HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Albinus (-os) de Smyrne, Épitomé de la philosophie de Platon

Liste des contextes (ordre alphabétique)

θ = 109 formes différentes pour 201 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[27]   οἷον ἀτιμίαι καὶ φυγαὶ καὶ θάνατοι συμβαίνωσι· τὸν δὲ χωρὶς ταύτης

[25]   εἰ δὲ καὶ ἔσται μετὰ θάνατον καὶ ἦν πρὸ τοῦ περιπεσεῖν

[25]   τῷ τεθνάναι· ὡς οὖν ὁ θάνατος διάκρισις ψυχῆς ἀπὸ σώματος, οὕτω

[25]   τινὶ τὸ ζῆν ἀνεπίδεκτόν ἐστι θανάτου· τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον. Εἰ

[30]   ὁ μετρίως ἔχων περί τε θάρρη καὶ φόβους· καὶ ἐπὶ τῶν

[32]   τεύξεσθαι ἥδεται, οὐ παντελῶς δὲ θαρρῶν οὐδ´ ἔχων βέβαιον τὴν ἐλπίδα

[30]   ἐπὶ θάτερα μὲν μικρολογία, ἐπὶ θάτερα δὲ ἀσωτία. Γίνεται γὰρ ἐν

[30]   ἐπὶ τῆς ἐλευθεριότητος ὁρᾶται ἐπὶ θάτερα μὲν μικρολογία, ἐπὶ θάτερα δὲ

[32]   τὸ μὲν ἁπλῶς ἦν ἀγαθόν, θάτερον δὲ κακόν. ~Φιλία δὲ ἡ

[14]   ταῖς σφαίραις ὑπαρχούσαις ἐκ τοῦ θατέρου κύκλου καὶ πλανωμένου. Σελήνην μὲν

[14]   ταὐτῷ παραπλησία, ἡ δὲ σχισθεῖσα θατέρῳ. Ἡ μὲν γὰρ τοῦ πάντα

[1]   τρέπων ἑαυτοῦ τὴν ὄρεξιν οὐ θαυμάζοι ἂν τὰς ἡδονάς. Δεῖ δὲ

[27]   καὶ καλὰ τῶν μὲν πάλαι θαυμασθέντων αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς δὲ τούτων

[27]   δὴ καὶ μεγάλων τε καὶ θαυμασίων τὰς τῷ ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς

[12]   τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν ἀπειργάσθαι κατὰ θαυμασιωτάτην πρόνοιαν καὶ δίαιταν ἐλθόντος ἐπὶ

[6]   δὲ ἱκανώτατος ὁ ἀνὴρ καὶ θαυμαστὴς τῆς τε ὁριστικῆς καὶ διαιρετικῆς

[3]   ἔοικεν εἶναι· ἔν τε τῇ θέᾳ τῇ τῶν ὄντων, καὶ ἐν

[28]   καὶ ὅσιον εἶναι, ὡς ἐν Θεαιτήτῳ· διὸ καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε

[7]   καθ´ ἣν ἐν τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων τε φορὰς καὶ οὐρανοῦ

[3]   τὰ πρῶτα αἴτια καὶ ὅσα θεῖα θεολογικὸν καλεῖται, τὸ δὲ περὶ

[1]   μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ θεωρεῖν τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ πρὸς δικαιοσύνην

[7]   μαθημάτων, ἅτε καὶ περὶ τὰ θεῖα καὶ βέβαια γινομένη, διὰ τοῦτο

[27]   μεταβαίνοντας ἐπὶ τὰ κατ´ ἀλήθειαν θεῖα καὶ καλὰ τῶν μὲν πάλαι

[27]   τὰ μὲν ἀνθρώπινα, τὰ δὲ θεῖα, καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις. Εἰ

[34]   οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς ἀπό τινος θείας μοίρας ὄντως φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ

[31]   εἰ ἐκ φύσεως ἤ τινος θείας μοίρας παρεγίνετο· καὶ ἑκούσιον ἂν

[6]   τὸ ὀρθόν, οἷον εἰ ἵππον θείμεθα ἀνθρώπῳ ὄνομα. Καὶ γάρ τοι

[27]   τοῖς ἀγαθοῖς ἀλλ´ ἐν τοῖς θείοις τε καὶ μακαρίοις· ὅθεν δὴ

[24]   οὕτως· Αἲ αἲ τόδ´ ἤδη θεῖον ἀνθρώποις κακόν, Ὅταν τις εἰδῇ

[23]   τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ θεῖον αὐτῆς καὶ ἀθάνατον, κατῴκισαν ἐπὶ

[27]   καλὸν εἶναι καὶ σεμνὸν καὶ θεῖον καὶ ἐράσμιον καὶ σύμμετρον καὶ

[2]   ψυχὴ δὴ θεωροῦσα μὲν τὸ θεῖον καὶ τὰς νοήσεις τοῦ θείου

[2]   τις εἶναι τῆς πρὸς τὸ θεῖον ὁμοιώσεως· ὅθεν καὶ προηγούμενον καὶ

[12]   συναγωγὸν ἀμφοτέρων ἐν μέσῳ γενέσθαι, θεῖος δὲ δεσμὸς ὁ τῆς ἀναλογίας,

[10]   τέλειος, παντελὴς τουτέστι πάντη τέλειος· θειότης, οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν. Λέγω

[29]   εἰρήνην εὔθετα τὰ σώματα παρασκευάσει. ~Θείου δὲ χρήματος τῆς ἀρετῆς ὑπαρχούσης,

[2]   θεῖον καὶ τὰς νοήσεις τοῦ θείου εὐπαθεῖν τε λέγεται, καὶ τοῦτο

[25]   δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ τῷ θείῳ

[25]   θείῳ ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ τῷ θείῳ ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν εἴη καὶ

[1]   ὄντα σοφία δ´ ἐστὶν ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´

[28]   ποτὲ ἀμελεῖται, ὃς ἂν προθυμεῖσθαι θέλῃ δίκαιος γενέσθαι καὶ ἐπιτηδεύων ἀρετὴν

[10]   αὐτῷ, οὔτε κακόν (οὐ γὰρ θέμις τοῦτο εἰπεῖν) οὔτε ἀγαθόν (κατὰ

[6]   οὕτω καὶ ὁ διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου θέντος τοὔνομα, χρήσαιτ´ ἂν αὐτῷ κατὰ

[10]   οὐ καθαρῶς τὰ νοητὰ νοοῦσι, θεοὶ δὲ ἀπηλλαγμένως τῶν αἰσθητῶν εἰλικρινῶς

[23]   οἱ τὰ θνητὰ γένη δημιουργοῦντες θεοὶ δύο αὐτῇ προσέθεσαν μέρη θνητά·

[17]   οἰκείαν ἕξιν ἐλθεῖν. ~Οἱ δὴ θεοὶ ἔπλασαν μὲν προηγουμένως τὸν ἄνθρωπον

[14]   δὲ οὗτοι νοερὰ ζῷα καὶ θεοὶ καὶ σφαιρικὰ τοῖς σχήμασιν. ~Εἰσὶ

[7]   τῶν ὅλων καὶ εἰ ἄλλοι θεοὶ τεταγμένοι ὑπὸ τούτῳ, καὶ τίς

[17]   ἐπὶ πολλά. Ἐργασάμενοι δὲ οἱ θεοὶ τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐνδήσαντες τῷ

[19]   ποικιλωτάτων χυμῶν ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν οἱ θεοί, φλεβία διατείναντες ἀπὸ γλώττης μέχρι

