Chapitre
[11]	ἔχοντα, οὐδὲ μόνιμα καὶ ἔμπεδα,	ἅ	γε καὶ ἐν οἷς δοκεῖ
[8]	καὶ ἀμέτοχον ἐκείνων τῶν εἰδῶν,	ἃ	δεῖ αὐτὸ δέξασθαι· ὁρῶμεν δὲ
[7]	τῶν ἀκουστῶν μεταβαίνειν ἐπ´ ἐκεῖνα,	ἃ	ἔστιν ἰδεῖν μόνῳ τῷ τῆς
[32]	γέλως καὶ ἐπιχαιρεκακία καὶ μισανθρωπία,	ἃ	καὶ ἐπιτεινόμενα καὶ ἀνιέμενα καὶ
[2]	πράττοιτο ἂν ἀπαιτούντων τῶν πραγμάτων,	ἃ	κατὰ τὸν θεωρητικὸν βίον ὁρᾶται,
[19]	παραδεχόμενα τὴν ἁφήν, ἀντίτυπα δὲ	ἃ	οὐκ εἴκει· τοῦτο δὲ συμβαίνει
[6]	καὶ τὰ εἴδη τῶν λόγων,	ἃ	προσαρμόττει τῇδε ἢ τῇδε τῇ
[27]	Νόμων οὕτω πως· Διττὰ δὲ	ἀγαθά	ἐστι, τὰ μὲν ἀνθρώπινα, τὰ
[6]	καλὰ ἀγαθά, τὰ δίκαια ἄρα	ἀγαθά·	κατὰ δὲ τὸ δεύτερον ὡς
[27]	γὰρ τὰ ὁπωσοῦν παρ´ ἀνθρώποις	ἀγαθὰ	νομιζόμενα ταύτης ὑπελάμβανε τυγχάνειν τῆς
[27]	ταύτης τῆς ἐπιστήμης τὰ νομιζόμενα	ἀγαθὰ	πάντα κεκτημένον, οἷον πλοῦτον καὶ
[6]	τὰ δίκαια καλά, τὰ καλὰ	ἀγαθά,	τὰ δίκαια ἄρα ἀγαθά· κατὰ
[27]	δὲ αὐτὰ καὶ θνητὰ ὠνόμαζεν	ἀγαθά.	Τὴν δὲ εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν
[33]	ψυχῆς λογικοῦ ζῴου, ἡ μὲν	ἀγαθή,	ἡ δὲ φαύλη, τρίτη δὲ
[34]	καὶ πρακτικὴ καὶ προαιρετικὴ τοῦ	ἀγαθὴν	ποιεῖν πόλιν καὶ εὐδαίμονα καὶ
[27]	τοῖς ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο εἶναι τοῖς	ἀγαθοῖς	ἀλλ´ ἐν τοῖς θείοις τε
[32]	τε εὐφροσύνην τὴν ἐπὶ τοῖς	ἀγαθοῖς	καὶ τὰς ἐν ταῖς ἀρεταῖς
[6]	καταφατικὴ ἡ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ	ἀγαθόν·	ἀποφατικὴ δὲ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ
[32]	ἀγαθοῦ ἔμφασιν ἢ κατὰ κακοῦ.	Ἀγαθὸν	γὰρ ἐὰν μὲν παρεῖναι ὑπολάβωμεν,
[31]	αὐτὴν ὁρμήσει, ἀλλ´ ὡς ἐπ´	ἀγαθόν·	εἰ δὲ καὶ παραγίνεταί τις
[27]	τῶν παραπλησίων μηδὲν εἶναι καθάπαξ	ἀγαθόν,	εἰ μὴ τύχοι τῆς ἀπὸ
[27]	ἀκροάσεως μετέδωκε· τὸ μέντοι ἡμέτερον	ἀγαθόν,	εἴ τις ἀκριβῶς αὐτοῦ τὰ
[27]	εὐδαιμονίαν, καὶ διότι μὲν τὸ	ἀγαθὸν	ἐν ἐπιστήμῃ τοῦ πρώτου καὶ
[32]	εἰ τὸ μὲν ἁπλῶς ἦν	ἀγαθόν,	θάτερον δὲ κακόν. ~Φιλία δὲ
[6]	δὲ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ οὐκ	ἀγαθόν·	καθόλου δὲ καταφατικὴ μὲν ἡ
[27]	μόνον αὐτὸν ἡγεῖσθαι τὸ καλὸν	ἀγαθόν·	καὶ δὴ ἐν πλείστοις τοῦτο
[31]	ἐλάττονός τινος κακοῦ ἀποικονομησόμενος μεῖζον	ἀγαθόν,	καὶ ταύτῃ ἀκουσίως ἐλεύσεται· ἀδύνατον
[27]	αὐτὸ μόνον εἶναι τὸ καλὸν	ἀγαθόν,	καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτάρκη πρὸς
[27]	λόγον, διὸ καὶ τὸ ἡμέτερον	ἀγαθὸν	καλὸν εἶναι καὶ σεμνὸν καὶ
[10]	γὰρ θέμις τοῦτο εἰπεῖν) οὔτε	ἀγαθόν	(κατὰ μετοχὴν γάρ τινος ἔσται
[10]	τέλειος· θειότης, οὐσιότης, ἀλήθεια, συμμετρία,	ἀγαθόν.	Λέγω δὲ οὐχ ὡς χωρίζων
[10]	κατὰ πάντα ἑνὸς νοουμένου. Καὶ	ἀγαθὸν	μέν ἐστι, διότι πάντα εἰς
[10]	καλοῦ, μεθ´ ὃ αὐτὸ τὸ	ἀγαθὸν	νοεῖ καὶ τὸ ἐραστὸν καὶ
[29]	ἀγαθῶν· οὐδεὶς δὲ δύναται τὸ	ἀγαθὸν	ὁρᾶν ὑπὸ δειλίας ἐπισκοτούμενος καὶ
[27]	μὲν δὴ τιμιώτατον καὶ μέγιστον	ἀγαθὸν	οὔτε εὑρεῖν ᾤετο εἶναι ῥᾴδιον
[28]	τοι τῆς ὠφελείας ἀρχὴ τὸ	ἀγαθόν,	τοῦτο δὲ ἐκ θεοῦ εἴρηται·
[6]	ἡ τοιαύτη· οὐδὲν τῶν αἰσχρῶν	ἀγαθόν.	Τῶν δὲ προτάσεων αἱ μὲν
[27]	καὶ τοῦτο ὑπὸ τῶν ἀνοήτων	ἀγαθὸν	ὠνόμασται, τοῦτο δέ φησι μεῖζον
[12]	τὸ δημιουργεῖν τὸν κόσμον, διότι	ἀγαθὸς	ἦν. Ἐκ τῆς πάσης οὖν
[35]	βούλεσθαι ἢ εἶναι καλὸς καὶ	ἀγαθός·	τῇ δὲ ὕλῃ, ὅτι ὁ
[10]	τινος ἔσται οὗτος καὶ μάλιστα	ἀγαθότητος)	οὔτε ἀδιάφορον (οὐδὲ γὰρ τοῦτο
[10]	πάντα εἰς δύναμιν εὐεργετεῖ, παντὸς	ἀγαθοῦ	αἴτιος ὤν· καλὸν δέ, ὅτι
[27]	γε προσκριθεῖσι τῆς περὶ τοῦ	ἀγαθοῦ	ἀκροάσεως μετέδωκε· τὸ μέντοι ἡμέτερον
[7]	καὶ αὐτὸ πρὸς τὴν τοῦ	ἀγαθοῦ	γνῶσιν, ὅταν γέ τις μὴ
[32]	πάντα γὰρ συνίσταται ἢ κατὰ	ἀγαθοῦ	ἔμφασιν ἢ κατὰ κακοῦ. Ἀγαθὸν
[34]	εἶναι καὶ θεωρητικοὺς τοῦ πρώτου	ἀγαθοῦ.	Μόνως γὰρ οὕτως κατὰ τρόπον
[32]	μετρίας καὶ ἁμωσγέπως μετεχούσας τοῦ	ἀγαθοῦ,	οἷον τήν τε εὐφροσύνην τὴν
[27]	ἐπιστήμῃ καὶ θεωρίᾳ τοῦ πρώτου	ἀγαθοῦ,	ὅπερ θεόν τε καὶ νοῦν
[31]	βουλόμενον ἔχειν αὐτά, οὔτε ἐλπίδι	ἀγαθοῦ	οὔτε φόβῳ μείζονος κακοῦ. Καὶ
[33]	διῃρημένης τὰς προειρημένας, ἡ τοῦ	ἀγαθοῦ	τοίνυν ἐρωτικὴ ἀπηλλαγμένη πάθους τεχνική
[4]	ἔχειν ἔννοιαν φυσικὴν καλοῦ καὶ	ἀγαθοῦ	τῷ λόγῳ χρώμενοι καὶ ἀναφέροντες
[5]	φῶμεν τῶν ἀνθρώπων τοὺς μὲν	ἀγαθοὺς	εἶναι, τοὺς δὲ κακούς, τοὺς
[32]	ἐπὶ κακῷ ἢ ὡς ἐπ´	ἀγαθῷ.	Ἄλογος μὲν οὖν εἴρεται κίνησις,
[32]	δεόντως εἴτε μὴ δεόντως. Ἐπ´	ἀγαθῷ	δὲ ἢ καὶ ἐπὶ κακῷ,
[32]	οὐ ζητητέον εἰ τῶν ἁπλῶς	ἀγαθῶν	δύναται εἶναι· ἐξίτηλος γὰρ φαίνεται
[29]	μὲν δὴ φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη	ἀγαθῶν	καὶ κακῶν καὶ οὐδετέρων, ἡ
[27]	δὲ λεγομένων ὑπὸ τῶν πολλῶν	ἀγαθῶν,	οἷον ὑγιείας κἄλλους τε καὶ
[29]	ἀνδρίας ὑφίσταται· ἐπιστήμη γάρ ἐστιν	ἀγαθῶν·	οὐδεὶς δὲ δύναται τὸ ἀγαθὸν
[5]	ὑποκείμενα, ὡς ὅταν φῶμεν τῶν	ἀγαθῶν	τὰ μὲν περὶ ψυχήν, τὰ
[25]	κινήσεως καὶ γενέσεως, ἀρχὴ δὲ	ἀγένητον	καὶ ἀνώλεθρον· ὥστε ἥ τε
[5]	τοιαύτην ἀπόδειξιν· εἰ ἡ ἀρχὴ	ἀγένητον,	καὶ ἄφθαρτον, ἀρχὴ κινήσεως, τὸ
[12]	κοινῶς παρὰ τὰ ζῷα ζῷον	ἀγένητον	καὶ ἄφθαρτον, ὂν τρόπον σφραγῖδος
[5]	δὲ ψυχή, ἄφθαρτος ἄρα καὶ	ἀγένητος	καὶ ἀθάνατος ἡ ψυχή. Ἡ
[5]	κινήσεως· εἶτα εἰ ἡ ἀρχὴ	ἀγένητος,	ὅπερ τίθενται ὡς ὁμολογούμενον, τοῦ
[5]	ὅπερ τίθενται ὡς ὁμολογούμενον, τοῦ	ἀγενήτου	καὶ ἀφθάρτου ὄντος· ἀφ´ οὗ
[12]	πρός τε τούτοις ἄνοσον καὶ	ἀγήρω,	ἅτε αὐτῷ μηδενὸς προσιόντος τοῦ
[31]	διάφοροι. καὶ τὸ ἀκούσιον ἐν	ἀγνοίᾳ	τινὶ ἢ πάθει κεῖται. ἅπαντα
[7]	περὶ τὰ αἰσθητὰ πλάνης καὶ	ἀγνοίας	ἀπαλλάττει ἡμᾶς, συνεργοῦν πρὸς τὴν
[7]	ὕπαρ δὲ αὐτὸ ἀδυνατοῦσιν ἰδεῖν,	ἀγνοοῦσαι	τάς τε ἀρχὰς καὶ τὰ
[32]	οὐδὲ μὴν φοβερά, οὐδὲν ἧττον	ἀγόμεθα	ὑπ´ αὐτῶν, οὐκ ἂν παθόντες
[32]	τῶν αἰσχρῶν ἐπιτήδειος. Ἄλλα δ´	ἄγριά	ἐστι πάθη, ἅπερ παρὰ φύσιν
[32]	δὲ παθῶν τὰ μέν ἐστιν	ἄγρια,	τὰ δὲ ἥμερα· καὶ ἥμερα
[23]	καταδήσαντες ὥσπερ τι οἰστροῦν καὶ	ἄγριον	θρέμμα· τὸν πνεύμονα δὲ ἐμηχανήσαντο
[28]	τῇ προσηκούσῃ, ἔθεσί τε καὶ	ἀγωγῇ	καὶ ἀσκήσει τῇ κατὰ νόμον,
[34]	παιδείας τε οἰκείας δεῖσθαι καὶ	ἀγωγῆς	καὶ ὁπλίσεως. Οἱ μὲν γὰρ
[18]	ὅπερ λεῖον ὑπάρχον καὶ πυκνὸν	ἀδελφὸν	ᾤοντο εἶναι τοῦ μεθημερινοῦ φωτός.
[31]	ἄλλο ἐφ´ ἡμῖν ἐστι καὶ	ἀδέσποτον,	καὶ ἡ ἀρετὴ τοιοῦτον ὑπάρχει·
[26]	πράξῃ, τάδε τινὰ αὐτῇ ἕψεται.	Ἀδέσποτον	οὖν ἡ ψυχὴ καὶ ἐπ´
[25]	ἀειδὴς καὶ μονοειδής· οὐκοῦν ἀσύνθετος,	ἀδιάλυτος,	ἀσκέδαστος· τὸ δὲ σῶμα πᾶν
[10]	οὗτος καὶ μάλιστα ἀγαθότητος) οὔτε	ἀδιάφορον	(οὐδὲ γὰρ τοῦτο κατὰ τὴν
[32]	ἐπὶ κακῷ, ἐπειδὴ κατ´ ἔμφασιν	ἀδιαφόρου	πράγματος οὐ κινεῖται πάθος· πάντα
[4]	κατὰ τὴν τῶν πραγμάτων γνῶσιν	ἀδιάψευστος,	τούτων δὲ ὁ μὲν πρότερος
[31]	μείζονος κακοῦ. Καὶ ὅσα δὴ	ἀδικεῖ	ὁ φαῦλος, ἀκούσια ὑπάρχει· τῆς
[31]	ἀκουσίου οὔσης πολὺ μᾶλλον τὸ	ἀδικεῖν	ἀκούσιον ἂν εἴη, ὅσῳ καὶ
[31]	μὲν δὴ ἑκάτερον, τὸ δὲ	ἀδικεῖν	τοσούτῳ κάκιον, ὅσῳπερ καὶ αἴσχιον·
[31]	ἀδικία, ὥστε φευκτότερον εἶναι τὸ	ἀδικεῖν	τοῦ ἀδικεῖσθαι· τὸ μὲν γὰρ
[31]	γὰρ πονηροῦ ἔργον, τὸ δὲ	ἀδικεῖσθαι	πάθος ἀσθενοῦς. Αἰσχρὸν μὲν δὴ
[31]	φευκτότερον εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ	ἀδικεῖσθαι·	τὸ μὲν γὰρ πονηροῦ ἔργον,
[31]	Καίτοι δὲ ἀκουσίων ὄντων τῶν	ἀδικημάτων.	κολαστέον τοὺς ἀδικοῦντας καὶ διαφόρως·
[31]	καὶ μελέτῃ. Τοσοῦτον δὲ κακὸν	ἀδικία,	ὥστε φευκτότερον εἶναι τὸ ἀδικεῖν
[31]	τυγχάνοι τὸ ἐνεργεῖν αὐτὸν κατὰ	ἀδικίαν	τοῦ ἔχειν αὐτὴν ἠρεμοῦσαν. Καίτοι
[31]	φαῦλος, ἀκούσια ὑπάρχει· τῆς γὰρ	ἀδικίας	ἀκουσίου οὔσης πολὺ μᾶλλον τὸ
[16]	ἀφίξονται, αἱ δὲ κρατηθεῖσαι ὑπὸ	ἀδικίας	εἰς γυναικὸς ἐν τῇ δευτέρᾳ
[32]	ὅσαι ἀκόλαστοί τε καὶ μετὰ	ἀδικίας,	τὰς δὲ μετρίας καὶ ἁμωσγέπως
[31]	ὄντων τῶν ἀδικημάτων. κολαστέον τοὺς	ἀδικοῦντας	καὶ διαφόρως· αἵ τε γὰρ
[31]	καὶ αἴσχιον· λυσιτελεῖ δὲ τῷ	ἀδικοῦντι	ὑποσχεῖν δίκην, ὡς καὶ τῷ
[30]	ἄλλος γὰρ ἄλλου ἀφρονέστερος καὶ	ἀδικώτερος·	ἀλλ´ οὐδὲ συνέπονται αἱ κακίαι
[32]	ἀρεταῖς ἡδονάς. Πεφυκυιῶν δὲ πολλῶν	ἀδοκίμων	ἡδονῶν, οὐ ζητητέον εἰ τῶν
[19]	πάθος ποιεῖ, τὸ δὲ ψυχρὸν	ἁδρομερέστερον	τῇ εἰσόδῳ, ἐξωθούντων μὲν τὰ
[13]	τὰ λεπτομερέστερα εἰς τὰς τῶν	ἁδρομερεστέρων	χώρας. Διὰ τοῦτο δὲ μηδὲν
[31]	ἀγαθόν, καὶ ταύτῃ ἀκουσίως ἐλεύσεται·	ἀδύνατον	γὰρ ὁρμᾶν τινὰ ἐπὶ κακὰ
[4]	πρότερος θεῷ δυνατός, ἀνθρώπῳ δὲ	ἀδύνατος,	ὁ δὲ δεύτερος καὶ ἀνθρώπῳ
[30]	ἀσωτία πρὸς φιλαργυρίαν, καὶ ἄλλως	ἀδυνάτου	ὄντος τοῦ ὑφεστάναι τινὰ ἄνθρωπον
[7]	τὸ ὄν, ὕπαρ δὲ αὐτὸ	ἀδυνατοῦσιν	ἰδεῖν, ἀγνοοῦσαι τάς τε ἀρχὰς
[7]	αὐτῇ ὡς ἐπὶ τὸ ὂν	ἀεὶ	ἀνιέναι καὶ μὴ διατρίβειν περὶ
[28]	τὰ πολλὰ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων,	ἀεὶ	δὲ εἶναι πρὸς τοῖς νοητοῖς·
[14]	οὐκ ἦν κόσμος· ἀλλὰ διότι	ἀεὶ	ἐν γενέσει ἐστὶ καὶ ἐμφαίνει
[10]	πρῶτος θεός, αἴτιος ὑπάρχων τοῦ	ἀεὶ	ἐνεργεῖν τῷ νῷ τοῦ σύμπαντος
[25]	ὅτι σύμφυτον ἔχει τὴν ζωὴν	ἀεὶ	ἐνεργοῦσαν καθ´ αὑτήν. Ὅτι μὲν
[33]	ἡ ἑταιρική, αὗται δὲ οὐκ	ἀεὶ	ἔχουσι τὸ ἀντίστροφον τῆς εὐνοίας.
[35]	ὁ μὲν φιλόσοφος περὶ τὰ	ἀεὶ	κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως
[11]	σώματα καὶ ῥευστὰ καὶ οὐκ	ἀεὶ	κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως
[10]	οὖν καὶ τὰ ἑαυτοῦ νοήματα	ἀεὶ	νοοίη, καὶ αὕτη ἡ ἐνέργεια
[14]	αἴτιον· καὶ τὴν ψυχὴν δὲ	ἀεὶ	οὖσαν τοῦ κόσμου οὐχὶ ποιεῖ
[2]	μηδαμῶς τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι, ἀλλ´	ἀεὶ	ταύτην τρέφειν καὶ αὔξειν, ὡς
[10]	αὐτοτελὴς τουτέστιν ἀπροσδεής, ἀειτελὴς τουτέστιν	ἀεὶ	τέλειος, παντελὴς τουτέστι πάντη τέλειος·
[10]	πάντα νοῶν καὶ ἅμα καὶ	ἀεί,	τούτου δὲ καλλίων ὁ αἴτιος
[14]	ἀρχὰς εἰκότως ἐγκατέταξεν αὐτῇ, ἵν´	ἀεὶ	τῶν ὑποπιπτόντων ἕκαστον κατὰ τὸ
[25]	τὴν ὑπόστασιν καὶ νοητὴ καὶ	ἀειδὴς	καὶ μονοειδής· οὐκοῦν ἀσύνθετος, ἀδιάλυτος,
[5]	τοῦτο ἀποδείξας ζητῶ εἰ τὸ	ἀεικίνητον	αὐτοκίνητον, καὶ πάλιν τοῦτο ἀποδείξας
[25]	Τό γε μὴν αὐτοκίνητον ἀρχικῶς	ἀεικίνητον,	τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον· αὐτοκίνητον
[5]	ὑποθέμενος αὐτὸ τοῦτο, ζητῶ εἰ	ἀεικίνητος,	καὶ τοῦτο ἀποδείξας ζητῶ εἰ
[10]	ἐστιν, ἄρρητος, αὐτοτελὴς τουτέστιν ἀπροσδεής,	ἀειτελὴς	τουτέστιν ἀεὶ τέλειος, παντελὴς τουτέστι
[12]	ὥστε ὡς ἔχει πῦρ πρὸς	ἀέρα,	οὕτως ἔχειν ἀέρα τε πρὸς
[21]	μέρος ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ τὸν ἔξωθεν	ἀέρα	πάλιν εἰς τὰ ἐντός, οὕτω
[12]	πῦρ τε καὶ γῆ πρὸς	ἀέρα	τε καὶ ὕδωρ, ἴχνη μὲν
[12]	πῦρ πρὸς ἀέρα, οὕτως ἔχειν	ἀέρα	τε πρὸς ὕδωρ καὶ τοῦτο
[18]	ἀφ´ ἡμῶν ῥεῦμα τῷ πλησίον	ἀέρι,	συνεχόμενον δὲ ἐντὸς ὁμαλύνει τε
[15]	ἔν τε αἰθέρι καὶ πυρὶ	ἀέρι	τε καὶ ὕδατι, ὡς μηδὲν
[17]	ἐκ γῆς καὶ πυρὸς καὶ	ἀέρος	καὶ ὕδατος, μοίρας τινὰς δανειζόμενοι
[19]	πρόσρησιν. Πᾶσαν δὲ τὴν ὀσμὴν	ἀέρος	μὲν εἶναι παχυτέραν, ὕδατος δὲ
[12]	καὶ γῆς ὕδατός τε καὶ	ἀέρος,	οὐδὲν μέρος οὐδενὸς ἀπολιπὼν οὐδὲ
[13]	μανοτάτου· καθὸ δὲ ὀκταέδρου, τὴν	ἀέρος	ποιότητα ἀπέλαβε, καθὸ δὲ εἰκοσαέδρου
[13]	καὶ γῆς ὕδατός τε καὶ	ἀέρος·	ταῦτα δὴ τὰ τέτταρα συλλαβὼν
[19]	τελείαν εἰληφότων, ἀλλὰ κοινωνίαν ἐχόντων	ἀέρος	τε καὶ ὕδατος, ταῦτα δὲ
[22]	πλεονάσαντος, τὸν δὲ ἀμφημερινὸν τοῦ	ἀέρος,	τριταῖον δὲ ὕδατος, τεταρταῖον δὲ
[15]	πλανωμένων· μεθ´ ἃς ἡ τοῦ	ἀέρος	ὑπάρχει, καὶ ἐν μέσῳ ἡ
[10]	ἢ ὕδωρ ἢ γῆ ἢ	ἀὴρ	ἤ τι ἐκ τούτων· ἀλλ´
[21]	τρόπῳ· περιέστηκε μὲν ἡμῖν ἔξωθεν	ἀὴρ	πολύς, οὗτος δὲ διὰ τοῦ
[12]	πυρὸς ἐν μέσῳ καὶ γῆς	ἀήρ	τε καὶ ὕδωρ ἐτάχθη κατὰ
[16]	ὅπως μὴ ὑπ´ αὐτοῦ πλασθέντα	ἀθάνατα	γένοιτο. Αὐτοὶ δὴ δανεισάμενοι ἀπὸ
[25]	μὲν οὖν αἱ λογικαὶ ψυχαὶ	ἀθάνατοι	ὑπάρχουσι κατὰ τὸν ἄνδρα τοῦτον,
[25]	ἔθους ἀσκήσεως. ~Τὴν δὲ ψυχὴν	ἀθάνατον	ἀποφαίνει τοῦτον ἐπιὼν τὸν τρόπον.
[25]	ἀρχικῶς ἀεικίνητον, τὸ δὲ τοιοῦτον	ἀθάνατον·	αὐτοκίνητον δὲ ἡ ψυχή, τὸ
[25]	ἐστι θανάτου· τὸ δὲ τοιοῦτον	ἀθάνατον.	Εἰ δὲ ἀθάνατον ἡ ψυχή,
[25]	δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον. Εἰ δὲ	ἀθάνατον	ἡ ψυχή, καὶ ἀνώλεθρον ἂν
[23]	ᾖ τὸ θεῖον αὐτῆς καὶ	ἀθάνατον,	κατῴκισαν ἐπὶ τοῦ σώματος ἐπὶ
[23]	παλιλλογεῖν. Ψυχὴν γὰρ παραλαβόντες ἀνθρωπίνην	ἀθάνατον	οὖσαν, ὡς δείξομεν, παρὰ τοῦ
[5]	καὶ ἄλογον καὶ θνητὸν καὶ	ἀθάνατον,	ὥστε εἰ συντεθεῖεν αἱ προσεχεῖς
[25]	μὴν αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις εἰσίν,	ἀθάνατος	ἂν εἴη ψυχή· ὅτι δὲ
[5]	συνθετικῷ τρόπῳ· οἷον ζητῶν εἰ	ἀθάνατός	ἐστιν ἡ ψυχή, ὑποθέμενος αὐτὸ
[5]	ἄφθαρτος ἄρα καὶ ἀγένητος καὶ	ἀθάνατος	ἡ ψυχή. Ἡ δὲ ἐξ
[25]	καὶ φθαρτὰς ὑπάρχειν. Τῷ δὲ	ἀθανάτους	εἶναι τὰς ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε
[4]	τοῦ δοξαστικοῦ λόγου, τὸ δὲ	ἄθροισμα	ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ
[4]	κεχρωσμένον, μετὰ δὲ ταῦτα τὸ	ἄθροισμα,	οἷον πῦρ, μέλι, οὕτω δὴ
[4]	ὄντος νοητοῦ, τοῦ δ´ αἰσθητοῦ	ἀθροίσματος,	τὸν μὲν νοητὸν κόσμον κρίνει
[24]	λογισμῷ μαχομένη· λέγει γὰρ οὕτως·	Αἲ	αἲ τόδ´ ἤδη θεῖον ἀνθρώποις
[24]	μαχομένη· λέγει γὰρ οὕτως· Αἲ	αἲ	τόδ´ ἤδη θεῖον ἀνθρώποις κακόν,
[6]	δίκαιον καλόν· ὑποθετικαὶ δέ εἰσιν	αἱ	ἀκολουθίαν δηλοῦσαι ἢ μάχην. Χρῆται
[25]	ἄν τις· εἰ δὲ καὶ	αἱ	ἄλογοι, τοῦτο τῶν ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει.
