Chapitre
[32]	ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν ἐπιτήδειος. Ἄλλα	δ´	ἄγριά ἐστι πάθη, ἅπερ παρὰ
[4]	κόσμου πρώτου ὄντος νοητοῦ, τοῦ	δ´	αἰσθητοῦ ἀθροίσματος, τὸν μὲν νοητὸν
[26]	ἐποχεῖται τὸ ἐφ´ ἡμῖν· ὃ	δ´	ἂν ἑλομένων ἡμῶν γένηται, τοῦτο
[10]	ἄρρητον ἡγεῖται ὁ Πλάτων· ἐπαχθείημεν	δ´	ἂν περὶ αὐτῆς τοῦτον τὸν
[28]	εὐδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εὐεξίαν. Ἐφικοίμεθα	δ´	ἂν τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι θεῷ
[33]	λογιστικῷ συνίσταται τῆς ψυχῆς· θεωρήματα	δ´	αὐτῆς τὸ γνῶναί τε τὸν
[12]	καὶ οὐδενὸς ἔξωθεν δεόμενον· σχῆμα	δ´	αὐτῷ περιέθηκε τὸ σφαιροειδές, εὐμορφότατον
[34]	ἐν γεωλόφοις οἰκοῦντες πεδίοις· ἔνιοι	δ´	αὐτῶν καὶ ἱππασίαν ἂν ἐπασκοῖεν.
[19]	ἧττον τοῦτο ἐργαζομένους αὐστηρούς. Ἁπτικὴν	δ´	εἶναι δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν
[33]	κατ´ εἶδος ἀλλήλων διαφέρουσαι· τὸ	δ´	εἶναι τρεῖς αὐτὰς δηλοῦσι μάλιστα
[32]	ἡδονή τε καὶ λύπη, τἆλλα	δ´	ἐκ τούτων πέπλασται. Οὐ γὰρ
[33]	ἔχοντι ὡς νῦν ἔχει· ὅταν	δ´	ἕλῃ τὸν ἐρώμενον, χρήσεται αὐτῷ
[2]	τὸ δικάζειν, τὸ πρεσβεύειν, ἄριστα	δ´	ἐν πράξει καὶ ὡς ἐν
[6]	εὑρήσομεν ἐρωτωμένους ὑπ´ αὐτοῦ, μάλιστα	δ´	ἐν τῷ Παρμενίδῃ τοιούτους εὕροιμεν
[14]	ἀνατολῆς ἐπὶ δύσιν κινουμένη, ἡ	δ´	ἐντὸς ἀνάπαλιν ἐπὶ τὰ ἀριστερά,
[28]	τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει, ποτὲ	δ´	ἕπεσθαι, ὡς ὁπόταν εἴπῃ· ὁ
[27]	τὸ ἀληθεύειν ἢ μή. ~Ἑξῆς	δ´	ἐπὶ κεφαλαίων περὶ τῶν ἠθικῶς
[4]	ἐστιν ἢ λόγος φυσικός. Σαφέστερον	δ´	ἐπιόντων κριτὴς μὲν ἂν λέγοιτο
[4]	δὲ καὶ τὸ κρῖνον· τοῦτο	δ´	ἐστὶ διττόν, τὸ μὲν ὑφ´
[10]	ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ. Ἄρρητος	δ´	ἐστὶ καὶ νῷ μόνῳ ληπτός,
[4]	στόματος χωροῦν μετὰ φθόγγου. Νόησις	δ´	ἐστὶ νοῦ ἐνέργεια θεωροῦντος τὰ
[5]	ἀρχὴν ἀνυπόθετον ἔλθῃ ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ	δ´	ἐστὶ πᾶσα ἡ διὰ λόγων
[28]	ὃς οὐκ ἀρετὴν ἔχει, ἀμείνων	δ´	ἐστὶ ταύτης· ὅθεν ὀρθῶς ἄν
[1]	τὰ κατ´ ἀλήθειαν ὄντα σοφία	δ´	ἐστὶν ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπίνων
[4]	καὶ ὄργανον ἔφαμεν εἶναι. Διττὸς	δ´	ἐστὶν ὁ λόγος· ὁ μὲν
[1]	θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος	δ´	ἐστὶν ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος ἀπὸ
[8]	καὶ νόθῳ λογισμῷ ληπτόν· ἰδιότητα	δ´	ἔχειν τοιαύτην, ὥστε πᾶσαν γένεσιν
[10]	ὡς καὶ πρῶτα αἰσθητά· τὸ	δ´	ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον. Ἄνθρωποι
[19]	μὲν τραχυτέρους στρυφνοὺς εἶναι, τοὺς	δ´	ἧττον τοῦτο ἐργαζομένους αὐστηρούς. Ἁπτικὴν
[2]	καὶ ἀνδρείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ. ~Διττοῦ	δ´	ὄντος τοῦ βίου, τοῦ μὲν
[8]	πρὸς ὑποδοχὴν τῶν εἰδῶν· τοιαύτη	δ´	οὖσα οὔτε σῶμα ἂν εἴη
[32]	συστάντα καὶ ἐθῶν μοχθηρῶν· ταῦτα	δ´	ὑπάρχει γέλως καὶ ἐπιχαιρεκακία καὶ
[30]	μὲν μὴ λυπούμενος ἀπαθής, ὁ	δ´	ὥστε καὶ καταφθίνειν ὑπὸ τῆς
[33]	ὅθεν καὶ τὸν σωματοποιούμενον Ἔρωτα	δαίμονά	τινα μᾶλλον φατέον ἤπερ θεὸν
[15]	σχήμασιν. ~Εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλοι	δαίμονες,	οὓς καὶ καλοίη ἄν τις
[27]	καὶ ἐράσμιον καὶ σύμμετρον καὶ	δαιμονίως	προσκαλούμενον. Τῶν δὲ λεγομένων ὑπὸ
[28]	καὶ προκαθάρσια τοῦ ἐν ἡμῖν	δαίμονος,	εἰ μέλλει τὰ μείζονα μυεῖσθαι
[28]	φαίη, τὴν μὲν κακοδαιμονίαν τοῦ	δαίμονος	εἶναι κάκωσιν, τὴν δὲ εὐδαιμονίαν
[28]	κάκωσιν, τὴν δὲ εὐδαιμονίαν τοῦ	δαίμονος	εὐεξίαν. Ἐφικοίμεθα δ´ ἂν τοῦ
[15]	καὶ τῶν θεῶν τε καὶ	δαιμόνων,	ὃ δὴ πᾶν λύσιν οὐκ
[22]	σύντηξιν· ἱδρῶτα δὲ καὶ τὸ	δάκρυον	ὥσπερ ὀρόν τινα φλέγματος· τὸ
[17]	ἀέρος καὶ ὕδατος, μοίρας τινὰς	δανειζόμενοι	εἰς ἀπόδοσιν, συνθέντες δὲ ἀοράτοις
[16]	πλασθέντα ἀθάνατα γένοιτο. Αὐτοὶ δὴ	δανεισάμενοι	ἀπὸ τῆς πρώτης ὕλης μόρια
[15]	τοῦ κόσμου, τροφὴν ἡμῖν παρέχουσα	δαψιλῆ·	περὶ ἣν ὁ κόσμος πολεῖται,
[19]	τὰ παραδεχόμενα τὴν ἁφήν, ἀντίτυπα	δὲ	ἃ οὐκ εἴκει· τοῦτο δὲ
[27]	τῶν Νόμων οὕτω πως· Διττὰ	δὲ	ἀγαθά ἐστι, τὰ μὲν ἀνθρώπινα,
[25]	πάσης κινήσεως καὶ γενέσεως, ἀρχὴ	δὲ	ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον· ὥστε ἥ
[31]	Αἰσχρὸν μὲν δὴ ἑκάτερον, τὸ	δὲ	ἀδικεῖν τοσούτῳ κάκιον, ὅσῳπερ καὶ
[31]	μὲν γὰρ πονηροῦ ἔργον, τὸ	δὲ	ἀδικεῖσθαι πάθος ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν μὲν
[4]	μὲν πρότερος θεῷ δυνατός, ἀνθρώπῳ	δὲ	ἀδύνατος, ὁ δὲ δεύτερος καὶ
[14]	τι αἴτιον· καὶ τὴν ψυχὴν	δὲ	ἀεὶ οὖσαν τοῦ κόσμου οὐχὶ
[25]	τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον. Εἰ	δὲ	ἀθάνατον ἡ ψυχή, καὶ ἀνώλεθρον
[25]	τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ	δὲ	ἀθανάτους εἶναι τὰς ψυχὰς λόγῳ
[4]	ἄνευ τοῦ δοξαστικοῦ λόγου, τὸ	δὲ	ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ
[1]	καὶ ταῦτα τὸν φιλόσοφον. Αὗται	δὲ	αἱ εὐφυΐαι παιδείας μὲν ὀρθῆς
[25]	ἀθάνατος ἂν εἴη ψυχή· ὅτι	δὲ	αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις, τοῦτον ἂν
[32]	τίς ἐστιν ἡμαρτηκυίας ψυχῆς. ~Ἐπεὶ	δὲ	αἱ πλεῖσται ἀρεταὶ περὶ πάθη
[11]	τόπῳ, ἀτοπωτάτου τούτου ὑπάρχοντος· εἰ	δὲ	αἱ ποιότητες ἀσώματοι, καὶ τὸ
[15]	κείμενον, ὁμοίων τῶν περιεχόντων. Ὁ	δὲ	αἰθὴρ ἐξωτάτω διῃρημένος εἴς τε
[4]	τουτέστιν οὐκ ἄνευ λόγου, τὸν	δὲ	αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ
[22]	τε καὶ ἐκπνοὴ συνίσταται. ~Νόσων	δὲ	αἰτίας εἶναι πολλάς· πρῶτον μὲν
[10]	νῷ τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐνεργεῖ	δὲ	ἀκίνητος, αὐτὸς ὢν εἰς τοῦτον,
[31]	τοῦ ἔχειν αὐτὴν ἠρεμοῦσαν. Καίτοι	δὲ	ἀκουσίων ὄντων τῶν ἀδικημάτων. κολαστέον
[14]	θεωρεῖται ἕνεκα τῆς δυνάμεως, οἱ	δὲ	ἄλλοι πλανῆται ἀναλόγως κατὰ μοῖραν
[15]	κατὰ τὴν ἐκείνου βούλησιν· τῶν	δὲ	ἄλλων οἱ ἐκείνου παῖδες ἡγοῦνται,
[33]	μετρίῳ ὄντι φίλον ὑπάρχει, τὰ	δὲ	ἄμετρα οὔτε ἀλλήλοις οὔτε τοῖς
[22]	γίνεσθαι τοῦ πυρὸς πλεονάσαντος, τὸν	δὲ	ἀμφημερινὸν τοῦ ἀέρος, τριταῖον δὲ
[28]	καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς· ποτὲ	δὲ	ἀμφότερα, ὡς ὁπόταν φῇ· τὴν
[5]	διαιρετικόν, τὸ δὲ ὁριστικόν, τὸ	δὲ	ἀναλυτικόν, καὶ προσέτι ἐπαγωγικόν τε
[29]	δεσποτικόν, τουτέστι τὸ λογιστικόν. Ἡ	δὲ	ἀνδρία ἐστι δόγματος ἐννόμου σωτηρία
[25]	συναγωγῇ οὔτε καθολικαῖς διαλήψεσι, παντελῶς	δὲ	ἀνεννοήτους οὔσας καὶ τῆς νοητῆς
[5]	ἐστι κατὰ τὴν οὐσίαν· τοῦτο	δὲ	ἄνευ ὅρου οὐκ ἂν γένοιτο,
[33]	τοῦ κάλλους τῆς ψυχῆς. Ὁ	δὲ	ἀξιέραστος καὶ αὐτὸς μέσος τις
[15]	στοιχείων, οἱ μὲν ὁρατοί, οἱ	δὲ	ἀόρατοι, ἔν τε αἰθέρι καὶ
[17]	τινὰς δανειζόμενοι εἰς ἀπόδοσιν, συνθέντες	δὲ	ἀοράτοις γόμφοις ἕν τι σῶμα
[13]	μὲν ὁρατὸν καὶ ἁπτόν, ἡ	δὲ	ἀόρατός τε καὶ ἀναφής, ἑκατέρου
[10]	καθαρῶς τὰ νοητὰ νοοῦσι, θεοὶ	δὲ	ἀπηλλαγμένως τῶν αἰσθητῶν εἰλικρινῶς τε
[6]	τοιοῦτον· Σωκράτης οὐ περιπατεῖ. Τῆς	δὲ	ἀποφάσεως καὶ καταφάσεως ἡ μέν
[6]	εἴδη, τὸ μὲν κατάφασις, τὸ	δὲ	ἀπόφασις. Κατάφασις μὲν τὸ τοιοῦτον·
[5]	πρῶτον καὶ ὁμολογούμενον, ἀπὸ τούτου	δὲ	ἀρξάμενοι ἐπὶ τὸ ζητούμενον κατελευσόμεθα
[34]	καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας· τοὺς	δὲ	ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι καὶ
[33]	καὶ ταύτῃ βοσκηματώδης ὑπάρχουσα· ἡ	δὲ	ἀστεία ψιλῆς τῆς ψυχῆς ἕνεκεν,
[30]	θάτερα μὲν μικρολογία, ἐπὶ θάτερα	δὲ	ἀσωτία. Γίνεται γὰρ ἐν τοῖς
[10]	ἢ ἐπὶ τὸ βέλτιον· ἄμφω	δὲ	ἄτοπα· ἐξ ὧν ἁπάντων ἀναφαίνεται
[27]	φαύλως αὐτοῖς χρωμένοις· ἔσθ´ ὅτε	δὲ	αὐτὰ καὶ θνητὰ ὠνόμαζεν ἀγαθά.
[16]	τελευταῖον εἰς θηρίων φύσιν· τέλος	δὲ	αὐταῖς τῶν πόνων ἔσται τὸ
[3]	περὶ τὸν λόγον διαλεκτική. Διαιρεῖται	δὲ	αὕτη εἴς τε τὸ διαιρετικὸν
[33]	σφοδραί τε καὶ διάπυροι· κτήσεται	δὲ	αὐτὴν ὁ κτώμενος οὐ θρύπτων
[4]	αὐτὸ τοῦτο νόησις ἐκαλεῖτο, γενομένης	δὲ	αὐτῆς ἐν σώματι ἡ τότε
[7]	μὲν περὶ τὸ ὄν, ὕπαρ	δὲ	αὐτὸ ἀδυνατοῦσιν ἰδεῖν, ἀγνοοῦσαι τάς
[5]	ἔπειτα περὶ τῶν συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ	δὲ	αὐτὸ μὲν ὅ ἐστιν ἕκαστον
[32]	ἕως ἂν σύμμετρα ὑπάρχῃ· προσελθούσης	δὲ	αὐτοῖς ἀμετρίας, ἡμαρτημένα ὑπάρξει. Τοιαῦτά
[33]	ὧν ἀσκηθεὶς ἔσται τέλειος, τέλος	δὲ	αὐτοῖς τὸ ἀντὶ ἐραστοῦ καὶ
[25]	αὐτοκίνητον δὲ ἡ ψυχή, τὸ	δὲ	αὐτοκίνητον ἀρχὴ πάσης κινήσεως καὶ
[33]	καὶ κτήσασθαι καὶ χρήσασθαι· ἐπικρίνει	δὲ	αὐτὸν ἐκ τῶν προθέσεων αὐτοῦ
[30]	οἱ δὲ πείθονται αὐτῷ· ὁ	δὲ	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ στρατιώτου
[10]	κάλλιστον αὐτῷ νοητὸν ὑποκεῖσθαι, οὐδὲν	δὲ	αὐτοῦ κάλλιον· ἑαυτὸν ἂν οὖν
[6]	ὀνόματά ἐστιν ἢ θέσει, ἀρέσκει	δὲ	αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν τὴν ὀρθότητα
[1]	ἐλευθερίαν καὶ πρὸς σωφροσύνην, προσεῖναι	δὲ	αὐτῷ καὶ εὐμάθειαν καὶ μνήμην·
[14]	μὲν ἡλίῳ κύκλον ἰόντα, τούτου	δὲ	ἀφεστῶτα· ὕπερθεν δὲ τοὺς ἄλλους
[14]	Κρόνου τινὲς ἐπονομάζουσιν ἀστέρα, τὸν	δὲ	βραδυτῆτι δεύτερον μετὰ τοῦτον Διὸς
[24]	αὐτὸν χρόνον δυναμένων συστῆναι. Ὁρᾶται	δέ	γε ἐπὶ μὲν τῆς Μηδείας
[19]	ἄνω καὶ ἔμπαλιν μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ	δὲ	γέγονε πρὸς φωνῆς γνῶσιν, ἀρχομένη
[22]	ἀέρος, τριταῖον δὲ ὕδατος, τεταρταῖον	δὲ	γῆς. ~Ἑξῆς δὲ περὶ ψυχῆς
[4]	γίνεται ἡ δόξα· ἐν ᾧ	δὲ	γίνεται ἡ μνήμη καὶ ἡ
[12]	ἀμφοτέρων ἐν μέσῳ γενέσθαι, θεῖος	δὲ	δεσμὸς ὁ τῆς ἀναλογίας, ὃς
[4]	τινὶ καὶ οὐ διεξόδῳ, τὰ	δὲ	δεύτερα ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος οὐκ
[4]	ὑπάρχει, ὡς αἱ ἰδέαι, τὰ	δὲ	δεύτερα, ὡς τὰ εἴδη τὰ
[5]	τὸ αὐτὸ τοῦτο καλόν. Τὸ	δὲ	δεύτερον εἶδος τῆς ἀναλύσεως τοιοῦτόν
[6]	τὸ τρίτον σχῆμα, πρός τινων	δὲ	δεύτερον, καθ´ ὃ ὁ κοινὸς
[3]	μὲν πρῶτον ἠθικὸν κέκληται, τὸ	δὲ	δεύτερον οἰκονομικόν, τὸ δὲ λοιπὸν
[4]	δυνατός, ἀνθρώπῳ δὲ ἀδύνατος, ὁ	δὲ	δεύτερος καὶ ἀνθρώπῳ δυνατός. Διττὸς
[6]	κατηγορεῖται, τῷ δὲ ὑπόκειται, τοῦ	δὲ	δευτέρου, ἐν ᾧ ὁ κοινὸς
[4]	ὁ ἐν ἡμῖν νοῦς, τὸ	δὲ	δι´ οὗ ὄργανον φυσικὸν κριτικὸν
[4]	οὗ κρίνεται τὸ κρινόμενον, τὸ	δὲ	δι´ οὗ, ὧν τὸ μὲν
[24]	τοῦ μὲν διὰ διδασκαλίας, τοῦ	δὲ	διὰ τῆς ἔθους ἀσκήσεως. ~Τὴν
[32]	μὲν διὰ τοῦ σώματος, τὰ	δὲ	διὰ τῆς ψυχῆς· τῶν δὲ
[6]	διὰ ζητήσεως τὰ ψευδῆ, ἀποδεικνύων	δὲ	διά τινος διδασκαλίας τἀληθῆ. Ἔστι
[15]	τι καὶ αὕτη ὑπάρχουσα, μένουσα	δὲ	διὰ τὸ ἰσόρροπόν τι εἶναι
[21]	ἡμῖν ἔξωθεν ἀὴρ πολύς, οὗτος	δὲ	διὰ τοῦ στόματος καὶ τῶν
[5]	τὰ πρῶτα νοητὰ ἄνοδος, ἡ	δὲ	διὰ τῶν δεικνυμένων καὶ ὑποδεικνυμένων
[13]	σώματος ἔρημον, καὶ ἡ ἀνωμαλότης	δὲ	διαμένουσα τὸν σεισμὸν παρέχεται· ὑπό
[4]	ὅτε δὲ καὶ φαντασίαν· τὴν	δὲ	διάνοιάν φησι τὸν αὐτῆς τῆς
[11]	καθόσον σῶμα οὐδενὶ διαφέρει, ποιότητι	δὲ	διαφέρει καὶ οὐ μὰ Δία
[16]	σὺν τῷ ἑαυτῆς ὑγρῷ. ~Ἐπεὶ	δὲ	διεκεκόσμητο αὐτῷ τὰ πάντα, τρία
[28]	θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν· ὁμοίωσις	δὲ	δίκαιον καὶ ὅσιον μετὰ φρονήσεως
[29]	διασωστικὴ δύναμις δόγματος ἐννόμου. Ἡ	δὲ	δικαιοσύνη ἐστὶ συμφωνία τις τούτων
[13]	μὲν γωνίαν ὀρθὴν ἔχοντος, μίαν	δὲ	διμοίρου, τὴν δὲ καταλειπομένην τρίτου.
