| Chapitre |
| [23] |
πηδῶσα
ἡ
καρδία
κατὰ
τὴν
|
ζέσιν |
τοῦ
θυμοῦ.
Τὸ
δὲ
ἧπαρ |
| [32] |
ὀργὴν
λέγω
καὶ
πόθον
καὶ
|
ζῆλον |
καὶ
ὅσα
τοιαῦτα·
ἐν
τούτοις
|
| [25] |
τὸ
δὲ
ἐπιφέρον
τινὶ
τὸ
|
ζῆν |
ἀνεπίδεκτόν
ἐστι
θανάτου·
τὸ
δὲ |
| [27] |
θεωμένας,
ἐπείπερ
καὶ
ἐν
τῷ
|
ζῆν |
ἐφίεντο
τῆς
ἐπιστήμης
αὐτοῦ
καὶ |
| [25] |
τοῦτο,
ὃ
καλοῦσιν
οἱ
ἄνθρωποι
|
ζῆν, |
τῷ
τεθνάναι·
ὡς
οὖν
ὁ |
| [25] |
ἂν
προσγένηται,
ἐπιφέρει
τούτῳ
τὸ
|
ζῆν |
ὡς
σύμφυτον
ὑπάρχον
ἑαυτῇ·
τὸ |
| [6] |
τῷ
Κρατύλῳ
τοιοῦτον
ἔχει
νοῦν·
|
ζητεῖ |
γάρ,
πότερον
φύσει
τὰ
ὀνόματά |
| [5] |
τῆς
ὑποθέσεως,
ἄλλην
ὑποθέμενος
ὑπόθεσιν,
|
ζητεῖ |
εἰ
τὸ
πρότερον
ὑποτεθὲν
πάλιν |
| [6] |
καὶ
ἀποδεικνύων,
ἐλέγχων
μὲν
διὰ
|
ζητήσεως |
τὰ
ψευδῆ,
ἀποδεικνύων
δὲ
διά |
| [7] |
ὁδὸν
καὶ
τὸν
ἁπάντων
δημιουργὸν
|
ζητήσομεν, |
μετιόντες
ἀπὸ
τούτων
τῶν
μαθημάτων |
| [32] |
δὲ
πολλῶν
ἀδοκίμων
ἡδονῶν,
οὐ
|
ζητητέον |
εἰ
τῶν
ἁπλῶς
ἀγαθῶν
δύναται |
| [5] |
τί
ἐστιν·
ὑποτίθεσθαι
δεῖ
τὸ
|
ζητούμενον, |
καὶ
θεωρεῖν
τίνα
ἐστὶ
πρότερα |
| [5] |
τούτου
δὲ
ἀρξάμενοι
ἐπὶ
τὸ
|
ζητούμενον |
κατελευσόμεθα
συνθετικῷ
τρόπῳ·
οἷον
ζητῶν |
| [5] |
ἡ
ψυχή,
ὑποθέμενος
αὐτὸ
τοῦτο,
|
ζητῶ |
εἰ
ἀεικίνητος,
καὶ
τοῦτο
ἀποδείξας |
| [5] |
εἰ
ἀεικίνητος,
καὶ
τοῦτο
ἀποδείξας
|
ζητῶ |
εἰ
τὸ
ἀεικίνητον
αὐτοκίνητον,
καὶ |
| [5] |
ζητούμενον
κατελευσόμεθα
συνθετικῷ
τρόπῳ·
οἷον
|
ζητῶν |
εἰ
ἀθάνατός
ἐστιν
ἡ
ψυχή, |
| [5] |
ὑποθέσεως
ἀνάλυσίς
ἐστι
τοιαύτη·
ὁ
|
ζητῶν |
τι
ὑποτίθεται
αὐτὸ
ἐκεῖνο,
εἶτα |
| [34] |
δὲ
τὴν
φλεγμαίνουσαν
καὶ
πολεμικήν,
|
ζητῶν |
τίνες
ἂν
εἶεν
αἱ
βέλτισται |
| [27] |
τούτους,
τυχόντας
τῆς
ἐκ
τοῦ
|
ζόφου |
ἀνόδου
καὶ
εἰς
τὸ
καθαρὸν |
| [27] |
καὶ
τοὺς
ἀπὸ
τοῦ
βιωτικοῦ
|
ζόφου |
μεταβαίνοντας
ἐπὶ
τὰ
κατ´
ἀλήθειαν |
| [17] |
τε
ἁλμυροῦ
καὶ
ὀξέος
οἷον
|
ζυμώματος. |
Περιέθηκαν
δὲ
μυελῷ
μὲν
τὸ |
| [16] |
πάλιν
ἀποδοθησόμενα,
ἐδημιούργουν
τὰ
θνητὰ
|
ζῷα. |
Ἐπεὶ
δὲ
περὶ
τοῦ
ἀνθρωπείου |
| [12] |
ἵππον,
καὶ
κοινῶς
παρὰ
τὰ
|
ζῷα |
ζῷον
ἀγένητον
καὶ
ἄφθαρτον,
ὂν |
| [14] |
περιβέβληται.