[6]	αἱ δὲ ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ μὲν	αἱ	ἁπλαῖ, οἷον· πᾶν δίκαιον καλόν·
[29]	καὶ δειλός. Ἀχώριστοι οὖν εἰσὶν	αἱ	ἀρεταὶ ἀλλήλων αἱ τέλειαι. ~Λέγονται
[30]	δὲ ἧττον. Καίτοι γε ἀκρότητες	αἱ	ἀρεταὶ ὑπάρχουσαι διὰ τὸ τέλειαι
[34]	πολεμικήν, ζητῶν τίνες ἂν εἶεν	αἱ	βέλτισται τούτων καὶ πῶς ἂν
[16]	εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἀφίξονται,	αἱ	δὲ κρατηθεῖσαι ὑπὸ ἀδικίας εἰς
[6]	προτάσεων αἱ μὲν κατηγορικαί εἰσιν,	αἱ	δὲ ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ μὲν αἱ
[30]	τελείων ἀρετῶν ποιούμενοι τὸν λόγον.	Αἱ	δὴ τέλειαι ἀρεταὶ δῆλον ὅτι
[25]	πῶς ἂν τὸ ἀρχικὸν εἶεν	αἱ	ἔννοιαι; ἀναμνηστικῶς οὖν νοοῦμεν ἀπὸ
[1]	ταῦτα τὸν φιλόσοφον. Αὗται δὲ	αἱ	εὐφυΐαι παιδείας μὲν ὀρθῆς καὶ
[9]	αἰσθητά· εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν	αἱ	ἰδέαι· ἀλλὰ μὴν διαφέρει νοῦς
[9]	ἢ ἰδέα; ὥστε εἶεν ἂν	αἱ	ἰδέαι. Ἀλλὰ μὴν καὶ εἰ
[9]	δόξης ἀληθοῦς· ὥστε εἶεν ἂν	αἱ	ἰδέαι. ~Ἑξῆς δὲ περὶ τῆς
[9]	ἄτρεπτα· εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν	αἱ	ἰδέαι· καὶ γὰρ εἰ ἄμετρος
[9]	καὶ αὐτοτελεῖς. Ὅτι δέ εἰσιν	αἱ	ἰδέαι, καὶ οὕτω παραμυθοῦνται· εἴτε
[9]	λῆγον· εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν	αἱ	ἰδέαι μέτρα τινὰ ἄϋλα ὑπάρχουσαι.
[4]	τὰ μὲν πρῶτα ὑπάρχει, ὡς	αἱ	ἰδέαι, τὰ δὲ δεύτερα, ὡς
[30]	καὶ ἀδικώτερος· ἀλλ´ οὐδὲ συνέπονται	αἱ	κακίαι ἀλλήλαις· εἰσὶ γάρ τινες
[25]	καθ´ αὑτήν. Ὅτι μὲν οὖν	αἱ	λογικαὶ ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ
[30]	τῷ λογιστικῷ, ἀφ´ ὧν καὶ	αἱ	λοιπαὶ τὸ τέλειον λαμβάνουσιν, ἑπομένας
[25]	αὐτὴν νοῆσαι. Εἴ γε μὴν	αἱ	μαθήσεις ἀναμνήσεις εἰσίν, ἀθάνατος ἂν
[25]	ἂν εἴη ψυχή· ὅτι δὲ	αἱ	μαθήσεις ἀναμνήσεις, τοῦτον ἂν ἐπαχθείημεν
[16]	ὧν κρατήσασαι καὶ μηδαμῶς βιασθεῖσαι	αἱ	μὲν δίκῃ βιώσονται καὶ εἰς
[6]	αἰσχρῶν ἀγαθόν. Τῶν δὲ προτάσεων	αἱ	μὲν κατηγορικαί εἰσιν, αἱ δὲ
[30]	ἢ ἐν μόνῳ τῷ λογιστικῷ,	αἱ	μὲν περὶ τὸ παθητικὸν ἀρεταὶ
[30]	ὅτι οὔτε ἐπιτείνονται οὔτε ἀνίενται,	αἱ	μέντοι γε κακίαι καὶ ἐπίτασιν
[30]	~Λέγονται γὰρ καὶ ἄλλως ἀρεταί,	αἱ	οἷον εὐφυίαι καὶ προκοπαὶ πρὸς
[29]	ἣν τεταγμένως καὶ εὐπειθῶς ἔχουσιν	αἱ	ὀρέξεις πρὸς τὸ φύσει δεσποτικόν,
[29]	εἴδει αὐτῆς· λογικαὶ δὴ καὶ	αἱ	περὶ τὸ ἄλογον ψυχῆς μέρος
[32]	ἐστιν ἡμαρτηκυίας ψυχῆς. ~Ἐπεὶ δὲ	αἱ	πλεῖσται ἀρεταὶ περὶ πάθη γίνονται,
[11]	ἀτοπωτάτου τούτου ὑπάρχοντος· εἰ δὲ	αἱ	ποιότητες ἀσώματοι, καὶ τὸ δημιουργικὸν
[11]	Εἴ γε μὴν σώματα καὶ	αἱ	ποιότητες, δύο καὶ τρία σώματα
[11]	Δία σώματι· οὐκ ἄρα σώματα	αἱ	ποιότητες. Εὐλογώτατόν τε, ὡς ἡ
[4]	ἐστὶ τὰ μὲν πρῶτα, ὡς	αἱ	ποιότητες, οἷον χρῶμα, λευκότης, τὰ
[11]	ἐπ´ αὐτοῦ. ~Καὶ μὴν καὶ	αἱ	ποιότητες τοῦτον τὸν τρόπον δεικνύοιντ´
[5]	καὶ ἀθάνατον, ὥστε εἰ συντεθεῖεν	αἱ	προσεχεῖς διαφοραὶ τῷ γένει τῷ
[7]	γεωμετρία τε καὶ ἀριθμητικὴ καὶ	αἱ	ταύταις ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι μὲν περὶ
[29]	οὖν εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων	αἱ	τέλειαι. ~Λέγονται γὰρ καὶ ἄλλως
[30]	ἐλλείψεως, διὰ τοῦτο διὰ μεσότητος	αἱ	τοιαῦται ἀρεταί, διότι μέσως ἔχοντας
[31]	κολαστέον τοὺς ἀδικοῦντας καὶ διαφόρως·	αἵ	τε γὰρ βλάβαι διάφοροι. καὶ
[30]	ἀλλήλαις· εἰσὶ γάρ τινες ἐναντίαι,	αἳ	οὐκ ἂν εἶεν περὶ τὸν
[6]	τε ὁριστικῆς καὶ διαιρετικῆς πραγματείας,	αἳ	πᾶσαι δείκνυνται μάλιστα τὴν δύναμιν
[25]	πρὸ τοῦ περιπεσεῖν σώματι, πιθανώτατον	ἀίδιον	αὐτὴν εἶναι, οὐ γὰρ οἷόν
[10]	Καὶ μὴν ὁ πρῶτος θεὸς	ἀίδιός	ἐστιν, ἄρρητος, αὐτοτελὴς τουτέστιν ἀπροσδεής,
[15]	οἱ δὲ ἀόρατοι, ἔν τε	αἰθέρι	καὶ πυρὶ ἀέρι τε καὶ
[15]	ὁμοίων τῶν περιεχόντων. Ὁ δὲ	αἰθὴρ	ἐξωτάτω διῃρημένος εἴς τε τὴν
[25]	ἀναμνηστικῶς οὖν νοοῦμεν ἀπὸ μικρῶν	αἰθυγμάτων,	ἀπό τινων κατὰ μέρος ὑποπεσόντων
[22]	οἷον ἐκ σαρκὸς εἰ γένοιτο	αἷμα	ἢ χολὴ ἢ φλέγμα· πάντα
[19]	ὤτων ἐρχομένη ἐγκεφάλου τε καὶ	αἵματος,	διαδιδομένη δὲ μέχρι ψυχῆς πληγή,
[27]	ἀρετὰς ἡγεῖτο εἶναι δι´ αὑτὰς	αἱρετάς,	ὡς ἀκόλουθόν γε ληπτέον τῷ
[6]	τῇδε τῇ ψυχῇ, ὀξέως τε	αἰσθάνηται	καὶ ὁποῖος ὑπὸ τίνων λόγων
[4]	συντίθεμεν τῇ ἐκ δευτέρου γενομένῃ	αἰσθήσει	καὶ ἐν ἑαυτοῖς λέγομεν φέρε
[4]	προϋποκειμένην μνήμην τῇ νεωστὶ γενομένῃ	αἰσθήσει·	καὶ ὅταν μὲν συμφωνήσῃ ταῦτα
[16]	σώματος προσφύσεται θνητά· πρῶτα μὲν	αἰσθήσεις,	ἔπειτα δὲ ἡδονὴ καὶ λύπη,
[17]	πείσεις παραφροσύναι, περικειμένων καὶ τῶν	αἰσθήσεων	τῇ κεφαλῇ, ὥσπερ δορυφορουσῶν τὸ
[4]	οὔσης δὲ καὶ νοήσεως καὶ	αἰσθήσεως,	ἔστι καὶ τὰ τούτοις ὑποπίπτοντα,
[4]	Ὅταν δὲ τὰ δοξασθέντα ἐξ	αἰσθήσεως	καὶ μνήμης ἀναπλάσασα ἡ ψυχὴ
[4]	δέ ἐστι συμπλοκὴ μνήμης καὶ	αἰσθήσεως.	Ὁπόταν γὰρ ἐντύχωμεν αἰσθητῷ τινι
[4]	ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ	αἰσθήσεως.	Οὔσης δὲ θεωρίας καὶ πράξεως,
[10]	μὲν δὴ ἅτε τοῦ τῆς	αἰσθήσεως	πάθους ἐμπιπλάμενοι, ὥστε καὶ ὁπότε
[4]	δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ τῆς	αἰσθήσεως.	Τοῦ νοητοῦ δὲ κόσμου πρώτου
[18]	τῷ ἔξωθεν, ὅμοιον ὁμοίῳ, ὁρατικὴν	αἴσθησιν	παρέχεται· ὅθεν καὶ τοῦ φωτὸς
[19]	δύναμις πρὸς τὴν τῶν ὀσμῶν	αἴσθησιν	συνέστη· ἔστι δὲ ἡ ὀσμή
[4]	διὰ τῶν αἰσθητηρίων κατὰ τὴν	αἴσθησιν	τύπος ἐγγένηται, ὅπερ ἐστὶν αἴσθησις,
[4]	ἐντυγχάνειν, ἔπειτα τὴν ἀπὸ Πλάτωνος	αἴσθησιν	ὡς ἀπὸ Σωκράτους λαβὼν συνθείη
[4]	αἴσθησιν τύπος ἐγγένηται, ὅπερ ἐστὶν	αἴσθησις,	ἔπειτα οὗτος μὴ διὰ χρόνου
[4]	καὶ αἴσθησις. Ἡ μὲν οὖν	αἴσθησίς	ἐστι πάθος ψυχῆς διὰ σώματος
[4]	αἰσθητὰ ἀρχαὶ νόησίς τε καὶ	αἴσθησις.	Ἡ μὲν οὖν αἴσθησίς ἐστι
[4]	πῦρ, μέλι, οὕτω δὴ καὶ	αἴσθησις	ἡ μέν τις ἔσται τῶν
[4]	τινι πρῶτον καὶ ἀπ´ αὐτοῦ	αἴσθησις	ἡμῖν γένηται καὶ ἀπὸ ταύτης
[4]	αἰσθητὰ καὶ τὰ δεύτερα ἡ	αἴσθησις	κρίνει οὐκ ἄνευ τοῦ δοξαστικοῦ
[19]	ἄλληλα ἀμειβόντων ἡ τῆς ὀσφρήσεως	αἴσθησις	συντελεῖται. Τήν γε μὴν γεῦσιν
[4]	γίνεται ἡ μνήμη καὶ ἡ	αἴσθησις,	τοῦτο κηρίνῳ ἐκμαγείῳ ὁ Πλάτων
[4]	καὶ δόξης τῆς περὶ τὰ	αἰσθητὰ	ἀρχαὶ νόησίς τε καὶ αἴσθησις.
[4]	λόγος, ὁ δὲ περὶ τὰ	αἰσθητὰ	δοξαστικός τε καὶ δόξα. Ὅθεν
[9]	πρῶτα νοητά, ὡς καὶ πρῶτα	αἰσθητά·	εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ
[10]	ἔστι νοητά, ταῦτα δὲ οὔτε	αἰσθητά	ἐστιν οὔτε μέτοχα τῶν αἰσθητῶν,
[4]	ὑποπίπτοντα, οἷον τὰ νοητὰ καὶ	αἰσθητά·	καὶ ἐπεὶ τῶν νοητῶν τὰ
[4]	ἄνευ νοήσεως· τὰ δὲ πρῶτα	αἰσθητὰ	καὶ τὰ δεύτερα ἡ αἴσθησις
[7]	σχεδόν τι τῆς περὶ τὰ	αἰσθητὰ	πλάνης καὶ ἀγνοίας ἀπαλλάττει ἡμᾶς,
[10]	νοητὰ ἁπλᾶ, ὡς καὶ πρῶτα	αἰσθητά·	τὸ δ´ ἡγούμενον, τὸ ἄρα
[4]	νοητά, ὁ δὲ περὶ τὰ	αἰσθητά·	ὧν ὁ μὲν περὶ τὰ
[4]	ἐν τῇ ψυχῇ διὰ τῶν	αἰσθητηρίων	κατὰ τὴν αἴσθησιν τύπος ἐγγένηται,
[17]	τὸ πρόσωπον ἔθεσαν τὰ τῶν	αἰσθητηρίων	ὄργανα, ὑπηρεσίαν ἐκτελέσοντα τὴν προσήκουσαν·
[9]	μέτρον, ὡς δὲ πρὸς τὸν	αἰσθητὸν	κόσμον παράδειγμα, ὡς δὲ πρὸς
[4]	οὐκ ἄνευ λόγου, τὸν δὲ	αἰσθητὸν	ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ ἄνευ
[25]	τὸ δὲ σῶμα πᾶν τοὐναντίον	αἰσθητόν,	ὁρατόν, σκεδαστόν, συντεθόν, πολυειδές. Καὶ
[10]	τὸ νοητόν, ἐμφανταζόμενον ἔχειν τὸ	αἰσθητόν,	ὡς καὶ μέγεθος συνεπινοεῖν καὶ
[4]	πρώτου ὄντος νοητοῦ, τοῦ δ´	αἰσθητοῦ	ἀθροίσματος, τὸν μὲν νοητὸν κόσμον
[10]	ἐνοήσαμεν κατὰ ἀφαίρεσιν ἀπὸ τοῦ	αἰσθητοῦ,	ἐπιφάνειαν νοήσαντες, εἶτα γραμμήν, καὶ
[25]	μὲν τοῦ σώματος πρὸς τῷ	αἰσθητῷ	γινομένη ἰλιγγιᾷ τε καὶ ταράττεται
[4]	ἔπειτα ἐντύχωμεν τῷ αὐτῷ πάλιν	αἰσθητῷ,	τὴν προϋποκειμένην μνήμην συντίθεμεν τῇ
[4]	καὶ αἰσθήσεως. Ὁπόταν γὰρ ἐντύχωμεν	αἰσθητῷ	τινι πρῶτον καὶ ἀπ´ αὐτοῦ
[10]	αἰσθητά ἐστιν οὔτε μέτοχα τῶν	αἰσθητῶν,	ἀλλὰ πρώτων τινῶν τῶν νοητῶν,
[10]	νοοῦσι, θεοὶ δὲ ἀπηλλαγμένως τῶν	αἰσθητῶν	εἰλικρινῶς τε καὶ ἀμιγῶς. Ἐπεὶ
[5]	μὲν γάρ ἐστιν ἀπὸ τῶν	αἰσθητῶν	ἐπὶ τὰ πρῶτα νοητὰ ἄνοδος,
[4]	δευτέρων. Καὶ πάλιν ἐπεὶ τῶν	αἰσθητῶν	ἐστὶ τὰ μὲν πρῶτα, ὡς
[12]	~Ἐπεὶ γὰρ τῶν κατὰ φύσιν	αἰσθητῶν	καὶ κατὰ μέρος ὡρισμένα τινὰ
[7]	διὰ τὸ ἐναργέστερα εἶναι τῶν	αἰσθητῶν,	οὔτε ἐπιστήμην διὰ τὸ ἀμυδρότερα
[7]	δὲ τὴν μὲν πίστιν τῶν	αἰσθητῶν,	τὴν δὲ εἰκασίαν τῶν εἰκόνων
[31]	ἀδικεῖν τοσούτῳ κάκιον, ὅσῳπερ καὶ	αἴσχιον·	λυσιτελεῖ δὲ τῷ ἀδικοῦντι ὑποσχεῖν
[32]	ἐλπίδος γινομένας· καὶ τὰς μὲν	αἰσχράς,	ὅσαι ἀκόλαστοί τε καὶ μετὰ
[6]	μὲν ἡ τοιαύτη· πᾶν τὸ	αἰσχρὸν	κακόν· ἀποφατικὴ δὲ ἡ τοιαύτη·
[31]	τὸ δὲ ἀδικεῖσθαι πάθος ἀσθενοῦς.	Αἰσχρὸν	μὲν δὴ ἑκάτερον, τὸ δὲ
[6]	δὲ ἡ τοιαύτη· οὐδὲν τῶν	αἰσχρῶν	ἀγαθόν. Τῶν δὲ προτάσεων αἱ
[32]	δὲ πρὸς ἀναχώρησιν ἀπὸ τῶν	αἰσχρῶν	ἐπιτήδειος. Ἄλλα δ´ ἄγριά ἐστι
[32]	ὁ δὲ ἔλεος οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ,	αἰσχύνη	δὲ πρὸς ἀναχώρησιν ἀπὸ τῶν
[32]	ἐστιν ἡδονή, λύπη, θυμός, ἔλεος,	αἰσχύνη·	οἰκεῖον γὰρ τὸ ἡσθῆναι ἐπὶ
[7]	τέλος ἡ περὶ τὰ πρῶτα	αἴτια	καὶ ἀνωτάτω τε καὶ ἀρχικὰ
[3]	τὰ ἀκίνητα καὶ τὰ πρῶτα	αἴτια	καὶ ὅσα θεῖα θεολογικὸν καλεῖται,
[1]	ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι δὲ μεγάλων κακῶν	αἴτιαι	γίνονται· ταύτας δὲ καὶ ὁμωνύμως
[12]	ἐπὶ μυρίαις, τῆς ἰδέας οὔσης	αἰτίας	ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἕκαστον τοιοῦτον,
[22]	καὶ ἐκπνοὴ συνίσταται. ~Νόσων δὲ	αἰτίας	εἶναι πολλάς· πρῶτον μὲν τὴν
[25]	τις ὀνομάσειε, καὶ τὸ οἰκειωτικόν·	αἵτινες	δυνάμεις οὖσαι καὶ ἐν ταῖς
[14]	ἕνα ἕκαστον περιόδοις ἰδίαις κέχρηνται,	αἵτινες	θεωρηταὶ οὐ τοῖς τυχοῦσιν εἰσίν,
[19]	θερμοῦ πάθος ἐναντιώτατα ὄντα ἐναντίοις	αἰτίοις	συνίσταται. Τὸ μὲν γὰρ ὀξύτητι
[2]	καὶ τοῦ προκειμένου τέλους ἡμῖν	αἴτιον.	Ἡ μέντοι πρᾶξις καὶ τὸ
[14]	τῆς αὑτοῦ ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν τι	αἴτιον·	καὶ τὴν ψυχὴν δὲ ἀεὶ
[22]	φλέγμα τῶν ἐν ῥύσει παθῶν	αἴτιον·	πάντα δὲ τὰ φλεγμαίνοντα ὑπὸ
[10]	φωτός· πατὴρ δέ ἐστι τῷ	αἴτιος	εἶναι πάντων καὶ κοσμεῖν τὸν
[10]	ἀεί, τούτου δὲ καλλίων ὁ	αἴτιος	τούτου καὶ ὅπερ ἂν ἔτι
[10]	ἑαυτὸν ἐπιστρέψας, τοῦ νοῦ αὐτῆς	αἴτιος	ὑπάρχων· ὃς κοσμηθεὶς ὑπὸ τοῦ
[10]	ἂν εἴη ὁ πρῶτος θεός,	αἴτιος	ὑπάρχων τοῦ ἀεὶ ἐνεργεῖν τῷ
[10]	εἰς δύναμιν εὐεργετεῖ, παντὸς ἀγαθοῦ	αἴτιος	ὤν· καλὸν δέ, ὅτι αὐτὸς
[9]	τὴν τοῦ πατρός τε καὶ	αἰτίου	πάντων θεοῦ. Ἔστι δὲ ἡ
[9]	ἔστιν αὐτῷ νοήματα, καὶ ταῦτα	αἰώνιά	τε καὶ ἄτρεπτα· εἰ δὲ
[9]	ἰδέαν παράδειγμα τῶν κατὰ φύσιν	αἰώνιον.	Οὔτε γὰρ τοῖς πλείστοις τῶν
[14]	αἰῶνος, ὅς ἐστι μέτρον τοῦ	αἰωνίου	κόσμου τῆς μονῆς. Τὰ δὲ
[9]	γὰρ τὰς ἰδέας νοήσεις θεοῦ	αἰωνίους	τε καὶ αὐτοτελεῖς. Ὅτι δέ
[14]	διάστημα, ὡς ἂν εἰκόνα τοῦ	αἰῶνος,	ὅς ἐστι μέτρον τοῦ αἰωνίου
[3]	θεωρητικοῦ τὸ μὲν περὶ τὰ	ἀκίνητα	καὶ τὰ πρῶτα αἴτια καὶ
[10]	τὸ ὀρεκτὸν κινεῖ τὴν ὄρεξιν	ἀκίνητον	ὑπάρχον· οὕτω γε δὴ καὶ
[10]	μέρη γε μὴν οὐκ ἔχων	ἀκίνητος	ἂν εἴη κατὰ τόπον καὶ
[10]	τοῦ σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐνεργεῖ δὲ	ἀκίνητος,	αὐτὸς ὢν εἰς τοῦτον, ὡς
[19]	τὰ ἄνω καὶ ἔμπαλιν μεταπίπτει.	~Ἀκοὴ	δὲ γέγονε πρὸς φωνῆς γνῶσιν,
[7]	πρὸς ἀστρονομίαν ὄμματα συνέστηκεν, οὕτως	ἀκοὴ	πρὸς τὸ ἐναρμόνιον· καὶ ὥσπερ
[7]	ἐπιμελησόμεθα, ἐπὶ τὰ αὐτὰ τὴν	ἀκοὴν	ἀναφέροντες· ὡς γὰρ πρὸς ἀστρονομίαν
[12]	ἐπεὶ οὔτε ὁράσεως ἐδεῖτο οὔτε	ἀκοῆς	οὔτε μὴν ἄλλου τοιούτου τινός.
[25]	ἢ βουλήσει θεῶν ἢ δι´	ἀκολασίαν	ἢ διὰ φιλοσωματίαν· ἔχει δέ
[29]	δειλίᾳ παθῶν, παραπλησίως οὐδὲ μετὰ	ἀκολασίας	φρόνιμός τις δύναται εἶναι, καὶ
[32]	καὶ τὰς μὲν αἰσχράς, ὅσαι	ἀκόλαστοί	τε καὶ μετὰ ἀδικίας, τὰς
[29]	ἂν δύναιτό τις φρόνησιν ἔχειν	ἀκόλαστος	ὢν καὶ δειλός. Ἀχώριστοι οὖν
[5]	εἶτα τῷ ὑποτεθέντι σκοπεῖ τί	ἀκολουθεῖ,	καὶ μετὰ τοῦτο εἰ δέοι
[26]	τὴν Ἑλένην, ἐπ´ αὐτῷ ὄντι,	ἀκολουθήσει	τό· πολεμήσουσι περὶ τῆς Ἑλένης
[6]	καλόν· ὑποθετικαὶ δέ εἰσιν αἱ	ἀκολουθίαν	δηλοῦσαι ἢ μάχην. Χρῆται δὲ
[6]	ἄρα λῆγον. Τῶν δὲ ἐξ	ἀκολουθίας	ἀνασκευαστικῶν οὕτω πως τὰς διαφορὰς
[36]	θεωρητικούς τε καὶ εὑρετικοὺς ἐξ	ἀκολουθίας	καὶ τῶν λοιπῶν αὐτοῦ δογμάτων
[6]	δὲ μέμνηται, τῶν μὲν ἐξ	ἀκολουθίας	κατασκευαστικῶν οὕτως· εἰ τὸ ἓν
[5]	τὸ πρότερον ὑποτεθὲν πάλιν ἐστὶν	ἀκόλουθον	ἄλλῃ ὑποθέσει, καὶ τοῦτο μέχρις
[27]	εἶναι δι´ αὑτὰς αἱρετάς, ὡς	ἀκόλουθόν	γε ληπτέον τῷ μόνον αὐτὸν
[28]	τοῦτο δὲ ἐκ θεοῦ εἴρηται·	ἀκόλουθον	οὖν τῇ ἀρχῇ τὸ τέλος
[28]	μᾶλλον εἶναι εὐδαίμονα. ~Οἷς πᾶσιν	ἀκόλουθον	τέλος ἐξέθετο ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ
[6]	ἀλλὰ ὥστε τὴν θέσιν γενέσθαι	ἀκόλουθον	τῇ τοῦ πράγματος φύσει· μὴ
[7]	μετὰ γὰρ τὴν δευτέραν αὔξησιν	ἀκόλουθος	ἡ καθ´ αὑτὴν θεωρία τρίτην
[14]	αὐτὸν βουλόμενος ποιῆσαι ὁ θεὸς	ἀκολούθως	καὶ ἔμψυχον αὐτὸν ἐποίησε καὶ
[30]	μείζω, τὰ δὲ ἐλάττω, οἷς	ἀκολούθως	καὶ παρὰ τῶν νομοθετῶν τὰ
[32]	ἡμέτερα ἔργα οὐδ´ ἐφ´ ἡμῖν.	Ἄκουσι	γοῦν ἐν ἡμῖν ἐγγίνεται πολλάκις
[31]	ὅσα δὴ ἀδικεῖ ὁ φαῦλος,	ἀκούσια	ὑπάρχει· τῆς γὰρ ἀδικίας ἀκουσίου
[31]	οὔσης πολὺ μᾶλλον τὸ ἀδικεῖν	ἀκούσιον	ἂν εἴη, ὅσῳ καὶ μεῖζον
[31]	γὰρ βλάβαι διάφοροι. καὶ τὸ	ἀκούσιον	ἐν ἀγνοίᾳ τινὶ ἢ πάθει
[31]	εἶναι ἕπεται τὸ τὴν κακίαν	ἀκούσιον	ὑπάρχειν. Τίς γὰρ ἂν ἑκὼν
[31]	ἀκούσια ὑπάρχει· τῆς γὰρ ἀδικίας	ἀκουσίου	οὔσης πολὺ μᾶλλον τὸ ἀδικεῖν
[31]	ἔχειν αὐτὴν ἠρεμοῦσαν. Καίτοι δὲ	ἀκουσίων	ὄντων τῶν ἀδικημάτων. κολαστέον τοὺς
[31]	ἀποικονομησόμενος μεῖζον ἀγαθόν, καὶ ταύτῃ	ἀκουσίως	ἐλεύσεται· ἀδύνατον γὰρ ὁρμᾶν τινὰ
[14]	εἶναι τὸν κόσμον, οὐχ οὕτως	ἀκουστέον	αὐτοῦ, ὡς ὄντος ποτὲ χρόνου,
[7]	ἐναρμονίου φωνῆς κατακούοντες ἀπὸ τῶν	ἀκουστῶν	ἐπὶ τὰ αὐτῷ τῷ νῷ
[7]	τῶν ὁρατῶν καὶ ἀπὸ τῶν	ἀκουστῶν	μεταβαίνειν ἐπ´ ἐκεῖνα, ἃ ἔστιν
[7]	καὶ πρὸς ἐπίσκεψιν τῶν ὄντων	ἀκρίβειαν	παρεχομένη· τό τε περὶ τοὺς
[27]	μέντοι ἡμέτερον ἀγαθόν, εἴ τις	ἀκριβῶς	αὐτοῦ τὰ συγγράμματα ἀναλάβοι, ἐτίθετο
[6]	ὑπογεγραμμένην ἐν τῷ Εὐθυδήμῳ, εἰ	ἀκριβῶς	ἐντύχοιμεν τῷ βιβλίῳ, ὥστε ἐν
[6]	τοῦτο θεωρεῖσθαι. Ὅταν οὖν τις	ἀκριβῶς	κατίδῃ τὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις
[27]	προσκριθεῖσι τῆς περὶ τοῦ ἀγαθοῦ	ἀκροάσεως	μετέδωκε· τὸ μέντοι ἡμέτερον ἀγαθόν,
[6]	ὁ κοινὸς ὅρος ἀμφοτέροις τοῖς	ἄκροις	ἕπεται, οὕτως ἐρωτᾷ· εἰ μὴ
[23]	τοῦ σώματος ἐπὶ τῆς οἷον	ἀκροπόλεως,	ἄρχον καὶ βασιλεῦον ἀποφήναντες οἴκησίν
[30]	τὰ δὲ ἧττον. Καίτοι γε	ἀκρότητες	αἱ ἀρεταὶ ὑπάρχουσαι διὰ τὸ
[30]	τὴν διάστασιν πρὸς ἄλληλα τῶν	ἄκρων	καὶ ἐναντίωσιν. Ἡγητέον δὲ καὶ
[2]	τοιοῦτον καὶ εὐκταιότατον καὶ οἰκειότατον	ἀκώλυτόν	τε καὶ ἐφ´ ἡμῖν κείμενον
[0]		~ΑΛΒΙΝΟΥ	ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΟΓΜΑΤΩΝ. ~Τῶν
[19]	καὶ δυσώδους, ἅπερ τὴν τοῦ	ἀλγεινοῦ	τε καὶ ἡδέος ἔχει πρόσρησιν.