[10]	τέλεόν ἐστι καὶ σύμμετρον· ἀλήθεια	δέ,	διότι πάσης ἀληθείας ἀρχὴ ὑπάρχει,
[26]	ἢ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος· τὸ	δὲ	δυνάμει τοῦ καθ´ ἕξιν καὶ
[29]	ἐπιστήμη γάρ ἐστιν ἀγαθῶν· οὐδεὶς	δὲ	δύναται τὸ ἀγαθὸν ὁρᾶν ὑπὸ
[26]	ἕξεως ἐκείνης, ἣν κέκτηται· τὸ	δὲ	δυνατὸν οὐδὲν τούτων, ἀορισταῖνον δὲ
[12]	ἂν αὐτῷ μία μεσότης— σφαιροειδὴς	δέ,	δυοῖν ἐδέησεν αὐτῷ μεσοτήτων εἰς
[13]	τετραγώνων ὁ κύβος συνίσταται· τῷ	δὲ	δωδεκαέδρῳ εἰς τὸ πᾶν ὁ
[10]	εἴη ὁ θεός. Καὶ αὐτόθεν	δέ·	εἰ σῶμά ἐστιν, ἐξ ὕλης
[5]	αὐτῶν, ὅρον ἀνθρώπου γίνεσθαι. Ἀναλύσεως	δὲ	εἴδη ἐστὶ τρία· ἡ μὲν
[19]	καὶ εὐμετάβολα ὄντα τυγχάνει. Τραχὺ	δὲ	εἴη ἂν τὸ ἀνώμαλον μετὰ
[29]	αὐτῶν πρὸς τὸ ἡγεμονικόν, τοῦτο	δὲ	εἴη ἂν τὸ λογιστικόν· ὅταν
[7]	μὲν πίστιν τῶν αἰσθητῶν, τὴν	δὲ	εἰκασίαν τῶν εἰκόνων καὶ εἰδώλων·
[13]	ἑκάστου εἰς ἓξ σκαληνά, τὰ	δὲ	εἰκοσαέδρου ἐξ εἴκοσι. Τὸ δὲ
[13]	τὴν ἀέρος ποιότητα ἀπέλαβε, καθὸ	δὲ	εἰκοσαέδρου τύπον, τὴν ὕδατος ποιότητα
[26]	ὁρμητικὴ εἰς τὸ θυμοειδές. ~Περὶ	δὲ	εἱμαρμένης τοιαῦτά τινα τῷ ἀνδρὶ
[19]	ἀέρος τε καὶ ὕδατος, ταῦτα	δὲ	εἶναι κατὰ καπνόν τε καὶ
[28]	πολλὰ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ἀεὶ	δὲ	εἶναι πρὸς τοῖς νοητοῖς· προτέλεια
[14]	ὡς Ἡρακλείτῳ τῷ φυσικῷ. Ὅταν	δὲ	εἴπῃ γενητὸν εἶναι τὸν κόσμον,
[8]	τὴν τοῦ κόσμου γένεσιν, τελευτῶντες	δὲ	εἰς ἀνθρώπων γένεσιν καὶ φύσιν.
[14]	πάμπολλα ὄντα τῷ πλήθει, τὰ	δὲ	εἰς γένεσιν ἀριθμοῦ καὶ χρόνου
[17]	ἡ μὲν εἰς στόμαχον, ἡ	δὲ	εἰς πνεύμονα ἰοῦσα. Διοικεῖται δὲ
[21]	λόγῳ θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς	δὲ	εἰς τὰ ἔξω πρὸς τὸ
[3]	ἐπαγωγικὸν καὶ τὸ συλλογιστικόν, τοῦτο	δὲ	εἰς τὸ ἀποδεικτικόν, ὅπερ ἐστὶ
[14]	ἐπέθηκε κύκλῳ τῷ πρώτῳ, ἥλιον	δὲ	εἰς τὸν δεύτερον ἔταξε, ἑωσφόρον
[6]	οἷον· πᾶν δίκαιον καλόν· ὑποθετικαὶ	δέ	εἰσιν αἱ ἀκολουθίαν δηλοῦσαι ἢ
[9]	αἰωνίους τε καὶ αὐτοτελεῖς. Ὅτι	δέ	εἰσιν αἱ ἰδέαι, καὶ οὕτω
[28]	ὠφελείας ἀρχὴ τὸ ἀγαθόν, τοῦτο	δὲ	ἐκ θεοῦ εἴρηται· ἀκόλουθον οὖν
[19]	τε καὶ σπαράττοντας ὀξεῖς, τοὺς	δὲ	ἐκθερμαίνοντας καὶ εἰς τὰ ἄνω
[5]	τὰ δὲ περὶ σῶμα, τὰ	δὲ	ἐκτός· ἡ δὲ ὑποκειμένων εἰς
[30]	ἀλλὰ τὰ μὲν μείζω, τὰ	δὲ	ἐλάττω, οἷς ἀκολούθως καὶ παρὰ
[32]	τιμωρεῖσθαι τοὺς ἐχθροὺς ἀναγκαῖος, ὁ	δὲ	ἔλεος οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη δὲ
[19]	τὰ ἐλάττονα καὶ μικρά, βιαζομένων	δὲ	ἐλθεῖν εἰς τὴν ἐκείνων ἕδραν·
[23]	καὶ ἄγριον θρέμμα· τὸν πνεύμονα	δὲ	ἐμηχανήσαντο τῆς καρδίας χάριν μαλακόν
[29]	ἑαυτὸν καὶ πρὸς ἄλλους· τὰ	δὲ	ἐν εἴδει αὐτῆς· λογικαὶ δὴ
[34]	ναυτίλλοιντο ἂν καὶ ναυμαχοῖεν, οἱ	δὲ	ἐν μεσογαίᾳ οἰκοῦντες πρὸς πεζομαχίαν
[19]	παχυτέραν, ὕδατος δὲ λεπτοτέραν· σημεῖον	δέ,	ἐν οἷς εἰκότως λέγεται τὸ
[14]	καὶ φαίνων τὰ σύμπαντα· σελήνη	δὲ	ἐν τάξει δευτέρᾳ θεωρεῖται ἕνεκα
[4]	προηγουμένως τῆς πεπονθυίας δυνάμεως· ὁπόταν	δὲ	ἐν τῇ ψυχῇ διὰ τῶν
[32]	ἐπὶ τοῖς κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι	δὲ	ἐν τοῖς ἐναντίοις· καὶ ὁ
[6]	τὴν δύναμιν τῆς διαλεκτικῆς. Τὰ	δὲ	ἐν τῷ Κρατύλῳ τοιοῦτον ἔχει
[2]	τῆς ἀληθείας κεῖται, τοῦ πρακτικοῦ	δὲ	ἐν τῷ πρᾶξαι τὰ ὑπαγορευόμενα
[6]	ἐν τοῖς ὑφηγητικοῖς διαλόγοις, τοῖς	δὲ	ἐνδόξοις πρὸς τοὺς σοφιστάς τε
[14]	τὸν ἥλιον ἐν τοσούτῳ· ἥλιος	δὲ	ἐνιαυτῷ· περιελθὼν γὰρ τὸν ζῳοφόρον
[14]	γὰρ ἐκτὸς ἄσχιστος ἔμεινεν, ἡ	δὲ	ἐντὸς εἰς ἑπτὰ κύκλους ἐτμήθη
[18]	ῥεῦμα τῷ πλησίον ἀέρι, συνεχόμενον	δὲ	ἐντὸς ὁμαλύνει τε καὶ διαχεῖ
[6]	ἡγούμενον· τὸ ἄρα λῆγον. Τῶν	δὲ	ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν οὕτω πως
[5]	καὶ ἀθάνατος ἡ ψυχή. Ἡ	δὲ	ἐξ ὑποθέσεως ἀνάλυσίς ἐστι τοιαύτη·
[5]	ἀναποδείκτους καὶ ἀμέσους προτάσεις, ἡ	δὲ	ἐξ ὑποθέσεως ἀνιοῦσα ἐπὶ τὰς
[6]	ἡ μέν ἐστι καθόλου, ἡ	δὲ	ἐπὶ μέρους, ἐπὶ μέρους μὲν
[19]	μείζονας μόνιμα καὶ ἑδραῖα, τὰ	δὲ	ἐπὶ μικροῦ βεβῶτα εὔεικτα καὶ
[23]	θυμικὸν ἔταξαν ἐν καρδίᾳ, τὸ	δὲ	ἐπιθυμητικὸν ἐν τῷ μεταξὺ τόπῳ
[17]	θυμικὸν περὶ τὴν καρδίαν, τὸ	δὲ	ἐπιθυμητικὸν περὶ τὸ ἦτρον καὶ
[29]	δὲ θυμικοῦ ἡ ἀνδρία, τοῦ	δὲ	ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη. Ἡ μὲν
[6]	ἐπιστήμην μὴ ἐπιλελήσμεθα, ἐπιστάμεθα, εἰ	δὲ	ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ τῶν μικτῶν
[7]	ὑποβάθρας καὶ στοιχείων. Καὶ μουσικῆς	δὲ	ἐπιμελησόμεθα, ἐπὶ τὰ αὐτὰ τὴν
[13]	στερεῶν προηγεῖται τὰ ἐπίπεδα· τῆς	δὲ	ἐπιπέδου φύσεως ὥσπερ τινὰ πρόγονα
[25]	ὡς σύμφυτον ὑπάρχον ἑαυτῇ· τὸ	δὲ	ἐπιφέρον τινὶ τὸ ζῆν ἀνεπίδεκτόν
[30]	τὰς μὲν εἶναι προηγουμένας, τὰς	δὲ	ἑπομένας· ἡγουμένας μὲν τὰς ἐν
[26]	καὶ οὐ κατηνάγκασται τοῦτο, τὸ	δὲ	ἑπόμενον τῇ πράξει καθ´ εἱμαρμένην
[19]	μικρὰ δὲ ἡ ὀλίγη. Τούτοις	δὲ	ἑπομένως ἡ τῶν μυκτήρων δύναμις
[18]	γινομένας φαντασίας ὡδὶ συνίστασθαι· ταύταις	δὲ	ἑπομένως καὶ τὰς κατὰ τῶν
[6]	σοφιστάς τε καὶ νέους, τοῖς	δὲ	ἐριστικοῖς πρὸς τοὺς ἰδίως λεγομένους
[33]	ἐστὶ καὶ τὸ ἐρωτικόν· ἔστι	δὲ	ἐρωτικὴ ἡ μὲν ἀστεία, ἡ
[4]	τούτου σωτηρία μνήμη καλεῖται. Δόξα	δέ	ἐστι συμπλοκὴ μνήμης καὶ αἰσθήσεως.
[30]	τὸ βέλτιστόν ἐστιν, οὐκ ἄλλο	δέ	ἐστι τὸ μέτριον ἢ τὸ
[10]	ὁ ἥλιος παντὸς φωτός· πατὴρ	δέ	ἐστι τῷ αἴτιος εἶναι πάντων
[10]	καὶ τελευταῖον τὸ σημεῖον. Δευτέρα	δέ	ἐστιν αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ
[35]	εἴτε πολεμητέον, εἴτε μή. ~Ὁποῖος	δέ	ἐστιν ὁ φιλόσοφος προειρημένου, τούτου
[13]	δὲ εἰκοσαέδρου ἐξ εἴκοσι. Τὸ	δὲ	ἕτερον, λέγω δὲ τὸ ἰσοσκελές,
[27]	καὶ θνητὰ ὠνόμαζεν ἀγαθά. Τὴν	δὲ	εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις
[28]	τοῦ δαίμονος εἶναι κάκωσιν, τὴν	δὲ	εὐδαιμονίαν τοῦ δαίμονος εὐεξίαν. Ἐφικοίμεθα
[34]	ὑπηρετεῖν καὶ τούτων προμάχεσθαι, τούτοις	δὲ	εὐπειθῶς συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς. Πέντε
[11]	καὶ ἀτρεκῶς ποιητικόν· οὐκ ἄλλο	δὲ	εὕροιμεν ἂν τοῦτο ἢ ἀσώματον.
[32]	ἀναγκαῖά τε καὶ οἰκεῖα· οὕτω	δὲ	ἔχει, ἕως ἂν σύμμετρα ὑπάρχῃ·
[13]	ταῦτα διακριθέντα κατὰ χώραν, ἄπαυστον	δὲ	ἔχει σεισμὸν καὶ τῇ ὕλῃ
[25]	οὐδ´ ἁπλῶς ὑπ´ ἄλλου, οὕτω	δὲ	ἔχουσα ἄφθαρτον ἂν εἴη. Τό
[32]	εἴτε μὴ δεόντως. Ἐπ´ ἀγαθῷ	δὲ	ἢ καὶ ἐπὶ κακῷ, ἐπειδὴ
[19]	μὲν ἡ ταχέως κινουμένη, βαρεῖα	δὲ	ἡ βραδέως, καὶ μεγάλη μὲν
[7]	τῶν εἰκόνων καὶ εἰδώλων· ἐπεὶ	δὲ	ἡ διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον τῶν μαθημάτων,
[5]	καθέκαστα ἐπὶ τὰ καθόλου· χρησιμωτάτη	δὲ	ἡ ἐπαγωγὴ εἰς τὸ ἀνακινεῖν
[9]	καὶ αἰτίου πάντων θεοῦ. Ἔστι	δὲ	ἡ ἰδέα ὡς μὲν πρὸς
[33]	ἀγαθόν, θάτερον δὲ κακόν. ~Φιλία	δὲ	ἡ μάλιστα καὶ κυρίως λεγομένη
[15]	μαντείαν ὑπὸ θνητῶν τεχνιτεύεται. Κεῖται	δὲ	ἡ μὲν γῆ τῶν ὅλων
[14]	διὸ καὶ πλανῆτις καλεῖται· φέρεται	δὲ	ἡ μὲν ἐκτὸς ἐπὶ τὰ
[4]	εἰς τόδε τὸ σῶμα· τούτων	δὲ	ἡ μὲν πρὸ τοῦ ἐν
[3]	τῇ τοῦ λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται	δὲ	ἡ μὲν τῶν ὄντων γνῶσις
[19]	μεγάλη μὲν ἡ πολλή, μικρὰ	δὲ	ἡ ὀλίγη. Τούτοις δὲ ἑπομένως
[19]	τῶν ὀσμῶν αἴσθησιν συνέστη· ἔστι	δὲ	ἡ ὀσμή τι κατιὸν ἀπὸ
[11]	τὴν ποιότητα ἄϋλον εἶναι· εἰ	δὲ	ἡ ποιότης ἄϋλος, ἀσώματος ἂν
[17]	ἐξ ὀστοῦ καὶ σαρκός· αὐτὴ	δὲ	ἡ σὰρξ ἐγένετο ἔκ τε
[33]	φαύλη, ἡ τῆς κακῆς, μέση	δὲ	ἡ τῆς μέσως διακειμένης. Ὥσπερ
[6]	πᾶν τὸ αἰσχρὸν κακόν· ἀποφατικὴ	δὲ	ἡ τοιαύτη· οὐδὲν τῶν αἰσχρῶν
[7]	καὶ φορᾶς ὅπως ἔχει. Προκείσθω	δὲ	ἡ τοῦ μαθηματικοῦ θεωρία ἐπὶ
[25]	τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον· αὐτοκίνητον	δὲ	ἡ ψυχή, τὸ δὲ αὐτοκίνητον
[9]	τῶν μέτρων ὀφείλει τυγχάνειν· τὸ	δὲ	ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον· εἰ
[6]	ἔχον καὶ σχήματος μετέχει· τὸ	δὲ	ἡγούμενον· τὸ ἄρα λῆγον. Τῶν
[16]	θνητά· πρῶτα μὲν αἰσθήσεις, ἔπειτα	δὲ	ἡδονὴ καὶ λύπη, φόβος τε
[32]	ἐπιγινομένων παρὰ φύσιν κινουμένοις, τῆς	δὲ	ἡδονῆς εἰς τὸ κατὰ φύσιν
[32]	τυγχάνει, μετριότητα μὴ δεχόμενα. Περὶ	δὲ	ἡδονῆς καὶ λύπης φησὶν ὁ
[32]	δὲ διὰ τῆς ψυχῆς· τῶν	δὲ	ἡδονῶν τὰς μὲν μίγνυσθαι τοῖς
[32]	τὰ μέν ἐστιν ἄγρια, τὰ	δὲ	ἥμερα· καὶ ἥμερα μὲν ὅσα
[23]	τὴν ζέσιν τοῦ θυμοῦ. Τὸ	δὲ	ἧπαρ πρὸς τὸ διεγείρειν τὸ
[19]	σφοδρὸν ὥστε συντήκειν πικρούς, τοὺς	δὲ	ἠρέμα καθαίροντάς τε καὶ ῥύπτοντας
[30]	τὰ μὲν μᾶλλον κολάζονται, τὰ	δὲ	ἧττον. Καίτοι γε ἀκρότητες αἱ
[7]	ἐκ τῶν ἀρχῶν συγκείμενα, οὐδὲν	δὲ	ἧττον χρησιμώταται οὖσαι τυγχάνουσι κατὰ
[32]	τοῦ τεύξεσθαι ἥδεται, οὐ παντελῶς	δὲ	θαρρῶν οὐδ´ ἔχων βέβαιον τὴν
[27]	ἐστι, τὰ μὲν ἀνθρώπινα, τὰ	δὲ	θεῖα, καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις.
[28]	ἀμφότερα, ὡς ὁπόταν φῇ· τὴν	δὲ	θεῷ ἑπομένην τε καὶ εἰκασμένην
[3]	τὸ δὲ λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ	δὲ	θεωρητικοῦ τὸ μὲν περὶ τὰ
[4]	λόγος οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης	δὲ	θεωρίας καὶ πράξεως, ὁ ὀρθὸς
[3]	κόσμου τὴν σύστασιν φυσικόν, τὸ	δὲ	θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας καὶ τῶν
[29]	τελειότης ἐστὶν ἡ φρόνησις, τοῦ	δὲ	θυμικοῦ ἡ ἀνδρία, τοῦ δὲ
[6]	ἐν τῷ Κρατύλῳ διεξέρχεται· ἁπλῶς	δὲ	ἱκανώτατος ὁ ἀνὴρ καὶ θαυμαστὴς
[13]	ὄντα, τὸ μὲν σκαληνόν, τὸ	δὲ	ἰσοσκελές· τοῦ σκαληνοῦ μίαν μὲν
[33]	καὶ ἑαυτὸν εὖ πράττειν. Ἡ	δὲ	ἰσότης αὕτη οὐκ ἄλλως σώζεται
[8]	αὐτὴν πάντα τὰ εἴδη, αὐτὴν	δὲ	καθ´ αὑτὴν ἄμορφόν τε ὑπάρχειν
[25]	τοῦτον, βεβαιώσαιτ´ ἄν τις· εἰ	δὲ	καὶ αἱ ἄλογοι, τοῦτο τῶν
[34]	τὴν τυραννίδα, χειρίστην ὑπάρχουσαν. Ὑπογράφει	δὲ	καὶ ἄλλας πολιτείας ἐξ ὑποθέσεως,
[15]	καὶ σφαιρικὰ τοῖς σχήμασιν. ~Εἰσὶ	δὲ	καὶ ἄλλοι δαίμονες, οὓς καὶ
[12]	τῆς τῶν στοιχείων δυνάμεως, ἀλόγως	δὲ	καὶ ἀμέτρως σείοντά τε τὴν
[2]	δὴ ὁ θεωρητικὸς βίος, ἑπόμενος	δὲ	καὶ ἀναγκαῖος ὁ πρακτικός· ὅτι
[30]	στρατιώτου καὶ ἐπὶ στρατηγοῦ. Ἐπιτεινομένων	δὲ	καὶ ἀνιεμένων τῶν κακιῶν, οὐδὲ
[32]	πολλάκις καὶ ἀντιτείνουσιν· ἔσθ´ ὅτε	δὲ	καὶ γινώσκοντες ὅτι οὐ λυπηρὰ
[12]	αὐτὸν καὶ πυρὸς ἐποίησεν· ἐπεὶ	δὲ	καὶ δεσμὸν ἔδει τινὰ συναγωγὸν
[32]	τὸν πλείω χρόνον ὑπάρχομεν. Διδάσκει	δὲ	καὶ διότι πολλά ἐστιν εἴδη
[31]	ἐν τοῖς πάθεσι παρέχονται. ~Ἐπεὶ	δὲ	καί, εἴ τι ἄλλο ἐφ´
[1]	θαυμάζοι ἂν τὰς ἡδονάς. Δεῖ	δὲ	καὶ ἐλευθέριον εἶναι τῇ γνώμῃ
[2]	τρέφειν καὶ αὔξειν, ὡς ἑπόμενον	δὲ	καὶ ἐπὶ τὸν πρακτικὸν χωρεῖν
[14]	ἐφάπτεσθαι δύναται τῇ νοήσει· ὁρῶν	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν ταυτότητά
[25]	δηλονότι πρόσθεν, καὶ σώματος· εἰ	δὲ	καὶ ἔσται μετὰ θάνατον καὶ
[10]	τῇ οὕτως ἀνιούσῃ ψυχῇ· τούτῳ	δὲ	καὶ θεὸν συνεπινοεῖ διὰ τὴν
[20]	τοῖς σώμασι ῥῖγος ὑπάρχει. ~Βαρὺ	δὲ	καὶ κοῦφον τῷ μὲν ἄνω
[13]	καὶ ἐξ ἐλαττόνων τριγώνων, ταύτῃ	δὲ	καὶ μανοτάτου· καθὸ δὲ ὀκταέδρου,
[30]	σώματος κακίας ἐν ἑαυτῷ. Παραδεκτέον	δὲ	καὶ μεταξύ τινα διάθεσιν μητὲ
[4]	καὶ πτέρωμα ψυχῆς, ἐσθ´ ὅτε	δὲ	καὶ μνήμη. Ἐκ δὲ τούτων
[4]	ἐπιστημονικοῦ λόγου καὶ δοξαστικοῦ, οὔσης	δὲ	καὶ νοήσεως καὶ αἰσθήσεως, ἔστι
[4]	οὗ τὰ πράγματα κρίνεται, κριτὴς	δὲ	καὶ ὁ λόγος, δι´ οὗ
[1]	μεγάλων κακῶν αἴτιαι γίνονται· ταύτας	δὲ	καὶ ὁμωνύμως ταῖς ἀρεταῖς εἴωθεν
[4]	δεύτερος καὶ ἀνθρώπῳ δυνατός. Διττὸς	δὲ	καὶ οὗτος, ὁ μὲν περὶ
[31]	ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἀγαθόν· εἰ	δὲ	καὶ παραγίνεταί τις ἐπὶ κακίαν,
[28]	εἶναι πρὸς τοῖς νοητοῖς· προτέλεια	δὲ	καὶ προκαθάρσια τοῦ ἐν ἡμῖν
[17]	εὔχρηστον τῷ σώματι. Ἐκ τούτων	δὲ	καὶ τὰ ἐντὸς συνεπλέχθη σπλάγχνα
[27]	ἔχοντι κακὸν ἐν Εὐθυδήμῳ. Ὅτι	δὲ	καὶ τὰς ἀρετὰς ἡγεῖτο εἶναι
[22]	ὑπάρχειν νέας σαρκὸς σύντηξιν· ἱδρῶτα	δὲ	καὶ τὸ δάκρυον ὥσπερ ὀρόν
[4]	ἔστι τι τὸ κρῖνον, ἔστι	δὲ	καὶ τὸ κρινόμενον, εἴη ἄν
[4]	ὀνομάσαι ἄν τις κριτήριον, κοινότερον	δὲ	καὶ τὸ κρῖνον· τοῦτο δ´
[14]	εἰς τὸν δεύτερον ἔταξε, ἑωσφόρον	δὲ	καὶ τὸν ἱερὸν Ἑρμοῦ λεγόμενον
[33]	ὀρεγομένη μὲν τοῦ σώματος, ὀρεγομένη	δὲ	καὶ τοῦ κάλλους τῆς ψυχῆς.
