασθαι· ταύταις δὲ	ἑπομένως	καὶ τὰς κατὰ τῶν κατόπτρων
[8]	τῶν λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ ταῦτα	ἑπομένως	περὶ τῶν ἀρχῶν τὲ καὶ
[14]	κείμενον σφαίρᾳ, ὃν Κρόνου τινὲς	ἐπονομάζουσιν	ἀστέρα, τὸν δὲ βραδυτῆτι δεύτερον
[27]	σώζεσθαι μυρίων ὀμμάτων, δυνατοὺς γίνεσθαι	ἐπορέξασθαι	τῆς τοῦ λογικοῦ παντὸς φύσεως.
[28]	ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ δηλονότι τῷ	ἐπουρανίῳ,	μὴ τῷ μὰ Δία ὑπερουρανίῳ,
[26]	ὄντι αὐτῷ τῇ φύσει ὥσπερ	ἐποχεῖται	τὸ ἐφ´ ἡμῖν· ὃ δ´
[19]	παραλλαγήν. Εἰσὶ δὲ χυμῶν διαφοραὶ	ἑπτά·	γλυκύς, ὀξύς, στρυφνός, αὐστηρός, ἁλμυρός,
[14]	ἔμεινεν, ἡ δὲ ἐντὸς εἰς	ἑπτὰ	κύκλους ἐτμήθη ἐξ ἀρχῆς νεμηθεῖσα
[14]	χρόνου καὶ δεῖξιν τῶν ὄντων,	ἑπτὰ	ὄντα. Καὶ γὰρ τὸν χρόνον
[14]	οὐσῶν ἐν τῇ πλανωμένῃ σφαίρᾳ,	ἑπτὰ	σώματα ὁ θεὸς δημιουργήσας ὁρατὰ
[14]	κέντρα αὐτῶν ἐπὶ ταύτης θεωρεῖσθαι.	Ἑπτὰ	τοίνυν σφαιρῶν οὐσῶν ἐν τῇ
[27]	κατὰ μετουσίαν τῶν πρώτων τὴν	ἐπωνυμίαν	ἔχειν· μόνα δὲ τῶν ἐν
[14]	βραδυτῆτι δεύτερον μετὰ τοῦτον Διὸς	ἐπώνυμον,	ὑφ´ ὃν τὸν Ἄρεως· ὀγδόη
[27]	καὶ σεμνὸν καὶ θεῖον καὶ	ἐράσμιον	καὶ σύμμετρον καὶ δαιμονίως προσκαλούμενον.
[10]	τὸ ἀγαθὸν νοεῖ καὶ τὸ	ἐραστὸν	καὶ ἐφετὸν ὥσπερ φῶς φανὲν
[33]	τέλος δὲ αὐτοῖς τὸ ἀντὶ	ἐραστοῦ	καὶ ἐρωμένου γενέσθαι φίλους. ~Τῶν
[32]	ψυχῆς συνίσταται, καὶ τὰ ἡμέτερα	ἔργα	οὐδ´ ἐφ´ ἡμῖν. Ἄκουσι γοῦν
[19]	εἶναι, τοὺς δ´ ἧττον τοῦτο	ἐργαζομένους	αὐστηρούς. Ἁπτικὴν δ´ εἶναι δύναμιν
[17]	σχίζονταί τε τοὐντεῦθεν ἐπὶ πολλά.	Ἐργασάμενοι	δὲ οἱ θεοὶ τὸν ἄνθρωπον
[17]	ἀοράτοις γόμφοις ἕν τι σῶμα	ἐργασάμενοι,	τῆς καταπεμφθείσης ψυχῆς τὸ κύριον
[34]	τὰς τέχνας καὶ τὰς ἄλλας	ἐργασίας·	τοὺς δὲ ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους
[14]	καὶ παραπλήσιον θεωροῦντες σύμφωνον τοῖς	ἔργοις	καὶ τὴν οὐσίαν αὐτῆς ὑποστησώμεθα.
[6]	ἀνήρ, εἰδὼς αὐτῆς τὸ προσῆκον	ἔργον,	τέκτονος αὐτὴν δημιουργήσαντος, οὕτω καὶ
[31]	ἀδικεῖσθαι· τὸ μὲν γὰρ πονηροῦ	ἔργον,	τὸ δὲ ἀδικεῖσθαι πάθος ἀσθενοῦς.
[13]	δὲ μηδὲν κενὸν ὑπολείπεται σώματος	ἔρημον,	καὶ ἡ ἀνωμαλότης δὲ διαμένουσα
[6]	τε καὶ νέους, τοῖς δὲ	ἐριστικοῖς	πρὸς τοὺς ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς,
[6]	ἐριστικοῖς πρὸς τοὺς ἰδίως λεγομένους	ἐριστικούς,	οἷον Εὐθύδημον φέρε καὶ Ἱππίαν.
[14]	ἑωσφόρον δὲ καὶ τὸν ἱερὸν	Ἑρμοῦ	λεγόμενον ἀστέρα εἰς τὸν ἰσοταχῆ
[19]	φωνή ἐστιν ἡ δι´ ὤτων	ἐρχομένη	ἐγκεφάλου τε καὶ αἵματος, διαδιδομένη
[33]	ἔχει· ὅταν δ´ ἕλῃ τὸν	ἐρώμενον,	χρήσεται αὐτῷ παρεγγυῶν ταῦτα, δι´
[33]	αὐτοῖς τὸ ἀντὶ ἐραστοῦ καὶ	ἐρωμένου	γενέσθαι φίλους. ~Τῶν δὲ πολιτειῶν
[6]	ἡγεῖται, ἐν τῷ Φαίδωνι οὕτως	ἐρωτᾷ	δυνάμει· εἰ λαβόντες τὴν τοῦ
[6]	ἀμφοτέροις τοῖς ἄκροις ἕπεται, οὕτως	ἐρωτᾷ·	εἰ μὴ ἔχει μέρη τὸ
[6]	καὶ κατὰ τὸ πρῶτον σχῆμα	ἐρωτᾷ	λόγους πολλάκις ὁ Πλάτων καὶ
[33]	ἀστεῖος, ὅθεν καὶ τὸν σωματοποιούμενον	Ἔρωτα	δαίμονά τινα μᾶλλον φατέον ἤπερ
[33]	τούτων μέση, οὕτω καὶ τρεῖς	ἐρωτικαὶ	εἶεν ἂν κατ´ εἶδος ἀλλήλων
[33]	προειρημένας, ἡ τοῦ ἀγαθοῦ τοίνυν	ἐρωτικὴ	ἀπηλλαγμένη πάθους τεχνική τις ὑπάρχει,
[33]	καὶ τὸ ἐρωτικόν· ἔστι δὲ	ἐρωτικὴ	ἡ μὲν ἀστεία, ἡ τῆς
[33]	καὶ ἀνάπαλιν. Κοινῶς δὲ τῆς	ἐρωτικῆς	εἰς τὰς τρεῖς ἰδέας διῃρημένης
[33]	πως φιλίας ἐστὶ καὶ τὸ	ἐρωτικόν·	ἔστι δὲ ἐρωτικὴ ἡ μὲν
[1]	δὲ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἔχειν	ἐρωτικῶς	καὶ μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος,
[6]	ὑποθετικοὺς ἐν πολλοῖς βιβλίοις εὑρήσομεν	ἐρωτωμένους	ὑπ´ αὐτοῦ, μάλιστα δ´ ἐν
[16]	ζῴων ἔλειπεν, ἅπερ ἔμελλε θνητὰ	ἔσεσθαι,	τό τε πτηνὸν καὶ τὸ
[4]	ἐπιστήμη ἁπλῆ καὶ πτέρωμα ψυχῆς,	ἐσθ´	ὅτε δὲ καὶ μνήμη. Ἐκ
[27]	γινόμενα τοῖς φαύλως αὐτοῖς χρωμένοις·	ἔσθ´	ὅτε δὲ αὐτὰ καὶ θνητὰ
[32]	ἡμῖν ἐγγίνεται πολλάκις καὶ ἀντιτείνουσιν·	ἔσθ´	ὅτε δὲ καὶ γινώσκοντες ὅτι
[4]	τὸ τοιοῦτον ὁ Πλάτων καλεῖ,	ἔσθ´	ὅτε δὲ καὶ φαντασίαν· τὴν
[19]	ἀπὸ γλώττης μέχρι καρδίας, δοκίμια	ἐσόμενα	καὶ κριτήρια τῶν χυμῶν· ταῦτα