[27]   τὴν τοῦ σώματος διάλυσιν συνεστίους θεοῖς γινομένας καὶ συμπεριπολούσας καὶ τὸ

[16]   τὸ πεζόν, τοῖς ἐκγόνοις αὑτοῦ θεοῖς ἐπέταξε τὴν τούτων ποίησιν, ὅπως

[16]   πάντων καὶ τοῖς τούτου ἐκγόνοις θεοῖς, κατέπεμψεν ἐπὶ γῆν τὰς τούτου

[16]   τοῦ ἀνθρωπείου γένους ὡς συγγενεστάτου θεοῖς πάλιν φροντὶς ἦν τῷ τε

[3]   πρῶτα αἴτια καὶ ὅσα θεῖα θεολογικὸν καλεῖται, τὸ δὲ περὶ τὴν

[7]   τοίνυν τὸ μὲν εἴπομεν εἶναι θεολογικόν, τὸ δὲ φυσικόν, τὸ δὲ

[11]   λόγος τοιοῦτος ἄν τις εἴη θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ δὲ τὸν καλούμενον

[7]   μαθηματικόν· καὶ ὅτι τοῦ μὲν θεολογικοῦ τέλος ἡ περὶ τὰ πρῶτα

[8]   τῶν ἀρχῶν τὲ καὶ τῶν θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ τῶν

[10]   τινα τρόπον· ἄτοπον δὲ τὸν θεὸν ἐξ ὕλης εἶναι καὶ εἴδους·

[33]   δαίμονά τινα μᾶλλον φατέον ἤπερ θεὸν μηδέποτε ἐν γηΐνῳ σώματι γεγενημένον,

[9]   ἡ ἰδέα ὡς μὲν πρὸς θεὸν νόησις αὐτοῦ, ὡς δὲ πρὸς

[10]   ἀνιούσῃ ψυχῇ· τούτῳ δὲ καὶ θεὸν συνεπινοεῖ διὰ τὴν ἐν τῷ

[27]   θεωρίᾳ τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ θεόν τε καὶ νοῦν τὸν πρῶτον

[19]   ἐκθερμαίνοντας καὶ εἰς τὰ ἄνω θέοντας δριμεῖς, τοὺς δὲ τὸ ῥυπτικὸν

[10]   ὑπάρχει. Καὶ μὴν ὁ πρῶτος θεὸς ἀίδιός ἐστιν, ἄρρητος, αὐτοτελὴς τουτέστιν

[10]   οὗτος ἂν εἴη ὁ πρῶτος θεός, αἴτιος ὑπάρχων τοῦ ἀεὶ ἐνεργεῖν

[14]   γὰρ αὐτὸν βουλόμενος ποιῆσαι ὁ θεὸς ἀκολούθως καὶ ἔμψυχον αὐτὸν ἐποίησε

[14]   τοῦ κόσμου οὐχὶ ποιεῖ ὁ θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ λέγοιτ´

[14]   πλανωμένῃ σφαίρᾳ, ἑπτὰ σώματα ὁ θεὸς δημιουργήσας ὁρατὰ ἐκ πυρώδους τῆς

[10]   ἀποδειχθήσεται· εἰ γὰρ σῶμα ὁ θεός, ἐξ ὕλης ἂν εἴη καὶ

[14]   τῷ κόσμῳ. Ἐδημιούργησε δὲ ὁ θεὸς καὶ ἀστέρας τε καὶ ἄστρα,

[10]   ὥστε ἀσώματος ἂν εἴη ὁ θεός. Καὶ αὐτόθεν δέ· εἰ σῶμά

[13]   δωδεκαέδρῳ εἰς τὸ πᾶν ὁ θεὸς κατεχρήσατο, διότι ζῴδιά τε ἐν

[7]   ἐν κόσμῳ ἔχων, καὶ εἰ θεὸς προνοεῖ τῶν ὅλων καὶ εἰ

[15]   τὰ ἐπίγεια. Ὁ μὲν γὰρ θεὸς τοῦ τε παντὸς ὑπάρχει ποιητὴς

[9]   παραμυθοῦνται· εἴτε γὰρ νοῦς ὁ θεὸς ὑπάρχει εἴτε νοερόν, ἔστιν αὐτῷ

[28]   ὁπόταν εἴπῃ· ὁ μὲν δὴ θεός, ὥσπερ ὁ παλαιὸς λόγος, ἀρχήν

[9]   εἶναι γὰρ τὰς ἰδέας νοήσεις θεοῦ αἰωνίους τε καὶ αὐτοτελεῖς. Ὅτι

[12]   κατασκεύασμα τὸν κόσμον ὑπὸ τοῦ θεοῦ δεδημιουργῆσθαι πρός τινα ἰδέαν κόσμου

[28]   τὸ ἀγαθόν, τοῦτο δὲ ἐκ θεοῦ εἴρηται· ἀκόλουθον οὖν τῇ ἀρχῇ

[9]   πατρός τε καὶ αἰτίου πάντων θεοῦ. Ἔστι δὲ ἡ ἰδέα ὡς

[13]   τυγχάνουσι. Τούτοις οὖν ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἡ ὕλη τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο μὲν

[23]   ὡς δείξομεν, παρὰ τοῦ πρώτου θεοῦ οἱ τὰ θνητὰ γένη δημιουργοῦντες

[13]   ἴχνεσιν ἀτάκτως, εἶτα ὑπὸ τοῦ θεοῦ πρὸς τάξιν ἤχθη, ἁρμοσθέντων πάντων

[15]   καὶ καλοίη ἄν τις γενητοὺς θεούς, καθ´ ἕκαστον τῶν στοιχείων, οἱ

[7]   ἡ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς θεοὺς σχέσις· τοῦ δὲ μαθηματικοῦ τὸ

[31]   ὑποσχεῖν ἰατρῷ τὸ σῶμα εἰς θεραπείαν· πᾶσα γὰρ κόλασις ἰατρεία τίς

[27]   καὶ τὰ γλυκέα καὶ τὰ θερμὰ κατὰ μετουσίαν τῶν πρώτων τὴν

[21]   τῷ λόγῳ θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ εἰς τὰ ἔξω πρὸς

[19]   μερῶν καὶ τραχύτητι διατέμνον τὸ θερμὸν πάθος ποιεῖ, τὸ δὲ ψυχρὸν

[19]   τό γε μὴν ψυχροῦ καὶ θερμοῦ πάθος ἐναντιώτατα ὄντα ἐναντίοις αἰτίοις

[17]   τὴν γαστέρα πνεύματί τε καὶ θερμῷ τεμνόμενα καὶ μαλαττόμενα καὶ οὕτως

[19]   δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν θερμῶν τε καὶ ψυχρῶν μαλακῶν τε

[6]   φύσει τὰ ὀνόματά ἐστιν ἢ θέσει, ἀρέσκει δὲ αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν

[6]   ὀνοματοθέτης καλῶς ἂν χρήσαιτο τῇ θέσει, εἰ ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος ποιοῖτο

[6]   ἢ θέσει, ἀρέσκει δὲ αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν τὴν ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων,

[6]   ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ ὥστε τὴν θέσιν γενέσθαι ἀκόλουθον τῇ τοῦ πράγματος

[6]   σύμφωνον τῇ φύσει τοῦ πράγματος θέσιν. Μήτε γὰρ τὴν θέσιν τὴν

[6]   μὴ ὀρθῶς ὀνομάζειν οὐ κατὰ θέσιν ὁποιανοῦν γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ κατὰ

[6]   πράγματος θέσιν. Μήτε γὰρ τὴν θέσιν τὴν ὁποιάνποτε τοῦ ὀνόματος αὐτάρκη

[6]   ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος ποιοῖτο τὴν θέσιν, τὴν φύσιν τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου.