[32]	τῆς μὲν λύπης καὶ τῆς	ἀλγηδόνος	ἐπιγινομένων παρὰ φύσιν κινουμένοις, τῆς
[32]	φύσιν κατάστημα εἶναι τὸ μέσον	ἀλγηδόνος	τε καὶ ἡδονῆς, οὐθετέρῳ ἐκείνων
[8]	ὁρῶμεν δὲ καὶ τοὺς τὰ	ἀλείμματα	ἐξ ἐλαίου κατασκευάζοντας τὰ εὐώδη
[10]	φύσει τέλεόν ἐστι καὶ σύμμετρον·	ἀλήθεια	δέ, διότι πάσης ἀληθείας ἀρχὴ
[10]	τουτέστι πάντη τέλειος· θειότης, οὐσιότης,	ἀλήθεια,	συμμετρία, ἀγαθόν. Λέγω δὲ οὐχ
[1]	ῥευστῆς ἔπειτα δὲ πρὸς τὴν	ἀλήθειαν	ἔχειν ἐρωτικῶς καὶ μηδαμῇ προσδέχεσθαι
[27]	ζόφου μεταβαίνοντας ἐπὶ τὰ κατ´	ἀλήθειαν	θεῖα καὶ καλὰ τῶν μὲν
[1]	χρὴ αὐτόν, εἴγε καὶ πρὸς	ἀλήθειαν	καὶ πρὸς ἐλευθερίαν καὶ πρὸς
[1]	ἡμῶν τρεπομένων καὶ τὰ κατ´	ἀλήθειαν	ὄντα σοφία δ´ ἐστὶν ἐπιστήμη
[10]	νοεῖσθαι, φωτίζων τὴν περὶ αὐτὰ	ἀλήθειαν.	Τρίτη δὲ νόησις τοιαύτη τις
[10]	σύμμετρον· ἀλήθεια δέ, διότι πάσης	ἀληθείας	ἀρχὴ ὑπάρχει, ὡς ὁ ἥλιος
[2]	κεφάλαιον ἐν τῇ γνώσει τῆς	ἀληθείας	κεῖται, τοῦ πρακτικοῦ δὲ ἐν
[27]	καὶ συμπεριπολούσας καὶ τὸ τῆς	ἀληθείας	πεδίον θεωμένας, ἐπείπερ καὶ ἐν
[26]	ἡμῶν γένηται, τοῦτο ἔσται ἢ	ἀληθὲς	ἢ ψεῦδος· τὸ δὲ δυνάμει
[4]	μὲν τῇ θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ τὸ	ἀληθὲς	καὶ τὸ μὴ οὕτως ἔχον,
[4]	ὁ λόγος, δι´ οὗ τὸ	ἀληθὲς	κρίνεται, ὃ καὶ ὄργανον ἔφαμεν
[26]	ἐφ´ ὁπότερον ῥοπὴν λαμβάνει τὸ	ἀληθεύειν	ἢ μή. ~Ἑξῆς δ´ ἐπὶ
[4]	συμφωνήσῃ ταῦτα κατ´ ἄλληλα γενόμενα,	ἀληθὴς	γίνεται δόξα, ὅταν δὲ παραλλάξῃ,
[9]	καὶ εἰ νοῦς διαφέρει δόξης	ἀληθοῦς,	καὶ τὸ νοητὸν ἦν τοῦ
[26]	μέν πως μεταξὺ τοῦ τε	ἀληθοῦς	καὶ τοῦ ψεύδους, ἀορίστῳ δὲ
[9]	ἀλλὰ μὴν διαφέρει νοῦς δόξης	ἀληθοῦς·	ὥστε εἶεν ἂν αἱ ἰδέαι.
[4]	φυσικὸν κριτικὸν προηγουμένως μὲν τῶν	ἀληθῶν,	ἑπομένως δὲ καὶ τῶν ψευδῶν·
[4]	ὁ μὲν γάρ ἐστι παντελῶς	ἄληπτός	τε καὶ ἀτρεκής, ὁ δὲ
[6]	μὲν τὸ πρῶτον οὕτως ἐν	Ἀλκιβιάδῃ·	τὰ δίκαια καλά, τὰ καλὰ
[2]	φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς θεωρίας ἀπολείπεσθαι,	ἀλλ´	ἀεὶ ταύτην τρέφειν καὶ αὔξειν,
[8]	μηδεμίαν αὐτῶν φύσιν ἔχειν ὑποκεῖσθαι,	ἀλλ´	ἄποιόν τε εἶναι καὶ ἀνείδεον
[6]	ὁπωσδήποτε λέγων ὀρθῶς ἂν λέγοι,	ἀλλ´	εἰ οὕτω λέγοι, ᾗ τὰ
[10]	ἀὴρ ἤ τι ἐκ τούτων·	ἀλλ´	ἕκαστόν γε τούτων οὐκ ἀρχικόν.
[4]	διὰ χρόνου πλῆθος ἐξίτηλος γένηται,	ἀλλ´	ἔμμονος καὶ σωζόμενος, ἡ τούτου
[4]	θεωρίᾳ ὑποπίπτοντα καὶ τὰ πρακτά,	ἀλλ´	ἐν μὲν τῇ θεωρίᾳ ἐπισκοπεῖ
[27]	ἀνθρωπίνοις ἡγεῖτο εἶναι τοῖς ἀγαθοῖς	ἀλλ´	ἐν τοῖς θείοις τε καὶ
[10]	ἐστὶν οὔτε εἶδος οὔτε διαφορά,	ἀλλ´	οὐδὲ συμβέβηκέ τι αὐτῷ, οὔτε
[30]	γὰρ ἄλλου ἀφρονέστερος καὶ ἀδικώτερος·	ἀλλ´	οὐδὲ συνέπονται αἱ κακίαι ἀλλήλαις·
[9]	μέρος, οἷον Σωκράτους καὶ Πλάτωνος,	ἀλλ´	οὐδὲ τῶν εὐτελῶν τινός, οἷον
[31]	ὡς ἐπὶ κακίαν αὐτὴν ὁρμήσει,	ἀλλ´	ὡς ἐπ´ ἀγαθόν· εἰ δὲ
[10]	δὲ οὐχ ὡς χωρίζων ταῦτα,	ἀλλ´	ὡς κατὰ πάντα ἑνὸς νοουμένου.
[14]	ἐν ᾧ οὐκ ἦν κόσμος·	ἀλλὰ	διότι ἀεὶ ἐν γενέσει ἐστὶ
[26]	καὶ πᾶν τὸ τούτοις παραπλήσιον·	ἀλλὰ	διότι ἥτις ἂν ἕληται ψυχὴ
[7]	ἀμυδρότερα εἶναι τῶν πρώτων νοητῶν·	ἀλλὰ	δόξαν μὲν τῶν σωμάτων φησίν,
[9]	τινος, καὶ οὐ μόνον τοῦτο,	ἀλλὰ	καὶ πρός τι· τὸ δὲ
[9]	μόνον ἔκ τινός ἐστι γεγονώς,	ἀλλὰ	καὶ ὑπό τινος, καὶ οὐ
[27]	ὢν λήψεται, οὐδὲ μισθῶν ἕνεκα,	ἀλλὰ	κἂν πάντας λανθάνῃ ἀνθρώπους κἂν
[25]	ἐναντία καὶ μὴ καθ´ αὑτὰ	ἀλλὰ	κατὰ συμβεβηκὸς πέφυκεν ἐξ ἀλλήλων
[6]	κατὰ θέσιν ὁποιανοῦν γένοιτ´ ἄν,	ἀλλὰ	κατὰ τὴν φυσικὴν τοῦ ὀνόματος
[30]	ἐν αὑταῖς· οὐ γὰρ ἔχουσιν·	ἀλλὰ	κατὰ τὸν ὑπὸ τῆς φρονήσεως
[14]	κόσμου οὐχὶ ποιεῖ ὁ θεός,	ἀλλὰ	κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ λέγοιτ´ ἂν
[19]	τῶν οὐδέπω μεταβολὴν τελείαν εἰληφότων,	ἀλλὰ	κοινωνίαν ἐχόντων ἀέρος τε καὶ
[33]	θρύπτων οὐδ´ ἐπαινῶν τὰ παιδικά,	ἀλλὰ	μᾶλλον κωλύων καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι
[9]	δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ ἰδέαι·	ἀλλὰ	μὴν διαφέρει νοῦς δόξης ἀληθοῦς·
[9]	ὥστε εἶεν ἂν αἱ ἰδέαι.	Ἀλλὰ	μὴν καὶ εἰ νοῦς διαφέρει
[30]	πᾶσι καὶ τοῖς τυχοῦσι μετριοπαθής,	ἀλλὰ	πᾶν τοὐναντίον· πάλιν δὲ ὁμοίως
[7]	μὴ πράξεως ἕνεκα μετίῃ γεωμετρίαν,	ἀλλὰ	προσχρώμενος αὐτῇ ὡς ἐπὶ τὸ
[10]	ἐστιν οὔτε μέτοχα τῶν αἰσθητῶν,	ἀλλὰ	πρώτων τινῶν τῶν νοητῶν, ἔστι
[11]	ἡ δὲ ποιότης οὐχ ὑποκείμενον,	ἀλλὰ	συμβεβηκός· οὐκ ἄρα σῶμα ἡ
[7]	πρὸς τὴν τοῦ ὄντος ἐπάνοδον,	ἀλλὰ	σχεδόν τι τῆς περὶ τὰ
[30]	τὰ ἁμαρτήματα ἴσα ἂν εἴη.	ἀλλὰ	τὰ μὲν μείζω, τὰ δὲ
[4]	οὐχὶ τὴν νῦν λεγομένην φαμέν,	ἀλλὰ	τὴν ὅτε χωρὶς τοῦ σώματος
[6]	φύσιν καὶ τὴν πρώτην ἐκφώνησιν,	ἀλλὰ	τὸ ἐξ ἀμφοῖν, ὥστε εἶναι
[6]	ὄργανον πράγματος οὐχ ὃ ἔτυχεν,	ἀλλὰ	τὸ κατάλληλον τῇ φύσει· καὶ
[14]	θεωρηταὶ οὐ τοῖς τυχοῦσιν εἰσίν,	ἀλλὰ	τοῖς πεπαιδευμένοις· ἐκ δὲ πασῶν
[32]	κρίσεις τὰ πάθη οὐδὲ δόξαι,	ἀλλὰ	τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς μερῶν
[6]	μὴν ἁπλῶς οὐδὲ ὡς ἔτυχεν,	ἀλλὰ	ὥστε τὴν θέσιν γενέσθαι ἀκόλουθον
[20]	τὸ δὲ κάτω τινὰς ὀνομάζειν·	ἄλλα	γὰρ εἶναι βαρὺ μὲν τὸ
[32]	ἀναχώρησιν ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν ἐπιτήδειος.	Ἄλλα	δ´ ἄγριά ἐστι πάθη, ἅπερ
[11]	Ἔτι τὰ ποιοῦντα οὐκ ἂν	ἄλλα	εἴη ἢ τὰ ἀσώματα· παθητὰ
[35]	οὐ ψιλὴ ἀπόφασις τοῦ ὄντος,	ἄλλα	μετὰ συνεμφάσεως τῆς πρὸς ἕτερον
[34]	δικαστικήν· σκέπτεται γὰρ ἡ πολιτικὴ	ἄλλα	τε μυρία καὶ δὴ καὶ
[33]	ἐφαρμόσαι. Εἰσὶ δέ τινες καὶ	ἄλλαι	νομιζόμεναι φιλίαι, οὐ μὴν καὶ
[9]	ἐπεχούσης τῆς ὕλης, ἔτι καὶ	ἄλλας	ἀρχὰς παραλαμβάνει, τήν τε παραδειγματικήν,
[34]	δὲ τὰς τέχνας καὶ τὰς	ἄλλας	ἐργασίας· τοὺς δὲ ἄρχοντας ἀξιοῖ
[34]	χειρίστην ὑπάρχουσαν. Ὑπογράφει δὲ καὶ	ἄλλας	πολιτείας ἐξ ὑποθέσεως, ὧν ἐστὶν
[33]	μάλιστα καὶ κυρίως λεγομένη οὐκ	ἄλλη	τίς ἐστι τῆς συνισταμένης κατ´
[5]	πρότερον ὑποτεθὲν πάλιν ἐστὶν ἀκόλουθον	ἄλλῃ	ὑποθέσει, καὶ τοῦτο μέχρις οὗ
[19]	καὶ ὁμίχλην· τούτων γὰρ εἰς	ἄλληλα	ἀμειβόντων ἡ τῆς ὀσφρήσεως αἴσθησις
[4]	ὅταν μὲν συμφωνήσῃ ταῦτα κατ´	ἄλληλα	γενόμενα, ἀληθὴς γίνεται δόξα, ὅταν
[29]	ἐστὶ συμφωνία τις τούτων πρὸς	ἄλληλα,	δύναμις οὖσα, καθ´ ἣν ὁμολογεῖ
[13]	ἤχθη, ἁρμοσθέντων πάντων ἀναλογίᾳ πρὸς	ἄλληλα·	οὐ μένει δὲ ταῦτα διακριθέντα
[24]	δυναμένου οὔτε τῶν ἐναντιουμένων πρὸς	ἄλληλα	περὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τὸν
[25]	ἔχει δέ πως οἰκειότητα πρὸς	ἄλληλα	σῶμα καὶ ψυχή, ὡς πῦρ
[29]	ἣν ὁμολογεῖ καὶ συμφωνεῖ πρὸς	ἄλληλα	τὰ τρία μέρη τῆς ψυχῆς
[30]	γὰρ εἶναι τὴν διάστασιν πρὸς	ἄλληλα	τῶν ἄκρων καὶ ἐναντίωσιν. Ἡγητέον
[13]	σφιγγόμενα συνωθεῖται καὶ συνελαυνόμενα πρὸς	ἄλληλα	φέρεται τὰ λεπτομερέστερα εἰς τὰς
[17]	ἰοῦσαι τὴν κεφαλὴν ἐναντίως καταπλέκουσιν	ἀλλήλαις	ἀπαντῶσαι, σχίζονταί τε τοὐντεῦθεν ἐπὶ
[30]	ἀλλ´ οὐδὲ συνέπονται αἱ κακίαι	ἀλλήλαις·	εἰσὶ γάρ τινες ἐναντίαι, αἳ
[24]	ὀφείλει κεχωρίσθαι. Εὑρίσκεται γὰρ μαχόμενα	ἀλλήλοις,	οὔτε αὐτοῦ τινὸς πρὸς αὑτὸ
[33]	ὑπάρχει, τὰ δὲ ἄμετρα οὔτε	ἀλλήλοις	οὔτε τοῖς συμμέτροις δύναται ἐφαρμόσαι.
[33]	καὶ ἡ τῶν συγγενῶν πρὸς	ἀλλήλους	καὶ ἡ λεγομένη πολιτικὴ καὶ
[6]	φύσει· καὶ διὰ τούτου διδάσκομεν	ἀλλήλους	τὰ πράγματα καὶ διακρίνομεν αὐτά,
[29]	Ἀχώριστοι οὖν εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ	ἀλλήλων	αἱ τέλειαι. ~Λέγονται γὰρ καὶ
[25]	ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς πέφυκεν ἐξ	ἀλλήλων	γίνεσθαι· ἐναντίον δὲ τοῦτο, ὃ
[33]	ἐρωτικαὶ εἶεν ἂν κατ´ εἶδος	ἀλλήλων	διαφέρουσαι· τὸ δ´ εἶναι τρεῖς
[33]	δηλοῦσι μάλιστα οἱ σκοποὶ διαφέροντες	ἀλλήλων.	Ἡ μὲν γὰρ φαύλη μόνου
[23]	τοῖς θνητοῖς αὐτῆς μέρεσιν οἴκησιν	ἄλλην	ἄλλῳ ἀπένειμαν. Τὸ μὲν γὰρ
[14]	τινα νοητὴν οὐσίαν ἀμέριστον, καὶ	ἄλλην	περὶ τὰ σώματα μεριστὴν ὑπεστήσατο,
[5]	δέοι λόγον ἀποδιδόναι τῆς ὑποθέσεως,	ἄλλην	ὑποθέμενος ὑπόθεσιν, ζητεῖ εἰ τὸ
[30]	πάθεσι τὸ βέλτιστόν ἐστιν, οὐκ	ἄλλο	δέ ἐστι τὸ μέτριον ἢ
[11]	εἶναι καὶ ἀτρεκῶς ποιητικόν· οὐκ	ἄλλο	δὲ εὕροιμεν ἂν τοῦτο ἢ
[9]	πρὸς ὃ γέγονε τί ἂν	ἄλλο	εἴη ἢ ἰδέα; ὥστε εἶεν
[31]	~Ἐπεὶ δὲ καί, εἴ τι	ἄλλο	ἐφ´ ἡμῖν ἐστι καὶ ἀδέσποτον,
[22]	φλέγμα· πάντα γὰρ ταῦτα οὐδὲν	ἄλλο	ἢ σύντηξιν εἶναι. Τὸ μὲν
[23]	τοῦ παντός, ὑπέθεσαν δὲ τὸ	ἄλλο	σῶμα πρὸς ὑπηρεσίαν ὡς ὄχημα
[6]	τοῦ πράγματος φύσει· μὴ γὰρ	ἄλλο	τὴν ὀρθότητα εἶναι τοῦ ὀνόματος
[4]	τῶν ψευδῶν· τοῦτο δὲ οὐκ	ἄλλο	τί ἐστιν ἢ λόγος φυσικός.
[15]	τοῖς σχήμασιν. ~Εἰσὶ δὲ καὶ	ἄλλοι	δαίμονες, οὓς καὶ καλοίη ἄν
[7]	προνοεῖ τῶν ὅλων καὶ εἰ	ἄλλοι	θεοὶ τεταγμένοι ὑπὸ τούτῳ, καὶ
[14]	ὥρας τοῦ ἔτους· οἵ τε	ἄλλοι	καθ´ ἕνα ἕκαστον περιόδοις ἰδίαις
[14]	ἕνεκα τῆς δυνάμεως, οἱ δὲ	ἄλλοι	πλανῆται ἀναλόγως κατὰ μοῖραν ἕκαστος
[14]	καὶ ἀνατολαῖς τε καὶ δύσεσιν	ἀλλοία,	διὸ καὶ πλανῆτις καλεῖται· φέρεται
[19]	γλυκὺν ἐναντίαν φύσιν ἔχειν τοῖς	ἄλλοις	ἅπασι συμβέβηκε, διαχέοντα οἰκείως τὴν
[6]	τε τῷ Παρμενίδῃ καὶ ἐν	ἄλλοις	ὑπέδειξε, τὸν ἐτυμολογικόν τε τόπον
[10]	ἑαυτοῦ, ἤτοι ἐπὶ τὸ χεῖρον	ἀλλοιωθείη	ἂν ἢ ἐπὶ τὸ βέλτιον·
[10]	τόπον καὶ ἀλλοίωσιν. Εἰ γὰρ	ἀλλοιωθήσεται,	ἢ ὑφ´ αὑτοῦ ἢ ὑφ´
[10]	ἂν εἴη κατὰ τόπον καὶ	ἀλλοίωσιν.	Εἰ γὰρ ἀλλοιωθήσεται, ἢ ὑφ´
[30]	καὶ ἐοικέναι τῷ εὐθεῖ, κατ´	ἄλλον	τρόπον μεσότητες ἂν εἶεν, τῷ
[30]	καὶ ἐπίτασιν δέχονται καὶ ἄνεσιν·	ἄλλος	γὰρ ἄλλου ἀφρονέστερος καὶ ἀδικώτερος·
[4]	τὸ οἰκεῖον καὶ τί τὸ	ἀλλότριον	καὶ τί τὸ πραττόμενον. Τῷ
[30]	δέχονται καὶ ἄνεσιν· ἄλλος γὰρ	ἄλλου	ἀφρονέστερος καὶ ἀδικώτερος· ἀλλ´ οὐδὲ
[25]	φθείροιτ´ ἄν, οὐδ´ ἁπλῶς ὑπ´	ἄλλου,	οὕτω δὲ ἔχουσα ἄφθαρτον ἂν
[12]	ἐδεῖτο οὔτε ἀκοῆς οὔτε μὴν	ἄλλου	τοιούτου τινός. οὐ προσῆψεν αὐτῷ
[25]	ἰδίας κακίας, οὐδὲ ὑπὸ τῆς	ἄλλου	φθείροιτ´ ἄν, οὐδ´ ἁπλῶς ὑπ´
[14]	δὲ ἀφεστῶτα· ὕπερθεν δὲ τοὺς	ἄλλους	κατὰ σφαῖραν οἰκείαν· τὸν μὲν
[22]	καὶ ὑπερβολὴν μετάστασίν τε εἰς	ἄλλους	οὐκ οἰκείους τόπους· δεύτερον δὲ
[29]	πράττειν καθ´ ἑαυτὸν καὶ πρὸς	ἄλλους·	τὰ δὲ ἐν εἴδει αὐτῆς·
[23]	θνητοῖς αὐτῆς μέρεσιν οἴκησιν ἄλλην	ἄλλῳ	ἀπένειμαν. Τὸ μὲν γὰρ θυμικὸν
[30]	οὔτε ἐπιστήμη οὔτε τέχνη ἐν	ἄλλῳ	μέρει τῆς ψυχῆς συνίσταται ἢ
[35]	ὄντος, οὐκ ἂν ἐχωρίζετο τῶν	ἄλλων·	νῦν δὲ ὅσαπερ ἐστὶ τὰ
[30]	καὶ φόβους· καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	ὁ αὐτὸς λόγος. Ἐπεὶ οὖν
[15]	τὴν ἐκείνου βούλησιν· τῶν δὲ	ἄλλων	οἱ ἐκείνου παῖδες ἡγοῦνται, κατὰ
[18]	τῶν κατόπτρων εἰδωλοποιΐας καὶ τῶν	ἄλλων	ὅσα διαφανῆ καὶ λεῖα οὐκ
[32]	ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται τὸ μηδὲ τῶν	ἄλλων	τι παθῶν ἁπλοῦν εἶναι, οἷον
[21]	τῶν ῥινῶν καὶ διὰ τῶν	ἄλλων	τοῦ σώματος πόρων καὶ τῷ
[10]	συμβέβηκε, καθ´ ὃ δύναται τῶν	ἄλλων	χωρισθῆναι· οὔτε κινεῖ οὔτε κινεῖται.
[30]	καὶ ἀσωτία πρὸς φιλαργυρίαν, καὶ	ἄλλως	ἀδυνάτου ὄντος τοῦ ὑφεστάναι τινὰ
[30]	αἱ τέλειαι. ~Λέγονται γὰρ καὶ	ἄλλως	ἀρεταί, αἱ οἷον εὐφυίαι καὶ
[10]	γε τούτων οὐκ ἀρχικόν. Καὶ	ἄλλως	δὲ ὕστερον γενήσεται τῆς ὕλης,
[18]	ὅσα διαφανῆ καὶ λεῖα οὐκ	ἄλλως	ἢ κατὰ ἀνάκλασιν συντελεῖσθαι, ὡς
[25]	τὸν τρόπον· οὐ γὰρ ἂν	ἄλλως	μάθησις ὑποσταίη, ἢ κατὰ ἀνάμνησιν
[33]	Ἡ δὲ ἰσότης αὕτη οὐκ	ἄλλως	σώζεται ἢ κατὰ τὴν τοῦ
[22]	ἐπάγει, τὸ δὲ ὀξὺ καὶ	ἁλμυρὸν	φλέγμα τῶν ἐν ῥύσει παθῶν
[19]	ἑπτά· γλυκύς, ὀξύς, στρυφνός, αὐστηρός,	ἁλμυρός,	δριμύς, πικρός· τούτων δὲ τὸν
[17]	ἡ σὰρξ ἐγένετο ἔκ τε	ἁλμυροῦ	καὶ ὀξέος οἷον ζυμώματος. Περιέθηκαν
[19]	ἠρέμα καθαίροντάς τε καὶ ῥύπτοντας	ἁλμυρούς,	τῶν δὲ συναγόντων τοὺς πόρους
[25]	τις· εἰ δὲ καὶ αἱ	ἄλογοι,	τοῦτο τῶν ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει. Πιθανὸν
[5]	εἰδῶν, οἷον εἰς λογικὸν καὶ	ἄλογον	καὶ θνητὸν καὶ ἀθάνατον, ὥστε
[29]	δὴ καὶ αἱ περὶ τὸ	ἄλογον	ψυχῆς μέρος συνιστάμεναι, οἷον ἀνδρία
[32]	κακῷ ἢ ὡς ἐπ´ ἀγαθῷ.	Ἄλογος	μὲν οὖν εἴρεται κίνησις, ὅτι
[32]	ὑπάρχει. Ἔστι τοίνυν πάθος κίνησις	ἄλογος	ψυχῆς ὡς ἐπὶ κακῷ ἢ
[25]	ἀμφισβητουμένων ὑπάρχει. Πιθανὸν γὰρ τὰς	ἀλόγους	ψυχάς, ψιλῇ τε φαντασίᾳ ἐλαυνομένας
[32]	πάθη οὐδὲ δόξαι, ἀλλὰ τῶν	ἀλόγων	τῆς ψυχῆς μερῶν κινήσεις· ἐν
[12]	δεκτικὸν τῆς τῶν στοιχείων δυνάμεως,	ἀλόγως	δὲ καὶ ἀμέτρως σείοντά τε
[22]	ἔξω μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ	ἀλφοὺς	ἀπογεννᾷ, εἴσω δὲ κερασθὲν χολῇ
[10]	κατ´ ἐνέργειαν πάντα νοῶν καὶ	ἅμα	καὶ ἀεί, τούτου δὲ καλλίων
[28]	ὁμοίωσιν θεῷ λέγει τὸ σώφρονα	ἅμα	καὶ δίκαιον γενέσθαι, οὕτω πως·
[29]	παρὰ τὸν ὁρθὸν λόγον, ὑπὸ	ἀμαθίας	καὶ ἀφροσύνης τοῦτο πάσχειν φησὶν
[30]	ἀνιεμένων τῶν κακιῶν, οὐδὲ τὰ	ἁμαρτήματα	ἴσα ἂν εἴη. ἀλλὰ τὰ
[19]	ὁμίχλην· τούτων γὰρ εἰς ἄλληλα	ἀμειβόντων	ἡ τῆς ὀσφρήσεως αἴσθησις συντελεῖται.