[17]	τὰ στοιχεῖα ἐγένετο, σπέρματος γένεσιν	ἐσόμενον·	τὸ δὲ ὀστοῦν ἐκ γῆς
[18]	κοιλότητος ἢ μήκους· διάφοροι γὰρ	ἔσονται	φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων τῶν φώτων πρὸς
[10]	εἶναι καὶ εἴδους· οὐ γὰρ	ἔσται	ἁπλοῦς οὐδὲ ἀρχικός· ὥστε ἀσώματος
[8]	διότι τὸ εἶδος δεξάμενος ἀνδριὰς	ἔσται.	~Ἀρχικὸν δὲ λόγον ἐπεχούσης τῆς
[26]	γραμματικὸς καὶ αὐλητὴς καὶ τέκτων,	ἔσται	δὲ τὸ τηνικάδε ἐν ἕξει
[10]	χωρισθῆναι· οὔτε κινεῖ οὔτε κινεῖται.	Ἔσται	δὴ πρώτη μὲν αὐτοῦ νόησις
[4]	ὄντα τῆς ὕλης, καὶ νόησις	ἔσται	διττή, ἡ μὲν τῶν πρώτων,
[10]	ὑφ´ ἑτέρου, ἐκεῖνο αὐτοῦ ἰσχυρότερον	ἔσται,	εἰ δὲ ὑφ´ ἑαυτοῦ, ἤτοι
[11]	ποιότητες, δύο καὶ τρία σώματα	ἔσται	ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἀτοπωτάτου
[26]	ἂν ἑλομένων ἡμῶν γένηται, τοῦτο	ἔσται	ἢ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος· τὸ
[10]	εἰ σῶμά ἐστι, καὶ φθαρτὸς	ἔσται	καὶ γενητὸς καὶ μεταβλητός· ἕκαστον
[25]	καὶ σώματος· εἰ δὲ καὶ	ἔσται	μετὰ θάνατον καὶ ἦν πρὸ
[10]	ἀγαθόν (κατὰ μετοχὴν γάρ τινος	ἔσται	οὗτος καὶ μάλιστα ἀγαθότητος) οὔτε
[6]	τῆς χρήσεως τὸν προσήκοντα, τέλεος	ἔσται	ῥήτωρ καὶ ἡ ῥητορικὴ αὐτοῦ,
[33]	παρεγγυῶν ταῦτα, δι´ ὧν ἀσκηθεὶς	ἔσται	τέλειος, τέλος δὲ αὐτοῖς τὸ
[16]	τέλος δὲ αὐταῖς τῶν πόνων	ἔσται	τὸ νικῆσαι μὲν τὰ προσφύντα,
[4]	καὶ αἴσθησις ἡ μέν τις	ἔσται	τῶν πρώτων πρώτη λεγομένη, ἡ
[32]	τε γὰρ φοβούμενος οὐ παντελῶς	ἐστέρηται	ἡδονῆς· οὐδὲ γὰρ τὸν τυχόντα
[10]	ἀποτετελεσμένον) οὔτε ἄποιον (οὐ γὰρ	ἐστέρηται	τοῦ ποιὸν εἶναι ἐπιβάλλοντός τινος
[9]	ἐστιν, οὐ μόνον ἔκ τινός	ἐστι	γεγονώς, ἀλλὰ καὶ ὑπό τινος,
[27]	ἐπιστήμῃ τοῦ πρώτου καὶ καλόν	ἐστι,	δι´ ὅλων συντάξεων δεδήλωται, τὰ
[29]	τῆς ἀρετῆς ὑπαρχούσης, αὐτὴ μέν	ἐστι	διάθεσις ψυχῆς τελεία καὶ βελτίστη,
[10]	ἑνὸς νοουμένου. Καὶ ἀγαθὸν μέν	ἐστι,	διότι πάντα εἰς δύναμιν εὐεργετεῖ,
[4]	καὶ τὸ κρῖνον· τοῦτο δ´	ἐστὶ	διττόν, τὸ μὲν ὑφ´ οὗ
[29]	τὸ λογιστικόν. Ἡ δὲ ἀνδρία	ἐστι	δόγματος ἐννόμου σωτηρία περὶ τοῦ
[25]	ἐπιφέρον τινὶ τὸ ζῆν ἀνεπίδεκτόν	ἐστι	θανάτου· τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον.
[29]	τι παρίσταμεν, ὅτι δύναμίς τίς	ἐστι,	καθ´ ἣν τεταγμένως καὶ εὐπειθῶς
[6]	ἀποφάσεως καὶ καταφάσεως ἡ μέν	ἐστι	καθόλου, ἡ δὲ ἐπὶ μέρους,
[31]	εἴ τι ἄλλο ἐφ´ ἡμῖν	ἐστι	καὶ ἀδέσποτον, καὶ ἡ ἀρετὴ
[14]	ἀλλὰ διότι ἀεὶ ἐν γενέσει	ἐστὶ	καὶ ἐμφαίνει τῆς αὑτοῦ ὑποστάσεως
[4]	περὶ τὰ νοητὰ ἐπιστήμη τέ	ἐστι	καὶ ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ δὲ
[10]	τῷδε τῷ κόσμῳ. Ἄρρητος δ´	ἐστὶ	καὶ νῷ μόνῳ ληπτός, ὡς
[6]	οὕτως· εἰ τὸ ἓν ὅλον	ἐστὶ	καὶ πεπερασμένον, τοῦτο ἀρχὴν καὶ
[10]	αὐτὸς τῇ ἑαυτοῦ φύσει τέλεόν	ἐστι	καὶ σύμμετρον· ἀλήθεια δέ, διότι
[14]	κίνησις ἀπλανὴς οὖσα μία τέ	ἐστι	καὶ τεταγμένη, ἡ μέντοι τῶν
[33]	εὐνοίας. Εἶδος δέ πως φιλίας	ἐστὶ	καὶ τὸ ἐρωτικόν· ἔστι δὲ
[10]	οὔτε ποιόν (οὐ γὰρ ποιωθέν	ἐστι	καὶ ὑπὸ ποιότητος τοιοῦτον ἀποτετελεσμένον)
[10]	ὑποληπτέον· καὶ γάρ, εἰ σῶμά	ἐστι,	καὶ φθαρτὸς ἔσται καὶ γενητὸς
[5]	τοῦ διαγινώσκειν αὐτὸ ἕκαστον ὅ	ἐστι	κατὰ τὴν οὐσίαν· τοῦτο δὲ
[29]	γὰρ ἔννομον δόγμα ὀρθός τίς	ἐστι	λόγος· ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος
[14]	ἂν εἰκόνα τοῦ αἰῶνος, ὅς	ἐστι	μέτρον τοῦ αἰωνίου κόσμου τῆς
[4]	χωροῦν μετὰ φθόγγου. Νόησις δ´	ἐστὶ	νοῦ ἐνέργεια θεωροῦντος τὰ πρῶτα
[32]	αἰσχρῶν ἐπιτήδειος. Ἄλλα δ´ ἄγριά	ἐστι	πάθη, ἅπερ παρὰ φύσιν ἐστίν,
[4]	αἴσθησις. Ἡ μὲν οὖν αἴσθησίς	ἐστι	πάθος ψυχῆς διὰ σώματος ἀπαγγελτικὸν
[4]	ὁ λόγος· ὁ μὲν γάρ	ἐστι	παντελῶς ἄληπτός τε καὶ ἀτρεκής,
[5]	ἀνυπόθετον ἔλθῃ ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ δ´	ἐστὶ	πᾶσα ἡ διὰ λόγων μέθοδος
[3]	εἰς τρίτον τὸ ῥητορικόν, ὅπερ	ἐστὶ	περὶ τὸ ἐνθύμημα, ὃ καλεῖται
[3]	δὲ εἰς τὸ ἀποδεικτικόν, ὅπερ	ἐστὶ	περὶ τὸν ἀναγκαῖον συλλογισμόν, καὶ
[5]	τὸ ζητούμενον, καὶ θεωρεῖν τίνα	ἐστὶ	πρότερα αὐτοῦ, καὶ ταῦτα ἀποδεικνύειν
[6]	τίνα μὲν παρὰ τὴν φωνήν	ἐστι	σοφίσματα, τίνα δὲ παρὰ τὰ
