HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Albinus (-os) de Smyrne, Épitomé de la philosophie de Platon

Liste des contextes (ordre alphabétique)

φ = 120 formes différentes pour 210 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[28]   ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν δὲ τῷ Φαίδωνι ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ σώφρονα

[6]   ὅρος ἀμφοτέρων ἡγεῖται, ἐν τῷ Φαίδωνι οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ λαβόντες

[28]   ταύτης· ὅθεν ὀρθῶς ἄν τις φαίη, τὴν μὲν κακοδαιμονίαν τοῦ δαίμονος

[32]   ἀγαθῶν δύναται εἶναι· ἐξίτηλος γὰρ φαίνεται καὶ οὐδενὸς ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ τῇ

[14]   ἡγεμονεύει πάντων, δεικνύς τε καὶ φαίνων τὰ σύμπαντα· σελήνη δὲ ἐν

[4]   λόγου, οὐχὶ τὴν νῦν λεγομένην φαμέν, ἀλλὰ τὴν ὅτε χωρὶς τοῦ

[30]   στρατιώτας ἀνδρείους τινὰς καλοῦμεν, καί φαμεν ἐνίοτε ἀνδρείους τινὰς ὄντας ἄφρονας

[6]   ἄνθρωπος ζῷον, τὸν ἄνθρωπον ὅρον φαμὲν καὶ τὸ ζῷον) καὶ κατὰ

[19]   τούτοις διαφοράς. Εἴκοντα μὲν δή φαμεν τὰ παραδεχόμενα τὴν ἁφήν, ἀντίτυπα

[10]   ἐραστὸν καὶ ἐφετὸν ὥσπερ φῶς φανὲν καὶ οἷον ἐκλάμψαν τῇ οὕτως

[27]   προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν τότε φανέντων καὶ πολὺ πρόσθεν αὐτῶν ὡς

[25]   τὰς ἀλόγους ψυχάς, ψιλῇ τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ οὔτε λογισμῷ οὔτε

[18]   ἢ μήκους· διάφοροι γὰρ ἔσονται φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων τῶν φώτων πρὸς τὰ

[4]   καλεῖ, ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ φαντασίαν· τὴν δὲ διάνοιάν φησι τὸν

[18]   καὶ ὄναρ κατ´ εὐθυωρίαν γινομένας φαντασίας ὡδὶ συνίστασθαι· ταύταις δὲ ἑπομένως

[18]   ἐμπίπτουσιν, ὑπολειφθεισῶν δέ τινων κινήσεων φαντάσματα συχνὰ γίνεται περὶ ἡμᾶς· καὶ

[17]   τε ἀπὸ στόματος ἀρτηρία καὶ φάρυγξ, ἡ μὲν εἰς στόμαχον, ἡ

[6]   σχῆμα, ὃ οἱ πλεῖστοι τρίτον φασί, καθ´ ὃ ὁ κοινὸς ὅρος

[33]   σωματοποιούμενον Ἔρωτα δαίμονά τινα μᾶλλον φατέον ἤπερ θεὸν μηδέποτε ἐν γηΐνῳ

[33]   τῆς σπουδαίας ψυχῆς, ἡ δὲ φαύλη, ἡ τῆς κακῆς, μέση δὲ

[33]   διαφέροντες ἀλλήλων. Ἡ μὲν γὰρ φαύλη μόνου τοῦ σώματός ἐστι, τοῦ

[33]   ἡ μὲν ἀγαθή, ἡ δὲ φαύλη, τρίτη δὲ τούτων μέση, οὕτω

[30]   καὶ μεταξύ τινα διάθεσιν μητὲ φαύλην μητὲ σπουδαίαν· οὐδὲ γὰρ πάντας

[31]   Καὶ ὅσα δὴ ἀδικεῖ ὁ φαῦλος, ἀκούσια ὑπάρχει· τῆς γὰρ ἀδικίας

[33]   αὐτὸς μέσος τις ὑπάρχει οὔτε φαῦλος ὢν οὔτε ἀστεῖος, ὅθεν καὶ

[30]   ἀνθρώπους ἢ σπουδαίους εἶναι ἢ φαύλους. Τοὺς γὰρ ἐφ´ ἱκανὸν προκόπτοντας

[27]   τάξιν, πρὸς κακοῦ γινόμενα τοῖς φαύλως αὐτοῖς χρωμένοις· ἔσθ´ ὅτε δὲ

[6]   ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς, οἷον Εὐθύδημον φέρε καὶ Ἱππίαν. Τῶν δὲ κατηγορικῶν

[25]   ὀλίγων; διεψεύσθημεν γὰρ ἄν, οἷον φέρε κρίναντες τὸ ἀναπνοῇ χρώμενον μόνον

[4]   αἰσθήσει καὶ ἐν ἑαυτοῖς λέγομεν φέρε Σωκράτης, ἵππος, πῦρ, καὶ ὅσα

[8]   ὑποδέχεσθαι τιθήνης λόγον ἐπέχουσαν τῷ φέρειν αὐτὰς καὶ ἀναδέχεσθαι μὲν αὐτὴν

[14]   ἀλλοία, διὸ καὶ πλανῆτις καλεῖται· φέρεται δὲ ἡ μὲν ἐκτὸς ἐπὶ

[13]   συνωθεῖται καὶ συνελαυνόμενα πρὸς ἄλληλα φέρεται τὰ λεπτομερέστερα εἰς τὰς τῶν

[32]   πως ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν κινηθέντα φέρεται, τῆς μὲν λύπης καὶ τῆς

[23]   λαμπρὸν τὴν ἐκ τοῦ νοῦ φερομένην δύναμιν· τὸν δὲ σπλῆνα τοῦ

[28]   καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι τάχιστα· φυγὴ δὲ ὁμοίωσις

[31]   Τοσοῦτον δὲ κακὸν ἀδικία, ὥστε φευκτότερον εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι·

[28]   ποτὲ δὲ ἀμφότερα, ὡς ὁπόταν φῇ· τὴν δὲ θεῷ ἑπομένην τε

[6]   ὅρος ἀμφοτέροις ὑπόκειται (ὅρους δέ φημι τὰ μέρη τῶν προτάσεων, οἷον

[27]   ἀνοήτων ἀγαθὸν ὠνόμασται, τοῦτο δέ φησι μεῖζον εἶναι τῷ ἔχοντι κακὸν

[34]   γενέσθαι φίλους. ~Τῶν δὲ πολιτειῶν φησι τὰς μὲν ἀνυποθέτους εἶναι, ἃς

[25]   κράματος ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον δέ φησι τὴν ψυχήν, ὅτι σύμφυτον ἔχει

[4]   καὶ φαντασίαν· τὴν δὲ διάνοιάν φησι τὸν αὐτῆς τῆς ψυχῆς πρὸς

[29]   ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης τοῦτο πάσχειν φησὶν αὐτὸν ὁ Πλάτων· ὥστε οὐκ

[34]   συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς. Πέντε δέ φησιν εἶναι πολιτείας, τήν τε ἀριστοκρατικήν,

[26]   τῷ ἀνδρὶ ἀρέσκει. Πάντα μέν φησιν ἐν εἱμαρμένῃ εἶναι, οὐ μὴν

[7]   ἀλλὰ δόξαν μὲν τῶν σωμάτων φησίν, ἐπιστήμην δὲ τῶν πρώτων, διάνοιαν

[32]   Περὶ δὲ ἡδονῆς καὶ λύπης φησὶν ὁ Πλάτων, ὅτι ταῦτα τὰ

[25]   ταῖς λογικαῖς, θνητάς τε καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ δὲ ἀθανάτους εἶναι

[10]   γάρ, εἰ σῶμά ἐστι, καὶ φθαρτὸς ἔσται καὶ γενητὸς καὶ μεταβλητός·

[25]   Ἔτι τε ἡ ψυχὴ οὐ φθείρεται ὑπὸ τῆς ἰδίας κακίας, οὐδὲ

[25]   κακίας, οὐδὲ ὑπὸ τῆς ἄλλου φθείροιτ´ ἄν, οὐδ´ ἁπλῶς ὑπ´ ἄλλου,

[25]   γὰρ οἷόν τέ τι τὸ φθεροῦν αὐτὴν νοῆσαι. Εἴ γε μὴν

[4]   διὰ τοῦ στόματος χωροῦν μετὰ φθόγγου. Νόησις δ´ ἐστὶ νοῦ ἐνέργεια

[32]   ἀναγκαῖος, ὁ δὲ ἔλεος οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη δὲ πρὸς ἀναχώρησιν ἀπὸ