[28]	ὑπερουρανίῳ, ὃς οὐκ ἀρετὴν ἔχει,	ἀμείνων	δ´ ἐστὶ ταύτης· ὅθεν ὀρθῶς
[10]	ἀμιγῶς. Ἐπεὶ δὲ ψυχῆς νοῦς	ἀμείνων,	νοῦ δὲ τοῦ ἐν δυνάμει
[28]	γὰρ δὴ ὑπὸ θεῶν ποτὲ	ἀμελεῖται,	ὃς ἂν προθυμεῖσθαι θέλῃ δίκαιος
[1]	τυχοῦσαι τέλεον ἀποφαίνουσι πρὸς ἀρετήν,	ἀμεληθεῖσαι	δὲ μεγάλων κακῶν αἴτιαι γίνονται·
[10]	τὴν ἐν τῷ τιμίῳ ὑπεροχήν.	Ἀμερῆ	τε διὰ τὸ μὴ εἶναι
[14]	οὖν εἶναί τινα νοητὴν οὐσίαν	ἀμέριστον,	καὶ ἄλλην περὶ τὰ σώματα
[25]	εἴη καὶ ἄφθαρτος. Τά τε	ἄμεσα	ἐναντία καὶ μὴ καθ´ αὑτὰ
[5]	ἄνοδος ἐπὶ τὰς ἀναποδείκτους καὶ	ἀμέσους	προτάσεις, ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως
[25]	εἴη· ἀσώματος γάρ ἐστιν οὐσία,	ἀμετάβλητος	κατὰ τὴν ὑπόστασιν καὶ νοητὴ
[8]	μὴ ἄποιον αὐτὸ ὑπάρχοι καὶ	ἀμέτοχον	ἐκείνων τῶν εἰδῶν, ἃ δεῖ
[27]	καὶ τοῦ πρώτου τῆς οὐσίας	ἀμέτοχον	ὑπάρχει, καὶ τοῦτο ὑπὸ τῶν
[33]	ὄντι φίλον ὑπάρχει, τὰ δὲ	ἄμετρα	οὔτε ἀλλήλοις οὔτε τοῖς συμμέτροις
[30]	Γίνεται γὰρ ἐν τοῖς πάθεσιν	ἀμετρία	κατὰ τὸ ὑπερβάλλειν τὸ προσῆκον
[32]	σύμμετρα ὑπάρχῃ· προσελθούσης δὲ αὐτοῖς	ἀμετρίας,	ἡμαρτημένα ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν ἡδονή,
[30]	τῆς λύπης, ὑπερπαθής τε καὶ	ἀμετροπαθής,	ὁ δὲ λυπούμενος μέν, μετρίως
[9]	αἱ ἰδέαι· καὶ γὰρ εἰ	ἄμετρος	ὑπάρχει ἡ ὕλη κατὰ τὸν
[12]	στοιχείων δυνάμεως, ἀλόγως δὲ καὶ	ἀμέτρως	σείοντά τε τὴν ὕλην καὶ
[10]	τῶν αἰσθητῶν εἰλικρινῶς τε καὶ	ἀμιγῶς.	Ἐπεὶ δὲ ψυχῆς νοῦς ἀμείνων,
[15]	ὡς μηδὲν κόσμου μέρος ψυχῆς	ἄμοιρον	εἶναι μηδὲ ζῴου κρείττονος θνητῆς
[8]	εἴδη, αὐτὴν δὲ καθ´ αὑτὴν	ἄμορφόν	τε ὑπάρχειν καὶ ἄποιον καὶ
[27]	φῶς μὲν μηδέποτε λαμπρὸν ἑωρακόσιν,	ἀμυδρὰς	δέ τινας σκιὰς ὁρῶσι τῶν
[7]	αἰσθητῶν, οὔτε ἐπιστήμην διὰ τὸ	ἀμυδρότερα	εἶναι τῶν πρώτων νοητῶν· ἀλλὰ
[32]	ὁ μὲν θυμὸς πρὸς τὸ	ἀμύνεσθαι	καὶ τιμωρεῖσθαι τοὺς ἐχθροὺς ἀναγκαῖος,
[22]	τοῦ πυρὸς πλεονάσαντος, τὸν δὲ	ἀμφημερινὸν	τοῦ ἀέρος, τριταῖον δὲ ὕδατος,
[25]	καὶ αἱ ἄλογοι, τοῦτο τῶν	ἀμφισβητουμένων	ὑπάρχει. Πιθανὸν γὰρ τὰς ἀλόγους
[6]	πρώτην ἐκφώνησιν, ἀλλὰ τὸ ἐξ	ἀμφοῖν,	ὥστε εἶναι παντὸς ὄνομα κατὰ
[28]	τὰ τούτοις ἑξῆς· ποτὲ δὲ	ἀμφότερα,	ὡς ὁπόταν φῇ· τὴν δὲ
[25]	ἀνθρωπίνη. τοῦ αὐτοῦ γε κράματος	ἀμφότεραι	μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον δέ φησι τὴν
[6]	καθ´ ὃ ὁ κοινὸς ὅρος	ἀμφοτέροις	τοῖς ἄκροις ἕπεται, οὕτως ἐρωτᾷ·
[6]	ἐν ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος	ἀμφοτέροις	ὑπόκειται (ὅρους δέ φημι τὰ
[12]	καὶ δεσμὸν ἔδει τινὰ συναγωγὸν	ἀμφοτέρων	ἐν μέσῳ γενέσθαι, θεῖος δὲ
[6]	καθ´ ὃ ὁ κοινὸς ὅρος	ἀμφοτέρων	ἡγεῖται, ἐν τῷ Φαίδωνι οὕτως
[6]	ἐν ᾧ ὁ κοινὸς ὅρος	ἀμφοτέρων	κατηγορεῖται, τοῦ δὲ τρίτου, ἐν
[10]	ἂν ἢ ἐπὶ τὸ βέλτιον·	ἄμφω	δὲ ἄτοπα· ἐξ ὧν ἁπάντων
[32]	ἀδικίας, τὰς δὲ μετρίας καὶ	ἁμωσγέπως	μετεχούσας τοῦ ἀγαθοῦ, οἷον τήν
[6]	οὐ κατὰ θέσιν ὁποιανοῦν γένοιτ´	ἄν,	ἀλλὰ κατὰ τὴν φυσικὴν τοῦ
[25]	πῶς ἀπ´ ὀλίγων; διεψεύσθημεν γὰρ	ἄν,	οἷον φέρε κρίναντες τὸ ἀναπνοῇ
[25]	οὐδὲ ὑπὸ τῆς ἄλλου φθείροιτ´	ἄν,	οὐδ´ ἁπλῶς ὑπ´ ἄλλου, οὕτω
[8]	μηδὲ ποιότητα. Οὐ γὰρ γένοιτ´	ἄν	τι εὖ παρεσκευασμένον πρὸς ποικίλας
[4]	δὲ καὶ τὸ κρινόμενον, εἴη	ἄν	τι καὶ τὸ ἐκ τούτων
[15]	ἄλλοι δαίμονες, οὓς καὶ καλοίη	ἄν	τις γενητοὺς θεούς, καθ´ ἕκαστον
[32]	ἡδονῆς· οὐδὲ γὰρ τὸν τυχόντα	ἄν	τις διαγένοιτο χρόνον, ἀπογινώσκων ἀπαλλαγὴν
[25]	κατὰ τὸν ἄνδρα τοῦτον, βεβαιώσαιτ´	ἄν	τις· εἰ δὲ καὶ αἱ
[11]	περὶ τῶν ἀρχῶν λόγος τοιοῦτος	ἄν	τις εἴη θεολογικὸς λεγόμενος· ἐπὶ
[30]	μηδὲ γονέων ὑβριζομένων ὀργιζομένος εὐπαθὴς	ἄν	τις εἴη, οὔτε ὁ ἐπὶ
[2]	ὠνόμασται, ὅπερ οὐχ ἕτερον εἴποι	ἄν	τις εἶναι τῆς πρὸς τὸ
[4]	ἐκ τούτων ἀποτελούμενον, ὅπερ εἴποι	ἄν	τις κρίσιν. Κυρίως μὲν δὴ
[4]	μὲν δὴ τὴν κρίσιν ὀνομάσαι	ἄν	τις κριτήριον, κοινότερον δὲ καὶ
[25]	ὁρμητικόν τε, ὃ καὶ παραστατικὸν	ἄν	τις ὀνομάσειε, καὶ τὸ οἰκειωτικόν·
[27]	καὶ νοῦν τὸν πρῶτον προσαγορεύσαι	ἄν	τις. Πάντα γὰρ τὰ ὁπωσοῦν
[28]	δ´ ἐστὶ ταύτης· ὅθεν ὀρθῶς	ἄν	τις φαίη, τὴν μὲν κακοδαιμονίαν
[9]	εἴη ἢ ἰδέα; ὥστε εἶεν	ἂν	αἱ ἰδέαι. Ἀλλὰ μὴν καὶ
[9]	νοῦς δόξης ἀληθοῦς· ὥστε εἶεν	ἂν	αἱ ἰδέαι. ~Ἑξῆς δὲ περὶ
[11]	ἀσώματον. Ἔτι τὰ ποιοῦντα οὐκ	ἂν	ἄλλα εἴη ἢ τὰ ἀσώματα·
[9]	δὲ πρὸς ὃ γέγονε τί	ἂν	ἄλλο εἴη ἢ ἰδέα; ὥστε
[25]	ἐπαχθείημεν τὸν τρόπον· οὐ γὰρ	ἂν	ἄλλως μάθησις ὑποσταίη, ἢ κατὰ
[2]	κωλυθῆναί τε δύναται καὶ πράττοιτο	ἂν	ἀπαιτούντων τῶν πραγμάτων, ἃ κατὰ
[12]	ὑπάρχουσαν τοῦδε τοῦ κόσμου ὡς	ἂν	ἀπεικονισμένου ἀπ´ ἐκείνης, πρὸς ἣν
[5]	πρώτη τοιάδε τίς ἐστιν, οἷον	ἂν	ἀπὸ τοῦ περὶ τὰ σώματα
[11]	ποιότητες τοῦτον τὸν τρόπον δεικνύοιντ´	ἂν	ἀσώματοι. Πᾶν σῶμα ὑποκείμενόν ἐστιν,
[6]	διαλεκτικός, ὀνοματοθέτου θέντος τοὔνομα, χρήσαιτ´	ἂν	αὐτῷ κατὰ τρόπον καὶ προσφόρως.
[12]	ἦν ὁ κόσμος— ἀπέχρη γὰρ	ἂν	αὐτῷ μία μεσότης— σφαιροειδὴς δέ,
[4]	δόξα, ὅταν δὲ παραλλάξῃ, ψευδής.	Ἂν	γὰρ ἔχων τις μνήμην Σωκράτους
[2]	δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει, ἐντεῦθεν	ἂν	γένοιτο δῆλον. Ἔστι τοίνυν ἡ
[5]	τοῦτο δὲ ἄνευ ὅρου οὐκ	ἂν	γένοιτο, ὁ δὲ ὅρος ἐκ
[32]	γὰρ ἡδονὴ καὶ λύπη, οὐκ	ἂν	δὲ συνέβαινε τοῦτο, εἰ τὸ
[1]	κυριωτάτων Πλάτωνος δογμάτων τοιαύτη τις	ἂν	διδασκαλία γένοιτο. Φιλοσοφία ἐστὶν ὄρεξις
[29]	αὐτὸν ὁ Πλάτων· ὥστε οὐκ	ἂν	δύναιτό τις φρόνησιν ἔχειν ἀκόλαστος
[34]	φλεγμαίνουσαν καὶ πολεμικήν, ζητῶν τίνες	ἂν	εἶεν αἱ βέλτισται τούτων καὶ
[30]	γάρ τινες ἐναντίαι, αἳ οὐκ	ἂν	εἶεν περὶ τὸν αὐτόν. Οὕτω
[30]	εὐθεῖ, κατ´ ἄλλον τρόπον μεσότητες	ἂν	εἶεν, τῷ ὁρᾶσθαι περὶ πάσας
[30]	κακιῶν, οὐδὲ τὰ ἁμαρτήματα ἴσα	ἂν	εἴη. ἀλλὰ τὰ μὲν μείζω,
[25]	ἀθάνατον ἡ ψυχή, καὶ ἀνώλεθρον	ἂν	εἴη· ἀσώματος γάρ ἐστιν οὐσία,
[31]	θείας μοίρας παρεγίνετο· καὶ ἑκούσιον	ἂν	εἴη ἡ ἀρετή, καθ´ ὁρμήν
[11]	δὲ ἡ ποιότης ἄϋλος, ἀσώματος	ἂν	εἴη ἡ ποιότης. Εἴ γε
[10]	Τρίτη δὲ νόησις τοιαύτη τις	ἂν	εἴη· θεωρῶν γάρ τις τὸ
[25]	ψυχὴ τῷ θείῳ ἐοικυῖα ἀνώλεθρος	ἂν	εἴη καὶ ἄφθαρτος. Τά τε
[10]	σῶμα ὁ θεός, ἐξ ὕλης	ἂν	εἴη καὶ εἴδους· διὰ τὸ
[25]	τε τῶν ὅλων ψυχὴ τοιαύτη	ἂν	εἴη καὶ ἡ ἀνθρωπίνη. τοῦ
[10]	γε μὴν οὐκ ἔχων ἀκίνητος	ἂν	εἴη κατὰ τόπον καὶ ἀλλοίωσιν.
[10]	ἁπλοῦς οὐδὲ ἀρχικός· ὥστε ἀσώματος	ἂν	εἴη ὁ θεός. Καὶ αὐτόθεν
[14]	νοημάτων. Δῆλον οὖν ὅτι ζῷον	ἂν	εἴη ὁ κόσμος καὶ νοερόν·
[10]	ἔτι ἀνωτέρω τούτων ὑφέστηκεν, οὗτος	ἂν	εἴη ὁ πρῶτος θεός, αἴτιος
[6]	πρὸς τὸ πρᾶγμα, καὶ οὗτος	ἂν	εἴη ὀνοματοθέτης ἄριστος, ὁ σημαίνων
[31]	πολὺ μᾶλλον τὸ ἀδικεῖν ἀκούσιον	ἂν	εἴη, ὅσῳ καὶ μεῖζον κακὸν
[8]	τοιαύτη δ´ οὖσα οὔτε σῶμα	ἂν	εἴη οὔτε ἀσώματον, δυνάμει δὲ
[25]	ἄλλου, οὕτω δὲ ἔχουσα ἄφθαρτον	ἂν	εἴη. Τό γε μὴν αὐτοκίνητον
[2]	ὅθεν καὶ προηγούμενον καὶ τίμιον	ἂν	εἴη τὸ τοιοῦτον καὶ εὐκταιότατον
[3]	σοφίσματα· ὅπερ προηγούμενον μὲν οὐκ	ἂν	εἴη τῷ φιλοσόφῳ, ἀναγκαῖον δέ.
[25]	αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις εἰσίν, ἀθάνατος	ἂν	εἴη ψυχή· ὅτι δὲ αἱ
[14]	κινήσεως τοῦ κόσμου διάστημα, ὡς	ἂν	εἰκόνα τοῦ αἰῶνος, ὅς ἐστι
[32]	ἐνορᾶται ἡδονὴ καὶ λύπη ὡς	ἂν	ἐκ τούτων μεμιγμένοις. Τῶν δὲ
[31]	κακίαν ἀκούσιον ὑπάρχειν. Τίς γὰρ	ἂν	ἑκὼν ἐν τῷ καλλίστῳ ἑαυτοῦ
[26]	τούτοις παραπλήσιον· ἀλλὰ διότι ἥτις	ἂν	ἕληται ψυχὴ τοιοῦτον βίον καὶ
[5]	ἐπὶ τὰ πρότερα ἀνιόντα, ἕως	ἂν	ἔλθωμεν ἐπὶ τὸ πρῶτον καὶ
[26]	τὸ ἐφ´ ἡμῖν· ὃ δ´	ἂν	ἑλομένων ἡμῶν γένηται, τοῦτο ἔσται
[24]	αὐτῆς τόποις ἰδίοις διανενέμηται, μάθοιμεν	ἂν	ἐντεῦθεν. Πρῶτον μὲν δὴ τὰ
[31]	ἀρετὴ τοιοῦτον ὑπάρχει· οὐδὲ γὰρ	ἂν	ἐπαινετὸν ἦν τὸ καλόν, εἰ
[34]	ἔνιοι δ´ αὐτῶν καὶ ἱππασίαν	ἂν	ἐπασκοῖεν. Ἐν ταύτῃ δὲ τῇ
[25]	δὲ αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις, τοῦτον	ἂν	ἐπαχθείημεν τὸν τρόπον· οὐ γὰρ
[5]	ὑποθέσει, καὶ τοῦτο μέχρις οὗ	ἂν	ἐπί τινα ἀρχὴν ἀνυπόθετον ἔλθῃ
[10]	ὁ αἴτιος τούτου καὶ ὅπερ	ἂν	ἔτι ἀνωτέρω τούτων ὑφέστηκεν, οὗτος
[18]	ἢ κατὰ ἀνάκλασιν συντελεῖσθαι, ὡς	ἂν	ἔχῃ τὸ κάτοπτρον κυρτότητος ἢ
[35]	μετελάμβανε τοῦ μὴ ὄντος, οὐκ	ἂν	ἐχωρίζετο τῶν ἄλλων· νῦν δὲ
[10]	ἤτοι ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀλλοιωθείη	ἂν	ἢ ἐπὶ τὸ βέλτιον· ἄμφω
[7]	ἡ περὶ τούτων σκέψις γένοιτ´	ἂν	ἡμῖν. Δεῖ γὰρ ὀξέως ἀπὸ
[29]	θυμικοῦ καὶ ἐπιθυμητικοῦ, διάφορος εἴη	ἂν	καὶ ἡ ἑκάστου τελειότης· τοῦ
[34]	μὲν γὰρ παραθαλάττιοι καὶ ναυτίλλοιντο	ἂν	καὶ ναυμαχοῖεν, οἱ δὲ ἐν
[34]	μεσογαίᾳ οἰκοῦντες πρὸς πεζομαχίαν ἁρμόττοιντο	ἂν	καὶ ὅπλισιν ἢ κουφοτέραν, ὡς
[14]	ἀλλὰ κατακοσμεῖ, καὶ ταύτῃ λέγοιτ´	ἂν	καὶ ποιεῖν, ἐγείρων καὶ ἐπιστρέφων
[9]	ἕτερα τῶν δοξαστῶν· ὥστε εἴη	ἂν	καὶ πρῶτα νοητά, ὡς καὶ
[25]	τε κριτικόν, ὃ καὶ γνωστικὸν	ἂν	καλοῖτο, καὶ μὴν τὸ ὁρμητικόν
[33]	οὕτω καὶ τρεῖς ἐρωτικαὶ εἶεν	ἂν	κατ´ εἶδος ἀλλήλων διαφέρουσαι· τὸ
[6]	οὐχ ὁ ὁπωσδήποτε λέγων ὀρθῶς	ἂν	λέγοι, ἀλλ´ εἰ οὕτω λέγοι,
[6]	καὶ ἡ ῥητορικὴ αὐτοῦ, δικαίως	ἂν	λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ εὖ λέγειν.
[4]	Σαφέστερον δ´ ἐπιόντων κριτὴς μὲν	ἂν	λέγοιτο ὁ φιλόσοφος, ὑφ´ οὗ
[6]	ἐν τῷ Παρμενίδῃ τοιούτους εὕροιμεν	ἂν	λόγους· εἰ μὴ ἔχει μέρη
[21]	συγγενὲς σπεύδει· καὶ καθ´ ὃ	ἂν	μέρος ἐξίῃ, ἀντιπεριωθεῖ τὸν ἔξωθεν
[4]	οὗ, ὧν τὸ μὲν εἴη	ἂν	ὁ ἐν ἡμῖν νοῦς, τὸ
[10]	ὕλης ἂν ὑπάρχοι· ἢ πῦρ	ἂν	οὖν εἴη ἢ ὕδωρ ἢ
[10]	οὐδὲν δὲ αὐτοῦ κάλλιον· ἑαυτὸν	ἂν	οὖν καὶ τὰ ἑαυτοῦ νοήματα
[32]	ἧττον ἀγόμεθα ὑπ´ αὐτῶν, οὐκ	ἂν	παθόντες ταῦτα, εἰ κρίσεσι τὰ
[29]	καὶ ἐπιβάλλοντι κατ´ ἀξίαν, ὡς	ἂν	παντέλειά τις οὖσα τῶν τριῶν
[10]	ἡγεῖται ὁ Πλάτων· ἐπαχθείημεν δ´	ἂν	περὶ αὐτῆς τοῦτον τὸν τρόπον.
[28]	ὑπὸ θεῶν ποτὲ ἀμελεῖται, ὃς	ἂν	προθυμεῖσθαι θέλῃ δίκαιος γενέσθαι καὶ
[7]	ἡ τῶν μαθημάτων ἐπίσκεψις ὡς	ἂν	προοίμιόν τι πρὸς τὴν τῶν
[25]	τὸν τρόπον. Ἡ ψυχὴ ὅτῳ	ἂν	προσγένηται, ἐπιφέρει τούτῳ τὸ ζῆν
[32]	οἰκεῖα· οὕτω δὲ ἔχει, ἕως	ἂν	σύμμετρα ὑπάρχῃ· προσελθούσης δὲ αὐτοῖς
[34]	αἱ βέλτισται τούτων καὶ πῶς	ἂν	συσταῖεν. Ἔστι δέ που παραπλησίως
[28]	τὰ μείζονα μυεῖσθαι μαθήματα, εἴη	ἂν	τὰ διὰ μουσικῆς· καὶ ἀριθμητικῆς
[25]	μέρος ἐνενοοῦμεν τὰς κοινότητας, πῶς	ἂν	τὰ κατὰ μέρος διωδεύσαμεν ἄπειρα
[1]	ἑαυτοῦ τὴν ὄρεξιν οὐ θαυμάζοι	ἂν	τὰς ἡδονάς. Δεῖ δὲ καὶ
[19]	ὄντα τυγχάνει. Τραχὺ δὲ εἴη	ἂν	τὸ ἀνώμαλον μετὰ σκληρότητος, λεῖον
[25]	μόνον ζῷον εἶναι· ἢ πῶς	ἂν	τὸ ἀρχικὸν εἶεν αἱ ἔννοιαι;
[28]	τῇ ἀρχῇ τὸ τέλος εἴη	ἂν	τὸ ἐξομοιωθῆναι θεῷ, θεῷ δηλονότι
[29]	τὸ ἡγεμονικόν, τοῦτο δὲ εἴη	ἂν	τὸ λογιστικόν· ὅταν δὲ φῶμεν
[6]	φύσει κείμενον· οὐ γὰρ δήπου	ἂν	τὸ τυχὸν τῷ τυχόντι τεθῇ,
[28]	τοῦ δαίμονος εὐεξίαν. Ἐφικοίμεθα δ´	ἂν	τοῦ γενέσθαι ὅμοιοι θεῷ φύσει
[11]	ποιητικόν· οὐκ ἄλλο δὲ εὕροιμεν	ἂν	τοῦτο ἢ ἀσώματον. Ὁ μὲν
[31]	εἴη, ὅσῳ καὶ μεῖζον κακὸν	ἂν	τυγχάνοι τὸ ἐνεργεῖν αὐτὸν κατὰ
[10]	εἰ σῶμά ἐστιν, ἐξ ὕλης	ἂν	ὑπάρχοι· ἢ πῦρ ἂν οὖν
[6]	τῶν σοφισμάτων δὲ μέθοδον εὕροιμεν	ἂν	ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ὑπογεγραμμένην ἐν
[6]	χρῆσθαι· ὡς γὰρ κερκίδι χρήσαιτ´	ἂν	ὑφαντικὸς ἀνήρ, εἰδὼς αὐτῆς τὸ
[6]	καὶ αὐτὸς ὁ ὀνοματοθέτης καλῶς	ἂν	χρήσαιτο τῇ θέσει, εἰ ὡς
[32]	κατὰ φύσιν ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ	ἀναγκαῖά	τε καὶ οἰκεῖα· οὕτω δὲ
[3]	οὐκ ἂν εἴη τῷ φιλοσόφῳ,	ἀναγκαῖον	δέ. Τῆς δὲ πρακτικῆς τὸ
[12]	ἕκαστον τοιοῦτον, οἷον αὐτὴ ὑπάρχει·	ἀναγκαῖον	καὶ τὸ κάλλιστον κατασκεύασμα τὸν
[3]	ἀποδεικτικόν, ὅπερ ἐστὶ περὶ τὸν	ἀναγκαῖον	συλλογισμόν, καὶ εἰς τὸ ἐπιχειρηματικόν,
[11]	ἔστι τι παθητικὸν εἰλικρινῶς, οὕτως	ἀναγκαῖόν	τι εἶναι καὶ ἀτρεκῶς ποιητικόν·
[32]	ἀμύνεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι τοὺς ἐχθροὺς	ἀναγκαῖος,	ὁ δὲ ἔλεος οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ,
[2]	θεωρητικὸς βίος, ἑπόμενος δὲ καὶ	ἀναγκαῖος	ὁ πρακτικός· ὅτι δὲ τοῦτο
[6]	δι´ αὐτῶν τῶν τεθέντων ἐξ	ἀνάγκης	συμβαίνει· τῶν δὲ συλλογισμῶν οἱ
[8]	ἐπέχουσαν τῷ φέρειν αὐτὰς καὶ	ἀναδέχεσθαι	μὲν αὐτὴν πάντα τὰ εἴδη,
[4]	εἰς ἐκεῖνα, ἀφ´ ὧν ἐγένετο,	ἀναζωγράφησιν	τὸ τοιοῦτον ὁ Πλάτων καλεῖ,
[27]	τι ὄμμα ψυχῆς ἐκκαθηραμένους καὶ	ἀναζωπυρήσαντας	ἀπολλύμενόν τε καὶ ἀποτυφλούμενον κρεῖττον
[23]	καρδίας χάριν μαλακόν τε καὶ	ἄναιμον	σηραγγώδη τε καὶ σπόγγῳ παραπλήσιον
[8]	καὶ ὑποκείμενον ἁπτόν τε μετ´	ἀναισθησίας	καὶ νόθῳ λογισμῷ ληπτόν· ἰδιότητα
[16]	αὐταῖς νομοθέτου τρόπον, ὅπως αὐτὸς	ἀναίτιος	ᾖ· ὅτι τὰ πάθη ἀπὸ
[5]	δὲ ἡ ἐπαγωγὴ εἰς τὸ	ἀνακινεῖν	τὰς φυσικὰς ἐννοίας. ~Τοῦ δὲ
[18]	λεῖα οὐκ ἄλλως ἢ κατὰ	ἀνάκλασιν	συντελεῖσθαι, ὡς ἂν ἔχῃ τὸ
[27]	τις ἀκριβῶς αὐτοῦ τὰ συγγράμματα	ἀναλάβοι,	ἐτίθετο ἐν τῇ ἐπιστήμῃ καὶ
[23]	περὶ ψυχῆς ῥητέον, ἐντεῦθέν ποθεν	ἀναλαβόντας	τὸν λόγον, εἰ καὶ δόξομεν
[13]	πρὸς τάξιν ἤχθη, ἁρμοσθέντων πάντων	ἀναλογίᾳ	πρὸς ἄλληλα· οὐ μένει δὲ
[10]	ἐστιν αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ	ἀναλογίαν	οὕτω πως· ὃν γὰρ ἔχει
[12]	θεῖος δὲ δεσμὸς ὁ τῆς	ἀναλογίας,	ὃς ἑαυτόν τε καὶ τὰ
[12]	ὕδωρ ἐτάχθη κατὰ τὸν τῆς	ἀναλογίας	τρόπον· ὥστε ὡς ἔχει πῦρ
[14]	δυνάμεως, οἱ δὲ ἄλλοι πλανῆται	ἀναλόγως	κατὰ μοῖραν ἕκαστος ἰδίαν. Καὶ
[5]	ἐξ αὐτῶν, ὅρον ἀνθρώπου γίνεσθαι.	Ἀναλύσεως	δὲ εἴδη ἐστὶ τρία· ἡ
[5]	Τὸ δὲ δεύτερον εἶδος τῆς	ἀναλύσεως	τοιοῦτόν τί ἐστιν· ὑποτίθεσθαι δεῖ
[5]	ψυχή. Ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως	ἀνάλυσίς	ἐστι τοιαύτη· ὁ ζητῶν τι
[5]	τὸ δὲ ὁριστικόν, τὸ δὲ	ἀναλυτικόν,	καὶ προσέτι ἐπαγωγικόν τε καὶ
[5]	διαιρετικῶς καὶ ὁριστικῶς ἢ κάτωθεν	ἀναλυτικῶς,	τὰ δὲ συμβεβηκότα καὶ ὑπάρχοντα
[8]	ὑπάρχειν καὶ ἄποιον καὶ ἀνείδεον,	ἀναματτομένην	δὲ τὰ τοιαῦτα καὶ ἐκτυπουμένην
[27]	τῷ ὄντι φιλοσόφους ψυχὰς ἔφασκεν	ἀναμέστους	καὶ μετὰ τὴν τοῦ σώματος
[6]	ἐπιλελήσμεθα, ἐπιστάμεθα, εἰ δὲ ἐπιλελήσμεθα,	ἀναμιμνησκόμεθα.	Καὶ τῶν μικτῶν δὲ μέμνηται,
[25]	ἀπό τινων κατὰ μέρος ὑποπεσόντων	ἀναμιμνησκόμενοι	τῶν πάλαι ἐγνωσμένων, ὧν λήθην
[25]	Εἴ γε μὴν αἱ μαθήσεις	ἀναμνήσεις	εἰσίν, ἀθάνατος ἂν εἴη ψυχή·
[25]	ψυχή· ὅτι δὲ αἱ μαθήσεις	ἀναμνήσεις,	τοῦτον ἂν ἐπαχθείημεν τὸν τρόπον·
[25]	ἄλλως μάθησις ὑποσταίη, ἢ κατὰ	ἀνάμνησιν	τῶν πάλαι γνωσθέντων. Εἰ γὰρ
[32]	καὶ εἰλικρινεῖς· καὶ τὰς μὲν	ἀναμνηστικάς,	τὰς δὲ μετ´ ἐλπίδος γινομένας·
[25]	τὸ ἀρχικὸν εἶεν αἱ ἔννοιαι;	ἀναμνηστικῶς	οὖν νοοῦμεν ἀπὸ μικρῶν αἰθυγμάτων,
[22]	δεύτερον δὲ τὴν τῶν ὁμογενῶν	ἀνάπαλιν	γένεσιν, οἷον ἐκ σαρκὸς εἰ
[14]	δύσιν κινουμένη, ἡ δ´ ἐντὸς	ἀνάπαλιν	ἐπὶ τὰ ἀριστερά, ἀπὸ δύσεως
[33]	τὰ παρὰ θεῶν ἀνθρώποις καὶ	ἀνάπαλιν.	Κοινῶς δὲ τῆς ἐρωτικῆς εἰς
[12]	καὶ τοῦτο πρὸς γῆν καὶ	ἀνάπαλιν.	Τῷ δὲ μηδὲν ἔξωθεν ὑπολείπεσθαι
[23]	μὴ τῆς φλυαρίας τῆς θνητῆς	ἀναπιμπλάμενον	ᾖ τὸ θεῖον αὐτῆς καὶ
[4]	δοξασθέντα ἐξ αἰσθήσεως καὶ μνήμης	ἀναπλάσασα	ἡ ψυχὴ τῇ διανοίᾳ ἀποβλέπῃ
[21]	ἐλαφρὸν δὲ τὸ ἐξ ὀλιγίστων.	~Ἀναπνέομεν	δὲ τούτῳ τῷ τρόπῳ· περιέστηκε
[25]	ἄν, οἷον φέρε κρίναντες τὸ	ἀναπνοῇ	χρώμενον μόνον ζῷον εἶναι· ἢ
[5]	καὶ ὑποδεικνυμένων ἄνοδος ἐπὶ τὰς	ἀναποδείκτους	καὶ ἀμέσους προτάσεις, ἡ δὲ
[6]	λῆγον. Τῶν δὲ ἐξ ἀκολουθίας	ἀνασκευαστικῶν	οὕτω πως τὰς διαφορὰς κατὰ
[14]	μέντοι τῶν ἐντὸς ποικίλη καὶ	ἀνατολαῖς	τε καὶ δύσεσιν ἀλλοία, διὸ
[14]	τὰ ἀριστερά, ἀπὸ δύσεως ἐπ´	ἀνατολὴν	ὑπαντιάζουσα τῷ κόσμῳ. Ἐδημιούργησε δὲ
[14]	ἐκτὸς ἐπὶ τὰ δεξιὰ ἀπ´	ἀνατολῆς	ἐπὶ δύσιν κινουμένη, ἡ δ´
[10]	δὲ ἄτοπα· ἐξ ὧν ἁπάντων	ἀναφαίνεται	καὶ τὸ ἀσώματον αὐτὸ εἶναι.
