Chapitre
[10]	καὶ ἀεί, τούτου δὲ καλλίων	ὁ	αἴτιος τούτου καὶ ὅπερ ἂν
[6]	Κρατύλῳ διεξέρχεται· ἁπλῶς δὲ ἱκανώτατος	ὁ	ἀνὴρ καὶ θαυμαστὴς τῆς τε
[6]	τὰ δύο συνειληφότες. Χρῆται δὲ	ὁ	ἀνὴρ τοῖς μὲν ἀποδεικτικοῖς ἐν
[6]	τῶν προτάσεων, οἷον ἐπὶ τῆς·	ὁ	ἄνθρωπος ζῷον, τὸν ἄνθρωπον ὅρον
[7]	φύσις καὶ οἷόν τι ζῷον	ὁ	ἄνθρωπος καὶ τίνα χώραν ἐν
[26]	οἱ Ἕλληνες. Οὕτω γὰρ καὶ	ὁ	Ἀπόλλων τῷ Λαΐῳ προεῖπεν· Εἰ
[30]	φόβους· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	ὁ	αὐτὸς λόγος. Ἐπεὶ οὖν τὸ
[1]	παθητικὸν τῆς ψυχῆς φυσικῶς κατεσταλμένον·	ὁ	γὰρ ἐφιέμενος μαθημάτων περὶ τὰ
[30]	ὁ μὲν μὴ λυπούμενος ἀπαθής,	ὁ	δ´ ὥστε καὶ καταφθίνειν ὑπὸ
[15]	μέσῳ κείμενον, ὁμοίων τῶν περιεχόντων.	Ὁ	δὲ αἰθὴρ ἐξωτάτω διῃρημένος εἴς
[33]	καὶ τοῦ κάλλους τῆς ψυχῆς.	Ὁ	δὲ ἀξιέραστος καὶ αὐτὸς μέσος
[30]	ὁρώμενα, οἱ δὲ πείθονται αὐτῷ·	ὁ	δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ
[4]	θεῷ δυνατός, ἀνθρώπῳ δὲ ἀδύνατος,	ὁ	δὲ δεύτερος καὶ ἀνθρώπῳ δυνατός.
[32]	καὶ τιμωρεῖσθαι τοὺς ἐχθροὺς ἀναγκαῖος,	ὁ	δὲ ἔλεος οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη
[4]	παντελῶς ἄληπτός τε καὶ ἀτρεκής,	ὁ	δὲ κατὰ τὴν τῶν πραγμάτων
[30]	λύπης, ὑπερπαθής τε καὶ ἀμετροπαθής,	ὁ	δὲ λυπούμενος μέν, μετρίως δὲ
[30]	καὶ πέρα τοῦ μετρίου, δειλός,	ὁ	δὲ μηδὲν φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος
[29]	δόγμα ὀρθός τίς ἐστι λόγος·	ὁ	δὲ ὀρθὸς λόγος ἀπὸ φρονήσεως
[5]	ἄνευ ὅρου οὐκ ἂν γένοιτο,	ὁ	δὲ ὅρος ἐκ διαιρέσεως γεννᾶται
[4]	τέ ἐστι καὶ ἐπιστημονικὸς λόγος,	ὁ	δὲ περὶ τὰ αἰσθητὰ δοξαστικός
[4]	ὁ μὲν περὶ τὰ νοητά,	ὁ	δὲ περὶ τὰ αἰσθητά· ὧν
[4]	τῶν βεβαίων καὶ μονίμων ὑπάρχων.	ὁ	δὲ πιθανὸς καὶ δοξαστικὸς πολὺ
[35]	αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα καταγίνεται,	ὁ	δὲ σοφιστὴς περὶ τὸ μὴ
[13]	ταῦτα δὴ τὰ τέτταρα συλλαβὼν	ὁ	δημιουργὸς τοῦ κόσμου οὐ μὰ
[6]	τέκτονος αὐτὴν δημιουργήσαντος, οὕτω καὶ	ὁ	διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου θέντος τοὔνομα, χρήσαιτ´
[4]	ἄνευ λόγου, τὸν δὲ αἰσθητὸν	ὁ	δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως.
[4]	δοξαστικοῦ λόγου, τὸ δὲ ἄθροισμα	ὁ	δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ τῆς
[4]	ὧν τὸ μὲν εἴη ἂν	ὁ	ἐν ἡμῖν νοῦς, τὸ δὲ
[30]	εὐπαθὴς ἄν τις εἴη, οὔτε	ὁ	ἐπὶ πᾶσι καὶ τοῖς τυχοῦσι
[4]	οὐ διεξόδῳ, τὰ δὲ δεύτερα	ὁ	ἐπιστημονικὸς λόγος οὐκ ἄνευ νοήσεως·
[5]	ἐξ ὑποθέσεως ἀνάλυσίς ἐστι τοιαύτη·	ὁ	ζητῶν τι ὑποτίθεται αὐτὸ ἐκεῖνο,
[10]	ὢν εἰς τοῦτον, ὡς καὶ	ὁ	ἥλιος εἰς τὴν ὅρασιν, ὅταν
[10]	πάσης ἀληθείας ἀρχὴ ὑπάρχει, ὡς	ὁ	ἥλιος παντὸς φωτός· πατὴρ δέ
[10]	πως· ὃν γὰρ ἔχει λόγον	ὁ	ἥλιος πρὸς τὴν ὅρασιν καὶ
[25]	ζῆν, τῷ τεθνάναι· ὡς οὖν	ὁ	θάνατος διάκρισις ψυχῆς ἀπὸ σώματος,
[14]	ἄριστον γὰρ αὐτὸν βουλόμενος ποιῆσαι	ὁ	θεὸς ἀκολούθως καὶ ἔμψυχον αὐτὸν
[14]	οὖσαν τοῦ κόσμου οὐχὶ ποιεῖ	ὁ	θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ
[14]	τῇ πλανωμένῃ σφαίρᾳ, ἑπτὰ σώματα	ὁ	θεὸς δημιουργήσας ὁρατὰ ἐκ πυρώδους
[10]	τούτων ἀποδειχθήσεται· εἰ γὰρ σῶμα	ὁ	θεός, ἐξ ὕλης ἂν εἴη
[14]	ὑπαντιάζουσα τῷ κόσμῳ. Ἐδημιούργησε δὲ	ὁ	θεὸς καὶ ἀστέρας τε καὶ
[10]	ἀρχικός· ὥστε ἀσώματος ἂν εἴη	ὁ	θεός. Καὶ αὐτόθεν δέ· εἰ
[13]	δὲ δωδεκαέδρῳ εἰς τὸ πᾶν	ὁ	θεὸς κατεχρήσατο, διότι ζῴδιά τε
[9]	οὕτω παραμυθοῦνται· εἴτε γὰρ νοῦς	ὁ	θεὸς ὑπάρχει εἴτε νοερόν, ἔστιν
[2]	τοῦ λόγου. Τίμιος μὲν δὴ	ὁ	θεωρητικὸς βίος, ἑπόμενος δὲ καὶ
[24]	γε ἐπὶ μὲν τῆς Μηδείας	ὁ	θυμὸς λογισμῷ μαχόμενος· λέγει γοῦν
[10]	νοῦ δὲ τοῦ ἐν δυνάμει	ὁ	κατ´ ἐνέργειαν πάντα νοῶν καὶ
[6]	πλεῖστοι τρίτον φασί, καθ´ ὃ	ὁ	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις τοῖς ἄκροις
[6]	τοῦ δὲ τρίτου, ἐν ᾧ	ὁ	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις ὑπόκειται (ὅρους
[6]	τινων δὲ δεύτερον, καθ´ ὃ	ὁ	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων ἡγεῖται, ἐν
[6]	τοῦ δὲ δευτέρου, ἐν ᾧ	ὁ	κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων κατηγορεῖται, τοῦ
[6]	τοῦ μὲν πρώτου, ἐν ᾧ	ὁ	κοινὸς ὅρος τοῦ μὲν κατηγορεῖται,
[12]	ποιεῖν, ἐπίπεδός τε οὐκ ἦν	ὁ	κόσμος— ἀπέχρη γὰρ ἂν αὐτῷ
[13]	ὑπάρχουσαν. ~Ἐξ ὧν δὲ συνέστηκεν	ὁ	κόσμος, δύο ὑπαρχόντων, σώματος καὶ
[14]	οὖν ὅτι ζῷον ἂν εἴη	ὁ	κόσμος καὶ νοερόν· ἄριστον γὰρ
[9]	ὑπάρχουσαι. Ἔτι γε μὴν εἰ	ὁ	κόσμος μὴ ἐκ ταὐτομάτου τοιοῦτός
[15]	ἡμῖν παρέχουσα δαψιλῆ· περὶ ἣν	ὁ	κόσμος πολεῖται, ἄστρον τι καὶ
[33]	καὶ διάπυροι· κτήσεται δὲ αὐτὴν	ὁ	κτώμενος οὐ θρύπτων οὐδ´ ἐπαινῶν
[30]	οἰκεῖα ἑκάστῃ ἐνδίδωσιν, ὡς καὶ	ὁ	κυβερνήτης τοῖς ναύταις τινὰ ὑπαγορεύει
[13]	ποιεῖ, ἐξ ὁποίων ἓξ τετραγώνων	ὁ	κύβος συνίσταται· τῷ δὲ δωδεκαέδρῳ
[26]	θεσμῷ δὴ περιέχεται μὲν καὶ	ὁ	Λάϊος καὶ τὸ φῦσαι αὐτὸν
[4]	πράγματα κρίνεται, κριτὴς δὲ καὶ	ὁ	λόγος, δι´ οὗ τὸ ἀληθὲς
[4]	ἔφαμεν εἶναι. Διττὸς δ´ ἐστὶν	ὁ	λόγος· ὁ μὲν γάρ ἐστι
[4]	Διττὸς δ´ ἐστὶν ὁ λόγος·	ὁ	μὲν γάρ ἐστι παντελῶς ἄληπτός
[15]	σελήνην πάντα καὶ τὰ ἐπίγεια.	Ὁ	μὲν γὰρ θεὸς τοῦ τε
[28]	δ´ ἕπεσθαι, ὡς ὁπόταν εἴπῃ·	ὁ	μὲν δὴ θεός, ὥσπερ ὁ
[11]	εὕροιμεν ἂν τοῦτο ἢ ἀσώματον.	Ὁ	μὲν δὴ περὶ τῶν ἀρχῶν
[4]	δοξαστικός τε καὶ δόξα. Ὅθεν	ὁ	μὲν ἐπιστημονικὸς τὸ βέβαιον ἔχει
[32]	δὲ ἐν τοῖς ἐναντίοις· καὶ	ὁ	μὲν θυμὸς πρὸς τὸ ἀμύνεσθαι
[30]	πάλιν δὲ ὁμοίως γονέων τελευτησάντων	ὁ	μὲν μὴ λυπούμενος ἀπαθής, ὁ
[4]	δὲ περὶ τὰ αἰσθητά· ὧν	ὁ	μὲν περὶ τὰ νοητὰ ἐπιστήμη
[4]	δυνατός. Διττὸς δὲ καὶ οὗτος,	ὁ	μὲν περὶ τὰ νοητά, ὁ
[4]	πραγμάτων γνῶσιν ἀδιάψευστος, τούτων δὲ	ὁ	μὲν πρότερος θεῷ δυνατός, ἀνθρώπῳ
[35]	ἀγαθός· τῇ δὲ ὕλῃ, ὅτι	ὁ	μὲν φιλόσοφος περὶ τὰ ἀεὶ
[30]	μηδὲν φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ	ὁ	μετρίως ἔχων περί τε θάρρη
[30]	προσῆκον ἢ ἐλλείπειν· οὔτε γὰρ	ὁ	μηδὲ γονέων ὑβριζομένων ὀργιζομένος εὐπαθὴς
[1]	ὠνομασμένος ἀπὸ τῆς φιλοσοφίας, ὡς	ὁ	μουσικὸς ἀπὸ τῆς μουσικῆς· πεφυκέναι
[10]	οὕτω γε δὴ καὶ οὗτος	ὁ	νοῦς κινήσει τὸν νοῦν τοῦ
[6]	οὕτω γάρ τοι καὶ αὐτὸς	ὁ	ὀνοματοθέτης καλῶς ἂν χρήσαιτο τῇ
[6]	ἐστι τῶν πράξεων, ὥστε οὐχ	ὁ	ὁπωσδήποτε λέγων ὀρθῶς ἂν λέγοι,
[4]	Οὔσης δὲ θεωρίας καὶ πράξεως,	ὁ	ὀρθὸς λόγος οὐχ ὁμοίως κρίνει
[26]	οὔπω τὴν ἕξιν ἔχοντα· ὡς	ὁ	παῖς δυνάμει ῥηθήσεται καὶ γραμματικὸς
[28]	ὁ μὲν δὴ θεός, ὥσπερ	ὁ	παλαιὸς λόγος, ἀρχήν τε καὶ
[30]	τοῦτο πάσχων, μετριοπαθής. Καὶ μὴν	ὁ	πάντα φοβούμενος, καὶ πέρα τοῦ
[1]	ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´ ἐστὶν	ὁ	παρωνύμως ὠνομασμένος ἀπὸ τῆς φιλοσοφίας,
[4]	ἡ αἴσθησις, τοῦτο κηρίνῳ ἐκμαγείῳ	ὁ	Πλάτων ἀπεικάζει. Ὅταν δὲ τὰ
[10]	μικροῦ δεῖν καὶ ἄρρητον ἡγεῖται	ὁ	Πλάτων· ἐπαχθείημεν δ´ ἂν περὶ
[7]	ἐπιστήμας ταῦτα τὰ μαθήματα ἔφησεν	ὁ	Πλάτων· ἡ μέντοι διαλεκτικὴ μέθοδος
[6]	πρῶτον σχῆμα ἐρωτᾷ λόγους πολλάκις	ὁ	Πλάτων καὶ κατὰ τὸ δεύτερον
[6]	δηλοῦσαι ἢ μάχην. Χρῆται δὲ	ὁ	Πλάτων καὶ τῇ τῶν συλλογισμῶν
[4]	ὧν ἐγένετο, ἀναζωγράφησιν τὸ τοιοῦτον	ὁ	Πλάτων καλεῖ, ἔσθ´ ὅτε δὲ
[32]	δὲ ἡδονῆς καὶ λύπης φησὶν	ὁ	Πλάτων, ὅτι ταῦτα τὰ πάθη
[1]	ὁμωνύμως ταῖς ἀρεταῖς εἴωθεν ὀνομάζειν	ὁ	Πλάτων, σωφροσύνῃ τε καὶ ἀνδρείᾳ
[29]	ἀφροσύνης τοῦτο πάσχειν φησὶν αὐτὸν	ὁ	Πλάτων· ὥστε οὐκ ἂν δύναιτό
[2]	βίος, ἑπόμενος δὲ καὶ ἀναγκαῖος	ὁ	πρακτικός· ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως
[10]	αὐτοῦ ἰδέα ὑπάρχει. Καὶ μὴν	ὁ	πρῶτος θεὸς ἀίδιός ἐστιν, ἄρρητος,
[10]	τούτων ὑφέστηκεν, οὗτος ἂν εἴη	ὁ	πρῶτος θεός, αἴτιος ὑπάρχων τοῦ
[10]	τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐπεὶ δὲ	ὁ	πρῶτος νοῦς κάλλιστος, δεῖ καὶ
[10]	ὁρᾶσθαι, τοῦτον ἔχει τὸν λόγον	ὁ	πρῶτος νοῦς πρὸς τὴν ἐν
[6]	οὗτος ἂν εἴη ὀνοματοθέτης ἄριστος,	ὁ	σημαίνων δι´ ὀνόματος τὴν φύσιν
[35]	ὁ φιλόσοφος προειρημένου, τούτου διαφέρει	ὁ	σοφιστὴς τῷ μὲν τρόπῳ, ὅτι
[2]	εἰς ἀνθρώπων ἤθη. Ἥξει γὰρ	ὁ	σπουδαῖος ἐπὶ τὰ κοινά, ὁπόταν
[6]	τινος διδασκαλίας τἀληθῆ. Ἔστι δὲ	ὁ	συλλογισμὸς λόγος, ἐν ᾧ τεθέντων
[14]	ἐκ δὲ πασῶν τῶν περιόδων	ὁ	τέλειος ἀριθμὸς καὶ χρόνος συμπεραιοῦται
[12]	μέσῳ γενέσθαι, θεῖος δὲ δεσμὸς	ὁ	τῆς ἀναλογίας, ὃς ἑαυτόν τε
[31]	παραγίνεταί τις ἐπὶ κακίαν, πάντως	ὁ	τοιοῦτος ἐξηπάτηται, ὡς δι´ ἐλάττονός
[16]	τὰς τούτου τοῦ γένους ψυχὰς	ὁ	τῶν ὅλων δημιουργὸς ἰσαρίθμους τοῖς
[31]	κακοῦ. Καὶ ὅσα δὴ ἀδικεῖ	ὁ	φαῦλος, ἀκούσια ὑπάρχει· τῆς γὰρ
[35]	εἴτε μή. ~Ὁποῖος δέ ἐστιν	ὁ	φιλόσοφος προειρημένου, τούτου διαφέρει ὁ
[4]	ἐπιόντων κριτὴς μὲν ἂν λέγοιτο	ὁ	φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ τὰ πράγματα
[26]	γὰρ τεκνώσεις παῖδ´, ἀποκτενεῖ ς´	ὁ	φύς· ἐν τῷ θεσμῷ δὴ
[4]	δὲ τούτων ἁπλῶν οὐσῶν ἐπιστημῶν	ὁ	φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος,
[5]	ὑπὲρ τοῦ διαγινώσκειν αὐτὸ ἕκαστον	ὅ	ἐστι κατὰ τὴν οὐσίαν· τοῦτο
[5]	συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ δὲ αὐτὸ μὲν	ὅ	ἐστιν ἕκαστον ἢ ἄνωθεν διαιρετικῶς
[32]	ὡς ἀρχικὰ ὑπάρχοντα καὶ ἁπλᾶ.	Ὅ	τε γὰρ φοβούμενος οὐ παντελῶς
[32]	διὰ τοῦτο συνῆπται τῇ λύπῃ·	ὅ	τε ἐπιθυμῶν ἐν προσδοκίᾳ μένων
[21]	τὸ συγγενὲς σπεύδει· καὶ καθ´	ὃ	ἂν μέρος ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ τὸν
[6]	ἢ εὐθύ ἐστιν ἢ στρογγύλον,	ὃ	ἄρα μὴ ἔχει μέρη, οὔδε
[10]	πολὺ πέλαγος τοῦ καλοῦ, μεθ´	ὃ	αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν νοεῖ καὶ
[9]	πρός τι· τὸ δὲ πρὸς	ὃ	γέγονε τί ἂν ἄλλο εἴη
[18]	τὸ καθαρώτατόν τε καὶ εἰλικρινέστατον·	ὃ	γινόμενον συμπαγὲς τῷ ἔξωθεν, ὅμοιον
[26]	ὥσπερ ἐποχεῖται τὸ ἐφ´ ἡμῖν·	ὃ	δ´ ἂν ἑλομένων ἡμῶν γένηται,
[15]	τῶν θεῶν τε καὶ δαιμόνων,	ὃ	δὴ πᾶν λύσιν οὐκ ἔχει
[10]	οὐδὲν γὰρ αὐτῷ συμβέβηκε, καθ´	ὃ	δύναται τῶν ἄλλων χωρισθῆναι· οὔτε
[35]	δὲ τὸ μὴ ὄν, καθ´	ὃ	ἐξακούεται, οὐ ψιλὴ ἀπόφασις τοῦ
[6]	τὸ ὄνομα ὄργανον πράγματος οὐχ	ὃ	ἔτυχεν, ἀλλὰ τὸ κατάλληλον τῇ
[3]	συλλογισμόν, καὶ εἰς τὸ ἐπιχειρηματικόν,	ὃ	θεωρεῖται περὶ τὸν ἔνδοξον συλλογισμόν,
[25]	καὶ αὐτὴ τό τε κριτικόν,	ὃ	καὶ γνωστικὸν ἂν καλοῖτο, καὶ
[35]	ἀνεννόητον καὶ μηδεμίαν ἔχον ὑπόστασιν,	ὃ	καὶ εἴ τις εἰπεῖν ἢ
[18]	κινήσεις, ἐπαγωγὸν ὕπνου γινόμενον, παρ´	ὃ	καὶ μύει τὰ βλέφαρα. Πολλῆς
[4]	δι´ οὗ τὸ ἀληθὲς κρίνεται,	ὃ	καὶ ὄργανον ἔφαμεν εἶναι. Διττὸς
[25]	καὶ μὴν τὸ ὁρμητικόν τε,	ὃ	καὶ παραστατικὸν ἄν τις ὀνομάσειε,
[3]	ὅπερ ἐστὶ περὶ τὸ ἐνθύμημα,	ὃ	καλεῖται ἀτελὴς συλλογισμός, καὶ προσέτι
[25]	ἀλλήλων γίνεσθαι· ἐναντίον δὲ τοῦτο,	ὃ	καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ζῆν, τῷ
[6]	δεύτερον ὡς ἐν Παρμενίδῃ οὕτως·	ὃ	μὴ ἔχει μέρη, οὔτε εὐθύ
[6]	οἱ πλεῖστοι τρίτον φασί, καθ´	ὃ	ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις τοῖς
[6]	πρός τινων δὲ δεύτερον, καθ´	ὃ	ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέρων ἡγεῖται,
[6]	δὲ τὸ δεύτερον ὑποθετικὸν σχῆμα,	ὃ	οἱ πλεῖστοι τρίτον φασί, καθ´
[14]	ἐπώνυμον, ὑφ´ ὃν τὸν Ἄρεως·	ὀγδόη	δὲ πᾶσιν ἡ ἄνωθεν δύναμις
[26]	διότι ὅδε μὲν τάδε ποιήσει,	ὅδε	δὲ τάδε πείσεται· εἰς ἄπειρον
[26]	ἐπέχουσα οὐχ οἷον λέγει, διότι	ὅδε	μὲν τάδε ποιήσει, ὅδε δὲ
[7]	ἐξ ὧν κατά τινα οἰκείαν	ὁδὸν	καὶ τὸν ἁπάντων δημιουργὸν ζητήσομεν,
[27]	τοῖς θείοις τε καὶ μακαρίοις·	ὅθεν	δὴ καὶ μεγάλων τε καὶ
[29]	λογισμοῦ καὶ πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων,	ὅθεν	καὶ ἀντακολουθεῖν ἡγητέον τὰς ἀρετάς.