[4]	σωτηρία μνήμη καλεῖται. Δόξα δέ	ἐστι	συμπλοκὴ μνήμης καὶ αἰσθήσεως. Ὁπόταν
[29]	δόγματος ἐννόμου. Ἡ δὲ δικαιοσύνη	ἐστὶ	συμφωνία τις τούτων πρὸς ἄλληλα,
[27]	οὕτω πως· Διττὰ δὲ ἀγαθά	ἐστι,	τὰ μὲν ἀνθρώπινα, τὰ δὲ
[4]	Καὶ πάλιν ἐπεὶ τῶν αἰσθητῶν	ἐστὶ	τὰ μὲν πρῶτα, ὡς αἱ
[35]	τῶν ἄλλων· νῦν δὲ ὅσαπερ	ἐστὶ	τὰ ὄντα, τοσαυταχῶς καὶ τὸ
[28]	οὐκ ἀρετὴν ἔχει, ἀμείνων δ´	ἐστὶ	ταύτης· ὅθεν ὀρθῶς ἄν τις
[33]	κυρίως λεγομένη οὐκ ἄλλη τίς	ἐστι	τῆς συνισταμένης κατ´ εὔνοιαν ἀντίστροφον·
[29]	διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ διασωστική	ἐστι,	τὸ γὰρ ἔννομον δόγμα ὀρθός
[24]	τὸ μὲν περὶ τὰ νοητά	ἐστι,	τὸ δὲ περὶ τὰ λυπηρὰ
[27]	σφοδροτέραν ἕξειν ὄρεξιν· οἷς συνῳδόν	ἐστι	τὸ λέγειν, αὐτὸ μόνον εἶναι
[6]	βιβλίῳ· τὸ μετέχον σχήματος ποιόν	ἐστι,	τὸ μετέχον σχήματος πεπεράτωται, τὸ
[30]	βέλτιστόν ἐστιν, οὐκ ἄλλο δέ	ἐστι	τὸ μέτριον ἢ τὸ μέσον
[6]	ἐπεὶ δὲ τοῦ λέγειν μέρος	ἐστὶ	τὸ ὀνομάζειν, ὡς καὶ τοῦ
[5]	Ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνάλυσίς	ἐστι	τοιαύτη· ὁ ζητῶν τι ὑποτίθεται
[33]	γὰρ φαύλη μόνου τοῦ σώματός	ἐστι,	τοῦ ἡδέος ἡττωμένη καὶ ταύτῃ
[5]	ἀνθρώπου γίνεσθαι. Ἀναλύσεως δὲ εἴδη	ἐστὶ	τρία· ἡ μὲν γάρ ἐστιν
[10]	ἥλιος παντὸς φωτός· πατὴρ δέ	ἐστι	τῷ αἴτιος εἶναι πάντων καὶ
[19]	τῆς ὀσμῆς γένος, ὅτι τούτων	ἐστὶ	τῶν οὐδέπω μεταβολὴν τελείαν εἰληφότων,
[6]	τὸ λέγειν μία δή τίς	ἐστι	τῶν πράξεων, ὥστε οὐχ ὁ
[7]	μόνῳ τῷ τῆς ψυχῆς λογισμῷ.	Ἔστι	γὰρ ἡ τῶν μαθημάτων ἐπίσκεψις
[6]	ὀνόματος τὴν φύσιν τοῦ πράγματος.	Ἔστι	γὰρ τὸ ὄνομα ὄργανον πράγματος
[33]	φιλίας ἐστὶ καὶ τὸ ἐρωτικόν·	ἔστι	δὲ ἐρωτικὴ ἡ μὲν ἀστεία,
[9]	τε καὶ αἰτίου πάντων θεοῦ.	Ἔστι	δὲ ἡ ἰδέα ὡς μὲν
[19]	τὴν τῶν ὀσμῶν αἴσθησιν συνέστη·	ἔστι	δὲ ἡ ὀσμή τι κατιὸν
[4]	οὖν ἔστι τι τὸ κρῖνον,	ἔστι	δὲ καὶ τὸ κρινόμενον, εἴη
[6]	δὲ διά τινος διδασκαλίας τἀληθῆ.	Ἔστι	δὲ ὁ συλλογισμὸς λόγος, ἐν
[32]	λυπούμεθα, τὸ δὲ μέλλον φοβούμεθα.	Ἔστι	δὲ πάθη ἁπλᾶ καὶ στοιχειώδη
[34]	τούτων καὶ πῶς ἂν συσταῖεν.	Ἔστι	δέ που παραπλησίως τῇ διαιρέσει
[35]	μάχην αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ περιέχειν.	Ἔστι	δὲ τὸ μὴ ὄν, καθ´
[4]	δὲ καὶ νοήσεως καὶ αἰσθήσεως,	ἔστι	καὶ τὰ τούτοις ὑποπίπτοντα, οἷον
[9]	δοξαστοῦ διαφέρον· εἰ δὲ τοῦτο,	ἔστι	νοητὰ ἕτερα τῶν δοξαστῶν· ὥστε
[10]	αὐτῆς τοῦτον τὸν τρόπον. Εἰ	ἔστι	νοητά, ταῦτα δὲ οὔτε αἰσθητά
[10]	ἀλλὰ πρώτων τινῶν τῶν νοητῶν,	ἔστι	πρῶτα νοητὰ ἁπλᾶ, ὡς καὶ
[14]	κατὰ διπλάσια καὶ τριπλάσια διαστήματα·	ἔστι	τε ἡ μὲν περιεχομένη ὑπὸ
[11]	πρόσθεν εὑρίσκεται πάσχοντα· ὥσπερ οὖν	ἔστι	τι παθητικὸν εἰλικρινῶς, οὕτως ἀναγκαῖόν
[4]	πρώτιστα περὶ κριτηρίου. ~Ἐπεὶ οὖν	ἔστι	τι τὸ κρῖνον, ἔστι δὲ
[2]	ἔχει, ἐντεῦθεν ἂν γένοιτο δῆλον.	Ἔστι	τοίνυν ἡ θεωρία ἐνέργεια τοῦ
[32]	τοῦ πάθους, ὁποιόν τι ὑπάρχει.	Ἔστι	τοίνυν πάθος κίνησις ἄλογος ψυχῆς
[29]	μετὰ ἀνδρίας ὑφίσταται· ἐπιστήμη γάρ	ἐστιν	ἀγαθῶν· οὐδεὶς δὲ δύναται τὸ
[32]	Τῶν δὲ παθῶν τὰ μέν	ἐστιν	ἄγρια, τὰ δὲ ἥμερα· καὶ
[4]	τὴν αἴσθησιν τύπος ἐγγένηται, ὅπερ	ἐστὶν	αἴσθησις, ἔπειτα οὗτος μὴ διὰ
[5]	εἰ τὸ πρότερον ὑποτεθὲν πάλιν	ἐστὶν	ἀκόλουθον ἄλλῃ ὑποθέσει, καὶ τοῦτο
[5]	ἐστὶ τρία· ἡ μὲν γάρ	ἐστιν	ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ
[10]	μὴν ὁ πρῶτος θεὸς ἀίδιός	ἐστιν,	ἄρρητος, αὐτοτελὴς τουτέστιν ἀπροσδεής, ἀειτελὴς
[10]	τελευταῖον τὸ σημεῖον. Δευτέρα δέ	ἐστιν	αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ ἀναλογίαν
[32]	Διδάσκει δὲ καὶ διότι πολλά	ἐστιν	εἴδη ἡδονῶν, τὰ μὲν διὰ
[6]	λόγου, ὃν καλοῦμεν πρότασιν, δύο	ἐστὶν	εἴδη, τὸ μὲν κατάφασις, τὸ
[32]	ἐστι πάθη, ἅπερ παρὰ φύσιν	ἐστίν,	ἐκ διαστροφῆς συστάντα καὶ ἐθῶν
[5]	ἐπισκοπεῖ δὲ αὐτὸ μὲν ὅ	ἐστιν	ἕκαστον ἢ ἄνωθεν διαιρετικῶς καὶ
[10]	Καὶ αὐτόθεν δέ· εἰ σῶμά	ἐστιν,	ἐξ ὕλης ἂν ὑπάρχοι· ἢ
[29]	σωφροσύνη. Ἡ μὲν δὴ φρόνησίς	ἐστιν	ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ
[1]	κατ´ ἀλήθειαν ὄντα σοφία δ´	ἐστὶν	ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων.