[30]   πρὸς δειλίαν, καὶ ἀσωτία πρὸς φιλαργυρίαν, καὶ ἄλλως ἀδυνάτου ὄντος τοῦ

[33]   ἦν ἀγαθόν, θάτερον δὲ κακόν. ~Φιλία δὲ ἡ μάλιστα καὶ κυρίως

[33]   δέ τινες καὶ ἄλλαι νομιζόμεναι φιλίαι, οὐ μὴν καὶ οὖσαι, ὑπὸ

[33]   τῆς εὐνοίας. Εἶδος δέ πως φιλίας ἐστὶ καὶ τὸ ἐρωτικόν· ἔστι

[33]   ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ μετρίῳ ὄντι φίλον ὑπάρχει, τὰ δὲ ἄμετρα οὔτε

[1]   εἶναι τῇ γνώμῃ τὸν μέλλοντα φιλοσοφεῖν· ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ

[34]   ἀπό τινος θείας μοίρας ὄντως φιλοσοφήσειαν. Ἄριστα γὰρ καὶ μετὰ δικαιοσύνης

[1]   τοιαύτη τις ἂν διδασκαλία γένοιτο. Φιλοσοφία ἐστὶν ὄρεξις σοφίας, ἢ λύσις

[3]   καὶ τοῦ μερισμοῦ τῶν τῆς φιλοσοφίας εἰδῶν, περὶ τῆς διαλεκτικῆς θεωρίας

[1]   ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος ἀπὸ τῆς φιλοσοφίας, ὡς ὁ μουσικὸς ἀπὸ τῆς

[34]   τὰ ἀνθρώπινα, εἰ μὴ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν ἢ οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς

[1]   εἰδοποιεῖ γὰρ καὶ ταῦτα τὸν φιλόσοφον. Αὗται δὲ αἱ εὐφυΐαι παιδείας

[1]   ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´ ἐστὶν ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος

[35]   δὲ ὕλῃ, ὅτι ὁ μὲν φιλόσοφος περὶ τὰ ἀεὶ κατὰ τὰ

[35]   μή. ~Ὁποῖος δέ ἐστιν ὁ φιλόσοφος προειρημένου, τούτου διαφέρει ὁ σοφιστὴς

[4]   κριτὴς μὲν ἂν λέγοιτο ὁ φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ τὰ πράγματα κρίνεται,

[3]   χωρεῖν βίον. ~Ἡ δὲ τοῦ φιλοσόφου σπουδὴ κατὰ τὸν Πλάτωνα ἐν

[34]   ἐργασίας· τοὺς δὲ ἄρχοντας ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι καὶ θεωρητικοὺς τοῦ πρώτου

[27]   καὶ θαυμασίων τὰς τῷ ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς ἔφασκεν ἀναμέστους καὶ μετὰ

[3]   μὲν οὐκ ἂν εἴη τῷ φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον δέ. Τῆς δὲ πρακτικῆς

[2]   δὴ ἐκ τῶν εἰρημένων τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´

[25]   ἢ δι´ ἀκολασίαν ἢ διὰ φιλοσωματίαν· ἔχει δέ πως οἰκειότητα πρὸς

[34]   ἄρχωσι. καὶ δευτέραν τὴν τιμοκρατικήν, φιλοτίμων ὄντων τῶν ἀρχόντων, καὶ τρίτην

[33]   ἀντὶ ἐραστοῦ καὶ ἐρωμένου γενέσθαι φίλους. ~Τῶν δὲ πολιτειῶν φησι τὰς

[17]   τὰς οἰκείας μεταβολάς· δύο δὲ φλέβες παρὰ τὴν ῥάχιν ἰοῦσαι τὴν

[19]   χυμῶν ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν οἱ θεοί, φλεβία διατείναντες ἀπὸ γλώττης μέχρι καρδίας,

[19]   ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς μυκτῆρσι φλεβίων πάθος μέχρι τῶν περὶ τὸν

[22]   καὶ πολύτροπα χολή τε καὶ φλέγμα ἀπεργάζεται. Τὸν μὲν δὴ συνεχῆ

[22]   ὀρόν τινα φλέγματος· τὸ δὲ φλέγμα ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ

[22]   γένοιτο αἷμα ἢ χολὴ ἢ φλέγμα· πάντα γὰρ ταῦτα οὐδὲν ἄλλο

[22]   τὸ δὲ ὀξὺ καὶ ἁλμυρὸν φλέγμα τῶν ἐν ῥύσει παθῶν αἴτιον·

[22]   σύντηξιν εἶναι. Τὸ μὲν γὰρ φλέγμα ὑπάρχειν νέας σαρκὸς σύντηξιν· ἱδρῶτα

[22]   παθῶν αἴτιον· πάντα δὲ τὰ φλεγμαίνοντα ὑπὸ χολῆς τοῦτο πέπονθε· τὰ

[34]   τὴν ἀπόλεμον, δευτέραν δὲ τὴν φλεγμαίνουσαν καὶ πολεμικήν, ζητῶν τίνες ἂν

[22]   τὸ δάκρυον ὥσπερ ὀρόν τινα φλέγματος· τὸ δὲ φλέγμα ἔξω μὲν

[23]   θνητά· ὡς δὲ μὴ τῆς φλυαρίας τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ

[32]   προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ μὴν φοβερά, οὐδὲν ἧττον ἀγόμεθα ὑπ´ αὐτῶν,

[32]   πέπλασται. Οὐ γὰρ συναριθμητέον τούτοις φόβον καὶ ἐπιθυμίαν ὡς ἀρχικὰ ὑπάρχοντα

[16]   ἔπειτα δὲ ἡδονὴ καὶ λύπη, φόβος τε καὶ θυμός, ὧν κρατήσασαι

[32]   ἐλπίδα ἄχθεται. Ἐπιθυμίας δὴ καὶ φόβου μὴ ὄντων ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται

[32]   ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ δὲ μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι δὲ πάθη ἁπλᾶ καὶ

[30]   μετρίου, δειλός, ὁ δὲ μηδὲν φοβούμενος θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ ὁ μετρίως

[30]   μετριοπαθής. Καὶ μὴν ὁ πάντα φοβούμενος, καὶ πέρα τοῦ μετρίου, δειλός,

[32]   καὶ ἁπλᾶ. Ὅ τε γὰρ φοβούμενος οὐ παντελῶς ἐστέρηται ἡδονῆς· οὐδὲ

[30]   ἔχων περί τε θάρρη καὶ φόβους· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ

[31]   αὐτά, οὔτε ἐλπίδι ἀγαθοῦ οὔτε φόβῳ μείζονος κακοῦ. Καὶ ὅσα δὴ

[3]   δὲ περὶ τὴν τῶν ἄστρων φορὰν καὶ τὰς τούτων περιόδους καὶ

[7]   τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων τε φορὰς καὶ οὐρανοῦ καὶ τὸν δημιουργὸν

[7]   φύσιν, περί τε κινήσεως καὶ φορᾶς ὅπως ἔχει. Προκείσθω δὲ ἡ

[23]   τὸν ὀμφαλὸν ὅρου καὶ τῶν φρενῶν, καταδήσαντες ὥσπερ τι οἰστροῦν καὶ

[29]   τις οὖσα τῶν τριῶν ἀρετῶν, φρονήσεως, ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν τοῦ

[28]   δὲ δίκαιον καὶ ὅσιον μετὰ φρονήσεως γενέσθαι· ποτὲ δὲ τὸ μόνον

[29]   ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος ἀπὸ φρονήσεως γίνεται. Καὶ μὴν καὶ ἡ

[30]   ἀλλὰ κατὰ τὸν ὑπὸ τῆς φρονήσεως ἐνδιδόμενον αὐταῖς, ἐξ ἔθους ἐγγινόμενον

[12]   δέδωκε τὴν κυκλοφορητικήν, νοῦ καὶ φρονήσεως οἰκείαν ὑπάρχουσαν. ~Ἐξ ὧν δὲ

[29]   ὥστε οὐκ ἂν δύναιτό τις φρόνησιν ἔχειν ἀκόλαστος ὢν καὶ δειλός.

