Chapitre
[6]	ἐλέγχων μὲν διὰ ζητήσεως τὰ	ψευδῆ,	ἀποδεικνύων δὲ διά τινος διδασκαλίας
[4]	γίνεται δόξα, ὅταν δὲ παραλλάξῃ,	ψευδής.	Ἂν γὰρ ἔχων τις μνήμην
[4]	ᾗ ἔχει περὶ Σωκράτους μνήμῃ,	ψευδὴς	γίνεται ἡ δόξα· ἐν ᾧ
[1]	ἐρωτικῶς καὶ μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ	ψεῦδος,	ἐπὶ τούτοις δὲ καὶ φύσει
[26]	τοῦτο ἔσται ἢ ἀληθὲς ἢ	ψεῦδος·	τὸ δὲ δυνάμει τοῦ καθ´
[26]	τοῦ τε ἀληθοῦς καὶ τοῦ	ψεύδους,	ἀορίστῳ δὲ ὄντι αὐτῷ τῇ
[4]	ἀληθῶν, ἑπομένως δὲ καὶ τῶν	ψευδῶν·	τοῦτο δὲ οὐκ ἄλλο τί
[35]	ὄν, καθ´ ὃ ἐξακούεται, οὐ	ψιλὴ	ἀπόφασις τοῦ ὄντος, ἄλλα μετὰ
[25]	Πιθανὸν γὰρ τὰς ἀλόγους ψυχάς,	ψιλῇ	τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ οὔτε
[33]	βοσκηματώδης ὑπάρχουσα· ἡ δὲ ἀστεία	ψιλῆς	τῆς ψυχῆς ἕνεκεν, ᾗ ἐνορᾶται
[26]	ἡμῖν οἰχήσεται καὶ ἔπαινοι καὶ	ψόγοι	καὶ πᾶν τὸ τούτοις παραπλήσιον·
[25]	Ὅτι μὲν οὖν αἱ λογικαὶ	ψυχαὶ	ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ τὸν ἄνδρα
[5]	μετίωμεν ἐπὶ τὸ ἐν ταῖς	ψυχαῖς	καλόν, ἀπὸ δὲ τούτου ἐπὶ
[25]	οὖσαι καὶ ἐν ταῖς ἀνθρωπίναις	ψυχαῖς	μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον μεταβολὴν
[27]	θαυμασίων τὰς τῷ ὄντι φιλοσόφους	ψυχὰς	ἔφασκεν ἀναμέστους καὶ μετὰ τὴν
[25]	Τῷ δὲ ἀθανάτους εἶναι τὰς	ψυχὰς	λόγῳ ἠκολούθησε τὸ εἰσκρίνεσθαι αὐτὰς
[16]	γῆν τὰς τούτου τοῦ γένους	ψυχὰς	ὁ τῶν ὅλων δημιουργὸς ἰσαρίθμους
[25]	ὑπάρχει. Πιθανὸν γὰρ τὰς ἀλόγους	ψυχάς,	ψιλῇ τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας καὶ
[5]	τὸ αὐτοκίνητον, τὸ αὐτοκίνητον δὲ	ψυχή,	ἄφθαρτος ἄρα καὶ ἀγένητος καὶ
[2]	ἐνέργεια διὰ σώματος γινομένη. Ἡ	ψυχὴ	δὴ θεωροῦσα μὲν τὸ θεῖον
[25]	Καὶ γὰρ δὴ καὶ ἡ	ψυχὴ	διὰ μὲν τοῦ σώματος πρὸς
[4]	δυνάμεως· ὁπόταν δὲ ἐν τῇ	ψυχῇ	διὰ τῶν αἰσθητηρίων κατὰ τὴν
[14]	ἐκ τῶν ἐμφαινομένων ἐν τῇ	ψυχῇ	δυνάμεων τὴν διδασκαλίαν αὐτῆς πεποίηται.