[26]   ς´ ὁ φύς· ἐν τῷ θεσμῷ δὴ περιέχεται μὲν καὶ ὁ

[28]   εἴη ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ τῷ

[4]   τούτων δὲ ὁ μὲν πρότερος θεῷ δυνατός, ἀνθρώπῳ δὲ ἀδύνατος, ὁ

[28]   εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν

[28]   ὡς ὁπόταν φῇ· τὴν δὲ θεῷ ἑπομένην τε καὶ εἰκασμένην ψυχὴν

[28]   τέλος εἴη ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ

[28]   ὅτι τάχιστα· φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν· ὁμοίωσις δὲ

[28]   πᾶσιν ἀκόλουθον τέλος ἐξέθετο ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν· ποικίλως δὲ

[28]   μὲν δὴ τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι θεῷ λέγει, ποτὲ δ´ ἕπεσθαι, ὡς

[28]   Ἐν δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ σώφρονα ἅμα καὶ

[28]   χειρίζει. Ποτὲ μὲν γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ φρόνιμον καὶ δίκαιον

[28]   δ´ ἂν τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι θεῷ φύσει τε χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ,

[27]   καὶ τὸ τῆς ἀληθείας πεδίον θεωμένας, ἐπείπερ καὶ ἐν τῷ ζῆν

[33]   σώματι γεγενημένον, διαπορθμεύοντα τὰ παρὰ θεῶν ἀνθρώποις καὶ ἀνάπαλιν. Κοινῶς δὲ

[19]   δ´ εἶναι δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν θερμῶν τε καὶ ψυχρῶν

[25]   πῦρ καὶ ἄσφαλτος. Καὶ ἡ θεῶν δὲ ψυχὴ κέκτηται καὶ αὐτὴ

[25]   ἢ ἀριθμοὺς μενούσας ἢ βουλήσει θεῶν ἢ δι´ ἀκολασίαν ἢ διὰ

[15]   νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν ἐντὸς οὐρανοῦ θεῶν μετά γε τὴν ψυχὴν τοῦ

[28]   Πολιτείας· οὐ γὰρ δὴ ὑπὸ θεῶν ποτὲ ἀμελεῖται, ὃς ἂν προθυμεῖσθαι

[15]   ὑπάρχει ποιητὴς αὐτὸς καὶ τῶν θεῶν τε καὶ δαιμόνων, ὃ δὴ

[1]   ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ θεωρεῖν τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ

[5]   ὑποτίθεσθαι δεῖ τὸ ζητούμενον, καὶ θεωρεῖν τίνα ἐστὶ πρότερα αὐτοῦ, καὶ

[14]   τὰ κέντρα αὐτῶν ἐπὶ ταύτης θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ τοίνυν σφαιρῶν οὐσῶν ἐν

[6]   πως τὰς διαφορὰς κατὰ τοῦτο θεωρεῖσθαι. Ὅταν οὖν τις ἀκριβῶς κατίδῃ

[13]   διότι ζῴδιά τε ἐν οὐρανῷ θεωρεῖται δώδεκα ἐν τῷ ζῳδιακῷ κύκλῳ

[14]   σελήνη δὲ ἐν τάξει δευτέρᾳ θεωρεῖται ἕνεκα τῆς δυνάμεως, οἱ δὲ

[3]   Τῆς δὲ πρακτικῆς τὸ μὲν θεωρεῖται περὶ τὴν τῶν ἠθῶν ἐπιμέλειαν,

[3]   καὶ εἰς τὸ ἐπιχειρηματικόν, ὃ θεωρεῖται περὶ τὸν ἔνδοξον συλλογισμόν, καὶ

[30]   ἐπιστῆμαι εἰσίν· οὐδὲ γὰρ ἴδιον θεώρημα ἔχουσιν· ἡ μέντοι φρόνησις, ἐπιστήμη

[25]   λογισμῷ οὔτε κρίσει χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι καὶ τῇ τούτων συναγωγῇ οὔτε

[33]   τῷ λογιστικῷ συνίσταται τῆς ψυχῆς· θεωρήματα δ´ αὐτῆς τὸ γνῶναί τε

[8]   τὲ καὶ τῶν θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ τῶν πρώτων ἀρχόμενοι

[28]   κυριώτατον λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ καὶ θεωρημάτων παραδόσει ὥστε ἐξίστασθαι μὲν τὰ

[14]   ἕκαστον περιόδοις ἰδίαις κέχρηνται, αἵτινες θεωρηταὶ οὐ τοῖς τυχοῦσιν εἰσίν, ἀλλὰ

[3]   ἡ μὲν τῶν ὄντων γνῶσις θεωρητική, ἡ δὲ περὶ τὰ πρακτέα

[34]   Ἔστιν οὖν ἡ πολιτικὴ ἀρετὴ θεωρητική τε καὶ πρακτικὴ καὶ προαιρετικὴ

[2]   τῶν πραγμάτων, ἃ κατὰ τὸν θεωρητικὸν βίον ὁρᾶται, μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων

[2]   λόγου. Τίμιος μὲν δὴ ὁ θεωρητικὸς βίος, ἑπόμενος δὲ καὶ ἀναγκαῖος

[7]   ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς δὲ περὶ τοῦ θεωρητικοῦ λέγωμεν. Τούτου τοίνυν τὸ μὲν

[2]   τοῦ δὲ πρακτικοῦ, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τὸ κεφάλαιον ἐν τῇ γνώσει

[3]   δὲ λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ δὲ θεωρητικοῦ τὸ μὲν περὶ τὰ ἀκίνητα

[2]   ὄντος τοῦ βίου, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ τοῦ δὲ πρακτικοῦ, τοῦ μὲν

[36]   ὥστε μέντοι ἀπὸ τῶν εἰρημένων θεωρητικούς τε καὶ εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας

[34]   ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι καὶ θεωρητικοὺς τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ. Μόνως γὰρ

[21]   σώματος πόρων καὶ τῷ λόγῳ θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ εἰς

[2]   γένοιτο δῆλον. Ἔστι τοίνυν ἡ θεωρία ἐνέργεια τοῦ νοῦ νοοῦντος τὰ

[7]   Προκείσθω δὲ ἡ τοῦ μαθηματικοῦ θεωρία ἐπὶ κεφαλαίων. Αὕτη τοίνυν καὶ

[4]   πρακτά, ἀλλ´ ἐν μὲν τῇ θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ

[3]   ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται δὲ ἡ μὲν τῶν

[27]   ἐτίθετο ἐν τῇ ἐπιστήμῃ καὶ θεωρίᾳ τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ θεόν

[7]   αὔξησιν ἀκόλουθος ἡ καθ´ αὑτὴν θεωρία τρίτην αὔξησιν ἔχουσα· χρήσιμον δὲ

[4]   οὐχ ὁμοίως κρίνει τὰ τῇ θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα καὶ τὰ πρακτά, ἀλλ´

[7]   τι πρὸς τὴν τῶν ὄντων θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ τοῦ ὄντος λαμβάνεσθαι

[7]   ὑπάρχει διὰ τὴν τῶν τακτικῶν θεωρίαν· τό γε μὴν κατὰ τὴν

[2]   εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´ ἀεὶ ταύτην τρέφειν

[4]   οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ θεωρίας καὶ πράξεως, ὁ ὀρθὸς λόγος

[3]   φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ τῆς διαλεκτικῆς θεωρίας πρότερον ῥητέον τῆς ἀρεσκούσης τῷ