[30]   ἴδιον θεώρημα ἔχουσιν· ἡ μέντοι φρόνησις, ἐπιστήμη ὑπάρχουσα, τὰ οἰκεῖα ἑκάστῃ

[29]   ἡ σωφροσύνη. Ἡ μὲν δὴ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ κακῶν

[29]   γίνεται. Καὶ μὴν καὶ ἡ φρόνησις μετὰ ἀνδρίας ὑφίσταται· ἐπιστήμη γάρ

[29]   λογιστικοῦ μέρους τελειότης ἐστὶν ἡ φρόνησις, τοῦ δὲ θυμικοῦ ἡ ἀνδρία,

[2]   καὶ τοῦτο τὸ πάθημα αὐτῆς φρόνησις ὠνόμασται, ὅπερ οὐχ ἕτερον εἴποι

[28]   γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ φρόνιμον καὶ δίκαιον καὶ ὅσιον εἶναι,

[29]   παθῶν, παραπλησίως οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας φρόνιμός τις δύναται εἶναι, καὶ καθόλου

[16]   γένους ὡς συγγενεστάτου θεοῖς πάλιν φροντὶς ἦν τῷ τε πατρὶ πάντων

[34]   διῃρημένη τριχῇ, εἴς τε τοὺς φρουροὺς καὶ εἰς τοὺς ἐπικούρους καὶ

[27]   κακὰ εἶναι οἷον ἀτιμίαι καὶ φυγαὶ καὶ θάνατοι συμβαίνωσι· τὸν δὲ

[28]   ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι τάχιστα· φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ

[7]   ὥσπερ θριγκός τις ὑπάρχουσα ἢ φυλακὴ τῶν λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ ταῦτα

[15]   παντὸς τεταμένον σφιγγομένη πόλον, ἡμέρας φύλαξ καὶ νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν ἐντὸς

[26]   τεκνώσεις παῖδ´, ἀποκτενεῖ ς´ ὁ φύς· ἐν τῷ θεσμῷ δὴ περιέχεται

[26]   καὶ ὁ Λάϊος καὶ τὸ φῦσαι αὐτὸν παῖδα, καθείμαρται δὲ τὸ

[24]   τὰ φύσει χωριζόμενα ἕτερα ὑπάρχει· φύσει δὲ χωρίζεται τὸ παθητικὸν καὶ

[29]   ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις πρὸς τὸ φύσει δεσποτικόν, τουτέστι τὸ λογιστικόν. Ἡ

[4]   φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος, φύσει ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ

[25]   ψυχὴ φύσει· τὸ δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ ἔοικεν· ὥστε

[25]   τὸ δὲ νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ φύσει καὶ ἀνώλεθρον. Καὶ μὴν ἡγεμονεύει

[6]   ἔτυχεν, ἀλλὰ τὸ κατάλληλον τῇ φύσει· καὶ διὰ τούτου διδάσκομεν ἀλλήλους

[6]   τὸ οἰκεῖον τῇ τοῦ πράγματος φύσει κείμενον· οὐ γὰρ δήπου ἂν

[6]   γενέσθαι ἀκόλουθον τῇ τοῦ πράγματος φύσει· μὴ γὰρ ἄλλο τὴν ὀρθότητα

[32]   Πλάτων, ὅτι ταῦτα τὰ πάθη φύσει πως ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν κινηθέντα

[1]   ψεῦδος, ἐπὶ τούτοις δὲ καὶ φύσει πως σώφρονα εἶναι καὶ κατὰ

[6]   ἔχει νοῦν· ζητεῖ γάρ, πότερον φύσει τὰ ὀνόματά ἐστιν ἢ θέσει,

[28]   ἂν τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι θεῷ φύσει τε χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ, ἔθεσί

[10]   δέ, ὅτι αὐτὸς τῇ ἑαυτοῦ φύσει τέλεόν ἐστι καὶ σύμμετρον· ἀλήθεια

[25]   Καὶ μὴν ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ φύσει· τὸ δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν

[24]   γε μὴν ἕτερα ὄντα τῇ φύσει τό τε παθητικὸν καὶ τὸ

[6]   ὀνόματος ἢ τὴν σύμφωνον τῇ φύσει τοῦ πράγματος θέσιν. Μήτε γὰρ

[32]   καὶ οὐδενὸς ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ τῇ φύσει ὑπάρχουσα καὶ οὐδὲν οὐσιῶδες οὐδὲ

[24]   ἐντεῦθεν. Πρῶτον μὲν δὴ τὰ φύσει χωριζόμενα ἕτερα ὑπάρχει· φύσει δὲ

[26]   ἀορίστῳ δὲ ὄντι αὐτῷ τῇ φύσει ὥσπερ ἐποχεῖται τὸ ἐφ´ ἡμῖν·

[25]   παρεμφυομένας ταῖς τῶν ἐμβρύων διαπλαστικαῖς φύσεσι, καὶ διαμείβειν πολλὰ σώματα καὶ

[34]   ὥστε κατὰ τὰς διαφορὰς τῆς φύσεως αὐτῶν καὶ τῶν τόπων παιδείας

[31]   ἦν τὸ καλόν, εἰ ἐκ φύσεως ἤ τινος θείας μοίρας παρεγίνετο·

[25]   ἀνεννοήτους οὔσας καὶ τῆς νοητῆς φύσεως, μήτε τῆς αὐτῆς οὐσίας εἶναι

[15]   εἶναι μηδὲ ζῴου κρείττονος θνητῆς φύσεως· τούτοις δὲ ὑποτέτακται τὰ ὑπὸ

[27]   ἐπορέξασθαι τῆς τοῦ λογικοῦ παντὸς φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ τοὺς ἄφρονας τοῖς

[13]   τὰ ἐπίπεδα· τῆς δὲ ἐπιπέδου φύσεως ὥσπερ τινὰ πρόγονα δύο ὑπάρχει

[5]   ἐπαγωγὴ εἰς τὸ ἀνακινεῖν τὰς φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ λόγου, ὃν

[4]   χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες ἐπὶ τὰς φυσικὰς ἐννοίας ὡς ἐπὶ μέτρα τινὰ

[4]   καλεῖται δὲ ὑπ´ αὐτοῦ ἡ φυσικὴ ἔννοια καὶ ἐπιστήμη ἁπλῆ καὶ

[4]   μὲν νόησις ἐλέγετο, νῦν δὲ φυσικὴ ἔννοια, καλεῖται δὲ ὑπ´ αὐτοῦ

[4]   τότε λεγομένη νόησις νῦν ἐλέχθη φυσικὴ ἔννοια, νόησίς τις οὖσα ἐναποκειμένη

[33]   ἀρετῆς ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι· ἥ τε φυσικὴ τῶν γονέων πρὸς τὰ ἔκγονα

[4]   πραττόμενον. Τῷ γὰρ ἔχειν ἔννοιαν φυσικὴν καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ τῷ λόγῳ

[6]   γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ κατὰ τὴν φυσικὴν τοῦ ὀνόματος οἰκειότητα πρὸς τὸ

[4]   τὸ δὲ δι´ οὗ ὄργανον φυσικὸν κριτικὸν προηγουμένως μὲν τῶν ἀληθῶν,

[3]   τοῦδε τοῦ κόσμου τὴν σύστασιν φυσικόν, τὸ δὲ θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας

[7]   εἴπομεν εἶναι θεολογικόν, τὸ δὲ φυσικόν, τὸ δὲ μαθηματικόν· καὶ ὅτι

[11]   λεγόμενος· ἐπὶ δὲ τὸν καλούμενον φυσικὸν τόπον ἑξῆς χωρητέον ἐντεῦθέν ποθεν

[4]   τούτων ἁπλῶν οὐσῶν ἐπιστημῶν ὁ φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος, φύσει

[4]   ἄλλο τί ἐστιν ἢ λόγος φυσικός. Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων κριτὴς μὲν