[6]	γάρ, πότερον φύσει τὰ ὀνόματά	ἐστιν	ἢ θέσει, ἀρέσκει δὲ αὐτῷ,
[4]	τοῦτο δὲ οὐκ ἄλλο τί	ἐστιν	ἢ λόγος φυσικός. Σαφέστερον δ´
[6]	εἰ μετέχει σχήματος, ἢ εὐθύ	ἐστιν	ἢ στρογγύλον· εἰ ἄρα μὴ
[6]	τὸ μετέχον σχήματος ἢ εὐθύ	ἐστιν	ἢ στρογγύλον, ὃ ἄρα μὴ
[11]	ἂν ἀσώματοι. Πᾶν σῶμα ὑποκείμενόν	ἐστιν,	ἡ δὲ ποιότης οὐχ ὑποκείμενον,
[19]	ἥπατος ἕδραν· ἡ δὲ φωνή	ἐστιν	ἡ δι´ ὤτων ἐρχομένη ἐγκεφάλου
[5]	καὶ συλλογιστικόν. Διαίρεσις μὲν τοίνυν	ἐστὶν	ἡ μὲν γένους εἰς εἴδη
[10]	νοούμενα· οὐ γὰρ ὢν ὅπερ	ἐστὶν	ἡ νόησις, παρέχει αὐτῇ τὸ
[7]	φυσικοῦ τὸ μαθεῖν, τίς ποτ´	ἐστὶν	ἡ τοῦ παντὸς φύσις καὶ
[29]	μὲν δὴ λογιστικοῦ μέρους τελειότης	ἐστὶν	ἡ φρόνησις, τοῦ δὲ θυμικοῦ
[24]	αὐτὸν δέχεσθαι. ~Ὅτι δὲ τριμερής	ἐστιν	ἡ ψυχὴ κατὰ τὰς δυνάμεις,
[5]	τρόπῳ· οἷον ζητῶν εἰ ἀθάνατός	ἐστιν	ἡ ψυχή, ὑποθέμενος αὐτὸ τοῦτο,
[34]	ἄλλας πολιτείας ἐξ ὑποθέσεως, ὧν	ἐστὶν	ἥ τε ἐν Νόμοις καὶ
[32]	αὐτοῖς ἀμετρίας, ἡμαρτημένα ὑπάρξει. Τοιαῦτά	ἐστιν	ἡδονή, λύπη, θυμός, ἔλεος, αἰσχύνη·
[31]	πᾶσα γὰρ κόλασις ἰατρεία τίς	ἐστιν	ἡμαρτηκυίας ψυχῆς. ~Ἐπεὶ δὲ αἱ
[4]	ὄργανον ἔφαμεν εἶναι. Διττὸς δ´	ἐστὶν	ὁ λόγος· ὁ μὲν γάρ
[1]	καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´	ἐστὶν	ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος ἀπὸ τῆς
[35]	πολεμητέον, εἴτε μή. ~Ὁποῖος δέ	ἐστιν	ὁ φιλόσοφος προειρημένου, τούτου διαφέρει
[5]	μὲν δὴ πρώτη τοιάδε τίς	ἐστιν,	οἷον ἂν ἀπὸ τοῦ περὶ
[1]	τις ἂν διδασκαλία γένοιτο. Φιλοσοφία	ἐστὶν	ὄρεξις σοφίας, ἢ λύσις καὶ
[9]	κόσμος μὴ ἐκ ταὐτομάτου τοιοῦτός	ἐστιν,	οὐ μόνον ἔκ τινός ἐστι
[30]	ἐν τοῖς πάθεσι τὸ βέλτιστόν	ἐστιν,	οὐκ ἄλλο δέ ἐστι τὸ
[25]	ἀνώλεθρον ἂν εἴη· ἀσώματος γάρ	ἐστιν	οὐσία, ἀμετάβλητος κατὰ τὴν ὑπόστασιν
[10]	ὡς εἴρηται, ἐπεὶ οὔτε γένος	ἐστὶν	οὔτε εἶδος οὔτε διαφορά, ἀλλ´
[10]	νοητά, ταῦτα δὲ οὔτε αἰσθητά	ἐστιν	οὔτε μέτοχα τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ
[6]	μέρη τὸ ἕν, οὔτε εὐθύ	ἐστιν	οὔτε στρογγύλον· εἰ μετέχει σχήματος,
[6]	μὴ ἔχει μέρη, οὔτε εὐθύ	ἐστιν	οὔτε στρογγύλον, τὸ μετέχον σχήματος
[5]	εἶδος τῆς ἀναλύσεως τοιοῦτόν τί	ἐστιν·	ὑποτίθεσθαι δεῖ τὸ ζητούμενον, καὶ
[9]	ὁ θεὸς ὑπάρχει εἴτε νοερόν,	ἔστιν	αὐτῷ νοήματα, καὶ ταῦτα αἰώνιά
[7]	ἀκουστῶν μεταβαίνειν ἐπ´ ἐκεῖνα, ἃ	ἔστιν	ἰδεῖν μόνῳ τῷ τῆς ψυχῆς
[35]	γὰρ μὴ τὶ ὂν οὐκ	ἔστιν	ὄν. ~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ πρὸς εἰσαγωγὴν
[34]	κοινὰς εἶναι τὰς γυναῖκας νομοθετεῖ.	Ἔστιν	οὖν ἡ πολιτικὴ ἀρετὴ θεωρητική
[13]	εἰκοσαέδρου τύπον, τὴν ὕδατος ποιότητα	ἔσχε,	τὸ δὲ τοῦ κύβου σχῆμα
[33]	ἡ λεγομένη πολιτικὴ καὶ ἡ	ἑταιρική,	αὗται δὲ οὐκ ἀεὶ ἔχουσι
[23]	ἀπένειμαν. Τὸ μὲν γὰρ θυμικὸν	ἔταξαν	ἐν καρδίᾳ, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν
[14]	ἥλιον δὲ εἰς τὸν δεύτερον	ἔταξε,	ἑωσφόρον δὲ καὶ τὸν ἱερὸν
[12]	γῆς ἀήρ τε καὶ ὕδωρ	ἐτάχθη	κατὰ τὸν τῆς ἀναλογίας τρόπον·
[18]	φώτων πρὸς τὰ μέρη τὰ	ἕτερα,	ἀπολισθαινόντων μὲν τῆς κυρτότητος, εἰς
[24]	ζῷα ὄντος. Ἔπειτά γε μὴν	ἕτερα	ὄντα τῇ φύσει τό τε
[9]	εἰ δὲ τοῦτο, ἔστι νοητὰ	ἕτερα	τῶν δοξαστῶν· ὥστε εἴη ἂν
[24]	μὲν δὴ τὰ φύσει χωριζόμενα	ἕτερα	ὑπάρχει· φύσει δὲ χωρίζεται τὸ
[24]	μὲν ἐπιμέλειαν εἶναι τοῦ λογιστικοῦ,	ἑτέραν	δὲ τοῦ παθητικοῦ· τοῦ μὲν
[24]	τοῦ παθητικοῦ παρίσταται κἀκ τοῦ	ἑτέραν	μὲν ἐπιμέλειαν εἶναι τοῦ λογιστικοῦ,
[24]	δὲ μή. Ἔτι δὲ τὸ	ἕτερον	εἶναι τὸ λογιστικὸν τοῦ παθητικοῦ
[2]	αὐτῆς φρόνησις ὠνόμασται, ὅπερ οὐχ	ἕτερον	εἴποι ἄν τις εἶναι τῆς
[13]	εἰκοσαέδρου ἐξ εἴκοσι. Τὸ δὲ	ἕτερον,	λέγω δὲ τὸ ἰσοσκελές, συστατικὸν
[35]	ἄλλα μετὰ συνεμφάσεως τῆς πρὸς	ἕτερον	ὅπερ καί τῳ τρόπῳ ὄντι