Πάντες
δὲ
οὗτοι
νοερὰ
|
ζῷα |
καὶ
θεοὶ
καὶ
σφαιρικὰ
τοῖς |
| [24] |
τοῦ
παθητικοῦ
καὶ
περὶ
τὰ
|
ζῷα |
ὄντος.
Ἔπειτά
γε
μὴν
ἕτερα |
| [13] |
πᾶν
ὁ
θεὸς
κατεχρήσατο,
διότι
|
ζῴδιά
|
τε
ἐν
οὐρανῷ
θεωρεῖται
δώδεκα |
| [13] |
οὐρανῷ
θεωρεῖται
δώδεκα
ἐν
τῷ
|
ζῳδιακῷ |
κύκλῳ
καὶ
ἕκαστον
αὐτῶν
εἰς |
| [13] |
τριγώνων,
ὁπόσαι
καὶ
ἐν
τῷ
|
ζῳδιακῷ |
μοῖραι
οὖσαι
τυγχάνουσι.
Τούτοις
οὖν |
| [25] |
ἀπὸ
σώματος,
οὕτω
καὶ
ἡ
|
ζωὴ |
σύνοδος
ψυχῆς,
οὔσης
δηλονότι
πρόσθεν, |
| [25] |
ψυχήν,
ὅτι
σύμφυτον
ἔχει
τὴν
|
ζωὴν |
ἀεὶ
ἐνεργοῦσαν
καθ´
αὑτήν.
Ὅτι |
| [12] |
καὶ
κοινῶς
παρὰ
τὰ
ζῷα
|
ζῷον |
ἀγένητον
καὶ
ἄφθαρτον,
ὂν
τρόπον |
| [14] |
ἐκείνου
νοημάτων.
Δῆλον
οὖν
ὅτι
|
ζῷον |
ἂν
εἴη
ὁ
κόσμος
καὶ |
| [25] |
κρίναντες
τὸ
ἀναπνοῇ
χρώμενον
μόνον
|
ζῷον |
εἶναι·
ἢ
πῶς
ἂν
τὸ |
| [5] |
λαβεῖν,
ὡς
τοῦ
ἀνθρώπου
τὸ
|
ζῷον, |
ἔπειτα
τοῦτο
τέμνειν
κατὰ
τὰς |
| [6] |
ἄνθρωπον
ὅρον
φαμὲν
καὶ
τὸ
|
ζῷον) |
καὶ
κατὰ
τὸ
πρῶτον
σχῆμα |
| [7] |
παντὸς
φύσις
καὶ
οἷόν
τι
|
ζῷον |
ὁ
ἄνθρωπος
καὶ
τίνα
χώραν |
| [6] |
οἷον
ἐπὶ
τῆς·
ὁ
ἄνθρωπος
|
ζῷον, |
τὸν
ἄνθρωπον
ὅρον
φαμὲν
καὶ |
| [33] |
τρεῖς
εἰσὶν
ἕξεις
ψυχῆς
λογικοῦ
|
ζῴου, |
ἡ
μὲν
ἀγαθή,
ἡ
δὲ |
| [15] |
μέρος
ψυχῆς
ἄμοιρον
εἶναι
μηδὲ
|
ζῴου |
κρείττονος
θνητῆς
φύσεως·
τούτοις
δὲ |
| [14] |
δὲ
ἐνιαυτῷ·
περιελθὼν
γὰρ
τὸν
|
ζῳοφόρον |
κύκλον
πληροῖ
τὰς
ὥρας
τοῦ |
| [16] |
τρία
δὲ
τὰ
λοιπὰ
γένη
|
ζῴων |
ἔλειπεν,
ἅπερ
ἔμελλε
θνητὰ
ἔσεσθαι, |