[7]   καὶ ἀρχικὰ γνῶσις, τοῦ δὲ φυσικοῦ τὸ μαθεῖν, τίς ποτ´ ἐστὶν

[14]   τὸ ἀνόμοιον, ὡς Ἡρακλείτῳ τῷ φυσικῷ. Ὅταν δὲ εἴπῃ γενητὸν εἶναι

[1]   κατὰ τὸ παθητικὸν τῆς ψυχῆς φυσικῶς κατεσταλμένον· ὁ γὰρ ἐφιέμενος μαθημάτων

[12]   ἀρξαμένους. ~Ἐπεὶ γὰρ τῶν κατὰ φύσιν αἰσθητῶν καὶ κατὰ μέρος ὡρισμένα

[9]   τὴν ἰδέαν παράδειγμα τῶν κατὰ φύσιν αἰώνιον. Οὔτε γὰρ τοῖς πλείστοις

[32]   δὲ ἡδονῆς εἰς τὸ κατὰ φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ κατὰ φύσιν

[10]   ὑπὸ τοῦ πατρὸς διακοσμεῖ σύμπασαν φύσιν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ. Ἄρρητος

[32]   ἄγριά ἐστι πάθη, ἅπερ παρὰ φύσιν ἐστίν, ἐκ διαστροφῆς συστάντα καὶ

[19]   δὲ τὸν μὲν γλυκὺν ἐναντίαν φύσιν ἔχειν τοῖς ἄλλοις ἅπασι συμβέβηκε,

[8]   τὰ εἴδη, τῷ μηδεμίαν αὐτῶν φύσιν ἔχειν ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´ ἄποιόν τε

[8]   δὲ εἰς ἀνθρώπων γένεσιν καὶ φύσιν. Καὶ πρῶτόν γε περὶ ὕλης

[6]   ἀποχρῶσαν πρὸς ὀρθότητα, μήτε τὴν φύσιν καὶ τὴν πρώτην ἐκφώνησιν, ἀλλὰ

[32]   φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ κατὰ φύσιν κατάστημα εἶναι τὸ μέσον ἀλγηδόνος

[32]   καὶ τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ φύσιν κινουμένοις, τῆς δὲ ἡδονῆς εἰς

[32]   τὸ ἡσθῆναι ἐπὶ τοῖς κατὰ φύσιν, λυπηθῆναι δὲ ἐν τοῖς ἐναντίοις·

[9]   λύρας, οὔτε μὴν τῶν παρὰ φύσιν, οἷον πυρετοῦ καὶ χολέρας, οὔτε

[7]   ἐπίπεδόν τε καὶ τριχῇ διεστηκυῖαν φύσιν, περί τε κινήσεως καὶ φορᾶς

[16]   δὲ τὸ τελευταῖον εἰς θηρίων φύσιν· τέλος δὲ αὐταῖς τῶν πόνων

[20]   τὸ χαλεπῶς εἰς τὸν παρὰ φύσιν τόπον ἑλκόμενον, κοῦφον δὲ τὸ

[6]   ὁ σημαίνων δι´ ὀνόματος τὴν φύσιν τοῦ πράγματος. Ἔστι γὰρ τὸ

[6]   παρόντος ποιοῖτο τὴν θέσιν, τὴν φύσιν τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου. Τὸ μὲν

[32]   καὶ ἥμερα μὲν ὅσα κατὰ φύσιν ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά τε

[13]   κατεχρήσατο. Πάντων δὲ τούτων ἀρχικωτέρα φύσις ἡ τῶν ἐπιπέδων· τῶν γὰρ

[7]   ποτ´ ἐστὶν ἡ τοῦ παντὸς φύσις καὶ οἷόν τι ζῷον ὁ

[26]   ἑπόμενον. Ἡ δὲ τοῦ δυνατοῦ φύσις πέπτωκε μέν πως μεταξὺ τοῦ

[29]   ἂν τὸ λογιστικόν· ὅταν δὲ φῶμεν τάξιν τινὰ εἶναι καὶ εὐπείθειαν

[4]   ἐναποκειμένη τῇ ψυχῇ. Ὅταν οὖν φῶμεν τὴν νόησιν ἀρχὴν εἶναι τοῦ

[5]   συμβεβηκότων εἰς ὑποκείμενα, ὡς ὅταν φῶμεν τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν περὶ

[5]   ὑποκειμένων εἰς συμβεβηκότα, ὡς ὅταν φῶμεν τῶν ἀνθρώπων τοὺς μὲν ἀγαθοὺς

[19]   περὶ ἥπατος ἕδραν· ἡ δὲ φωνή ἐστιν ἡ δι´ ὤτων ἐρχομένη

[6]   ὑποδεδεῖχθαι, τίνα μὲν παρὰ τὴν φωνήν ἐστι σοφίσματα, τίνα δὲ παρὰ

[19]   μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ δὲ γέγονε πρὸς φωνῆς γνῶσιν, ἀρχομένη μὲν ἀπὸ τῆς

[7]   ποδηγούμεθα, οὕτω καὶ τῆς ἐναρμονίου φωνῆς κατακούοντες ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν ἐπὶ

[5]   καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ φωνῆς τομὴ εἰς σημαινόμενα, ὡς ὅταν

[27]   ὑπὸ γῆν ἀνθρώποις κατῳκισμένοις καὶ φῶς μὲν μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς

[27]   ἀνόδου καὶ εἰς τὸ καθαρὸν φῶς προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν τότε

[10]   τὸ ἐραστὸν καὶ ἐφετὸν ὥσπερ φῶς φανὲν καὶ οἷον ἐκλάμψαν τῇ

[18]   δὲ περὶ τὸ πρόσωπον τὰ φωσφόρα ὄμματα καθεῖρξαν ἐν αὐτοῖς τοῦ

[10]   καὶ τοῖς νοητοῖς τὸ νοεῖσθαι, φωτίζων τὴν περὶ αὐτὰ ἀλήθειαν. Τρίτη

[18]   ἐν αὐτοῖς τοῦ πυρὸς τὸ φωτοειδές, ὅπερ λεῖον ὑπάρχον καὶ πυκνὸν

[18]   αἴσθησιν παρέχεται· ὅθεν καὶ τοῦ φωτὸς νύκτωρ ἀπιόντος ἢ σκοτωθέντος οὐκέτι

[10]   ὑπάρχει, ὡς ὁ ἥλιος παντὸς φωτός· πατὴρ δέ ἐστι τῷ αἴτιος

[18]   ἀδελφὸν ᾤοντο εἶναι τοῦ μεθημερινοῦ φωτός. Τοῦτο δὴ ῥᾷστα δι´ ὅλων

[18]   γὰρ ἔσονται φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων τῶν φώτων πρὸς τὰ μέρη τὰ ἕτερα,