[8]	ἃ δεῖ αὐτὸ δέξασθαι· ὁρῶμεν	δὲ	καὶ τοὺς τὰ ἀλείμματα ἐξ
[30]	τῶν ἄκρων καὶ ἐναντίωσιν. Ἡγητέον	δὲ	καὶ τῶν ἀρετῶν τὰς μὲν
[4]	προηγουμένως μὲν τῶν ἀληθῶν, ἑπομένως	δὲ	καὶ τῶν ψευδῶν· τοῦτο δὲ
[4]	ὁ Πλάτων καλεῖ, ἔσθ´ ὅτε	δὲ	καὶ φαντασίαν· τὴν δὲ διάνοιάν
[1]	προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος, ἐπὶ τούτοις	δὲ	καὶ φύσει πως σώφρονα εἶναι
[31]	ἤθεσιν ἀστείοις καὶ μελέτῃ. Τοσοῦτον	δὲ	κακὸν ἀδικία, ὥστε φευκτότερον εἶναι
[32]	μὲν ἁπλῶς ἦν ἀγαθόν, θάτερον	δὲ	κακόν. ~Φιλία δὲ ἡ μάλιστα
[5]	τοὺς μὲν ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς	δὲ	κακούς, τοὺς δὲ μέσους. Τῇ
[10]	καὶ ἅμα καὶ ἀεί, τούτου	δὲ	καλλίων ὁ αἴτιος τούτου καὶ
[30]	τὴν μὲν καθ´ ὑπερβολήν, τὴν	δὲ	κατ´ ἔνδειαν, ὡς ἐπὶ τῆς
[18]	τὸ δεξιὸν ὁρᾶται, ἐφ´ ὧν	δὲ	κατὰ ἴσον, ἐφ´ ὧν δὲ
[27]	δι´ ὅλων συντάξεων δεδήλωται, τὰ	δὲ	κατὰ μετοχὴν ἐν τῷ πρώτῳ
[4]	ποιότητες, οἷον χρῶμα, λευκότης, τὰ	δὲ	κατὰ συμβεβηκός, οἷον τὸ λευκόν,
[4]	ἄληπτός τε καὶ ἀτρεκής, ὁ	δὲ	κατὰ τὴν τῶν πραγμάτων γνῶσιν
[18]	ὅλων μὲν τῶν ὀφθαλμῶν, μάλιστα	δὲ	κατὰ τὸ μέσον αὐτῶν διεκθεῖ,
[32]	τὸ κατὰ φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται	δὲ	κατὰ φύσιν κατάστημα εἶναι τὸ
[13]	ἔχοντος, μίαν δὲ διμοίρου, τὴν	δὲ	καταλειπομένην τρίτου. Τὸ μὲν δὴ
[6]	τὶς ἡδονὴ οὐκ ἀγαθόν· καθόλου	δὲ	καταφατικὴ μὲν ἡ τοιαύτη· πᾶν
[6]	Εὐθύδημον φέρε καὶ Ἱππίαν. Τῶν	δὲ	κατηγορικῶν σχημάτων ὄντων τριῶν, καὶ
[20]	δίκῃ τὸ μὲν ἄνω τὸ	δὲ	κάτω τινὰς ὀνομάζειν· ἄλλα γὰρ
[20]	εἶναι τὸ μὲν ἄνω τὸ	δὲ	κάτω. Τοῦ γὰρ παντὸς οὐρανοῦ
[22]	λεύκας καὶ ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ, εἴσω	δὲ	κερασθὲν χολῇ μελαίνῃ τὴν καλουμένην
[4]	ἄνευ τῆς αἰσθήσεως. Τοῦ νοητοῦ	δὲ	κόσμου πρώτου ὄντος νοητοῦ, τοῦ
[16]	τὸ σύννομον ἄστρον ἀφίξονται, αἱ	δὲ	κρατηθεῖσαι ὑπὸ ἀδικίας εἰς γυναικὸς
[24]	οἷα δρᾶν μέλλω κακά, Θυμὸς	δὲ	κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων· ἐπὶ
[27]	σύμμετρον καὶ δαιμονίως προσκαλούμενον. Τῶν	δὲ	λεγομένων ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀγαθῶν,
[19]	ἀέρος μὲν εἶναι παχυτέραν, ὕδατος	δὲ	λεπτοτέραν· σημεῖον δέ, ἐν οἷς
[9]	εἶδος δεξάμενος ἀνδριὰς ἔσται. ~Ἀρχικὸν	δὲ	λόγον ἐπεχούσης τῆς ὕλης, ἔτι
[6]	ἀνακινεῖν τὰς φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ	δὲ	λόγου, ὃν καλοῦμεν πρότασιν, δύο
[3]	τὸ δὲ δεύτερον οἰκονομικόν, τὸ	δὲ	λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ
[19]	περὶ τὴν γλῶτταν ὑγρότητα· τοὺς	δὲ	λοιπούς, τοὺς μὲν κυκῶντάς τε
[29]	ἄρχοντος μὲν τοῦ λογισμοῦ, τῶν	δὲ	λοιπῶν μερῶν τῆς ψυχῆς κατ´
[30]	ὑπερπαθής τε καὶ ἀμετροπαθής, ὁ	δὲ	λυπούμενος μέν, μετρίως δὲ τοῦτο
[7]	μὲν διαλεκτικὴν ἐπιστήμην προσεῖπε, τὰ	δὲ	μαθήματα οὔτε δόξαν διὰ τὸ
[7]	θεολογικόν, τὸ δὲ φυσικόν, τὸ	δὲ	μαθηματικόν· καὶ ὅτι τοῦ μὲν
[7]	πρὸς τοὺς θεοὺς σχέσις· τοῦ	δὲ	μαθηματικοῦ τὸ ἐπεσκέφθαι τὴν ἐπίπεδόν
[1]	τέλεον ἀποφαίνουσι πρὸς ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι	δὲ	μεγάλων κακῶν αἴτιαι γίνονται· ταύτας
[6]	λέγειν. Καὶ τὴν τῶν σοφισμάτων	δὲ	μέθοδον εὕροιμεν ἂν ὑπὸ τοῦ
[32]	μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, ἡδόμεθα, ἐὰν	δὲ	μέλλειν, ἐπιθυμοῦμεν· καὶ κακὸν ἐὰν
[32]	μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ	δὲ	μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι δὲ πάθη
[6]	ἐπιλελήσμεθα, ἀναμιμνησκόμεθα. Καὶ τῶν μικτῶν	δὲ	μέμνηται, τῶν μὲν ἐξ ἀκολουθίας
[33]	ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης πρὸς ἀρετήν· ἡ	δὲ	μέση τοῦ συναμφοτέρου, ὀρεγομένη μὲν
[5]	εἶναι, τοὺς δὲ κακούς, τοὺς	δὲ	μέσους. Τῇ τοίνυν τοῦ γένους
[32]	καὶ τὰς μὲν ἀναμνηστικάς, τὰς	δὲ	μετ´ ἐλπίδος γινομένας· καὶ τὰς
[4]	θεωρούσης αὐτῆς τὰ νοητά, ἡ	δὲ	μετὰ τὸ ἐμβιβασθῆναι εἰς τόδε
[32]	τε καὶ μετὰ ἀδικίας, τὰς	δὲ	μετρίας καὶ ἁμωσγέπως μετεχούσας τοῦ
[19]	ἐγκεφάλου τε καὶ αἵματος, διαδιδομένη	δὲ	μέχρι ψυχῆς πληγή, ὀξεῖα μὲν
[14]	αἰωνίου κόσμου τῆς μονῆς. Τὰ	δὲ	μὴ ἀπλανῆ τῶν ἄστρων τῇ
[24]	Ὅταν τις εἰδῇ τἀγαθόν, χρῆται	δὲ	μή. Ἔτι δὲ τὸ ἕτερον
[23]	αὐτῇ προσέθεσαν μέρη θνητά· ὡς	δὲ	μὴ τῆς φλυαρίας τῆς θνητῆς
[12]	πρὸς γῆν καὶ ἀνάπαλιν. Τῷ	δὲ	μηδὲν ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι καὶ μονογενῆ
[13]	τῶν ἁδρομερεστέρων χώρας. Διὰ τοῦτο	δὲ	μηδὲν κενὸν ὑπολείπεται σώματος ἔρημον,
[30]	πέρα τοῦ μετρίου, δειλός, ὁ	δὲ	μηδὲν φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ
[6]	κατηγορικοί, οἱ δὲ ὑποθετικοί, οἱ	δὲ	μικτοὶ ἐκ τούτων· κατηγορικοὶ μέν,
[17]	καὶ ὀξέος οἷον ζυμώματος. Περιέθηκαν	δὲ	μυελῷ μὲν τὸ ὀστοῦν, τοῖς
[17]	ὕδατι καὶ πυρὶ βαφέντων· τὰ	δὲ	νεῦρα ἐξ ὀστοῦ καὶ σαρκός·
[10]	τὴν περὶ αὐτὰ ἀλήθειαν. Τρίτη	δὲ	νόησις τοιαύτη τις ἂν εἴη·
[25]	μᾶλλον τῷ νοητῷ ἔοικε, τὸ	δὲ	νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ φύσει καὶ
[6]	οἱ τὰ δύο συνειληφότες. Χρῆται	δὲ	ὁ ἀνὴρ τοῖς μὲν ἀποδεικτικοῖς
[14]	ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα τῷ κόσμῳ. Ἐδημιούργησε	δὲ	ὁ θεὸς καὶ ἀστέρας τε
[4]	τῶν πραγμάτων γνῶσιν ἀδιάψευστος, τούτων	δὲ	ὁ μὲν πρότερος θεῷ δυνατός,
[30]	δὲ μηδὲν φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος	δὲ	ὁ μετρίως ἔχων περί τε
[6]	ἀκολουθίαν δηλοῦσαι ἢ μάχην. Χρῆται	δὲ	ὁ Πλάτων καὶ τῇ τῶν
[10]	νοῦν τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐπεὶ	δὲ	ὁ πρῶτος νοῦς κάλλιστος, δεῖ
[6]	διά τινος διδασκαλίας τἀληθῆ. Ἔστι	δὲ	ὁ συλλογισμὸς λόγος, ἐν ᾧ
[6]	συμπεράσματα ἁπλαῖ προτάσεις ὑπάρχουσιν, ὑποθετικοὶ	δὲ	οἱ ἐξ ὑποθετικῶν προτάσεων, μικτοὶ
[17]	τε τοὐντεῦθεν ἐπὶ πολλά. Ἐργασάμενοι	δὲ	οἱ θεοὶ τὸν ἄνθρωπον καὶ
[6]	οἱ ἐξ ὑποθετικῶν προτάσεων, μικτοὶ	δὲ	οἱ τὰ δύο συνειληφότες. Χρῆται
[13]	τὰ εἰρημένα ἑκάστου διαιρουμένου· τοῦ	δὲ	ὀκταέδρου ἐξ ὀκτὼ ὁμοίως διαιρουμένου
[13]	ταύτῃ δὲ καὶ μανοτάτου· καθὸ	δὲ	ὀκταέδρου, τὴν ἀέρος ποιότητα ἀπέλαβε,
[5]	γένους εἰς εἴδη τομή, ἡ	δὲ	ὅλου εἰς μέρη· ὡς ἡνίκα
[30]	μετριοπαθής, ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον· πάλιν	δὲ	ὁμοίως γονέων τελευτησάντων ὁ μὲν
[28]	ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι τάχιστα· φυγὴ	δὲ	ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν·
[26]	ἀληθοῦς καὶ τοῦ ψεύδους, ἀορίστῳ	δὲ	ὄντι αὐτῷ τῇ φύσει ὥσπερ
[22]	καλουμένην ἱερὰν νόσον ἐπάγει, τὸ	δὲ	ὀξὺ καὶ ἁλμυρὸν φλέγμα τῶν
[26]	τινα τῶν ἕξεων· κατ´ ἐνέργειαν	δὲ	ὁπόταν ἐνεργῇ ἀπὸ τῆς ἕξεως
[29]	ὀρθός τίς ἐστι λόγος· ὁ	δὲ	ὀρθὸς λόγος ἀπὸ φρονήσεως γίνεται.
[5]	διαλεκτικῆς τὸ μὲν διαιρετικόν, τὸ	δὲ	ὁριστικόν, τὸ δὲ ἀναλυτικόν, καὶ
[25]	οἰκειωτικὴ εἰς τὸ ἐπιθυμητικόν, ἡ	δὲ	ὁρμητικὴ εἰς τὸ θυμοειδές. ~Περὶ
[5]	ὅρου οὐκ ἂν γένοιτο, ὁ	δὲ	ὅρος ἐκ διαιρέσεως γεννᾶται τοῦτον
[35]	ἂν ἐχωρίζετο τῶν ἄλλων· νῦν	δὲ	ὅσαπερ ἐστὶ τὰ ὄντα, τοσαυταχῶς
[17]	μυελῷ μὲν τὸ ὀστοῦν, τοῖς	δὲ	ὀστοῖς πρὸς σύνδεσιν αὐτῶν νεῦρα·
[17]	ἐγένετο, σπέρματος γένεσιν ἐσόμενον· τὸ	δὲ	ὀστοῦν ἐκ γῆς καὶ μυελοῦ
[10]	παντὸς ἀγαθοῦ αἴτιος ὤν· καλὸν	δέ,	ὅτι αὐτὸς τῇ ἑαυτοῦ φύσει
[33]	πολιτικὴ καὶ ἡ ἑταιρική, αὗται	δὲ	οὐκ ἀεὶ ἔχουσι τὸ ἀντίστροφον
[4]	δὲ καὶ τῶν ψευδῶν· τοῦτο	δὲ	οὐκ ἄλλο τί ἐστιν ἢ
[10]	τρόπον. Εἰ ἔστι νοητά, ταῦτα	δὲ	οὔτε αἰσθητά ἐστιν οὔτε μέτοχα
[14]	ἡ ἄνωθεν δύναμις περιβέβληται. Πάντες	δὲ	οὗτοι νοερὰ ζῷα καὶ θεοὶ
[10]	οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν. Λέγω	δὲ	οὐχ ὡς χωρίζων ταῦτα, ἀλλ´
[32]	τὸ δὲ μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι	δὲ	πάθη ἁπλᾶ καὶ στοιχειώδη δύο,
[17]	τε καὶ τὸ θεωροῦν· τὸ	δὲ	παθητικὸν τῆς ψυχῆς κατωτέρω ἐποίησαν,
[32]	ἂν ἐκ τούτων μεμιγμένοις. Τῶν	δὲ	παθῶν τὰ μέν ἐστιν ἄγρια,
[6]	τὴν φωνήν ἐστι σοφίσματα, τίνα	δὲ	παρὰ τὰ πράγματα, καὶ τὰς
[4]	γενόμενα, ἀληθὴς γίνεται δόξα, ὅταν	δὲ	παραλλάξῃ, ψευδής. Ἂν γὰρ ἔχων
[32]	μὲν μίγνυσθαι τοῖς ἐναντίοις, τὰς	δὲ	παραμένειν καθαράς τε καὶ εἰλικρινεῖς·
[14]	ὑφ´ ὃν τὸν Ἄρεως· ὀγδόη	δὲ	πᾶσιν ἡ ἄνωθεν δύναμις περιβέβληται.