[4]	ἀγαθοῦ τῷ λόγῳ χρώμενοι καὶ	ἀναφέροντες	ἐπὶ τὰς φυσικὰς ἐννοίας ὡς
[7]	ἐπὶ τὰ αὐτὰ τὴν ἀκοὴν	ἀναφέροντες·	ὡς γὰρ πρὸς ἀστρονομίαν ὄμματα
[13]	ἡ δὲ ἀόρατός τε καὶ	ἀναφής,	ἑκατέρου ἡ δύναμις καὶ ἡ
[32]	οἰκεῖος φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη δὲ πρὸς	ἀναχώρησιν	ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν ἐπιτήδειος. Ἄλλα
[35]	περὶ τὸ μὴ ὂν πραγματεύεται,	ἀναχωρῶν	εἰς τόπον διὰ τὸ σκοτεινὸν
[25]	ψυχαὶ ἀθάνατοι ὑπάρχουσι κατὰ τὸν	ἄνδρα	τοῦτον, βεβαιώσαιτ´ ἄν τις· εἰ
[1]	ὁ Πλάτων, σωφροσύνῃ τε καὶ	ἀνδρείᾳ	καὶ δικαιοσύνῃ. ~Διττοῦ δ´ ὄντος
[30]	ὁ δὲ μηδὲν φοβούμενος θρασύς,	ἀνδρεῖος	δὲ ὁ μετρίως ἔχων περί
[30]	αὐτάς. Οὕτω γοῦν καὶ στρατιώτας	ἀνδρείους	τινὰς καλοῦμεν, καί φαμεν ἐνίοτε
[30]	τινὰς καλοῦμεν, καί φαμεν ἐνίοτε	ἀνδρείους	τινὰς ὄντας ἄφρονας ὑπάρχειν, περὶ
[26]	δὲ εἱμαρμένης τοιαῦτά τινα τῷ	ἀνδρὶ	ἀρέσκει. Πάντα μέν φησιν ἐν
[27]	κεφαλαίων περὶ τῶν ἠθικῶς τῷ	ἀνδρὶ	εἰρημένων ῥητέον. Τὸ μὲν δὴ
[29]	ἡγητέον τὰς ἀρετάς. Ἡ γὰρ	ἀνδρία	δόγματος ἐννόμου διασωστικὴ ὑπάρχουσα λόγου
[29]	τουτέστι τὸ λογιστικόν. Ἡ δὲ	ἀνδρία	ἐστι δόγματος ἐννόμου σωτηρία περὶ
[29]	ἄλογον ψυχῆς μέρος συνιστάμεναι, οἷον	ἀνδρία	καὶ σωφροσύνη, περὶ μὲν τὸ
[29]	φρόνησις, τοῦ δὲ θυμικοῦ ἡ	ἀνδρία,	τοῦ δὲ ἐπιθυμητικοῦ ἡ σωφροσύνη.
[8]	καὶ τὸν χαλκὸν ὑπακούομεν δυνάμει	ἀνδριάντα,	διότι τὸ εἶδος δεξάμενος ἀνδριὰς
[8]	ἀνδριάντα, διότι τὸ εἶδος δεξάμενος	ἀνδριὰς	ἔσται. ~Ἀρχικὸν δὲ λόγον ἐπεχούσης
[29]	περὶ μὲν τὸ θυμικὸν τῆς	ἀνδρίας	συνισταμένης, περὶ δὲ τὸ ἐπιθυμητικὸν
[29]	οὖσα τῶν τριῶν ἀρετῶν, φρονήσεως,	ἀνδρίας,	σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν τοῦ λογισμοῦ,
[29]	μὴν καὶ ἡ φρόνησις μετὰ	ἀνδρίας	ὑφίσταται· ἐπιστήμη γάρ ἐστιν ἀγαθῶν·
[12]	ἐκμαγεῖα γίνεται πολλὰ καὶ ἑνὸς	ἀνδρὸς	εἰκόνες μυρίαι ἐπὶ μυρίαις, τῆς
[8]	τε ὑπάρχειν καὶ ἄποιον καὶ	ἀνείδεον,	ἀναματτομένην δὲ τὰ τοιαῦτα καὶ
[8]	ἀλλ´ ἄποιόν τε εἶναι καὶ	ἀνείδεον	πρὸς ὑποδοχὴν τῶν εἰδῶν· τοιαύτη
[32]	καὶ φόβου μὴ ὄντων ἀρχικῶν,	ἀνενδοιάστως	συγχωρηθήσεται τὸ μηδὲ τῶν ἄλλων
[35]	ὄν· τοῦτο γὰρ ἀνύπαρκτον καὶ	ἀνεννόητον	καὶ μηδεμίαν ἔχον ὑπόστασιν, ὃ
[25]	οὔτε καθολικαῖς διαλήψεσι, παντελῶς δὲ	ἀνεννοήτους	οὔσας καὶ τῆς νοητῆς φύσεως,
[25]	δὲ ἐπιφέρον τινὶ τὸ ζῆν	ἀνεπίδεκτόν	ἐστι θανάτου· τὸ δὲ τοιοῦτον
[30]	κακίαι καὶ ἐπίτασιν δέχονται καὶ	ἄνεσιν·	ἄλλος γὰρ ἄλλου ἀφρονέστερος καὶ
[4]	αἰσθητὸν ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ	ἄνευ	αἰσθήσεως. Οὔσης δὲ θεωρίας καὶ
[4]	νόησις μετὰ λόγου, τουτέστιν οὐκ	ἄνευ	λόγου, τὸν δὲ αἰσθητὸν ὁ
[4]	δεύτερα ὁ ἐπιστημονικὸς λόγος οὐκ	ἄνευ	νοήσεως· τὰ δὲ πρῶτα αἰσθητὰ
[5]	κατὰ τὴν οὐσίαν· τοῦτο δὲ	ἄνευ	ὅρου οὐκ ἂν γένοιτο, ὁ
[4]	ἄθροισμα ὁ δοξαστικὸς λόγος οὐκ	ἄνευ	τῆς αἰσθήσεως. Τοῦ νοητοῦ δὲ
[4]	δεύτερα ἡ αἴσθησις κρίνει οὐκ	ἄνευ	τοῦ δοξαστικοῦ λόγου, τὸ δὲ
[4]	πρῶτα νοητὰ νόησις κρίνει οὐκ	ἄνευ	τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, περιλήψει τινὶ
[14]	οὐχ οἵου τε ὄντος νοῦ	ἄνευ	ψυχῆς ὑποστῆναι· τῆς δὲ ψυχῆς
[6]	γὰρ κερκίδι χρήσαιτ´ ἂν ὑφαντικὸς	ἀνήρ,	εἰδὼς αὐτῆς τὸ προσῆκον ἔργον,
[6]	διεξέρχεται· ἁπλῶς δὲ ἱκανώτατος ὁ	ἀνὴρ	καὶ θαυμαστὴς τῆς τε ὁριστικῆς
[6]	δύο συνειληφότες. Χρῆται δὲ ὁ	ἀνὴρ	τοῖς μὲν ἀποδεικτικοῖς ἐν τοῖς
[16]	ζῷα. Ἐπεὶ δὲ περὶ τοῦ	ἀνθρωπείου	γένους ὡς συγγενεστάτου θεοῖς πάλιν
[34]	κακῶν λήξειν τὰ πράγματα τὰ	ἀνθρώπινα,	εἰ μὴ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσειαν
[25]	σώματα καὶ ἀνθρώπινα καὶ οὐκ	ἀνθρώπινα,	ἢ ἀριθμοὺς μενούσας ἢ βουλήσει
[25]	καὶ διαμείβειν πολλὰ σώματα καὶ	ἀνθρώπινα	καὶ οὐκ ἀνθρώπινα, ἢ ἀριθμοὺς
[1]	μελλούσῃ θεωρεῖν τὰ θεῖα καὶ	ἀνθρώπινα.	Καὶ πρὸς δικαιοσύνην δὲ πεφυκέναι
[27]	δὲ ἀγαθά ἐστι, τὰ μὲν	ἀνθρώπινα,	τὰ δὲ θεῖα, καὶ τὰ
[25]	δυνάμεις οὖσαι καὶ ἐν ταῖς	ἀνθρωπίναις	ψυχαῖς μετὰ τὸ ἐνσωματωθῆναι οἷον
[25]	τοιαύτη ἂν εἴη καὶ ἡ	ἀνθρωπίνη.	τοῦ αὐτοῦ γε κράματος ἀμφότεραι
[23]	δόξομεν παλιλλογεῖν. Ψυχὴν γὰρ παραλαβόντες	ἀνθρωπίνην	ἀθάνατον οὖσαν, ὡς δείξομεν, παρὰ
[27]	δὲ εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν τοῖς	ἀνθρωπίνοις	ἡγεῖτο εἶναι τοῖς ἀγαθοῖς ἀλλ´
[28]	ἐξίστασθαι μὲν τὰ πολλὰ τῶν	ἀνθρωπίνων	πραγμάτων, ἀεὶ δὲ εἶναι πρὸς
[1]	δ´ ἐστὶν ἐπιστήμη θείων καὶ	ἀνθρωπίνων	πραγμάτων. Φιλόσοφος δ´ ἐστὶν ὁ
[25]	δὲ τοῦτο, ὃ καλοῦσιν οἱ	ἄνθρωποι	ζῆν, τῷ τεθνάναι· ὡς οὖν
[10]	δ´ ἡγούμενον, τὸ ἄρα λῆγον.	Ἄνθρωποι	μὲν δὴ ἅτε τοῦ τῆς
[27]	Πάντα γὰρ τὰ ὁπωσοῦν παρ´	ἀνθρώποις	ἀγαθὰ νομιζόμενα ταύτης ὑπελάμβανε τυγχάνειν
[33]	γεγενημένον, διαπορθμεύοντα τὰ παρὰ θεῶν	ἀνθρώποις	καὶ ἀνάπαλιν. Κοινῶς δὲ τῆς
[24]	Αἲ αἲ τόδ´ ἤδη θεῖον	ἀνθρώποις	κακόν, Ὅταν τις εἰδῇ τἀγαθόν,
[27]	τοὺς ἄφρονας τοῖς ὑπὸ γῆν	ἀνθρώποις	κατῳκισμένοις καὶ φῶς μὲν μηδέποτε
[17]	θεοὶ ἔπλασαν μὲν προηγουμένως τὸν	ἄνθρωπον	ἐκ γῆς καὶ πυρὸς καὶ
[29]	σύμφωνον καὶ βέβαιον παρέχουσα τὸν	ἄνθρωπον	ἐν τῷ λέγειν καὶ πράττειν
[17]	Ἐργασάμενοι δὲ οἱ θεοὶ τὸν	ἄνθρωπον	καὶ ἐνδήσαντες τῷ σώματι αὐτοῦ
[6]	τῆς· ὁ ἄνθρωπος ζῷον, τὸν	ἄνθρωπον	ὅρον φαμὲν καὶ τὸ ζῷον)
[30]	ἀδυνάτου ὄντος τοῦ ὑφεστάναι τινὰ	ἄνθρωπον	πάσῃ κακίᾳ συνεχόμενον· οὐδὲ γὰρ
[12]	ὅρους· παρὰ πάντας γὰρ ἀνθρώπους	ἄνθρωπόν	τινα νοεῖσθαι καὶ παρὰ πάντας
[6]	προτάσεων, οἷον ἐπὶ τῆς· ὁ	ἄνθρωπος	ζῷον, τὸν ἄνθρωπον ὅρον φαμὲν
[7]	καὶ οἷόν τι ζῷον ὁ	ἄνθρωπος	καὶ τίνα χώραν ἐν κόσμῳ
[5]	γένει τῷ ἐξ αὐτῶν, ὅρον	ἀνθρώπου	γίνεσθαι. Ἀναλύσεως δὲ εἴδη ἐστὶ
[5]	τὸ γένος λαβεῖν, ὡς τοῦ	ἀνθρώπου	τὸ ζῷον, ἔπειτα τοῦτο τέμνειν
[12]	τοὺς ὅρους· παρὰ πάντας γὰρ	ἀνθρώπους	ἄνθρωπόν τινα νοεῖσθαι καὶ παρὰ
[30]	μητὲ σπουδαίαν· οὐδὲ γὰρ πάντας	ἀνθρώπους	ἢ σπουδαίους εἶναι ἢ φαύλους.
[27]	ἕνεκα, ἀλλὰ κἂν πάντας λανθάνῃ	ἀνθρώπους	κἂν τὰ λεγόμενα κακὰ εἶναι
[34]	καὶ τόπον ἀφωρισμένον ἐχούσας καὶ	ἀνθρώπους	λογάδας ἀπὸ πάσης ἡλικίας, ὥστε
[32]	ὅσα κατὰ φύσιν ὑπάρχει τῷ	ἀνθρώπῳ	ἀναγκαῖά τε καὶ οἰκεῖα· οὕτω
[4]	ὁ μὲν πρότερος θεῷ δυνατός,	ἀνθρώπῳ	δὲ ἀδύνατος, ὁ δὲ δεύτερος
[4]	ἀδύνατος, ὁ δὲ δεύτερος καὶ	ἀνθρώπῳ	δυνατός. Διττὸς δὲ καὶ οὗτος,
[28]	ἐπιτηδεύων ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν	ἀνθρώπῳ	ὁμοιοῦσθαι θεῷ. Ἐν δὲ τῷ
[6]	ὀρθόν, οἷον εἰ ἵππον θείμεθα	ἀνθρώπῳ	ὄνομα. Καὶ γάρ τοι τὸ
[8]	κόσμου γένεσιν, τελευτῶντες δὲ εἰς	ἀνθρώπων	γένεσιν καὶ φύσιν. Καὶ πρῶτόν
[6]	ψυχῆς δυνάμεις καὶ τὰς τῶν	ἀνθρώπων	διαφοράς, καὶ τὰ εἴδη τῶν
[2]	θεωρητικὸν βίον ὁρᾶται, μελετῆσαι εἰς	ἀνθρώπων	ἤθη. Ἥξει γὰρ ὁ σπουδαῖος
[7]	τούτῳ, καὶ τίς ἡ τῶν	ἀνθρώπων	πρὸς τοὺς θεοὺς σχέσις· τοῦ
[5]	συμβεβηκότα, ὡς ὅταν φῶμεν τῶν	ἀνθρώπων	τοὺς μὲν ἀγαθοὺς εἶναι, τοὺς
[32]	μισανθρωπία, ἃ καὶ ἐπιτεινόμενα καὶ	ἀνιέμενα	καὶ ὁπωσποτοῦν ἔχοντα διημαρτημένα ὄντα
[30]	ἐπὶ στρατηγοῦ. Ἐπιτεινομένων δὲ καὶ	ἀνιεμένων	τῶν κακιῶν, οὐδὲ τὰ ἁμαρτήματα
[7]	ὡς ἐπὶ τὸ ὂν ἀεὶ	ἀνιέναι	καὶ μὴ διατρίβειν περὶ τὸ
[7]	πρῶτα καὶ ἀρχικὰ καὶ ἀνυπόθετα	ἀνιέναι	πέφυκεν· ὅθεν τὴν μὲν διαλεκτικὴν
[30]	δῆλον ὅτι οὔτε ἐπιτείνονται οὔτε	ἀνίενται,	αἱ μέντοι γε κακίαι καὶ
[5]	τῶν ὑστέρων ἐπὶ τὰ πρότερα	ἀνιόντα,	ἕως ἂν ἔλθωμεν ἐπὶ τὸ
[5]	προτάσεις, ἡ δὲ ἐξ ὑποθέσεως	ἀνιοῦσα	ἐπὶ τὰς ἀνυποθέτους ἀρχάς. Ἡ
[10]	καὶ οἷον ἐκλάμψαν τῇ οὕτως	ἀνιούσῃ	ψυχῇ· τούτῳ δὲ καὶ θεὸν
[5]	διὰ τῶν δεικνυμένων καὶ ὑποδεικνυμένων	ἄνοδος	ἐπὶ τὰς ἀναποδείκτους καὶ ἀμέσους
[5]	αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ πρῶτα νοητὰ	ἄνοδος,	ἡ δὲ διὰ τῶν δεικνυμένων
[27]	τυχόντας τῆς ἐκ τοῦ ζόφου	ἀνόδου	καὶ εἰς τὸ καθαρὸν φῶς
[27]	ὑπάρχει, καὶ τοῦτο ὑπὸ τῶν	ἀνοήτων	ἀγαθὸν ὠνόμασται, τοῦτο δέ φησι
[14]	ἀρέσκει, ἢ τῷ ἀνομοίῳ τὸ	ἀνόμοιον,	ὡς Ἡρακλείτῳ τῷ φυσικῷ. Ὅταν
[14]	τοῖς Πυθαγορείοις ἀρέσκει, ἢ τῷ	ἀνομοίῳ	τὸ ἀνόμοιον, ὡς Ἡρακλείτῳ τῷ
[7]	τὰ μαθήματα, ἀτελής τε καὶ	ἀνόνητος	καὶ οὐδενὸς λόγου ἀξία ἡ
[12]	μιᾷ οὔσῃ, πρός τε τούτοις	ἄνοσον	καὶ ἀγήρω, ἅτε αὐτῷ μηδενὸς
[29]	πειθηνίων αὐτῷ γεγενημένων, ὅθεν καὶ	ἀντακολουθεῖν	ἡγητέον τὰς ἀρετάς. Ἡ γὰρ
[18]	μήκους· διάφοροι γὰρ ἔσονται φαντασίαι,	ἀνταπωθουμένων	τῶν φώτων πρὸς τὰ μέρη
[33]	τέλειος, τέλος δὲ αὐτοῖς τὸ	ἀντὶ	ἐραστοῦ καὶ ἐρωμένου γενέσθαι φίλους.
[35]	δυσδιόρατον. Τῷ γὰρ ὄντι οὐκ	ἀντίκειται	τὸ μὴ ὄν· τοῦτο γὰρ
[27]	ἡμῖν σωμάτων, οἰομένοις δὲ σαφῶς	ἀντιλαμβάνεσθαι	τῶν ὄντων. Ὡς γὰρ τούτους,
[19]	εἶναι δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ θεῶν	ἀντιληπτικὴν	θερμῶν τε καὶ ψυχρῶν μαλακῶν
[21]	καθ´ ὃ ἂν μέρος ἐξίῃ,	ἀντιπεριωθεῖ	τὸν ἔξωθεν ἀέρα πάλιν εἰς
[33]	ἐστι τῆς συνισταμένης κατ´ εὔνοιαν	ἀντίστροφον·	αὕτη δὲ ὑφίσταται, ὅταν ἐπίσης
[33]	δὲ οὐκ ἀεὶ ἔχουσι τὸ	ἀντίστροφον	τῆς εὐνοίας. Εἶδος δέ πως
[32]	ἐν ἡμῖν ἐγγίνεται πολλάκις καὶ	ἀντιτείνουσιν·	ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ γινώσκοντες
[19]	φαμεν τὰ παραδεχόμενα τὴν ἁφήν,	ἀντίτυπα	δὲ ἃ οὐκ εἴκει· τοῦτο
[35]	τὸ μὴ ὄν· τοῦτο γὰρ	ἀνύπαρκτον	καὶ ἀνεννόητον καὶ μηδεμίαν ἔχον
[7]	τὰ πρῶτα καὶ ἀρχικὰ καὶ	ἀνυπόθετα	ἀνιέναι πέφυκεν· ὅθεν τὴν μὲν
[5]	οὗ ἂν ἐπί τινα ἀρχὴν	ἀνυπόθετον	ἔλθῃ ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ δ´ ἐστὶ
[5]	ἐξ ὑποθέσεως ἀνιοῦσα ἐπὶ τὰς	ἀνυποθέτους	ἀρχάς. Ἡ μὲν δὴ πρώτη
[34]	δὲ πολιτειῶν φησι τὰς μὲν	ἀνυποθέτους	εἶναι, ἃς ἐν τῇ Πολιτείᾳ
[19]	δὲ ἐκθερμαίνοντας καὶ εἰς τὰ	ἄνω	θέοντας δριμεῖς, τοὺς δὲ τὸ
[18]	δὲ τὰ κάτω πρὸς τὰ	ἄνω	καὶ ἔμπαλιν μεταπίπτει. ~Ἀκοὴ δὲ
[20]	δὲ καὶ κοῦφον τῷ μὲν	ἄνω	καὶ κάτω οὐδαμῶς ὁρίζειν προσήκει·
[20]	οὐκ ἐν δίκῃ τὸ μὲν	ἄνω	τὸ δὲ κάτω τινὰς ὀνομάζειν·
[20]	οὐδὲν γὰρ εἶναι τὸ μὲν	ἄνω	τὸ δὲ κάτω. Τοῦ γὰρ
[8]	καὶ τῶν θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων,	ἄνωθεν	ἀπὸ τῶν πρώτων ἀρχόμενοι καὶ
[5]	μὲν ὅ ἐστιν ἕκαστον ἢ	ἄνωθεν	διαιρετικῶς καὶ ὁριστικῶς ἢ κάτωθεν
[14]	Ἄρεως· ὀγδόη δὲ πᾶσιν ἡ	ἄνωθεν	δύναμις περιβέβληται. Πάντες δὲ οὗτοι
[17]	καὶ περὶ ταύτην ἔντερα ἑλιχθέντα,	ἄνωθέν	τε ἀπὸ στόματος ἀρτηρία καὶ
[25]	δὲ ἀθάνατον ἡ ψυχή, καὶ	ἀνώλεθρον	ἂν εἴη· ἀσώματος γάρ ἐστιν
[25]	νοητὸν ἀσκέδαστον τῇ φύσει καὶ	ἀνώλεθρον.	Καὶ μὴν ἡγεμονεύει ἡ ψυχὴ
[25]	γενέσεως, ἀρχὴ δὲ ἀγένητον καὶ	ἀνώλεθρον·	ὥστε ἥ τε τῶν ὅλων
[25]	ὥστε ψυχὴ τῷ θείῳ ἐοικυῖα	ἀνώλεθρος	ἂν εἴη καὶ ἄφθαρτος. Τά
[19]	Τραχὺ δὲ εἴη ἂν τὸ	ἀνώμαλον	μετὰ σκληρότητος, λεῖον δὲ τὸ
[13]	ὑπολείπεται σώματος ἔρημον, καὶ ἡ	ἀνωμαλότης	δὲ διαμένουσα τὸν σεισμὸν παρέχεται·
[7]	περὶ τὰ πρῶτα αἴτια καὶ	ἀνωτάτω	τε καὶ ἀρχικὰ γνῶσις, τοῦ
[10]	τούτου καὶ ὅπερ ἂν ἔτι	ἀνωτέρω	τούτων ὑφέστηκεν, οὗτος ἂν εἴη
[7]	βέβαια γινομένη, διὰ τοῦτο καὶ	ἀνωτέρω	τῶν μαθημάτων τάττεται, ὥσπερ θριγκός
[32]	ἐξίτηλος γὰρ φαίνεται καὶ οὐδενὸς	ἀξία,	ἐπιγεννηματικὴ τῇ φύσει ὑπάρχουσα καὶ
[7]	καὶ ἀνόνητος καὶ οὐδενὸς λόγου	ἀξία	ἡ περὶ τούτων σκέψις γένοιτ´
[29]	οἰκείῳ γίνεται καὶ ἐπιβάλλοντι κατ´	ἀξίαν,	ὡς ἂν παντέλειά τις οὖσα
[33]	αὐτῆς τὸ γνῶναί τε τὸν	ἀξιέραστον	καὶ κτήσασθαι καὶ χρήσασθαι· ἐπικρίνει
[33]	κάλλους τῆς ψυχῆς. Ὁ δὲ	ἀξιέραστος	καὶ αὐτὸς μέσος τις ὑπάρχει
[34]	ἄλλας ἐργασίας· τοὺς δὲ ἄρχοντας	ἀξιοῖ	φιλοσόφους εἶναι καὶ θεωρητικοὺς τοῦ
[15]	οἱ μὲν ὁρατοί, οἱ δὲ	ἀόρατοι,	ἔν τε αἰθέρι καὶ πυρὶ
[17]	δανειζόμενοι εἰς ἀπόδοσιν, συνθέντες δὲ	ἀοράτοις	γόμφοις ἕν τι σῶμα ἐργασάμενοι,
[7]	ἀπὸ τῶν ὁρωμένων ἐπὶ τὴν	ἀόρατον	καὶ νοητὴν οὐσίαν ποδηγούμεθα, οὕτω
[13]	ὁρατὸν καὶ ἁπτόν, ἡ δὲ	ἀόρατός	τε καὶ ἀναφής, ἑκατέρου ἡ
[26]	τὸ δὲ δυνατὸν οὐδὲν τούτων,	ἀορισταῖνον	δὲ τῷ ἐφ´ ἡμῖν κατὰ
[26]	τε ἀληθοῦς καὶ τοῦ ψεύδους,	ἀορίστῳ	δὲ ὄντι αὐτῷ τῇ φύσει
[8]	ἐξ ἐλαίου κατασκευάζοντας τὰ εὐώδη	ἀοσμοτάτῳ	τούτῳ χρωμένους, καὶ τοὺς τὰς
[14]	μὲν ἐκτὸς ἐπὶ τὰ δεξιὰ	ἀπ´	ἀνατολῆς ἐπὶ δύσιν κινουμένη, ἡ
[4]	ἐντύχωμεν αἰσθητῷ τινι πρῶτον καὶ	ἀπ´	αὐτοῦ αἴσθησις ἡμῖν γένηται καὶ
[8]	ἀπὸ τῶν πρώτων ἀρχόμενοι καὶ	ἀπ´	αὐτῶν κατίοντες καὶ ἐπισκοποῦντες τὴν
[12]	τοῦ κόσμου ὡς ἂν ἀπεικονισμένου	ἀπ´	ἐκείνης, πρὸς ἣν ἀφομοιωθέντα ὑπὸ
[4]	αὑτὴν διάλογον, λόγον δὲ τὸ	ἀπ´	ἐκείνης ῥεῦμα διὰ τοῦ στόματος
[9]	ἀπό τινός τι γένοιτο, ὡς	ἀπ´	ἐμοῦ ἡ ἐμὴ εἰκών, δεῖ
[25]	διωδεύσαμεν ἄπειρα ὑπάρχοντα, ἢ πῶς	ἀπ´	ὀλίγων; διεψεύσθημεν γὰρ ἄν, οἷον
[4]	ἐστι πάθος ψυχῆς διὰ σώματος	ἀπαγγελτικὸν	προηγουμένως τῆς πεπονθυίας δυνάμεως· ὁπόταν
[30]	τελευτησάντων ὁ μὲν μὴ λυπούμενος	ἀπαθής,	ὁ δ´ ὥστε καὶ καταφθίνειν
[2]	τε δύναται καὶ πράττοιτο ἂν	ἀπαιτούντων	τῶν πραγμάτων, ἃ κατὰ τὸν
[32]	ἄν τις διαγένοιτο χρόνον, ἀπογινώσκων	ἀπαλλαγὴν	ἢ κουφισμὸν τοῦ κακοῦ· πλεονάζει
[7]	τὰ αἰσθητὰ πλάνης καὶ ἀγνοίας	ἀπαλλάττει	ἡμᾶς, συνεργοῦν πρὸς τὴν τῆς
[31]	ἀγνοίᾳ τινὶ ἢ πάθει κεῖται.	ἅπαντα	δὲ τὰ τοιαῦτα ἔξεστιν ἀποτρίψασθαι
[10]	ἄμφω δὲ ἄτοπα· ἐξ ὧν	ἁπάντων	ἀναφαίνεται καὶ τὸ ἀσώματον αὐτὸ
[7]	τινα οἰκείαν ὁδὸν καὶ τὸν	ἁπάντων	δημιουργὸν ζητήσομεν, μετιόντες ἀπὸ τούτων
[14]	ὄντων κρίνομεν τῇ ψυχῇ, τὰς	ἁπάντων	τῶν ὄντων ἀρχὰς εἰκότως ἐγκατέταξεν
[17]	τὴν κεφαλὴν ἐναντίως καταπλέκουσιν ἀλλήλαις	ἀπαντῶσαι,	σχίζονταί τε τοὐντεῦθεν ἐπὶ πολλά.