[27]   αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς δὲ τούτων θεωρίας σφοδροτέραν ἕξειν ὄρεξιν· οἷς συνῳδόν

[7]   ἐπὶ τὰ αὐτῷ τῷ νῷ θεωρούμενα κατὰ ταὐτὰ μεταβαίνομεν· ὡς εἰ

[3]   τὴν σύστασιν φυσικόν, τὸ δὲ θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας καὶ τῶν λοιπῶν

[17]   τὸ κρῖνόν τε καὶ τὸ θεωροῦν· τὸ δὲ παθητικὸν τῆς ψυχῆς

[14]   κατὰ τὸ συγγενὲς καὶ παραπλήσιον θεωροῦντες σύμφωνον τοῖς ἔργοις καὶ τὴν

[4]   Νόησις δ´ ἐστὶ νοῦ ἐνέργεια θεωροῦντος τὰ πρῶτα νοητά· αὕτη διττὴ

[2]   σώματος γινομένη. Ἡ ψυχὴ δὴ θεωροῦσα μὲν τὸ θεῖον καὶ τὰς

[4]   τῷ σώματι γενέσθαι τὴν ψυχήν, θεωρούσης αὐτῆς τὰ νοητά, ἡ δὲ

[10]   νόησις τοιαύτη τις ἂν εἴη· θεωρῶν γάρ τις τὸ ἐπὶ τοῖς

[7]   διανοίας παρελήφθη ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος, θήγουσα τὴν ψυχὴν καὶ πρὸς ἐπίσκεψιν

[16]   παυόμεναι δὲ τὸ τελευταῖον εἰς θηρίων φύσιν· τέλος δὲ αὐταῖς τῶν

[23]   τοῦ πρώτου θεοῦ οἱ τὰ θνητὰ γένη δημιουργοῦντες θεοὶ δύο αὐτῇ

[16]   γένη ζῴων ἔλειπεν, ἅπερ ἔμελλε θνητὰ ἔσεσθαι, τό τε πτηνὸν καὶ

[16]   αὐτὸ πάλιν ἀποδοθησόμενα, ἐδημιούργουν τὰ θνητὰ ζῷα. Ἐπεὶ δὲ περὶ τοῦ

[16]   τὰ πάθη ἀπὸ σώματος προσφύσεται θνητά· πρῶτα μὲν αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ

[27]   ἔσθ´ ὅτε δὲ αὐτὰ καὶ θνητὰ ὠνόμαζεν ἀγαθά. Τὴν δὲ εὐδαιμονίαν

[23]   θεοὶ δύο αὐτῇ προσέθεσαν μέρη θνητά· ὡς δὲ μὴ τῆς φλυαρίας

[25]   αὐτῆς οὐσίας εἶναι ταῖς λογικαῖς, θνητάς τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ

[23]   δὲ μὴ τῆς φλυαρίας τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ θεῖον αὐτῆς

[15]   ἄμοιρον εἶναι μηδὲ ζῴου κρείττονος θνητῆς φύσεως· τούτοις δὲ ὑποτέτακται τὰ

[23]   προσφύσαντες, καὶ αὐτοῖς δὲ τοῖς θνητοῖς αὐτῆς μέρεσιν οἴκησιν ἄλλην ἄλλῳ

[5]   εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον καὶ θνητὸν καὶ ἀθάνατον, ὥστε εἰ συντεθεῖεν

[15]   καὶ ὅσα κατὰ μαντείαν ὑπὸ θνητῶν τεχνιτεύεται. Κεῖται δὲ ἡ μὲν

[30]   δειλός, ὁ δὲ μηδὲν φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ ὁ μετρίως ἔχων

[30]   τὸν αὐτόν. Οὕτω γὰρ ἔχει θρασύτης πρὸς δειλίαν, καὶ ἀσωτία πρὸς

[23]   ὥσπερ τι οἰστροῦν καὶ ἄγριον θρέμμα· τὸν πνεύμονα δὲ ἐμηχανήσαντο τῆς

[7]   ἀνωτέρω τῶν μαθημάτων τάττεται, ὥσπερ θριγκός τις ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ τῶν

[33]   δὲ αὐτὴν ὁ κτώμενος οὐ θρύπτων οὐδ´ ἐπαινῶν τὰ παιδικά, ἀλλὰ

[23]   ἄλλῳ ἀπένειμαν. Τὸ μὲν γὰρ θυμικὸν ἔταξαν ἐν καρδίᾳ, τὸ δὲ

[5]   τὸ παθητικὸν εἴς τε τὸ θυμικὸν καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ

[17]   ψυχῆς κατωτέρω ἐποίησαν, τὸ μὲν θυμικὸν περὶ τὴν καρδίαν, τὸ δὲ

[34]   εἰ δέοι, οὓς κατὰ τὸ θυμικὸν τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ λογιστικῷ·

[29]   καὶ σωφροσύνη, περὶ μὲν τὸ θυμικὸν τῆς ἀνδρίας συνισταμένης, περὶ δὲ

[29]   ἐστὶν ἡ φρόνησις, τοῦ δὲ θυμικοῦ ἡ ἀνδρία, τοῦ δὲ ἐπιθυμητικοῦ

[29]   ὄντος τοῦ τε λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος εἴη ἂν

[25]   ἡ δὲ ὁρμητικὴ εἰς τὸ θυμοειδές. ~Περὶ δὲ εἱμαρμένης τοιαῦτά τινα

[24]   μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά, Θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων·

[32]   ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν ἡδονή, λύπη, θυμός, ἔλεος, αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ τὸ

[24]   ἐπὶ μὲν τῆς Μηδείας ὁ θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος· λέγει γοῦν τὸ

[32]   τοῖς ἐναντίοις· καὶ ὁ μὲν θυμὸς πρὸς τὸ ἀμύνεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι

[16]   καὶ λύπη, φόβος τε καὶ θυμός, ὧν κρατήσασαι καὶ μηδαμῶς βιασθεῖσαι

[23]   καρδία κατὰ τὴν ζέσιν τοῦ θυμοῦ. Τὸ δὲ ἧπαρ πρὸς τὸ

Chapitre
[27]	οἷον ἀτιμίαι καὶ φυγαὶ καὶ	θάνατοι	συμβαίνωσι· τὸν δὲ χωρὶς ταύτης
[25]	εἰ δὲ καὶ ἔσται μετὰ	θάνατον	καὶ ἦν πρὸ τοῦ περιπεσεῖν
[25]	τῷ τεθνάναι· ὡς οὖν ὁ	θάνατος	διάκρισις ψυχῆς ἀπὸ σώματος, οὕτω
[25]	τινὶ τὸ ζῆν ἀνεπίδεκτόν ἐστι	θανάτου·	τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον. Εἰ
[30]	ὁ μετρίως ἔχων περί τε	θάρρη	καὶ φόβους· καὶ ἐπὶ τῶν
[32]	τεύξεσθαι ἥδεται, οὐ παντελῶς δὲ	θαρρῶν	οὐδ´ ἔχων βέβαιον τὴν ἐλπίδα
[30]	ἐπὶ θάτερα μὲν μικρολογία, ἐπὶ	θάτερα	δὲ ἀσωτία. Γίνεται γὰρ ἐν
[30]	ἐπὶ τῆς ἐλευθεριότητος ὁρᾶται ἐπὶ	θάτερα	μὲν μικρολογία, ἐπὶ θάτερα δὲ
[32]	τὸ μὲν ἁπλῶς ἦν ἀγαθόν,	θάτερον	δὲ κακόν. ~Φιλία δὲ ἡ
[14]	ταῖς σφαίραις ὑπαρχούσαις ἐκ τοῦ	θατέρου	κύκλου καὶ πλανωμένου. Σελήνην μὲν
[14]	ταὐτῷ παραπλησία, ἡ δὲ σχισθεῖσα	θατέρῳ.	Ἡ μὲν γὰρ τοῦ πάντα
[1]	τρέπων ἑαυτοῦ τὴν ὄρεξιν οὐ	θαυμάζοι	ἂν τὰς ἡδονάς. Δεῖ δὲ
[27]	καὶ καλὰ τῶν μὲν πάλαι	θαυμασθέντων	αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς δὲ τούτων
[27]	δὴ καὶ μεγάλων τε καὶ	θαυμασίων	τὰς τῷ ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς
[12]	τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν ἀπειργάσθαι κατὰ	θαυμασιωτάτην	πρόνοιαν καὶ δίαιταν ἐλθόντος ἐπὶ
[6]	δὲ ἱκανώτατος ὁ ἀνὴρ καὶ	θαυμαστὴς	τῆς τε ὁριστικῆς καὶ διαιρετικῆς
[3]	ἔοικεν εἶναι· ἔν τε τῇ	θέᾳ	τῇ τῶν ὄντων, καὶ ἐν
[28]	καὶ ὅσιον εἶναι, ὡς ἐν	Θεαιτήτῳ·	διὸ καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε
[7]	καθ´ ἣν ἐν τῷ οὐρανῷ	θεασόμεθα	ἄστρων τε φορὰς καὶ οὐρανοῦ
[3]	τὰ πρῶτα αἴτια καὶ ὅσα	θεῖα	θεολογικὸν καλεῖται, τὸ δὲ περὶ
[1]	μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ θεωρεῖν τὰ	θεῖα	καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ πρὸς δικαιοσύνην
[7]	μαθημάτων, ἅτε καὶ περὶ τὰ	θεῖα	καὶ βέβαια γινομένη, διὰ τοῦτο
[27]	μεταβαίνοντας ἐπὶ τὰ κατ´ ἀλήθειαν	θεῖα	καὶ καλὰ τῶν μὲν πάλαι
[27]	τὰ μὲν ἀνθρώπινα, τὰ δὲ	θεῖα,	καὶ τὰ ἑξῆς τούτοις. Εἰ
[34]	οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς ἀπό τινος	θείας	μοίρας ὄντως φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ
[31]	εἰ ἐκ φύσεως ἤ τινος	θείας	μοίρας παρεγίνετο· καὶ ἑκούσιον ἂν
[6]	τὸ ὀρθόν, οἷον εἰ ἵππον	θείμεθα	ἀνθρώπῳ ὄνομα. Καὶ γάρ τοι
[27]	τοῖς ἀγαθοῖς ἀλλ´ ἐν τοῖς	θείοις	τε καὶ μακαρίοις· ὅθεν δὴ
[24]	οὕτως· Αἲ αἲ τόδ´ ἤδη	θεῖον	ἀνθρώποις κακόν, Ὅταν τις εἰδῇ
[23]	τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ	θεῖον	αὐτῆς καὶ ἀθάνατον, κατῴκισαν ἐπὶ
[27]	καλὸν εἶναι καὶ σεμνὸν καὶ	θεῖον	καὶ ἐράσμιον καὶ σύμμετρον καὶ
[2]	ψυχὴ δὴ θεωροῦσα μὲν τὸ	θεῖον	καὶ τὰς νοήσεις τοῦ θείου
[2]	τις εἶναι τῆς πρὸς τὸ	θεῖον	ὁμοιώσεως· ὅθεν καὶ προηγούμενον καὶ
[12]	συναγωγὸν ἀμφοτέρων ἐν μέσῳ γενέσθαι,	θεῖος	δὲ δεσμὸς ὁ τῆς ἀναλογίας,
[10]	τέλειος, παντελὴς τουτέστι πάντη τέλειος·	θειότης,	οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν. Λέγω
[29]	εἰρήνην εὔθετα τὰ σώματα παρασκευάσει.	~Θείου	δὲ χρήματος τῆς ἀρετῆς ὑπαρχούσης,
[2]	θεῖον καὶ τὰς νοήσεις τοῦ	θείου	εὐπαθεῖν τε λέγεται, καὶ τοῦτο
[25]	δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν τῷ	θείῳ	ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ τῷ θείῳ
[25]	θείῳ ἔοικεν· ὥστε ψυχὴ τῷ	θείῳ	ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν εἴη καὶ
[1]	ὄντα σοφία δ´ ἐστὶν ἐπιστήμη	θείων	καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´
[28]	ποτὲ ἀμελεῖται, ὃς ἂν προθυμεῖσθαι	θέλῃ	δίκαιος γενέσθαι καὶ ἐπιτηδεύων ἀρετὴν
[10]	αὐτῷ, οὔτε κακόν (οὐ γὰρ	θέμις	τοῦτο εἰπεῖν) οὔτε ἀγαθόν (κατὰ
[6]	οὕτω καὶ ὁ διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου	θέντος	τοὔνομα, χρήσαιτ´ ἂν αὐτῷ κατὰ
[10]	οὐ καθαρῶς τὰ νοητὰ νοοῦσι,	θεοὶ	δὲ ἀπηλλαγμένως τῶν αἰσθητῶν εἰλικρινῶς
[23]	οἱ τὰ θνητὰ γένη δημιουργοῦντες	θεοὶ	δύο αὐτῇ προσέθεσαν μέρη θνητά·
[17]	οἰκείαν ἕξιν ἐλθεῖν. ~Οἱ δὴ	θεοὶ	ἔπλασαν μὲν προηγουμένως τὸν ἄνθρωπον
[14]	δὲ οὗτοι νοερὰ ζῷα καὶ	θεοὶ	καὶ σφαιρικὰ τοῖς σχήμασιν. ~Εἰσὶ
[7]	τῶν ὅλων καὶ εἰ ἄλλοι	θεοὶ	τεταγμένοι ὑπὸ τούτῳ, καὶ τίς
[17]	ἐπὶ πολλά. Ἐργασάμενοι δὲ οἱ	θεοὶ	τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐνδήσαντες τῷ