[14]	εἰσίν, ἀλλὰ τοῖς πεπαιδευμένοις· ἐκ	δὲ	πασῶν τῶν περιόδων ὁ τέλειος
[30]	ὑπ´ αὐτῶν μὴ ὁρώμενα, οἱ	δὲ	πείθονται αὐτῷ· ὁ δὲ αὐτὸς
[17]	ἐπιπλασσομένης πῃ μὲν λευκῆς πῃ	δὲ	πελιᾶς, πρὸς αὐτὸ τὸ εὔχρηστον
[19]	περὶ τὴν κεφαλὴν κινήσεως, τελευτῶσα	δὲ	περὶ ἥπατος ἕδραν· ἡ δὲ
[3]	τὴν τοῦ οἴκου προστασίαν, τὸ	δὲ	περὶ πόλιν καὶ τὴν ταύτης
[5]	τὰ μὲν περὶ ψυχήν, τὰ	δὲ	περὶ σῶμα, τὰ δὲ ἐκτός·
[4]	ἐστι καὶ ἐπιστημονικὸς λόγος, ὁ	δὲ	περὶ τὰ αἰσθητὰ δοξαστικός τε
[4]	μὲν περὶ τὰ νοητά, ὁ	δὲ	περὶ τὰ αἰσθητά· ὧν ὁ
[24]	περὶ τὰ νοητά ἐστι, τὸ	δὲ	περὶ τὰ λυπηρὰ καὶ ἡδέα,
[3]	τῶν ὄντων γνῶσις θεωρητική, ἡ	δὲ	περὶ τὰ πρακτέα πρακτική, ἡ
[3]	τὴν τῶν ἠθῶν ἐπιμέλειαν, τὸ	δὲ	περὶ τὴν τοῦ οἴκου προστασίαν,
[3]	ὅσα θεῖα θεολογικὸν καλεῖται, τὸ	δὲ	περὶ τὴν τῶν ἄστρων φορὰν
[10]	εἶεν ἂν αἱ ἰδέαι. ~Ἑξῆς	δὲ	περὶ τῆς τρίτης ἀρχῆς ποιητέον
[18]	περὶ ὧν ὕστερον εἰρήσεται. ~Ἱδρύσαντες	δὲ	περὶ τὸ πρόσωπον τὰ φωσφόρα
[3]	περὶ τὰ πρακτέα πρακτική, ἡ	δὲ	περὶ τὸν λόγον διαλεκτική. Διαιρεῖται
[16]	ἐδημιούργουν τὰ θνητὰ ζῷα. Ἐπεὶ	δὲ	περὶ τοῦ ἀνθρωπείου γένους ὡς
[7]	διαλεκτικὸν ἐπὶ τοσοῦτον ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς	δὲ	περὶ τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου
[23]	ὕδατος, τεταρταῖον δὲ γῆς. ~Ἑξῆς	δὲ	περὶ ψυχῆς ῥητέον, ἐντεῦθέν ποθεν
[1]	καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ πρὸς δικαιοσύνην	δὲ	πεφυκέναι χρὴ αὐτόν, εἴγε καὶ
[4]	βεβαίων καὶ μονίμων ὑπάρχων. ὁ	δὲ	πιθανὸς καὶ δοξαστικὸς πολὺ τὸ
[11]	Πᾶν σῶμα ὑποκείμενόν ἐστιν, ἡ	δὲ	ποιότης οὐχ ὑποκείμενον, ἀλλὰ συμβεβηκός·
[34]	καὶ ἐρωμένου γενέσθαι φίλους. ~Τῶν	δὲ	πολιτειῶν φησι τὰς μὲν ἀνυποθέτους
[32]	ἐν ταῖς ἀρεταῖς ἡδονάς. Πεφυκυιῶν	δὲ	πολλῶν ἀδοκίμων ἡδονῶν, οὐ ζητητέον
[34]	καὶ πῶς ἂν συσταῖεν. Ἔστι	δέ	που παραπλησίως τῇ διαιρέσει τῆς
[3]	τῷ φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον δέ. Τῆς	δὲ	πρακτικῆς τὸ μὲν θεωρεῖται περὶ
[2]	βίου, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τοῦ	δὲ	πρακτικοῦ, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τὸ
[2]	νοῦ νοοῦντος τὰ νοητά, ἡ	δὲ	πρᾶξις ψυχῆς λογικῆς ἐνέργεια διὰ
[32]	δὲ ἔλεος οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη	δὲ	πρὸς ἀναχώρησιν ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν
[9]	τὸν αἰσθητὸν κόσμον παράδειγμα, ὡς	δὲ	πρὸς αὑτὴν ἐξεταζομένη οὐσία. Καθόλου
[9]	πρὸς θεὸν νόησις αὐτοῦ, ὡς	δὲ	πρὸς ἡμᾶς νοητὸν πρῶτον, ὡς
[9]	ἀλλὰ καὶ πρός τι· τὸ	δὲ	πρὸς ὃ γέγονε τί ἂν
[1]	πλανωμένης τε καὶ ῥευστῆς ἔπειτα	δὲ	πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἔχειν ἐρωτικῶς
[9]	πρὸς ἡμᾶς νοητὸν πρῶτον, ὡς	δὲ	πρὸς τὴν ὕλην μέτρον, ὡς
[9]	πρὸς τὴν ὕλην μέτρον, ὡς	δὲ	πρὸς τὸν αἰσθητὸν κόσμον παράδειγμα,
[6]	οὐδὲν τῶν αἰσχρῶν ἀγαθόν. Τῶν	δὲ	προτάσεων αἱ μὲν κατηγορικαί εἰσιν,
[4]	λόγος οὐκ ἄνευ νοήσεως· τὰ	δὲ	πρῶτα αἰσθητὰ καὶ τὰ δεύτερα
[12]	ἁπτόν τε καὶ ὁρατόν, χωρὶς	δὲ	πυρὸς καὶ γῆς οὐχ οἷόν
[25]	ἀκολασίαν ἢ διὰ φιλοσωματίαν· ἔχει	δέ	πως οἰκειότητα πρὸς ἄλληλα σῶμα
[33]	τὸ ἀντίστροφον τῆς εὐνοίας. Εἶδος	δέ	πως φιλίας ἐστὶ καὶ τὸ
[17]	ἐγένοντο καὶ ἄρθρων συνδέσεις, διὰ	δὲ	σαρκὸς σκέπη αὐτοῖς ὥσπερ ἐπιπλασσομένης
[27]	τῶν παρ´ ἡμῖν σωμάτων, οἰομένοις	δὲ	σαφῶς ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ὄντων. Ὡς
[35]	καὶ ὡσαύτως ἔχοντα καταγίνεται, ὁ	δὲ	σοφιστὴς περὶ τὸ μὴ ὂν
[23]	τοῦ νοῦ φερομένην δύναμιν· τὸν	δὲ	σπλῆνα τοῦ ἥπατος χάριν, ὅπως
[36]	τὰ μὲν τεταγμένως εἴρηται, τὰ	δὲ	σποράδην τε καὶ ἀτάκτως· ὥστε
[5]	εἴτε καὶ ἑτέρως. ~Τῆς διαλεκτικῆς	δὲ	στοιχειωδέστατον ἡγεῖται πρῶτον μὲν τὸ
[19]	καὶ κριτήρια τῶν χυμῶν· ταῦτα	δὲ	συγκρινόμενα καὶ διακρινόμενα κατὰ τὰς
[6]	τεθέντων ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει· τῶν	δὲ	συλλογισμῶν οἱ μέν εἰσι κατηγορικοί,
[19]	δὲ ἃ οὐκ εἴκει· τοῦτο	δὲ	συμβαίνει παρὰ τὰς βάσεις αὐτῶν
[5]	ὁριστικῶς ἢ κάτωθεν ἀναλυτικῶς, τὰ	δὲ	συμβεβηκότα καὶ ὑπάρχοντα ταῖς οὐσίαις
[5]	εἰς πλείω πράγματα ἕλκηται· ἡ	δὲ	συμβεβηκότων εἰς ὑποκείμενα, ὡς ὅταν
[34]	τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ, τοὺς	δὲ	συμμάχους τούτοις ὑπηρετεῖν καὶ τούτων
[19]	τε καὶ ῥύπτοντας ἁλμυρούς, τῶν	δὲ	συναγόντων τοὺς πόρους καὶ συγκρινόντων
[32]	ἡδονὴ καὶ λύπη, οὐκ ἂν	δὲ	συνέβαινε τοῦτο, εἰ τὸ μὲν
[13]	φρονήσεως οἰκείαν ὑπάρχουσαν. ~Ἐξ ὧν	δὲ	συνέστηκεν ὁ κόσμος, δύο ὑπαρχόντων,
[13]	στερεωτάτῃ ὑπαρχούσῃ καὶ ἑδραιοτάτῃ· τῷ	δὲ	σχήματι τῷ δωδεκαέδρῳ πρὸς τὸ
[14]	μεινάσης σφαίρας ταὐτῷ παραπλησία, ἡ	δὲ	σχισθεῖσα θατέρῳ. Ἡ μὲν γὰρ
[11]	Πᾶσα ποιότης ἐν ὑποκειμένῳ, οὐδὲν	δὲ	σῶμα ἐν ὑποκειμένῳ, οὐκ ἄρα
[25]	οὐκοῦν ἀσύνθετος, ἀδιάλυτος, ἀσκέδαστος· τὸ	δὲ	σῶμα πᾶν τοὐναντίον αἰσθητόν, ὁρατόν,
[8]	ἂν εἴη οὔτε ἀσώματον, δυνάμει	δὲ	σῶμα, ὡς καὶ τὸν χαλκὸν
[29]	καὶ κακῶν καὶ οὐδετέρων, ἡ	δὲ	σωφροσύνη τάξις περὶ τὰς ἐπιθυμίας
[4]	ἐκμαγείῳ ὁ Πλάτων ἀπεικάζει. Ὅταν	δὲ	τὰ δοξασθέντα ἐξ αἰσθήσεως καὶ
[18]	δὲ κατὰ ἴσον, ἐφ´ ὧν	δὲ	τὰ κάτω πρὸς τὰ ἄνω
[16]	διεκεκόσμητο αὐτῷ τὰ πάντα, τρία	δὲ	τὰ λοιπὰ γένη ζῴων ἔλειπεν,
[17]	δὲ εἰς πνεύμονα ἰοῦσα. Διοικεῖται	δὲ	τὰ σιτία κατὰ τὴν γαστέρα
[31]	τινὶ ἢ πάθει κεῖται. ἅπαντα	δὲ	τὰ τοιαῦτα ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι καὶ
[8]	καὶ ἄποιον καὶ ἀνείδεον, ἀναματτομένην	δὲ	τὰ τοιαῦτα καὶ ἐκτυπουμένην καθάπερ
[22]	ἐν ῥύσει παθῶν αἴτιον· πάντα	δὲ	τὰ φλεγμαίνοντα ὑπὸ χολῆς τοῦτο
[26]	ὅδε μὲν τάδε ποιήσει, ὅδε	δὲ	τάδε πείσεται· εἰς ἄπειρον γὰρ
[30]	λοιπαὶ τὸ τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας	δὲ	τὰς ἐν τῷ παθητικῷ. Αὗται
[12]	τοιαῦτα ὄργανα πρὸς ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος	δὲ	τὰς λοιπὰς κινήσεις μόνην αὐτῷ
[34]	ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ λογιστικῷ· τοῖς	δὲ	τὰς τέχνας καὶ τὰς ἄλλας
[13]	ἀναλογίᾳ πρὸς ἄλληλα· οὐ μένει	δὲ	ταῦτα διακριθέντα κατὰ χώραν, ἄπαυστον
[8]	ἢ φυλακὴ τῶν λοιπῶν. ~Μετὰ	δὲ	ταῦτα ἑπομένως περὶ τῶν ἀρχῶν
[4]	τὸ λευκόν, τὸ κεχρωσμένον, μετὰ	δὲ	ταῦτα τὸ ἄθροισμα, οἷον πῦρ,
[19]	περὶ τὸν ὀμφαλὸν τόπων· εἴδη	δὲ	ταύτης οὐχ ὑπάρχει κατωνομασμένα ἔξω
[10]	οὐκ ὢν αὐτὸς ὄψις, παρέχων	δὲ	τῇ μὲν τὸ ὁρᾶν, τοῖς
[34]	ἱππασίαν ἂν ἐπασκοῖεν. Ἐν ταύτῃ	δὲ	τῇ πόλει οὐδὲ κοινὰς εἶναι
[25]	ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ φύσει· τὸ	δὲ	τῇ φύσει ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ
[9]	μορφὴν τῇ ὕλῃ περιτίθησιν. Ὁρίζονται	δὲ	τὴν ἰδέαν παράδειγμα τῶν κατὰ
[18]	ἀπολισθαινόντων μὲν τῆς κυρτότητος, εἰς	δὲ	τὴν κοιλότητα συνιόντων. Οὕτω γὰρ
[7]	καὶ πίστιν καὶ εἰκασίαν, τούτων	δὲ	τὴν μὲν πίστιν τῶν αἰσθητῶν,
[16]	νικῆσαι μὲν τὰ προσφύντα, εἰς	δὲ	τὴν οἰκείαν ἕξιν ἐλθεῖν. ~Οἱ
[19]	καὶ ἡδέος ἔχει πρόσρησιν. Πᾶσαν	δὲ	τὴν ὀσμὴν ἀέρος μὲν εἶναι
[34]	μετὰ ταύτην τὴν ὀλιγαρχικήν, τελευταίαν	δὲ	τὴν τυραννίδα, χειρίστην ὑπάρχουσαν. Ὑπογράφει
[22]	ἄλλους οὐκ οἰκείους τόπους· δεύτερον	δὲ	τὴν τῶν ὁμογενῶν ἀνάπαλιν γένεσιν,
[34]	μὲν ὑπέγραψε τὴν ἀπόλεμον, δευτέραν	δὲ	τὴν φλεγμαίνουσαν καὶ πολεμικήν, ζητῶν
[3]	ἂν εἴη τῷ φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον	δέ.	Τῆς δὲ πρακτικῆς τὸ μὲν
[33]	θεῶν ἀνθρώποις καὶ ἀνάπαλιν. Κοινῶς	δὲ	τῆς ἐρωτικῆς εἰς τὰς τρεῖς
[4]	περὶ τὰ μόνιμα εἶναι. Ἐπιστήμης	δὲ	τῆς περὶ τὰ νοητὰ καὶ
[7]	διάνοιαν δὲ τῶν μαθημάτων. Τίθεται	δὲ	τὶ καὶ πίστιν καὶ εἰκασίαν,
[27]	καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις. Εἰ	δέ	τι κεχωρισμένον καὶ τοῦ πρώτου
[27]	μὲν μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς	δέ	τινας σκιὰς ὁρῶσι τῶν παρ´
[33]	τοῖς συμμέτροις δύναται ἐφαρμόσαι. Εἰσὶ	δέ	τινες καὶ ἄλλαι νομιζόμεναι φιλίαι,
[18]	γενομένης βραχυόνειροι ὕπνοι ἐμπίπτουσιν, ὑπολειφθεισῶν	δέ	τινων κινήσεων φαντάσματα συχνὰ γίνεται
[31]	τὸ μέγιστον τῶν κακῶν; εἰ	δέ	τις ἐπὶ κακίαν ὁρμᾷ, πρῶτον
[23]	μιμούμενον τὸ τοῦ παντός, ὑπέθεσαν	δὲ	τὸ ἄλλο σῶμα πρὸς ὑπηρεσίαν
[4]	ψυχῆς πρὸς αὑτὴν διάλογον, λόγον	δὲ	τὸ ἀπ´ ἐκείνης ῥεῦμα διὰ
[6]	ἕν, οὐδὲ σχήματος μετέχει. Κατὰ	δὲ	τὸ δεύτερον ὑποθετικὸν σχῆμα, ὃ
[6]	τὰ δίκαια ἄρα ἀγαθά· κατὰ	δὲ	τὸ δεύτερον ὡς ἐν Παρμενίδῃ
[20]	ἐκ πλειόνων μερῶν συγκείμενον, ἐλαφρὸν	δὲ	τὸ ἐξ ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν δὲ
[29]	θυμικὸν τῆς ἀνδρίας συνισταμένης, περὶ	δὲ	τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς σωφροσύνης. Ἑτέρου
[26]	τὸ φῦσαι αὐτὸν παῖδα, καθείμαρται	δὲ	τὸ ἑπόμενον. Ἡ δὲ τοῦ
[24]	τἀγαθόν, χρῆται δὲ μή. Ἔτι	δὲ	τὸ ἕτερον εἶναι τὸ λογιστικὸν
[13]	εἴκοσι. Τὸ δὲ ἕτερον, λέγω	δὲ	τὸ ἰσοσκελές, συστατικὸν τοῦ κύβου
[35]	αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ περιέχειν. Ἔστι	δὲ	τὸ μὴ ὄν, καθ´ ὃ
[28]	ὅσιον μετὰ φρονήσεως γενέσθαι· ποτὲ	δὲ	τὸ μόνον δίκαιον εἶναι, ὡς
[19]	τὸ ἀνώμαλον μετὰ σκληρότητος, λεῖον	δὲ	τὸ ὁμαλὸν μετὰ πυκνοῦ· τό
[10]	τῇ μὲν τὸ ὁρᾶν, τοῖς	δὲ	τὸ ὁρᾶσθαι, τοῦτον ἔχει τὸν
[34]	βουλεύεσθαι καὶ ἄρχειν ἀποδίδωσι, τοῖς	δὲ	τὸ προπολεμεῖν εἰ δέοι, οὓς
[20]	παρὰ φύσιν τόπον ἑλκόμενον, κοῦφον	δὲ	τὸ ῥᾳδίως· καὶ προσέτι βαρὺ
[19]	τὰ ἄνω θέοντας δριμεῖς, τοὺς	δὲ	τὸ ῥυπτικὸν ἔχοντας σφοδρὸν ὥστε
[13]	Τὸ μὲν δὴ πρότερον, λέγω	δὲ	τὸ σκαληνὸν τρίγωνον, πυραμίδος καὶ
[16]	γενέσει βίον ἐλεύσονται, μὴ παυόμεναι	δὲ	τὸ τελευταῖον εἰς θηρίων φύσιν·
[26]	καὶ αὐλητὴς καὶ τέκτων, ἔσται	δὲ	τὸ τηνικάδε ἐν ἕξει ἑνός
[6]	τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης περιπατεῖ· ἀπόφασις	δὲ	τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης οὐ περιπατεῖ.
[6]	μέρη, οὔδε σχήματος μετέχει· κατὰ	δὲ	τὸ τρίτον οὕτως ἐν τῷ
[6]	μὲν τὸ ποιῆσαι πηδάλιον, κυβερνήτου	δὲ	τὸ χρήσασθαι καλῶς· οὕτω γάρ
[6]	τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ ἀγαθόν· ἀποφατικὴ	δὲ	τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ οὐκ ἀγαθόν·
[25]	μὴν αὐτοκίνητον ἀρχικῶς ἀεικίνητον, τὸ	δὲ	τοιοῦτον ἀθάνατον· αὐτοκίνητον δὲ ἡ
[25]	ζῆν ἀνεπίδεκτόν ἐστι θανάτου· τὸ	δὲ	τοιοῦτον ἀθάνατον. Εἰ δὲ ἀθάνατον
[23]	ὡς ὄχημα προσφύσαντες, καὶ αὐτοῖς	δὲ	τοῖς θνητοῖς αὐτῆς μέρεσιν οἴκησιν
[4]	τὸ μὴ οὕτως ἔχον, ἐν	δὲ	τοῖς πρακτοῖς, τί τὸ οἰκεῖον
[10]	δύσφραστον δή τινα τρόπον· ἄτοπον	δὲ	τὸν θεὸν ἐξ ὕλης εἶναι
[11]	τις εἴη θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ	δὲ	τὸν καλούμενον φυσικὸν τόπον ἑξῆς
[19]	αὐστηρός, ἁλμυρός, δριμύς, πικρός· τούτων	δὲ	τὸν μὲν γλυκὺν ἐναντίαν φύσιν
[17]	ὑπηρεσίαν ἐκτελέσοντα τὴν προσήκουσαν· συνέθεσαν	δὲ	τὸν μὲν μυελὸν ἐκ τῶν
[26]	καθείμαρται δὲ τὸ ἑπόμενον. Ἡ	δὲ	τοῦ δυνατοῦ φύσις πέπτωκε μέν
[10]	δὲ ψυχῆς νοῦς ἀμείνων, νοῦ	δὲ	τοῦ ἐν δυνάμει ὁ κατ´
[13]	τὴν ὕδατος ποιότητα ἔσχε, τὸ	δὲ	τοῦ κύβου σχῆμα ἀπεδίδου τῇ
[24]	κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων· ἐπὶ	δὲ	τοῦ Λαίου τὸν Χρύσιππον ἁρπάζοντος
[6]	ᾗ τὰ πράγματα πέφυκεν· ἐπεὶ	δὲ	τοῦ λέγειν μέρος ἐστὶ τὸ
[24]	ἐπιμέλειαν εἶναι τοῦ λογιστικοῦ, ἑτέραν	δὲ	τοῦ παθητικοῦ· τοῦ μὲν διὰ
[3]	τὸν πρακτικὸν χωρεῖν βίον. ~Ἡ	δὲ	τοῦ φιλοσόφου σπουδὴ κατὰ τὸν
[14]	ἰόντα, τούτου δὲ ἀφεστῶτα· ὕπερθεν	δὲ	τοὺς ἄλλους κατὰ σφαῖραν οἰκείαν·
[9]	ὡς καὶ πρῶτα αἰσθητά· εἰ	δὲ	τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι· ἀλλὰ
[9]	αἰώνιά τε καὶ ἄτρεπτα· εἰ	δὲ	τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι· καὶ
[9]	ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον· εἰ	δὲ	τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι μέτρα
[9]	ἦν τοῦ δοξαστοῦ διαφέρον· εἰ	δὲ	τοῦτο, ἔστι νοητὰ ἕτερα τῶν
[25]	πέφυκεν ἐξ ἀλλήλων γίνεσθαι· ἐναντίον	δὲ	τοῦτο, ὃ καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι
[2]	καὶ ἀναγκαῖος ὁ πρακτικός· ὅτι	δὲ	τοῦτο οὕτως ἔχει, ἐντεῦθεν ἂν
[30]	ὁ δὲ λυπούμενος μέν, μετρίως	δὲ	τοῦτο πάσχων, μετριοπαθής. Καὶ μὴν
[28]	θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν· ποικίλως	δὲ	τοῦτο χειρίζει. Ποτὲ μὲν γὰρ
[1]	μουσικὸς ἀπὸ τῆς μουσικῆς· πεφυκέναι	δὲ	τοῦτον χρὴ πρῶτον μὲν πρὸς
[5]	ἐν ταῖς ψυχαῖς καλόν, ἀπὸ	δὲ	τούτου ἐπὶ τὸ ἐν τοῖς
[21]	δὲ τὸ ἐξ ὀλιγίστων. ~Ἀναπνέομεν	δὲ	τούτῳ τῷ τρόπῳ· περιέστηκε μὲν