[10]	ὥστε ταὐτόν τινι εἶναι ἢ	ἕτερον·	οὐδὲν γὰρ αὐτῷ συμβέβηκε, καθ´
[6]	λόγος, ἐν ᾧ τεθέντων τινῶν	ἕτερόν	τι τῶν κειμένων δι´ αὐτῶν
[14]	τῶν νοητῶν ταυτότητά τε καὶ	ἑτερότητα,	καὶ ἐπὶ τῶν μεριστῶν, ἐκ
[29]	δὲ τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς σωφροσύνης.	Ἑτέρου	γὰρ ὄντος τοῦ τε λογιστικοῦ
[10]	ἢ ὑφ´ αὑτοῦ ἢ ὑφ´	ἑτέρου·	εἰ μὲν οὖν ὑφ´ ἑτέρου,
[10]	ἑτέρου· εἰ μὲν οὖν ὑφ´	ἑτέρου,	ἐκεῖνο αὐτοῦ ἰσχυρότερον ἔσται, εἰ
[9]	κατὰ τὸν ἑαυτῆς λόγον, παρ´	ἑτέρου	τινὸς κρείττονος, καὶ ἀΰλου, τῶν
[4]	ἔχει τάδε τινά, εἴτε καὶ	ἑτέρως.	~Τῆς διαλεκτικῆς δὲ στοιχειωδέστατον ἡγεῖται
[10]	αἴτιος τούτου καὶ ὅπερ ἂν	ἔτι	ἀνωτέρω τούτων ὑφέστηκεν, οὗτος ἂν
[9]	ἰδέαι μέτρα τινὰ ἄϋλα ὑπάρχουσαι.	Ἔτι	γε μὴν εἰ ὁ κόσμος
[24]	εἰδῇ τἀγαθόν, χρῆται δὲ μή.	Ἔτι	δὲ τὸ ἕτερον εἶναι τὸ
[9]	δὲ λόγον ἐπεχούσης τῆς ὕλης,	ἔτι	καὶ ἄλλας ἀρχὰς παραλαμβάνει, τήν
[11]	οὐκ ἄρα σῶμα ἡ ποιότης·	ἔτι	ποιότης ποιότητι ἐναντίον, οὐ μὴν
[11]	καὶ τὸ δημιουργικὸν τούτων ἀσώματον.	Ἔτι	τὰ ποιοῦντα οὐκ ἂν ἄλλα
[25]	ἐγνωσμένων, ὧν λήθην ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες.	Ἔτι	τε ἡ ψυχὴ οὐ φθείρεται
[27]	ἀκριβῶς αὐτοῦ τὰ συγγράμματα ἀναλάβοι,	ἐτίθετο	ἐν τῇ ἐπιστήμῃ καὶ θεωρίᾳ
[14]	δὲ ἐντὸς εἰς ἑπτὰ κύκλους	ἐτμήθη	ἐξ ἀρχῆς νεμηθεῖσα κατὰ διπλάσια
[14]	κύκλον πληροῖ τὰς ὥρας τοῦ	ἔτους·	οἵ τε ἄλλοι καθ´ ἕνα
[6]	καὶ ἐν ἄλλοις ὑπέδειξε, τὸν	ἐτυμολογικόν	τε τόπον ὅλον ἐν τῷ
[6]	ὄνομα ὄργανον πράγματος οὐχ ὃ	ἔτυχεν,	ἀλλὰ τὸ κατάλληλον τῇ φύσει·
[6]	οὐ μὴν ἁπλῶς οὐδὲ ὡς	ἔτυχεν,	ἀλλὰ ὥστε τὴν θέσιν γενέσθαι
[7]	ὂν τοῦ μαθηματικοῦ οὐχ ἣν	ἔτυχεν	οἰκειότητα ἐμποιεῖ πρὸς τὴν τοῦ
[6]	δικαίως ἂν λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ	εὖ	λέγειν. Καὶ τὴν τῶν σοφισμάτων
[8]	Οὐ γὰρ γένοιτ´ ἄν τι	εὖ	παρεσκευασμένον πρὸς ποικίλας ἐκτυπώσεις καὶ
[33]	βούληται τὸν πλησίον καὶ ἑαυτὸν	εὖ	πράττειν. Ἡ δὲ ἰσότης αὕτη
[33]	προθέσεων αὐτοῦ καὶ ὁρμῶν, εἰ	εὐγενεῖς,	εἰ ἐπὶ τὸ καλὸν γινόμεναι,
[34]	τοῦ ἀγαθὴν ποιεῖν πόλιν καὶ	εὐδαίμονα	καὶ ὁμονοοῦσάν τε καὶ συμφωνοῦσαν,
[27]	κάλλος, μηδέν τι μᾶλλον εἶναι	εὐδαίμονα.	~Οἷς πᾶσιν ἀκόλουθον τέλος ἐξέθετο
[28]	δίκαιον γενέσθαι, οὕτω πως· οὐκοῦν	εὐδαιμονέστατοι,	ἔφη, καὶ μακάριοί εἰσι καὶ
[27]	τὴν προειρημένην εὐτυχέστατον εἶναι καὶ	εὐδαιμονέστατον,	οὐχ ἕνεκα τῶν τιμῶν, ὧν
[27]	καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτάρκη πρὸς	εὐδαιμονίαν,	καὶ διότι μὲν τὸ ἀγαθὸν
[27]	θνητὰ ὠνόμαζεν ἀγαθά. Τὴν δὲ	εὐδαιμονίαν	οὐκ ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο
[28]	δαίμονος εἶναι κάκωσιν, τὴν δὲ	εὐδαιμονίαν	τοῦ δαίμονος εὐεξίαν. Ἐφικοίμεθα δ´
[19]	τὰ δὲ ἐπὶ μικροῦ βεβῶτα	εὔεικτα	καὶ μαλακὰ καὶ εὐμετάβολα ὄντα
[28]	τὴν δὲ εὐδαιμονίαν τοῦ δαίμονος	εὐεξίαν.	Ἐφικοίμεθα δ´ ἂν τοῦ γενέσθαι
[10]	ἐστι, διότι πάντα εἰς δύναμιν	εὐεργετεῖ,	παντὸς ἀγαθοῦ αἴτιος ὤν· καλὸν
[30]	τέλειαι εἶναι καὶ ἐοικέναι τῷ	εὐθεῖ,	κατ´ ἄλλον τρόπον μεσότητες ἂν
[14]	ταύτην τὴν τάξιν λάβωσιν, ὥστε	εὐθείας	νοηθείσης ἀπὸ τῆς ἀπλανοῦς σφαίρας
[28]	πρὸς πόλεμον καὶ πρὸς εἰρήνην	εὔθετα	τὰ σώματα παρασκευάσει. ~Θείου δὲ
[7]	οὐσίας γνῶσιν, πρός τε πολέμους	εὔθετον	ὑπάρχει διὰ τὴν τῶν τακτικῶν
[30]	τοιούτους εἶναι· οὐ γὰρ ῥᾴδιον	εὐθέως	ἀπὸ κακίας ἐπ´ ἀρετὴν μεταβῆναι·
[6]	στρογγύλον· εἰ μετέχει σχήματος, ἢ	εὐθύ	ἐστιν ἢ στρογγύλον· εἰ ἄρα
[6]	στρογγύλον, τὸ μετέχον σχήματος ἢ	εὐθύ	ἐστιν ἢ στρογγύλον, ὃ ἄρα
[6]	ἔχει μέρη τὸ ἕν, οὔτε	εὐθύ	ἐστιν οὔτε στρογγύλον· εἰ μετέχει
[6]	ὃ μὴ ἔχει μέρη, οὔτε	εὐθύ	ἐστιν οὔτε στρογγύλον, τὸ μετέχον
[6]	τοὺς ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς, οἷον	Εὐθύδημον	φέρε καὶ Ἱππίαν. Τῶν δὲ