[36]	ὂν οὐκ ἔστιν ὄν. ~Τοσαῦτα	ἀπαρκεῖ	πρὸς εἰσαγωγὴν εἰς τὴν Πλάτωνος
[16]	εἰς ὄχημα ἄστρον τὸ σύννομον	ἁπάσας	νόμους τοὺς εἱμαρμένους εἶπεν αὐταῖς
[19]	ἐναντίαν φύσιν ἔχειν τοῖς ἄλλοις	ἅπασι	συμβέβηκε, διαχέοντα οἰκείως τὴν περὶ
[13]	δὲ ταῦτα διακριθέντα κατὰ χώραν,	ἄπαυστον	δὲ ἔχει σεισμὸν καὶ τῇ
[21]	εἰς τὰ ἐντός, οὕτω τε	ἀπαύστως	τούτου τοῦ κύκλου συντελουμένου ἡ
[13]	τὸ δὲ τοῦ κύβου σχῆμα	ἀπεδίδου	τῇ γῇ, στερεωτάτῃ ὑπαρχούσῃ καὶ
[4]	τοῦτο κηρίνῳ ἐκμαγείῳ ὁ Πλάτων	ἀπεικάζει.	Ὅταν δὲ τὰ δοξασθέντα ἐξ
[12]	τοῦδε τοῦ κόσμου ὡς ἂν	ἀπεικονισμένου	ἀπ´ ἐκείνης, πρὸς ἣν ἀφομοιωθέντα
[25]	ἂν τὰ κατὰ μέρος διωδεύσαμεν	ἄπειρα	ὑπάρχοντα, ἢ πῶς ἀπ´ ὀλίγων;
[12]	ἀφομοιωθέντα ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν	ἀπειργάσθαι	κατὰ θαυμασιωτάτην πρόνοιαν καὶ δίαιταν
[26]	ὅδε δὲ τάδε πείσεται· εἰς	ἄπειρον	γὰρ τοῦτο, ἀπείρων μὲν ὄντων
[26]	ἀπείρων μὲν ὄντων τῶν γεννωμένων,	ἀπείρων	δὲ τῶν περὶ αὐτοὺς συμβαινόντων·
[26]	πείσεται· εἰς ἄπειρον γὰρ τοῦτο,	ἀπείρων	μὲν ὄντων τῶν γεννωμένων, ἀπείρων
[13]	δὲ ὀκταέδρου, τὴν ἀέρος ποιότητα	ἀπέλαβε,	καθὸ δὲ εἰκοσαέδρου τύπον, τὴν
[23]	αὐτῆς μέρεσιν οἴκησιν ἄλλην ἄλλῳ	ἀπένειμαν.	Τὸ μὲν γὰρ θυμικὸν ἔταξαν
[16]	τὰ λοιπὰ γένη ζῴων ἔλειπεν,	ἅπερ	ἔμελλε θνητὰ ἔσεσθαι, τό τε
[32]	Ἄλλα δ´ ἄγριά ἐστι πάθη,	ἅπερ	παρὰ φύσιν ἐστίν, ἐκ διαστροφῆς
[19]	γενικωτάτοιν, εὐώδους τε καὶ δυσώδους,	ἅπερ	τὴν τοῦ ἀλγεινοῦ τε καὶ
[22]	πολύτροπα χολή τε καὶ φλέγμα	ἀπεργάζεται.	Τὸν μὲν δὴ συνεχῆ πυρετὸν
[12]	τε οὐκ ἦν ὁ κόσμος—	ἀπέχρη	γὰρ ἂν αὐτῷ μία μεσότης—
[20]	παντὸς οὐρανοῦ σφαιροειδοῦς ὄντος καὶ	ἀπηκριβωμένου	ὁμαλῶς κατὰ τὴν ἐκτὸς ἐπιφάνειαν,
[33]	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ τοίνυν ἐρωτικὴ	ἀπηλλαγμένη	πάθους τεχνική τις ὑπάρχει, ὅθεν
[10]	τὰ νοητὰ νοοῦσι, θεοὶ δὲ	ἀπηλλαγμένως	τῶν αἰσθητῶν εἰλικρινῶς τε καὶ
[18]	ὅθεν καὶ τοῦ φωτὸς νύκτωρ	ἀπιόντος	ἢ σκοτωθέντος οὐκέτι προσφύεται τὸ
[32]	μέλλον φοβούμεθα. Ἔστι δὲ πάθη	ἁπλᾶ	καὶ στοιχειώδη δύο, ἡδονή τε
[32]	ἐπιθυμίαν ὡς ἀρχικὰ ὑπάρχοντα καὶ	ἁπλᾶ.	Ὅ τε γὰρ φοβούμενος οὐ
[10]	τῶν νοητῶν, ἔστι πρῶτα νοητὰ	ἁπλᾶ,	ὡς καὶ πρῶτα αἰσθητά· τὸ
[6]	δὲ ὑποθετικαί· κατηγορικαὶ μὲν αἱ	ἁπλαῖ,	οἷον· πᾶν δίκαιον καλόν· ὑποθετικαὶ
[6]	τὰ λήμματα καὶ τὰ συμπεράσματα	ἁπλαῖ	προτάσεις ὑπάρχουσιν, ὑποθετικοὶ δὲ οἱ
[14]	ἄστρα, καὶ τούτων τὰ μὲν	ἀπλανῆ,	κόσμον οὐρανοῦ τε καὶ νυκτός,
[14]	τῆς μονῆς. Τὰ δὲ μὴ	ἀπλανῆ	τῶν ἄστρων τῇ δυνάμει οὐχ
[14]	τοῦ πάντα περιέχοντος οὐρανοῦ κίνησις	ἀπλανὴς	οὖσα μία τέ ἐστι καὶ
[14]	ὥστε εὐθείας νοηθείσης ἀπὸ τῆς	ἀπλανοῦς	σφαίρας ἐπὶ τὴν γῆν νευούσης
[14]	βραδύτατον αὐτῶν ὑπὸ τῇ τῶν	ἀπλανῶν	κείμενον σφαίρᾳ, ὃν Κρόνου τινὲς
[15]	διῃρημένος εἴς τε τὴν τῶν	ἀπλανῶν	σφαίραν καὶ εἰς τὴν τῶν
[4]	ἡ φυσικὴ ἔννοια καὶ ἐπιστήμη	ἁπλῆ	καὶ πτέρωμα ψυχῆς, ἐσθ´ ὅτε
[32]	μηδὲ τῶν ἄλλων τι παθῶν	ἁπλοῦν	εἶναι, οἷον ὀργὴν λέγω καὶ
[10]	καὶ εἴδους· οὐ γὰρ ἔσται	ἁπλοῦς	οὐδὲ ἀρχικός· ὥστε ἀσώματος ἂν
[4]	καὶ μνήμη. Ἐκ δὲ τούτων	ἁπλῶν	οὐσῶν ἐπιστημῶν ὁ φυσικὸς καὶ
[32]	ἡδονῶν, οὐ ζητητέον εἰ τῶν	ἁπλῶς	ἀγαθῶν δύναται εἶναι· ἐξίτηλος γὰρ
[6]	ὅλον ἐν τῷ Κρατύλῳ διεξέρχεται·	ἁπλῶς	δὲ ἱκανώτατος ὁ ἀνὴρ καὶ
[32]	συνέβαινε τοῦτο, εἰ τὸ μὲν	ἁπλῶς	ἦν ἀγαθόν, θάτερον δὲ κακόν.
[6]	ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων, οὐ μὴν	ἁπλῶς	οὐδὲ ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ ὥστε
[25]	τῆς ἄλλου φθείροιτ´ ἄν, οὐδ´	ἁπλῶς	ὑπ´ ἄλλου, οὕτω δὲ ἔχουσα
[19]	κατεσκεύασαν οἱ θεοί, φλεβία διατείναντες	ἀπὸ	γλώττης μέχρι καρδίας, δοκίμια ἐσόμενα
[5]	τὸ ἐν ταῖς ψυχαῖς καλόν,	ἀπὸ	δὲ τούτου ἐπὶ τὸ ἐν
[14]	ἐντὸς ἀνάπαλιν ἐπὶ τὰ ἀριστερά,	ἀπὸ	δύσεως ἐπ´ ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα τῷ
[30]	εἶναι· οὐ γὰρ ῥᾴδιον εὐθέως	ἀπὸ	κακίας ἐπ´ ἀρετὴν μεταβῆναι· πολλὴν
[25]	αἱ ἔννοιαι; ἀναμνηστικῶς οὖν νοοῦμεν	ἀπὸ	μικρῶν αἰθυγμάτων, ἀπό τινων κατὰ
[34]	ἀφωρισμένον ἐχούσας καὶ ἀνθρώπους λογάδας	ἀπὸ	πάσης ἡλικίας, ὥστε κατὰ τὰς
[4]	Σωκράτει πάλιν ἐντυγχάνειν, ἔπειτα τὴν	ἀπὸ	Πλάτωνος αἴσθησιν ὡς ἀπὸ Σωκράτους
[9]	Οὔτε γὰρ τοῖς πλείστοις τῶν	ἀπὸ	Πλάτωνος ἀρέσκει τῶν τεχνικῶν εἶναι
[17]	ταύτην ἔντερα ἑλιχθέντα, ἄνωθέν τε	ἀπὸ	στόματος ἀρτηρία καὶ φάρυγξ, ἡ
[4]	τὴν ἀπὸ Πλάτωνος αἴσθησιν ὡς	ἀπὸ	Σωκράτους λαβὼν συνθείη ᾗ ἔχει
[1]	ἢ λύσις καὶ περιαγωγὴ ψυχῆς	ἀπὸ	σώματος, ἐπὶ τὰ νοητὰ ἡμῶν
[25]	οὖν ὁ θάνατος διάκρισις ψυχῆς	ἀπὸ	σώματος, οὕτω καὶ ἡ ζωὴ
[16]	ἀναίτιος ᾖ· ὅτι τὰ πάθη	ἀπὸ	σώματος προσφύσεται θνητά· πρῶτα μὲν
[4]	αὐτοῦ αἴσθησις ἡμῖν γένηται καὶ	ἀπὸ	ταύτης μνήμη, ἔπειτα ἐντύχωμεν τῷ
[14]	τάξιν λάβωσιν, ὥστε εὐθείας νοηθείσης	ἀπὸ	τῆς ἀπλανοῦς σφαίρας ἐπὶ τὴν
[27]	ἀγαθόν, εἰ μὴ τύχοι τῆς	ἀπὸ	τῆς ἀρετῆς χρήσεως· χωρισθέντα γὰρ
[26]	κατ´ ἐνέργειαν δὲ ὁπόταν ἐνεργῇ	ἀπὸ	τῆς ἕξεως ἐκείνης, ἣν κέκτηται·
[1]	τῆς φιλοσοφίας, ὡς ὁ μουσικὸς	ἀπὸ	τῆς μουσικῆς· πεφυκέναι δὲ τοῦτον
[19]	πρὸς φωνῆς γνῶσιν, ἀρχομένη μὲν	ἀπὸ	τῆς περὶ τὴν κεφαλὴν κινήσεως,
[16]	ἀθάνατα γένοιτο. Αὐτοὶ δὴ δανεισάμενοι	ἀπὸ	τῆς πρώτης ὕλης μόρια ἄττα
[1]	δ´ ἐστὶν ὁ παρωνύμως ὠνομασμένος	ἀπὸ	τῆς φιλοσοφίας, ὡς ὁ μουσικὸς
[34]	βασιλεύσειαν ἢ οἱ λεγόμενοι βασιλεῖς	ἀπό	τινος θείας μοίρας ὄντως φιλοσοφήσειαν.
[9]	ὀφείλει γίνεσθαι, οὗ ὥσπερ εἰ	ἀπό	τινός τι γένοιτο, ὡς ἀπ´
[25]	οὖν νοοῦμεν ἀπὸ μικρῶν αἰθυγμάτων,	ἀπό	τινων κατὰ μέρος ὑποπεσόντων ἀναμιμνησκόμενοι
[10]	καὶ σημεῖον ἐνοήσαμεν κατὰ ἀφαίρεσιν	ἀπὸ	τοῦ αἰσθητοῦ, ἐπιφάνειαν νοήσαντες, εἶτα
[27]	ἐξηπατημένων· οὕτω δὴ καὶ τοὺς	ἀπὸ	τοῦ βιωτικοῦ ζόφου μεταβαίνοντας ἐπὶ
[5]	ἡ διὰ λόγων μέθοδος ἡ	ἀπὸ	τοῦ ὁμοίου ἐπὶ τὸ ὅμοιον
[5]	τοιάδε τίς ἐστιν, οἷον ἂν	ἀπὸ	τοῦ περὶ τὰ σώματα καλοῦ
[5]	ἐπὶ τὸ πρῶτον καὶ ὁμολογούμενον,	ἀπὸ	τούτου δὲ ἀρξάμενοι ἐπὶ τὸ
[5]	τὸ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν, εἶτα	ἀπὸ	τούτου ἐπὶ τὸ ἐν τοῖς
[7]	τὸν ἁπάντων δημιουργὸν ζητήσομεν, μετιόντες	ἀπὸ	τούτων τῶν μαθημάτων ὥσπερ τινὸς
[5]	τρία· ἡ μὲν γάρ ἐστιν	ἀπὸ	τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ πρῶτα
[32]	φιλανθρωπίᾳ, αἰσχύνη δὲ πρὸς ἀναχώρησιν	ἀπὸ	τῶν αἰσχρῶν ἐπιτήδειος. Ἄλλα δ´
[7]	καὶ τῆς ἐναρμονίου φωνῆς κατακούοντες	ἀπὸ	τῶν ἀκουστῶν ἐπὶ τὰ αὐτῷ
[7]	ὀξέως ἀπὸ τῶν ὁρατῶν καὶ	ἀπὸ	τῶν ἀκουστῶν μεταβαίνειν ἐπ´ ἐκεῖνα,
[7]	Πλάτων· ἡ μέντοι διαλεκτικὴ μέθοδος	ἀπὸ	τῶν γεωμετρικῶν ὑποθέσεων ἐπὶ τὰ
[36]	τε καὶ ἀτάκτως· ὥστε μέντοι	ἀπὸ	τῶν εἰρημένων θεωρητικούς τε καὶ
[19]	δὲ ἡ ὀσμή τι κατιὸν	ἀπὸ	τῶν ἐν τοῖς μυκτῆρσι φλεβίων
[5]	ἐπὶ τὸ ὅμοιον μετιοῦσα ἢ	ἀπὸ	τῶν καθέκαστα ἐπὶ τὰ καθόλου·
[25]	τῶν πάλαι γνωσθέντων. Εἰ γὰρ	ἀπὸ	τῶν κατὰ μέρος ἐνενοοῦμεν τὰς
[7]	ἂν ἡμῖν. Δεῖ γὰρ ὀξέως	ἀπὸ	τῶν ὁρατῶν καὶ ἀπὸ τῶν
[7]	ὥσπερ ἀστρονομίᾳ τὸν νοῦν προσέχοντες	ἀπὸ	τῶν ὁρωμένων ἐπὶ τὴν ἀόρατον
[8]	τῶν θεολογικῶν λέγωμεν θεωρημάτων, ἄνωθεν	ἀπὸ	τῶν πρώτων ἀρχόμενοι καὶ ἀπ´
[5]	πρότερα αὐτοῦ, καὶ ταῦτα ἀποδεικνύειν	ἀπὸ	τῶν ὑστέρων ἐπὶ τὰ πρότερα
[29]	λόγος· ὁ δὲ ὀρθὸς λόγος	ἀπὸ	φρονήσεως γίνεται. Καὶ μὴν καὶ
[32]	τὰ αὐτὰ ἦν· ταύτας γὰρ	ἀποβάλλομεν	καταγνόντες αὐτῶν, εἴτε δεόντως εἴτε
[4]	ἀναπλάσασα ἡ ψυχὴ τῇ διανοίᾳ	ἀποβλέπῃ	εἰς ταῦτα ὥσπερ εἰς ἐκεῖνα,
[12]	δεδημιουργῆσθαι πρός τινα ἰδέαν κόσμου	ἀποβλέποντος,	παράδειγμα ὑπάρχουσαν τοῦδε τοῦ κόσμου
[14]	τινὸς βαθέος ἢ ὕπνου, ὅπως	ἀποβλέπουσα	πρὸς τὰ νοητὰ αὐτοῦ δέχηται
[22]	μὲν ἀπολειφθὲν λεύκας καὶ ἀλφοὺς	ἀπογεννᾷ,	εἴσω δὲ κερασθὲν χολῇ μελαίνῃ
[32]	τυχόντα ἄν τις διαγένοιτο χρόνον,	ἀπογινώσκων	ἀπαλλαγὴν ἢ κουφισμὸν τοῦ κακοῦ·
[5]	ἐστὶ πρότερα αὐτοῦ, καὶ ταῦτα	ἀποδεικνύειν	ἀπὸ τῶν ὑστέρων ἐπὶ τὰ
[6]	μὲν διὰ ζητήσεως τὰ ψευδῆ,	ἀποδεικνύων	δὲ διά τινος διδασκαλίας τἀληθῆ.
[6]	συλλογισμῶν πραγματείᾳ ἐλέγχων τε καὶ	ἀποδεικνύων,	ἐλέγχων μὲν διὰ ζητήσεως τὰ
[6]	δὲ ὁ ἀνὴρ τοῖς μὲν	ἀποδεικτικοῖς	ἐν τοῖς ὑφηγητικοῖς διαλόγοις, τοῖς
[3]	συλλογιστικόν, τοῦτο δὲ εἰς τὸ	ἀποδεικτικόν,	ὅπερ ἐστὶ περὶ τὸν ἀναγκαῖον
[5]	ζητῶ εἰ ἀεικίνητος, καὶ τοῦτο	ἀποδείξας	ζητῶ εἰ τὸ ἀεικίνητον αὐτοκίνητον,
[5]	ἀεικίνητον αὐτοκίνητον, καὶ πάλιν τοῦτο	ἀποδείξας	σκοπῶ εἰ τὸ αὐτοκίνητον ἀρχὴ
[5]	ἀρξάμενος ἐναργοῦς ὄντος συνθήσω τοιαύτην	ἀπόδειξιν·	εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητον, καὶ
[10]	αὐτὸ εἶναι. Ὅπερ κἀκ τούτων	ἀποδειχθήσεται·	εἰ γὰρ σῶμα ὁ θεός,
[5]	μετὰ τοῦτο εἰ δέοι λόγον	ἀποδιδόναι	τῆς ὑποθέσεως, ἄλλην ὑποθέμενος ὑπόθεσιν,
[34]	μὲν τὸ βουλεύεσθαι καὶ ἄρχειν	ἀποδίδωσι,	τοῖς δὲ τὸ προπολεμεῖν εἰ
[16]	χρόνους, ὡς εἰς αὐτὸ πάλιν	ἀποδοθησόμενα,	ἐδημιούργουν τὰ θνητὰ ζῷα. Ἐπεὶ
[17]	ὕδατος, μοίρας τινὰς δανειζόμενοι εἰς	ἀπόδοσιν,	συνθέντες δὲ ἀοράτοις γόμφοις ἕν
[31]	ὡς δι´ ἐλάττονός τινος κακοῦ	ἀποικονομησόμενος	μεῖζον ἀγαθόν, καὶ ταύτῃ ἀκουσίως
[8]	ἐκτυπώσεις καὶ μορφάς, εἰ μὴ	ἄποιον	αὐτὸ ὑπάρχοι καὶ ἀμέτοχον ἐκείνων
[8]	αὑτὴν ἄμορφόν τε ὑπάρχειν καὶ	ἄποιον	καὶ ἀνείδεον, ἀναματτομένην δὲ τὰ
[10]	ὑπὸ ποιότητος τοιοῦτον ἀποτετελεσμένον) οὔτε	ἄποιον	(οὐ γὰρ ἐστέρηται τοῦ ποιὸν
[8]	αὐτῶν φύσιν ἔχειν ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´	ἄποιόν	τε εἶναι καὶ ἀνείδεον πρὸς
[11]	Εὐλογώτατόν τε, ὡς ἡ ὕλη	ἄποιος,	τὴν ποιότητα ἄϋλον εἶναι· εἰ
[32]	ἡδονῆς εἰς τὸ κατὰ φύσιν	ἀποκαθισταμένοις·	οἴεται δὲ κατὰ φύσιν κατάστημα
[3]	καὶ τὰς τούτων περιόδους καὶ	ἀποκαταστάσεις	καὶ τοῦδε τοῦ κόσμου τὴν
[26]	προεῖπεν· Εἰ γὰρ τεκνώσεις παῖδ´,	ἀποκτενεῖ	ς´ ὁ φύς· ἐν τῷ
[2]	τῷ φιλοσόφῳ μηδαμῶς τῆς θεωρίας	ἀπολείπεσθαι,	ἀλλ´ ἀεὶ ταύτην τρέφειν καὶ
[22]	τὸ δὲ φλέγμα ἔξω μὲν	ἀπολειφθὲν	λεύκας καὶ ἀλφοὺς ἀπογεννᾷ, εἴσω
[34]	ταύτῃ προτέραν μὲν ὑπέγραψε τὴν	ἀπόλεμον,	δευτέραν δὲ τὴν φλεγμαίνουσαν καὶ
[12]	καὶ ἀέρος, οὐδὲν μέρος οὐδενὸς	ἀπολιπὼν	οὐδὲ δύναμιν, διανοηθεὶς πρῶτον μὲν
[18]	πρὸς τὰ μέρη τὰ ἕτερα,	ἀπολισθαινόντων	μὲν τῆς κυρτότητος, εἰς δὲ
[7]	διατρίβειν περὶ τὸ γινόμενον καὶ	ἀπολλύμενον.	Καὶ μὴν ἡ στερεομετρία χρησιμωτάτη·
[27]	ὄμμα ψυχῆς ἐκκαθηραμένους καὶ ἀναζωπυρήσαντας	ἀπολλύμενόν	τε καὶ ἀποτυφλούμενον κρεῖττον ὂν
[26]	Ἕλληνες. Οὕτω γὰρ καὶ ὁ	Ἀπόλλων	τῷ Λαΐῳ προεῖπεν· Εἰ γὰρ
[23]	καὶ βασιλεῦον ἀποφήναντες οἴκησίν τε	ἀπονείμαντες	αὐτῷ τὴν κεφαλήν, σχῆμα ἔχουσαν
[26]	μὲν γὰρ δυνάμει ἐπιτηδειότητά τινα	ἀποσημαίνει	πρός τινα οὔπω τὴν ἕξιν
[14]	νοερόν· τό τε γὰρ ἔμψυχον	ἀποτέλεσμα	τοῦ μὴ ἐμψύχου ὅλον ὅλου
[4]	τι καὶ τὸ ἐκ τούτων	ἀποτελούμενον,	ὅπερ εἴποι ἄν τις κρίσιν.