[4]	ὅτε δὲ καὶ μνήμη. Ἐκ	δὲ	τούτων ἁπλῶν οὐσῶν ἐπιστημῶν ὁ
[13]	πρὸς τὸ πᾶν κατεχρήσατο. Πάντων	δὲ	τούτων ἀρχικωτέρα φύσις ἡ τῶν
[10]	καὶ γενητὸς καὶ μεταβλητός· ἕκαστον	δὲ	τούτων ἄτοπον ἐπ´ αὐτοῦ. ~Καὶ
[27]	πάλαι θαυμασθέντων αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς	δὲ	τούτων θεωρίας σφοδροτέραν ἕξειν ὄρεξιν·
[33]	ἀγαθή, ἡ δὲ φαύλη, τρίτη	δὲ	τούτων μέση, οὕτω καὶ τρεῖς
[24]	διαφθορὰς εἰς αὐτὸν δέχεσθαι. ~Ὅτι	δὲ	τριμερής ἐστιν ἡ ψυχὴ κατὰ
[6]	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων κατηγορεῖται, τοῦ	δὲ	τρίτου, ἐν ᾧ ὁ κοινὸς
[31]	κάκιον, ὅσῳπερ καὶ αἴσχιον· λυσιτελεῖ	δὲ	τῷ ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν δίκην, ὡς
[26]	δὲ δυνατὸν οὐδὲν τούτων, ἀορισταῖνον	δὲ	τῷ ἐφ´ ἡμῖν κατὰ τὴν
[25]	ταράττεται καὶ οἷον μεθύει, πρὸς	δὲ	τῷ νοητῷ αὐτὴ καθ´ αὑτὴν
[28]	δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν	δὲ	τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ λέγει
[4]	τῶν πρώτων πρώτη λεγομένη, ἡ	δὲ	τῶν δευτέρων δευτέρα. Τὰ μὲν
[4]	ἡ μὲν τῶν πρώτων, ἡ	δὲ	τῶν δευτέρων. Καὶ πάλιν ἐπεὶ
[27]	πρώτων τὴν ἐπωνυμίαν ἔχειν· μόνα	δὲ	τῶν ἐν ἡμῖν ἐφικνεῖσθαι αὐτοῦ
[7]	ἐπιστήμην δὲ τῶν πρώτων, διάνοιαν	δὲ	τῶν μαθημάτων. Τίθεται δὲ τὶ
[26]	μὲν ὄντων τῶν γεννωμένων, ἀπείρων	δὲ	τῶν περὶ αὐτοὺς συμβαινόντων· ἐπεὶ
[7]	μὲν τῶν σωμάτων φησίν, ἐπιστήμην	δὲ	τῶν πρώτων, διάνοιαν δὲ τῶν
[22]	δὲ ἀμφημερινὸν τοῦ ἀέρος, τριταῖον	δὲ	ὕδατος, τεταρταῖον δὲ γῆς. ~Ἑξῆς
[35]	εἶναι καλὸς καὶ ἀγαθός· τῇ	δὲ	ὕλῃ, ὅτι ὁ μὲν φιλόσοφος
[4]	νῦν δὲ φυσικὴ ἔννοια, καλεῖται	δὲ	ὑπ´ αὐτοῦ ἡ φυσικὴ ἔννοια
[6]	αἱ μὲν κατηγορικαί εἰσιν, αἱ	δὲ	ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ μὲν αἱ ἁπλαῖ,
[6]	οἱ μέν εἰσι κατηγορικοί, οἱ	δὲ	ὑποθετικοί, οἱ δὲ μικτοὶ ἐκ
[6]	τὸ ἄρα ποιὸν πεπεράτωται. Τοὺς	δὲ	ὑποθετικοὺς ἐν πολλοῖς βιβλίοις εὑρήσομεν
[5]	σῶμα, τὰ δὲ ἐκτός· ἡ	δὲ	ὑποκειμένων εἰς συμβεβηκότα, ὡς ὅταν
[6]	ὅρος τοῦ μὲν κατηγορεῖται, τῷ	δὲ	ὑπόκειται, τοῦ δὲ δευτέρου, ἐν
[15]	ζῴου κρείττονος θνητῆς φύσεως· τούτοις	δὲ	ὑποτέτακται τὰ ὑπὸ σελήνην πάντα
[10]	τούτων οὐκ ἀρχικόν. Καὶ ἄλλως	δὲ	ὕστερον γενήσεται τῆς ὕλης, εἰ
[10]	ἐκεῖνο αὐτοῦ ἰσχυρότερον ἔσται, εἰ	δὲ	ὑφ´ ἑαυτοῦ, ἤτοι ἐπὶ τὸ
[33]	συνισταμένης κατ´ εὔνοιαν ἀντίστροφον· αὕτη	δὲ	ὑφίσταται, ὅταν ἐπίσης ἑκάτερος βούληται
[33]	ἡ τῆς σπουδαίας ψυχῆς, ἡ	δὲ	φαύλη, ἡ τῆς κακῆς, μέση
[33]	ζῴου, ἡ μὲν ἀγαθή, ἡ	δὲ	φαύλη, τρίτη δὲ τούτων μέση,
[6]	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις ὑπόκειται (ὅρους	δέ	φημι τὰ μέρη τῶν προτάσεων,
[27]	τῶν ἀνοήτων ἀγαθὸν ὠνόμασται, τοῦτο	δέ	φησι μεῖζον εἶναι τῷ ἔχοντι
[25]	γε κράματος ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον	δέ	φησι τὴν ψυχήν, ὅτι σύμφυτον
[34]	εὐπειθῶς συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς. Πέντε	δέ	φησιν εἶναι πολιτείας, τήν τε
[17]	κατὰ τὰς οἰκείας μεταβολάς· δύο	δὲ	φλέβες παρὰ τὴν ῥάχιν ἰοῦσαι
[22]	ὥσπερ ὀρόν τινα φλέγματος· τὸ	δὲ	φλέγμα ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας
[4]	τότε μὲν νόησις ἐλέγετο, νῦν	δὲ	φυσικὴ ἔννοια, καλεῖται δὲ ὑπ´
[7]	μὲν εἴπομεν εἶναι θεολογικόν, τὸ	δὲ	φυσικόν, τὸ δὲ μαθηματικόν· καὶ
[7]	τε καὶ ἀρχικὰ γνῶσις, τοῦ	δὲ	φυσικοῦ τὸ μαθεῖν, τίς ποτ´
[29]	εἴη ἂν τὸ λογιστικόν· ὅταν	δὲ	φῶμεν τάξιν τινὰ εἶναι καὶ
[19]	δὲ περὶ ἥπατος ἕδραν· ἡ	δὲ	φωνή ἐστιν ἡ δι´ ὤτων
[5]	θυμικὸν καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ	δὲ	φωνῆς τομὴ εἰς σημαινόμενα, ὡς
[29]	εὔθετα τὰ σώματα παρασκευάσει. ~Θείου	δὲ	χρήματος τῆς ἀρετῆς ὑπαρχούσης, αὐτὴ
[19]	τὴν ἐν τούτοις παραλλαγήν. Εἰσὶ	δὲ	χυμῶν διαφοραὶ ἑπτά· γλυκύς, ὀξύς,
[24]	φύσει χωριζόμενα ἕτερα ὑπάρχει· φύσει	δὲ	χωρίζεται τὸ παθητικὸν καὶ λογιστικόν,
[27]	φυγαὶ καὶ θάνατοι συμβαίνωσι· τὸν	δὲ	χωρὶς ταύτης τῆς ἐπιστήμης τὰ
[5]	κινήσεως, τὸ αὐτοκίνητον, τὸ αὐτοκίνητον	δὲ	ψυχή, ἄφθαρτος ἄρα καὶ ἀγένητος
[25]	καὶ ἄσφαλτος. Καὶ ἡ θεῶν	δὲ	ψυχὴ κέκτηται καὶ αὐτὴ τό
[25]	διὰ τῆς ἔθους ἀσκήσεως. ~Τὴν	δὲ	ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφαίνει τοῦτον ἐπιὼν
[10]	εἰλικρινῶς τε καὶ ἀμιγῶς. Ἐπεὶ	δὲ	ψυχῆς νοῦς ἀμείνων, νοῦ δὲ
[14]	νοῦ ἄνευ ψυχῆς ὑποστῆναι· τῆς	δὲ	ψυχῆς ταθείσης ἐκ τοῦ μέσου
[19]	τὸ θερμὸν πάθος ποιεῖ, τὸ	δὲ	ψυχρὸν ἁδρομερέστερον τῇ εἰσόδῳ, ἐξωθούντων
[7]	θεωρία τρίτην αὔξησιν ἔχουσα· χρήσιμον	δὲ	ὥσπερ τι τέταρτον μάθημα καὶ
[27]	καλόν ἐστι, δι´ ὅλων συντάξεων	δεδήλωται,	τὰ δὲ κατὰ μετοχὴν ἐν
[12]	τὸν κόσμον ὑπὸ τοῦ θεοῦ	δεδημιουργῆσθαι	πρός τινα ἰδέαν κόσμου ἀποβλέποντος,
[12]	τὰς λοιπὰς κινήσεις μόνην αὐτῷ	δέδωκε	τὴν κυκλοφορητικήν, νοῦ καὶ φρονήσεως
[8]	ἀμέτοχον ἐκείνων τῶν εἰδῶν, ἃ	δεῖ	αὐτὸ δέξασθαι· ὁρῶμεν δὲ καὶ
[7]	τούτων σκέψις γένοιτ´ ἂν ἡμῖν.	Δεῖ	γὰρ ὀξέως ἀπὸ τῶν ὁρατῶν
[1]	οὐ θαυμάζοι ἂν τὰς ἡδονάς.	Δεῖ	δὲ καὶ ἐλευθέριον εἶναι τῇ
[10]	δὲ ὁ πρῶτος νοῦς κάλλιστος,	δεῖ	καὶ κάλλιστον αὐτῷ νοητὸν ὑποκεῖσθαι,
[12]	καὶ κατὰ μέρος ὡρισμένα τινὰ	δεῖ	παραδείγματα εἶναι τὰς ἰδέας, ὧν
[5]	τοῦ μέλλοντος ὅρῳ ὑποπίπτειν πράγματος	δεῖ	τὸ γένος λαβεῖν, ὡς τοῦ
[5]	ἀναλύσεως τοιοῦτόν τί ἐστιν· ὑποτίθεσθαι	δεῖ	τὸ ζητούμενον, καὶ θεωρεῖν τίνα
[9]	ἀπ´ ἐμοῦ ἡ ἐμὴ εἰκών,	δεῖ	τὸ παράδειγμα προϋποκεῖσθαι· εἴτε καὶ
[5]	πρῶτον εἰς εἴδη τομῇ χρῆσθαι	δεῖ	ὑπὲρ τοῦ διαγινώσκειν αὐτὸ ἕκαστον
[5]	ἄνοδος, ἡ δὲ διὰ τῶν	δεικνυμένων	καὶ ὑποδεικνυμένων ἄνοδος ἐπὶ τὰς
[6]	καὶ διαιρετικῆς πραγματείας, αἳ πᾶσαι	δείκνυνται	μάλιστα τὴν δύναμιν τῆς διαλεκτικῆς.
[11]	αἱ ποιότητες τοῦτον τὸν τρόπον	δεικνύοιντ´	ἂν ἀσώματοι. Πᾶν σῶμα ὑποκείμενόν
[14]	Ἥλιος μὲν γὰρ ἡγεμονεύει πάντων,	δεικνύς	τε καὶ φαίνων τὰ σύμπαντα·
[29]	ἐπισκοτούμενος καὶ τῶν συνακολουθούντων τῇ	δειλίᾳ	παθῶν, παραπλησίως οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας
[30]	Οὕτω γὰρ ἔχει θρασύτης πρὸς	δειλίαν,	καὶ ἀσωτία πρὸς φιλαργυρίαν, καὶ
[29]	δύναται τὸ ἀγαθὸν ὁρᾶν ὑπὸ	δειλίας	ἐπισκοτούμενος καὶ τῶν συνακολουθούντων τῇ
[29]	φρόνησιν ἔχειν ἀκόλαστος ὢν καὶ	δειλός.	Ἀχώριστοι οὖν εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ
[30]	φοβούμενος, καὶ πέρα τοῦ μετρίου,	δειλός,	ὁ δὲ μηδὲν φοβούμενος θρασύς,
[10]	ποιητέον τὸν λόγον, ἣν μικροῦ	δεῖν	καὶ ἄρρητον ἡγεῖται ὁ Πλάτων·
[29]	δόγματος ἐννόμου σωτηρία περὶ τοῦ	δεινοῦ	τε καὶ μὴ δεινοῦ, τουτέστι
[29]	τοῦ δεινοῦ τε καὶ μὴ	δεινοῦ,	τουτέστι διασωστικὴ δύναμις δόγματος ἐννόμου.
[14]	γένεσιν ἀριθμοῦ καὶ χρόνου καὶ	δεῖξιν	τῶν ὄντων, ἑπτὰ ὄντα. Καὶ
[23]	παραλαβόντες ἀνθρωπίνην ἀθάνατον οὖσαν, ὡς	δείξομεν,	παρὰ τοῦ πρώτου θεοῦ οἱ
[34]	τῶν τόπων παιδείας τε οἰκείας	δεῖσθαι	καὶ ἀγωγῆς καὶ ὁπλίσεως. Οἱ
[6]	λύσεις αὐτῶν. Καὶ μὴν τὰς	δέκα	κατηγορίας ἔν τε τῷ Παρμενίδῃ
[12]	μὲν τέως ἔχοντα καὶ τὸ	δεκτικὸν	τῆς τῶν στοιχείων δυνάμεως, ἀλόγως
[8]	δυνάμει ἀνδριάντα, διότι τὸ εἶδος	δεξάμενος	ἀνδριὰς ἔσται. ~Ἀρχικὸν δὲ λόγον
[8]	τῶν εἰδῶν, ἃ δεῖ αὐτὸ	δέξασθαι·	ὁρῶμεν δὲ καὶ τοὺς τὰ
[14]	ἡ μὲν ἐκτὸς ἐπὶ τὰ	δεξιὰ	ἀπ´ ἀνατολῆς ἐπὶ δύσιν κινουμένη,
[18]	ἐναντίων τὸ λαιὸν καὶ τὸ	δεξιὸν	ὁρᾶται, ἐφ´ ὧν δὲ κατὰ
[5]	ἀκολουθεῖ, καὶ μετὰ τοῦτο εἰ	δέοι	λόγον ἀποδιδόναι τῆς ὑποθέσεως, ἄλλην
[34]	τοῖς δὲ τὸ προπολεμεῖν εἰ	δέοι,	οὓς κατὰ τὸ θυμικὸν τακτέον
[12]	αὐτάρκη τε καὶ οὐδενὸς ἔξωθεν	δεόμενον·	σχῆμα δ´ αὐτῷ περιέθηκε τὸ
[32]	γὰρ ἀποβάλλομεν καταγνόντες αὐτῶν, εἴτε	δεόντως	εἴτε μὴ δεόντως. Ἐπ´ ἀγαθῷ
[32]	αὐτῶν, εἴτε δεόντως εἴτε μὴ	δεόντως.	Ἐπ´ ἀγαθῷ δὲ ἢ καὶ
[12]	πυρὸς ἐποίησεν· ἐπεὶ δὲ καὶ	δεσμὸν	ἔδει τινὰ συναγωγὸν ἀμφοτέρων ἐν
[12]	ἐν μέσῳ γενέσθαι, θεῖος δὲ	δεσμὸς	ὁ τῆς ἀναλογίας, ὃς ἑαυτόν
[17]	τῷ σώματι αὐτοῦ τὴν ψυχὴν	δεσπόσουσαν	αὐτοῦ, ταύτης τὸ ἡγεμονικὸν κατὰ
[29]	αἱ ὀρέξεις πρὸς τὸ φύσει	δεσποτικόν,	τουτέστι τὸ λογιστικόν. Ἡ δὲ
[17]	ὀστοῦν ἐκ γῆς καὶ μυελοῦ	δευθέντων	καὶ πολλάκις ὕδατι καὶ πυρὶ
[16]	ἀδικίας εἰς γυναικὸς ἐν τῇ	δευτέρᾳ	γενέσει βίον ἐλεύσονται, μὴ παυόμεναι
[10]	γραμμήν, καὶ τελευταῖον τὸ σημεῖον.	Δευτέρα	δέ ἐστιν αὐτοῦ νόησις ἡ
[4]	δὲ πρῶτα αἰσθητὰ καὶ τὰ	δεύτερα	ἡ αἴσθησις κρίνει οὐκ ἄνευ
[14]	σύμπαντα· σελήνη δὲ ἐν τάξει	δευτέρᾳ	θεωρεῖται ἕνεκα τῆς δυνάμεως, οἱ
[4]	καὶ οὐ διεξόδῳ, τὰ δὲ	δεύτερα	ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος οὐκ ἄνευ
[4]	λεγομένη, ἡ δὲ τῶν δευτέρων	δευτέρα.	Τὰ μὲν δὴ πρῶτα νοητὰ
[4]	ὡς αἱ ἰδέαι, τὰ δὲ	δεύτερα,	ὡς τὰ εἴδη τὰ ἐπὶ
[7]	στερεομετρία χρησιμωτάτη· μετὰ γὰρ τὴν	δευτέραν	αὔξησιν ἀκόλουθος ἡ καθ´ αὑτὴν
[34]	προτέραν μὲν ὑπέγραψε τὴν ἀπόλεμον,	δευτέραν	δὲ τὴν φλεγμαίνουσαν καὶ πολεμικήν,
[34]	ὁπόταν οἱ ἄριστοι ἄρχωσι. καὶ	δευτέραν	τὴν τιμοκρατικήν, φιλοτίμων ὄντων τῶν
[22]	εἰς ἄλλους οὐκ οἰκείους τόπους·	δεύτερον	δὲ τὴν τῶν ὁμογενῶν ἀνάπαλιν
[5]	αὐτὸ τοῦτο καλόν. Τὸ δὲ	δεύτερον	εἶδος τῆς ἀναλύσεως τοιοῦτόν τί
[14]	πρώτῳ, ἥλιον δὲ εἰς τὸν	δεύτερον	ἔταξε, ἑωσφόρον δὲ καὶ τὸν
[6]	τρίτον σχῆμα, πρός τινων δὲ	δεύτερον,	καθ´ ὃ ὁ κοινὸς ὅρος
[6]	ὁ Πλάτων καὶ κατὰ τὸ	δεύτερον	καὶ κατὰ τὸ τρίτον. Κατὰ
[14]	ἐπονομάζουσιν ἀστέρα, τὸν δὲ βραδυτῆτι	δεύτερον	μετὰ τοῦτον Διὸς ἐπώνυμον, ὑφ´
[3]	πρῶτον ἠθικὸν κέκληται, τὸ δὲ	δεύτερον	οἰκονομικόν, τὸ δὲ λοιπὸν πολιτικόν.
[6]	σχήματος μετέχει. Κατὰ δὲ τὸ	δεύτερον	ὑποθετικὸν σχῆμα, ὃ οἱ πλεῖστοι
[6]	ἄρα ἀγαθά· κατὰ δὲ τὸ	δεύτερον	ὡς ἐν Παρμενίδῃ οὕτως· ὃ
[4]	ἀνθρώπῳ δὲ ἀδύνατος, ὁ δὲ	δεύτερος	καὶ ἀνθρώπῳ δυνατός. Διττὸς δὲ
[4]	προϋποκειμένην μνήμην συντίθεμεν τῇ ἐκ	δευτέρου	γενομένῃ αἰσθήσει καὶ ἐν ἑαυτοῖς
[6]	τῷ δὲ ὑπόκειται, τοῦ δὲ	δευτέρου,	ἐν ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος
[4]	πρώτη λεγομένη, ἡ δὲ τῶν	δευτέρων	δευτέρα. Τὰ μὲν δὴ πρῶτα
[4]	τῶν πρώτων, ἡ δὲ τῶν	δευτέρων.	Καὶ πάλιν ἐπεὶ τῶν αἰσθητῶν
[23]	τὸ ἧπαρ διαφθορὰς εἰς αὐτὸν	δέχεσθαι.	~Ὅτι δὲ τριμερής ἐστιν ἡ
[8]	ὕλῃ, εἰ μέλλει κατὰ πᾶν	δέχεσθαι	τὰ εἴδη, τῷ μηδεμίαν αὐτῶν
[14]	ἀποβλέπουσα πρὸς τὰ νοητὰ αὐτοῦ	δέχηται	τὰ εἴδη καὶ τὰς μορφάς,
[32]	διημαρτημένα ὄντα τυγχάνει, μετριότητα μὴ	δεχόμενα.	Περὶ δὲ ἡδονῆς καὶ λύπης
[30]	μέντοι γε κακίαι καὶ ἐπίτασιν	δέχονται	καὶ ἄνεσιν· ἄλλος γὰρ ἄλλου
[31]	φόβῳ μείζονος κακοῦ. Καὶ ὅσα	δὴ	ἀδικεῖ ὁ φαῦλος, ἀκούσια ὑπάρχει·
[10]	τὸ ἄρα λῆγον. Ἄνθρωποι μὲν	δὴ	ἅτε τοῦ τῆς αἰσθήσεως πάθους
[25]	καθίσταται καὶ ἠρεμεῖ· πρὸς ᾧ	δὴ	γινομένη ταράττεται, τούτῳ οὐκ ἔοικεν·
[16]	αὐτοῦ πλασθέντα ἀθάνατα γένοιτο. Αὐτοὶ	δὴ	δανεισάμενοι ἀπὸ τῆς πρώτης ὕλης
[3]	τῶν λοιπῶν μαθημάτων μαθηματικόν. Τῆς	δὴ	διαιρέσεως τοιαύτης οὔσης καὶ τοῦ
[6]	τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου. Τὸ μὲν	δὴ	διαλεκτικὸν ἐπὶ τοσοῦτον ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς
[2]	κατάστασιν καὶ παιδείαν νέων. Πρέπει	δὴ	ἐκ τῶν εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ
[31]	ἀδικεῖσθαι πάθος ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν μὲν	δὴ	ἑκάτερον, τὸ δὲ ἀδικεῖν τοσούτῳ
[27]	ἡγεῖσθαι τὸ καλὸν ἀγαθόν· καὶ	δὴ	ἐν πλείστοις τοῦτο αὐτῷ ἐπιδέδεικται
[18]	μύει τὰ βλέφαρα. Πολλῆς μὲν	δὴ	ἡσυχίας γενομένης βραχυόνειροι ὕπνοι ἐμπίπτουσιν,
[17]	τὴν οἰκείαν ἕξιν ἐλθεῖν. ~Οἱ	δὴ	θεοὶ ἔπλασαν μὲν προηγουμένως τὸν
[28]	ὡς ὁπόταν εἴπῃ· ὁ μὲν	δὴ	θεός, ὥσπερ ὁ παλαιὸς λόγος,
[2]	διὰ σώματος γινομένη. Ἡ ψυχὴ	δὴ	θεωροῦσα μὲν τὸ θεῖον καὶ
[29]	δὲ ἐν εἴδει αὐτῆς· λογικαὶ	δὴ	καὶ αἱ περὶ τὸ ἄλογον
[4]	ἄθροισμα, οἷον πῦρ, μέλι, οὕτω	δὴ	καὶ αἴσθησις ἡ μέν τις
[34]	πολιτικὴ ἄλλα τε μυρία καὶ	δὴ	καὶ αὐτὸ τοῦτο, εἴτε πολεμητέον,
[25]	σκεδαστόν, συντεθόν, πολυειδές. Καὶ γὰρ	δὴ	καὶ ἡ ψυχὴ διὰ μὲν
[27]	θείοις τε καὶ μακαρίοις· ὅθεν	δὴ	καὶ μεγάλων τε καὶ θαυμασίων
[10]	ὄρεξιν ἀκίνητον ὑπάρχον· οὕτω γε	δὴ	καὶ οὗτος ὁ νοῦς κινήσει
[8]	ὡς ἐνδέχεται ἀσχημάτιστα παρέχοντας. Προσήκει	δὴ	καὶ τῇ πανδεχεῖ ὕλῃ, εἰ
[27]	πρόσθεν αὐτῶν ὡς ἐξηπατημένων· οὕτω	δὴ	καὶ τοὺς ἀπὸ τοῦ βιωτικοῦ
[6]	τοῦ ὑφάσματος. Περὶ τὸ διαλεκτικὸν	δὴ	καὶ τοῦτο ὑπάρξει τὸ τοῖς
[32]	βέβαιον τὴν ἐλπίδα ἄχθεται. Ἐπιθυμίας	δὴ	καὶ φόβου μὴ ὄντων ἀρχικῶν,
[28]	καὶ πολιτικὴν ἀρετὴν ἐπιτετηδευκότες, ἣν	δὴ	καλοῦσι σωφροσύνην τε καὶ δικαιοσύνην.