[6]	τοῦ Πλάτωνος ὑπογεγραμμένην ἐν τῷ	Εὐθυδήμῳ,	εἰ ἀκριβῶς ἐντύχοιμεν τῷ βιβλίῳ,
[27]	εἶναι τῷ ἔχοντι κακὸν ἐν	Εὐθυδήμῳ.	Ὅτι δὲ καὶ τὰς ἀρετὰς
[18]	ὕπαρ τε καὶ ὄναρ κατ´	εὐθυωρίαν	γινομένας φαντασίας ὡδὶ συνίστασθαι· ταύταις
[12]	εὐμορφότατον σχημάτων καὶ πολυχωρότατον καὶ	εὐκινητότατον·	καὶ ἐπεὶ οὔτε ὁράσεως ἐδεῖτο
[2]	ἂν εἴη τὸ τοιοῦτον καὶ	εὐκταιότατον	καὶ οἰκειότατον ἀκώλυτόν τε καὶ
[27]	εἰς τὸ καθαρὸν φῶς προελθόντας,	εὐλόγως	καταγνώσεσθαι τῶν τότε φανέντων καὶ
[11]	οὐκ ἄρα σώματα αἱ ποιότητες.	Εὐλογώτατόν	τε, ὡς ἡ ὕλη ἄποιος,
[1]	σωφροσύνην, προσεῖναι δὲ αὐτῷ καὶ	εὐμάθειαν	καὶ μνήμην· εἰδοποιεῖ γὰρ καὶ
[19]	βεβῶτα εὔεικτα καὶ μαλακὰ καὶ	εὐμετάβολα	ὄντα τυγχάνει. Τραχὺ δὲ εἴη
[12]	δ´ αὐτῷ περιέθηκε τὸ σφαιροειδές,	εὐμορφότατον	σχημάτων καὶ πολυχωρότατον καὶ εὐκινητότατον·
[33]	τίς ἐστι τῆς συνισταμένης κατ´	εὔνοιαν	ἀντίστροφον· αὕτη δὲ ὑφίσταται, ὅταν
[33]	ἀεὶ ἔχουσι τὸ ἀντίστροφον τῆς	εὐνοίας.	Εἶδος δέ πως φιλίας ἐστὶ
[2]	καὶ τὰς νοήσεις τοῦ θείου	εὐπαθεῖν	τε λέγεται, καὶ τοῦτο τὸ
[30]	ὁ μηδὲ γονέων ὑβριζομένων ὀργιζομένος	εὐπαθὴς	ἄν τις εἴη, οὔτε ὁ
[29]	καὶ τὰς ὀρέξεις καὶ τὴν	εὐπείθειαν	αὐτῶν πρὸς τὸ ἡγεμονικόν, τοῦτο
[29]	φῶμεν τάξιν τινὰ εἶναι καὶ	εὐπείθειαν	τὴν σωφροσύνην, τοιοῦτόν τι παρίσταμεν,
[29]	ἐστι, καθ´ ἣν τεταγμένως καὶ	εὐπειθῶς	ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις πρὸς τὸ
[34]	καὶ τούτων προμάχεσθαι, τούτοις δὲ	εὐπειθῶς	συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς. Πέντε δέ
[27]	τιμιώτατον καὶ μέγιστον ἀγαθὸν οὔτε	εὑρεῖν	ᾤετο εἶναι ῥᾴδιον οὔτε εὑρόντας
[36]	τῶν εἰρημένων θεωρητικούς τε καὶ	εὑρετικοὺς	ἐξ ἀκολουθίας καὶ τῶν λοιπῶν
[6]	δὲ ὑποθετικοὺς ἐν πολλοῖς βιβλίοις	εὑρήσομεν	ἐρωτωμένους ὑπ´ αὐτοῦ, μάλιστα δ´
[24]	λογιστικὸν καὶ τόποις ὀφείλει κεχωρίσθαι.	Εὑρίσκεται	γὰρ μαχόμενα ἀλλήλοις, οὔτε αὐτοῦ
[11]	δοκεῖ τι ποιεῖν πολὺ πρόσθεν	εὑρίσκεται	πάσχοντα· ὥσπερ οὖν ἔστι τι
[13]	ὅλῳ τῷ δωδεκαέδρῳ τριακοσίων ἑξήκοντα	εὑρισκομένων	τριγώνων, ὁπόσαι καὶ ἐν τῷ
[6]	δ´ ἐν τῷ Παρμενίδῃ τοιούτους	εὕροιμεν	ἂν λόγους· εἰ μὴ ἔχει
[11]	ἀτρεκῶς ποιητικόν· οὐκ ἄλλο δὲ	εὕροιμεν	ἂν τοῦτο ἢ ἀσώματον. Ὁ
[6]	τὴν τῶν σοφισμάτων δὲ μέθοδον	εὕροιμεν	ἂν ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ὑπογεγραμμένην
[27]	εὑρεῖν ᾤετο εἶναι ῥᾴδιον οὔτε	εὑρόντας	ἀσφαλὲς εἰς πάντας ἐκφέρειν· πάνυ
[5]	τοῦ καλοῦ, ἵνα οὕτω μετιόντες	εὕρωμεν	λοιπὸν τὸ αὐτὸ τοῦτο καλόν.
[27]	μεγάλην καὶ σώματος ὑγείαν καὶ	εὐρωστίαν	καὶ κάλλος, μηδέν τι μᾶλλον
[29]	διάθεσις ψυχῆς τελεία καὶ βελτίστη,	εὐσχήμονα	καὶ σύμφωνον καὶ βέβαιον παρέχουσα
[9]	καὶ Πλάτωνος, ἀλλ´ οὐδὲ τῶν	εὐτελῶν	τινός, οἷον ῥύπου καὶ κάρφους,
[27]	γὰρ ἐπιστήμην ἔχοντα τὴν προειρημένην	εὐτυχέστατον	εἶναι καὶ εὐδαιμονέστατον, οὐχ ἕνεκα
[32]	τοῦ ἀγαθοῦ, οἷον τήν τε	εὐφροσύνην	τὴν ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς καὶ
[30]	καὶ ἄλλως ἀρεταί, αἱ οἷον	εὐφυίαι	καὶ προκοπαὶ πρὸς ταύτην, ὁμωνυμοῦσαι
[1]	τὸν φιλόσοφον. Αὗται δὲ αἱ	εὐφυΐαι	παιδείας μὲν ὀρθῆς καὶ τροφῆς
[17]	δὲ πελιᾶς, πρὸς αὐτὸ τὸ	εὔχρηστον	τῷ σώματι. Ἐκ τούτων δὲ
[8]	ἀλείμματα ἐξ ἐλαίου κατασκευάζοντας τὰ	εὐώδη	ἀοσμοτάτῳ τούτῳ χρωμένους, καὶ τοὺς
[19]	κατωνομασμένα ἔξω δυοῖν τοῖν γενικωτάτοιν,	εὐώδους	τε καὶ δυσώδους, ἅπερ τὴν
[32]	καὶ τὰ ἡμέτερα ἔργα οὐδ´	ἐφ´	ἡμῖν. Ἄκουσι γοῦν ἐν ἡμῖν
[31]	δὲ καί, εἴ τι ἄλλο	ἐφ´	ἡμῖν ἐστι καὶ ἀδέσποτον, καὶ
[26]	οὐδὲν τούτων, ἀορισταῖνον δὲ τῷ	ἐφ´	ἡμῖν κατὰ τὴν ἐφ´ ὁπότερον
[2]	καὶ οἰκειότατον ἀκώλυτόν τε καὶ	ἐφ´	ἡμῖν κείμενον καὶ τοῦ προκειμένου
[26]	τῇ φύσει ὥσπερ ἐποχεῖται τὸ	ἐφ´	ἡμῖν· ὃ δ´ ἂν ἑλομένων