[33]	ἀπηλλαγμένη πάθους τεχνική τις ὑπάρχει,	ὅθεν	καὶ ἐν τῷ λογιστικῷ συνίσταται
[2]	τῆς πρὸς τὸ θεῖον ὁμοιώσεως·	ὅθεν	καὶ προηγούμενον καὶ τίμιον ἂν
[33]	οὔτε φαῦλος ὢν οὔτε ἀστεῖος,	ὅθεν	καὶ τὸν σωματοποιούμενον Ἔρωτα δαίμονά
[18]	ὅμοιον ὁμοίῳ, ὁρατικὴν αἴσθησιν παρέχεται·	ὅθεν	καὶ τοῦ φωτὸς νύκτωρ ἀπιόντος
[4]	αἰσθητὰ δοξαστικός τε καὶ δόξα.	Ὅθεν	ὁ μὲν ἐπιστημονικὸς τὸ βέβαιον
[28]	ἔχει, ἀμείνων δ´ ἐστὶ ταύτης·	ὅθεν	ὀρθῶς ἄν τις φαίη, τὴν
[7]	οὖσαι τυγχάνουσι κατὰ τὰ εἰρημένα.	Ὅθεν	οὐδὲ ἐπιστήμας ταῦτα τὰ μαθήματα
[7]	ἀρχικὰ καὶ ἀνυπόθετα ἀνιέναι πέφυκεν·	ὅθεν	τὴν μὲν διαλεκτικὴν ἐπιστήμην προσεῖπε,
[25]	ἐναντίον δὲ τοῦτο, ὃ καλοῦσιν	οἱ	ἄνθρωποι ζῆν, τῷ τεθνάναι· ὡς
[34]	πολιτείας, τήν τε ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν	οἱ	ἄριστοι ἄρχωσι. καὶ δευτέραν τὴν
[14]	δευτέρᾳ θεωρεῖται ἕνεκα τῆς δυνάμεως,	οἱ	δὲ ἄλλοι πλανῆται ἀναλόγως κατὰ
[15]	τῶν στοιχείων, οἱ μὲν ὁρατοί,	οἱ	δὲ ἀόρατοι, ἔν τε αἰθέρι
[34]	καὶ ναυτίλλοιντο ἂν καὶ ναυμαχοῖεν,	οἱ	δὲ ἐν μεσογαίᾳ οἰκοῦντες πρὸς
[6]	εἰσι κατηγορικοί, οἱ δὲ ὑποθετικοί,	οἱ	δὲ μικτοὶ ἐκ τούτων· κατηγορικοὶ
[30]	ὑπαγορεύει ὑπ´ αὐτῶν μὴ ὁρώμενα,	οἱ	δὲ πείθονται αὐτῷ· ὁ δὲ
[6]	συλλογισμῶν οἱ μέν εἰσι κατηγορικοί,	οἱ	δὲ ὑποθετικοί, οἱ δὲ μικτοὶ
[17]	δὲ τὴν οἰκείαν ἕξιν ἐλθεῖν.	~Οἱ	δὴ θεοὶ ἔπλασαν μὲν προηγουμένως
[15]	ἐκείνου βούλησιν· τῶν δὲ ἄλλων	οἱ	ἐκείνου παῖδες ἡγοῦνται, κατὰ τὴν
[26]	τό· πολεμήσουσι περὶ τῆς Ἑλένης	οἱ	Ἕλληνες. Οὕτω γὰρ καὶ ὁ
[6]	ἁπλαῖ προτάσεις ὑπάρχουσιν, ὑποθετικοὶ δὲ	οἱ	ἐξ ὑποθετικῶν προτάσεων, μικτοὶ δὲ
[17]	τοὐντεῦθεν ἐπὶ πολλά. Ἐργασάμενοι δὲ	οἱ	θεοὶ τὸν ἄνθρωπον καὶ ἐνδήσαντες
[19]	γεῦσιν ποικιλωτάτων χυμῶν ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν	οἱ	θεοί, φλεβία διατείναντες ἀπὸ γλώττης
[34]	μὴ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν ἢ	οἱ	λεγόμενοι βασιλεῖς ἀπό τινος θείας
[34]	δεῖσθαι καὶ ἀγωγῆς καὶ ὁπλίσεως.	Οἱ	μὲν γὰρ παραθαλάττιοι καὶ ναυτίλλοιντο
[6]	ἀνάγκης συμβαίνει· τῶν δὲ συλλογισμῶν	οἱ	μέν εἰσι κατηγορικοί, οἱ δὲ
[15]	θεούς, καθ´ ἕκαστον τῶν στοιχείων,	οἱ	μὲν ὁρατοί, οἱ δὲ ἀόρατοι,
[34]	καὶ ὅπλισιν ἢ κουφοτέραν, ὡς	οἱ	ὄρειοι, ἢ βαρυτέραν, ὡς ἐν
[14]	ἐπὶ τὸ αὐτὸ σημεῖον πάντες	οἱ	πλανῆται ἐλθόντες ταύτην τὴν τάξιν
[6]	τὸ δεύτερον ὑποθετικὸν σχῆμα, ὃ	οἱ	πλεῖστοι τρίτον φασί, καθ´ ὃ
[33]	εἶναι τρεῖς αὐτὰς δηλοῦσι μάλιστα	οἱ	σκοποὶ διαφέροντες ἀλλήλων. Ἡ μὲν
[6]	ἐξ ὑποθετικῶν προτάσεων, μικτοὶ δὲ	οἱ	τὰ δύο συνειληφότες. Χρῆται δὲ
[23]	δείξομεν, παρὰ τοῦ πρώτου θεοῦ	οἱ	τὰ θνητὰ γένη δημιουργοῦντες θεοὶ
[28]	καὶ εἰς βέλτιστον τόπον ἰόντες	οἱ	τὴν δημοτικήν τε καὶ πολιτικὴν
[34]	πράγματα τὰ ἀνθρώπινα, εἰ μὴ	οἱ	φιλόσοφοι βασιλεύσειαν ἢ οἱ λεγόμενοι
[14]	πληροῖ τὰς ὥρας τοῦ ἔτους·	οἵ	τε ἄλλοι καθ´ ἕνα ἕκαστον
[24]	γοῦν τὸ Καὶ μανθάνω μὲν	οἷα	δρᾶν μέλλω κακά, Θυμὸς δὲ
[32]	εἰς τὸ κατὰ φύσιν ἀποκαθισταμένοις·	οἴεται	δὲ κατὰ φύσιν κατάστημα εἶναι
[4]	τις μνήμην Σωκράτους ἐντυχὼν Πλάτωνι	οἰηθῇ	κατά τινα ὁμοιότητα Σωκράτει πάλιν
[30]	μέντοι φρόνησις, ἐπιστήμη ὑπάρχουσα, τὰ	οἰκεῖα	ἑκάστῃ ἐνδίδωσιν, ὡς καὶ ὁ
[32]	τῷ ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά τε καὶ	οἰκεῖα·	οὕτω δὲ ἔχει, ἕως ἂν
[16]	τὰ προσφύντα, εἰς δὲ τὴν	οἰκείαν	ἕξιν ἐλθεῖν. ~Οἱ δὴ θεοὶ
[29]	λοιπῶν μερῶν τῆς ψυχῆς κατ´	οἰκείαν	ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ
[7]	ἐνιαυτῶν· ἐξ ὧν κατά τινα	οἰκείαν	ὁδὸν καὶ τὸν ἁπάντων δημιουργὸν
[14]	δὲ τοὺς ἄλλους κατὰ σφαῖραν	οἰκείαν·	τὸν μὲν βραδύτατον αὐτῶν ὑπὸ
[12]	τὴν κυκλοφορητικήν, νοῦ καὶ φρονήσεως	οἰκείαν	ὑπάρχουσαν. ~Ἐξ ὧν δὲ συνέστηκεν
[34]	καὶ τῶν τόπων παιδείας τε	οἰκείας	δεῖσθαι καὶ ἀγωγῆς καὶ ὁπλίσεως.
[17]	τὸ σῶμα χωροῦντα κατὰ τὰς	οἰκείας	μεταβολάς· δύο δὲ φλέβες παρὰ
[32]	ἡδονή, λύπη, θυμός, ἔλεος, αἰσχύνη·	οἰκεῖον	γὰρ τὸ ἡσθῆναι ἐπὶ τοῖς
[4]	δὲ τοῖς πρακτοῖς, τί τὸ	οἰκεῖον	καὶ τί τὸ ἀλλότριον καὶ
[6]	εἶναι παντὸς ὄνομα κατὰ τὸ	οἰκεῖον	τῇ τοῦ πράγματος φύσει κείμενον·
[32]	ἐχθροὺς ἀναγκαῖος, ὁ δὲ ἔλεος	οἰκεῖος	φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη δὲ πρὸς ἀναχώρησιν
[2]	τὸ τοιοῦτον καὶ εὐκταιότατον καὶ	οἰκειότατον	ἀκώλυτόν τε καὶ ἐφ´ ἡμῖν
[7]	τοῦ μαθηματικοῦ οὐχ ἣν ἔτυχεν	οἰκειότητα	ἐμποιεῖ πρὸς τὴν τοῦ ὄντος
[25]	διὰ φιλοσωματίαν· ἔχει δέ πως	οἰκειότητα	πρὸς ἄλληλα σῶμα καὶ ψυχή,
[6]	κατὰ τὴν φυσικὴν τοῦ ὀνόματος	οἰκειότητα	πρὸς τὸ πρᾶγμα, καὶ οὗτος
[22]	μετάστασίν τε εἰς ἄλλους οὐκ	οἰκείους	τόπους· δεύτερον δὲ τὴν τῶν
[29]	ψυχῆς καὶ ἕκαστον πρὸς τῷ	οἰκείῳ	γίνεται καὶ ἐπιβάλλοντι κατ´ ἀξίαν,
[19]	τοῖς ἄλλοις ἅπασι συμβέβηκε, διαχέοντα	οἰκείως	τὴν περὶ τὴν γλῶτταν ὑγρότητα·
[25]	οἷον μεταβολὴν λαμβάνουσιν, ἡ μὲν	οἰκειωτικὴ	εἰς τὸ ἐπιθυμητικόν, ἡ δὲ
[25]	ἄν τις ὀνομάσειε, καὶ τὸ	οἰκειωτικόν·	αἵτινες δυνάμεις οὖσαι καὶ ἐν
[23]	δὲ τοῖς θνητοῖς αὐτῆς μέρεσιν	οἴκησιν	ἄλλην ἄλλῳ ἀπένειμαν. Τὸ μὲν
[23]	ἀκροπόλεως, ἄρχον καὶ βασιλεῦον ἀποφήναντες	οἴκησίν	τε ἀπονείμαντες αὐτῷ τὴν κεφαλήν,
[3]	ἠθικὸν κέκληται, τὸ δὲ δεύτερον	οἰκονομικόν,	τὸ δὲ λοιπὸν πολιτικόν. Τοῦ
[3]	τὸ δὲ περὶ τὴν τοῦ	οἴκου	προστασίαν, τὸ δὲ περὶ πόλιν
[34]	ἢ βαρυτέραν, ὡς ἐν γεωλόφοις	οἰκοῦντες	πεδίοις· ἔνιοι δ´ αὐτῶν καὶ
[34]	ναυμαχοῖεν, οἱ δὲ ἐν μεσογαίᾳ	οἰκοῦντες	πρὸς πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο ἂν καὶ
[27]	ὁρῶσι τῶν παρ´ ἡμῖν σωμάτων,	οἰομένοις	δὲ σαφῶς ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ὄντων.
[23]	ἐπὶ τοῦ σώματος ἐπὶ τῆς	οἷον	ἀκροπόλεως, ἄρχον καὶ βασιλεῦον ἀποφήναντες
[5]	δὴ πρώτη τοιάδε τίς ἐστιν,	οἷον	ἂν ἀπὸ τοῦ περὶ τὰ
[29]	τὸ ἄλογον ψυχῆς μέρος συνιστάμεναι,	οἷον	ἀνδρία καὶ σωφροσύνη, περὶ μὲν
[9]	ἀρέσκει τῶν τεχνικῶν εἶναι ἰδέας,	οἷον	ἀσπίδος ἢ λύρας, οὔτε μὴν
[27]	κἂν τὰ λεγόμενα κακὰ εἶναι	οἷον	ἀτιμίαι καὶ φυγαὶ καὶ θάνατοι
[12]	ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἕκαστον τοιοῦτον,	οἷον	αὐτὴ ὑπάρχει· ἀναγκαῖον καὶ τὸ
[6]	τυχόντι τεθῇ, σημανεῖ τὸ ὀρθόν,	οἷον	εἰ ἵππον θείμεθα ἀνθρώπῳ ὄνομα.