[5]	καὶ ἀγένητος καὶ ἀθάνατος ἡ	ψυχή.	Ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως ἀνάλυσίς
[4]	χωρὶς τοῦ σώματος ἦν ἡ	ψυχή,	ἥτις, ὡς ἔφαμεν, τότε μὲν
[25]	ἀθάνατον. Εἰ δὲ ἀθάνατον ἡ	ψυχή,	καὶ ἀνώλεθρον ἂν εἴη· ἀσώματος
[26]	αὐτῇ ἕψεται. Ἀδέσποτον οὖν ἡ	ψυχὴ	καὶ ἐπ´ αὐτῇ μὲν τὸ
[24]	~Ὅτι δὲ τριμερής ἐστιν ἡ	ψυχὴ	κατὰ τὰς δυνάμεις, καὶ κατὰ
[25]	ἄσφαλτος. Καὶ ἡ θεῶν δὲ	ψυχὴ	κέκτηται καὶ αὐτὴ τό τε
[1]	μέλλοντα φιλοσοφεῖν· ἐναντιώτατον γὰρ μικρολογία	ψυχῇ	μελλούσῃ θεωρεῖν τὰ θεῖα καὶ
[10]	νοῦς πρὸς τὴν ἐν τῇ	ψυχῇ	νόησιν καὶ τὰ νοούμενα· οὐ
[6]	προσαρμόττει τῇδε ἢ τῇδε τῇ	ψυχῇ,	ὀξέως τε αἰσθάνηται καὶ ὁποῖος
[4]	νόησίς τις οὖσα ἐναποκειμένη τῇ	ψυχῇ.	Ὅταν οὖν φῶμεν τὴν νόησιν
[25]	ἀναμνήσεις εἰσίν, ἀθάνατος ἂν εἴη	ψυχή·	ὅτι δὲ αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις,
[25]	τοῦτον ἐπιὼν τὸν τρόπον. Ἡ	ψυχὴ	ὅτῳ ἂν προσγένηται, ἐπιφέρει τούτῳ
[25]	ἐλάβομεν ἐνσωματωθέντες. Ἔτι τε ἡ	ψυχὴ	οὐ φθείρεται ὑπὸ τῆς ἰδίας
[14]	ἕκαστα τῶν ὄντων κρίνομεν τῇ	ψυχῇ,	τὰς ἁπάντων τῶν ὄντων ἀρχὰς
[4]	αἰσθήσεως καὶ μνήμης ἀναπλάσασα ἡ	ψυχὴ	τῇ διανοίᾳ ἀποβλέπῃ εἰς ταῦτα
[25]	τοιοῦτον ἀθάνατον· αὐτοκίνητον δὲ ἡ	ψυχή,	τὸ δὲ αὐτοκίνητον ἀρχὴ πάσης
[25]	ὥστε ἥ τε τῶν ὅλων	ψυχὴ	τοιαύτη ἂν εἴη καὶ ἡ
[26]	ἀλλὰ διότι ἥτις ἂν ἕληται	ψυχὴ	τοιοῦτον βίον καὶ τάδε τινὰ
[10]	οἷον ἐκλάμψαν τῇ οὕτως ἀνιούσῃ	ψυχῇ·	τούτῳ δὲ καὶ θεὸν συνεπινοεῖ
[25]	ἡγεμονικὸν τῷ θείῳ ἔοικεν· ὥστε	ψυχὴ	τῷ θείῳ ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν
[5]	ζητῶν εἰ ἀθάνατός ἐστιν ἡ	ψυχή,	ὑποθέμενος αὐτὸ τοῦτο, ζητῶ εἰ
[25]	ἀνώλεθρον. Καὶ μὴν ἡγεμονεύει ἡ	ψυχὴ	φύσει· τὸ δὲ τῇ φύσει
[25]	οἰκειότητα πρὸς ἄλληλα σῶμα καὶ	ψυχή,	ὡς πῦρ καὶ ἄσφαλτος. Καὶ
[25]	τῆς ἔθους ἀσκήσεως. ~Τὴν δὲ	ψυχὴν	ἀθάνατον ἀποφαίνει τοῦτον ἐπιὼν τὸν
[4]	τοῦ ἐν σώματι γενέσθαι τὴν	ψυχὴν	αὐτὸ τοῦτο νόησις ἐκαλεῖτο, γενομένης
[23]	λόγον, εἰ καὶ δόξομεν παλιλλογεῖν.	Ψυχὴν	γὰρ παραλαβόντες ἀνθρωπίνην ἀθάνατον οὖσαν,
[14]	ἀρχικώτερόν τι αἴτιον· καὶ τὴν	ψυχὴν	δὲ ἀεὶ οὖσαν τοῦ κόσμου
[17]	ἐνδήσαντες τῷ σώματι αὐτοῦ τὴν	ψυχὴν	δεσπόσουσαν αὐτοῦ, ταύτης τὸ ἡγεμονικὸν
[5]	μέρη· ὡς ἡνίκα τέμνομεν τὴν	ψυχὴν	εἴς τε τὸ λογικὸν καὶ