[26]	αὐτοὺς συμβαινόντων· ἐπεὶ καὶ τὸ	ἐφ´	ἡμῖν οἰχήσεται καὶ ἔπαινοι καὶ
[30]	εἶναι ἢ φαύλους. Τοὺς γὰρ	ἐφ´	ἱκανὸν προκόπτοντας τοιούτους εἶναι· οὐ
[26]	τῷ ἐφ´ ἡμῖν κατὰ τὴν	ἐφ´	ὁπότερον ῥοπὴν λαμβάνει τὸ ἀληθεύειν
[18]	λαιὸν καὶ τὸ δεξιὸν ὁρᾶται,	ἐφ´	ὧν δὲ κατὰ ἴσον, ἐφ´
[18]	ἐφ´ ὧν δὲ κατὰ ἴσον,	ἐφ´	ὧν δὲ τὰ κάτω πρὸς
[18]	τὴν κοιλότητα συνιόντων. Οὕτω γὰρ	ἐφ´	ὧν μὲν ἐξ ἐναντίων τὸ
[4]	ἀληθὲς κρίνεται, ὃ καὶ ὄργανον	ἔφαμεν	εἶναι. Διττὸς δ´ ἐστὶν ὁ
[4]	ἦν ἡ ψυχή, ἥτις, ὡς	ἔφαμεν,	τότε μὲν νόησις ἐλέγετο, νῦν
[14]	ἐμφαίνων ὅτι ἑκατέρας τῶν οὐσιῶν	ἐφάπτεσθαι	δύναται τῇ νοήσει· ὁρῶν δὲ
[33]	ἀλλήλοις οὔτε τοῖς συμμέτροις δύναται	ἐφαρμόσαι.	Εἰσὶ δέ τινες καὶ ἄλλαι
[27]	τὰς τῷ ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς	ἔφασκεν	ἀναμέστους καὶ μετὰ τὴν τοῦ
[10]	νοεῖ καὶ τὸ ἐραστὸν καὶ	ἐφετὸν	ὥσπερ φῶς φανὲν καὶ οἷον
[28]	γενέσθαι, οὕτω πως· οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι,	ἔφη,	καὶ μακάριοί εἰσι καὶ εἰς
[14]	ἐκ πυρώδους τῆς πλείστης οὐσίας	ἐφήρμοσε	ταῖς σφαίραις ὑπαρχούσαις ἐκ τοῦ
[7]	οὐδὲ ἐπιστήμας ταῦτα τὰ μαθήματα	ἔφησεν	ὁ Πλάτων· ἡ μέντοι διαλεκτικὴ
[7]	πρὸς τὴν τῶν ὄντων θεωρίαν·	ἐφιέμεναι	γὰρ τοῦ ὄντος λαμβάνεσθαι γεωμετρία
[14]	τὰ εἴδη καὶ τὰς μορφάς,	ἐφιεμένη	τῶν ἐκείνου νοημάτων. Δῆλον οὖν
[1]	ψυχῆς φυσικῶς κατεσταλμένον· ὁ γὰρ	ἐφιέμενος	μαθημάτων περὶ τὰ ὄντα καὶ
[27]	ἐπείπερ καὶ ἐν τῷ ζῆν	ἐφίεντο	τῆς ἐπιστήμης αὐτοῦ καὶ τὴν
[27]	μόνα δὲ τῶν ἐν ἡμῖν	ἐφικνεῖσθαι	αὐτοῦ τῆς ὁμοιότητος νοῦν καὶ
[28]	δὲ εὐδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εὐεξίαν.	Ἐφικοίμεθα	δ´ ἂν τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι
[28]	Δία ὑπερουρανίῳ, ὃς οὐκ ἀρετὴν	ἔχει,	ἀμείνων δ´ ἐστὶ ταύτης· ὅθεν
[25]	δι´ ἀκολασίαν ἢ διὰ φιλοσωματίαν·	ἔχει	δέ πως οἰκειότητα πρὸς ἄλληλα
[6]	μήτε τελευτὴν ἔχει, οὐδὲ πέρας	ἔχει·	εἰ μὴ ἔχει πέρας, οὐδὲ
[6]	ἀρχὴν οὔτε μέσον οὔτε τελευτὴν	ἔχει·	εἰ μήτε ἀρχὴν μήτε μέσον
[2]	πρακτικός· ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως	ἔχει,	ἐντεῦθεν ἂν γένοιτο δῆλον. Ἔστι
[32]	τε καὶ οἰκεῖα· οὕτω δὲ	ἔχει,	ἕως ἂν σύμμετρα ὑπάρχῃ· προσελθούσης
[30]	περὶ τὸν αὐτόν. Οὕτω γὰρ	ἔχει	θρασύτης πρὸς δειλίαν, καὶ ἀσωτία
[4]	ὁ μὲν ἐπιστημονικὸς τὸ βέβαιον	ἔχει	καὶ μόνιμον, ἅτε περὶ τῶν
[15]	ὃ δὴ πᾶν λύσιν οὐκ	ἔχει	κατὰ τὴν ἐκείνου βούλησιν· τῶν
[10]	ἀναλογίαν οὕτω πως· ὃν γὰρ	ἔχει	λόγον ὁ ἥλιος πρὸς τὴν
[6]	ἢ στρογγύλον· εἰ ἄρα μὴ	ἔχει	μέρη, οὐ μετέχει σχήματος· καὶ
[6]	ἢ στρογγύλον, ὃ ἄρα μὴ	ἔχει	μέρη, οὔδε σχήματος μετέχει· κατὰ
[6]	ἐν Παρμενίδῃ οὕτως· ὃ μὴ	ἔχει	μέρη, οὔτε εὐθύ ἐστιν οὔτε
[6]	σχήματος μετέχει· εἰ ἄρα μὴ	ἔχει	μέρη τὸ ἕν, οὐδὲ σχήματος
[6]	εὕροιμεν ἂν λόγους· εἰ μὴ	ἔχει	μέρη τὸ ἕν, οὔτε ἀρχὴν
[6]	ἕπεται, οὕτως ἐρωτᾷ· εἰ μὴ	ἔχει	μέρη τὸ ἕν, οὔτε εὐθύ
[6]	δὲ ἐν τῷ Κρατύλῳ τοιοῦτον	ἔχει	νοῦν· ζητεῖ γάρ, πότερον φύσει
[33]	αὐτῷ οὕτως ἔχοντι ὡς νῦν	ἔχει·	ὅταν δ´ ἕλῃ τὸν ἐρώμενον,
[6]	ἀρχὴν μήτε μέσον μήτε τελευτὴν	ἔχει,	οὐδὲ πέρας ἔχει· εἰ μὴ
[6]	οὐδὲ πέρας ἔχει· εἰ μὴ	ἔχει	πέρας, οὐδὲ σχήματος μετέχει· εἰ
[4]	ἀπὸ Σωκράτους λαβὼν συνθείη ᾗ	ἔχει	περὶ Σωκράτους μνήμῃ, ψευδὴς γίνεται
[7]	τε κινήσεως καὶ φορᾶς ὅπως	ἔχει.	Προκείσθω δὲ ἡ τοῦ μαθηματικοῦ
[19]	τοῦ ἀλγεινοῦ τε καὶ ἡδέος	ἔχει	πρόσρησιν. Πᾶσαν δὲ τὴν ὀσμὴν
[12]	τῆς ἀναλογίας τρόπον· ὥστε ὡς	ἔχει	πῦρ πρὸς ἀέρα, οὕτως ἔχειν
[12]	σχήμασιν, ὥστε διακρῖναι ὅπως νῦν	ἔχει	πῦρ τε καὶ γῆ πρὸς
[13]	διακριθέντα κατὰ χώραν, ἄπαυστον δὲ	ἔχει	σεισμὸν καὶ τῇ ὕλῃ παρέχει,
[4]	τινὰ ὡρισμένα κρίνομεν, εἴτε οὕτως	ἔχει	τάδε τινά, εἴτε καὶ ἑτέρως.