[5]	διαφορὰς κατιόντας μέχρι τῶν εἰδῶν,	οἷον	εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον καὶ
[22]	τὴν τῶν ὁμογενῶν ἀνάπαλιν γένεσιν,	οἷον	ἐκ σαρκὸς εἰ γένοιτο αἷμα
[10]	ἐφετὸν ὥσπερ φῶς φανὲν καὶ	οἷον	ἐκλάμψαν τῇ οὕτως ἀνιούσῃ ψυχῇ·
[6]	φημι τὰ μέρη τῶν προτάσεων,	οἷον	ἐπὶ τῆς· ὁ ἄνθρωπος ζῷον,
[6]	πρὸς τοὺς ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς,	οἷον	Εὐθύδημον φέρε καὶ Ἱππίαν. Τῶν
[30]	γὰρ καὶ ἄλλως ἀρεταί, αἱ	οἷον	εὐφυίαι καὶ προκοπαὶ πρὸς ταύτην,
[5]	τὸ ζητούμενον κατελευσόμεθα συνθετικῷ τρόπῳ·	οἷον	ζητῶν εἰ ἀθάνατός ἐστιν ἡ
[17]	ἔκ τε ἁλμυροῦ καὶ ὀξέος	οἷον	ζυμώματος. Περιέθηκαν δὲ μυελῷ μὲν
[26]	εἱμαρμένη νόμου τάξιν ἐπέχουσα οὐχ	οἷον	λέγει, διότι ὅδε μὲν τάδε
[25]	ἰλιγγιᾷ τε καὶ ταράττεται καὶ	οἷον	μεθύει, πρὸς δὲ τῷ νοητῷ
[9]	κάρφους, οὔτε τῶν πρός τι,	οἷον	μείζονος καὶ ὑπερέχοντος· εἶναι γὰρ
[25]	ἀνθρωπίναις ψυχαῖς μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι	οἷον	μεταβολὴν λαμβάνουσιν, ἡ μὲν οἰκειωτικὴ
[32]	ἄλλων τι παθῶν ἁπλοῦν εἶναι,	οἷον	ὀργὴν λέγω καὶ πόθον καὶ
[6]	ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ μὲν αἱ ἁπλαῖ,	οἷον·	πᾶν δίκαιον καλόν· ὑποθετικαὶ δέ
[27]	τὰ νομιζόμενα ἀγαθὰ πάντα κεκτημένον,	οἷον	πλοῦτον καὶ βασιλείαν μεγάλην καὶ
[4]	μετὰ δὲ ταῦτα τὸ ἄθροισμα,	οἷον	πῦρ, μέλι, οὕτω δὴ καὶ
[9]	οὔτε μὴν τῶν παρὰ φύσιν,	οἷον	πυρετοῦ καὶ χολέρας, οὔτε τῶν
[9]	ἀλλ´ οὐδὲ τῶν εὐτελῶν τινός,	οἷον	ῥύπου καὶ κάρφους, οὔτε τῶν
[9]	χολέρας, οὔτε τῶν κατὰ μέρος,	οἷον	Σωκράτους καὶ Πλάτωνος, ἀλλ´ οὐδὲ
[4]	ἔστι καὶ τὰ τούτοις ὑποπίπτοντα,	οἷον	τὰ νοητὰ καὶ αἰσθητά· καὶ
[30]	κακίᾳ συνεχόμενον· οὐδὲ γὰρ σῶμα	οἷόν	τε εἶναι ἔχον πάσας τὰς
[12]	δὲ πυρὸς καὶ γῆς οὐχ	οἷόν	τε οὔτε ὁρατόν τι εἶναι
[25]	ἀίδιον αὐτὴν εἶναι, οὐ γὰρ	οἷόν	τέ τι τὸ φθεροῦν αὐτὴν
[32]	καὶ ἁμωσγέπως μετεχούσας τοῦ ἀγαθοῦ,	οἷον	τήν τε εὐφροσύνην τὴν ἐπὶ
[7]	ἡ τοῦ παντὸς φύσις καὶ	οἷόν	τι ζῷον ὁ ἄνθρωπος καὶ
[4]	λευκότης, τὰ δὲ κατὰ συμβεβηκός,	οἷον	τὸ λευκόν, τὸ κεχρωσμένον, μετὰ
[26]	τῇ πράξει καθ´ εἱμαρμένην συντελεσθήσεται·	οἷον	τῷ· Πάρις ἁρπάσει τὴν Ἑλένην,
[27]	λεγομένων ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀγαθῶν,	οἷον	ὑγιείας κἄλλους τε καὶ ἰσχύος
[25]	ἀπ´ ὀλίγων; διεψεύσθημεν γὰρ ἄν,	οἷον	φέρε κρίναντες τὸ ἀναπνοῇ χρώμενον
[4]	μὲν πρῶτα, ὡς αἱ ποιότητες,	οἷον	χρῶμα, λευκότης, τὰ δὲ κατὰ
[14]	τοῦ μὴ νοεροῦ, ἴσως οὐχ	οἵου	τε ὄντος νοῦ ἄνευ ψυχῆς
[30]	μὲν μείζω, τὰ δὲ ἐλάττω,	οἷς	ἀκολούθως καὶ παρὰ τῶν νομοθετῶν
[11]	ἔμπεδα, ἅ γε καὶ ἐν	οἷς	δοκεῖ τι ποιεῖν πολὺ πρόσθεν
[19]	δὲ λεπτοτέραν· σημεῖον δέ, ἐν	οἷς	εἰκότως λέγεται τὸ τῆς ὀσμῆς
[28]	μηδέν τι μᾶλλον εἶναι εὐδαίμονα.	~Οἷς	πᾶσιν ἀκόλουθον τέλος ἐξέθετο ὁμοίωσιν
[27]	τούτων θεωρίας σφοδροτέραν ἕξειν ὄρεξιν·	οἷς	συνῳδόν ἐστι τὸ λέγειν, αὐτὸ
[23]	τῶν φρενῶν, καταδήσαντες ὥσπερ τι	οἰστροῦν	καὶ ἄγριον θρέμμα· τὸν πνεύμονα
[26]	ἐπεὶ καὶ τὸ ἐφ´ ἡμῖν	οἰχήσεται	καὶ ἔπαινοι καὶ ψόγοι καὶ
[13]	εἰρημένα ἑκάστου διαιρουμένου· τοῦ δὲ	ὀκταέδρου	ἐξ ὀκτὼ ὁμοίως διαιρουμένου ἑκάστου
[13]	τὸ σκαληνὸν τρίγωνον, πυραμίδος καὶ	ὀκταέδρου	καὶ εἰκοσαέδρου στοιχεῖον γίνεται, τῆς
[13]	δὲ καὶ μανοτάτου· καθὸ δὲ	ὀκταέδρου,	τὴν ἀέρος ποιότητα ἀπέλαβε, καθὸ
[13]	διεσχημάτισε πυραμίδι καὶ κύβῳ καὶ	ὀκταέδρῳ	καὶ εἰκοσαέδρῳ καὶ ἐπὶ πᾶσι
[13]	διαιρουμένου· τοῦ δὲ ὀκταέδρου ἐξ	ὀκτὼ	ὁμοίως διαιρουμένου ἑκάστου εἰς ἓξ
[27]	αὐτῷ ἐπιδέδεικται καὶ μάλιστα ἐν	ὅλῃ	τῇ Πολιτείᾳ. Τὸν μὲν γὰρ
[34]	δημοκρατικὴν καὶ μετὰ ταύτην τὴν	ὀλιγαρχικήν,	τελευταίαν δὲ τὴν τυραννίδα, χειρίστην
[19]	ἡ πολλή, μικρὰ δὲ ἡ	ὀλίγη.	Τούτοις δὲ ἑπομένως ἡ τῶν
[20]	συγκείμενον, ἐλαφρὸν δὲ τὸ ἐξ	ὀλιγίστων.	~Ἀναπνέομεν δὲ τούτῳ τῷ τρόπῳ·
[27]	εἰς πάντας ἐκφέρειν· πάνυ γοῦν	ὀλίγοις	τῶν γνωρίμων καὶ τοῖς γε
[25]	ἄπειρα ὑπάρχοντα, ἢ πῶς ἀπ´	ὀλίγων;	διεψεύσθημεν γὰρ ἄν, οἷον φέρε
[6]	ὑπέδειξε, τὸν ἐτυμολογικόν τε τόπον	ὅλον	ἐν τῷ Κρατύλῳ διεξέρχεται· ἁπλῶς
[6]	κατασκευαστικῶν οὕτως· εἰ τὸ ἓν	ὅλον	ἐστὶ καὶ πεπερασμένον, τοῦτο ἀρχὴν
[10]	οὔτε μέρος τινός, οὔτε ὡς	ὅλον	ἔχον τινὰ μέρη, οὔτε ὥστε
[14]	ἔμψυχον ἀποτέλεσμα τοῦ μὴ ἐμψύχου	ὅλον	ὅλου κρεῖττον καὶ τὸ νοερὸν
[5]	εἰς εἴδη τομή, ἡ δὲ	ὅλου	εἰς μέρη· ὡς ἡνίκα τέμνομεν
[14]	ἀποτέλεσμα τοῦ μὴ ἐμψύχου ὅλον	ὅλου	κρεῖττον καὶ τὸ νοερὸν τοῦ
[12]	ταύτης σειόμενα. Ἐξ ἑκάστου γὰρ	ὅλου	τῶν τεττάρων αὐτὸν στοιχείων ἐγέννησε,
[13]	δι´ ἓξ τριγώνων εἶναι, ἐν	ὅλῳ	τῷ δωδεκαέδρῳ τριακοσίων ἑξήκοντα εὑρισκομένων
[14]	παντὸς περιέχειν καὶ περικαλύψαι, ὥστε	ὅλῳ	τῷ κόσμῳ αὐτὴν παρεκτεῖναι καὶ
[16]	τοῦ γένους ψυχὰς ὁ τῶν	ὅλων	δημιουργὸς ἰσαρίθμους τοῖς ἄστροις· ἐμβιβάσας
[7]	καὶ εἰ θεὸς προνοεῖ τῶν	ὅλων	καὶ εἰ ἄλλοι θεοὶ τεταγμένοι
[18]	φωτός. Τοῦτο δὴ ῥᾷστα δι´	ὅλων	μὲν τῶν ὀφθαλμῶν, μάλιστα δὲ
[15]	δὲ ἡ μὲν γῆ τῶν	ὅλων	μέση, περὶ τὸν διὰ παντὸς
[27]	πρώτου καὶ καλόν ἐστι, δι´	ὅλων	συντάξεων δεδήλωται, τὰ δὲ κατὰ
[25]	ἀνώλεθρον· ὥστε ἥ τε τῶν	ὅλων	ψυχὴ τοιαύτη ἂν εἴη καὶ
[19]	μετὰ σκληρότητος, λεῖον δὲ τὸ	ὁμαλὸν	μετὰ πυκνοῦ· τό γε μὴν
[18]	πλησίον ἀέρι, συνεχόμενον δὲ ἐντὸς	ὁμαλύνει	τε καὶ διαχεῖ τὰς ἐν
[20]	οὐρανοῦ σφαιροειδοῦς ὄντος καὶ ἀπηκριβωμένου	ὁμαλῶς	κατὰ τὴν ἐκτὸς ἐπιφάνειαν, οὐκ
[19]	εἶναι κατὰ καπνόν τε καὶ	ὁμίχλην·	τούτων γὰρ εἰς ἄλληλα ἀμειβόντων
[27]	προετίμων, ἀφ´ ἧς ὥσπερ τι	ὄμμα	ψυχῆς ἐκκαθηραμένους καὶ ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν
[18]	περὶ τὸ πρόσωπον τὰ φωσφόρα	ὄμματα	καθεῖρξαν ἐν αὐτοῖς τοῦ πυρὸς
[7]	ἀναφέροντες· ὡς γὰρ πρὸς ἀστρονομίαν	ὄμματα	συνέστηκεν, οὕτως ἀκοὴ πρὸς τὸ
[27]	ἀποτυφλούμενον κρεῖττον ὂν σώζεσθαι μυρίων	ὀμμάτων,	δυνατοὺς γίνεσθαι ἐπορέξασθαι τῆς τοῦ
[22]	τόπους· δεύτερον δὲ τὴν τῶν	ὁμογενῶν	ἀνάπαλιν γένεσιν, οἷον ἐκ σαρκὸς
[14]	τῶν ἄστρων τῇ δυνάμει οὐχ	ὅμοια.	Ἥλιος μὲν γὰρ ἡγεμονεύει πάντων,
[28]	Ἐφικοίμεθα δ´ ἂν τοῦ γενέσθαι	ὅμοιοι	θεῷ φύσει τε χρησάμενοι τῇ
[14]	ἢ γὰρ τῷ ὁμοίῳ τὸ	ὅμοιον	γνωρίζεται, ὡς τοῖς Πυθαγορείοις ἀρέσκει,
[5]	ἀπὸ τοῦ ὁμοίου ἐπὶ τὸ	ὅμοιον	μετιοῦσα ἢ ἀπὸ τῶν καθέκαστα
[18]	ὃ γινόμενον συμπαγὲς τῷ ἔξωθεν,	ὅμοιον	ὁμοίῳ, ὁρατικὴν αἴσθησιν παρέχεται· ὅθεν
[33]	τοῦ ἤθους ὁμοιότητα· τὸ γὰρ	ὅμοιον	τῷ ὁμοίῳ μετρίῳ ὄντι φίλον
[4]	ἐντυχὼν Πλάτωνι οἰηθῇ κατά τινα	ὁμοιότητα	Σωκράτει πάλιν ἐντυγχάνειν, ἔπειτα τὴν
[30]	ὁμωνυμοῦσαι ταῖς τελειότησι κατὰ τὴν	ὁμοιότητα	τὴν πρὸς αὐτάς. Οὕτω γοῦν
[33]	ἢ κατὰ τὴν τοῦ ἤθους	ὁμοιότητα·	τὸ γὰρ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ
[27]	ἐν ἡμῖν ἐφικνεῖσθαι αὐτοῦ τῆς	ὁμοιότητος	νοῦν καὶ λόγον, διὸ καὶ
[5]	λόγων μέθοδος ἡ ἀπὸ τοῦ	ὁμοίου	ἐπὶ τὸ ὅμοιον μετιοῦσα ἢ
[28]	ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ	ὁμοιοῦσθαι	θεῷ. Ἐν δὲ τῷ Φαίδωνι
[33]	ὁμοιότητα· τὸ γὰρ ὅμοιον τῷ	ὁμοίῳ	μετρίῳ ὄντι φίλον ὑπάρχει, τὰ
[18]	γινόμενον συμπαγὲς τῷ ἔξωθεν, ὅμοιον	ὁμοίῳ,	ὁρατικὴν αἴσθησιν παρέχεται· ὅθεν καὶ
[14]	τὴν ψυχήν· ἢ γὰρ τῷ	ὁμοίῳ	τὸ ὅμοιον γνωρίζεται, ὡς τοῖς
[28]	Ποτὲ μὲν δὴ τὸ τέλος	ὁμοιωθῆναι	θεῷ λέγει, ποτὲ δ´ ἕπεσθαι,
[15]	εἶναι χρῆμα ἐν μέσῳ κείμενον,	ὁμοίων	τῶν περιεχόντων. Ὁ δὲ αἰθὴρ
[30]	ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον· πάλιν δὲ	ὁμοίως	γονέων τελευτησάντων ὁ μὲν μὴ
[13]	τοῦ δὲ ὀκταέδρου ἐξ ὀκτὼ	ὁμοίως	διαιρουμένου ἑκάστου εἰς ἓξ σκαληνά,
[4]	πράξεως, ὁ ὀρθὸς λόγος οὐχ	ὁμοίως	κρίνει τὰ τῇ θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα
[2]	εἶναι τῆς πρὸς τὸ θεῖον	ὁμοιώσεως·	ὅθεν καὶ προηγούμενον καὶ τίμιον
[28]	~Οἷς πᾶσιν ἀκόλουθον τέλος ἐξέθετο	ὁμοίωσιν	θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν· ποικίλως
[28]	θεῷ. Ἐν δὲ τῷ Φαίδωνι	ὁμοίωσιν	θεῷ λέγει τὸ σώφρονα ἅμα
[28]	τοῦτο χειρίζει. Ποτὲ μὲν γὰρ	ὁμοίωσιν	θεῷ λέγει τὸ φρόνιμον καὶ
[28]	ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν·	ὁμοίωσις	δὲ δίκαιον καὶ ὅσιον μετὰ
[28]	φεύγειν ὅτι τάχιστα· φυγὴ δὲ	ὁμοίωσις	θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν· ὁμοίωσις
[29]	ἄλληλα, δύναμις οὖσα, καθ´ ἣν	ὁμολογεῖ	καὶ συμφωνεῖ πρὸς ἄλληλα τὰ
[5]	ἔλθωμεν ἐπὶ τὸ πρῶτον καὶ	ὁμολογούμενον,	ἀπὸ τούτου δὲ ἀρξάμενοι ἐπὶ
[5]	ἀρχὴ ἀγένητος, ὅπερ τίθενται ὡς	ὁμολογούμενον,	τοῦ ἀγενήτου καὶ ἀφθάρτου ὄντος·
[34]	ποιεῖν πόλιν καὶ εὐδαίμονα καὶ	ὁμονοοῦσάν	τε καὶ συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική τις
[23]	τόπῳ τοῦ τε πρὸς τὸν	ὀμφαλὸν	ὅρου καὶ τῶν φρενῶν, καταδήσαντες
[17]	ἦτρον καὶ τοὺς περὶ τὸν	ὀμφαλὸν	τόπους, περὶ ὧν ὕστερον εἰρήσεται.
[19]	πάθος μέχρι τῶν περὶ τὸν	ὀμφαλὸν	τόπων· εἴδη δὲ ταύτης οὐχ
[30]	εὐφυίαι καὶ προκοπαὶ πρὸς ταύτην,	ὁμωνυμοῦσαι	ταῖς τελειότησι κατὰ τὴν ὁμοιότητα
[1]	αἴτιαι γίνονται· ταύτας δὲ καὶ	ὁμωνύμως	ταῖς ἀρεταῖς εἴωθεν ὀνομάζειν ὁ
[35]	περιέχειν. Ἔστι δὲ τὸ μὴ	ὄν,	καθ´ ὃ ἐξακούεται, οὐ ψιλὴ
[35]	ὄντα, τοσαυταχῶς καὶ τὸ μὴ	ὄν·	τὸ γὰρ μὴ τὶ ὂν
[35]	μὴ τὶ ὂν οὐκ ἔστιν	ὄν.	~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ πρὸς εἰσαγωγὴν εἰς
[35]	ὄντι οὐκ ἀντίκειται τὸ μὴ	ὄν·	τοῦτο γὰρ ἀνύπαρκτον καὶ ἀνεννόητον
[7]	ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι μὲν περὶ τὸ	ὄν,	ὕπαρ δὲ αὐτὸ ἀδυνατοῦσιν ἰδεῖν,
[7]	προσχρώμενος αὐτῇ ὡς ἐπὶ τὸ	ὂν	ἀεὶ ἀνιέναι καὶ μὴ διατρίβειν
[35]	ὄν· τὸ γὰρ μὴ τὶ	ὂν	οὐκ ἔστιν ὄν. ~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ
[35]	δὲ σοφιστὴς περὶ τὸ μὴ	ὂν	πραγματεύεται, ἀναχωρῶν εἰς τόπον διὰ
[27]	ἀπολλύμενόν τε καὶ ἀποτυφλούμενον κρεῖττον	ὂν	σώζεσθαι μυρίων ὀμμάτων, δυνατοὺς γίνεσθαι
[32]	τε καὶ ἡδονῆς, οὐθετέρῳ ἐκείνων	ὂν	τὸ αὐτό, ἐν ᾧ καὶ
[7]	τε περὶ τοὺς ἀριθμοὺς μόριον	ὂν	τοῦ μαθηματικοῦ οὐχ ἣν ἔτυχεν
[12]	ζῷα ζῷον ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον,	ὂν	τρόπον σφραγῖδος μιᾶς ἐκμαγεῖα γίνεται
[10]	ἡ κατὰ ἀναλογίαν οὕτω πως·	ὃν	γὰρ ἔχει λόγον ὁ ἥλιος
[6]	φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ λόγου,	ὃν	καλοῦμεν πρότασιν, δύο ἐστὶν εἴδη,
[14]	τῇ τῶν ἀπλανῶν κείμενον σφαίρᾳ,	ὃν	Κρόνου τινὲς ἐπονομάζουσιν ἀστέρα, τὸν
[14]	μετὰ τοῦτον Διὸς ἐπώνυμον, ὑφ´	ὃν	τὸν Ἄρεως· ὀγδόη δὲ πᾶσιν
[18]	τὰς μὲν ὕπαρ τε καὶ	ὄναρ	κατ´ εὐθυωρίαν γινομένας φαντασίας ὡδὶ
[15]	ὧν κληδόνες καὶ ὀττεῖαι καὶ	ὀνείρατα	καὶ χρησμοὶ καὶ ὅσα κατὰ
[23]	τὸ δηλοῦν τὴν διὰ τῶν	ὀνείρων	μαντικήν· ἐμφαίνεσθαι γὰρ ἐν αὐτῷ
[7]	ἀριθμητικὴ καὶ αἱ ταύταις ἑπόμεναι	ὀνειρώττουσι	μὲν περὶ τὸ ὄν, ὕπαρ
[6]	διακρίνομεν αὐτά, ὥστε εἶναι τὸ	ὄνομα	διδασκαλικόν τι καὶ διακριτικὸν τῆς
[5]	ὡς ὅταν ἓν καὶ ταὐτὸν	ὄνομα	εἰς πλείω πράγματα ἕλκηται· ἡ
[6]	οἷον εἰ ἵππον θείμεθα ἀνθρώπῳ	ὄνομα.	Καὶ γάρ τοι τὸ λέγειν
[6]	ἐξ ἀμφοῖν, ὥστε εἶναι παντὸς	ὄνομα	κατὰ τὸ οἰκεῖον τῇ τοῦ
[6]	τοῦ πράγματος. Ἔστι γὰρ τὸ	ὄνομα	ὄργανον πράγματος οὐχ ὃ ἔτυχεν,
[6]	καὶ τοῦ λόγου μέρος τὸ	ὄνομα,	τὸ ὀρθῶς καὶ μὴ ὀρθῶς
[8]	τιθήνην καὶ μητέρα καὶ χώραν	ὀνομάζει	καὶ ὑποκείμενον ἁπτόν τε μετ´
[20]	ἄνω τὸ δὲ κάτω τινὰς	ὀνομάζειν·	ἄλλα γὰρ εἶναι βαρὺ μὲν
[1]	καὶ ὁμωνύμως ταῖς ἀρεταῖς εἴωθεν	ὀνομάζειν	ὁ Πλάτων, σωφροσύνῃ τε καὶ
[6]	τὸ ὀρθῶς καὶ μὴ ὀρθῶς	ὀνομάζειν	οὐ κατὰ θέσιν ὁποιανοῦν γένοιτ´
[6]	τοῦ λέγειν μέρος ἐστὶ τὸ	ὀνομάζειν,	ὡς καὶ τοῦ λόγου μέρος
[4]	Κυρίως μὲν δὴ τὴν κρίσιν	ὀνομάσαι	ἄν τις κριτήριον, κοινότερον δὲ
[25]	ὃ καὶ παραστατικὸν ἄν τις	ὀνομάσειε,	καὶ τὸ οἰκειωτικόν· αἵτινες δυνάμεις
[6]	καὶ τοῦτο ὑπάρξει τὸ τοῖς	ὀνόμασιν	ὀρθῶς χρῆσθαι· ὡς γὰρ κερκίδι