Chapitre
[28]	ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν δὲ τῷ	Φαίδωνι	ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ σώφρονα
[6]	ὅρος ἀμφοτέρων ἡγεῖται, ἐν τῷ	Φαίδωνι	οὕτως ἐρωτᾷ δυνάμει· εἰ λαβόντες
[28]	ταύτης· ὅθεν ὀρθῶς ἄν τις	φαίη,	τὴν μὲν κακοδαιμονίαν τοῦ δαίμονος
[32]	ἀγαθῶν δύναται εἶναι· ἐξίτηλος γὰρ	φαίνεται	καὶ οὐδενὸς ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ τῇ
[14]	ἡγεμονεύει πάντων, δεικνύς τε καὶ	φαίνων	τὰ σύμπαντα· σελήνη δὲ ἐν
[4]	λόγου, οὐχὶ τὴν νῦν λεγομένην	φαμέν,	ἀλλὰ τὴν ὅτε χωρὶς τοῦ
[30]	στρατιώτας ἀνδρείους τινὰς καλοῦμεν, καί	φαμεν	ἐνίοτε ἀνδρείους τινὰς ὄντας ἄφρονας
[6]	ἄνθρωπος ζῷον, τὸν ἄνθρωπον ὅρον	φαμὲν	καὶ τὸ ζῷον) καὶ κατὰ
[19]	τούτοις διαφοράς. Εἴκοντα μὲν δή	φαμεν	τὰ παραδεχόμενα τὴν ἁφήν, ἀντίτυπα
[10]	ἐραστὸν καὶ ἐφετὸν ὥσπερ φῶς	φανὲν	καὶ οἷον ἐκλάμψαν τῇ οὕτως
[27]	προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν τότε	φανέντων	καὶ πολὺ πρόσθεν αὐτῶν ὡς
[25]	τὰς ἀλόγους ψυχάς, ψιλῇ τε	φαντασίᾳ	ἐλαυνομένας καὶ οὔτε λογισμῷ οὔτε
[18]	ἢ μήκους· διάφοροι γὰρ ἔσονται	φαντασίαι,	ἀνταπωθουμένων τῶν φώτων πρὸς τὰ
[4]	καλεῖ, ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ	φαντασίαν·	τὴν δὲ διάνοιάν φησι τὸν
[18]	καὶ ὄναρ κατ´ εὐθυωρίαν γινομένας	φαντασίας	ὡδὶ συνίστασθαι· ταύταις δὲ ἑπομένως
[18]	ἐμπίπτουσιν, ὑπολειφθεισῶν δέ τινων κινήσεων	φαντάσματα	συχνὰ γίνεται περὶ ἡμᾶς· καὶ
[17]	τε ἀπὸ στόματος ἀρτηρία καὶ	φάρυγξ,	ἡ μὲν εἰς στόμαχον, ἡ
[6]	σχῆμα, ὃ οἱ πλεῖστοι τρίτον	φασί,	καθ´ ὃ ὁ κοινὸς ὅρος
[33]	σωματοποιούμενον Ἔρωτα δαίμονά τινα μᾶλλον	φατέον	ἤπερ θεὸν μηδέποτε ἐν γηΐνῳ
[33]	τῆς σπουδαίας ψυχῆς, ἡ δὲ	φαύλη,	ἡ τῆς κακῆς, μέση δὲ
[33]	διαφέροντες ἀλλήλων. Ἡ μὲν γὰρ	φαύλη	μόνου τοῦ σώματός ἐστι, τοῦ
[33]	ἡ μὲν ἀγαθή, ἡ δὲ	φαύλη,	τρίτη δὲ τούτων μέση, οὕτω
[30]	καὶ μεταξύ τινα διάθεσιν μητὲ	φαύλην	μητὲ σπουδαίαν· οὐδὲ γὰρ πάντας
[31]	Καὶ ὅσα δὴ ἀδικεῖ ὁ	φαῦλος,	ἀκούσια ὑπάρχει· τῆς γὰρ ἀδικίας
[33]	αὐτὸς μέσος τις ὑπάρχει οὔτε	φαῦλος	ὢν οὔτε ἀστεῖος, ὅθεν καὶ
[30]	ἀνθρώπους ἢ σπουδαίους εἶναι ἢ	φαύλους.	Τοὺς γὰρ ἐφ´ ἱκανὸν προκόπτοντας
[27]	τάξιν, πρὸς κακοῦ γινόμενα τοῖς	φαύλως	αὐτοῖς χρωμένοις· ἔσθ´ ὅτε δὲ
[6]	ἰδίως λεγομένους ἐριστικούς, οἷον Εὐθύδημον	φέρε	καὶ Ἱππίαν. Τῶν δὲ κατηγορικῶν
[25]	ὀλίγων; διεψεύσθημεν γὰρ ἄν, οἷον	φέρε	κρίναντες τὸ ἀναπνοῇ χρώμενον μόνον
[4]	αἰσθήσει καὶ ἐν ἑαυτοῖς λέγομεν	φέρε	Σωκράτης, ἵππος, πῦρ, καὶ ὅσα
[8]	ὑποδέχεσθαι τιθήνης λόγον ἐπέχουσαν τῷ	φέρειν	αὐτὰς καὶ ἀναδέχεσθαι μὲν αὐτὴν
[14]	ἀλλοία, διὸ καὶ πλανῆτις καλεῖται·	φέρεται	δὲ ἡ μὲν ἐκτὸς ἐπὶ
[13]	συνωθεῖται καὶ συνελαυνόμενα πρὸς ἄλληλα	φέρεται	τὰ λεπτομερέστερα εἰς τὰς τῶν
[32]	πως ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν κινηθέντα	φέρεται,	τῆς μὲν λύπης καὶ τῆς
[23]	λαμπρὸν τὴν ἐκ τοῦ νοῦ	φερομένην	δύναμιν· τὸν δὲ σπλῆνα τοῦ
[28]	καὶ πειρᾶσθαι χρῆναι ἐνθένδε ἐκεῖσε	φεύγειν	ὅτι τάχιστα· φυγὴ δὲ ὁμοίωσις
[31]	Τοσοῦτον δὲ κακὸν ἀδικία, ὥστε	φευκτότερον	εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι·
[28]	ποτὲ δὲ ἀμφότερα, ὡς ὁπόταν	φῇ·	τὴν δὲ θεῷ ἑπομένην τε
[6]	ὅρος ἀμφοτέροις ὑπόκειται (ὅρους δέ	φημι	τὰ μέρη τῶν προτάσεων, οἷον
[27]	ἀνοήτων ἀγαθὸν ὠνόμασται, τοῦτο δέ	φησι	μεῖζον εἶναι τῷ ἔχοντι κακὸν
[34]	γενέσθαι φίλους. ~Τῶν δὲ πολιτειῶν	φησι	τὰς μὲν ἀνυποθέτους εἶναι, ἃς
[25]	κράματος ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον δέ	φησι	τὴν ψυχήν, ὅτι σύμφυτον ἔχει
[4]	καὶ φαντασίαν· τὴν δὲ διάνοιάν	φησι	τὸν αὐτῆς τῆς ψυχῆς πρὸς
[29]	ἀμαθίας καὶ ἀφροσύνης τοῦτο πάσχειν	φησὶν	αὐτὸν ὁ Πλάτων· ὥστε οὐκ
[34]	συνέπεσθαι τοὺς λοιπούς. Πέντε δέ	φησιν	εἶναι πολιτείας, τήν τε ἀριστοκρατικήν,
[26]	τῷ ἀνδρὶ ἀρέσκει. Πάντα μέν	φησιν	ἐν εἱμαρμένῃ εἶναι, οὐ μὴν
[7]	ἀλλὰ δόξαν μὲν τῶν σωμάτων	φησίν,	ἐπιστήμην δὲ τῶν πρώτων, διάνοιαν
[32]	Περὶ δὲ ἡδονῆς καὶ λύπης	φησὶν	ὁ Πλάτων, ὅτι ταῦτα τὰ
[25]	ταῖς λογικαῖς, θνητάς τε καὶ	φθαρτὰς	ὑπάρχειν. Τῷ δὲ ἀθανάτους εἶναι
[10]	γάρ, εἰ σῶμά ἐστι, καὶ	φθαρτὸς	ἔσται καὶ γενητὸς καὶ μεταβλητός·
[25]	Ἔτι τε ἡ ψυχὴ οὐ	φθείρεται	ὑπὸ τῆς ἰδίας κακίας, οὐδὲ
[25]	κακίας, οὐδὲ ὑπὸ τῆς ἄλλου	φθείροιτ´	ἄν, οὐδ´ ἁπλῶς ὑπ´ ἄλλου,
[25]	γὰρ οἷόν τέ τι τὸ	φθεροῦν	αὐτὴν νοῆσαι. Εἴ γε μὴν
[4]	διὰ τοῦ στόματος χωροῦν μετὰ	φθόγγου.	Νόησις δ´ ἐστὶ νοῦ ἐνέργεια