[29]	ἡ ἑκάστου τελειότης· τοῦ μὲν	δὴ	λογιστικοῦ μέρους τελειότης ἐστὶν ἡ
[2]	ἐκ τοῦ λόγου. Τίμιος μὲν	δὴ	ὁ θεωρητικὸς βίος, ἑπόμενος δὲ
[15]	θεῶν τε καὶ δαιμόνων, ὃ	δὴ	πᾶν λύσιν οὐκ ἔχει κατὰ
[11]	τοῦτο ἢ ἀσώματον. Ὁ μὲν	δὴ	περὶ τῶν ἀρχῶν λόγος τοιοῦτος
[26]	ὁ φύς· ἐν τῷ θεσμῷ	δὴ	περιέχεται μὲν καὶ ὁ Λάϊος
[13]	δὲ καταλειπομένην τρίτου. Τὸ μὲν	δὴ	πρότερον, λέγω δὲ τὸ σκαληνὸν
[4]	τῶν δευτέρων δευτέρα. Τὰ μὲν	δὴ	πρῶτα νοητὰ νόησις κρίνει οὐκ
[10]	οὔτε κινεῖ οὔτε κινεῖται. Ἔσται	δὴ	πρώτη μὲν αὐτοῦ νόησις ἡ
[5]	τὰς ἀνυποθέτους ἀρχάς. Ἡ μὲν	δὴ	πρώτη τοιάδε τίς ἐστιν, οἷον
[18]	εἶναι τοῦ μεθημερινοῦ φωτός. Τοῦτο	δὴ	ῥᾷστα δι´ ὅλων μὲν τῶν
[22]	καὶ φλέγμα ἀπεργάζεται. Τὸν μὲν	δὴ	συνεχῆ πυρετὸν γίνεσθαι τοῦ πυρὸς
[14]	ταῦτα ὑπ´ ἐκείνης. ~Τὰ μὲν	δὴ	σώματα συνιστάς, ἐκ τῶν ἐμφαινομένων
[13]	ὕδατός τε καὶ ἀέρος· ταῦτα	δὴ	τὰ τέτταρα συλλαβὼν ὁ δημιουργὸς
[24]	μάθοιμεν ἂν ἐντεῦθεν. Πρῶτον μὲν	δὴ	τὰ φύσει χωριζόμενα ἕτερα ὑπάρχει·
[30]	ἀρετῶν ποιούμενοι τὸν λόγον. Αἱ	δὴ	τέλειαι ἀρεταὶ δῆλον ὅτι οὔτε
[31]	καὶ γενναίαν καὶ ἔμμονον· τῷ	δὴ	τὴν ἀρετὴν ἑκούσιον εἶναι ἕπεται
[4]	ἄν τις κρίσιν. Κυρίως μὲν	δὴ	τὴν κρίσιν ὀνομάσαι ἄν τις
[27]	ἀνδρὶ εἰρημένων ῥητέον. Τὸ μὲν	δὴ	τιμιώτατον καὶ μέγιστον ἀγαθὸν οὔτε
[10]	ἰδέαις καὶ μετέχει αὐτῶν δύσφραστον	δή	τινα τρόπον· ἄτοπον δὲ τὸν
[6]	γάρ τοι τὸ λέγειν μία	δή	τίς ἐστι τῶν πράξεων, ὥστε
[28]	τε καὶ δικαιοσύνην. Ποτὲ μὲν	δὴ	τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει,
[12]	τι εἶναι οὔτε ἁπτόν· κατὰ	δὴ	τὸν εἰκότα λόγον ἐκ γῆς
[14]	κύκλου καὶ πλανωμένου. Σελήνην μὲν	δὴ	τῷ μετὰ γῆν ἐπέθηκε κύκλῳ
[28]	τελευταίῳ τῆς Πολιτείας· οὐ γὰρ	δὴ	ὑπὸ θεῶν ποτὲ ἀμελεῖται, ὃς
[19]	ἐν τούτοις διαφοράς. Εἴκοντα μὲν	δή	φαμεν τὰ παραδεχόμενα τὴν ἁφήν,
[29]	ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη. Ἡ μὲν	δὴ	φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ
[2]	οὕτως ἔχει, ἐντεῦθεν ἂν γένοιτο	δῆλον.	Ἔστι τοίνυν ἡ θεωρία ἐνέργεια
[30]	λόγον. Αἱ δὴ τέλειαι ἀρεταὶ	δῆλον	ὅτι οὔτε ἐπιτείνονται οὔτε ἀνίενται,
[14]	μορφάς, ἐφιεμένη τῶν ἐκείνου νοημάτων.	Δῆλον	οὖν ὅτι ζῷον ἂν εἴη
[25]	ἡ ζωὴ σύνοδος ψυχῆς, οὔσης	δηλονότι	πρόσθεν, καὶ σώματος· εἰ δὲ
[28]	ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ	δηλονότι	τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ τῷ μὰ
[23]	πικρότητα· καὶ μὴν πρὸς τὸ	δηλοῦν	τὴν διὰ τῶν ὀνείρων μαντικήν·
[6]	ὑποθετικαὶ δέ εἰσιν αἱ ἀκολουθίαν	δηλοῦσαι	ἢ μάχην. Χρῆται δὲ ὁ
[33]	τὸ δ´ εἶναι τρεῖς αὐτὰς	δηλοῦσι	μάλιστα οἱ σκοποὶ διαφέροντες ἀλλήλων.
[8]	χρωμένους, καὶ τοὺς τὰς μορφὰς	δημιουργεῖν	βουλομένους ἐκ κηροῦ ἢ πηλοῦ
[12]	καὶ δίαιταν ἐλθόντος ἐπὶ τὸ	δημιουργεῖν	τὸν κόσμον, διότι ἀγαθὸς ἦν.
[6]	τὸ προσῆκον ἔργον, τέκτονος αὐτὴν	δημιουργήσαντος,	οὕτω καὶ ὁ διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου
[14]	σφαίρᾳ, ἑπτὰ σώματα ὁ θεὸς	δημιουργήσας	ὁρατὰ ἐκ πυρώδους τῆς πλείστης
[11]	αἱ ποιότητες ἀσώματοι, καὶ τὸ	δημιουργικὸν	τούτων ἀσώματον. Ἔτι τὰ ποιοῦντα
[7]	οἰκείαν ὁδὸν καὶ τὸν ἁπάντων	δημιουργὸν	ζητήσομεν, μετιόντες ἀπὸ τούτων τῶν
[7]	φορὰς καὶ οὐρανοῦ καὶ τὸν	δημιουργὸν	νυκτὸς καὶ ἡμέρας, μηνῶν τε
[16]	γένους ψυχὰς ὁ τῶν ὅλων	δημιουργὸς	ἰσαρίθμους τοῖς ἄστροις· ἐμβιβάσας τε
[13]	δὴ τὰ τέτταρα συλλαβὼν ὁ	δημιουργὸς	τοῦ κόσμου οὐ μὰ Δία
[12]	πρὸς ἣν ἀφομοιωθέντα ὑπὸ τοῦ	δημιουργοῦ	αὐτὸν ἀπειργάσθαι κατὰ θαυμασιωτάτην πρόνοιαν
[23]	θεοῦ οἱ τὰ θνητὰ γένη	δημιουργοῦντες	θεοὶ δύο αὐτῇ προσέθεσαν μέρη
[34]	τοὺς ἐπικούρους καὶ εἰς τοὺς	δημιουργούς,	ὧν τοῖς μὲν τὸ βουλεύεσθαι
[34]	τῶν ἀρχόντων, καὶ τρίτην τὴν	δημοκρατικὴν	καὶ μετὰ ταύτην τὴν ὀλιγαρχικήν,
[28]	βέλτιστον τόπον ἰόντες οἱ τὴν	δημοτικήν	τε καὶ πολιτικὴν ἀρετὴν ἐπιτετηδευκότες,
[6]	πράγματος φύσει κείμενον· οὐ γὰρ	δήπου	ἂν τὸ τυχὸν τῷ τυχόντι
[25]	μενούσας ἢ βουλήσει θεῶν ἢ	δι´	ἀκολασίαν ἢ διὰ φιλοσωματίαν· ἔχει
[27]	καὶ τὰς ἀρετὰς ἡγεῖτο εἶναι	δι´	αὑτὰς αἱρετάς, ὡς ἀκόλουθόν γε
[6]	τινῶν ἕτερόν τι τῶν κειμένων	δι´	αὐτῶν τῶν τεθέντων ἐξ ἀνάγκης
[31]	πάντως ὁ τοιοῦτος ἐξηπάτηται, ὡς	δι´	ἐλάττονός τινος κακοῦ ἀποικονομησόμενος μεῖζον
[13]	εἰς πέντε τρίγωνα, ὥστε ἕκαστον	δι´	ἓξ τριγώνων εἶναι, ἐν ὅλῳ
[5]	οὐσίαις ἢ ἐκ τῶν περιεχομένων	δι´	ἐπαγωγῆς ἢ ἐκ τῶν περιεχόντων
[18]	μεθημερινοῦ φωτός. Τοῦτο δὴ ῥᾷστα	δι´	ὅλων μὲν τῶν ὀφθαλμῶν, μάλιστα
[27]	τοῦ πρώτου καὶ καλόν ἐστι,	δι´	ὅλων συντάξεων δεδήλωται, τὰ δὲ
[6]	εἴη ὀνοματοθέτης ἄριστος, ὁ σημαίνων	δι´	ὀνόματος τὴν φύσιν τοῦ πράγματος.
[4]	ἐν ἡμῖν νοῦς, τὸ δὲ	δι´	οὗ ὄργανον φυσικὸν κριτικὸν προηγουμένως
[4]	κριτὴς δὲ καὶ ὁ λόγος,	δι´	οὗ τὸ ἀληθὲς κρίνεται, ὃ
[4]	κρίνεται τὸ κρινόμενον, τὸ δὲ	δι´	οὗ, ὧν τὸ μὲν εἴη
[33]	ἐρώμενον, χρήσεται αὐτῷ παρεγγυῶν ταῦτα,	δι´	ὧν ἀσκηθεὶς ἔσται τέλειος, τέλος
[19]	ἡ δὲ φωνή ἐστιν ἡ	δι´	ὤτων ἐρχομένη ἐγκεφάλου τε καὶ
[3]	σύστασιν φυσικόν, τὸ δὲ θεωρούμενον	διὰ	γεωμετρίας καὶ τῶν λοιπῶν μαθημάτων
[28]	συνεπιμελουμένων ἡμῶν καὶ τοῦ σωμάτος·	διὰ	γυμναστικῆς, ἥτις καὶ πρὸς πόλεμον
[17]	κάμψεις ἐγένοντο καὶ ἄρθρων συνδέσεις,	διὰ	δὲ σαρκὸς σκέπη αὐτοῖς ὥσπερ
[24]	δὲ τοῦ παθητικοῦ· τοῦ μὲν	διὰ	διδασκαλίας, τοῦ δὲ διὰ τῆς
[6]	τε καὶ ἀποδεικνύων, ἐλέγχων μὲν	διὰ	ζητήσεως τὰ ψευδῆ, ἀποδεικνύων δὲ
[5]	Ἐπαγωγὴ δ´ ἐστὶ πᾶσα ἡ	διὰ	λόγων μέθοδος ἡ ἀπὸ τοῦ
[25]	γὰρ δὴ καὶ ἡ ψυχὴ	διὰ	μὲν τοῦ σώματος πρὸς τῷ
[30]	ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως, διὰ τοῦτο	διὰ	μεσότητος αἱ τοιαῦται ἀρεταί, διότι
[28]	μυεῖσθαι μαθήματα, εἴη ἂν τὰ	διὰ	μουσικῆς· καὶ ἀριθμητικῆς τε καὶ
[17]	πρὸς σύνδεσιν αὐτῶν νεῦρα· καὶ	διὰ	νεύρων μὲν κάμψεις ἐγένοντο καὶ
[14]	τὸ σῶμα τοῦ κόσμου κύκλῳ	διὰ	παντὸς περιέχειν καὶ περικαλύψαι, ὥστε
[15]	τῶν ὅλων μέση, περὶ τὸν	διὰ	παντὸς τεταμένον σφιγγομένη πόλον, ἡμέρας
[13]	δημιουργὸς τοῦ κόσμου οὐ μὰ	Δία	στοιχείων τάξιν ἐπέχοντα διεσχημάτισε πυραμίδι
[5]	ἐπαγωγῆς ἢ ἐκ τῶν περιεχόντων	διὰ	συλλογισμοῦ· ὡς κατὰ λόγον εἶναι
[11]	δὲ διαφέρει καὶ οὐ μὰ	Δία	σώματι· οὐκ ἄρα σώματα αἱ
[4]	οὖν αἴσθησίς ἐστι πάθος ψυχῆς	διὰ	σώματος ἀπαγγελτικὸν προηγουμένως τῆς πεπονθυίας
[2]	δὲ πρᾶξις ψυχῆς λογικῆς ἐνέργεια	διὰ	σώματος γινομένη. Ἡ ψυχὴ δὴ
[10]	τούτῳ δὲ καὶ θεὸν συνεπινοεῖ	διὰ	τὴν ἐν τῷ τιμίῳ ὑπεροχήν.
[7]	πρός τε πολέμους εὔθετον ὑπάρχει	διὰ	τὴν τῶν τακτικῶν θεωρίαν· τό
[24]	μὲν διὰ διδασκαλίας, τοῦ δὲ	διὰ	τῆς ἔθους ἀσκήσεως. ~Τὴν δὲ
[32]	διὰ τοῦ σώματος, τὰ δὲ	διὰ	τῆς ψυχῆς· τῶν δὲ ἡδονῶν
[6]	ζητήσεως τὰ ψευδῆ, ἀποδεικνύων δὲ	διά	τινος διδασκαλίας τἀληθῆ. Ἔστι δὲ
[7]	εἶναι τῶν αἰσθητῶν, οὔτε ἐπιστήμην	διὰ	τὸ ἀμυδρότερα εἶναι τῶν πρώτων
[7]	τὰ δὲ μαθήματα οὔτε δόξαν	διὰ	τὸ ἐναργέστερα εἶναι τῶν αἰσθητῶν,
[15]	καὶ αὕτη ὑπάρχουσα, μένουσα δὲ	διὰ	τὸ ἰσόρροπόν τι εἶναι χρῆμα
[23]	μαντικήν· ἐμφαίνεσθαι γὰρ ἐν αὐτῷ	διὰ	τὸ λεῖον καὶ πυκνὸν καὶ
[35]	εἰπεῖν ἢ νοῆσαι βιάζοιτο, περιτραπήσεται	διὰ	τὸ μάχην αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ
[10]	τῷ τιμίῳ ὑπεροχήν. Ἀμερῆ τε	διὰ	τὸ μὴ εἶναι πρότερόν τι
[4]	καὶ δοξαστικὸς πολὺ τὸ εἰκὸς	διὰ	τὸ μὴ περὶ τὰ μόνιμα
[10]	ὕλης ἂν εἴη καὶ εἴδους·	διὰ	τὸ πᾶν σῶμα συνδύασμά τι
[35]	ὂν πραγματεύεται, ἀναχωρῶν εἰς τόπον	διὰ	τὸ σκοτεινὸν δυσδιόρατον. Τῷ γὰρ
[30]	γε ἀκρότητες αἱ ἀρεταὶ ὑπάρχουσαι	διὰ	τὸ τέλειαι εἶναι καὶ ἐοικέναι
[29]	εἶναι, καὶ καθόλου ἐάν τις	διὰ	τοῦ ἡττᾶσθαι ὑπὸ πάθους ποιῇ
[21]	ἔξωθεν ἀὴρ πολύς, οὗτος δὲ	διὰ	τοῦ στόματος καὶ τῶν ῥινῶν
[4]	δὲ τὸ ἀπ´ ἐκείνης ῥεῦμα	διὰ	τοῦ στόματος χωροῦν μετὰ φθόγγου.