[6]	ζητεῖ γάρ, πότερον φύσει τὰ	ὀνόματά	ἐστιν ἢ θέσει, ἀρέσκει δὲ
[6]	πρᾶγμα, καὶ οὗτος ἂν εἴη	ὀνοματοθέτης	ἄριστος, ὁ σημαίνων δι´ ὀνόματος
[6]	γάρ τοι καὶ αὐτὸς ὁ	ὀνοματοθέτης	καλῶς ἂν χρήσαιτο τῇ θέσει,
[6]	δημιουργήσαντος, οὕτω καὶ ὁ διαλεκτικός,	ὀνοματοθέτου	θέντος τοὔνομα, χρήσαιτ´ ἂν αὐτῷ
[6]	τὴν θέσιν τὴν ὁποιάνποτε τοῦ	ὀνόματος	αὐτάρκη εἶναι καὶ ἀποχρῶσαν πρὸς
[6]	ἄλλο τὴν ὀρθότητα εἶναι τοῦ	ὀνόματος	ἢ τὴν σύμφωνον τῇ φύσει
[6]	ἀλλὰ κατὰ τὴν φυσικὴν τοῦ	ὀνόματος	οἰκειότητα πρὸς τὸ πρᾶγμα, καὶ
[6]	ὀνοματοθέτης ἄριστος, ὁ σημαίνων δι´	ὀνόματος	τὴν φύσιν τοῦ πράγματος. Ἔστι
[6]	θέσει ὑπάρχειν τὴν ὀρθότητα τῶν	ὀνομάτων,	οὐ μὴν ἁπλῶς οὐδὲ ὡς
[27]	ἐκείνου τοῦ πρώτου καὶ τιμιωτάτου,	ὅνπερ	τρόπον καὶ τὰ γλυκέα καὶ
[19]	ψυχροῦ καὶ θερμοῦ πάθος ἐναντιώτατα	ὄντα	ἐναντίοις αἰτίοις συνίσταται. Τὸ μὲν
[14]	καὶ δεῖξιν τῶν ὄντων, ἑπτὰ	ὄντα.	Καὶ γὰρ τὸν χρόνον ἐποίησε
[1]	γὰρ ἐφιέμενος μαθημάτων περὶ τὰ	ὄντα	καὶ ἐπὶ ταῦτα τρέπων ἑαυτοῦ
[1]	τρεπομένων καὶ τὰ κατ´ ἀλήθειαν	ὄντα	σοφία δ´ ἐστὶν ἐπιστήμη θείων
[24]	ὄντος. Ἔπειτά γε μὴν ἕτερα	ὄντα	τῇ φύσει τό τε παθητικὸν
[4]	τὰ ἐπὶ τῇ ὕλῃ ἀχώριστα	ὄντα	τῆς ὕλης, καὶ νόησις ἔσται
[13]	ὑπάρχει τρίγωνα τὰ κάλλιστα ὀρθογώνια	ὄντα,	τὸ μὲν σκαληνόν, τὸ δὲ
[35]	νῦν δὲ ὅσαπερ ἐστὶ τὰ	ὄντα,	τοσαυταχῶς καὶ τὸ μὴ ὄν·
[32]	ἀνιέμενα καὶ ὁπωσποτοῦν ἔχοντα διημαρτημένα	ὄντα	τυγχάνει, μετριότητα μὴ δεχόμενα. Περὶ
[19]	εὔεικτα καὶ μαλακὰ καὶ εὐμετάβολα	ὄντα	τυγχάνει. Τραχὺ δὲ εἴη ἂν
[14]	οὐρανοῦ τε καὶ νυκτός, πάμπολλα	ὄντα	τῷ πλήθει, τὰ δὲ εἰς
[30]	καί φαμεν ἐνίοτε ἀνδρείους τινὰς	ὄντας	ἄφρονας ὑπάρχειν, περὶ τῶν οὐ
[26]	ἁρπάσει τὴν Ἑλένην, ἐπ´ αὐτῷ	ὄντι,	ἀκολουθήσει τό· πολεμήσουσι περὶ τῆς
[26]	καὶ τοῦ ψεύδους, ἀορίστῳ δὲ	ὄντι	αὐτῷ τῇ φύσει ὥσπερ ἐποχεῖται
[35]	τὸ σκοτεινὸν δυσδιόρατον. Τῷ γὰρ	ὄντι	οὐκ ἀντίκειται τὸ μὴ ὄν·
[35]	ἕτερον ὅπερ καί τῳ τρόπῳ	ὄντι	παρέπεται· ὡς εἰ μὴ καὶ
[33]	γὰρ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ μετρίῳ	ὄντι	φίλον ὑπάρχει, τὰ δὲ ἄμετρα
[27]	τε καὶ θαυμασίων τὰς τῷ	ὄντι	φιλοσόφους ψυχὰς ἔφασκεν ἀναμέστους καὶ
[35]	ἐξακούεται, οὐ ψιλὴ ἀπόφασις τοῦ	ὄντος,	ἄλλα μετὰ συνεμφάσεως τῆς πρὸς
[5]	ὁμολογούμενον, τοῦ ἀγενήτου καὶ ἀφθάρτου	ὄντος·	ἀφ´ οὗ ἀρξάμενος ἐναργοῦς ὄντος
[13]	ἐπὶ τοῦ δωδεκαέδρου ἐκ πενταγώνων	ὄντος	δώδεκα, διαιρουμένων εἰς πέντε τρίγωνα,
[7]	οἰκειότητα ἐμποιεῖ πρὸς τὴν τοῦ	ὄντος	ἐπάνοδον, ἀλλὰ σχεδόν τι τῆς
[24]	παθητικοῦ καὶ περὶ τὰ ζῷα	ὄντος.	Ἔπειτά γε μὴν ἕτερα ὄντα
[20]	Τοῦ γὰρ παντὸς οὐρανοῦ σφαιροειδοῦς	ὄντος	καὶ ἀπηκριβωμένου ὁμαλῶς κατὰ τὴν
[13]	πῦρ ἐγένετο, τμητικωτάτου τοῦ σχήματος	ὄντος	καὶ ἐξ ἐλαττόνων τριγώνων, ταύτῃ
[4]	συνέστηκε λόγος, φύσει ἐνυπάρχων· οὐκοῦν	ὄντος	καὶ ἐπιστημονικοῦ λόγου καὶ δοξαστικοῦ,
[7]	ὄντων θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ τοῦ	ὄντος	λαμβάνεσθαι γεωμετρία τε καὶ ἀριθμητικὴ
[4]	Τοῦ νοητοῦ δὲ κόσμου πρώτου	ὄντος	νοητοῦ, τοῦ δ´ αἰσθητοῦ ἀθροίσματος,
[14]	νοεροῦ, ἴσως οὐχ οἵου τε	ὄντος	νοῦ ἄνευ ψυχῆς ὑποστῆναι· τῆς
[35]	καὶ αὐτὰ μετελάμβανε τοῦ μὴ	ὄντος,	οὐκ ἂν ἐχωρίζετο τῶν ἄλλων·
[14]	οὐχ οὕτως ἀκουστέον αὐτοῦ, ὡς	ὄντος	ποτὲ χρόνου, ἐν ᾧ οὐκ
[5]	ὄντος· ἀφ´ οὗ ἀρξάμενος ἐναργοῦς	ὄντος	συνθήσω τοιαύτην ἀπόδειξιν· εἰ ἡ
[2]	ἀνδρείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ. ~Διττοῦ δ´	ὄντος	τοῦ βίου, τοῦ μὲν θεωρητικοῦ
[29]	ἐπιθυμητικὸν τῆς σωφροσύνης. Ἑτέρου γὰρ	ὄντος	τοῦ τε λογιστικοῦ καὶ θυμικοῦ
[30]	πρὸς φιλαργυρίαν, καὶ ἄλλως ἀδυνάτου	ὄντος	τοῦ ὑφεστάναι τινὰ ἄνθρωπον πάσῃ
[7]	ψυχὴν καὶ πρὸς ἐπίσκεψιν τῶν	ὄντων	ἀκρίβειαν παρεχομένη· τό τε περὶ
[14]	τῇ ψυχῇ, τὰς ἁπάντων τῶν	ὄντων	ἀρχὰς εἰκότως ἐγκατέταξεν αὐτῇ, ἵν´
[32]	Ἐπιθυμίας δὴ καὶ φόβου μὴ	ὄντων	ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται τὸ μηδὲ
[10]	ἐξ ὕλης ὑπάρχοι· ὧν ἀτόπων	ὄντων	ἀσώματον αὐτὸν ὑποληπτέον· καὶ γάρ,
[3]	καλεῖται δὲ ἡ μὲν τῶν	ὄντων	γνῶσις θεωρητική, ἡ δὲ περὶ
[14]	καὶ χρόνου καὶ δεῖξιν τῶν	ὄντων,	ἑπτὰ ὄντα. Καὶ γὰρ τὸν
[7]	προοίμιόν τι πρὸς τὴν τῶν	ὄντων	θεωρίαν· ἐφιέμεναι γὰρ τοῦ ὄντος
[3]	τε τῇ θέᾳ τῇ τῶν	ὄντων,	καὶ ἐν τῇ πράξει τῶν
[14]	πεποίηται. Ἐπεὶ γὰρ ἕκαστα τῶν	ὄντων	κρίνομεν τῇ ψυχῇ, τὰς ἁπάντων
[6]	Ἱππίαν. Τῶν δὲ κατηγορικῶν σχημάτων	ὄντων	τριῶν, καὶ τοῦ μὲν πρώτου,
[31]	αὐτὴν ἠρεμοῦσαν. Καίτοι δὲ ἀκουσίων	ὄντων	τῶν ἀδικημάτων. κολαστέον τοὺς ἀδικοῦντας
[34]	καὶ δευτέραν τὴν τιμοκρατικήν, φιλοτίμων	ὄντων	τῶν ἀρχόντων, καὶ τρίτην τὴν
[26]	ἄπειρον γὰρ τοῦτο, ἀπείρων μὲν	ὄντων	τῶν γεννωμένων, ἀπείρων δὲ τῶν
[27]	οἰομένοις δὲ σαφῶς ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν	ὄντων.	Ὡς γὰρ τούτους, τυχόντας τῆς
[34]	βασιλεῖς ἀπό τινος θείας μοίρας	ὄντως	φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ καὶ μετὰ
[19]	διαδιδομένη δὲ μέχρι ψυχῆς πληγή,	ὀξεῖα	μὲν ἡ ταχέως κινουμένη, βαρεῖα
[19]	μὲν κυκῶντάς τε καὶ σπαράττοντας	ὀξεῖς,	τοὺς δὲ ἐκθερμαίνοντας καὶ εἰς
[17]	ἐγένετο ἔκ τε ἁλμυροῦ καὶ	ὀξέος	οἷον ζυμώματος. Περιέθηκαν δὲ μυελῷ
[7]	γένοιτ´ ἂν ἡμῖν. Δεῖ γὰρ	ὀξέως	ἀπὸ τῶν ὁρατῶν καὶ ἀπὸ
[6]	τῇδε ἢ τῇδε τῇ ψυχῇ,	ὀξέως	τε αἰσθάνηται καὶ ὁποῖος ὑπὸ
[22]	ἱερὰν νόσον ἐπάγει, τὸ δὲ	ὀξὺ	καὶ ἁλμυρὸν φλέγμα τῶν ἐν
[19]	δὲ χυμῶν διαφοραὶ ἑπτά· γλυκύς,	ὀξύς,	στρυφνός, αὐστηρός, ἁλμυρός, δριμύς, πικρός·
[7]	κεφαλαίων. Αὕτη τοίνυν καὶ πρὸς	ὀξύτητα	διανοίας παρελήφθη ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος,
[19]	αἰτίοις συνίσταται. Τὸ μὲν γὰρ	ὀξύτητι	τῶν μερῶν καὶ τραχύτητι διατέμνον
[10]	καλλίων ὁ αἴτιος τούτου καὶ	ὅπερ	ἂν ἔτι ἀνωτέρω τούτων ὑφέστηκεν,
[4]	καὶ τὸ ἐκ τούτων ἀποτελούμενον,	ὅπερ	εἴποι ἄν τις κρίσιν. Κυρίως
[10]	καὶ τοῦ σὺν αὐτῇ εἴδους,	ὅπερ	ἐξομοιοῦται ταῖς ἰδέαις καὶ μετέχει
[3]	καὶ εἰς τρίτον τὸ ῥητορικόν,	ὅπερ	ἐστὶ περὶ τὸ ἐνθύμημα, ὃ
[3]	τοῦτο δὲ εἰς τὸ ἀποδεικτικόν,	ὅπερ	ἐστὶ περὶ τὸν ἀναγκαῖον συλλογισμόν,
[4]	κατὰ τὴν αἴσθησιν τύπος ἐγγένηται,	ὅπερ	ἐστὶν αἴσθησις, ἔπειτα οὗτος μὴ
[10]	τὰ νοούμενα· οὐ γὰρ ὢν	ὅπερ	ἐστὶν ἡ νόησις, παρέχει αὐτῇ
[27]	καὶ θεωρίᾳ τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ,	ὅπερ	θεόν τε καὶ νοῦν τὸν
[35]	μετὰ συνεμφάσεως τῆς πρὸς ἕτερον	ὅπερ	καί τῳ τρόπῳ ὄντι παρέπεται·
[10]	καὶ τὸ ἀσώματον αὐτὸ εἶναι.	Ὅπερ	κἀκ τούτων ἀποδειχθήσεται· εἰ γὰρ
[18]	αὐτοῖς τοῦ πυρὸς τὸ φωτοειδές,	ὅπερ	λεῖον ὑπάρχον καὶ πυκνὸν ἀδελφὸν
[2]	τὸ πάθημα αὐτῆς φρόνησις ὠνόμασται,	ὅπερ	οὐχ ἕτερον εἴποι ἄν τις
[3]	συλλογισμός, καὶ προσέτι τὰ σοφίσματα·	ὅπερ	προηγούμενον μὲν οὐκ ἂν εἴη
[5]	εἶτα εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητος,	ὅπερ	τίθενται ὡς ὁμολογούμενον, τοῦ ἀγενήτου
[34]	οἰκείας δεῖσθαι καὶ ἀγωγῆς καὶ	ὁπλίσεως.	Οἱ μὲν γὰρ παραθαλάττιοι καὶ
[34]	πρὸς πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο ἂν καὶ	ὅπλισιν	ἢ κουφοτέραν, ὡς οἱ ὄρειοι,
[6]	ὀρθῶς ὀνομάζειν οὐ κατὰ θέσιν	ὁποιανοῦν	γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ κατὰ τὴν
[6]	Μήτε γὰρ τὴν θέσιν τὴν	ὁποιάνποτε	τοῦ ὀνόματος αὐτάρκη εἶναι καὶ
[32]	διοριστέον καὶ περὶ τοῦ πάθους,	ὁποιόν	τι ὑπάρχει. Ἔστι τοίνυν πάθος
[35]	τοῦτο, εἴτε πολεμητέον, εἴτε μή.	~Ὁποῖος	δέ ἐστιν ὁ φιλόσοφος προειρημένου,
[6]	ψυχῇ, ὀξέως τε αἰσθάνηται καὶ	ὁποῖος	ὑπὸ τίνων λόγων καὶ ὁποίων
[13]	τρίγωνα συνελθόντα τετράγωνον ποιεῖ, ἐξ	ὁποίων	ἓξ τετραγώνων ὁ κύβος συνίσταται·
[6]	ὁποῖος ὑπὸ τίνων λόγων καὶ	ὁποίων	πείθεσθαι δύναται, οὗτος, εἰ προσλάβοι
[13]	δωδεκαέδρῳ τριακοσίων ἑξήκοντα εὑρισκομένων τριγώνων,	ὁπόσαι	καὶ ἐν τῷ ζῳδιακῷ μοῖραι
[4]	ἐστι συμπλοκὴ μνήμης καὶ αἰσθήσεως.	Ὁπόταν	γὰρ ἐντύχωμεν αἰσθητῷ τινι πρῶτον
[4]	ἀπαγγελτικὸν προηγουμένως τῆς πεπονθυίας δυνάμεως·	ὁπόταν	δὲ ἐν τῇ ψυχῇ διὰ
[2]	ὁ σπουδαῖος ἐπὶ τὰ κοινά,	ὁπόταν	εἰδῇ κακῶς διοικούμενα πρὸς τινῶν
[28]	λέγει, ποτὲ δ´ ἕπεσθαι, ὡς	ὁπόταν	εἴπῃ· ὁ μὲν δὴ θεός,
[26]	τῶν ἕξεων· κατ´ ἐνέργειαν δὲ	ὁπόταν	ἐνεργῇ ἀπὸ τῆς ἕξεως ἐκείνης,
[14]	τέλειος ἀριθμὸς καὶ χρόνος συμπεραιοῦται	ὁπόταν	ἐπὶ τὸ αὐτὸ σημεῖον πάντες
[26]	ἑνός τινος ἢ δυοῖν τούτων,	ὁπόταν	μάθῃ καὶ κτήσηταί τινα τῶν
[34]	εἶναι πολιτείας, τήν τε ἀριστοκρατικήν,	ὁπόταν	οἱ ἄριστοι ἄρχωσι. καὶ δευτέραν
[28]	ἑξῆς· ποτὲ δὲ ἀμφότερα, ὡς	ὁπόταν	φῇ· τὴν δὲ θεῷ ἑπομένην
[10]	αἰσθήσεως πάθους ἐμπιπλάμενοι, ὥστε καὶ	ὁπότε	νοεῖν προαιροῖντο τὸ νοητόν, ἐμφανταζόμενον
[26]	ἐφ´ ἡμῖν κατὰ τὴν ἐφ´	ὁπότερον	ῥοπὴν λαμβάνει τὸ ἀληθεύειν ἢ
[14]	κάρου τινὸς βαθέος ἢ ὕπνου,	ὅπως	ἀποβλέπουσα πρὸς τὰ νοητὰ αὐτοῦ
[16]	εἱμαρμένους εἶπεν αὐταῖς νομοθέτου τρόπον,	ὅπως	αὐτὸς ἀναίτιος ᾖ· ὅτι τὰ
[7]	περί τε κινήσεως καὶ φορᾶς	ὅπως	ἔχει. Προκείσθω δὲ ἡ τοῦ
[23]	σηραγγώδη τε καὶ σπόγγῳ παραπλήσιον	ὅπως	ἔχοι τι μάλαγμα πηδῶσα ἡ
[23]	δὲ σπλῆνα τοῦ ἥπατος χάριν,	ὅπως	καθαίρῃ τε αὐτὸ καὶ παρέχῃ
[10]	νόησις ἡ κατὰ ἀφαίρεσιν τούτων,	ὅπως	καὶ σημεῖον ἐνοήσαμεν κατὰ ἀφαίρεσιν
[16]	θεοῖς ἐπέταξε τὴν τούτων ποίησιν,	ὅπως	μὴ ὑπ´ αὐτοῦ πλασθέντα ἀθάνατα
[12]	αὐτοῦ καὶ σχήμασιν, ὥστε διακρῖναι	ὅπως	νῦν ἔχει πῦρ τε καὶ
[6]	τῶν πράξεων, ὥστε οὐχ ὁ	ὁπωσδήποτε	λέγων ὀρθῶς ἂν λέγοι, ἀλλ´
[27]	ὑπελάμβανε τυγχάνειν τῆς προσρήσεως τῷ	ὁπωσοῦν	μετέχειν ἐκείνου τοῦ πρώτου καὶ
[27]	ἄν τις. Πάντα γὰρ τὰ	ὁπωσοῦν	παρ´ ἀνθρώποις ἀγαθὰ νομιζόμενα ταύτης
[32]	καὶ ἐπιτεινόμενα καὶ ἀνιέμενα καὶ	ὁπωσποτοῦν	ἔχοντα διημαρτημένα ὄντα τυγχάνει, μετριότητα
[10]	παρέχων δὲ τῇ μὲν τὸ	ὁρᾶν,	τοῖς δὲ τὸ ὁρᾶσθαι, τοῦτον
[29]	οὐδεὶς δὲ δύναται τὸ ἀγαθὸν	ὁρᾶν	ὑπὸ δειλίας ἐπισκοτούμενος καὶ τῶν
[12]	καὶ εὐκινητότατον· καὶ ἐπεὶ οὔτε	ὁράσεως	ἐδεῖτο οὔτε ἀκοῆς οὔτε μὴν
[30]	τρόπον μεσότητες ἂν εἶεν, τῷ	ὁρᾶσθαι	περὶ πάσας ἢ τάς γε
[10]	τὸ ὁρᾶν, τοῖς δὲ τὸ	ὁρᾶσθαι,	τοῦτον ἔχει τὸν λόγον ὁ
[10]	λόγον ὁ ἥλιος πρὸς τὴν	ὅρασιν	καὶ τὰ ὁρώμενα, οὐκ ὢν
[10]	καὶ ὁ ἥλιος εἰς τὴν	ὅρασιν,	ὅταν αὐτῷ προσβλέπῃ, καὶ ὡς
[14]	ἑπτὰ σώματα ὁ θεὸς δημιουργήσας	ὁρατὰ	ἐκ πυρώδους τῆς πλείστης οὐσίας
[24]	τὸν αὐτὸν χρόνον δυναμένων συστῆναι.	Ὁρᾶται	δέ γε ἐπὶ μὲν τῆς
[30]	ἔνδειαν, ὡς ἐπὶ τῆς ἐλευθεριότητος	ὁρᾶται	ἐπὶ θάτερα μὲν μικρολογία, ἐπὶ
[18]	τὸ λαιὸν καὶ τὸ δεξιὸν	ὁρᾶται,	ἐφ´ ὧν δὲ κατὰ ἴσον,
[2]	ἃ κατὰ τὸν θεωρητικὸν βίον	ὁρᾶται,	μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων ἤθη. Ἥξει
[18]	συμπαγὲς τῷ ἔξωθεν, ὅμοιον ὁμοίῳ,	ὁρατικὴν	αἴσθησιν παρέχεται· ὅθεν καὶ τοῦ
[15]	ἕκαστον τῶν στοιχείων, οἱ μὲν	ὁρατοί,	οἱ δὲ ἀόρατοι, ἔν τε
[13]	καὶ ψυχῆς, ὧν τὸ μὲν	ὁρατὸν	καὶ ἁπτόν, ἡ δὲ ἀόρατός
[25]	δὲ σῶμα πᾶν τοὐναντίον αἰσθητόν,	ὁρατόν,	σκεδαστόν, συντεθόν, πολυειδές. Καὶ γὰρ
[12]	γῆς οὐχ οἷόν τε οὔτε	ὁρατόν	τι εἶναι οὔτε ἁπτόν· κατὰ
[12]	καὶ πάντως ἁπτόν τε καὶ	ὁρατόν,	χωρὶς δὲ πυρὸς καὶ γῆς
[7]	Δεῖ γὰρ ὀξέως ἀπὸ τῶν	ὁρατῶν	καὶ ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν μεταβαίνειν
[12]	τινός. οὐ προσῆψεν αὐτῷ τοιαῦτα	ὄργανα	πρὸς ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος δὲ τὰς
[17]	πρόσωπον ἔθεσαν τὰ τῶν αἰσθητηρίων	ὄργανα,	ὑπηρεσίαν ἐκτελέσοντα τὴν προσήκουσαν· συνέθεσαν
[4]	τὸ ἀληθὲς κρίνεται, ὃ καὶ	ὄργανον	ἔφαμεν εἶναι. Διττὸς δ´ ἐστὶν
[6]	πράγματος. Ἔστι γὰρ τὸ ὄνομα	ὄργανον	πράγματος οὐχ ὃ ἔτυχεν, ἀλλὰ
[4]	νοῦς, τὸ δὲ δι´ οὗ	ὄργανον	φυσικὸν κριτικὸν προηγουμένως μὲν τῶν
[6]	καὶ διακριτικὸν τῆς ἑκάστου οὐσίας	ὄργανον,	ὡς ἡ κερκὶς τοῦ ὑφάσματος.