[10]	ἐστι καὶ ὑπὸ ποιότητος τοιοῦτον	ἀποτετελεσμένον)	οὔτε ἄποιον (οὐ γὰρ ἐστέρηται
[31]	ἅπαντα δὲ τὰ τοιαῦτα ἔξεστιν	ἀποτρίψασθαι	καὶ λόγῳ καὶ ἤθεσιν ἀστείοις
[27]	καὶ ἀναζωπυρήσαντας ἀπολλύμενόν τε καὶ	ἀποτυφλούμενον	κρεῖττον ὂν σώζεσθαι μυρίων ὀμμάτων,
[25]	ἀσκήσεως. ~Τὴν δὲ ψυχὴν ἀθάνατον	ἀποφαίνει	τοῦτον ἐπιὼν τὸν τρόπον. Ἡ
[1]	τροφῆς τῆς προσηκούσης τυχοῦσαι τέλεον	ἀποφαίνουσι	πρὸς ἀρετήν, ἀμεληθεῖσαι δὲ μεγάλων
[6]	Σωκράτης οὐ περιπατεῖ. Τῆς δὲ	ἀποφάσεως	καὶ καταφάσεως ἡ μέν ἐστι
[6]	μὲν τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης περιπατεῖ·	ἀπόφασις	δὲ τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης οὐ
[6]	τὸ μὲν κατάφασις, τὸ δὲ	ἀπόφασις.	Κατάφασις μὲν τὸ τοιοῦτον· Σωκράτης
[35]	καθ´ ὃ ἐξακούεται, οὐ ψιλὴ	ἀπόφασις	τοῦ ὄντος, ἄλλα μετὰ συνεμφάσεως
[6]	τοιαύτη· πᾶν τὸ αἰσχρὸν κακόν·	ἀποφατικὴ	δὲ ἡ τοιαύτη· οὐδὲν τῶν
[6]	ἡ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ ἀγαθόν·	ἀποφατικὴ	δὲ τοιαύτη· τὶς ἡδονὴ οὐκ
[23]	οἷον ἀκροπόλεως, ἄρχον καὶ βασιλεῦον	ἀποφήναντες	οἴκησίν τε ἀπονείμαντες αὐτῷ τὴν
[6]	τοῦ ὀνόματος αὐτάρκη εἶναι καὶ	ἀποχρῶσαν	πρὸς ὀρθότητα, μήτε τὴν φύσιν
[10]	ἀίδιός ἐστιν, ἄρρητος, αὐτοτελὴς τουτέστιν	ἀπροσδεής,	ἀειτελὴς τουτέστιν ἀεὶ τέλειος, παντελὴς
[19]	δ´ ἧττον τοῦτο ἐργαζομένους αὐστηρούς.	Ἁπτικὴν	δ´ εἶναι δύναμιν κατεσκευασμένην ὑπὸ
[13]	ὧν τὸ μὲν ὁρατὸν καὶ	ἁπτόν,	ἡ δὲ ἀόρατός τε καὶ
[12]	οὔτε ὁρατόν τι εἶναι οὔτε	ἁπτόν·	κατὰ δὴ τὸν εἰκότα λόγον
[12]	τὸ γενόμενον εἶναι καὶ πάντως	ἁπτόν	τε καὶ ὁρατόν, χωρὶς δὲ
[8]	καὶ χώραν ὀνομάζει καὶ ὑποκείμενον	ἁπτόν	τε μετ´ ἀναισθησίας καὶ νόθῳ
[6]	τὰ καλὰ ἀγαθά, τὰ δίκαια	ἄρα	ἀγαθά· κατὰ δὲ τὸ δεύτερον
[5]	τὸ αὐτοκίνητον δὲ ψυχή, ἄφθαρτος	ἄρα	καὶ ἀγένητος καὶ ἀθάνατος ἡ
[10]	αἰσθητά· τὸ δ´ ἡγούμενον, τὸ	ἄρα	λῆγον. Ἄνθρωποι μὲν δὴ ἅτε
[9]	τυγχάνειν· τὸ δὲ ἡγούμενον, τὸ	ἄρα	λῆγον· εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν
[6]	μετέχει· τὸ δὲ ἡγούμενον· τὸ	ἄρα	λῆγον. Τῶν δὲ ἐξ ἀκολουθίας
[6]	εὐθύ ἐστιν ἢ στρογγύλον· εἰ	ἄρα	μὴ ἔχει μέρη, οὐ μετέχει
[6]	εὐθύ ἐστιν ἢ στρογγύλον, ὃ	ἄρα	μὴ ἔχει μέρη, οὔδε σχήματος
[6]	πέρας, οὐδὲ σχήματος μετέχει· εἰ	ἄρα	μὴ ἔχει μέρη τὸ ἕν,
[6]	τὸ μετέχον σχήματος πεπεράτωται, τὸ	ἄρα	ποιὸν πεπεράτωται. Τοὺς δὲ ὑποθετικοὺς
[11]	δὲ σῶμα ἐν ὑποκειμένῳ, οὐκ	ἄρα	σῶμα ἡ ποιότης· ἔτι ποιότης
[11]	οὐχ ὑποκείμενον, ἀλλὰ συμβεβηκός· οὐκ	ἄρα	σῶμα ἡ ποιότης. Πᾶσα ποιότης
[11]	οὐ μὰ Δία σώματι· οὐκ	ἄρα	σώματα αἱ ποιότητες. Εὐλογώτατόν τε,
[6]	τὰ ὀνόματά ἐστιν ἢ θέσει,	ἀρέσκει	δὲ αὐτῷ, θέσει ὑπάρχειν τὴν
[14]	ὅμοιον γνωρίζεται, ὡς τοῖς Πυθαγορείοις	ἀρέσκει,	ἢ τῷ ἀνομοίῳ τὸ ἀνόμοιον,
[26]	εἱμαρμένης τοιαῦτά τινα τῷ ἀνδρὶ	ἀρέσκει.	Πάντα μέν φησιν ἐν εἱμαρμένῃ
[9]	τοῖς πλείστοις τῶν ἀπὸ Πλάτωνος	ἀρέσκει	τῶν τεχνικῶν εἶναι ἰδέας, οἷον
[3]	διαλεκτικῆς θεωρίας πρότερον ῥητέον τῆς	ἀρεσκούσης	τῷ Πλάτωνι, καὶ πρώτιστα περὶ
[30]	τέλειαι. ~Λέγονται γὰρ καὶ ἄλλως	ἀρεταί,	αἱ οἷον εὐφυίαι καὶ προκοπαὶ
[29]	δειλός. Ἀχώριστοι οὖν εἰσὶν αἱ	ἀρεταὶ	ἀλλήλων αἱ τέλειαι. ~Λέγονται γὰρ
[30]	τὸν λόγον. Αἱ δὴ τέλειαι	ἀρεταὶ	δῆλον ὅτι οὔτε ἐπιτείνονται οὔτε
[30]	τοῦτο διὰ μεσότητος αἱ τοιαῦται	ἀρεταί,	διότι μέσως ἔχοντας ἡμᾶς ἐν
[30]	αἱ μὲν περὶ τὸ παθητικὸν	ἀρεταὶ	οὐχ ὑπάρχουσι διδακταί, ὅτι μήτε
[32]	ψυχῆς. ~Ἐπεὶ δὲ αἱ πλεῖσται	ἀρεταὶ	περὶ πάθη γίνονται, διοριστέον καὶ
[30]	ἧττον. Καίτοι γε ἀκρότητες αἱ	ἀρεταὶ	ὑπάρχουσαι διὰ τὸ τέλειαι εἶναι
[1]	ταύτας δὲ καὶ ὁμωνύμως ταῖς	ἀρεταῖς	εἴωθεν ὀνομάζειν ὁ Πλάτων, σωφροσύνῃ
[32]	ἀγαθοῖς καὶ τὰς ἐν ταῖς	ἀρεταῖς	ἡδονάς. Πεφυκυιῶν δὲ πολλῶν ἀδοκίμων
[29]	ὅθεν καὶ ἀντακολουθεῖν ἡγητέον τὰς	ἀρετάς.	Ἡ γὰρ ἀνδρία δόγματος ἐννόμου
[27]	Εὐθυδήμῳ. Ὅτι δὲ καὶ τὰς	ἀρετὰς	ἡγεῖτο εἶναι δι´ αὑτὰς αἱρετάς,
[34]	νομοθετεῖ. Ἔστιν οὖν ἡ πολιτικὴ	ἀρετὴ	θεωρητική τε καὶ πρακτικὴ καὶ
[31]	καὶ ἑκούσιον ἂν εἴη ἡ	ἀρετή,	καθ´ ὁρμήν τινα συνισταμένη διάπυρον
[31]	ἐστι καὶ ἀδέσποτον, καὶ ἡ	ἀρετὴ	τοιοῦτον ὑπάρχει· οὐδὲ γὰρ ἂν
[1]	προσηκούσης τυχοῦσαι τέλεον ἀποφαίνουσι πρὸς	ἀρετήν,	ἀμεληθεῖσαι δὲ μεγάλων κακῶν αἴτιαι
[27]	τὸ καλὸν ἀγαθόν, καὶ τὴν	ἀρετὴν	αὐτάρκη πρὸς εὐδαιμονίαν, καὶ διότι
[28]	θέλῃ δίκαιος γενέσθαι καὶ ἐπιτηδεύων	ἀρετὴν	εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι
[31]	καὶ ἔμμονον· τῷ δὴ τὴν	ἀρετὴν	ἑκούσιον εἶναι ἕπεται τὸ τὴν
[28]	τὴν δημοτικήν τε καὶ πολιτικὴν	ἀρετὴν	ἐπιτετηδευκότες, ἣν δὴ καλοῦσι σωφροσύνην
[28]	μὰ Δία ὑπερουρανίῳ, ὃς οὐκ	ἀρετὴν	ἔχει, ἀμείνων δ´ ἐστὶ ταύτης·
[33]	ἕνεκεν, ᾗ ἐνορᾶται ἐπιτηδειότης πρὸς	ἀρετήν·	ἡ δὲ μέση τοῦ συναμφοτέρου,
[30]	ῥᾴδιον εὐθέως ἀπὸ κακίας ἐπ´	ἀρετὴν	μεταβῆναι· πολλὴν γὰρ εἶναι τὴν
[29]	παρασκευάσει. ~Θείου δὲ χρήματος τῆς	ἀρετῆς	ὑπαρχούσης, αὐτὴ μέν ἐστι διάθεσις
[27]	μὴ τύχοι τῆς ἀπὸ τῆς	ἀρετῆς	χρήσεως· χωρισθέντα γὰρ ταύτης ὕλης
[33]	μὴν καὶ οὖσαι, ὑπὸ τῆς	ἀρετῆς	ὥσπερ ἐπικεχρωσμέναι· ἥ τε φυσικὴ
[30]	ὑπάρχειν, περὶ τῶν οὐ τελείων	ἀρετῶν	ποιούμενοι τὸν λόγον. Αἱ δὴ
[30]	ἐναντίωσιν. Ἡγητέον δὲ καὶ τῶν	ἀρετῶν	τὰς μὲν εἶναι προηγουμένας, τὰς
[29]	παντέλειά τις οὖσα τῶν τριῶν	ἀρετῶν,	φρονήσεως, ἀνδρίας, σωφροσύνης· ἄρχοντος μὲν
[14]	Διὸς ἐπώνυμον, ὑφ´ ὃν τὸν	Ἄρεως·	ὀγδόη δὲ πᾶσιν ἡ ἄνωθεν
[17]	νεύρων μὲν κάμψεις ἐγένοντο καὶ	ἄρθρων	συνδέσεις, διὰ δὲ σαρκὸς σκέπη
[7]	ὄντος λαμβάνεσθαι γεωμετρία τε καὶ	ἀριθμητικὴ	καὶ αἱ ταύταις ἑπόμεναι ὀνειρώττουσι
[28]	ἂν τὰ διὰ μουσικῆς· καὶ	ἀριθμητικῆς	τε καὶ ἀστρονομίας· καὶ γεωμετρίας,
[12]	πρὸς τὴν ἀρίστην ἤγαγε τάξιν,	ἀριθμοῖς	πρέπουσι τὰ μέρη κοσμήσας αὐτοῦ
[12]	κόσμον ἐποίησε καὶ κατὰ τὸν	ἀριθμὸν	τῇ ἰδέᾳ εἰκασμένον μιᾷ οὔσῃ,
[14]	πασῶν τῶν περιόδων ὁ τέλειος	ἀριθμὸς	καὶ χρόνος συμπεραιοῦται ὁπόταν ἐπὶ
[14]	πλήθει, τὰ δὲ εἰς γένεσιν	ἀριθμοῦ	καὶ χρόνου καὶ δεῖξιν τῶν
[25]	ἀνθρώπινα καὶ οὐκ ἀνθρώπινα, ἢ	ἀριθμοὺς	μενούσας ἢ βουλήσει θεῶν ἢ
[7]	παρεχομένη· τό τε περὶ τοὺς	ἀριθμοὺς	μόριον ὂν τοῦ μαθηματικοῦ οὐχ
[34]	τινος θείας μοίρας ὄντως φιλοσοφήσειαν.	Ἄριστα	γὰρ καὶ μετὰ δικαιοσύνης ἐπανάξειν
[2]	στρατηγεῖν, τὸ δικάζειν, τὸ πρεσβεύειν,	ἄριστα	δ´ ἐν πράξει καὶ ὡς
[14]	δ´ ἐντὸς ἀνάπαλιν ἐπὶ τὰ	ἀριστερά,	ἀπὸ δύσεως ἐπ´ ἀνατολὴν ὑπαντιάζουσα
[12]	τῆς ἀταξίας παραλαβὼν πρὸς τὴν	ἀρίστην	ἤγαγε τάξιν, ἀριθμοῖς πρέπουσι τὰ
[34]	τήν τε ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν οἱ	ἄριστοι	ἄρχωσι. καὶ δευτέραν τὴν τιμοκρατικήν,
[34]	φησιν εἶναι πολιτείας, τήν τε	ἀριστοκρατικήν,	ὁπόταν οἱ ἄριστοι ἄρχωσι. καὶ
[14]	εἴη ὁ κόσμος καὶ νοερόν·	ἄριστον	γὰρ αὐτὸν βουλόμενος ποιῆσαι ὁ
[6]	καὶ οὗτος ἂν εἴη ὀνοματοθέτης	ἄριστος,	ὁ σημαίνων δι´ ὀνόματος τὴν
[13]	τοῦ θεοῦ πρὸς τάξιν ἤχθη,	ἁρμοσθέντων	πάντων ἀναλογίᾳ πρὸς ἄλληλα· οὐ
[34]	ἐν μεσογαίᾳ οἰκοῦντες πρὸς πεζομαχίαν	ἁρμόττοιντο	ἂν καὶ ὅπλισιν ἢ κουφοτέραν,
[5]	καὶ ὁμολογούμενον, ἀπὸ τούτου δὲ	ἀρξάμενοι	ἐπὶ τὸ ζητούμενον κατελευσόμεθα συνθετικῷ
[5]	καὶ ἀφθάρτου ὄντος· ἀφ´ οὗ	ἀρξάμενος	ἐναργοῦς ὄντος συνθήσω τοιαύτην ἀπόδειξιν·
[11]	τόπον ἑξῆς χωρητέον ἐντεῦθέν ποθεν	ἀρξαμένους.	~Ἐπεὶ γὰρ τῶν κατὰ φύσιν
[17]	ἐνέδησαν εἰς τὴν κεφαλήν, ὥσπερ	ἄρουραν	ὑποθέντες τὸν ἐγκέφαλον, περί τε
[24]	δὲ τοῦ Λαίου τὸν Χρύσιππον	ἁρπάζοντος	ἐπιθυμία λογισμῷ μαχομένη· λέγει γὰρ
[26]	εἱμαρμένην συντελεσθήσεται· οἷον τῷ· Πάρις	ἁρπάσει	τὴν Ἑλένην, ἐπ´ αὐτῷ ὄντι,
[10]	λόγον, ἣν μικροῦ δεῖν καὶ	ἄρρητον	ἡγεῖται ὁ Πλάτων· ἐπαχθείημεν δ´
[10]	ὁ πρῶτος θεὸς ἀίδιός ἐστιν,	ἄρρητος,	αὐτοτελὴς τουτέστιν ἀπροσδεής, ἀειτελὴς τουτέστιν
[10]	φύσιν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ.	Ἄρρητος	δ´ ἐστὶ καὶ νῷ μόνῳ
[17]	ἑλιχθέντα, ἄνωθέν τε ἀπὸ στόματος	ἀρτηρία	καὶ φάρυγξ, ἡ μὲν εἰς
[17]	κεφαλὴν καθίδρυσαν, ἔνθα μυελοῦ τε	ἀρχαὶ	καὶ νεύρων καὶ κατὰ τὰς
[4]	δόξης τῆς περὶ τὰ αἰσθητὰ	ἀρχαὶ	νόησίς τε καὶ αἴσθησις. Ἡ
[14]	ψυχῇ, τὰς ἁπάντων τῶν ὄντων	ἀρχὰς	εἰκότως ἐγκατέταξεν αὐτῇ, ἵν´ ἀεὶ
[5]	ὑποθέσεως ἀνιοῦσα ἐπὶ τὰς ἀνυποθέτους	ἀρχάς.	Ἡ μὲν δὴ πρώτη τοιάδε
[7]	ἀδυνατοῦσιν ἰδεῖν, ἀγνοοῦσαι τάς τε	ἀρχὰς	καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν
[9]	τῆς ὕλης, ἔτι καὶ ἄλλας	ἀρχὰς	παραλαμβάνει, τήν τε παραδειγματικήν, τουτέστι
[34]	τοῖς μὲν τὸ βουλεύεσθαι καὶ	ἄρχειν	ἀποδίδωσι, τοῖς δὲ τὸ προπολεμεῖν
[5]	συνθήσω τοιαύτην ἀπόδειξιν· εἰ ἡ	ἀρχὴ	ἀγένητον, καὶ ἄφθαρτον, ἀρχὴ κινήσεως,
[5]	ἀρχὴ κινήσεως· εἶτα εἰ ἡ	ἀρχὴ	ἀγένητος, ὅπερ τίθενται ὡς ὁμολογούμενον,
[25]	ἀρχὴ πάσης κινήσεως καὶ γενέσεως,	ἀρχὴ	δὲ ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον· ὥστε
[5]	ἀποδείξας σκοπῶ εἰ τὸ αὐτοκίνητον	ἀρχὴ	κινήσεως· εἶτα εἰ ἡ ἀρχὴ
[5]	ἡ ἀρχὴ ἀγένητον, καὶ ἄφθαρτον,	ἀρχὴ	κινήσεως, τὸ αὐτοκίνητον, τὸ αὐτοκίνητον
[25]	ἡ ψυχή, τὸ δὲ αὐτοκίνητον	ἀρχὴ	πάσης κινήσεως καὶ γενέσεως, ἀρχὴ
[28]	Καὶ γάρ τοι τῆς ὠφελείας	ἀρχὴ	τὸ ἀγαθόν, τοῦτο δὲ ἐκ
[28]	θεοῦ εἴρηται· ἀκόλουθον οὖν τῇ	ἀρχῇ	τὸ τέλος εἴη ἂν τὸ
[10]	ἀλήθεια δέ, διότι πάσης ἀληθείας	ἀρχὴ	ὑπάρχει, ὡς ὁ ἥλιος παντὸς
[32]	ταῦτα τὰ πάθη φύσει πως	ἀρχῆθεν	ἐν ἡμῖν κινηθέντα φέρεται, τῆς
[5]	μέχρις οὗ ἂν ἐπί τινα	ἀρχὴν	ἀνυπόθετον ἔλθῃ ποιεῖ. Ἐπαγωγὴ δ´
[4]	Ὅταν οὖν φῶμεν τὴν νόησιν	ἀρχὴν	εἶναι τοῦ ἐπιστημονικοῦ λόγου, οὐχὶ
[6]	ὅλον ἐστὶ καὶ πεπερασμένον, τοῦτο	ἀρχὴν	καὶ μέσα καὶ τελευτὴν ἔχον
[6]	οὔτε τελευτὴν ἔχει· εἰ μήτε	ἀρχὴν	μήτε μέσον μήτε τελευτὴν ἔχει,
[6]	ἔχει μέρη τὸ ἕν, οὔτε	ἀρχὴν	οὔτε μέσον οὔτε τελευτὴν ἔχει·
[28]	θεός, ὥσπερ ὁ παλαιὸς λόγος,	ἀρχήν	τε καὶ τελευτὴν καὶ τὰ
[12]	μυρίαις, τῆς ἰδέας οὔσης αἰτίας	ἀρχὴν	τοῦ εἶναι ἕκαστον τοιοῦτον, οἷον
[14]	εἰς ἑπτὰ κύκλους ἐτμήθη ἐξ	ἀρχῆς	νεμηθεῖσα κατὰ διπλάσια καὶ τριπλάσια
[10]	~Ἑξῆς δὲ περὶ τῆς τρίτης	ἀρχῆς	ποιητέον τὸν λόγον, ἣν μικροῦ
[7]	αἴτια καὶ ἀνωτάτω τε καὶ	ἀρχικὰ	γνῶσις, τοῦ δὲ φυσικοῦ τὸ
[7]	ὑποθέσεων ἐπὶ τὰ πρῶτα καὶ	ἀρχικὰ	καὶ ἀνυπόθετα ἀνιέναι πέφυκεν· ὅθεν
[32]	τούτοις φόβον καὶ ἐπιθυμίαν ὡς	ἀρχικὰ	ὑπάρχοντα καὶ ἁπλᾶ. Ὅ τε
[9]	τὸ εἶδος δεξάμενος ἀνδριὰς ἔσται.	~Ἀρχικὸν	δὲ λόγον ἐπεχούσης τῆς ὕλης,
[25]	εἶναι· ἢ πῶς ἂν τὸ	ἀρχικὸν	εἶεν αἱ ἔννοιαι; ἀναμνηστικῶς οὖν
[10]	ἀλλ´ ἕκαστόν γε τούτων οὐκ	ἀρχικόν.	Καὶ ἄλλως δὲ ὕστερον γενήσεται
[10]	οὐ γὰρ ἔσται ἁπλοῦς οὐδὲ	ἀρχικός·	ὥστε ἀσώματος ἂν εἴη ὁ
[32]	δὴ καὶ φόβου μὴ ὄντων	ἀρχικῶν,	ἀνενδοιάστως συγχωρηθήσεται τὸ μηδὲ τῶν
[25]	εἴη. Τό γε μὴν αὐτοκίνητον	ἀρχικῶς	ἀεικίνητον, τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον·
[13]	πᾶν κατεχρήσατο. Πάντων δὲ τούτων	ἀρχικωτέρα	φύσις ἡ τῶν ἐπιπέδων· τῶν
[14]	καὶ ἐμφαίνει τῆς αὑτοῦ ὑποστάσεως	ἀρχικώτερόν	τι αἴτιον· καὶ τὴν ψυχὴν
[19]	δὲ γέγονε πρὸς φωνῆς γνῶσιν,	ἀρχομένη	μὲν ἀπὸ τῆς περὶ τὴν
[8]	θεωρημάτων, ἄνωθεν ἀπὸ τῶν πρώτων	ἀρχόμενοι	καὶ ἀπ´ αὐτῶν κατίοντες καὶ
[23]	σώματος ἐπὶ τῆς οἷον ἀκροπόλεως,	ἄρχον	καὶ βασιλεῦον ἀποφήναντες οἴκησίν τε
[34]	τὰς ἄλλας ἐργασίας· τοὺς δὲ	ἄρχοντας	ἀξιοῖ φιλοσόφους εἶναι καὶ θεωρητικοὺς
[34]	αὐτονομῇ, ὥστε προβουλεύειν μὲν τοὺς	ἄρχοντας	τοῦ λαοῦ, τοὺς δὲ συμμάχους
[29]	τριῶν ἀρετῶν, φρονήσεως, ἀνδρίας, σωφροσύνης·	ἄρχοντος	μὲν τοῦ λογισμοῦ, τῶν δὲ
[34]	τὴν τιμοκρατικήν, φιλοτίμων ὄντων τῶν	ἀρχόντων,	καὶ τρίτην τὴν δημοκρατικὴν καὶ
[11]	Ὁ μὲν δὴ περὶ τῶν	ἀρχῶν	λόγος τοιοῦτος ἄν τις εἴη
[7]	ἀρχὰς καὶ τὰ ἐκ τῶν	ἀρχῶν	συγκείμενα, οὐδὲν δὲ ἧττον χρησιμώταται
[8]	δὲ ταῦτα ἑπομένως περὶ τῶν	ἀρχῶν	τὲ καὶ τῶν θεολογικῶν λέγωμεν
[34]	τε ἀριστοκρατικήν, ὁπόταν οἱ ἄριστοι	ἄρχωσι.	καὶ δευτέραν τὴν τιμοκρατικήν, φιλοτίμων
[34]	φησι τὰς μὲν ἀνυποθέτους εἶναι,	ἃς	ἐν τῇ Πολιτείᾳ διεξῆλθεν· ἐν
[15]	εἰς τὴν τῶν πλανωμένων· μεθ´	ἃς	ἡ τοῦ ἀέρος ὑπάρχει, καὶ
[31]	ἔργον, τὸ δὲ ἀδικεῖσθαι πάθος	ἀσθενοῦς.	Αἰσχρὸν μὲν δὴ ἑκάτερον, τὸ
[25]	νοητῷ ἔοικε, τὸ δὲ νοητὸν	ἀσκέδαστον	τῇ φύσει καὶ ἀνώλεθρον. Καὶ
[25]	καὶ μονοειδής· οὐκοῦν ἀσύνθετος, ἀδιάλυτος,	ἀσκέδαστος·	τὸ δὲ σῶμα πᾶν τοὐναντίον
[33]	αὐτῷ παρεγγυῶν ταῦτα, δι´ ὧν	ἀσκηθεὶς	ἔσται τέλειος, τέλος δὲ αὐτοῖς
[28]	ἔθεσί τε καὶ ἀγωγῇ καὶ	ἀσκήσει	τῇ κατὰ νόμον, καὶ τὸ
[30]	αὐταῖς, ἐξ ἔθους ἐγγινόμενον καὶ	ἀσκήσεως·	καὶ ἐπεὶ οὔτε ἐπιστήμη οὔτε
[24]	τοῦ δὲ διὰ τῆς ἔθους	ἀσκήσεως.	~Τὴν δὲ ψυχὴν ἀθάνατον ἀποφαίνει
[9]	τῶν τεχνικῶν εἶναι ἰδέας, οἷον	ἀσπίδος	ἢ λύρας, οὔτε μὴν τῶν
[33]	ἔστι δὲ ἐρωτικὴ ἡ μὲν	ἀστεία,	ἡ τῆς σπουδαίας ψυχῆς, ἡ
[33]	ταύτῃ βοσκηματώδης ὑπάρχουσα· ἡ δὲ	ἀστεία	ψιλῆς τῆς ψυχῆς ἕνεκεν, ᾗ
[31]	ἀποτρίψασθαι καὶ λόγῳ καὶ ἤθεσιν	ἀστείοις	καὶ μελέτῃ. Τοσοῦτον δὲ κακὸν
[33]	ὑπάρχει οὔτε φαῦλος ὢν οὔτε	ἀστεῖος,	ὅθεν καὶ τὸν σωματοποιούμενον Ἔρωτα
[14]	καὶ τὸν ἱερὸν Ἑρμοῦ λεγόμενον	ἀστέρα	εἰς τὸν ἰσοταχῆ μὲν ἡλίῳ
[14]	σφαίρᾳ, ὃν Κρόνου τινὲς ἐπονομάζουσιν	ἀστέρα,	τὸν δὲ βραδυτῆτι δεύτερον μετὰ
[14]	Ἐδημιούργησε δὲ ὁ θεὸς καὶ	ἀστέρας	τε καὶ ἄστρα, καὶ τούτων
[14]	θεὸς καὶ ἀστέρας τε καὶ	ἄστρα,	καὶ τούτων τὰ μὲν ἀπλανῆ,
[17]	ἐκ τῶν λείων τε καὶ	ἀστραβῶν	τριγώνων, ἐξ ὧν τὰ στοιχεῖα
[16]	τῶν ὅλων δημιουργὸς ἰσαρίθμους τοῖς	ἄστροις·	ἐμβιβάσας τε ὡς εἰς ὄχημα
[16]	βιώσονται καὶ εἰς τὸ σύννομον	ἄστρον	ἀφίξονται, αἱ δὲ κρατηθεῖσαι ὑπὸ
[15]	περὶ ἣν ὁ κόσμος πολεῖται,	ἄστρον	τι καὶ αὕτη ὑπάρχουσα, μένουσα
[16]	ἐμβιβάσας τε ὡς εἰς ὄχημα	ἄστρον	τὸ σύννομον ἁπάσας νόμους τοὺς
[7]	τι τέταρτον μάθημα καὶ ἡ	ἀστρονομία,	καθ´ ἣν ἐν τῷ οὐρανῷ
[7]	πρὸς τὸ ἐναρμόνιον· καὶ ὥσπερ	ἀστρονομίᾳ	τὸν νοῦν προσέχοντες ἀπὸ τῶν
[7]	ἀκοὴν ἀναφέροντες· ὡς γὰρ πρὸς	ἀστρονομίαν	ὄμματα συνέστηκεν, οὕτως ἀκοὴ πρὸς
[28]	μουσικῆς· καὶ ἀριθμητικῆς τε καὶ	ἀστρονομίας·	καὶ γεωμετρίας, συνεπιμελουμένων ἡμῶν καὶ
[7]	ἣν ἐν τῷ οὐρανῷ θεασόμεθα	ἄστρων	τε φορὰς καὶ οὐρανοῦ καὶ
[14]	Τὰ δὲ μὴ ἀπλανῆ τῶν	ἄστρων	τῇ δυνάμει οὐχ ὅμοια. Ἥλιος
[3]	τὸ δὲ περὶ τὴν τῶν	ἄστρων	φορὰν καὶ τὰς τούτων περιόδους
[25]	καὶ ἀειδὴς καὶ μονοειδής· οὐκοῦν	ἀσύνθετος,	ἀδιάλυτος, ἀσκέδαστος· τὸ δὲ σῶμα
[27]	ᾤετο εἶναι ῥᾴδιον οὔτε εὑρόντας	ἀσφαλὲς	εἰς πάντας ἐκφέρειν· πάνυ γοῦν
[25]	καὶ ψυχή, ὡς πῦρ καὶ	ἄσφαλτος.	Καὶ ἡ θεῶν δὲ ψυχὴ
[8]	προλεαίνοντας ταῦτα καὶ ὡς ἐνδέχεται	ἀσχημάτιστα	παρέχοντας. Προσήκει δὴ καὶ τῇ
[14]	ἐντός. Ἡ μὲν γὰρ ἐκτὸς	ἄσχιστος	ἔμεινεν, ἡ δὲ ἐντὸς εἰς
[14]	ἡ μὲν περιεχομένη ὑπὸ τῆς	ἀσχίστου	μεινάσης σφαίρας ταὐτῷ παραπλησία, ἡ
[11]	ἂν ἄλλα εἴη ἢ τὰ	ἀσώματα·	παθητὰ γὰρ τὰ σώματα καὶ
[11]	ὑπάρχοντος· εἰ δὲ αἱ ποιότητες	ἀσώματοι,	καὶ τὸ δημιουργικὸν τούτων ἀσώματον.