[14]	ἐκ πάντων τούτων συνηράνικε τὴν	ψυχήν·	ἢ γὰρ τῷ ὁμοίῳ τὸ
[4]	τῷδε τῷ σώματι γενέσθαι τὴν	ψυχήν,	θεωρούσης αὐτῆς τὰ νοητά, ἡ
[7]	ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος, θήγουσα τὴν	ψυχὴν	καὶ πρὸς ἐπίσκεψιν τῶν ὄντων
[28]	θεῷ ἑπομένην τε καὶ εἰκασμένην	ψυχὴν	καὶ τὰ τούτοις ἑξῆς. Καὶ
[25]	μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον δέ φησι τὴν	ψυχήν,	ὅτι σύμφυτον ἔχει τὴν ζωὴν
[5]	τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν περὶ	ψυχήν,	τὰ δὲ περὶ σῶμα, τὰ
[10]	βούλησιν ἐμπέπληκε πάντα ἑαυτοῦ, τὴν	ψυχὴν	τοῦ κόσμου ἐπεγείρας καὶ εἰς
[10]	τὸν οὐράνιον νοῦν καὶ τὴν	ψυχὴν	τοῦ κόσμου πρὸς ἑαυτὸν καὶ
[15]	οὐρανοῦ θεῶν μετά γε τὴν	ψυχὴν	τοῦ κόσμου, τροφὴν ἡμῖν παρέχουσα
[15]	ὕδατι, ὡς μηδὲν κόσμου μέρος	ψυχῆς	ἄμοιρον εἶναι μηδὲ ζῴου κρείττονος
[1]	σοφίας, ἢ λύσις καὶ περιαγωγὴ	ψυχῆς	ἀπὸ σώματος, ἐπὶ τὰ νοητὰ
[25]	ὡς οὖν ὁ θάνατος διάκρισις	ψυχῆς	ἀπὸ σώματος, οὕτω καὶ ἡ
[4]	μὲν οὖν αἴσθησίς ἐστι πάθος	ψυχῆς	διὰ σώματος ἀπαγγελτικὸν προηγουμένως τῆς
[6]	τις ἀκριβῶς κατίδῃ τὰς τῆς	ψυχῆς	δυνάμεις καὶ τὰς τῶν ἀνθρώπων
[27]	ἀφ´ ἧς ὥσπερ τι ὄμμα	ψυχῆς	ἐκκαθηραμένους καὶ ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν τε
[33]	ἡ δὲ ἀστεία ψιλῆς τῆς	ψυχῆς	ἕνεκεν, ᾗ ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης πρὸς
[31]	κόλασις ἰατρεία τίς ἐστιν ἡμαρτηκυίας	ψυχῆς.	~Ἐπεὶ δὲ αἱ πλεῖσται ἀρεταὶ
[4]	καὶ ἐπιστήμη ἁπλῆ καὶ πτέρωμα	ψυχῆς,	ἐσθ´ ὅτε δὲ καὶ μνήμη.
[33]	μὲν ἀστεία, ἡ τῆς σπουδαίας	ψυχῆς,	ἡ δὲ φαύλη, ἡ τῆς
[33]	ἐν τῷ λογιστικῷ συνίσταται τῆς	ψυχῆς·	θεωρήματα δ´ αὐτῆς τὸ γνῶναί
[29]	ἄλληλα τὰ τρία μέρη τῆς	ψυχῆς	καὶ ἕκαστον πρὸς τῷ οἰκείῳ
[34]	που παραπλησίως τῇ διαιρέσει τῆς	ψυχῆς	καὶ ἡ πολιτεία διῃρημένη τριχῇ,
[23]	τὸ διεγείρειν τὸ ἐπιθυμητικὸν τῆς	ψυχῆς	καὶ πρὸς τὸ καταπραΰνειν ἔχον
[10]	τοῦτο μέτεισιν ἐπὶ τὸ τῆς	ψυχῆς	κάλλος, εἶτα τὸ ἐν ἐπιτηδεύμασι
[29]	τῶν δὲ λοιπῶν μερῶν τῆς	ψυχῆς	κατ´ οἰκείαν ἰδιότητα κατεσταλμένων ὑπὸ
[17]	θεωροῦν· τὸ δὲ παθητικὸν τῆς	ψυχῆς	κατωτέρω ἐποίησαν, τὸ μὲν θυμικὸν
[2]	τὰ νοητά, ἡ δὲ πρᾶξις	ψυχῆς	λογικῆς ἐνέργεια διὰ σώματος γινομένη.