[32]	τι παθῶν ἁπλοῦν εἶναι, οἷον	ὀργὴν	λέγω καὶ πόθον καὶ ζῆλον
[30]	γὰρ ὁ μηδὲ γονέων ὑβριζομένων	ὀργιζομένος	εὐπαθὴς ἄν τις εἴη, οὔτε
[33]	συναμφοτέρου, ὀρεγομένη μὲν τοῦ σώματος,	ὀρεγομένη	δὲ καὶ τοῦ κάλλους τῆς
[33]	ἡ δὲ μέση τοῦ συναμφοτέρου,	ὀρεγομένη	μὲν τοῦ σώματος, ὀρεγομένη δὲ
[34]	ὅπλισιν ἢ κουφοτέραν, ὡς οἱ	ὄρειοι,	ἢ βαρυτέραν, ὡς ἐν γεωλόφοις
[10]	αὐτῷ προσβλέπῃ, καὶ ὡς τὸ	ὀρεκτὸν	κινεῖ τὴν ὄρεξιν ἀκίνητον ὑπάρχον·
[29]	περὶ τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς	ὀρέξεις	καὶ τὴν εὐπείθειαν αὐτῶν πρὸς
[29]	τεταγμένως καὶ εὐπειθῶς ἔχουσιν αἱ	ὀρέξεις	πρὸς τὸ φύσει δεσποτικόν, τουτέστι
[10]	ὡς τὸ ὀρεκτὸν κινεῖ τὴν	ὄρεξιν	ἀκίνητον ὑπάρχον· οὕτω γε δὴ
[27]	δὲ τούτων θεωρίας σφοδροτέραν ἕξειν	ὄρεξιν·	οἷς συνῳδόν ἐστι τὸ λέγειν,
[1]	ἐπὶ ταῦτα τρέπων ἑαυτοῦ τὴν	ὄρεξιν	οὐ θαυμάζοι ἂν τὰς ἡδονάς.
[1]	ἂν διδασκαλία γένοιτο. Φιλοσοφία ἐστὶν	ὄρεξις	σοφίας, ἢ λύσις καὶ περιαγωγὴ
[13]	τοῦ σκαληνοῦ μίαν μὲν γωνίαν	ὀρθὴν	ἔχοντος, μίαν δὲ διμοίρου, τὴν
[1]	δὲ αἱ εὐφυΐαι παιδείας μὲν	ὀρθῆς	καὶ τροφῆς τῆς προσηκούσης τυχοῦσαι
[13]	δύο ὑπάρχει τρίγωνα τὰ κάλλιστα	ὀρθογώνια	ὄντα, τὸ μὲν σκαληνόν, τὸ
[6]	τῷ τυχόντι τεθῇ, σημανεῖ τὸ	ὀρθόν,	οἷον εἰ ἵππον θείμεθα ἀνθρώπῳ
[29]	πάθους ποιῇ τι παρὰ τὸν	ὁρθὸν	λόγον, ὑπὸ ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης
[29]	τίς ἐστι λόγος· ὁ δὲ	ὀρθὸς	λόγος ἀπὸ φρονήσεως γίνεται. Καὶ
[4]	δὲ θεωρίας καὶ πράξεως, ὁ	ὀρθὸς	λόγος οὐχ ὁμοίως κρίνει τὰ
[29]	ἐστι, τὸ γὰρ ἔννομον δόγμα	ὀρθός	τίς ἐστι λόγος· ὁ δὲ
[6]	φύσει· μὴ γὰρ ἄλλο τὴν	ὀρθότητα	εἶναι τοῦ ὀνόματος ἢ τὴν
[6]	αὐτάρκη εἶναι καὶ ἀποχρῶσαν πρὸς	ὀρθότητα,	μήτε τὴν φύσιν καὶ τὴν
[6]	δὲ αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν τὴν	ὀρθότητα	τῶν ὀνομάτων, οὐ μὴν ἁπλῶς
[29]	δόγματος ἐννόμου διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου	ὀρθοῦ	διασωστική ἐστι, τὸ γὰρ ἔννομον
[28]	ἀμείνων δ´ ἐστὶ ταύτης· ὅθεν	ὀρθῶς	ἄν τις φαίη, τὴν μὲν
[6]	ὥστε οὐχ ὁ ὁπωσδήποτε λέγων	ὀρθῶς	ἂν λέγοι, ἀλλ´ εἰ οὕτω
[6]	λόγου μέρος τὸ ὄνομα, τὸ	ὀρθῶς	καὶ μὴ ὀρθῶς ὀνομάζειν οὐ
[6]	ὄνομα, τὸ ὀρθῶς καὶ μὴ	ὀρθῶς	ὀνομάζειν οὐ κατὰ θέσιν ὁποιανοῦν
[6]	τοῦτο ὑπάρξει τὸ τοῖς ὀνόμασιν	ὀρθῶς	χρῆσθαι· ὡς γὰρ κερκίδι χρήσαιτ´
[20]	μὲν ἄνω καὶ κάτω οὐδαμῶς	ὁρίζειν	προσήκει· οὐδὲν γὰρ εἶναι τὸ
[9]	τούτου μορφὴν τῇ ὕλῃ περιτίθησιν.	Ὁρίζονται	δὲ τὴν ἰδέαν παράδειγμα τῶν
[6]	ἀνὴρ καὶ θαυμαστὴς τῆς τε	ὁριστικῆς	καὶ διαιρετικῆς πραγματείας, αἳ πᾶσαι
[3]	τε τὸ διαιρετικὸν καὶ τὸ	ὁριστικὸν	καὶ τὸ ἐπαγωγικὸν καὶ τὸ
[5]	τὸ μὲν διαιρετικόν, τὸ δὲ	ὁριστικόν,	τὸ δὲ ἀναλυτικόν, καὶ προσέτι
[5]	ἕκαστον ἢ ἄνωθεν διαιρετικῶς καὶ	ὁριστικῶς	ἢ κάτωθεν ἀναλυτικῶς, τὰ δὲ
[31]	εἰ δέ τις ἐπὶ κακίαν	ὁρμᾷ,	πρῶτον μὲν οὐχ ὡς ἐπὶ
[31]	ταύτῃ ἀκουσίως ἐλεύσεται· ἀδύνατον γὰρ	ὁρμᾶν	τινὰ ἐπὶ κακὰ βουλόμενον ἔχειν
[31]	ἂν εἴη ἡ ἀρετή, καθ´	ὁρμήν	τινα συνισταμένη διάπυρον καὶ γενναίαν
[31]	οὐχ ὡς ἐπὶ κακίαν αὐτὴν	ὁρμήσει,	ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἀγαθόν· εἰ
[25]	εἰς τὸ ἐπιθυμητικόν, ἡ δὲ	ὁρμητικὴ	εἰς τὸ θυμοειδές. ~Περὶ δὲ
[25]	ἂν καλοῖτο, καὶ μὴν τὸ	ὁρμητικόν	τε, ὃ καὶ παραστατικὸν ἄν
[33]	ἐκ τῶν προθέσεων αὐτοῦ καὶ	ὁρμῶν,	εἰ εὐγενεῖς, εἰ ἐπὶ τὸ
[22]	δὲ καὶ τὸ δάκρυον ὥσπερ	ὀρόν	τινα φλέγματος· τὸ δὲ φλέγμα
[5]	τῷ γένει τῷ ἐξ αὐτῶν,	ὅρον	ἀνθρώπου γίνεσθαι. Ἀναλύσεως δὲ εἴδη
[6]	ὁ ἄνθρωπος ζῷον, τὸν ἄνθρωπον	ὅρον	φαμὲν καὶ τὸ ζῷον) καὶ
[6]	φασί, καθ´ ὃ ὁ κοινὸς	ὅρος	ἀμφοτέροις τοῖς ἄκροις ἕπεται, οὕτως
[6]	τρίτου, ἐν ᾧ ὁ κοινὸς	ὅρος	ἀμφοτέροις ὑπόκειται (ὅρους δέ φημι
[6]	δεύτερον, καθ´ ὃ ὁ κοινὸς	ὅρος	ἀμφοτέρων ἡγεῖται, ἐν τῷ Φαίδωνι
[6]	δευτέρου, ἐν ᾧ ὁ κοινὸς	ὅρος	ἀμφοτέρων κατηγορεῖται, τοῦ δὲ τρίτου,
[5]	οὐκ ἂν γένοιτο, ὁ δὲ	ὅρος	ἐκ διαιρέσεως γεννᾶται τοῦτον τὸν
[6]	πρώτου, ἐν ᾧ ὁ κοινὸς	ὅρος	τοῦ μὲν κατηγορεῖται, τῷ δὲ
[23]	τοῦ τε πρὸς τὸν ὀμφαλὸν	ὅρου	καὶ τῶν φρενῶν, καταδήσαντες ὥσπερ
[5]	τὴν οὐσίαν· τοῦτο δὲ ἄνευ	ὅρου	οὐκ ἂν γένοιτο, ὁ δὲ
[6]	ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις ὑπόκειται	(ὅρους	δέ φημι τὰ μέρη τῶν
[12]	τὰς ἐπιστήμας γίνεσθαι καὶ τοὺς	ὅρους·	παρὰ πάντας γὰρ ἀνθρώπους ἄνθρωπόν
[5]	τοῦτον τὸν τρόπον· τοῦ μέλλοντος	ὅρῳ	ὑποπίπτειν πράγματος δεῖ τὸ γένος
[8]	εἰδῶν, ἃ δεῖ αὐτὸ δέξασθαι·	ὁρῶμεν	δὲ καὶ τοὺς τὰ ἀλείμματα
[30]	τινὰ ὑπαγορεύει ὑπ´ αὐτῶν μὴ	ὁρώμενα,	οἱ δὲ πείθονται αὐτῷ· ὁ
[10]	πρὸς τὴν ὅρασιν καὶ τὰ	ὁρώμενα,	οὐκ ὢν αὐτὸς ὄψις, παρέχων
[7]	τὸν νοῦν προσέχοντες ἀπὸ τῶν	ὁρωμένων	ἐπὶ τὴν ἀόρατον καὶ νοητὴν
[14]	οὐσιῶν ἐφάπτεσθαι δύναται τῇ νοήσει·	ὁρῶν	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν
[27]	ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς δέ τινας σκιὰς	ὁρῶσι	τῶν παρ´ ἡμῖν σωμάτων, οἰομένοις
[14]	ὡς ἂν εἰκόνα τοῦ αἰῶνος,	ὅς	ἐστι μέτρον τοῦ αἰωνίου κόσμου
[28]	δὴ ὑπὸ θεῶν ποτὲ ἀμελεῖται,	ὃς	ἂν προθυμεῖσθαι θέλῃ δίκαιος γενέσθαι
[12]	δὲ δεσμὸς ὁ τῆς ἀναλογίας,	ὃς	ἑαυτόν τε καὶ τὰ συνδούμενα
[10]	τοῦ νοῦ αὐτῆς αἴτιος ὑπάρχων·	ὃς	κοσμηθεὶς ὑπὸ τοῦ πατρὸς διακοσμεῖ
[28]	μὴ τῷ μὰ Δία ὑπερουρανίῳ,	ὃς	οὐκ ἀρετὴν ἔχει, ἀμείνων δ´
[31]	οὔτε φόβῳ μείζονος κακοῦ. Καὶ	ὅσα	δὴ ἀδικεῖ ὁ φαῦλος, ἀκούσια
[18]	κατόπτρων εἰδωλοποιΐας καὶ τῶν ἄλλων	ὅσα	διαφανῆ καὶ λεῖα οὐκ ἄλλως
[1]	πρῶτον μὲν πρὸς τὰ μαθήματα,	ὅσα	δύναται προσοικειοῦν καὶ προσάγειν αὐτὸν
[3]	καὶ τὰ πρῶτα αἴτια καὶ	ὅσα	θεῖα θεολογικὸν καλεῖται, τὸ δὲ
[15]	καὶ ὀνείρατα καὶ χρησμοὶ καὶ	ὅσα	κατὰ μαντείαν ὑπὸ θνητῶν τεχνιτεύεται.
[32]	δὲ ἥμερα· καὶ ἥμερα μὲν	ὅσα	κατὰ φύσιν ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ
[15]	ἐκείνου ἐντολὴν καὶ μίμησιν πράττοντες	ὅσα	πράττουσιν, ἀφ´ ὧν κληδόνες καὶ
[32]	καὶ πόθον καὶ ζῆλον καὶ	ὅσα	τοιαῦτα· ἐν τούτοις γὰρ ἐνορᾶται
[4]	φέρε Σωκράτης, ἵππος, πῦρ, καὶ	ὅσα	τοιαῦτα· καὶ τοῦτο καλεῖται δόξα,
[32]	γινομένας· καὶ τὰς μὲν αἰσχράς,	ὅσαι	ἀκόλαστοί τε καὶ μετὰ ἀδικίας,
[35]	ἐχωρίζετο τῶν ἄλλων· νῦν δὲ	ὅσαπερ	ἐστὶ τὰ ὄντα, τοσαυταχῶς καὶ
[28]	τὸ φρόνιμον καὶ δίκαιον καὶ	ὅσιον	εἶναι, ὡς ἐν Θεαιτήτῳ· διὸ
[28]	δυνατόν· ὁμοίωσις δὲ δίκαιον καὶ	ὅσιον	μετὰ φρονήσεως γενέσθαι· ποτὲ δὲ
[19]	αἴσθησιν συνέστη· ἔστι δὲ ἡ	ὀσμή	τι κατιὸν ἀπὸ τῶν ἐν
[19]	ἔχει πρόσρησιν. Πᾶσαν δὲ τὴν	ὀσμὴν	ἀέρος μὲν εἶναι παχυτέραν, ὕδατος
[19]	οἷς εἰκότως λέγεται τὸ τῆς	ὀσμῆς	γένος, ὅτι τούτων ἐστὶ τῶν
[19]	μυκτήρων δύναμις πρὸς τὴν τῶν	ὀσμῶν	αἴσθησιν συνέστη· ἔστι δὲ ἡ
[28]	γενέσθαι καὶ ἐπιτηδεύων ἀρετὴν εἰς	ὅσον	δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν
[17]	μὲν τὸ ὀστοῦν, τοῖς δὲ	ὀστοῖς	πρὸς σύνδεσιν αὐτῶν νεῦρα· καὶ
[17]	βαφέντων· τὰ δὲ νεῦρα ἐξ	ὀστοῦ	καὶ σαρκός· αὐτὴ δὲ ἡ
[17]	σπέρματος γένεσιν ἐσόμενον· τὸ δὲ	ὀστοῦν	ἐκ γῆς καὶ μυελοῦ δευθέντων
[17]	Περιέθηκαν δὲ μυελῷ μὲν τὸ	ὀστοῦν,	τοῖς δὲ ὀστοῖς πρὸς σύνδεσιν
[19]	εἰς ἄλληλα ἀμειβόντων ἡ τῆς	ὀσφρήσεως	αἴσθησις συντελεῖται. Τήν γε μὴν
[31]	τὸ ἀδικεῖν ἀκούσιον ἂν εἴη,	ὅσῳ	καὶ μεῖζον κακὸν ἂν τυγχάνοι
[31]	τὸ δὲ ἀδικεῖν τοσούτῳ κάκιον,	ὅσῳπερ	καὶ αἴσχιον· λυσιτελεῖ δὲ τῷ
[10]	ὁ ἥλιος εἰς τὴν ὅρασιν,	ὅταν	αὐτῷ προσβλέπῃ, καὶ ὡς τὸ
[7]	πρὸς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ γνῶσιν,	ὅταν	γέ τις μὴ πράξεως ἕνεκα
[33]	οὕτως ἔχοντι ὡς νῦν ἔχει·	ὅταν	δ´ ἕλῃ τὸν ἐρώμενον, χρήσεται
[14]	ἀνόμοιον, ὡς Ἡρακλείτῳ τῷ φυσικῷ.	Ὅταν	δὲ εἴπῃ γενητὸν εἶναι τὸν
[4]	ἄλληλα γενόμενα, ἀληθὴς γίνεται δόξα,	ὅταν	δὲ παραλλάξῃ, ψευδής. Ἂν γὰρ
[4]	κηρίνῳ ἐκμαγείῳ ὁ Πλάτων ἀπεικάζει.	Ὅταν	δὲ τὰ δοξασθέντα ἐξ αἰσθήσεως
[29]	δὲ εἴη ἂν τὸ λογιστικόν·	ὅταν	δὲ φῶμεν τάξιν τινὰ εἶναι
[34]	ἐπανάξειν τὰς πόλεις τὸ τηνικάδε,	ὅταν	ἕκαστον μέρος αὐτονομῇ, ὥστε προβουλεύειν
[5]	φωνῆς τομὴ εἰς σημαινόμενα, ὡς	ὅταν	ἓν καὶ ταὐτὸν ὄνομα εἰς
[33]	εὔνοιαν ἀντίστροφον· αὕτη δὲ ὑφίσταται,	ὅταν	ἐπίσης ἑκάτερος βούληται τὸν πλησίον
[4]	τῇ νεωστὶ γενομένῃ αἰσθήσει· καὶ	ὅταν	μὲν συμφωνήσῃ ταῦτα κατ´ ἄλληλα
[6]	τὰς διαφορὰς κατὰ τοῦτο θεωρεῖσθαι.	Ὅταν	οὖν τις ἀκριβῶς κατίδῃ τὰς
[4]	τις οὖσα ἐναποκειμένη τῇ ψυχῇ.	Ὅταν	οὖν φῶμεν τὴν νόησιν ἀρχὴν
[24]	τόδ´ ἤδη θεῖον ἀνθρώποις κακόν,	Ὅταν	τις εἰδῇ τἀγαθόν, χρῆται δὲ
[5]	δὲ συμβεβηκότων εἰς ὑποκείμενα, ὡς	ὅταν	φῶμεν τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν
[5]	δὲ ὑποκειμένων εἰς συμβεβηκότα, ὡς	ὅταν	φῶμεν τῶν ἀνθρώπων τοὺς μὲν
[27]	τοῖς φαύλως αὐτοῖς χρωμένοις· ἔσθ´	ὅτε	δὲ αὐτὰ καὶ θνητὰ ὠνόμαζεν
[32]	ἐγγίνεται πολλάκις καὶ ἀντιτείνουσιν· ἔσθ´	ὅτε	δὲ καὶ γινώσκοντες ὅτι οὐ
[4]	ἁπλῆ καὶ πτέρωμα ψυχῆς, ἐσθ´	ὅτε	δὲ καὶ μνήμη. Ἐκ δὲ
[4]	τοιοῦτον ὁ Πλάτων καλεῖ, ἔσθ´	ὅτε	δὲ καὶ φαντασίαν· τὴν δὲ
[4]	νῦν λεγομένην φαμέν, ἀλλὰ τὴν	ὅτε	χωρὶς τοῦ σώματος ἦν ἡ
[10]	ἀγαθοῦ αἴτιος ὤν· καλὸν δέ,	ὅτι	αὐτὸς τῇ ἑαυτοῦ φύσει τέλεόν
[25]	εἰσίν, ἀθάνατος ἂν εἴη ψυχή·	ὅτι	δὲ αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις, τοῦτον
[9]	θεοῦ αἰωνίους τε καὶ αὐτοτελεῖς.	Ὅτι	δέ εἰσιν αἱ ἰδέαι, καὶ
[27]	τῷ ἔχοντι κακὸν ἐν Εὐθυδήμῳ.	Ὅτι	δὲ καὶ τὰς ἀρετὰς ἡγεῖτο
[2]	δὲ καὶ ἀναγκαῖος ὁ πρακτικός·	ὅτι	δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει, ἐντεῦθεν
[24]	ἧπαρ διαφθορὰς εἰς αὐτὸν δέχεσθαι.	~Ὅτι	δὲ τριμερής ἐστιν ἡ ψυχὴ
[29]	τὴν σωφροσύνην, τοιοῦτόν τι παρίσταμεν,	ὅτι	δύναμίς τίς ἐστι, καθ´ ἣν
[14]	τὰ σώματα μεριστὴν ὑπεστήσατο, ἐμφαίνων	ὅτι	ἑκατέρας τῶν οὐσιῶν ἐφάπτεσθαι δύναται
[14]	τῶν ἐκείνου νοημάτων. Δῆλον οὖν	ὅτι	ζῷον ἂν εἴη ὁ κόσμος
[25]	ζωὴν ἀεὶ ἐνεργοῦσαν καθ´ αὑτήν.	Ὅτι	μὲν οὖν αἱ λογικαὶ ψυχαὶ
[30]	παθητικὸν ἀρεταὶ οὐχ ὑπάρχουσι διδακταί,	ὅτι	μήτε τέχναι μήτε ἐπιστῆμαι εἰσίν·
[35]	ὁ σοφιστὴς τῷ μὲν τρόπῳ,	ὅτι	μισθαρνίᾳ τῶν νέων καὶ τῷ
[35]	καὶ ἀγαθός· τῇ δὲ ὕλῃ,	ὅτι	ὁ μὲν φιλόσοφος περὶ τὰ
[33]	ἀλλὰ μᾶλλον κωλύων καὶ ἐνδεικνύμενος	ὅτι	οὐ βιωτὸν αὐτῷ οὕτως ἔχοντι
[32]	Ἄλογος μὲν οὖν εἴρεται κίνησις,	ὅτι	οὐ κρίσεις τὰ πάθη οὐδὲ
[32]	ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ γινώσκοντες	ὅτι	οὐ λυπηρὰ τὰ προσπεπτωκότα οὐδὲ
[30]	Αἱ δὴ τέλειαι ἀρεταὶ δῆλον	ὅτι	οὔτε ἐπιτείνονται οὔτε ἀνίενται, αἱ
[25]	Αὐτοκίνητον δέ φησι τὴν ψυχήν,	ὅτι	σύμφυτον ἔχει τὴν ζωὴν ἀεὶ
[12]	οὐδὲ δύναμιν, διανοηθεὶς πρῶτον μὲν	ὅτι	σωματοειδὲς χρὴ τὸ γενόμενον εἶναι