[25]	φησι τὴν ψυχήν, ὅτι σύμφυτον	ἔχει	τὴν ζωὴν ἀεὶ ἐνεργοῦσαν καθ´
[10]	τοῖς δὲ τὸ ὁρᾶσθαι, τοῦτον	ἔχει	τὸν λόγον ὁ πρῶτος νοῦς
[12]	ἔχει πῦρ πρὸς ἀέρα, οὕτως	ἔχειν	ἀέρα τε πρὸς ὕδωρ καὶ
[29]	οὐκ ἂν δύναιτό τις φρόνησιν	ἔχειν	ἀκόλαστος ὢν καὶ δειλός. Ἀχώριστοι
[31]	ὁρμᾶν τινὰ ἐπὶ κακὰ βουλόμενον	ἔχειν	αὐτά, οὔτε ἐλπίδι ἀγαθοῦ οὔτε
[31]	ἐνεργεῖν αὐτὸν κατὰ ἀδικίαν τοῦ	ἔχειν	αὐτὴν ἠρεμοῦσαν. Καίτοι δὲ ἀκουσίων
[4]	τί τὸ πραττόμενον. Τῷ γὰρ	ἔχειν	ἔννοιαν φυσικὴν καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ
[1]	ἔπειτα δὲ πρὸς τὴν ἀλήθειαν	ἔχειν	ἐρωτικῶς καὶ μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ
[27]	μετουσίαν τῶν πρώτων τὴν ἐπωνυμίαν	ἔχειν·	μόνα δὲ τῶν ἐν ἡμῖν
[10]	νοεῖν προαιροῖντο τὸ νοητόν, ἐμφανταζόμενον	ἔχειν	τὸ αἰσθητόν, ὡς καὶ μέγεθος
[31]	ἑαυτοῦ μέρει καὶ τιμιωτάτῳ ἕλοιτο	ἔχειν	τὸ μέγιστον τῶν κακῶν; εἰ
[8]	νόθῳ λογισμῷ ληπτόν· ἰδιότητα δ´	ἔχειν	τοιαύτην, ὥστε πᾶσαν γένεσιν ὑποδέχεσθαι
[19]	τὸν μὲν γλυκὺν ἐναντίαν φύσιν	ἔχειν	τοῖς ἄλλοις ἅπασι συμβέβηκε, διαχέοντα
[8]	εἴδη, τῷ μηδεμίαν αὐτῶν φύσιν	ἔχειν	ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´ ἄποιόν τε εἶναι
[18]	κατὰ ἀνάκλασιν συντελεῖσθαι, ὡς ἂν	ἔχῃ	τὸ κάτοπτρον κυρτότητος ἢ κοιλότητος
[32]	τὸ ἀμύνεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι τοὺς	ἐχθροὺς	ἀναγκαῖος, ὁ δὲ ἔλεος οἰκεῖος
[23]	τε καὶ σπόγγῳ παραπλήσιον ὅπως	ἔχοι	τι μάλαγμα πηδῶσα ἡ καρδία
[23]	ψυχῆς καὶ πρὸς τὸ καταπραΰνειν	ἔχον	γλυκύτητά τε καὶ πικρότητα· καὶ
[4]	ἀληθὲς καὶ τὸ μὴ οὕτως	ἔχον,	ἐν δὲ τοῖς πρακτοῖς, τί
[6]	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ τελευτὴν	ἔχον	καὶ σχήματος μετέχει· τὸ δὲ
[30]	γὰρ σῶμα οἷόν τε εἶναι	ἔχον	πάσας τὰς τοῦ σώματος κακίας
[10]	μέρος τινός, οὔτε ὡς ὅλον	ἔχον	τινὰ μέρη, οὔτε ὥστε ταὐτόν
[35]	ἀνύπαρκτον καὶ ἀνεννόητον καὶ μηδεμίαν	ἔχον	ὑπόστασιν, ὃ καὶ εἴ τις
[32]	ἐπιτεινόμενα καὶ ἀνιέμενα καὶ ὁπωσποτοῦν	ἔχοντα	διημαρτημένα ὄντα τυγχάνει, μετριότητα μὴ
[12]	καὶ ὕδωρ, ἴχνη μὲν τέως	ἔχοντα	καὶ τὸ δεκτικὸν τῆς τῶν
[35]	κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως	ἔχοντα	καταγίνεται, ὁ δὲ σοφιστὴς περὶ
[19]	τῶν σωμάτων· τὰ μὲν γὰρ	ἔχοντα	μείζονας μόνιμα καὶ ἑδραῖα, τὰ
[11]	κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως	ἔχοντα,	οὐδὲ μόνιμα καὶ ἔμπεδα, ἅ
[27]	Πολιτείᾳ. Τὸν μὲν γὰρ ἐπιστήμην	ἔχοντα	τὴν προειρημένην εὐτυχέστατον εἶναι καὶ
[26]	πρός τινα οὔπω τὴν ἕξιν	ἔχοντα·	ὡς ὁ παῖς δυνάμει ῥηθήσεται
[30]	αἱ τοιαῦται ἀρεταί, διότι μέσως	ἔχοντας	ἡμᾶς ἐν τοῖς πάθεσι παρέχονται.
[19]	δριμεῖς, τοὺς δὲ τὸ ῥυπτικὸν	ἔχοντας	σφοδρὸν ὥστε συντήκειν πικρούς, τοὺς
[27]	δέ φησι μεῖζον εἶναι τῷ	ἔχοντι	κακὸν ἐν Εὐθυδήμῳ. Ὅτι δὲ
[33]	ὅτι οὐ βιωτὸν αὐτῷ οὕτως	ἔχοντι	ὡς νῦν ἔχει· ὅταν δ´
[13]	σκαληνοῦ μίαν μὲν γωνίαν ὀρθὴν	ἔχοντος,	μίαν δὲ διμοίρου, τὴν δὲ
[19]	μεταβολὴν τελείαν εἰληφότων, ἀλλὰ κοινωνίαν	ἐχόντων	ἀέρος τε καὶ ὕδατος, ταῦτα
[25]	ἁπλῶς ὑπ´ ἄλλου, οὕτω δὲ	ἔχουσα	ἄφθαρτον ἂν εἴη. Τό γε
[32]	καὶ οὐδὲν οὐσιῶδες οὐδὲ προηγούμενον	ἔχουσα,	συνυπάρχουσά τε τῷ ἐναντίῳ· μίγνυται
[34]	συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική τις οὖσα καὶ	ἔχουσα	ὑποβεβλημένας πολεμικήν τε καὶ στρατηγικὴν
[7]	καθ´ αὑτὴν θεωρία τρίτην αὔξησιν	ἔχουσα·	χρήσιμον δὲ ὥσπερ τι τέταρτον
[8]	ὑπὸ τούτων, μηδὲν ἴδιον σχῆμα	ἔχουσαν	μηδὲ ποιότητα. Οὐ γὰρ γένοιτ´
[23]	ἀπονείμαντες αὐτῷ τὴν κεφαλήν, σχῆμα	ἔχουσαν	μιμούμενον τὸ τοῦ παντός, ὑπέθεσαν
[34]	Νόμοις, ἤδη καὶ τόπον ἀφωρισμένον	ἐχούσας	καὶ ἀνθρώπους λογάδας ἀπὸ πάσης
[33]	ἑταιρική, αὗται δὲ οὐκ ἀεὶ	ἔχουσι	τὸ ἀντίστροφον τῆς εὐνοίας. Εἶδος
[29]	καθ´ ἣν τεταγμένως καὶ εὐπειθῶς	ἔχουσιν	αἱ ὀρέξεις πρὸς τὸ φύσει
[30]	τὸν ἐν αὑταῖς· οὐ γὰρ	ἔχουσιν·	ἀλλὰ κατὰ τὸν ὑπὸ τῆς
[30]	εἰσίν· οὐδὲ γὰρ ἴδιον θεώρημα	ἔχουσιν·	ἡ μέντοι φρόνησις, ἐπιστήμη ὑπάρχουσα,
[10]	ἐπίπεδον· μέρη γε μὴν οὐκ	ἔχων	ἀκίνητος ἂν εἴη κατὰ τόπον
[32]	οὐ παντελῶς δὲ θαρρῶν οὐδ´	ἔχων	βέβαιον τὴν ἐλπίδα ἄχθεται. Ἐπιθυμίας
[7]	καὶ τίνα χώραν ἐν κόσμῳ	ἔχων,	καὶ εἰ θεὸς προνοεῖ τῶν
[30]	θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ ὁ μετρίως	ἔχων	περί τε θάρρη καὶ φόβους·
[4]	δὲ παραλλάξῃ, ψευδής. Ἂν γὰρ	ἔχων	τις μνήμην Σωκράτους ἐντυχὼν Πλάτωνι
[35]	τοῦ μὴ ὄντος, οὐκ ἂν	ἐχωρίζετο	τῶν ἄλλων· νῦν δὲ ὅσαπερ
[26]	τινὰ πράξῃ, τάδε τινὰ αὐτῇ	ἕψεται.	Ἀδέσποτον οὖν ἡ ψυχὴ καὶ
[27]	καὶ φῶς μὲν μηδέποτε λαμπρὸν	ἑωρακόσιν,	ἀμυδρὰς δέ τινας σκιὰς ὁρῶσι
[5]	ὑστέρων ἐπὶ τὰ πρότερα ἀνιόντα,	ἕως	ἂν ἔλθωμεν ἐπὶ τὸ πρῶτον
[32]	καὶ οἰκεῖα· οὕτω δὲ ἔχει,	ἕως	ἂν σύμμετρα ὑπάρχῃ· προσελθούσης δὲ
[14]	δὲ εἰς τὸν δεύτερον ἔταξε,	ἑωσφόρον	δὲ καὶ τὸν ἱερὸν Ἑρμοῦ