[19]	ποικιλωτάτων χυμῶν ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν οἱ	θεοί,	φλεβία διατείναντες ἀπὸ γλώττης μέχρι
[27]	τὴν τοῦ σώματος διάλυσιν συνεστίους	θεοῖς	γινομένας καὶ συμπεριπολούσας καὶ τὸ
[16]	τὸ πεζόν, τοῖς ἐκγόνοις αὑτοῦ	θεοῖς	ἐπέταξε τὴν τούτων ποίησιν, ὅπως
[16]	πάντων καὶ τοῖς τούτου ἐκγόνοις	θεοῖς,	κατέπεμψεν ἐπὶ γῆν τὰς τούτου
[16]	τοῦ ἀνθρωπείου γένους ὡς συγγενεστάτου	θεοῖς	πάλιν φροντὶς ἦν τῷ τε
[3]	πρῶτα αἴτια καὶ ὅσα θεῖα	θεολογικὸν	καλεῖται, τὸ δὲ περὶ τὴν
[7]	τοίνυν τὸ μὲν εἴπομεν εἶναι	θεολογικόν,	τὸ δὲ φυσικόν, τὸ δὲ
[11]	λόγος τοιοῦτος ἄν τις εἴη	θεολογικὸς	λεγόμενος· ἐπὶ δὲ τὸν καλούμενον
[7]	μαθηματικόν· καὶ ὅτι τοῦ μὲν	θεολογικοῦ	τέλος ἡ περὶ τὰ πρῶτα
[8]	τῶν ἀρχῶν τὲ καὶ τῶν	θεολογικῶν	λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ τῶν
[10]	τινα τρόπον· ἄτοπον δὲ τὸν	θεὸν	ἐξ ὕλης εἶναι καὶ εἴδους·
[33]	δαίμονά τινα μᾶλλον φατέον ἤπερ	θεὸν	μηδέποτε ἐν γηΐνῳ σώματι γεγενημένον,
[9]	ἡ ἰδέα ὡς μὲν πρὸς	θεὸν	νόησις αὐτοῦ, ὡς δὲ πρὸς
[10]	ἀνιούσῃ ψυχῇ· τούτῳ δὲ καὶ	θεὸν	συνεπινοεῖ διὰ τὴν ἐν τῷ
[27]	θεωρίᾳ τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ	θεόν	τε καὶ νοῦν τὸν πρῶτον
[19]	ἐκθερμαίνοντας καὶ εἰς τὰ ἄνω	θέοντας	δριμεῖς, τοὺς δὲ τὸ ῥυπτικὸν
[10]	ὑπάρχει. Καὶ μὴν ὁ πρῶτος	θεὸς	ἀίδιός ἐστιν, ἄρρητος, αὐτοτελὴς τουτέστιν
[10]	οὗτος ἂν εἴη ὁ πρῶτος	θεός,	αἴτιος ὑπάρχων τοῦ ἀεὶ ἐνεργεῖν
[14]	γὰρ αὐτὸν βουλόμενος ποιῆσαι ὁ	θεὸς	ἀκολούθως καὶ ἔμψυχον αὐτὸν ἐποίησε
[14]	τοῦ κόσμου οὐχὶ ποιεῖ ὁ	θεός,	ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ λέγοιτ´
[14]	πλανωμένῃ σφαίρᾳ, ἑπτὰ σώματα ὁ	θεὸς	δημιουργήσας ὁρατὰ ἐκ πυρώδους τῆς
[10]	ἀποδειχθήσεται· εἰ γὰρ σῶμα ὁ	θεός,	ἐξ ὕλης ἂν εἴη καὶ
[14]	τῷ κόσμῳ. Ἐδημιούργησε δὲ ὁ	θεὸς	καὶ ἀστέρας τε καὶ ἄστρα,
[10]	ὥστε ἀσώματος ἂν εἴη ὁ	θεός.	Καὶ αὐτόθεν δέ· εἰ σῶμά
[13]	δωδεκαέδρῳ εἰς τὸ πᾶν ὁ	θεὸς	κατεχρήσατο, διότι ζῴδιά τε ἐν
[7]	ἐν κόσμῳ ἔχων, καὶ εἰ	θεὸς	προνοεῖ τῶν ὅλων καὶ εἰ
[15]	τὰ ἐπίγεια. Ὁ μὲν γὰρ	θεὸς	τοῦ τε παντὸς ὑπάρχει ποιητὴς
[9]	παραμυθοῦνται· εἴτε γὰρ νοῦς ὁ	θεὸς	ὑπάρχει εἴτε νοερόν, ἔστιν αὐτῷ
[28]	ὁπόταν εἴπῃ· ὁ μὲν δὴ	θεός,	ὥσπερ ὁ παλαιὸς λόγος, ἀρχήν
[9]	εἶναι γὰρ τὰς ἰδέας νοήσεις	θεοῦ	αἰωνίους τε καὶ αὐτοτελεῖς. Ὅτι
[12]	κατασκεύασμα τὸν κόσμον ὑπὸ τοῦ	θεοῦ	δεδημιουργῆσθαι πρός τινα ἰδέαν κόσμου
[28]	τὸ ἀγαθόν, τοῦτο δὲ ἐκ	θεοῦ	εἴρηται· ἀκόλουθον οὖν τῇ ἀρχῇ
[9]	πατρός τε καὶ αἰτίου πάντων	θεοῦ.	Ἔστι δὲ ἡ ἰδέα ὡς
[13]	τυγχάνουσι. Τούτοις οὖν ὑπὸ τοῦ	θεοῦ	ἡ ὕλη τυπωθεῖσα ἐκινεῖτο μὲν
[23]	ὡς δείξομεν, παρὰ τοῦ πρώτου	θεοῦ	οἱ τὰ θνητὰ γένη δημιουργοῦντες
[13]	ἴχνεσιν ἀτάκτως, εἶτα ὑπὸ τοῦ	θεοῦ	πρὸς τάξιν ἤχθη, ἁρμοσθέντων πάντων
[15]	καὶ καλοίη ἄν τις γενητοὺς	θεούς,	καθ´ ἕκαστον τῶν στοιχείων, οἱ
[7]	ἡ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τοὺς	θεοὺς	σχέσις· τοῦ δὲ μαθηματικοῦ τὸ
[31]	ὑποσχεῖν ἰατρῷ τὸ σῶμα εἰς	θεραπείαν·	πᾶσα γὰρ κόλασις ἰατρεία τίς
[27]	καὶ τὰ γλυκέα καὶ τὰ	θερμὰ	κατὰ μετουσίαν τῶν πρώτων τὴν
[21]	τῷ λόγῳ θεωρητῶν εἴσω χωρεῖ,	θερμανθεὶς	δὲ εἰς τὰ ἔξω πρὸς
[19]	μερῶν καὶ τραχύτητι διατέμνον τὸ	θερμὸν	πάθος ποιεῖ, τὸ δὲ ψυχρὸν
[19]	τό γε μὴν ψυχροῦ καὶ	θερμοῦ	πάθος ἐναντιώτατα ὄντα ἐναντίοις αἰτίοις
[17]	τὴν γαστέρα πνεύματί τε καὶ	θερμῷ	τεμνόμενα καὶ μαλαττόμενα καὶ οὕτως
[19]	δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν ἀντιληπτικὴν	θερμῶν	τε καὶ ψυχρῶν μαλακῶν τε
[6]	φύσει τὰ ὀνόματά ἐστιν ἢ	θέσει,	ἀρέσκει δὲ αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν
[6]	ὀνοματοθέτης καλῶς ἂν χρήσαιτο τῇ	θέσει,	εἰ ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος ποιοῖτο
[6]	ἢ θέσει, ἀρέσκει δὲ αὐτῷ,	θέσει	ὑπάρχειν τὴν ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων,
[6]	ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ ὥστε τὴν	θέσιν	γενέσθαι ἀκόλουθον τῇ τοῦ πράγματος
[6]	σύμφωνον τῇ φύσει τοῦ πράγματος	θέσιν.	Μήτε γὰρ τὴν θέσιν τὴν
[6]	μὴ ὀρθῶς ὀνομάζειν οὐ κατὰ	θέσιν	ὁποιανοῦν γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ κατὰ
[6]	πράγματος θέσιν. Μήτε γὰρ τὴν	θέσιν	τὴν ὁποιάνποτε τοῦ ὀνόματος αὐτάρκη
[6]	ὡς διαλεκτικοῦ παρόντος ποιοῖτο τὴν	θέσιν,	τὴν φύσιν τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου.