[33]	Ὥσπερ οὖν τρεῖς εἰσὶν ἕξεις	ψυχῆς	λογικοῦ ζῴου, ἡ μὲν ἀγαθή,
[7]	ἔστιν ἰδεῖν μόνῳ τῷ τῆς	ψυχῆς	λογισμῷ. Ἔστι γὰρ ἡ τῶν
[29]	καὶ αἱ περὶ τὸ ἄλογον	ψυχῆς	μέρος συνιστάμεναι, οἷον ἀνδρία καὶ
[32]	δόξαι, ἀλλὰ τῶν ἀλόγων τῆς	ψυχῆς	μερῶν κινήσεις· ἐν γὰρ τῷ
[10]	τε καὶ ἀμιγῶς. Ἐπεὶ δὲ	ψυχῆς	νοῦς ἀμείνων, νοῦ δὲ τοῦ
[33]	δὲ καὶ τοῦ κάλλους τῆς	ψυχῆς.	Ὁ δὲ ἀξιέραστος καὶ αὐτὸς
[25]	οὕτω καὶ ἡ ζωὴ σύνοδος	ψυχῆς,	οὔσης δηλονότι πρόσθεν, καὶ σώματος·
[19]	καὶ αἵματος, διαδιδομένη δὲ μέχρι	ψυχῆς	πληγή, ὀξεῖα μὲν ἡ ταχέως
[4]	διάνοιάν φησι τὸν αὐτῆς τῆς	ψυχῆς	πρὸς αὑτὴν διάλογον, λόγον δὲ
[23]	δὲ γῆς. ~Ἑξῆς δὲ περὶ	ψυχῆς	ῥητέον, ἐντεῦθέν ποθεν ἀναλαβόντας τὸν
[30]	τέχνη ἐν ἄλλῳ μέρει τῆς	ψυχῆς	συνίσταται ἢ ἐν μόνῳ τῷ
[32]	ἐν γὰρ τῷ παθητικῷ τῆς	ψυχῆς	συνίσταται, καὶ τὰ ἡμέτερα ἔργα
[14]	ἄνευ ψυχῆς ὑποστῆναι· τῆς δὲ	ψυχῆς	ταθείσης ἐκ τοῦ μέσου ἐπὶ
[29]	ὑπαρχούσης, αὐτὴ μέν ἐστι διάθεσις	ψυχῆς	τελεία καὶ βελτίστη, εὐσχήμονα καὶ
[17]	τι σῶμα ἐργασάμενοι, τῆς καταπεμφθείσης	ψυχῆς	τὸ κύριον ἐνέδησαν εἰς τὴν
[32]	σώματος, τὰ δὲ διὰ τῆς	ψυχῆς·	τῶν δὲ ἡδονῶν τὰς μὲν
[14]	οἵου τε ὄντος νοῦ ἄνευ	ψυχῆς	ὑποστῆναι· τῆς δὲ ψυχῆς ταθείσης
[1]	καὶ κατὰ τὸ παθητικὸν τῆς	ψυχῆς	φυσικῶς κατεσταλμένον· ὁ γὰρ ἐφιέμενος
[13]	κόσμος, δύο ὑπαρχόντων, σώματος καὶ	ψυχῆς,	ὧν τὸ μὲν ὁρατὸν καὶ
[32]	Ἔστι τοίνυν πάθος κίνησις ἄλογος	ψυχῆς	ὡς ἐπὶ κακῷ ἢ ὡς
[19]	θερμὸν πάθος ποιεῖ, τὸ δὲ	ψυχρὸν	ἁδρομερέστερον τῇ εἰσόδῳ, ἐξωθούντων μὲν
[19]	μετὰ πυκνοῦ· τό γε μὴν	ψυχροῦ	καὶ θερμοῦ πάθος ἐναντιώτατα ὄντα
[19]	θεῶν ἀντιληπτικὴν θερμῶν τε καὶ	ψυχρῶν	μαλακῶν τε καὶ σκληρῶν, κούφων

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 27/05/2010