[16]	τρόπον, ὅπως αὐτὸς ἀναίτιος ᾖ·	ὅτι	τὰ πάθη ἀπὸ σώματος προσφύσεται
[32]	καὶ λύπης φησὶν ὁ Πλάτων,	ὅτι	ταῦτα τὰ πάθη φύσει πως
[28]	πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν	ὅτι	τάχιστα· φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ
[7]	φυσικόν, τὸ δὲ μαθηματικόν· καὶ	ὅτι	τοῦ μὲν θεολογικοῦ τέλος ἡ
[19]	λέγεται τὸ τῆς ὀσμῆς γένος,	ὅτι	τούτων ἐστὶ τῶν οὐδέπω μεταβολὴν
[5]	τὸ τὴν οὐσίαν ἐπιβλέπειν παντὸς	ὁτουοῦν,	ἔπειτα περὶ τῶν συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ
[15]	πράττουσιν, ἀφ´ ὧν κληδόνες καὶ	ὀττεῖαι	καὶ ὀνείρατα καὶ χρησμοὶ καὶ
[25]	ἐπιὼν τὸν τρόπον. Ἡ ψυχὴ	ὅτῳ	ἂν προσγένηται, ἐπιφέρει τούτῳ τὸ
[33]	μᾶλλον κωλύων καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι	οὐ	βιωτὸν αὐτῷ οὕτως ἔχοντι ὡς
[25]	τοῦτον ἂν ἐπαχθείημεν τὸν τρόπον·	οὐ	γὰρ ἂν ἄλλως μάθησις ὑποσταίη,
[8]	ἴδιον σχῆμα ἔχουσαν μηδὲ ποιότητα.	Οὐ	γὰρ γένοιτ´ ἄν τι εὖ
[28]	ἐν τῷ τελευταίῳ τῆς Πολιτείας·	οὐ	γὰρ δὴ ὑπὸ θεῶν ποτὲ
[6]	τῇ τοῦ πράγματος φύσει κείμενον·	οὐ	γὰρ δήπου ἂν τὸ τυχὸν
[10]	ἐξ ὕλης εἶναι καὶ εἴδους·	οὐ	γὰρ ἔσται ἁπλοῦς οὐδὲ ἀρχικός·
[10]	ποιότητος τοιοῦτον ἀποτετελεσμένον) οὔτε ἄποιον	(οὐ	γὰρ ἐστέρηται τοῦ ποιὸν εἶναι
[30]	λόγον, οὐ τὸν ἐν αὑταῖς·	οὐ	γὰρ ἔχουσιν· ἀλλὰ κατὰ τὸν
[10]	συμβέβηκέ τι αὐτῷ, οὔτε κακόν	(οὐ	γὰρ θέμις τοῦτο εἰπεῖν) οὔτε
[25]	σώματι, πιθανώτατον ἀίδιον αὐτὴν εἶναι,	οὐ	γὰρ οἷόν τέ τι τὸ
[10]	τὴν ἔννοιαν αὐτοῦ) οὔτε ποιόν	(οὐ	γὰρ ποιωθέν ἐστι καὶ ὑπὸ
[34]	κατὰ τρόπον διοικήσειν αὐτοὺς πάντα·	οὐ	γάρ ποτε κακῶν λήξειν τὰ
[30]	ἐφ´ ἱκανὸν προκόπτοντας τοιούτους εἶναι·	οὐ	γὰρ ῥᾴδιον εὐθέως ἀπὸ κακίας
[32]	τἆλλα δ´ ἐκ τούτων πέπλασται.	Οὐ	γὰρ συναριθμητέον τούτοις φόβον καὶ
[10]	ψυχῇ νόησιν καὶ τὰ νοούμενα·	οὐ	γὰρ ὢν ὅπερ ἐστὶν ἡ
[4]	ἐπιστημονικοῦ λόγου, περιλήψει τινὶ καὶ	οὐ	διεξόδῳ, τὰ δὲ δεύτερα ὁ
[32]	Πεφυκυιῶν δὲ πολλῶν ἀδοκίμων ἡδονῶν,	οὐ	ζητητέον εἰ τῶν ἁπλῶς ἀγαθῶν
[1]	ταῦτα τρέπων ἑαυτοῦ τὴν ὄρεξιν	οὐ	θαυμάζοι ἂν τὰς ἡδονάς. Δεῖ
[33]	κτήσεται δὲ αὐτὴν ὁ κτώμενος	οὐ	θρύπτων οὐδ´ ἐπαινῶν τὰ παιδικά,
[10]	καὶ σχῆμα καὶ χρῶμα πολλάκις,	οὐ	καθαρῶς τὰ νοητὰ νοοῦσι, θεοὶ
[6]	ὀρθῶς καὶ μὴ ὀρθῶς ὀνομάζειν	οὐ	κατὰ θέσιν ὁποιανοῦν γένοιτ´ ἄν,
[26]	τὸ πρᾶξαι ἢ μή, καὶ	οὐ	κατηνάγκασται τοῦτο, τὸ δὲ ἑπόμενον
[32]	ἐπειδὴ κατ´ ἔμφασιν ἀδιαφόρου πράγματος	οὐ	κινεῖται πάθος· πάντα γὰρ συνίσταται
[32]	μὲν οὖν εἴρεται κίνησις, ὅτι	οὐ	κρίσεις τὰ πάθη οὐδὲ δόξαι,
[32]	ὅτε δὲ καὶ γινώσκοντες ὅτι	οὐ	λυπηρὰ τὰ προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα
[13]	συλλαβὼν ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου	οὐ	μὰ Δία στοιχείων τάξιν ἐπέχοντα
[11]	διαφέρει, ποιότητι δὲ διαφέρει καὶ	οὐ	μὰ Δία σώματι· οὐκ ἄρα
[13]	ἁρμοσθέντων πάντων ἀναλογίᾳ πρὸς ἄλληλα·	οὐ	μένει δὲ ταῦτα διακριθέντα κατὰ
[6]	εἰ ἄρα μὴ ἔχει μέρη,	οὐ	μετέχει σχήματος· καὶ μὴν καὶ
[6]	ὑπάρχειν τὴν ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων,	οὐ	μὴν ἁπλῶς οὐδὲ ὡς ἔτυχεν,
[33]	τινες καὶ ἄλλαι νομιζόμεναι φιλίαι,	οὐ	μὴν καὶ οὖσαι, ὑπὸ τῆς
[11]	ποιότης· ἔτι ποιότης ποιότητι ἐναντίον,	οὐ	μὴν καὶ σῶμα σώματι, σῶμά
[26]	μέν φησιν ἐν εἱμαρμένῃ εἶναι,	οὐ	μὴν πάντα καθειμάρθαι. Ἡ γὰρ
[9]	μὴ ἐκ ταὐτομάτου τοιοῦτός ἐστιν,	οὐ	μόνον ἔκ τινός ἐστι γεγονώς,
[9]	ἀλλὰ καὶ ὑπό τινος, καὶ	οὐ	μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πρός
[32]	προσδοκίᾳ μένων τοῦ τεύξεσθαι ἥδεται,	οὐ	παντελῶς δὲ θαρρῶν οὐδ´ ἔχων
[32]	ἁπλᾶ. Ὅ τε γὰρ φοβούμενος	οὐ	παντελῶς ἐστέρηται ἡδονῆς· οὐδὲ γὰρ
[6]	ἀπόφασις δὲ τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης	οὐ	περιπατεῖ. Τῆς δὲ ἀποφάσεως καὶ
[12]	οὔτε μὴν ἄλλου τοιούτου τινός.	οὐ	προσῆψεν αὐτῷ τοιαῦτα ὄργανα πρὸς
[30]	ὄντας ἄφρονας ὑπάρχειν, περὶ τῶν	οὐ	τελείων ἀρετῶν ποιούμενοι τὸν λόγον.
[14]	περιόδοις ἰδίαις κέχρηνται, αἵτινες θεωρηταὶ	οὐ	τοῖς τυχοῦσιν εἰσίν, ἀλλὰ τοῖς
[30]	πράττουσι τὰ καλὰ κατὰ λόγον,	οὐ	τὸν ἐν αὑταῖς· οὐ γὰρ
[25]	ἐνσωματωθέντες. Ἔτι τε ἡ ψυχὴ	οὐ	φθείρεται ὑπὸ τῆς ἰδίας κακίας,
[35]	μὴ ὄν, καθ´ ὃ ἐξακούεται,	οὐ	ψιλὴ ἀπόφασις τοῦ ὄντος, ἄλλα
[5]	ἄλλῃ ὑποθέσει, καὶ τοῦτο μέχρις	οὗ	ἂν ἐπί τινα ἀρχὴν ἀνυπόθετον
[5]	ἀγενήτου καὶ ἀφθάρτου ὄντος· ἀφ´	οὗ	ἀρξάμενος ἐναργοῦς ὄντος συνθήσω τοιαύτην
[4]	ἐστὶ διττόν, τὸ μὲν ὑφ´	οὗ	κρίνεται τὸ κρινόμενον, τὸ δὲ
[10]	ἐξ οὗ, πρότερον ὑπάρχει τούτου,	οὗ	μέρος· καὶ γὰρ τὸ ἐπίπεδον
[4]	ἡμῖν νοῦς, τὸ δὲ δι´	οὗ	ὄργανον φυσικὸν κριτικὸν προηγουμένως μὲν
[10]	γὰρ μέρος καὶ τὸ ἐξ	οὗ,	πρότερον ὑπάρχει τούτου, οὗ μέρος·
[4]	ἂν λέγοιτο ὁ φιλόσοφος, ὑφ´	οὗ	τὰ πράγματα κρίνεται, κριτὴς δὲ
[4]	δὲ καὶ ὁ λόγος, δι´	οὗ	τὸ ἀληθὲς κρίνεται, ὃ καὶ
[4]	τὸ κρινόμενον, τὸ δὲ δι´	οὗ,	ὧν τὸ μὲν εἴη ἂν
[9]	ἐπίνοιαν πρός τι ὀφείλει γίνεσθαι,	οὗ	ὥσπερ εἰ ἀπό τινός τι
[25]	ὑπὸ τῆς ἄλλου φθείροιτ´ ἄν,	οὐδ´	ἁπλῶς ὑπ´ ἄλλου, οὕτω δὲ
[33]	αὐτὴν ὁ κτώμενος οὐ θρύπτων	οὐδ´	ἐπαινῶν τὰ παιδικά, ἀλλὰ μᾶλλον
[32]	συνίσταται, καὶ τὰ ἡμέτερα ἔργα	οὐδ´	ἐφ´ ἡμῖν. Ἄκουσι γοῦν ἐν
[32]	ἥδεται, οὐ παντελῶς δὲ θαρρῶν	οὐδ´	ἔχων βέβαιον τὴν ἐλπίδα ἄχθεται.
[20]	τῷ μὲν ἄνω καὶ κάτω	οὐδαμῶς	ὁρίζειν προσήκει· οὐδὲν γὰρ εἶναι
[10]	εἴδους· οὐ γὰρ ἔσται ἁπλοῦς	οὐδὲ	ἀρχικός· ὥστε ἀσώματος ἂν εἴη
[31]	καὶ ἡ ἀρετὴ τοιοῦτον ὑπάρχει·	οὐδὲ	γὰρ ἂν ἐπαινετὸν ἦν τὸ
[30]	μήτε τέχναι μήτε ἐπιστῆμαι εἰσίν·	οὐδὲ	γὰρ ἴδιον θεώρημα ἔχουσιν· ἡ
[30]	διάθεσιν μητὲ φαύλην μητὲ σπουδαίαν·	οὐδὲ	γὰρ πάντας ἀνθρώπους ἢ σπουδαίους
[30]	τινὰ ἄνθρωπον πάσῃ κακίᾳ συνεχόμενον·	οὐδὲ	γὰρ σῶμα οἷόν τε εἶναι
[32]	φοβούμενος οὐ παντελῶς ἐστέρηται ἡδονῆς·	οὐδὲ	γὰρ τὸν τυχόντα ἄν τις
[10]	καὶ μάλιστα ἀγαθότητος) οὔτε ἀδιάφορον	(οὐδὲ	γὰρ τοῦτο κατὰ τὴν ἔννοιαν
[32]	ὅτι οὐ κρίσεις τὰ πάθη	οὐδὲ	δόξαι, ἀλλὰ τῶν ἀλόγων τῆς
[12]	ἀέρος, οὐδὲν μέρος οὐδενὸς ἀπολιπὼν	οὐδὲ	δύναμιν, διανοηθεὶς πρῶτον μὲν ὅτι
[7]	τυγχάνουσι κατὰ τὰ εἰρημένα. Ὅθεν	οὐδὲ	ἐπιστήμας ταῦτα τὰ μαθήματα ἔφησεν
[32]	ὅτι οὐ λυπηρὰ τὰ προσπεπτωκότα	οὐδὲ	ἡδέα οὐδὲ μὴν φοβερά, οὐδὲν
[34]	Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ πόλει	οὐδὲ	κοινὰς εἶναι τὰς γυναῖκας νομοθετεῖ.
[29]	συνακολουθούντων τῇ δειλίᾳ παθῶν, παραπλησίως	οὐδὲ	μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός τις δύναται
[32]	λυπηρὰ τὰ προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα	οὐδὲ	μὴν φοβερά, οὐδὲν ἧττον ἀγόμεθα
[27]	τιμῶν, ὧν τοιοῦτος ὢν λήψεται,	οὐδὲ	μισθῶν ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν πάντας
[11]	τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα,	οὐδὲ	μόνιμα καὶ ἔμπεδα, ἅ γε
[6]	μήτε μέσον μήτε τελευτὴν ἔχει,	οὐδὲ	πέρας ἔχει· εἰ μὴ ἔχει
[32]	φύσει ὑπάρχουσα καὶ οὐδὲν οὐσιῶδες	οὐδὲ	προηγούμενον ἔχουσα, συνυπάρχουσά τε τῷ
[10]	οὔτε εἶδος οὔτε διαφορά, ἀλλ´	οὐδὲ	συμβέβηκέ τι αὐτῷ, οὔτε κακόν
[30]	ἄλλου ἀφρονέστερος καὶ ἀδικώτερος· ἀλλ´	οὐδὲ	συνέπονται αἱ κακίαι ἀλλήλαις· εἰσὶ
[6]	ἔχει· εἰ μὴ ἔχει πέρας,	οὐδὲ	σχήματος μετέχει· εἰ ἄρα μὴ
[6]	μὴ ἔχει μέρη τὸ ἕν,	οὐδὲ	σχήματος μετέχει. Κατὰ δὲ τὸ
[30]	δὲ καὶ ἀνιεμένων τῶν κακιῶν,	οὐδὲ	τὰ ἁμαρτήματα ἴσα ἂν εἴη.
[9]	οἷον Σωκράτους καὶ Πλάτωνος, ἀλλ´	οὐδὲ	τῶν εὐτελῶν τινός, οἷον ῥύπου
[25]	φθείρεται ὑπὸ τῆς ἰδίας κακίας,	οὐδὲ	ὑπὸ τῆς ἄλλου φθείροιτ´ ἄν,
[6]	τῶν ὀνομάτων, οὐ μὴν ἁπλῶς	οὐδὲ	ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ ὥστε τὴν
[6]	ὃ ἄρα μὴ ἔχει μέρη,	οὔδε	σχήματος μετέχει· κατὰ δὲ τὸ
[29]	ὑφίσταται· ἐπιστήμη γάρ ἐστιν ἀγαθῶν·	οὐδεὶς	δὲ δύναται τὸ ἀγαθὸν ὁρᾶν
[22]	ἢ φλέγμα· πάντα γὰρ ταῦτα	οὐδὲν	ἄλλο ἢ σύντηξιν εἶναι. Τὸ
[10]	ταὐτόν τινι εἶναι ἢ ἕτερον·	οὐδὲν	γὰρ αὐτῷ συμβέβηκε, καθ´ ὃ
[20]	καὶ κάτω οὐδαμῶς ὁρίζειν προσήκει·	οὐδὲν	γὰρ εἶναι τὸ μὲν ἄνω
[10]	καὶ κάλλιστον αὐτῷ νοητὸν ὑποκεῖσθαι,	οὐδὲν	δὲ αὐτοῦ κάλλιον· ἑαυτὸν ἂν
[7]	τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν συγκείμενα,	οὐδὲν	δὲ ἧττον χρησιμώταται οὖσαι τυγχάνουσι
[11]	ποιότης. Πᾶσα ποιότης ἐν ὑποκειμένῳ,	οὐδὲν	δὲ σῶμα ἐν ὑποκειμένῳ, οὐκ
[32]	οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ μὴν φοβερά,	οὐδὲν	ἧττον ἀγόμεθα ὑπ´ αὐτῶν, οὐκ
[12]	γῆς ὕδατός τε καὶ ἀέρος,	οὐδὲν	μέρος οὐδενὸς ἀπολιπὼν οὐδὲ δύναμιν,
[32]	ἐπιγεννηματικὴ τῇ φύσει ὑπάρχουσα καὶ	οὐδὲν	οὐσιῶδες οὐδὲ προηγούμενον ἔχουσα, συνυπάρχουσά
[26]	ἣν κέκτηται· τὸ δὲ δυνατὸν	οὐδὲν	τούτων, ἀορισταῖνον δὲ τῷ ἐφ´
[6]	κακόν· ἀποφατικὴ δὲ ἡ τοιαύτη·	οὐδὲν	τῶν αἰσχρῶν ἀγαθόν. Τῶν δὲ
[11]	σῶμά τε σώματος καθόσον σῶμα	οὐδενὶ	διαφέρει, ποιότητι δὲ διαφέρει καὶ
[32]	εἶναι· ἐξίτηλος γὰρ φαίνεται καὶ	οὐδενὸς	ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ τῇ φύσει ὑπάρχουσα
[12]	τε καὶ ἀέρος, οὐδὲν μέρος	οὐδενὸς	ἀπολιπὼν οὐδὲ δύναμιν, διανοηθεὶς πρῶτον
[12]	κηραίνειν πεφυκότος, αὐτάρκη τε καὶ	οὐδενὸς	ἔξωθεν δεόμενον· σχῆμα δ´ αὐτῷ
[7]	ἀτελής τε καὶ ἀνόνητος καὶ	οὐδενὸς	λόγου ἀξία ἡ περὶ τούτων
[19]	γένος, ὅτι τούτων ἐστὶ τῶν	οὐδέπω	μεταβολὴν τελείαν εἰληφότων, ἀλλὰ κοινωνίαν
[29]	ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ	οὐδετέρων,	ἡ δὲ σωφροσύνη τάξις περὶ
[32]	μέσον ἀλγηδόνος τε καὶ ἡδονῆς,	οὐθετέρῳ	ἐκείνων ὂν τὸ αὐτό, ἐν
[6]	ἀποφατικὴ δὲ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ	οὐκ	ἀγαθόν· καθόλου δὲ καταφατικὴ μὲν
[33]	καὶ ἡ ἑταιρική, αὗται δὲ	οὐκ	ἀεὶ ἔχουσι τὸ ἀντίστροφον τῆς
[11]	τὰ σώματα καὶ ῥευστὰ καὶ	οὐκ	ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ
[33]	ἡ μάλιστα καὶ κυρίως λεγομένη	οὐκ	ἄλλη τίς ἐστι τῆς συνισταμένης
[30]	τοῖς πάθεσι τὸ βέλτιστόν ἐστιν,	οὐκ	ἄλλο δέ ἐστι τὸ μέτριον
[11]	τι εἶναι καὶ ἀτρεκῶς ποιητικόν·	οὐκ	ἄλλο δὲ εὕροιμεν ἂν τοῦτο
[4]	καὶ τῶν ψευδῶν· τοῦτο δὲ	οὐκ	ἄλλο τί ἐστιν ἢ λόγος
[18]	ἄλλων ὅσα διαφανῆ καὶ λεῖα	οὐκ	ἄλλως ἢ κατὰ ἀνάκλασιν συντελεῖσθαι,
[33]	πράττειν. Ἡ δὲ ἰσότης αὕτη	οὐκ	ἄλλως σώζεται ἢ κατὰ τὴν
[11]	τούτων ἀσώματον. Ἔτι τὰ ποιοῦντα	οὐκ	ἂν ἄλλα εἴη ἢ τὰ
[5]	οὐσίαν· τοῦτο δὲ ἄνευ ὅρου	οὐκ	ἂν γένοιτο, ὁ δὲ ὅρος
[32]	μίγνυται γὰρ ἡδονὴ καὶ λύπη,	οὐκ	ἂν δὲ συνέβαινε τοῦτο, εἰ
[29]	φησὶν αὐτὸν ὁ Πλάτων· ὥστε	οὐκ	ἂν δύναιτό τις φρόνησιν ἔχειν
[30]	εἰσὶ γάρ τινες ἐναντίαι, αἳ	οὐκ	ἂν εἶεν περὶ τὸν αὐτόν.