[26]	ς´ ὁ φύς· ἐν τῷ	θεσμῷ	δὴ περιέχεται μὲν καὶ ὁ
[28]	εἴη ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ,	θεῷ	δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ τῷ
[4]	τούτων δὲ ὁ μὲν πρότερος	θεῷ	δυνατός, ἀνθρώπῳ δὲ ἀδύνατος, ὁ
[28]	εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι	θεῷ.	Ἐν δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν
[28]	ὡς ὁπόταν φῇ· τὴν δὲ	θεῷ	ἑπομένην τε καὶ εἰκασμένην ψυχὴν
[28]	τέλος εἴη ἂν τὸ ἐξομοιωθῆναι	θεῷ,	θεῷ δηλονότι τῷ ἐπουρανίῳ, μὴ
[28]	ὅτι τάχιστα· φυγὴ δὲ ὁμοίωσις	θεῷ	κατὰ τὸ δυνατόν· ὁμοίωσις δὲ
[28]	πᾶσιν ἀκόλουθον τέλος ἐξέθετο ὁμοίωσιν	θεῷ	κατὰ τὸ δυνατόν· ποικίλως δὲ
[28]	μὲν δὴ τὸ τέλος ὁμοιωθῆναι	θεῷ	λέγει, ποτὲ δ´ ἕπεσθαι, ὡς
[28]	Ἐν δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν	θεῷ	λέγει τὸ σώφρονα ἅμα καὶ
[28]	χειρίζει. Ποτὲ μὲν γὰρ ὁμοίωσιν	θεῷ	λέγει τὸ φρόνιμον καὶ δίκαιον
[28]	δ´ ἂν τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι	θεῷ	φύσει τε χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ,
[27]	καὶ τὸ τῆς ἀληθείας πεδίον	θεωμένας,	ἐπείπερ καὶ ἐν τῷ ζῆν
[33]	σώματι γεγενημένον, διαπορθμεύοντα τὰ παρὰ	θεῶν	ἀνθρώποις καὶ ἀνάπαλιν. Κοινῶς δὲ
[19]	δ´ εἶναι δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ	θεῶν	ἀντιληπτικὴν θερμῶν τε καὶ ψυχρῶν
[25]	πῦρ καὶ ἄσφαλτος. Καὶ ἡ	θεῶν	δὲ ψυχὴ κέκτηται καὶ αὐτὴ
[25]	ἢ ἀριθμοὺς μενούσας ἢ βουλήσει	θεῶν	ἢ δι´ ἀκολασίαν ἢ διὰ
[15]	νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν ἐντὸς οὐρανοῦ	θεῶν	μετά γε τὴν ψυχὴν τοῦ
[28]	Πολιτείας· οὐ γὰρ δὴ ὑπὸ	θεῶν	ποτὲ ἀμελεῖται, ὃς ἂν προθυμεῖσθαι
[15]	ὑπάρχει ποιητὴς αὐτὸς καὶ τῶν	θεῶν	τε καὶ δαιμόνων, ὃ δὴ
[1]	ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ	θεωρεῖν	τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα. Καὶ
[5]	ὑποτίθεσθαι δεῖ τὸ ζητούμενον, καὶ	θεωρεῖν	τίνα ἐστὶ πρότερα αὐτοῦ, καὶ
[14]	τὰ κέντρα αὐτῶν ἐπὶ ταύτης	θεωρεῖσθαι.	Ἑπτὰ τοίνυν σφαιρῶν οὐσῶν ἐν
[6]	πως τὰς διαφορὰς κατὰ τοῦτο	θεωρεῖσθαι.	Ὅταν οὖν τις ἀκριβῶς κατίδῃ
[13]	διότι ζῴδιά τε ἐν οὐρανῷ	θεωρεῖται	δώδεκα ἐν τῷ ζῳδιακῷ κύκλῳ
[14]	σελήνη δὲ ἐν τάξει δευτέρᾳ	θεωρεῖται	ἕνεκα τῆς δυνάμεως, οἱ δὲ
[3]	Τῆς δὲ πρακτικῆς τὸ μὲν	θεωρεῖται	περὶ τὴν τῶν ἠθῶν ἐπιμέλειαν,
[3]	καὶ εἰς τὸ ἐπιχειρηματικόν, ὃ	θεωρεῖται	περὶ τὸν ἔνδοξον συλλογισμόν, καὶ
[30]	ἐπιστῆμαι εἰσίν· οὐδὲ γὰρ ἴδιον	θεώρημα	ἔχουσιν· ἡ μέντοι φρόνησις, ἐπιστήμη
[25]	λογισμῷ οὔτε κρίσει χρωμένας, οὔτε	θεωρήμασι	καὶ τῇ τούτων συναγωγῇ οὔτε
[33]	τῷ λογιστικῷ συνίσταται τῆς ψυχῆς·	θεωρήματα	δ´ αὐτῆς τὸ γνῶναί τε
[8]	τὲ καὶ τῶν θεολογικῶν λέγωμεν	θεωρημάτων,	ἄνωθεν ἀπὸ τῶν πρώτων ἀρχόμενοι
[28]	κυριώτατον λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ καὶ	θεωρημάτων	παραδόσει ὥστε ἐξίστασθαι μὲν τὰ
[14]	ἕκαστον περιόδοις ἰδίαις κέχρηνται, αἵτινες	θεωρηταὶ	οὐ τοῖς τυχοῦσιν εἰσίν, ἀλλὰ
[3]	ἡ μὲν τῶν ὄντων γνῶσις	θεωρητική,	ἡ δὲ περὶ τὰ πρακτέα
[34]	Ἔστιν οὖν ἡ πολιτικὴ ἀρετὴ	θεωρητική	τε καὶ πρακτικὴ καὶ προαιρετικὴ
[2]	τῶν πραγμάτων, ἃ κατὰ τὸν	θεωρητικὸν	βίον ὁρᾶται, μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων
[2]	λόγου. Τίμιος μὲν δὴ ὁ	θεωρητικὸς	βίος, ἑπόμενος δὲ καὶ ἀναγκαῖος
[7]	ὑπογεγράφθω· ~ἑξῆς δὲ περὶ τοῦ	θεωρητικοῦ	λέγωμεν. Τούτου τοίνυν τὸ μὲν
[2]	τοῦ δὲ πρακτικοῦ, τοῦ μὲν	θεωρητικοῦ	τὸ κεφάλαιον ἐν τῇ γνώσει
[3]	δὲ λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ δὲ	θεωρητικοῦ	τὸ μὲν περὶ τὰ ἀκίνητα
[2]	ὄντος τοῦ βίου, τοῦ μὲν	θεωρητικοῦ	τοῦ δὲ πρακτικοῦ, τοῦ μὲν
[36]	ὥστε μέντοι ἀπὸ τῶν εἰρημένων	θεωρητικούς	τε καὶ εὑρετικοὺς ἐξ ἀκολουθίας
[34]	ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι καὶ	θεωρητικοὺς	τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ. Μόνως γὰρ
[21]	σώματος πόρων καὶ τῷ λόγῳ	θεωρητῶν	εἴσω χωρεῖ, θερμανθεὶς δὲ εἰς
[2]	γένοιτο δῆλον. Ἔστι τοίνυν ἡ	θεωρία	ἐνέργεια τοῦ νοῦ νοοῦντος τὰ
[7]	Προκείσθω δὲ ἡ τοῦ μαθηματικοῦ	θεωρία	ἐπὶ κεφαλαίων. Αὕτη τοίνυν καὶ
[4]	πρακτά, ἀλλ´ ἐν μὲν τῇ	θεωρίᾳ	ἐπισκοπεῖ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ
[3]	ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ λόγου	θεωρίᾳ·	καλεῖται δὲ ἡ μὲν τῶν