[32]	ἀναγκαῖος, ὁ δὲ ἔλεος οἰκεῖος	φιλανθρωπίᾳ,	αἰσχύνη δὲ πρὸς ἀναχώρησιν ἀπὸ
[30]	πρὸς δειλίαν, καὶ ἀσωτία πρὸς	φιλαργυρίαν,	καὶ ἄλλως ἀδυνάτου ὄντος τοῦ
[33]	ἦν ἀγαθόν, θάτερον δὲ κακόν.	~Φιλία	δὲ ἡ μάλιστα καὶ κυρίως
[33]	δέ τινες καὶ ἄλλαι νομιζόμεναι	φιλίαι,	οὐ μὴν καὶ οὖσαι, ὑπὸ
[33]	τῆς εὐνοίας. Εἶδος δέ πως	φιλίας	ἐστὶ καὶ τὸ ἐρωτικόν· ἔστι
[33]	ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ μετρίῳ ὄντι	φίλον	ὑπάρχει, τὰ δὲ ἄμετρα οὔτε
[1]	εἶναι τῇ γνώμῃ τὸν μέλλοντα	φιλοσοφεῖν·	ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ
[34]	ἀπό τινος θείας μοίρας ὄντως	φιλοσοφήσειαν.	Ἄριστα γὰρ καὶ μετὰ δικαιοσύνης
[1]	τοιαύτη τις ἂν διδασκαλία γένοιτο.	Φιλοσοφία	ἐστὶν ὄρεξις σοφίας, ἢ λύσις
[3]	καὶ τοῦ μερισμοῦ τῶν τῆς	φιλοσοφίας	εἰδῶν, περὶ τῆς διαλεκτικῆς θεωρίας
[1]	ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος ἀπὸ τῆς	φιλοσοφίας,	ὡς ὁ μουσικὸς ἀπὸ τῆς
[34]	τὰ ἀνθρώπινα, εἰ μὴ οἱ	φιλόσοφοι	βασιλεύσειαν ἢ οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς
[1]	εἰδοποιεῖ γὰρ καὶ ταῦτα τὸν	φιλόσοφον.	Αὗται δὲ αἱ εὐφυΐαι παιδείας
[1]	ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων.	Φιλόσοφος	δ´ ἐστὶν ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος
[35]	δὲ ὕλῃ, ὅτι ὁ μὲν	φιλόσοφος	περὶ τὰ ἀεὶ κατὰ τὰ
[35]	μή. ~Ὁποῖος δέ ἐστιν ὁ	φιλόσοφος	προειρημένου, τούτου διαφέρει ὁ σοφιστὴς
[4]	κριτὴς μὲν ἂν λέγοιτο ὁ	φιλόσοφος,	ὑφ´ οὗ τὰ πράγματα κρίνεται,
[3]	χωρεῖν βίον. ~Ἡ δὲ τοῦ	φιλοσόφου	σπουδὴ κατὰ τὸν Πλάτωνα ἐν
[34]	ἐργασίας· τοὺς δὲ ἄρχοντας ἀξιοῖ	φιλοσόφους	εἶναι καὶ θεωρητικοὺς τοῦ πρώτου
[27]	καὶ θαυμασίων τὰς τῷ ὄντι	φιλοσόφους	ψυχὰς ἔφασκεν ἀναμέστους καὶ μετὰ
[3]	μὲν οὐκ ἂν εἴη τῷ	φιλοσόφῳ,	ἀναγκαῖον δέ. Τῆς δὲ πρακτικῆς
[2]	δὴ ἐκ τῶν εἰρημένων τῷ	φιλοσόφῳ	μηδαμῶς τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´
[25]	ἢ δι´ ἀκολασίαν ἢ διὰ	φιλοσωματίαν·	ἔχει δέ πως οἰκειότητα πρὸς
[34]	ἄρχωσι. καὶ δευτέραν τὴν τιμοκρατικήν,	φιλοτίμων	ὄντων τῶν ἀρχόντων, καὶ τρίτην
[33]	ἀντὶ ἐραστοῦ καὶ ἐρωμένου γενέσθαι	φίλους.	~Τῶν δὲ πολιτειῶν φησι τὰς
[17]	τὰς οἰκείας μεταβολάς· δύο δὲ	φλέβες	παρὰ τὴν ῥάχιν ἰοῦσαι τὴν
[19]	χυμῶν ἐπιγνώμονα κατεσκεύασαν οἱ θεοί,	φλεβία	διατείναντες ἀπὸ γλώττης μέχρι καρδίας,
[19]	ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς μυκτῆρσι	φλεβίων	πάθος μέχρι τῶν περὶ τὸν
[22]	καὶ πολύτροπα χολή τε καὶ	φλέγμα	ἀπεργάζεται. Τὸν μὲν δὴ συνεχῆ
[22]	ὀρόν τινα φλέγματος· τὸ δὲ	φλέγμα	ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ
[22]	γένοιτο αἷμα ἢ χολὴ ἢ	φλέγμα·	πάντα γὰρ ταῦτα οὐδὲν ἄλλο
[22]	τὸ δὲ ὀξὺ καὶ ἁλμυρὸν	φλέγμα	τῶν ἐν ῥύσει παθῶν αἴτιον·
[22]	σύντηξιν εἶναι. Τὸ μὲν γὰρ	φλέγμα	ὑπάρχειν νέας σαρκὸς σύντηξιν· ἱδρῶτα
[22]	παθῶν αἴτιον· πάντα δὲ τὰ	φλεγμαίνοντα	ὑπὸ χολῆς τοῦτο πέπονθε· τὰ
[34]	τὴν ἀπόλεμον, δευτέραν δὲ τὴν	φλεγμαίνουσαν	καὶ πολεμικήν, ζητῶν τίνες ἂν
[22]	τὸ δάκρυον ὥσπερ ὀρόν τινα	φλέγματος·	τὸ δὲ φλέγμα ἔξω μὲν
[23]	θνητά· ὡς δὲ μὴ τῆς	φλυαρίας	τῆς θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ
[32]	προσπεπτωκότα οὐδὲ ἡδέα οὐδὲ μὴν	φοβερά,	οὐδὲν ἧττον ἀγόμεθα ὑπ´ αὐτῶν,
[32]	πέπλασται. Οὐ γὰρ συναριθμητέον τούτοις	φόβον	καὶ ἐπιθυμίαν ὡς ἀρχικὰ ὑπάρχοντα
[16]	ἔπειτα δὲ ἡδονὴ καὶ λύπη,	φόβος	τε καὶ θυμός, ὧν κρατήσασαι
[32]	ἐλπίδα ἄχθεται. Ἐπιθυμίας δὴ καὶ	φόβου	μὴ ὄντων ἀρχικῶν, ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται
[32]	ὑπολάβωμεν, λυπούμεθα, τὸ δὲ μέλλον	φοβούμεθα.	Ἔστι δὲ πάθη ἁπλᾶ καὶ
[30]	μετρίου, δειλός, ὁ δὲ μηδὲν	φοβούμενος	θρασύς, ἀνδρεῖος δὲ ὁ μετρίως
[30]	μετριοπαθής. Καὶ μὴν ὁ πάντα	φοβούμενος,	καὶ πέρα τοῦ μετρίου, δειλός,
[32]	καὶ ἁπλᾶ. Ὅ τε γὰρ	φοβούμενος	οὐ παντελῶς ἐστέρηται ἡδονῆς· οὐδὲ
[30]	ἔχων περί τε θάρρη καὶ	φόβους·	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ
[31]	αὐτά, οὔτε ἐλπίδι ἀγαθοῦ οὔτε	φόβῳ	μείζονος κακοῦ. Καὶ ὅσα δὴ
[3]	δὲ περὶ τὴν τῶν ἄστρων	φορὰν	καὶ τὰς τούτων περιόδους καὶ
[7]	τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα ἄστρων τε	φορὰς	καὶ οὐρανοῦ καὶ τὸν δημιουργὸν
[7]	φύσιν, περί τε κινήσεως καὶ	φορᾶς	ὅπως ἔχει. Προκείσθω δὲ ἡ
[23]	τὸν ὀμφαλὸν ὅρου καὶ τῶν	φρενῶν,	καταδήσαντες ὥσπερ τι οἰστροῦν καὶ
[29]	τις οὖσα τῶν τριῶν ἀρετῶν,	φρονήσεως,	ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν τοῦ