[2]	μέντοι πρᾶξις καὶ τὸ πρακτικὸν	διὰ	τοῦ σώματος περαινόμενα κωλυθῆναί τε
[32]	ἐστιν εἴδη ἡδονῶν, τὰ μὲν	διὰ	τοῦ σώματος, τὰ δὲ διὰ
[13]	εἰς τὰς τῶν ἁδρομερεστέρων χώρας.	Διὰ	τοῦτο δὲ μηδὲν κενὸν ὑπολείπεται
[30]	τὸ μέσον ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως,	διὰ	τοῦτο διὰ μεσότητος αἱ τοιαῦται
[7]	τὰ θεῖα καὶ βέβαια γινομένη,	διὰ	τοῦτο καὶ ἀνωτέρω τῶν μαθημάτων
[12]	ἐδέησεν αὐτῷ μεσοτήτων εἰς συναρμογήν·	διὰ	τοῦτο πυρὸς ἐν μέσῳ καὶ
[32]	τῷ λυπεῖσθαι καὶ ὀχλεῖσθαι, καὶ	διὰ	τοῦτο συνῆπται τῇ λύπῃ· ὅ
[6]	τὸ κατάλληλον τῇ φύσει· καὶ	διὰ	τούτου διδάσκομεν ἀλλήλους τὰ πράγματα
[4]	ὁπόταν δὲ ἐν τῇ ψυχῇ	διὰ	τῶν αἰσθητηρίων κατὰ τὴν αἴσθησιν
[21]	στόματος καὶ τῶν ῥινῶν καὶ	διὰ	τῶν ἄλλων τοῦ σώματος πόρων
[5]	πρῶτα νοητὰ ἄνοδος, ἡ δὲ	διὰ	τῶν δεικνυμένων καὶ ὑποδεικνυμένων ἄνοδος
[23]	μὴν πρὸς τὸ δηλοῦν τὴν	διὰ	τῶν ὀνείρων μαντικήν· ἐμφαίνεσθαι γὰρ
[28]	τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ τῷ μὰ	Δία	ὑπερουρανίῳ, ὃς οὐκ ἀρετὴν ἔχει,
[25]	θεῶν ἢ δι´ ἀκολασίαν ἢ	διὰ	φιλοσωματίαν· ἔχει δέ πως οἰκειότητα
[4]	ἐστὶν αἴσθησις, ἔπειτα οὗτος μὴ	διὰ	χρόνου πλῆθος ἐξίτηλος γένηται, ἀλλ´
[32]	γὰρ τὸν τυχόντα ἄν τις	διαγένοιτο	χρόνον, ἀπογινώσκων ἀπαλλαγὴν ἢ κουφισμὸν
[5]	τομῇ χρῆσθαι δεῖ ὑπὲρ τοῦ	διαγινώσκειν	αὐτὸ ἕκαστον ὅ ἐστι κατὰ
[19]	ἐρχομένη ἐγκεφάλου τε καὶ αἵματος,	διαδιδομένη	δὲ μέχρι ψυχῆς πληγή, ὀξεῖα
[30]	Παραδεκτέον δὲ καὶ μεταξύ τινα	διάθεσιν	μητὲ φαύλην μητὲ σπουδαίαν· οὐδὲ
[29]	ἀρετῆς ὑπαρχούσης, αὐτὴ μέν ἐστι	διάθεσις	ψυχῆς τελεία καὶ βελτίστη, εὐσχήμονα
[3]	δὲ περὶ τὸν λόγον διαλεκτική.	Διαιρεῖται	δὲ αὕτη εἴς τε τὸ
[13]	ἕκαστον αὐτῶν εἰς μοίρας τριάκοντα	διαιρεῖται,	παραπλησίως καὶ ἐπὶ τοῦ δωδεκαέδρου
[34]	Ἔστι δέ που παραπλησίως τῇ	διαιρέσει	τῆς ψυχῆς καὶ ἡ πολιτεία
[5]	γένοιτο, ὁ δὲ ὅρος ἐκ	διαιρέσεως	γεννᾶται τοῦτον τὸν τρόπον· τοῦ
[3]	λοιπῶν μαθημάτων μαθηματικόν. Τῆς δὴ	διαιρέσεως	τοιαύτης οὔσης καὶ τοῦ μερισμοῦ
[5]	προσέτι ἐπαγωγικόν τε καὶ συλλογιστικόν.	Διαίρεσις	μὲν τοίνυν ἐστὶν ἡ μὲν
[6]	θαυμαστὴς τῆς τε ὁριστικῆς καὶ	διαιρετικῆς	πραγματείας, αἳ πᾶσαι δείκνυνται μάλιστα
[3]	δὲ αὕτη εἴς τε τὸ	διαιρετικὸν	καὶ τὸ ὁριστικὸν καὶ τὸ
[5]	εἶναι τῆς διαλεκτικῆς τὸ μὲν	διαιρετικόν,	τὸ δὲ ὁριστικόν, τὸ δὲ
[5]	ὅ ἐστιν ἕκαστον ἢ ἄνωθεν	διαιρετικῶς	καὶ ὁριστικῶς ἢ κάτωθεν ἀναλυτικῶς,
[13]	δὲ ὀκταέδρου ἐξ ὀκτὼ ὁμοίως	διαιρουμένου	ἑκάστου εἰς ἓξ σκαληνά, τὰ
[13]	τρίγωνα σκαληνὰ τὰ εἰρημένα ἑκάστου	διαιρουμένου·	τοῦ δὲ ὀκταέδρου ἐξ ὀκτὼ
[13]	δωδεκαέδρου ἐκ πενταγώνων ὄντος δώδεκα,	διαιρουμένων	εἰς πέντε τρίγωνα, ὥστε ἕκαστον
[12]	ἀπειργάσθαι κατὰ θαυμασιωτάτην πρόνοιαν καὶ	δίαιταν	ἐλθόντος ἐπὶ τὸ δημιουργεῖν τὸν
[33]	μέση δὲ ἡ τῆς μέσως	διακειμένης.	Ὥσπερ οὖν τρεῖς εἰσὶν ἕξεις
[10]	ὃς κοσμηθεὶς ὑπὸ τοῦ πατρὸς	διακοσμεῖ	σύμπασαν φύσιν ἐν τῷδε τῷ
[13]	ἄλληλα· οὐ μένει δὲ ταῦτα	διακριθέντα	κατὰ χώραν, ἄπαυστον δὲ ἔχει
[12]	κοσμήσας αὐτοῦ καὶ σχήμασιν, ὥστε	διακρῖναι	ὅπως νῦν ἔχει πῦρ τε
[6]	διδάσκομεν ἀλλήλους τὰ πράγματα καὶ	διακρίνομεν	αὐτά, ὥστε εἶναι τὸ ὄνομα
[19]	χυμῶν· ταῦτα δὲ συγκρινόμενα καὶ	διακρινόμενα	κατὰ τὰς προσπτώσεις τῶν χυμῶν
[25]	τεθνάναι· ὡς οὖν ὁ θάνατος	διάκρισις	ψυχῆς ἀπὸ σώματος, οὕτω καὶ
[6]	τὸ ὄνομα διδασκαλικόν τι καὶ	διακριτικὸν	τῆς ἑκάστου οὐσίας ὄργανον, ὡς
[3]	ἡ δὲ περὶ τὸν λόγον	διαλεκτική.	Διαιρεῖται δὲ αὕτη εἴς τε
[7]	καὶ εἰδώλων· ἐπεὶ δὲ ἡ	διαλεκτικὴ	ἰσχυρότατον τῶν μαθημάτων, ἅτε καὶ
[7]	ἔφησεν ὁ Πλάτων· ἡ μέντοι	διαλεκτικὴ	μέθοδος ἀπὸ τῶν γεωμετρικῶν ὑποθέσεων
[7]	ἀνιέναι πέφυκεν· ὅθεν τὴν μὲν	διαλεκτικὴν	ἐπιστήμην προσεῖπε, τὰ δὲ μαθήματα
[5]	τινά, εἴτε καὶ ἑτέρως. ~Τῆς	διαλεκτικῆς	δὲ στοιχειωδέστατον ἡγεῖται πρῶτον μὲν
[3]	τῆς φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ τῆς	διαλεκτικῆς	θεωρίας πρότερον ῥητέον τῆς ἀρεσκούσης
[6]	δείκνυνται μάλιστα τὴν δύναμιν τῆς	διαλεκτικῆς.	Τὰ δὲ ἐν τῷ Κρατύλῳ
[5]	ὡς κατὰ λόγον εἶναι τῆς	διαλεκτικῆς	τὸ μὲν διαιρετικόν, τὸ δὲ
[6]	κερκὶς τοῦ ὑφάσματος. Περὶ τὸ	διαλεκτικὸν	δὴ καὶ τοῦτο ὑπάρξει τὸ
[6]	ὑποκειμένων ἐπισταμένου. Τὸ μὲν δὴ	διαλεκτικὸν	ἐπὶ τοσοῦτον ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς δὲ
[6]	αὐτὴν δημιουργήσαντος, οὕτω καὶ ὁ	διαλεκτικός,	ὀνοματοθέτου θέντος τοὔνομα, χρήσαιτ´ ἂν
[6]	χρήσαιτο τῇ θέσει, εἰ ὡς	διαλεκτικοῦ	παρόντος ποιοῖτο τὴν θέσιν, τὴν
[25]	τῇ τούτων συναγωγῇ οὔτε καθολικαῖς	διαλήψεσι,	παντελῶς δὲ ἀνεννοήτους οὔσας καὶ
[6]	μὲν ἀποδεικτικοῖς ἐν τοῖς ὑφηγητικοῖς	διαλόγοις,	τοῖς δὲ ἐνδόξοις πρὸς τοὺς
[4]	αὐτῆς τῆς ψυχῆς πρὸς αὑτὴν	διάλογον,	λόγον δὲ τὸ ἀπ´ ἐκείνης
[27]	καὶ μετὰ τὴν τοῦ σώματος	διάλυσιν	συνεστίους θεοῖς γινομένας καὶ συμπεριπολούσας
[25]	τῶν ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι, καὶ	διαμείβειν	πολλὰ σώματα καὶ ἀνθρώπινα καὶ
[13]	ἔρημον, καὶ ἡ ἀνωμαλότης δὲ	διαμένουσα	τὸν σεισμὸν παρέχεται· ὑπό τε
[24]	τὰ μέρη αὐτῆς τόποις ἰδίοις	διανενέμηται,	μάθοιμεν ἂν ἐντεῦθεν. Πρῶτον μὲν
[12]	μέρος οὐδενὸς ἀπολιπὼν οὐδὲ δύναμιν,	διανοηθεὶς	πρῶτον μὲν ὅτι σωματοειδὲς χρὴ
[4]	μνήμης ἀναπλάσασα ἡ ψυχὴ τῇ	διανοίᾳ	ἀποβλέπῃ εἰς ταῦτα ὥσπερ εἰς
[7]	φησίν, ἐπιστήμην δὲ τῶν πρώτων,	διάνοιαν	δὲ τῶν μαθημάτων. Τίθεται δὲ
[4]	δὲ καὶ φαντασίαν· τὴν δὲ	διάνοιάν	φησι τὸν αὐτῆς τῆς ψυχῆς
[7]	Αὕτη τοίνυν καὶ πρὸς ὀξύτητα	διανοίας	παρελήφθη ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος, θήγουσα
[25]	σώμασι, παρεμφυομένας ταῖς τῶν ἐμβρύων	διαπλαστικαῖς	φύσεσι, καὶ διαμείβειν πολλὰ σώματα
[33]	μηδέποτε ἐν γηΐνῳ σώματι γεγενημένον,	διαπορθμεύοντα	τὰ παρὰ θεῶν ἀνθρώποις καὶ
[33]	γινόμεναι, εἰ σφοδραί τε καὶ	διάπυροι·	κτήσεται δὲ αὐτὴν ὁ κτώμενος
[31]	ἀρετή, καθ´ ὁρμήν τινα συνισταμένη	διάπυρον	καὶ γενναίαν καὶ ἔμμονον· τῷ
[30]	μεταβῆναι· πολλὴν γὰρ εἶναι τὴν	διάστασιν	πρὸς ἄλληλα τῶν ἄκρων καὶ
[14]	ἐποίησε τῆς κινήσεως τοῦ κόσμου	διάστημα,	ὡς ἂν εἰκόνα τοῦ αἰῶνος,
[14]	νεμηθεῖσα κατὰ διπλάσια καὶ τριπλάσια	διαστήματα·	ἔστι τε ἡ μὲν περιεχομένη
[32]	ἅπερ παρὰ φύσιν ἐστίν, ἐκ	διαστροφῆς	συστάντα καὶ ἐθῶν μοχθηρῶν· ταῦτα
[29]	τε καὶ μὴ δεινοῦ, τουτέστι	διασωστικὴ	δύναμις δόγματος ἐννόμου. Ἡ δὲ
[29]	ἐννόμου διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ	διασωστική	ἐστι, τὸ γὰρ ἔννομον δόγμα
[29]	Ἡ γὰρ ἀνδρία δόγματος ἐννόμου	διασωστικὴ	ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ διασωστική ἐστι,
[19]	ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν οἱ θεοί, φλεβία	διατείναντες	ἀπὸ γλώττης μέχρι καρδίας, δοκίμια
[19]	ὀξύτητι τῶν μερῶν καὶ τραχύτητι	διατέμνον	τὸ θερμὸν πάθος ποιεῖ, τὸ
[7]	ὂν ἀεὶ ἀνιέναι καὶ μὴ	διατρίβειν	περὶ τὸ γινόμενον καὶ ἀπολλύμενον.
[18]	εἰδωλοποιΐας καὶ τῶν ἄλλων ὅσα	διαφανῆ	καὶ λεῖα οὐκ ἄλλως ἢ
[9]	Ἀλλὰ μὴν καὶ εἰ νοῦς	διαφέρει	δόξης ἀληθοῦς, καὶ τὸ νοητὸν
[11]	σῶμα οὐδενὶ διαφέρει, ποιότητι δὲ	διαφέρει	καὶ οὐ μὰ Δία σώματι·
[9]	εἰσὶν αἱ ἰδέαι· ἀλλὰ μὴν	διαφέρει	νοῦς δόξης ἀληθοῦς· ὥστε εἶεν
[35]	ἐστιν ὁ φιλόσοφος προειρημένου, τούτου	διαφέρει	ὁ σοφιστὴς τῷ μὲν τρόπῳ,
[11]	τε σώματος καθόσον σῶμα οὐδενὶ	διαφέρει,	ποιότητι δὲ διαφέρει καὶ οὐ
[9]	τὸ νοητὸν ἦν τοῦ δοξαστοῦ	διαφέρον·	εἰ δὲ τοῦτο, ἔστι νοητὰ
[33]	αὐτὰς δηλοῦσι μάλιστα οἱ σκοποὶ	διαφέροντες	ἀλλήλων. Ἡ μὲν γὰρ φαύλη
[33]	εἶεν ἂν κατ´ εἶδος ἀλλήλων	διαφέρουσαι·	τὸ δ´ εἶναι τρεῖς αὐτὰς
[23]	τινων νόσων περὶ τὸ ἧπαρ	διαφθορὰς	εἰς αὐτὸν δέχεσθαι. ~Ὅτι δὲ
[10]	γένος ἐστὶν οὔτε εἶδος οὔτε	διαφορά,	ἀλλ´ οὐδὲ συμβέβηκέ τι αὐτῷ,
[19]	τούτοις παραλλαγήν. Εἰσὶ δὲ χυμῶν	διαφοραὶ	ἑπτά· γλυκύς, ὀξύς, στρυφνός, αὐστηρός,
[5]	ὥστε εἰ συντεθεῖεν αἱ προσεχεῖς	διαφοραὶ	τῷ γένει τῷ ἐξ αὐτῶν,
[19]	κρίνειν καὶ τὰς ἐν τούτοις	διαφοράς.	Εἴκοντα μὲν δή φαμεν τὰ
[6]	δυνάμεις καὶ τὰς τῶν ἀνθρώπων	διαφοράς,	καὶ τὰ εἴδη τῶν λόγων,
[6]	ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν οὕτω πως τὰς	διαφορὰς	κατὰ τοῦτο θεωρεῖσθαι. Ὅταν οὖν
[5]	τοῦτο τέμνειν κατὰ τὰς προσεχεῖς	διαφορὰς	κατιόντας μέχρι τῶν εἰδῶν, οἷον
[34]	πάσης ἡλικίας, ὥστε κατὰ τὰς	διαφορὰς	τῆς φύσεως αὐτῶν καὶ τῶν
[18]	κυρτότητος ἢ κοιλότητος ἢ μήκους·	διάφοροι	γὰρ ἔσονται φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων τῶν
[31]	διαφόρως· αἵ τε γὰρ βλάβαι	διάφοροι.	καὶ τὸ ἀκούσιον ἐν ἀγνοίᾳ
[29]	λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ,	διάφορος	εἴη ἂν καὶ ἡ ἑκάστου
[13]	ἡ δύναμις καὶ ἡ σύστασις	διάφορος	οὖσα τυγχάνει. Τὸ μὲν γὰρ
[31]	ἀδικημάτων. κολαστέον τοὺς ἀδικοῦντας καὶ	διαφόρως·	αἵ τε γὰρ βλάβαι διάφοροι.
[18]	δὲ ἐντὸς ὁμαλύνει τε καὶ	διαχεῖ	τὰς ἐν ἡμῖν κινήσεις, ἐπαγωγὸν
[19]	ἔχειν τοῖς ἄλλοις ἅπασι συμβέβηκε,	διαχέοντα	οἰκείως τὴν περὶ τὴν γλῶτταν
[30]	τὸ παθητικὸν ἀρεταὶ οὐχ ὑπάρχουσι	διδακταί,	ὅτι μήτε τέχναι μήτε ἐπιστῆμαι
[1]	Πλάτωνος δογμάτων τοιαύτη τις ἂν	διδασκαλία	γένοιτο. Φιλοσοφία ἐστὶν ὄρεξις σοφίας,
[28]	καὶ τὸ κυριώτατον λόγῳ καὶ	διδασκαλίᾳ	καὶ θεωρημάτων παραδόσει ὥστε ἐξίστασθαι
[14]	ἐν τῇ ψυχῇ δυνάμεων τὴν	διδασκαλίαν	αὐτῆς πεποίηται. Ἐπεὶ γὰρ ἕκαστα
[6]	ψευδῆ, ἀποδεικνύων δὲ διά τινος	διδασκαλίας	τἀληθῆ. Ἔστι δὲ ὁ συλλογισμὸς
[24]	τοῦ παθητικοῦ· τοῦ μὲν διὰ	διδασκαλίας,	τοῦ δὲ διὰ τῆς ἔθους
[6]	αὐτά, ὥστε εἶναι τὸ ὄνομα	διδασκαλικόν	τι καὶ διακριτικὸν τῆς ἑκάστου
[32]	καὶ τὸν πλείω χρόνον ὑπάρχομεν.	Διδάσκει	δὲ καὶ διότι πολλά ἐστιν
[6]	τῇ φύσει· καὶ διὰ τούτου	διδάσκομεν	ἀλλήλους τὰ πράγματα καὶ διακρίνομεν
[23]	Τὸ δὲ ἧπαρ πρὸς τὸ	διεγείρειν	τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς ψυχῆς καὶ
[16]	τῷ ἑαυτῆς ὑγρῷ. ~Ἐπεὶ δὲ	διεκεκόσμητο	αὐτῷ τὰ πάντα, τρία δὲ
[18]	δὲ κατὰ τὸ μέσον αὐτῶν	διεκθεῖ,	τὸ καθαρώτατόν τε καὶ εἰλικρινέστατον·
[6]	τόπον ὅλον ἐν τῷ Κρατύλῳ	διεξέρχεται·	ἁπλῶς δὲ ἱκανώτατος ὁ ἀνὴρ
[34]	εἶναι, ἃς ἐν τῇ Πολιτείᾳ	διεξῆλθεν·	ἐν γὰρ ταύτῃ προτέραν μὲν
[4]	λόγου, περιλήψει τινὶ καὶ οὐ	διεξόδῳ,	τὰ δὲ δεύτερα ὁ ἐπιστημονικὸς
[7]	τὴν ἐπίπεδόν τε καὶ τριχῇ	διεστηκυῖαν	φύσιν, περί τε κινήσεως καὶ
[13]	μὰ Δία στοιχείων τάξιν ἐπέχοντα	διεσχημάτισε	πυραμίδι καὶ κύβῳ καὶ ὀκταέδρῳ
[25]	ὑπάρχοντα, ἢ πῶς ἀπ´ ὀλίγων;	διεψεύσθημεν	γὰρ ἄν, οἷον φέρε κρίναντες
[32]	καὶ ἀνιέμενα καὶ ὁπωσποτοῦν ἔχοντα	διημαρτημένα	ὄντα τυγχάνει, μετριότητα μὴ δεχόμενα.
[26]	ἕξιν καὶ κατ´ ἐνέργειαν λεγομένου	διήνεγκε.	Τὸ μὲν γὰρ δυνάμει ἐπιτηδειότητά
[34]	τῆς ψυχῆς καὶ ἡ πολιτεία	διῃρημένη	τριχῇ, εἴς τε τοὺς φρουροὺς
[33]	ἐρωτικῆς εἰς τὰς τρεῖς ἰδέας	διῃρημένης	τὰς προειρημένας, ἡ τοῦ ἀγαθοῦ
[15]	περιεχόντων. Ὁ δὲ αἰθὴρ ἐξωτάτω	διῃρημένος	εἴς τε τὴν τῶν ἀπλανῶν
[2]	οὕτως ἡγούμενος τὸ στρατηγεῖν, τὸ	δικάζειν,	τὸ πρεσβεύειν, ἄριστα δ´ ἐν
[6]	καλά, τὰ καλὰ ἀγαθά, τὰ	δίκαια	ἄρα ἀγαθά· κατὰ δὲ τὸ
[6]	πρῶτον οὕτως ἐν Ἀλκιβιάδῃ· τὰ	δίκαια	καλά, τὰ καλὰ ἀγαθά, τὰ
[28]	λέγει τὸ σώφρονα ἅμα καὶ	δίκαιον	γενέσθαι, οὕτω πως· οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι,
[28]	γενέσθαι· ποτὲ δὲ τὸ μόνον	δίκαιον	εἶναι, ὡς ἐν τῷ τελευταίῳ
[28]	θεῷ λέγει τὸ φρόνιμον καὶ	δίκαιον	καὶ ὅσιον εἶναι, ὡς ἐν
[28]	κατὰ τὸ δυνατόν· ὁμοίωσις δὲ	δίκαιον	καὶ ὅσιον μετὰ φρονήσεως γενέσθαι·
[6]	μὲν αἱ ἁπλαῖ, οἷον· πᾶν	δίκαιον	καλόν· ὑποθετικαὶ δέ εἰσιν αἱ
[28]	ἀμελεῖται, ὃς ἂν προθυμεῖσθαι θέλῃ	δίκαιος	γενέσθαι καὶ ἐπιτηδεύων ἀρετὴν εἰς
[1]	σωφροσύνῃ τε καὶ ἀνδρείᾳ καὶ	δικαιοσύνῃ.	~Διττοῦ δ´ ὄντος τοῦ βίου,
[29]	δύναμις δόγματος ἐννόμου. Ἡ δὲ	δικαιοσύνη	ἐστὶ συμφωνία τις τούτων πρὸς
[1]	θεῖα καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ πρὸς	δικαιοσύνην	δὲ πεφυκέναι χρὴ αὐτόν, εἴγε
[28]	δὴ καλοῦσι σωφροσύνην τε καὶ	δικαιοσύνην.	Ποτὲ μὲν δὴ τὸ τέλος
[34]	φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ καὶ μετὰ	δικαιοσύνης	ἐπανάξειν τὰς πόλεις τὸ τηνικάδε,
[6]	ῥήτωρ καὶ ἡ ῥητορικὴ αὐτοῦ,	δικαίως	ἂν λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ εὖ
[34]	πολεμικήν τε καὶ στρατηγικὴν καὶ	δικαστικήν·	σκέπτεται γὰρ ἡ πολιτικὴ ἄλλα
[16]	καὶ μηδαμῶς βιασθεῖσαι αἱ μὲν	δίκῃ	βιώσονται καὶ εἰς τὸ σύννομον
[20]	τὴν ἐκτὸς ἐπιφάνειαν, οὐκ ἐν	δίκῃ	τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ
[31]	λυσιτελεῖ δὲ τῷ ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν	δίκην,	ὡς καὶ τῷ νενοσηκότι ὑποσχεῖν
[13]	γωνίαν ὀρθὴν ἔχοντος, μίαν δὲ	διμοίρου,	τὴν δὲ καταλειπομένην τρίτου. Τὸ
[28]	ὅσιον εἶναι, ὡς ἐν Θεαιτήτῳ·	διὸ	καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε ἐκεῖσε
[14]	ἀνατολαῖς τε καὶ δύσεσιν ἀλλοία,	διὸ	καὶ πλανῆτις καλεῖται· φέρεται δὲ
[27]	τῆς ὁμοιότητος νοῦν καὶ λόγον,	διὸ	καὶ τὸ ἡμέτερον ἀγαθὸν καλὸν
[17]	ἡ δὲ εἰς πνεύμονα ἰοῦσα.	Διοικεῖται	δὲ τὰ σιτία κατὰ τὴν
[34]	Μόνως γὰρ οὕτως κατὰ τρόπον	διοικήσειν	αὐτοὺς πάντα· οὐ γάρ ποτε
[2]	τὰ κοινά, ὁπόταν εἰδῇ κακῶς	διοικούμενα	πρὸς τινῶν αὐτά, περιστατικὰ μὲν
[34]	ἐν Νόμοις καὶ ἡ ἐκ	διορθώσεως	ἐν Ἐπιστολαῖς, ᾗ χρῆται πρὸς
[19]	κατὰ τὰς προσπτώσεις τῶν χυμῶν	διορίζει	τὴν ἐν τούτοις παραλλαγήν. Εἰσὶ
[32]	πλεῖσται ἀρεταὶ περὶ πάθη γίνονται,	διοριστέον	καὶ περὶ τοῦ πάθους, ὁποιόν
[14]	δὲ βραδυτῆτι δεύτερον μετὰ τοῦτον	Διὸς	ἐπώνυμον, ὑφ´ ὃν τὸν Ἄρεως·
[12]	ἐπὶ τὸ δημιουργεῖν τὸν κόσμον,	διότι	ἀγαθὸς ἦν. Ἐκ τῆς πάσης
[14]	ᾧ οὐκ ἦν κόσμος· ἀλλὰ	διότι	ἀεὶ ἐν γενέσει ἐστὶ καὶ
[13]	τὸ πᾶν ὁ θεὸς κατεχρήσατο,	διότι	ζῴδιά τε ἐν οὐρανῷ θεωρεῖται
[26]	πᾶν τὸ τούτοις παραπλήσιον· ἀλλὰ	διότι	ἥτις ἂν ἕληται ψυχὴ τοιοῦτον
[27]	ἀρετὴν αὐτάρκη πρὸς εὐδαιμονίαν, καὶ	διότι	μὲν τὸ ἀγαθὸν ἐν ἐπιστήμῃ
[30]	διὰ μεσότητος αἱ τοιαῦται ἀρεταί,	διότι	μέσως ἔχοντας ἡμᾶς ἐν τοῖς
[26]	τάξιν ἐπέχουσα οὐχ οἷον λέγει,	διότι	ὅδε μὲν τάδε ποιήσει, ὅδε
[10]	νοουμένου. Καὶ ἀγαθὸν μέν ἐστι,	διότι	πάντα εἰς δύναμιν εὐεργετεῖ, παντὸς
[10]	ἐστι καὶ σύμμετρον· ἀλήθεια δέ,	διότι	πάσης ἀληθείας ἀρχὴ ὑπάρχει, ὡς
[32]	χρόνον ὑπάρχομεν. Διδάσκει δὲ καὶ	διότι	πολλά ἐστιν εἴδη ἡδονῶν, τὰ
[13]	σεισμὸν καὶ τῇ ὕλῃ παρέχει,	διότι	τῇ τοῦ κόσμου περιφορᾷ σφιγγόμενα
[8]	τὸν χαλκὸν ὑπακούομεν δυνάμει ἀνδριάντα,	διότι	τὸ εἶδος δεξάμενος ἀνδριὰς ἔσται.