[3]	τὰ σοφίσματα· ὅπερ προηγούμενον μὲν	οὐκ	ἂν εἴη τῷ φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον
[35]	αὐτὰ μετελάμβανε τοῦ μὴ ὄντος,	οὐκ	ἂν ἐχωρίζετο τῶν ἄλλων· νῦν
[32]	οὐδὲν ἧττον ἀγόμεθα ὑπ´ αὐτῶν,	οὐκ	ἂν παθόντες ταῦτα, εἰ κρίσεσι
[4]	δὲ αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς λόγος	οὐκ	ἄνευ αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ θεωρίας
[4]	κρίνει νόησις μετὰ λόγου, τουτέστιν	οὐκ	ἄνευ λόγου, τὸν δὲ αἰσθητὸν
[4]	δὲ δεύτερα ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος	οὐκ	ἄνευ νοήσεως· τὰ δὲ πρῶτα
[4]	δὲ ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς λόγος	οὐκ	ἄνευ τῆς αἰσθήσεως. Τοῦ νοητοῦ
[4]	τὰ δεύτερα ἡ αἴσθησις κρίνει	οὐκ	ἄνευ τοῦ δοξαστικοῦ λόγου, τὸ
[4]	δὴ πρῶτα νοητὰ νόησις κρίνει	οὐκ	ἄνευ τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, περιλήψει
[25]	πολλὰ σώματα καὶ ἀνθρώπινα καὶ	οὐκ	ἀνθρώπινα, ἢ ἀριθμοὺς μενούσας ἢ
[35]	σκοτεινὸν δυσδιόρατον. Τῷ γὰρ ὄντι	οὐκ	ἀντίκειται τὸ μὴ ὄν· τοῦτο
[11]	οὐδὲν δὲ σῶμα ἐν ὑποκειμένῳ,	οὐκ	ἄρα σῶμα ἡ ποιότης· ἔτι
[11]	ποιότης οὐχ ὑποκείμενον, ἀλλὰ συμβεβηκός·	οὐκ	ἄρα σῶμα ἡ ποιότης. Πᾶσα
[11]	καὶ οὐ μὰ Δία σώματι·	οὐκ	ἄρα σώματα αἱ ποιότητες. Εὐλογώτατόν
[28]	τῷ μὰ Δία ὑπερουρανίῳ, ὃς	οὐκ	ἀρετὴν ἔχει, ἀμείνων δ´ ἐστὶ
[10]	τούτων· ἀλλ´ ἕκαστόν γε τούτων	οὐκ	ἀρχικόν. Καὶ ἄλλως δὲ ὕστερον
[19]	τὴν ἁφήν, ἀντίτυπα δὲ ἃ	οὐκ	εἴκει· τοῦτο δὲ συμβαίνει παρὰ
[20]	ὁμαλῶς κατὰ τὴν ἐκτὸς ἐπιφάνειαν,	οὐκ	ἐν δίκῃ τὸ μὲν ἄνω
[27]	ὠνόμαζεν ἀγαθά. Τὴν δὲ εὐδαιμονίαν	οὐκ	ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο εἶναι
[25]	ᾧ δὴ γινομένη ταράττεται, τούτῳ	οὐκ	ἔοικεν· ὥστε μᾶλλον τῷ νοητῷ
[35]	τὸ γὰρ μὴ τὶ ὂν	οὐκ	ἔστιν ὄν. ~Τοσαῦτα ἀπαρκεῖ πρὸς
[15]	δαιμόνων, ὃ δὴ πᾶν λύσιν	οὐκ	ἔχει κατὰ τὴν ἐκείνου βούλησιν·
[10]	τὸ ἐπίπεδον· μέρη γε μὴν	οὐκ	ἔχων ἀκίνητος ἂν εἴη κατὰ
[14]	ὄντος ποτὲ χρόνου, ἐν ᾧ	οὐκ	ἦν κόσμος· ἀλλὰ διότι ἀεὶ
[12]	πέφυκεν ἓν ποιεῖν, ἐπίπεδός τε	οὐκ	ἦν ὁ κόσμος— ἀπέχρη γὰρ
[22]	ὑπερβολὴν μετάστασίν τε εἰς ἄλλους	οὐκ	οἰκείους τόπους· δεύτερον δὲ τὴν
[10]	τὴν ὅρασιν καὶ τὰ ὁρώμενα,	οὐκ	ὢν αὐτὸς ὄψις, παρέχων δὲ
[18]	φωτὸς νύκτωρ ἀπιόντος ἢ σκοτωθέντος	οὐκέτι	προσφύεται τὸ ἀφ´ ἡμῶν ῥεῦμα
[25]	νοητὴ καὶ ἀειδὴς καὶ μονοειδής·	οὐκοῦν	ἀσύνθετος, ἀδιάλυτος, ἀσκέδαστος· τὸ δὲ
[28]	καὶ δίκαιον γενέσθαι, οὕτω πως·	οὐκοῦν	εὐδαιμονέστατοι, ἔφη, καὶ μακάριοί εἰσι
[4]	ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος, φύσει ἐνυπάρχων·	οὐκοῦν	ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ λόγου καὶ
[25]	ἐνεργοῦσαν καθ´ αὑτήν. Ὅτι μὲν	οὖν	αἱ λογικαὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι
[4]	τε καὶ αἴσθησις. Ἡ μὲν	οὖν	αἴσθησίς ἐστι πάθος ψυχῆς διὰ
[10]	ἂν ὑπάρχοι· ἢ πῦρ ἂν	οὖν	εἴη ἢ ὕδωρ ἢ γῆ
[14]	τὴν οὐσίαν αὐτῆς ὑποστησώμεθα. Λέγων	οὖν	εἶναί τινα νοητὴν οὐσίαν ἀμέριστον,
[32]	ὡς ἐπ´ ἀγαθῷ. Ἄλογος μὲν	οὖν	εἴρεται κίνησις, ὅτι οὐ κρίσεις
[29]	ἀκόλαστος ὢν καὶ δειλός. Ἀχώριστοι	οὖν	εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων αἱ
[11]	πολὺ πρόσθεν εὑρίσκεται πάσχοντα· ὥσπερ	οὖν	ἔστι τι παθητικὸν εἰλικρινῶς, οὕτως
[4]	καὶ πρώτιστα περὶ κριτηρίου. ~Ἐπεὶ	οὖν	ἔστι τι τὸ κρῖνον, ἔστι
[34]	εἶναι τὰς γυναῖκας νομοθετεῖ. Ἔστιν	οὖν	ἡ πολιτικὴ ἀρετὴ θεωρητική τε
[26]	τάδε τινὰ αὐτῇ ἕψεται. Ἀδέσποτον	οὖν	ἡ ψυχὴ καὶ ἐπ´ αὐτῇ
[10]	δὲ αὐτοῦ κάλλιον· ἑαυτὸν ἂν	οὖν	καὶ τὰ ἑαυτοῦ νοήματα ἀεὶ
[25]	ἀρχικὸν εἶεν αἱ ἔννοιαι; ἀναμνηστικῶς	οὖν	νοοῦμεν ἀπὸ μικρῶν αἰθυγμάτων, ἀπό
[25]	ἄνθρωποι ζῆν, τῷ τεθνάναι· ὡς	οὖν	ὁ θάνατος διάκρισις ψυχῆς ἀπὸ
[14]	ἐφιεμένη τῶν ἐκείνου νοημάτων. Δῆλον	οὖν	ὅτι ζῷον ἂν εἴη ὁ
[28]	δὲ ἐκ θεοῦ εἴρηται· ἀκόλουθον	οὖν	τῇ ἀρχῇ τὸ τέλος εἴη
[6]	διαφορὰς κατὰ τοῦτο θεωρεῖσθαι. Ὅταν	οὖν	τις ἀκριβῶς κατίδῃ τὰς τῆς
[30]	ἄλλων ὁ αὐτὸς λόγος. Ἐπεὶ	οὖν	τὸ μὲν μέτριον ἐν τοῖς
[33]	ἡ τῆς μέσως διακειμένης. Ὥσπερ	οὖν	τρεῖς εἰσὶν ἕξεις ψυχῆς λογικοῦ
[12]	ἀγαθὸς ἦν. Ἐκ τῆς πάσης	οὖν	ὕλης αὐτὸν ἐδημιούργει· ἣν ἀτάκτως
[13]	ζῳδιακῷ μοῖραι οὖσαι τυγχάνουσι. Τούτοις	οὖν	ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἡ ὕλη
[10]	ἢ ὑφ´ ἑτέρου· εἰ μὲν	οὖν	ὑφ´ ἑτέρου, ἐκεῖνο αὐτοῦ ἰσχυρότερον
[4]	οὖσα ἐναποκειμένη τῇ ψυχῇ. Ὅταν	οὖν	φῶμεν τὴν νόησιν ἀρχὴν εἶναι
[26]	ἐπιτηδειότητά τινα ἀποσημαίνει πρός τινα	οὔπω	τὴν ἕξιν ἔχοντα· ὡς ὁ
[10]	εἶναι πάντων καὶ κοσμεῖν τὸν	οὐράνιον	νοῦν καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ
[12]	καὶ πλημμελῶς κινουμένην πρὸ τῆς	οὐρανοῦ	γενέσεως ἐκ τῆς ἀταξίας παραλαβὼν
[10]	ἐνεργεῖν τῷ νῷ τοῦ σύμπαντος	οὐρανοῦ.	Ἐνεργεῖ δὲ ἀκίνητος, αὐτὸς ὢν
[10]	κινήσει τὸν νοῦν τοῦ σύμπαντος	οὐρανοῦ.	Ἐπεὶ δὲ ὁ πρῶτος νοῦς
[15]	καὶ νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν ἐντὸς	οὐρανοῦ	θεῶν μετά γε τὴν ψυχὴν
[7]	θεασόμεθα ἄστρων τε φορὰς καὶ	οὐρανοῦ	καὶ τὸν δημιουργὸν νυκτὸς καὶ
[14]	μὲν γὰρ τοῦ πάντα περιέχοντος	οὐρανοῦ	κίνησις ἀπλανὴς οὖσα μία τέ
[20]	δὲ κάτω. Τοῦ γὰρ παντὸς	οὐρανοῦ	σφαιροειδοῦς ὄντος καὶ ἀπηκριβωμένου ὁμαλῶς
[14]	τούτων τὰ μὲν ἀπλανῆ, κόσμον	οὐρανοῦ	τε καὶ νυκτός, πάμπολλα ὄντα
[7]	ἀστρονομία, καθ´ ἣν ἐν τῷ	οὐρανῷ	θεασόμεθα ἄστρων τε φορὰς καὶ
[13]	κατεχρήσατο, διότι ζῴδιά τε ἐν	οὐρανῷ	θεωρεῖται δώδεκα ἐν τῷ ζῳδιακῷ
[15]	~Εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλοι δαίμονες,	οὓς	καὶ καλοίη ἄν τις γενητοὺς
[34]	δὲ τὸ προπολεμεῖν εἰ δέοι,	οὓς	κατὰ τὸ θυμικὸν τακτέον ὥσπερ
[4]	ἐλέχθη φυσικὴ ἔννοια, νόησίς τις	οὖσα	ἐναποκειμένη τῇ ψυχῇ. Ὅταν οὖν
[29]	τις τούτων πρὸς ἄλληλα, δύναμις	οὖσα,	καθ´ ἣν ὁμολογεῖ καὶ συμφωνεῖ
[34]	τε καὶ συμφωνοῦσαν, ἐπιτακτική τις	οὖσα	καὶ ἔχουσα ὑποβεβλημένας πολεμικήν τε
[14]	πάντα περιέχοντος οὐρανοῦ κίνησις ἀπλανὴς	οὖσα	μία τέ ἐστι καὶ τεταγμένη,
[8]	ὑποδοχὴν τῶν εἰδῶν· τοιαύτη δ´	οὖσα	οὔτε σῶμα ἂν εἴη οὔτε
[13]	δύναμις καὶ ἡ σύστασις διάφορος	οὖσα	τυγχάνει. Τὸ μὲν γὰρ σῶμα
[29]	ἀξίαν, ὡς ἂν παντέλειά τις	οὖσα	τῶν τριῶν ἀρετῶν, φρονήσεως, ἀνδρίας,
[25]	καὶ τὸ οἰκειωτικόν· αἵτινες δυνάμεις	οὖσαι	καὶ ἐν ταῖς ἀνθρωπίναις ψυχαῖς
[7]	συγκείμενα, οὐδὲν δὲ ἧττον χρησιμώταται	οὖσαι	τυγχάνουσι κατὰ τὰ εἰρημένα. Ὅθεν
[13]	καὶ ἐν τῷ ζῳδιακῷ μοῖραι	οὖσαι	τυγχάνουσι. Τούτοις οὖν ὑπὸ τοῦ
[33]	νομιζόμεναι φιλίαι, οὐ μὴν καὶ	οὖσαι,	ὑπὸ τῆς ἀρετῆς ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι·
[14]	καὶ τὴν ψυχὴν δὲ ἀεὶ	οὖσαν	τοῦ κόσμου οὐχὶ ποιεῖ ὁ
[23]	Ψυχὴν γὰρ παραλαβόντες ἀνθρωπίνην ἀθάνατον	οὖσαν,	ὡς δείξομεν, παρὰ τοῦ πρώτου
[25]	καθολικαῖς διαλήψεσι, παντελῶς δὲ ἀνεννοήτους	οὔσας	καὶ τῆς νοητῆς φύσεως, μήτε
[12]	ἀριθμὸν τῇ ἰδέᾳ εἰκασμένον μιᾷ	οὔσῃ,	πρός τε τούτοις ἄνοσον καὶ
[12]	μυρίαι ἐπὶ μυρίαις, τῆς ἰδέας	οὔσης	αἰτίας ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἕκαστον
[4]	δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ αἰσθήσεως.	Οὔσης	δὲ θεωρίας καὶ πράξεως, ὁ
[4]	καὶ ἐπιστημονικοῦ λόγου καὶ δοξαστικοῦ,	οὔσης	δὲ καὶ νοήσεως καὶ αἰσθήσεως,
[25]	καὶ ἡ ζωὴ σύνοδος ψυχῆς,	οὔσης	δηλονότι πρόσθεν, καὶ σώματος· εἰ
[3]	μαθηματικόν. Τῆς δὴ διαιρέσεως τοιαύτης	οὔσης	καὶ τοῦ μερισμοῦ τῶν τῆς
[31]	ὑπάρχει· τῆς γὰρ ἀδικίας ἀκουσίου	οὔσης	πολὺ μᾶλλον τὸ ἀδικεῖν ἀκούσιον
[25]	ἂν εἴη· ἀσώματος γάρ ἐστιν	οὐσία,	ἀμετάβλητος κατὰ τὴν ὑπόστασιν καὶ
[9]	ὡς δὲ πρὸς αὑτὴν ἐξεταζομένη	οὐσία.	Καθόλου γὰρ πᾶν τὸ γινόμενον
[5]	δὲ συμβεβηκότα καὶ ὑπάρχοντα ταῖς	οὐσίαις	ἢ ἐκ τῶν περιεχομένων δι´
[14]	Λέγων οὖν εἶναί τινα νοητὴν	οὐσίαν	ἀμέριστον, καὶ ἄλλην περὶ τὰ
[14]	σύμφωνον τοῖς ἔργοις καὶ τὴν	οὐσίαν	αὐτῆς ὑποστησώμεθα. Λέγων οὖν εἶναί
[5]	ἡγεῖται πρῶτον μὲν τὸ τὴν	οὐσίαν	ἐπιβλέπειν παντὸς ὁτουοῦν, ἔπειτα περὶ
[7]	ἐπὶ τὴν ἀόρατον καὶ νοητὴν	οὐσίαν	ποδηγούμεθα, οὕτω καὶ τῆς ἐναρμονίου
[5]	ἕκαστον ὅ ἐστι κατὰ τὴν	οὐσίαν·	τοῦτο δὲ ἄνευ ὅρου οὐκ
[27]	κεχωρισμένον καὶ τοῦ πρώτου τῆς	οὐσίας	ἀμέτοχον ὑπάρχει, καὶ τοῦτο ὑπὸ
[7]	ἡμᾶς, συνεργοῦν πρὸς τὴν τῆς	οὐσίας	γνῶσιν, πρός τε πολέμους εὔθετον
[25]	νοητῆς φύσεως, μήτε τῆς αὐτῆς	οὐσίας	εἶναι ταῖς λογικαῖς, θνητάς τε
[14]	ὁρατὰ ἐκ πυρώδους τῆς πλείστης	οὐσίας	ἐφήρμοσε ταῖς σφαίραις ὑπαρχούσαις ἐκ
[1]	αὐτὸν τῇ γνώσει τῆς νοητῆς	οὐσίας	καὶ μὴ πλανωμένης τε καὶ
[6]	τι καὶ διακριτικὸν τῆς ἑκάστου	οὐσίας	ὄργανον, ὡς ἡ κερκὶς τοῦ
[10]	παντελὴς τουτέστι πάντη τέλειος· θειότης,	οὐσιότης,	ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν. Λέγω δὲ
[32]	τῇ φύσει ὑπάρχουσα καὶ οὐδὲν	οὐσιῶδες	οὐδὲ προηγούμενον ἔχουσα, συνυπάρχουσά τε
[14]	ὑπεστήσατο, ἐμφαίνων ὅτι ἑκατέρας τῶν	οὐσιῶν	ἐφάπτεσθαι δύναται τῇ νοήσει· ὁρῶν
[14]	ταύτης θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ τοίνυν σφαιρῶν	οὐσῶν	ἐν τῇ πλανωμένῃ σφαίρᾳ, ἑπτὰ
[4]	μνήμη. Ἐκ δὲ τούτων ἁπλῶν	οὐσῶν	ἐπιστημῶν ὁ φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς
[10]	(οὐ γὰρ θέμις τοῦτο εἰπεῖν)	οὔτε	ἀγαθόν (κατὰ μετοχὴν γάρ τινος
[10]	ἔσται οὗτος καὶ μάλιστα ἀγαθότητος)	οὔτε	ἀδιάφορον (οὐδὲ γὰρ τοῦτο κατὰ
[10]	Εἰ ἔστι νοητά, ταῦτα δὲ	οὔτε	αἰσθητά ἐστιν οὔτε μέτοχα τῶν
[12]	καὶ ἐπεὶ οὔτε ὁράσεως ἐδεῖτο	οὔτε	ἀκοῆς οὔτε μὴν ἄλλου τοιούτου
[33]	φίλον ὑπάρχει, τὰ δὲ ἄμετρα	οὔτε	ἀλλήλοις οὔτε τοῖς συμμέτροις δύναται
[30]	ἀρεταὶ δῆλον ὅτι οὔτε ἐπιτείνονται	οὔτε	ἀνίενται, αἱ μέντοι γε κακίαι
[10]	καὶ ὑπὸ ποιότητος τοιοῦτον ἀποτετελεσμένον)	οὔτε	ἄποιον (οὐ γὰρ ἐστέρηται τοῦ
[12]	τε οὔτε ὁρατόν τι εἶναι	οὔτε	ἁπτόν· κατὰ δὴ τὸν εἰκότα
[6]	μὴ ἔχει μέρη τὸ ἕν,	οὔτε	ἀρχὴν οὔτε μέσον οὔτε τελευτὴν
[33]	τις ὑπάρχει οὔτε φαῦλος ὢν	οὔτε	ἀστεῖος, ὅθεν καὶ τὸν σωματοποιούμενον