[28]	δὲ δίκαιον καὶ ὅσιον μετὰ	φρονήσεως	γενέσθαι· ποτὲ δὲ τὸ μόνον
[29]	ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος ἀπὸ	φρονήσεως	γίνεται. Καὶ μὴν καὶ ἡ
[30]	ἀλλὰ κατὰ τὸν ὑπὸ τῆς	φρονήσεως	ἐνδιδόμενον αὐταῖς, ἐξ ἔθους ἐγγινόμενον
[12]	δέδωκε τὴν κυκλοφορητικήν, νοῦ καὶ	φρονήσεως	οἰκείαν ὑπάρχουσαν. ~Ἐξ ὧν δὲ
[29]	ὥστε οὐκ ἂν δύναιτό τις	φρόνησιν	ἔχειν ἀκόλαστος ὢν καὶ δειλός.
[30]	ἴδιον θεώρημα ἔχουσιν· ἡ μέντοι	φρόνησις,	ἐπιστήμη ὑπάρχουσα, τὰ οἰκεῖα ἑκάστῃ
[29]	ἡ σωφροσύνη. Ἡ μὲν δὴ	φρόνησίς	ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ κακῶν
[29]	γίνεται. Καὶ μὴν καὶ ἡ	φρόνησις	μετὰ ἀνδρίας ὑφίσταται· ἐπιστήμη γάρ
[29]	λογιστικοῦ μέρους τελειότης ἐστὶν ἡ	φρόνησις,	τοῦ δὲ θυμικοῦ ἡ ἀνδρία,
[2]	καὶ τοῦτο τὸ πάθημα αὐτῆς	φρόνησις	ὠνόμασται, ὅπερ οὐχ ἕτερον εἴποι
[28]	γὰρ ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ	φρόνιμον	καὶ δίκαιον καὶ ὅσιον εἶναι,
[29]	παθῶν, παραπλησίως οὐδὲ μετὰ ἀκολασίας	φρόνιμός	τις δύναται εἶναι, καὶ καθόλου
[16]	γένους ὡς συγγενεστάτου θεοῖς πάλιν	φροντὶς	ἦν τῷ τε πατρὶ πάντων
[34]	διῃρημένη τριχῇ, εἴς τε τοὺς	φρουροὺς	καὶ εἰς τοὺς ἐπικούρους καὶ
[27]	κακὰ εἶναι οἷον ἀτιμίαι καὶ	φυγαὶ	καὶ θάνατοι συμβαίνωσι· τὸν δὲ
[28]	ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι τάχιστα·	φυγὴ	δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ
[7]	ὥσπερ θριγκός τις ὑπάρχουσα ἢ	φυλακὴ	τῶν λοιπῶν. ~Μετὰ δὲ ταῦτα
[15]	παντὸς τεταμένον σφιγγομένη πόλον, ἡμέρας	φύλαξ	καὶ νυκτός, πρεσβυτάτη τῶν ἐντὸς
[26]	τεκνώσεις παῖδ´, ἀποκτενεῖ ς´ ὁ	φύς·	ἐν τῷ θεσμῷ δὴ περιέχεται
[26]	καὶ ὁ Λάϊος καὶ τὸ	φῦσαι	αὐτὸν παῖδα, καθείμαρται δὲ τὸ
[24]	τὰ φύσει χωριζόμενα ἕτερα ὑπάρχει·	φύσει	δὲ χωρίζεται τὸ παθητικὸν καὶ
[29]	ἔχουσιν αἱ ὀρέξεις πρὸς τὸ	φύσει	δεσποτικόν, τουτέστι τὸ λογιστικόν. Ἡ
[4]	φυσικὸς καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος,	φύσει	ἐνυπάρχων· οὐκοῦν ὄντος καὶ ἐπιστημονικοῦ
[25]	ψυχὴ φύσει· τὸ δὲ τῇ	φύσει	ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ ἔοικεν· ὥστε
[25]	τὸ δὲ νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ	φύσει	καὶ ἀνώλεθρον. Καὶ μὴν ἡγεμονεύει
[6]	ἔτυχεν, ἀλλὰ τὸ κατάλληλον τῇ	φύσει·	καὶ διὰ τούτου διδάσκομεν ἀλλήλους
[6]	τὸ οἰκεῖον τῇ τοῦ πράγματος	φύσει	κείμενον· οὐ γὰρ δήπου ἂν
[6]	γενέσθαι ἀκόλουθον τῇ τοῦ πράγματος	φύσει·	μὴ γὰρ ἄλλο τὴν ὀρθότητα
[32]	Πλάτων, ὅτι ταῦτα τὰ πάθη	φύσει	πως ἀρχῆθεν ἐν ἡμῖν κινηθέντα
[1]	ψεῦδος, ἐπὶ τούτοις δὲ καὶ	φύσει	πως σώφρονα εἶναι καὶ κατὰ
[6]	ἔχει νοῦν· ζητεῖ γάρ, πότερον	φύσει	τὰ ὀνόματά ἐστιν ἢ θέσει,
[28]	ἂν τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι θεῷ	φύσει	τε χρησάμενοι τῇ προσηκούσῃ, ἔθεσί
[10]	δέ, ὅτι αὐτὸς τῇ ἑαυτοῦ	φύσει	τέλεόν ἐστι καὶ σύμμετρον· ἀλήθεια
[25]	Καὶ μὴν ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ	φύσει·	τὸ δὲ τῇ φύσει ἡγεμονικὸν
[24]	γε μὴν ἕτερα ὄντα τῇ	φύσει	τό τε παθητικὸν καὶ τὸ
[6]	ὀνόματος ἢ τὴν σύμφωνον τῇ	φύσει	τοῦ πράγματος θέσιν. Μήτε γὰρ
[32]	καὶ οὐδενὸς ἀξία, ἐπιγεννηματικὴ τῇ	φύσει	ὑπάρχουσα καὶ οὐδὲν οὐσιῶδες οὐδὲ
[24]	ἐντεῦθεν. Πρῶτον μὲν δὴ τὰ	φύσει	χωριζόμενα ἕτερα ὑπάρχει· φύσει δὲ
[26]	ἀορίστῳ δὲ ὄντι αὐτῷ τῇ	φύσει	ὥσπερ ἐποχεῖται τὸ ἐφ´ ἡμῖν·
[25]	παρεμφυομένας ταῖς τῶν ἐμβρύων διαπλαστικαῖς	φύσεσι,	καὶ διαμείβειν πολλὰ σώματα καὶ
[34]	ὥστε κατὰ τὰς διαφορὰς τῆς	φύσεως	αὐτῶν καὶ τῶν τόπων παιδείας
[31]	ἦν τὸ καλόν, εἰ ἐκ	φύσεως	ἤ τινος θείας μοίρας παρεγίνετο·
[25]	ἀνεννοήτους οὔσας καὶ τῆς νοητῆς	φύσεως,	μήτε τῆς αὐτῆς οὐσίας εἶναι
[15]	εἶναι μηδὲ ζῴου κρείττονος θνητῆς	φύσεως·	τούτοις δὲ ὑποτέτακται τὰ ὑπὸ
[27]	ἐπορέξασθαι τῆς τοῦ λογικοῦ παντὸς	φύσεως.	Ὡμοιῶσθαι γὰρ τοὺς ἄφρονας τοῖς
[13]	τὰ ἐπίπεδα· τῆς δὲ ἐπιπέδου	φύσεως	ὥσπερ τινὰ πρόγονα δύο ὑπάρχει
[5]	ἐπαγωγὴ εἰς τὸ ἀνακινεῖν τὰς	φυσικὰς	ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ λόγου, ὃν
[4]	χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες ἐπὶ τὰς	φυσικὰς	ἐννοίας ὡς ἐπὶ μέτρα τινὰ
[4]	καλεῖται δὲ ὑπ´ αὐτοῦ ἡ	φυσικὴ	ἔννοια καὶ ἐπιστήμη ἁπλῆ καὶ
[4]	μὲν νόησις ἐλέγετο, νῦν δὲ	φυσικὴ	ἔννοια, καλεῖται δὲ ὑπ´ αὐτοῦ
[4]	τότε λεγομένη νόησις νῦν ἐλέχθη	φυσικὴ	ἔννοια, νόησίς τις οὖσα ἐναποκειμένη
[33]	ἀρετῆς ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι· ἥ τε	φυσικὴ	τῶν γονέων πρὸς τὰ ἔκγονα