[14]	ἐτμήθη ἐξ ἀρχῆς νεμηθεῖσα κατὰ	διπλάσια	καὶ τριπλάσια διαστήματα· ἔστι τε
[27]	πρώτῳ τῶν Νόμων οὕτω πως·	Διττὰ	δὲ ἀγαθά ἐστι, τὰ μὲν
[4]	θεωροῦντος τὰ πρῶτα νοητά· αὕτη	διττὴ	ἔοικεν εἶναι, ἡ μὲν πρὸ
[4]	τῆς ὕλης, καὶ νόησις ἔσται	διττή,	ἡ μὲν τῶν πρώτων, ἡ
[4]	τὸ κρῖνον· τοῦτο δ´ ἐστὶ	διττόν,	τὸ μὲν ὑφ´ οὗ κρίνεται
[4]	ὃ καὶ ὄργανον ἔφαμεν εἶναι.	Διττὸς	δ´ ἐστὶν ὁ λόγος· ὁ
[4]	δὲ δεύτερος καὶ ἀνθρώπῳ δυνατός.	Διττὸς	δὲ καὶ οὗτος, ὁ μὲν
[2]	τε καὶ ἀνδρείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ.	~Διττοῦ	δ´ ὄντος τοῦ βίου, τοῦ
[25]	πῶς ἂν τὰ κατὰ μέρος	διωδεύσαμεν	ἄπειρα ὑπάρχοντα, ἢ πῶς ἀπ´
[29]	διασωστική ἐστι, τὸ γὰρ ἔννομον	δόγμα	ὀρθός τίς ἐστι λόγος· ὁ
[36]	πρὸς εἰσαγωγὴν εἰς τὴν Πλάτωνος	δογματοποιΐαν	εἰρῆσθαι· ὧν ἴσως τὰ μὲν
[29]	τὰς ἀρετάς. Ἡ γὰρ ἀνδρία	δόγματος	ἐννόμου διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου ὀρθοῦ
[29]	μὴ δεινοῦ, τουτέστι διασωστικὴ δύναμις	δόγματος	ἐννόμου. Ἡ δὲ δικαιοσύνη ἐστὶ
[29]	λογιστικόν. Ἡ δὲ ἀνδρία ἐστι	δόγματος	ἐννόμου σωτηρία περὶ τοῦ δεινοῦ
[36]	ἀκολουθίας καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοῦ	δογμάτων	γενέσθαι.
[1]	ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν κυριωτάτων Πλάτωνος	δογμάτων	τοιαύτη τις ἂν διδασκαλία γένοιτο.
[0]	~ΑΛΒΙΝΟΥ ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ	ΔΟΓΜΑΤΩΝ.	~Τῶν κυριωτάτων Πλάτωνος δογμάτων τοιαύτη
[11]	ἅ γε καὶ ἐν οἷς	δοκεῖ	τι ποιεῖν πολὺ πρόσθεν εὑρίσκεται
[19]	διατείναντες ἀπὸ γλώττης μέχρι καρδίας,	δοκίμια	ἐσόμενα καὶ κριτήρια τῶν χυμῶν·
[4]	ἡ τούτου σωτηρία μνήμη καλεῖται.	Δόξα	δέ ἐστι συμπλοκὴ μνήμης καὶ
[4]	Σωκράτους μνήμῃ, ψευδὴς γίνεται ἡ	δόξα·	ἐν ᾧ δὲ γίνεται ἡ
[4]	τὰ αἰσθητὰ δοξαστικός τε καὶ	δόξα.	Ὅθεν ὁ μὲν ἐπιστημονικὸς τὸ
[4]	κατ´ ἄλληλα γενόμενα, ἀληθὴς γίνεται	δόξα,	ὅταν δὲ παραλλάξῃ, ψευδής. Ἂν
[4]	ὅσα τοιαῦτα· καὶ τοῦτο καλεῖται	δόξα,	συνθέντων ἡμῶν τὴν προϋποκειμένην μνήμην
[32]	οὐ κρίσεις τὰ πάθη οὐδὲ	δόξαι,	ἀλλὰ τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς
[7]	προσεῖπε, τὰ δὲ μαθήματα οὔτε	δόξαν	διὰ τὸ ἐναργέστερα εἶναι τῶν
[7]	εἶναι τῶν πρώτων νοητῶν· ἀλλὰ	δόξαν	μὲν τῶν σωμάτων φησίν, ἐπιστήμην
[4]	Πλάτων ἀπεικάζει. Ὅταν δὲ τὰ	δοξασθέντα	ἐξ αἰσθήσεως καὶ μνήμης ἀναπλάσασα
[4]	λόγου, τὸν δὲ αἰσθητὸν ὁ	δοξαστικὸς	λόγος οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης
[4]	λόγου, τὸ δὲ ἄθροισμα ὁ	δοξαστικὸς	λόγος οὐκ ἄνευ τῆς αἰσθήσεως.
[4]	ὑπάρχων. ὁ δὲ πιθανὸς καὶ	δοξαστικὸς	πολὺ τὸ εἰκὸς διὰ τὸ
[4]	ὁ δὲ περὶ τὰ αἰσθητὰ	δοξαστικός	τε καὶ δόξα. Ὅθεν ὁ
[4]	αἴσθησις κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ	δοξαστικοῦ	λόγου, τὸ δὲ ἄθροισμα ὁ
[4]	ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ λόγου καὶ	δοξαστικοῦ,	οὔσης δὲ καὶ νοήσεως καὶ
[9]	καὶ τὸ νοητὸν ἦν τοῦ	δοξαστοῦ	διαφέρον· εἰ δὲ τοῦτο, ἔστι
[9]	τοῦτο, ἔστι νοητὰ ἕτερα τῶν	δοξαστῶν·	ὥστε εἴη ἂν καὶ πρῶτα
[9]	μὴν καὶ εἰ νοῦς διαφέρει	δόξης	ἀληθοῦς, καὶ τὸ νοητὸν ἦν
[9]	ἰδέαι· ἀλλὰ μὴν διαφέρει νοῦς	δόξης	ἀληθοῦς· ὥστε εἶεν ἂν αἱ
[4]	τῆς περὶ τὰ νοητὰ καὶ	δόξης	τῆς περὶ τὰ αἰσθητὰ ἀρχαὶ
[23]	ἀναλαβόντας τὸν λόγον, εἰ καὶ	δόξομεν	παλιλλογεῖν. Ψυχὴν γὰρ παραλαβόντες ἀνθρωπίνην
[17]	τῶν αἰσθήσεων τῇ κεφαλῇ, ὥσπερ	δορυφορουσῶν	τὸ ἡγεμονικόν. Ἐν τούτῳ καὶ
[24]	τὸ Καὶ μανθάνω μὲν οἷα	δρᾶν	μέλλω κακά, Θυμὸς δὲ κρείσσων
[19]	καὶ εἰς τὰ ἄνω θέοντας	δριμεῖς,	τοὺς δὲ τὸ ῥυπτικὸν ἔχοντας
[19]	γλυκύς, ὀξύς, στρυφνός, αὐστηρός, ἁλμυρός,	δριμύς,	πικρός· τούτων δὲ τὸν μὲν
[29]	ὁ Πλάτων· ὥστε οὐκ ἂν	δύναιτό	τις φρόνησιν ἔχειν ἀκόλαστος ὢν
[8]	ὡς καὶ τὸν χαλκὸν ὑπακούομεν	δυνάμει	ἀνδριάντα, διότι τὸ εἶδος δεξάμενος
[8]	σῶμα ἂν εἴη οὔτε ἀσώματον,	δυνάμει	δὲ σῶμα, ὡς καὶ τὸν
[6]	ἐν τῷ Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ	δυνάμει·	εἰ λαβόντες τὴν τοῦ ἴσου
[26]	λεγομένου διήνεγκε. Τὸ μὲν γὰρ	δυνάμει	ἐπιτηδειότητά τινα ἀποσημαίνει πρός τινα
[10]	ἀμείνων, νοῦ δὲ τοῦ ἐν	δυνάμει	ὁ κατ´ ἐνέργειαν πάντα νοῶν
[14]	μὴ ἀπλανῆ τῶν ἄστρων τῇ	δυνάμει	οὐχ ὅμοια. Ἥλιος μὲν γὰρ
[26]	ἕξιν ἔχοντα· ὡς ὁ παῖς	δυνάμει	ῥηθήσεται καὶ γραμματικὸς καὶ αὐλητὴς
[26]	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος· τὸ δὲ	δυνάμει	τοῦ καθ´ ἕξιν καὶ κατ´
[24]	ἐστιν ἡ ψυχὴ κατὰ τὰς	δυνάμεις,	καὶ κατὰ λόγον τὰ μέρη
[6]	ἀκριβῶς κατίδῃ τὰς τῆς ψυχῆς	δυνάμεις	καὶ τὰς τῶν ἀνθρώπων διαφοράς,
[25]	ὀνομάσειε, καὶ τὸ οἰκειωτικόν· αἵτινες	δυνάμεις	οὖσαι καὶ ἐν ταῖς ἀνθρωπίναις
[24]	αὐτοῦ τινὸς πρὸς αὑτὸ μάχεσθαι	δυναμένου	οὔτε τῶν ἐναντιουμένων πρὸς ἄλληλα
[24]	αὐτὸ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον	δυναμένων	συστῆναι. Ὁρᾶται δέ γε ἐπὶ
[14]	τῶν ἐμφαινομένων ἐν τῇ ψυχῇ	δυνάμεων	τὴν διδασκαλίαν αὐτῆς πεποίηται. Ἐπεὶ
[12]	τὸ δεκτικὸν τῆς τῶν στοιχείων	δυνάμεως,	ἀλόγως δὲ καὶ ἀμέτρως σείοντά
[14]	τάξει δευτέρᾳ θεωρεῖται ἕνεκα τῆς	δυνάμεως,	οἱ δὲ ἄλλοι πλανῆται ἀναλόγως
[4]	σώματος ἀπαγγελτικὸν προηγουμένως τῆς πεπονθυίας	δυνάμεως·	ὁπόταν δὲ ἐν τῇ ψυχῇ
[12]	οὐδὲν μέρος οὐδενὸς ἀπολιπὼν οὐδὲ	δύναμιν,	διανοηθεὶς πρῶτον μὲν ὅτι σωματοειδὲς
[10]	μέν ἐστι, διότι πάντα εἰς	δύναμιν	εὐεργετεῖ, παντὸς ἀγαθοῦ αἴτιος ὤν·
[19]	ἐργαζομένους αὐστηρούς. Ἁπτικὴν δ´ εἶναι	δύναμιν	κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν θερμῶν
[6]	αἳ πᾶσαι δείκνυνται μάλιστα τὴν	δύναμιν	τῆς διαλεκτικῆς. Τὰ δὲ ἐν
[23]	τὴν ἐκ τοῦ νοῦ φερομένην	δύναμιν·	τὸν δὲ σπλῆνα τοῦ ἥπατος
[29]	καὶ μὴ δεινοῦ, τουτέστι διασωστικὴ	δύναμις	δόγματος ἐννόμου. Ἡ δὲ δικαιοσύνη
[13]	τε καὶ ἀναφής, ἑκατέρου ἡ	δύναμις	καὶ ἡ σύστασις διάφορος οὖσα
[29]	συμφωνία τις τούτων πρὸς ἄλληλα,	δύναμις	οὖσα, καθ´ ἣν ὁμολογεῖ καὶ
[14]	ὀγδόη δὲ πᾶσιν ἡ ἄνωθεν	δύναμις	περιβέβληται. Πάντες δὲ οὗτοι νοερὰ
[19]	δὲ ἑπομένως ἡ τῶν μυκτήρων	δύναμις	πρὸς τὴν τῶν ὀσμῶν αἴσθησιν
[29]	σωφροσύνην, τοιοῦτόν τι παρίσταμεν, ὅτι	δύναμίς	τίς ἐστι, καθ´ ἣν τεταγμένως
[32]	ζητητέον εἰ τῶν ἁπλῶς ἀγαθῶν	δύναται	εἶναι· ἐξίτηλος γὰρ φαίνεται καὶ
[29]	οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός τις	δύναται	εἶναι, καὶ καθόλου ἐάν τις
[33]	οὔτε ἀλλήλοις οὔτε τοῖς συμμέτροις	δύναται	ἐφαρμόσαι. Εἰσὶ δέ τινες καὶ
[2]	τοῦ σώματος περαινόμενα κωλυθῆναί τε	δύναται	καὶ πράττοιτο ἂν ἀπαιτούντων τῶν
[6]	τίνων λόγων καὶ ὁποίων πείθεσθαι	δύναται,	οὗτος, εἰ προσλάβοι καὶ τὸν
[1]	μὲν πρὸς τὰ μαθήματα, ὅσα	δύναται	προσοικειοῦν καὶ προσάγειν αὐτὸν τῇ
[14]	ὅτι ἑκατέρας τῶν οὐσιῶν ἐφάπτεσθαι	δύναται	τῇ νοήσει· ὁρῶν δὲ καὶ
[29]	γάρ ἐστιν ἀγαθῶν· οὐδεὶς δὲ	δύναται	τὸ ἀγαθὸν ὁρᾶν ὑπὸ δειλίας
[10]	γὰρ αὐτῷ συμβέβηκε, καθ´ ὃ	δύναται	τῶν ἄλλων χωρισθῆναι· οὔτε κινεῖ
[28]	καὶ ἐπιτηδεύων ἀρετὴν εἰς ὅσον	δυνατὸν	ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν δὲ
[28]	δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ	δυνατόν·	ὁμοίωσις δὲ δίκαιον καὶ ὅσιον
[26]	ἐκείνης, ἣν κέκτηται· τὸ δὲ	δυνατὸν	οὐδὲν τούτων, ἀορισταῖνον δὲ τῷ
[28]	ἐξέθετο ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ τὸ	δυνατόν·	ποικίλως δὲ τοῦτο χειρίζει. Ποτὲ
[4]	δὲ ὁ μὲν πρότερος θεῷ	δυνατός,	ἀνθρώπῳ δὲ ἀδύνατος, ὁ δὲ
[4]	ὁ δὲ δεύτερος καὶ ἀνθρώπῳ	δυνατός.	Διττὸς δὲ καὶ οὗτος, ὁ
[26]	τὸ ἑπόμενον. Ἡ δὲ τοῦ	δυνατοῦ	φύσις πέπτωκε μέν πως μεταξὺ
[27]	κρεῖττον ὂν σώζεσθαι μυρίων ὀμμάτων,	δυνατοὺς	γίνεσθαι ἐπορέξασθαι τῆς τοῦ λογικοῦ
[23]	τὰ θνητὰ γένη δημιουργοῦντες θεοὶ	δύο	αὐτῇ προσέθεσαν μέρη θνητά· ὡς
[17]	χωροῦντα κατὰ τὰς οἰκείας μεταβολάς·	δύο	δὲ φλέβες παρὰ τὴν ῥάχιν
[6]	δὲ λόγου, ὃν καλοῦμεν πρότασιν,	δύο	ἐστὶν εἴδη, τὸ μὲν κατάφασις,
[32]	δὲ πάθη ἁπλᾶ καὶ στοιχειώδη	δύο,	ἡδονή τε καὶ λύπη, τἆλλα
[11]	μὴν σώματα καὶ αἱ ποιότητες,	δύο	καὶ τρία σώματα ἔσται ἐν
[30]	γε πλείστας καθ´ ἑκάστην ἑκατέρωθεν	δύο	κακίας, τὴν μὲν καθ´ ὑπερβολήν,
[6]	προτάσεων, μικτοὶ δὲ οἱ τὰ	δύο	συνειληφότες. Χρῆται δὲ ὁ ἀνὴρ
[13]	ἐπιπέδου φύσεως ὥσπερ τινὰ πρόγονα	δύο	ὑπάρχει τρίγωνα τὰ κάλλιστα ὀρθογώνια
[13]	ὧν δὲ συνέστηκεν ὁ κόσμος,	δύο	ὑπαρχόντων, σώματος καὶ ψυχῆς, ὧν
[12]	αὐτῷ μία μεσότης— σφαιροειδὴς δέ,	δυοῖν	ἐδέησεν αὐτῷ μεσοτήτων εἰς συναρμογήν·
[19]	ταύτης οὐχ ὑπάρχει κατωνομασμένα ἔξω	δυοῖν	τοῖν γενικωτάτοιν, εὐώδους τε καὶ
[26]	ἐν ἕξει ἑνός τινος ἢ	δυοῖν	τούτων, ὁπόταν μάθῃ καὶ κτήσηταί
[35]	εἰς τόπον διὰ τὸ σκοτεινὸν	δυσδιόρατον.	Τῷ γὰρ ὄντι οὐκ ἀντίκειται
[14]	ποικίλη καὶ ἀνατολαῖς τε καὶ	δύσεσιν	ἀλλοία, διὸ καὶ πλανῆτις καλεῖται·
[14]	ἀνάπαλιν ἐπὶ τὰ ἀριστερά, ἀπὸ	δύσεως	ἐπ´ ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα τῷ κόσμῳ.
[14]	τὰ δεξιὰ ἀπ´ ἀνατολῆς ἐπὶ	δύσιν	κινουμένη, ἡ δ´ ἐντὸς ἀνάπαλιν
[10]	ταῖς ἰδέαις καὶ μετέχει αὐτῶν	δύσφραστον	δή τινα τρόπον· ἄτοπον δὲ
[19]	τοῖν γενικωτάτοιν, εὐώδους τε καὶ	δυσώδους,	ἅπερ τὴν τοῦ ἀλγεινοῦ τε
[13]	τοῦ δωδεκαέδρου ἐκ πενταγώνων ὄντος	δώδεκα,	διαιρουμένων εἰς πέντε τρίγωνα, ὥστε
[13]	ζῴδιά τε ἐν οὐρανῷ θεωρεῖται	δώδεκα	ἐν τῷ ζῳδιακῷ κύκλῳ καὶ
[13]	διαιρεῖται, παραπλησίως καὶ ἐπὶ τοῦ	δωδεκαέδρου	ἐκ πενταγώνων ὄντος δώδεκα, διαιρουμένων
[13]	ὁ κύβος συνίσταται· τῷ δὲ	δωδεκαέδρῳ	εἰς τὸ πᾶν ὁ θεὸς
[13]	καὶ εἰκοσαέδρῳ καὶ ἐπὶ πᾶσι	δωδεκαέδρῳ·	καὶ καθὸ μὲν πυραμίδος σχῆμα
[13]	ἑδραιοτάτῃ· τῷ δὲ σχήματι τῷ	δωδεκαέδρῳ	πρὸς τὸ πᾶν κατεχρήσατο. Πάντων
[13]	τριγώνων εἶναι, ἐν ὅλῳ τῷ	δωδεκαέδρῳ	τριακοσίων ἑξήκοντα εὑρισκομένων τριγώνων, ὁπόσαι