[27]	ἐτίθετο ἐν τῇ ἐπιστήμῃ καὶ	θεωρίᾳ	τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ, ὅπερ θεόν
[7]	αὔξησιν ἀκόλουθος ἡ καθ´ αὑτὴν	θεωρία	τρίτην αὔξησιν ἔχουσα· χρήσιμον δὲ
[4]	οὐχ ὁμοίως κρίνει τὰ τῇ	θεωρίᾳ	ὑποπίπτοντα καὶ τὰ πρακτά, ἀλλ´
[7]	τι πρὸς τὴν τῶν ὄντων	θεωρίαν·	ἐφιέμεναι γὰρ τοῦ ὄντος λαμβάνεσθαι
[7]	ὑπάρχει διὰ τὴν τῶν τακτικῶν	θεωρίαν·	τό γε μὴν κατὰ τὴν
[2]	εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς	θεωρίας	ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´ ἀεὶ ταύτην τρέφειν
[4]	οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ	θεωρίας	καὶ πράξεως, ὁ ὀρθὸς λόγος
[3]	φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ τῆς διαλεκτικῆς	θεωρίας	πρότερον ῥητέον τῆς ἀρεσκούσης τῷ
[27]	αὐτοῖς καταφρονῆσαι, τῆς δὲ τούτων	θεωρίας	σφοδροτέραν ἕξειν ὄρεξιν· οἷς συνῳδόν
[7]	ἐπὶ τὰ αὐτῷ τῷ νῷ	θεωρούμενα	κατὰ ταὐτὰ μεταβαίνομεν· ὡς εἰ
[3]	τὴν σύστασιν φυσικόν, τὸ δὲ	θεωρούμενον	διὰ γεωμετρίας καὶ τῶν λοιπῶν
[17]	τὸ κρῖνόν τε καὶ τὸ	θεωροῦν·	τὸ δὲ παθητικὸν τῆς ψυχῆς
[14]	κατὰ τὸ συγγενὲς καὶ παραπλήσιον	θεωροῦντες	σύμφωνον τοῖς ἔργοις καὶ τὴν
[4]	Νόησις δ´ ἐστὶ νοῦ ἐνέργεια	θεωροῦντος	τὰ πρῶτα νοητά· αὕτη διττὴ
[2]	σώματος γινομένη. Ἡ ψυχὴ δὴ	θεωροῦσα	μὲν τὸ θεῖον καὶ τὰς
[4]	τῷ σώματι γενέσθαι τὴν ψυχήν,	θεωρούσης	αὐτῆς τὰ νοητά, ἡ δὲ
[10]	νόησις τοιαύτη τις ἂν εἴη·	θεωρῶν	γάρ τις τὸ ἐπὶ τοῖς
[7]	διανοίας παρελήφθη ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος,	θήγουσα	τὴν ψυχὴν καὶ πρὸς ἐπίσκεψιν
[16]	παυόμεναι δὲ τὸ τελευταῖον εἰς	θηρίων	φύσιν· τέλος δὲ αὐταῖς τῶν
[23]	τοῦ πρώτου θεοῦ οἱ τὰ	θνητὰ	γένη δημιουργοῦντες θεοὶ δύο αὐτῇ
[16]	γένη ζῴων ἔλειπεν, ἅπερ ἔμελλε	θνητὰ	ἔσεσθαι, τό τε πτηνὸν καὶ
[16]	αὐτὸ πάλιν ἀποδοθησόμενα, ἐδημιούργουν τὰ	θνητὰ	ζῷα. Ἐπεὶ δὲ περὶ τοῦ
[16]	τὰ πάθη ἀπὸ σώματος προσφύσεται	θνητά·	πρῶτα μὲν αἰσθήσεις, ἔπειτα δὲ
[27]	ἔσθ´ ὅτε δὲ αὐτὰ καὶ	θνητὰ	ὠνόμαζεν ἀγαθά. Τὴν δὲ εὐδαιμονίαν
[23]	θεοὶ δύο αὐτῇ προσέθεσαν μέρη	θνητά·	ὡς δὲ μὴ τῆς φλυαρίας
[25]	αὐτῆς οὐσίας εἶναι ταῖς λογικαῖς,	θνητάς	τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ
[23]	δὲ μὴ τῆς φλυαρίας τῆς	θνητῆς	ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ θεῖον αὐτῆς
[15]	ἄμοιρον εἶναι μηδὲ ζῴου κρείττονος	θνητῆς	φύσεως· τούτοις δὲ ὑποτέτακται τὰ
[23]	προσφύσαντες, καὶ αὐτοῖς δὲ τοῖς	θνητοῖς	αὐτῆς μέρεσιν οἴκησιν ἄλλην ἄλλῳ
[5]	εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον καὶ	θνητὸν	καὶ ἀθάνατον, ὥστε εἰ συντεθεῖεν
[15]	καὶ ὅσα κατὰ μαντείαν ὑπὸ	θνητῶν	τεχνιτεύεται. Κεῖται δὲ ἡ μὲν
[30]	δειλός, ὁ δὲ μηδὲν φοβούμενος	θρασύς,	ἀνδρεῖος δὲ ὁ μετρίως ἔχων
[30]	τὸν αὐτόν. Οὕτω γὰρ ἔχει	θρασύτης	πρὸς δειλίαν, καὶ ἀσωτία πρὸς
[23]	ὥσπερ τι οἰστροῦν καὶ ἄγριον	θρέμμα·	τὸν πνεύμονα δὲ ἐμηχανήσαντο τῆς
[7]	ἀνωτέρω τῶν μαθημάτων τάττεται, ὥσπερ	θριγκός	τις ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ τῶν
[33]	δὲ αὐτὴν ὁ κτώμενος οὐ	θρύπτων	οὐδ´ ἐπαινῶν τὰ παιδικά, ἀλλὰ
[23]	ἄλλῳ ἀπένειμαν. Τὸ μὲν γὰρ	θυμικὸν	ἔταξαν ἐν καρδίᾳ, τὸ δὲ
[5]	τὸ παθητικὸν εἴς τε τὸ	θυμικὸν	καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ
[17]	ψυχῆς κατωτέρω ἐποίησαν, τὸ μὲν	θυμικὸν	περὶ τὴν καρδίαν, τὸ δὲ
[34]	εἰ δέοι, οὓς κατὰ τὸ	θυμικὸν	τακτέον ὥσπερ συμμαχοῦντας τῷ λογιστικῷ·
[29]	καὶ σωφροσύνη, περὶ μὲν τὸ	θυμικὸν	τῆς ἀνδρίας συνισταμένης, περὶ δὲ
[29]	ἐστὶν ἡ φρόνησις, τοῦ δὲ	θυμικοῦ	ἡ ἀνδρία, τοῦ δὲ ἐπιθυμητικοῦ
[29]	ὄντος τοῦ τε λογιστικοῦ καὶ	θυμικοῦ	καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος εἴη ἂν
[25]	ἡ δὲ ὁρμητικὴ εἰς τὸ	θυμοειδές.	~Περὶ δὲ εἱμαρμένης τοιαῦτά τινα
[24]	μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά,	Θυμὸς	δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων·
[32]	ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν ἡδονή, λύπη,	θυμός,	ἔλεος, αἰσχύνη· οἰκεῖον γὰρ τὸ
[24]	ἐπὶ μὲν τῆς Μηδείας ὁ	θυμὸς	λογισμῷ μαχόμενος· λέγει γοῦν τὸ
[32]	τοῖς ἐναντίοις· καὶ ὁ μὲν	θυμὸς	πρὸς τὸ ἀμύνεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι
[16]	καὶ λύπη, φόβος τε καὶ	θυμός,	ὧν κρατήσασαι καὶ μηδαμῶς βιασθεῖσαι
[23]	καρδία κατὰ τὴν ζέσιν τοῦ	θυμοῦ.	Τὸ δὲ ἧπαρ πρὸς τὸ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 27/05/2010