[4]	πραττόμενον. Τῷ γὰρ ἔχειν ἔννοιαν	φυσικὴν	καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ τῷ λόγῳ
[6]	γένοιτ´ ἄν, ἀλλὰ κατὰ τὴν	φυσικὴν	τοῦ ὀνόματος οἰκειότητα πρὸς τὸ
[4]	τὸ δὲ δι´ οὗ ὄργανον	φυσικὸν	κριτικὸν προηγουμένως μὲν τῶν ἀληθῶν,
[3]	τοῦδε τοῦ κόσμου τὴν σύστασιν	φυσικόν,	τὸ δὲ θεωρούμενον διὰ γεωμετρίας
[7]	εἴπομεν εἶναι θεολογικόν, τὸ δὲ	φυσικόν,	τὸ δὲ μαθηματικόν· καὶ ὅτι
[11]	λεγόμενος· ἐπὶ δὲ τὸν καλούμενον	φυσικὸν	τόπον ἑξῆς χωρητέον ἐντεῦθέν ποθεν
[4]	τούτων ἁπλῶν οὐσῶν ἐπιστημῶν ὁ	φυσικὸς	καὶ ἐπιστημονικὸς συνέστηκε λόγος, φύσει
[4]	ἄλλο τί ἐστιν ἢ λόγος	φυσικός.	Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων κριτὴς μὲν
[7]	καὶ ἀρχικὰ γνῶσις, τοῦ δὲ	φυσικοῦ	τὸ μαθεῖν, τίς ποτ´ ἐστὶν
[14]	τὸ ἀνόμοιον, ὡς Ἡρακλείτῳ τῷ	φυσικῷ.	Ὅταν δὲ εἴπῃ γενητὸν εἶναι
[1]	κατὰ τὸ παθητικὸν τῆς ψυχῆς	φυσικῶς	κατεσταλμένον· ὁ γὰρ ἐφιέμενος μαθημάτων
[12]	ἀρξαμένους. ~Ἐπεὶ γὰρ τῶν κατὰ	φύσιν	αἰσθητῶν καὶ κατὰ μέρος ὡρισμένα
[9]	τὴν ἰδέαν παράδειγμα τῶν κατὰ	φύσιν	αἰώνιον. Οὔτε γὰρ τοῖς πλείστοις
[32]	δὲ ἡδονῆς εἰς τὸ κατὰ	φύσιν	ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ κατὰ φύσιν
[10]	ὑπὸ τοῦ πατρὸς διακοσμεῖ σύμπασαν	φύσιν	ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ. Ἄρρητος
[32]	ἄγριά ἐστι πάθη, ἅπερ παρὰ	φύσιν	ἐστίν, ἐκ διαστροφῆς συστάντα καὶ
[19]	δὲ τὸν μὲν γλυκὺν ἐναντίαν	φύσιν	ἔχειν τοῖς ἄλλοις ἅπασι συμβέβηκε,
[8]	τὰ εἴδη, τῷ μηδεμίαν αὐτῶν	φύσιν	ἔχειν ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´ ἄποιόν τε
[8]	δὲ εἰς ἀνθρώπων γένεσιν καὶ	φύσιν.	Καὶ πρῶτόν γε περὶ ὕλης
[6]	ἀποχρῶσαν πρὸς ὀρθότητα, μήτε τὴν	φύσιν	καὶ τὴν πρώτην ἐκφώνησιν, ἀλλὰ
[32]	φύσιν ἀποκαθισταμένοις· οἴεται δὲ κατὰ	φύσιν	κατάστημα εἶναι τὸ μέσον ἀλγηδόνος
[32]	καὶ τῆς ἀλγηδόνος ἐπιγινομένων παρὰ	φύσιν	κινουμένοις, τῆς δὲ ἡδονῆς εἰς
[32]	τὸ ἡσθῆναι ἐπὶ τοῖς κατὰ	φύσιν,	λυπηθῆναι δὲ ἐν τοῖς ἐναντίοις·
[9]	λύρας, οὔτε μὴν τῶν παρὰ	φύσιν,	οἷον πυρετοῦ καὶ χολέρας, οὔτε
[7]	ἐπίπεδόν τε καὶ τριχῇ διεστηκυῖαν	φύσιν,	περί τε κινήσεως καὶ φορᾶς
[16]	δὲ τὸ τελευταῖον εἰς θηρίων	φύσιν·	τέλος δὲ αὐταῖς τῶν πόνων
[20]	τὸ χαλεπῶς εἰς τὸν παρὰ	φύσιν	τόπον ἑλκόμενον, κοῦφον δὲ τὸ
[6]	ὁ σημαίνων δι´ ὀνόματος τὴν	φύσιν	τοῦ πράγματος. Ἔστι γὰρ τὸ
[6]	παρόντος ποιοῖτο τὴν θέσιν, τὴν	φύσιν	τῶν ὑποκειμένων ἐπισταμένου. Τὸ μὲν
[32]	καὶ ἥμερα μὲν ὅσα κατὰ	φύσιν	ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ ἀναγκαῖά τε
[13]	κατεχρήσατο. Πάντων δὲ τούτων ἀρχικωτέρα	φύσις	ἡ τῶν ἐπιπέδων· τῶν γὰρ
[7]	ποτ´ ἐστὶν ἡ τοῦ παντὸς	φύσις	καὶ οἷόν τι ζῷον ὁ
[26]	ἑπόμενον. Ἡ δὲ τοῦ δυνατοῦ	φύσις	πέπτωκε μέν πως μεταξὺ τοῦ
[29]	ἂν τὸ λογιστικόν· ὅταν δὲ	φῶμεν	τάξιν τινὰ εἶναι καὶ εὐπείθειαν
[4]	ἐναποκειμένη τῇ ψυχῇ. Ὅταν οὖν	φῶμεν	τὴν νόησιν ἀρχὴν εἶναι τοῦ
[5]	συμβεβηκότων εἰς ὑποκείμενα, ὡς ὅταν	φῶμεν	τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν περὶ
[5]	ὑποκειμένων εἰς συμβεβηκότα, ὡς ὅταν	φῶμεν	τῶν ἀνθρώπων τοὺς μὲν ἀγαθοὺς
[19]	περὶ ἥπατος ἕδραν· ἡ δὲ	φωνή	ἐστιν ἡ δι´ ὤτων ἐρχομένη
[6]	ὑποδεδεῖχθαι, τίνα μὲν παρὰ τὴν	φωνήν	ἐστι σοφίσματα, τίνα δὲ παρὰ
[19]	μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ δὲ γέγονε πρὸς	φωνῆς	γνῶσιν, ἀρχομένη μὲν ἀπὸ τῆς
[7]	ποδηγούμεθα, οὕτω καὶ τῆς ἐναρμονίου	φωνῆς	κατακούοντες ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν ἐπὶ
[5]	καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ	φωνῆς	τομὴ εἰς σημαινόμενα, ὡς ὅταν
[27]	ὑπὸ γῆν ἀνθρώποις κατῳκισμένοις καὶ	φῶς	μὲν μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν, ἀμυδρὰς
[27]	ἀνόδου καὶ εἰς τὸ καθαρὸν	φῶς	προελθόντας, εὐλόγως καταγνώσεσθαι τῶν τότε
[10]	τὸ ἐραστὸν καὶ ἐφετὸν ὥσπερ	φῶς	φανὲν καὶ οἷον ἐκλάμψαν τῇ
[18]	δὲ περὶ τὸ πρόσωπον τὰ	φωσφόρα	ὄμματα καθεῖρξαν ἐν αὐτοῖς τοῦ
[10]	καὶ τοῖς νοητοῖς τὸ νοεῖσθαι,	φωτίζων	τὴν περὶ αὐτὰ ἀλήθειαν. Τρίτη
[18]	ἐν αὐτοῖς τοῦ πυρὸς τὸ	φωτοειδές,	ὅπερ λεῖον ὑπάρχον καὶ πυκνὸν
[18]	αἴσθησιν παρέχεται· ὅθεν καὶ τοῦ	φωτὸς	νύκτωρ ἀπιόντος ἢ σκοτωθέντος οὐκέτι
[10]	ὑπάρχει, ὡς ὁ ἥλιος παντὸς	φωτός·	πατὴρ δέ ἐστι τῷ αἴτιος
[18]	ἀδελφὸν ᾤοντο εἶναι τοῦ μεθημερινοῦ	φωτός.	Τοῦτο δὴ ῥᾷστα δι´ ὅλων
[18]	γὰρ ἔσονται φαντασίαι, ἀνταπωθουμένων τῶν	φώτων	πρὸς τὰ μέρη τὰ ἕτερα,

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 27/05/2010