[8]	οὖσα οὔτε σῶμα ἂν εἴη	οὔτε	ἀσώματον, δυνάμει δὲ σῶμα, ὡς
[24]	κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται γὰρ μαχόμενα ἀλλήλοις,	οὔτε	αὐτοῦ τινὸς πρὸς αὑτὸ μάχεσθαι
[30]	ὑπερβάλλειν τὸ προσῆκον ἢ ἐλλείπειν·	οὔτε	γὰρ ὁ μηδὲ γονέων ὑβριζομένων
[9]	παράδειγμα τῶν κατὰ φύσιν αἰώνιον.	Οὔτε	γὰρ τοῖς πλείστοις τῶν ἀπὸ
[10]	μόνῳ ληπτός, ὡς εἴρηται, ἐπεὶ	οὔτε	γένος ἐστὶν οὔτε εἶδος οὔτε
[10]	οὔτε γένος ἐστὶν οὔτε εἶδος	οὔτε	διαφορά, ἀλλ´ οὐδὲ συμβέβηκέ τι
[7]	ἐπιστήμην προσεῖπε, τὰ δὲ μαθήματα	οὔτε	δόξαν διὰ τὸ ἐναργέστερα εἶναι
[10]	εἴρηται, ἐπεὶ οὔτε γένος ἐστὶν	οὔτε	εἶδος οὔτε διαφορά, ἀλλ´ οὐδὲ
[31]	ἐπὶ κακὰ βουλόμενον ἔχειν αὐτά,	οὔτε	ἐλπίδι ἀγαθοῦ οὔτε φόβῳ μείζονος
[30]	ἐγγινόμενον καὶ ἀσκήσεως· καὶ ἐπεὶ	οὔτε	ἐπιστήμη οὔτε τέχνη ἐν ἄλλῳ
[7]	τὸ ἐναργέστερα εἶναι τῶν αἰσθητῶν,	οὔτε	ἐπιστήμην διὰ τὸ ἀμυδρότερα εἶναι
[30]	δὴ τέλειαι ἀρεταὶ δῆλον ὅτι	οὔτε	ἐπιτείνονται οὔτε ἀνίενται, αἱ μέντοι
[6]	μὴ ἔχει μέρη τὸ ἕν,	οὔτε	εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον· εἰ
[6]	οὕτως· ὃ μὴ ἔχει μέρη,	οὔτε	εὐθύ ἐστιν οὔτε στρογγύλον, τὸ
[27]	δὴ τιμιώτατον καὶ μέγιστον ἀγαθὸν	οὔτε	εὑρεῖν ᾤετο εἶναι ῥᾴδιον οὔτε
[27]	οὔτε εὑρεῖν ᾤετο εἶναι ῥᾴδιον	οὔτε	εὑρόντας ἀσφαλὲς εἰς πάντας ἐκφέρειν·
[25]	οὔτε λογισμῷ οὔτε κρίσει χρωμένας,	οὔτε	θεωρήμασι καὶ τῇ τούτων συναγωγῇ
[25]	θεωρήμασι καὶ τῇ τούτων συναγωγῇ	οὔτε	καθολικαῖς διαλήψεσι, παντελῶς δὲ ἀνεννοήτους
[10]	ἀλλ´ οὐδὲ συμβέβηκέ τι αὐτῷ,	οὔτε	κακόν (οὐ γὰρ θέμις τοῦτο
[10]	ὃ δύναται τῶν ἄλλων χωρισθῆναι·	οὔτε	κινεῖ οὔτε κινεῖται. Ἔσται δὴ
[10]	τῶν ἄλλων χωρισθῆναι· οὔτε κινεῖ	οὔτε	κινεῖται. Ἔσται δὴ πρώτη μὲν
[25]	φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ οὔτε λογισμῷ	οὔτε	κρίσει χρωμένας, οὔτε θεωρήμασι καὶ
[25]	ψιλῇ τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ	οὔτε	λογισμῷ οὔτε κρίσει χρωμένας, οὔτε
[10]	εἶναι ἐπιβάλλοντός τινος αὐτῷ ποιοῦ)	οὔτε	μέρος τινός, οὔτε ὡς ὅλον
[6]	μέρη τὸ ἕν, οὔτε ἀρχὴν	οὔτε	μέσον οὔτε τελευτὴν ἔχει· εἰ
[10]	ταῦτα δὲ οὔτε αἰσθητά ἐστιν	οὔτε	μέτοχα τῶν αἰσθητῶν, ἀλλὰ πρώτων
[12]	οὔτε ὁράσεως ἐδεῖτο οὔτε ἀκοῆς	οὔτε	μὴν ἄλλου τοιούτου τινός. οὐ
[9]	ἰδέας, οἷον ἀσπίδος ἢ λύρας,	οὔτε	μὴν τῶν παρὰ φύσιν, οἷον
[30]	ὀργιζομένος εὐπαθὴς ἄν τις εἴη,	οὔτε	ὁ ἐπὶ πᾶσι καὶ τοῖς
[12]	πολυχωρότατον καὶ εὐκινητότατον· καὶ ἐπεὶ	οὔτε	ὁράσεως ἐδεῖτο οὔτε ἀκοῆς οὔτε
[12]	καὶ γῆς οὐχ οἷόν τε	οὔτε	ὁρατόν τι εἶναι οὔτε ἁπτόν·
[10]	τοῦτο κατὰ τὴν ἔννοιαν αὐτοῦ)	οὔτε	ποιόν (οὐ γὰρ ποιωθέν ἐστι
[6]	τὸ ἕν, οὔτε εὐθύ ἐστιν	οὔτε	στρογγύλον· εἰ μετέχει σχήματος, ἢ
[6]	ἔχει μέρη, οὔτε εὐθύ ἐστιν	οὔτε	στρογγύλον, τὸ μετέχον σχήματος ἢ
[8]	τῶν εἰδῶν· τοιαύτη δ´ οὖσα	οὔτε	σῶμα ἂν εἴη οὔτε ἀσώματον,
[6]	ἕν, οὔτε ἀρχὴν οὔτε μέσον	οὔτε	τελευτὴν ἔχει· εἰ μήτε ἀρχὴν
[30]	ἀσκήσεως· καὶ ἐπεὶ οὔτε ἐπιστήμη	οὔτε	τέχνη ἐν ἄλλῳ μέρει τῆς
[33]	τὰ δὲ ἄμετρα οὔτε ἀλλήλοις	οὔτε	τοῖς συμμέτροις δύναται ἐφαρμόσαι. Εἰσὶ
[24]	τινὸς πρὸς αὑτὸ μάχεσθαι δυναμένου	οὔτε	τῶν ἐναντιουμένων πρὸς ἄλληλα περὶ
[9]	φύσιν, οἷον πυρετοῦ καὶ χολέρας,	οὔτε	τῶν κατὰ μέρος, οἷον Σωκράτους
[9]	τινός, οἷον ῥύπου καὶ κάρφους,	οὔτε	τῶν πρός τι, οἷον μείζονος
[33]	καὶ αὐτὸς μέσος τις ὑπάρχει	οὔτε	φαῦλος ὢν οὔτε ἀστεῖος, ὅθεν
[31]	ἔχειν αὐτά, οὔτε ἐλπίδι ἀγαθοῦ	οὔτε	φόβῳ μείζονος κακοῦ. Καὶ ὅσα
[10]	αὐτῷ ποιοῦ) οὔτε μέρος τινός,	οὔτε	ὡς ὅλον ἔχον τινὰ μέρη,
[10]	ὡς ὅλον ἔχον τινὰ μέρη,	οὔτε	ὥστε ταὐτόν τινι εἶναι ἢ
[14]	ἄνωθεν δύναμις περιβέβληται. Πάντες δὲ	οὗτοι	νοερὰ ζῷα καὶ θεοὶ καὶ
[10]	ἂν ἔτι ἀνωτέρω τούτων ὑφέστηκεν,	οὗτος	ἂν εἴη ὁ πρῶτος θεός,
[6]	οἰκειότητα πρὸς τὸ πρᾶγμα, καὶ	οὗτος	ἂν εἴη ὀνοματοθέτης ἄριστος, ὁ
[21]	μὲν ἡμῖν ἔξωθεν ἀὴρ πολύς,	οὗτος	δὲ διὰ τοῦ στόματος καὶ
[6]	λόγων καὶ ὁποίων πείθεσθαι δύναται,	οὗτος,	εἰ προσλάβοι καὶ τὸν καιρὸν
[10]	(κατὰ μετοχὴν γάρ τινος ἔσται	οὗτος	καὶ μάλιστα ἀγαθότητος) οὔτε ἀδιάφορον
[4]	ἐγγένηται, ὅπερ ἐστὶν αἴσθησις, ἔπειτα	οὗτος	μὴ διὰ χρόνου πλῆθος ἐξίτηλος
[4]	ἀνθρώπῳ δυνατός. Διττὸς δὲ καὶ	οὗτος,	ὁ μὲν περὶ τὰ νοητά,
[10]	ὑπάρχον· οὕτω γε δὴ καὶ	οὗτος	ὁ νοῦς κινήσει τὸν νοῦν
[18]	εἰς δὲ τὴν κοιλότητα συνιόντων.	Οὕτω	γὰρ ἐφ´ ὧν μὲν ἐξ
[30]	ἂν εἶεν περὶ τὸν αὐτόν.	Οὕτω	γὰρ ἔχει θρασύτης πρὸς δειλίαν,
[26]	περὶ τῆς Ἑλένης οἱ Ἕλληνες.	Οὕτω	γὰρ καὶ ὁ Ἀπόλλων τῷ
[6]	κυβερνήτου δὲ τὸ χρήσασθαι καλῶς·	οὕτω	γάρ τοι καὶ αὐτὸς ὁ
[10]	κινεῖ τὴν ὄρεξιν ἀκίνητον ὑπάρχον·	οὕτω	γε δὴ καὶ οὗτος ὁ
[30]	τὴν ὁμοιότητα τὴν πρὸς αὐτάς.	Οὕτω	γοῦν καὶ στρατιώτας ἀνδρείους τινὰς
[32]	ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά τε καὶ οἰκεῖα·	οὕτω	δὲ ἔχει, ἕως ἂν σύμμετρα
[25]	ἄν, οὐδ´ ἁπλῶς ὑπ´ ἄλλου,	οὕτω	δὲ ἔχουσα ἄφθαρτον ἂν εἴη.
[4]	τὸ ἄθροισμα, οἷον πῦρ, μέλι,	οὕτω	δὴ καὶ αἴσθησις ἡ μέν
[27]	πολὺ πρόσθεν αὐτῶν ὡς ἐξηπατημένων·	οὕτω	δὴ καὶ τοὺς ἀπὸ τοῦ
[25]	θάνατος διάκρισις ψυχῆς ἀπὸ σώματος,	οὕτω	καὶ ἡ ζωὴ σύνοδος ψυχῆς,
[6]	προσῆκον ἔργον, τέκτονος αὐτὴν δημιουργήσαντος,	οὕτω	καὶ ὁ διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου θέντος
[7]	ἀόρατον καὶ νοητὴν οὐσίαν ποδηγούμεθα,	οὕτω	καὶ τῆς ἐναρμονίου φωνῆς κατακούοντες
[33]	φαύλη, τρίτη δὲ τούτων μέση,	οὕτω	καὶ τρεῖς ἐρωτικαὶ εἶεν ἂν
[6]	ὀρθῶς ἂν λέγοι, ἀλλ´ εἰ	οὕτω	λέγοι, ᾗ τὰ πράγματα πέφυκεν·
[7]	ταὐτὰ μεταβαίνομεν· ὡς εἰ μὴ	οὕτω	μετίοιμεν ταῦτα τὰ μαθήματα, ἀτελής
[5]	πολὺ πέλαγος τοῦ καλοῦ, ἵνα	οὕτω	μετιόντες εὕρωμεν λοιπὸν τὸ αὐτὸ
[9]	δέ εἰσιν αἱ ἰδέαι, καὶ	οὕτω	παραμυθοῦνται· εἴτε γὰρ νοῦς ὁ
[27]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Νόμων	οὕτω	πως· Διττὰ δὲ ἀγαθά ἐστι,
[10]	αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ ἀναλογίαν	οὕτω	πως· ὃν γὰρ ἔχει λόγον
[28]	σώφρονα ἅμα καὶ δίκαιον γενέσθαι,	οὕτω	πως· οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι, ἔφη, καὶ
[6]	Τῶν δὲ ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικῶν	οὕτω	πως τὰς διαφορὰς κατὰ τοῦτο
[21]	ἀέρα πάλιν εἰς τὰ ἐντός,	οὕτω	τε ἀπαύστως τούτου τοῦ κύκλου
[24]	ἐπιθυμία λογισμῷ μαχομένη· λέγει γὰρ	οὕτως·	Αἲ αἲ τόδ´ ἤδη θεῖον
[7]	γὰρ πρὸς ἀστρονομίαν ὄμματα συνέστηκεν,	οὕτως	ἀκοὴ πρὸς τὸ ἐναρμόνιον· καὶ
[14]	γενητὸν εἶναι τὸν κόσμον, οὐχ	οὕτως	ἀκουστέον αὐτοῦ, ὡς ὄντος ποτὲ
[11]	οὖν ἔστι τι παθητικὸν εἰλικρινῶς,	οὕτως	ἀναγκαῖόν τι εἶναι καὶ ἀτρεκῶς
[10]	φανὲν καὶ οἷον ἐκλάμψαν τῇ	οὕτως	ἀνιούσῃ ψυχῇ· τούτῳ δὲ καὶ
[6]	τῶν μὲν ἐξ ἀκολουθίας κατασκευαστικῶν	οὕτως·	εἰ τὸ ἓν ὅλον ἐστὶ
[6]	τρίτον. Κατὰ μὲν τὸ πρῶτον	οὕτως	ἐν Ἀλκιβιάδῃ· τὰ δίκαια καλά,
[6]	μετέχει· κατὰ δὲ τὸ τρίτον	οὕτως	ἐν τῷ αὐτῷ βιβλίῳ· τὸ
[17]	θερμῷ τεμνόμενα καὶ μαλαττόμενα καὶ	οὕτως	ἐπὶ πᾶν τὸ σῶμα χωροῦντα
[6]	ἀμφοτέρων ἡγεῖται, ἐν τῷ Φαίδωνι	οὕτως	ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ λαβόντες τὴν
[6]	ὅρος ἀμφοτέροις τοῖς ἄκροις ἕπεται,	οὕτως	ἐρωτᾷ· εἰ μὴ ἔχει μέρη
[2]	ὁ πρακτικός· ὅτι δὲ τοῦτο	οὕτως	ἔχει, ἐντεῦθεν ἂν γένοιτο δῆλον.
[4]	μέτρα τινὰ ὡρισμένα κρίνομεν, εἴτε	οὕτως	ἔχει τάδε τινά, εἴτε καὶ
[12]	ὡς ἔχει πῦρ πρὸς ἀέρα,	οὕτως	ἔχειν ἀέρα τε πρὸς ὕδωρ
[4]	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ μὴ	οὕτως	ἔχον, ἐν δὲ τοῖς πρακτοῖς,
[33]	ἐνδεικνύμενος ὅτι οὐ βιωτὸν αὐτῷ	οὕτως	ἔχοντι ὡς νῦν ἔχει· ὅταν
[2]	πρὸς τινῶν αὐτά, περιστατικὰ μὲν	οὕτως	ἡγούμενος τὸ στρατηγεῖν, τὸ δικάζειν,
[34]	τοῦ πρώτου ἀγαθοῦ. Μόνως γὰρ	οὕτως	κατὰ τρόπον διοικήσειν αὐτοὺς πάντα·
[6]	τὸ δεύτερον ὡς ἐν Παρμενίδῃ	οὕτως·	ὃ μὴ ἔχει μέρη, οὔτε
[27]	προειρημένην εὐτυχέστατον εἶναι καὶ εὐδαιμονέστατον,	οὐχ	ἕνεκα τῶν τιμῶν, ὧν τοιοῦτος
[2]	πάθημα αὐτῆς φρόνησις ὠνόμασται, ὅπερ	οὐχ	ἕτερον εἴποι ἄν τις εἶναι
[7]	ἀριθμοὺς μόριον ὂν τοῦ μαθηματικοῦ	οὐχ	ἣν ἔτυχεν οἰκειότητα ἐμποιεῖ πρὸς
[6]	τίς ἐστι τῶν πράξεων, ὥστε	οὐχ	ὁ ὁπωσδήποτε λέγων ὀρθῶς ἂν
[6]	γὰρ τὸ ὄνομα ὄργανον πράγματος	οὐχ	ὃ ἔτυχεν, ἀλλὰ τὸ κατάλληλον
[26]	γὰρ εἱμαρμένη νόμου τάξιν ἐπέχουσα	οὐχ	οἷον λέγει, διότι ὅδε μὲν
[12]	χωρὶς δὲ πυρὸς καὶ γῆς	οὐχ	οἷόν τε οὔτε ὁρατόν τι
[14]	νοερὸν τοῦ μὴ νοεροῦ, ἴσως	οὐχ	οἵου τε ὄντος νοῦ ἄνευ
[14]	ἀπλανῆ τῶν ἄστρων τῇ δυνάμει	οὐχ	ὅμοια. Ἥλιος μὲν γὰρ ἡγεμονεύει
[4]	καὶ πράξεως, ὁ ὀρθὸς λόγος	οὐχ	ὁμοίως κρίνει τὰ τῇ θεωρίᾳ
[14]	εἴπῃ γενητὸν εἶναι τὸν κόσμον,	οὐχ	οὕτως ἀκουστέον αὐτοῦ, ὡς ὄντος
[19]	ὀμφαλὸν τόπων· εἴδη δὲ ταύτης	οὐχ	ὑπάρχει κατωνομασμένα ἔξω δυοῖν τοῖν
[30]	μὲν περὶ τὸ παθητικὸν ἀρεταὶ	οὐχ	ὑπάρχουσι διδακταί, ὅτι μήτε τέχναι
[11]	ὑποκείμενόν ἐστιν, ἡ δὲ ποιότης	οὐχ	ὑποκείμενον, ἀλλὰ συμβεβηκός· οὐκ ἄρα
[31]	ἐπὶ κακίαν ὁρμᾷ, πρῶτον μὲν	οὐχ	ὡς ἐπὶ κακίαν αὐτὴν ὁρμήσει,
[10]	ἀλήθεια, συμμετρία, ἀγαθόν. Λέγω δὲ	οὐχ	ὡς χωρίζων ταῦτα, ἀλλ´ ὡς
[14]	δὲ ἀεὶ οὖσαν τοῦ κόσμου	οὐχὶ	ποιεῖ ὁ θεός, ἀλλὰ κατακοσμεῖ,
[4]	ἀρχὴν εἶναι τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου,	οὐχὶ	τὴν νῦν λεγομένην φαμέν, ἀλλὰ
[9]	γινόμενον κατ´ ἐπίνοιαν πρός τι	ὀφείλει	γίνεσθαι, οὗ ὥσπερ εἰ ἀπό
[24]	καὶ τὸ λογιστικὸν καὶ τόποις	ὀφείλει	κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται γὰρ μαχόμενα ἀλλήλοις,
[9]	κρείττονος, καὶ ἀΰλου, τῶν μέτρων	ὀφείλει	τυγχάνειν· τὸ δὲ ἡγούμενον, τὸ
[18]	ῥᾷστα δι´ ὅλων μὲν τῶν	ὀφθαλμῶν,	μάλιστα δὲ κατὰ τὸ μέσον
[16]	ἄστροις· ἐμβιβάσας τε ὡς εἰς	ὄχημα	ἄστρον τὸ σύννομον ἁπάσας νόμους
[23]	ἄλλο σῶμα πρὸς ὑπηρεσίαν ὡς	ὄχημα	προσφύσαντες, καὶ αὐτοῖς δὲ τοῖς
[32]	μέντοι ἐν τῷ λυπεῖσθαι καὶ	ὀχλεῖσθαι,	καὶ διὰ τοῦτο συνῆπται τῇ
[10]	τὰ ὁρώμενα, οὐκ ὢν αὐτὸς	ὄψις,	παρέχων δὲ τῇ μὲν τὸ