[11]	τοῦτον τὸν τρόπον δεικνύοιντ´ ἂν	ἀσώματοι.	Πᾶν σῶμα ὑποκείμενόν ἐστιν, ἡ
[10]	ὧν ἁπάντων ἀναφαίνεται καὶ τὸ	ἀσώματον	αὐτὸ εἶναι. Ὅπερ κἀκ τούτων
[10]	ὕλης ὑπάρχοι· ὧν ἀτόπων ὄντων	ἀσώματον	αὐτὸν ὑποληπτέον· καὶ γάρ, εἰ
[8]	οὔτε σῶμα ἂν εἴη οὔτε	ἀσώματον,	δυνάμει δὲ σῶμα, ὡς καὶ
[11]	ἀσώματοι, καὶ τὸ δημιουργικὸν τούτων	ἀσώματον.	Ἔτι τὰ ποιοῦντα οὐκ ἂν
[11]	δὲ εὕροιμεν ἂν τοῦτο ἢ	ἀσώματον.	Ὁ μὲν δὴ περὶ τῶν
[11]	εἰ δὲ ἡ ποιότης ἄϋλος,	ἀσώματος	ἂν εἴη ἡ ποιότης. Εἴ
[10]	ἔσται ἁπλοῦς οὐδὲ ἀρχικός· ὥστε	ἀσώματος	ἂν εἴη ὁ θεός. Καὶ
[25]	ψυχή, καὶ ἀνώλεθρον ἂν εἴη·	ἀσώματος	γάρ ἐστιν οὐσία, ἀμετάβλητος κατὰ
[30]	μὲν μικρολογία, ἐπὶ θάτερα δὲ	ἀσωτία.	Γίνεται γὰρ ἐν τοῖς πάθεσιν
[30]	ἔχει θρασύτης πρὸς δειλίαν, καὶ	ἀσωτία	πρὸς φιλαργυρίαν, καὶ ἄλλως ἀδυνάτου
[13]	μὲν τὸ πρῶτον τοῖς ἴχνεσιν	ἀτάκτως,	εἶτα ὑπὸ τοῦ θεοῦ πρὸς
[12]	οὖν ὕλης αὐτὸν ἐδημιούργει· ἣν	ἀτάκτως	καὶ πλημμελῶς κινουμένην πρὸ τῆς
[36]	τὰ δὲ σποράδην τε καὶ	ἀτάκτως·	ὥστε μέντοι ἀπὸ τῶν εἰρημένων
[12]	τῆς οὐρανοῦ γενέσεως ἐκ τῆς	ἀταξίας	παραλαβὼν πρὸς τὴν ἀρίστην ἤγαγε
[12]	τε τούτοις ἄνοσον καὶ ἀγήρω,	ἅτε	αὐτῷ μηδενὸς προσιόντος τοῦ κηραίνειν
[7]	ἡ διαλεκτικὴ ἰσχυρότατον τῶν μαθημάτων,	ἅτε	καὶ περὶ τὰ θεῖα καὶ
[4]	τὸ βέβαιον ἔχει καὶ μόνιμον,	ἅτε	περὶ τῶν βεβαίων καὶ μονίμων
[10]	ἄρα λῆγον. Ἄνθρωποι μὲν δὴ	ἅτε	τοῦ τῆς αἰσθήσεως πάθους ἐμπιπλάμενοι,
[3]	περὶ τὸ ἐνθύμημα, ὃ καλεῖται	ἀτελὴς	συλλογισμός, καὶ προσέτι τὰ σοφίσματα·
[7]	οὕτω μετίοιμεν ταῦτα τὰ μαθήματα,	ἀτελής	τε καὶ ἀνόνητος καὶ οὐδενὸς
[27]	τὰ λεγόμενα κακὰ εἶναι οἷον	ἀτιμίαι	καὶ φυγαὶ καὶ θάνατοι συμβαίνωσι·
[10]	ἐπὶ τὸ βέλτιον· ἄμφω δὲ	ἄτοπα·	ἐξ ὧν ἁπάντων ἀναφαίνεται καὶ
[10]	αὐτῶν δύσφραστον δή τινα τρόπον·	ἄτοπον	δὲ τὸν θεὸν ἐξ ὕλης
[10]	καὶ μεταβλητός· ἕκαστον δὲ τούτων	ἄτοπον	ἐπ´ αὐτοῦ. ~Καὶ μὴν καὶ
[10]	εἰ ἐξ ὕλης ὑπάρχοι· ὧν	ἀτόπων	ὄντων ἀσώματον αὐτὸν ὑποληπτέον· καὶ
[11]	ἔσται ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ,	ἀτοπωτάτου	τούτου ὑπάρχοντος· εἰ δὲ αἱ
[4]	ἐστι παντελῶς ἄληπτός τε καὶ	ἀτρεκής,	ὁ δὲ κατὰ τὴν τῶν
[11]	οὕτως ἀναγκαῖόν τι εἶναι καὶ	ἀτρεκῶς	ποιητικόν· οὐκ ἄλλο δὲ εὕροιμεν
[9]	καὶ ταῦτα αἰώνιά τε καὶ	ἄτρεπτα·	εἰ δὲ τοῦτο, εἰσὶν αἱ
[16]	ἀπὸ τῆς πρώτης ὕλης μόρια	ἄττα	πρὸς ὡρισμένους χρόνους, ὡς εἰς
[5]	καὶ εἰς τὸ παθητικόν, καὶ	αὖ	πάλιν τὸ παθητικὸν εἴς τε
[9]	εἰσὶν αἱ ἰδέαι μέτρα τινὰ	ἄϋλα	ὑπάρχουσαι. Ἔτι γε μὴν εἰ
[26]	δυνάμει ῥηθήσεται καὶ γραμματικὸς καὶ	αὐλητὴς	καὶ τέκτων, ἔσται δὲ τὸ
[11]	ἡ ὕλη ἄποιος, τὴν ποιότητα	ἄϋλον	εἶναι· εἰ δὲ ἡ ποιότης
[11]	εἶναι· εἰ δὲ ἡ ποιότης	ἄϋλος,	ἀσώματος ἂν εἴη ἡ ποιότης.
[9]	παρ´ ἑτέρου τινὸς κρείττονος, καὶ	ἀΰλου,	τῶν μέτρων ὀφείλει τυγχάνειν· τὸ
[2]	ἀλλ´ ἀεὶ ταύτην τρέφειν καὶ	αὔξειν,	ὡς ἑπόμενον δὲ καὶ ἐπὶ
[7]	χρησιμωτάτη· μετὰ γὰρ τὴν δευτέραν	αὔξησιν	ἀκόλουθος ἡ καθ´ αὑτὴν θεωρία
[7]	ἡ καθ´ αὑτὴν θεωρία τρίτην	αὔξησιν	ἔχουσα· χρήσιμον δὲ ὥσπερ τι
[19]	διαφοραὶ ἑπτά· γλυκύς, ὀξύς, στρυφνός,	αὐστηρός,	ἁλμυρός, δριμύς, πικρός· τούτων δὲ
[19]	τοὺς δ´ ἧττον τοῦτο ἐργαζομένους	αὐστηρούς.	Ἁπτικὴν δ´ εἶναι δύναμιν κατεσκευασμένην
[10]	τὸ νοεῖσθαι, φωτίζων τὴν περὶ	αὐτὰ	ἀλήθειαν. Τρίτη δὲ νόησις τοιαύτη
[32]	παθόντες ταῦτα, εἰ κρίσεσι τὰ	αὐτὰ	ἦν· ταύτας γὰρ ἀποβάλλομεν καταγνόντες
[27]	αὐτοῖς χρωμένοις· ἔσθ´ ὅτε δὲ	αὐτὰ	καὶ θνητὰ ὠνόμαζεν ἀγαθά. Τὴν
[35]	περὶ τὰ ἀεὶ κατὰ τὰ	αὐτὰ	καὶ ὡσαύτως ἔχοντα καταγίνεται, ὁ
[11]	καὶ οὐκ ἀεὶ κατὰ τὰ	αὐτὰ	καὶ ὡσαύτως ἔχοντα, οὐδὲ μόνιμα
[35]	παρέπεται· ὡς εἰ μὴ καὶ	αὐτὰ	μετελάμβανε τοῦ μὴ ὄντος, οὐκ
[31]	τινὰ ἐπὶ κακὰ βουλόμενον ἔχειν	αὐτά,	οὔτε ἐλπίδι ἀγαθοῦ οὔτε φόβῳ
[2]	εἰδῇ κακῶς διοικούμενα πρὸς τινῶν	αὐτά,	περιστατικὰ μὲν οὕτως ἡγούμενος τὸ
[7]	μουσικῆς δὲ ἐπιμελησόμεθα, ἐπὶ τὰ	αὐτὰ	τὴν ἀκοὴν ἀναφέροντες· ὡς γὰρ
[6]	ἀλλήλους τὰ πράγματα καὶ διακρίνομεν	αὐτά,	ὥστε εἶναι τὸ ὄνομα διδασκαλικόν
[25]	ἄμεσα ἐναντία καὶ μὴ καθ´	αὑτὰ	ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς πέφυκεν ἐξ
[30]	δὲ τὰς ἐν τῷ παθητικῷ.	Αὗται	γὰρ πράττουσι τὰ καλὰ κατὰ
[1]	γὰρ καὶ ταῦτα τὸν φιλόσοφον.	Αὗται	δὲ αἱ εὐφυΐαι παιδείας μὲν
[33]	λεγομένη πολιτικὴ καὶ ἡ ἑταιρική,	αὗται	δὲ οὐκ ἀεὶ ἔχουσι τὸ
[30]	τὸν ὑπὸ τῆς φρονήσεως ἐνδιδόμενον	αὐταῖς,	ἐξ ἔθους ἐγγινόμενον καὶ ἀσκήσεως·
[16]	ἁπάσας νόμους τοὺς εἱμαρμένους εἶπεν	αὐταῖς	νομοθέτου τρόπον, ὅπως αὐτὸς ἀναίτιος
[16]	εἰς θηρίων φύσιν· τέλος δὲ	αὐταῖς	τῶν πόνων ἔσται τὸ νικῆσαι
[30]	κατὰ λόγον, οὐ τὸν ἐν	αὑταῖς·	οὐ γὰρ ἔχουσιν· ἀλλὰ κατὰ
[6]	θέσιν τὴν ὁποιάνποτε τοῦ ὀνόματος	αὐτάρκη	εἶναι καὶ ἀποχρῶσαν πρὸς ὀρθότητα,
[27]	καλὸν ἀγαθόν, καὶ τὴν ἀρετὴν	αὐτάρκη	πρὸς εὐδαιμονίαν, καὶ διότι μὲν
[12]	μηδενὸς προσιόντος τοῦ κηραίνειν πεφυκότος,	αὐτάρκη	τε καὶ οὐδενὸς ἔξωθεν δεόμενον·
[33]	διαφέρουσαι· τὸ δ´ εἶναι τρεῖς	αὐτὰς	δηλοῦσι μάλιστα οἱ σκοποὶ διαφέροντες
[8]	τιθήνης λόγον ἐπέχουσαν τῷ φέρειν	αὐτὰς	καὶ ἀναδέχεσθαι μὲν αὐτὴν πάντα
[30]	κατὰ τὴν ὁμοιότητα τὴν πρὸς	αὐτάς.	Οὕτω γοῦν καὶ στρατιώτας ἀνδρείους
[25]	ψυχὰς λόγῳ ἠκολούθησε τὸ εἰσκρίνεσθαι	αὐτὰς	τοῖς σώμασι, παρεμφυομένας ταῖς τῶν
[27]	τὰς ἀρετὰς ἡγεῖτο εἶναι δι´	αὑτὰς	αἱρετάς, ὡς ἀκόλουθόν γε ληπτέον
[17]	νεῦρα ἐξ ὀστοῦ καὶ σαρκός·	αὐτὴ	δὲ ἡ σὰρξ ἐγένετο ἔκ
[10]	τε ὕλης καὶ τοῦ σὺν	αὐτῇ	εἴδους, ὅπερ ἐξομοιοῦται ταῖς ἰδέαις
[26]	τάδε τινὰ πράξῃ, τάδε τινὰ	αὐτῇ	ἕψεται. Ἀδέσποτον οὖν ἡ ψυχὴ
[14]	τῶν ὄντων ἀρχὰς εἰκότως ἐγκατέταξεν	αὐτῇ,	ἵν´ ἀεὶ τῶν ὑποπιπτόντων ἕκαστον
[25]	μεθύει, πρὸς δὲ τῷ νοητῷ	αὐτὴ	καθ´ αὑτὴν γινομένη καθίσταται καὶ
[29]	δὲ χρήματος τῆς ἀρετῆς ὑπαρχούσης,	αὐτὴ	μέν ἐστι διάθεσις ψυχῆς τελεία
[26]	οὖν ἡ ψυχὴ καὶ ἐπ´	αὐτῇ	μὲν τὸ πρᾶξαι ἢ μή,
[23]	θνητὰ γένη δημιουργοῦντες θεοὶ δύο	αὐτῇ	προσέθεσαν μέρη θνητά· ὡς δὲ
[3]	πράξει τῶν καλῶν, καὶ ἐν	αὐτῇ	τῇ τοῦ λόγου θεωρίᾳ· καλεῖται
[10]	ὅπερ ἐστὶν ἡ νόησις, παρέχει	αὐτῇ	τὸ νοεῖν καὶ τοῖς νοητοῖς
[25]	θεῶν δὲ ψυχὴ κέκτηται καὶ	αὐτὴ	τό τε κριτικόν, ὃ καὶ
[12]	τοῦ εἶναι ἕκαστον τοιοῦτον, οἷον	αὐτὴ	ὑπάρχει· ἀναγκαῖον καὶ τὸ κάλλιστον
[7]	ἕνεκα μετίῃ γεωμετρίαν, ἀλλὰ προσχρώμενος	αὐτῇ	ὡς ἐπὶ τὸ ὂν ἀεὶ
[33]	τῆς συνισταμένης κατ´ εὔνοιαν ἀντίστροφον·	αὕτη	δὲ ὑφίσταται, ὅταν ἐπίσης ἑκάτερος
[4]	ἐνέργεια θεωροῦντος τὰ πρῶτα νοητά·	αὕτη	διττὴ ἔοικεν εἶναι, ἡ μὲν
[3]	τὸν λόγον διαλεκτική. Διαιρεῖται δὲ	αὕτη	εἴς τε τὸ διαιρετικὸν καὶ
[10]	ἑαυτοῦ νοήματα ἀεὶ νοοίη, καὶ	αὕτη	ἡ ἐνέργεια αὐτοῦ ἰδέα ὑπάρχει.
[33]	εὖ πράττειν. Ἡ δὲ ἰσότης	αὕτη	οὐκ ἄλλως σώζεται ἢ κατὰ
[7]	τοῦ μαθηματικοῦ θεωρία ἐπὶ κεφαλαίων.	Αὕτη	τοίνυν καὶ πρὸς ὀξύτητα διανοίας
[15]	κόσμος πολεῖται, ἄστρον τι καὶ	αὕτη	ὑπάρχουσα, μένουσα δὲ διὰ τὸ
[8]	μὲν αὐτὴν πάντα τὰ εἴδη,	αὐτὴν	δὲ καθ´ αὑτὴν ἄμορφόν τε
[6]	αὐτῆς τὸ προσῆκον ἔργον, τέκτονος	αὐτὴν	δημιουργήσαντος, οὕτω καὶ ὁ διαλεκτικός,
[25]	τοῦ περιπεσεῖν σώματι, πιθανώτατον ἀίδιον	αὐτὴν	εἶναι, οὐ γὰρ οἷόν τέ
[31]	αὐτὸν κατὰ ἀδικίαν τοῦ ἔχειν	αὐτὴν	ἠρεμοῦσαν. Καίτοι δὲ ἀκουσίων ὄντων
[25]	οἷόν τέ τι τὸ φθεροῦν	αὐτὴν	νοῆσαι. Εἴ γε μὴν αἱ
[33]	τε καὶ διάπυροι· κτήσεται δὲ	αὐτὴν	ὁ κτώμενος οὐ θρύπτων οὐδ´
[31]	μὲν οὐχ ὡς ἐπὶ κακίαν	αὐτὴν	ὁρμήσει, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἀγαθόν·
[8]	φέρειν αὐτὰς καὶ ἀναδέχεσθαι μὲν	αὐτὴν	πάντα τὰ εἴδη, αὐτὴν δὲ
[14]	περικαλύψαι, ὥστε ὅλῳ τῷ κόσμῳ	αὐτὴν	παρεκτεῖναι καὶ τοῦτον τὸν τρόπον
[14]	μέσου ἐπὶ τὰ πέρατα, συνέβη	αὐτὴν	τὸ σῶμα τοῦ κόσμου κύκλῳ
[14]	τόν τε νοῦν αὐτῆς καὶ	αὐτὴν	ὥσπερ ἐκ κάρου τινὸς βαθέος
[8]	τὰ εἴδη, αὐτὴν δὲ καθ´	αὑτὴν	ἄμορφόν τε ὑπάρχειν καὶ ἄποιον
[25]	δὲ τῷ νοητῷ αὐτὴ καθ´	αὑτὴν	γινομένη καθίσταται καὶ ἠρεμεῖ· πρὸς
[4]	τὸν αὐτῆς τῆς ψυχῆς πρὸς	αὑτὴν	διάλογον, λόγον δὲ τὸ ἀπ´
[9]	κόσμον παράδειγμα, ὡς δὲ πρὸς	αὑτὴν	ἐξεταζομένη οὐσία. Καθόλου γὰρ πᾶν
[7]	δευτέραν αὔξησιν ἀκόλουθος ἡ καθ´	αὑτὴν	θεωρία τρίτην αὔξησιν ἔχουσα· χρήσιμον
[25]	τὴν ζωὴν ἀεὶ ἐνεργοῦσαν καθ´	αὑτήν.	Ὅτι μὲν οὖν αἱ λογικαὶ
[10]	εἰς ἑαυτὸν ἐπιστρέψας, τοῦ νοῦ	αὐτῆς	αἴτιος ὑπάρχων· ὃς κοσμηθεὶς ὑπὸ
[4]	τοῦτο νόησις ἐκαλεῖτο, γενομένης δὲ	αὐτῆς	ἐν σώματι ἡ τότε λεγομένη
[23]	θνητῆς ἀναπιμπλάμενον ᾖ τὸ θεῖον	αὐτῆς	καὶ ἀθάνατον, κατῴκισαν ἐπὶ τοῦ
[14]	πρὸς αὑτὸν τόν τε νοῦν	αὐτῆς	καὶ αὐτὴν ὥσπερ ἐκ κάρου
[29]	ἄλλους· τὰ δὲ ἐν εἴδει	αὐτῆς·	λογικαὶ δὴ καὶ αἱ περὶ
[23]	καὶ αὐτοῖς δὲ τοῖς θνητοῖς	αὐτῆς	μέρεσιν οἴκησιν ἄλλην ἄλλῳ ἀπένειμαν.
[25]	τῆς νοητῆς φύσεως, μήτε τῆς	αὐτῆς	οὐσίας εἶναι ταῖς λογικαῖς, θνητάς
[14]	τῇ ψυχῇ δυνάμεων τὴν διδασκαλίαν	αὐτῆς	πεποίηται. Ἐπεὶ γὰρ ἕκαστα τῶν
[4]	σώματι γενέσθαι τὴν ψυχήν, θεωρούσης	αὐτῆς	τὰ νοητά, ἡ δὲ μετὰ
[4]	τὴν δὲ διάνοιάν φησι τὸν	αὐτῆς	τῆς ψυχῆς πρὸς αὑτὴν διάλογον,
[33]	συνίσταται τῆς ψυχῆς· θεωρήματα δ´	αὐτῆς	τὸ γνῶναί τε τὸν ἀξιέραστον
[6]	χρήσαιτ´ ἂν ὑφαντικὸς ἀνήρ, εἰδὼς	αὐτῆς	τὸ προσῆκον ἔργον, τέκτονος αὐτὴν
[24]	καὶ κατὰ λόγον τὰ μέρη	αὐτῆς	τόποις ἰδίοις διανενέμηται, μάθοιμεν ἂν
[10]	Πλάτων· ἐπαχθείημεν δ´ ἂν περὶ	αὐτῆς	τοῦτον τὸν τρόπον. Εἰ ἔστι
[14]	συνέχειν, κρατεῖν μέντοι τὰ ἐκτὸς	αὐτῆς	τῶν ἐντός. Ἡ μὲν γὰρ
[14]	τοῖς ἔργοις καὶ τὴν οὐσίαν	αὐτῆς	ὑποστησώμεθα. Λέγων οὖν εἶναί τινα
[2]	λέγεται, καὶ τοῦτο τὸ πάθημα	αὐτῆς	φρόνησις ὠνόμασται, ὅπερ οὐχ ἕτερον
[7]	περὶ τὸ ὄν, ὕπαρ δὲ	αὐτὸ	ἀδυνατοῦσιν ἰδεῖν, ἀγνοοῦσαι τάς τε
[8]	ἐκείνων τῶν εἰδῶν, ἃ δεῖ	αὐτὸ	δέξασθαι· ὁρῶμεν δὲ καὶ τοὺς
[10]	ἁπάντων ἀναφαίνεται καὶ τὸ ἀσώματον	αὐτὸ	εἶναι. Ὅπερ κἀκ τούτων ἀποδειχθήσεται·
[5]	χρῆσθαι δεῖ ὑπὲρ τοῦ διαγινώσκειν	αὐτὸ	ἕκαστον ὅ ἐστι κατὰ τὴν
[5]	τοιαύτη· ὁ ζητῶν τι ὑποτίθεται	αὐτὸ	ἐκεῖνο, εἶτα τῷ ὑποτεθέντι σκοπεῖ
[35]	βιάζοιτο, περιτραπήσεται διὰ τὸ μάχην	αὐτὸ	ἐν ἑαυτῷ περιέχειν. Ἔστι δὲ
[32]	ἡδονῆς, οὐθετέρῳ ἐκείνων ὂν τὸ	αὐτό,	ἐν ᾧ καὶ τὸν πλείω
[23]	ἥπατος χάριν, ὅπως καθαίρῃ τε	αὐτὸ	καὶ παρέχῃ λαμπρόν· τὰς γοῦν
[24]	ἐναντιουμένων πρὸς ἄλληλα περὶ τὸ	αὐτὸ	κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον δυναμένων
[5]	περὶ τῶν συμβεβηκότων· ἐπισκοπεῖ δὲ	αὐτὸ	μὲν ὅ ἐστιν ἕκαστον ἢ
[27]	οἷς συνῳδόν ἐστι τὸ λέγειν,	αὐτὸ	μόνον εἶναι τὸ καλὸν ἀγαθόν,
[16]	πρὸς ὡρισμένους χρόνους, ὡς εἰς	αὐτὸ	πάλιν ἀποδοθησόμενα, ἐδημιούργουν τὰ θνητὰ
[7]	κατὰ τὴν γεωμετρίαν ἐπιτηδειότατον καὶ	αὐτὸ	πρὸς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ γνῶσιν,
[14]	χρόνος συμπεραιοῦται ὁπόταν ἐπὶ τὸ	αὐτὸ	σημεῖον πάντες οἱ πλανῆται ἐλθόντες
[10]	πέλαγος τοῦ καλοῦ, μεθ´ ὃ	αὐτὸ	τὸ ἀγαθὸν νοεῖ καὶ τὸ
[17]	λευκῆς πῃ δὲ πελιᾶς, πρὸς	αὐτὸ	τὸ εὔχρηστον τῷ σώματι. Ἐκ
[34]	τε μυρία καὶ δὴ καὶ	αὐτὸ	τοῦτο, εἴτε πολεμητέον, εἴτε μή.
[5]	ἀθάνατός ἐστιν ἡ ψυχή, ὑποθέμενος	αὐτὸ	τοῦτο, ζητῶ εἰ ἀεικίνητος, καὶ
[5]	οὕτω μετιόντες εὕρωμεν λοιπὸν τὸ	αὐτὸ	τοῦτο καλόν. Τὸ δὲ δεύτερον
[4]	ἐν σώματι γενέσθαι τὴν ψυχὴν	αὐτὸ	τοῦτο νόησις ἐκαλεῖτο, γενομένης δὲ
[8]	καὶ μορφάς, εἰ μὴ ἄποιον	αὐτὸ	ὑπάρχοι καὶ ἀμέτοχον ἐκείνων τῶν
[24]	ἀλλήλοις, οὔτε αὐτοῦ τινὸς πρὸς	αὑτὸ	μάχεσθαι δυναμένου οὔτε τῶν ἐναντιουμένων
[10]	ἂν εἴη ὁ θεός. Καὶ	αὐτόθεν	δέ· εἰ σῶμά ἐστιν, ἐξ
[16]	ὑπ´ αὐτοῦ πλασθέντα ἀθάνατα γένοιτο.	Αὐτοὶ	δὴ δανεισάμενοι ἀπὸ τῆς πρώτης
[32]	ἂν σύμμετρα ὑπάρχῃ· προσελθούσης δὲ	αὐτοῖς	ἀμετρίας, ἡμαρτημένα ὑπάρξει. Τοιαῦτά ἐστιν
[23]	ὑπηρεσίαν ὡς ὄχημα προσφύσαντες, καὶ	αὐτοῖς	δὲ τοῖς θνητοῖς αὐτῆς μέρεσιν
[27]	καλὰ τῶν μὲν πάλαι θαυμασθέντων	αὐτοῖς	καταφρονῆσαι, τῆς δὲ τούτων θεωρίας
[33]	ἀσκηθεὶς ἔσται τέλειος, τέλος δὲ	αὐτοῖς	τὸ ἀντὶ ἐραστοῦ καὶ ἐρωμένου
[18]	τὰ φωσφόρα ὄμματα καθεῖρξαν ἐν	αὐτοῖς	τοῦ πυρὸς τὸ φωτοειδές, ὅπερ
[27]	πρὸς κακοῦ γινόμενα τοῖς φαύλως	αὐτοῖς	χρωμένοις· ἔσθ´ ὅτε δὲ αὐτὰ
[17]	συνδέσεις, διὰ δὲ σαρκὸς σκέπη	αὐτοῖς	ὥσπερ ἐπιπλασσομένης πῃ μὲν λευκῆς
[5]	τοῦτο ἀποδείξας σκοπῶ εἰ τὸ	αὐτοκίνητον	ἀρχὴ κινήσεως· εἶτα εἰ ἡ
[25]	δὲ ἡ ψυχή, τὸ δὲ	αὐτοκίνητον	ἀρχὴ πάσης κινήσεως καὶ γενέσεως,
[25]	ἂν εἴη. Τό γε μὴν	αὐτοκίνητον	ἀρχικῶς ἀεικίνητον, τὸ δὲ τοιοῦτον
[25]	ἀεικίνητον, τὸ δὲ τοιοῦτον ἀθάνατον·	αὐτοκίνητον	δὲ ἡ ψυχή, τὸ δὲ
[25]	αὐτοῦ γε κράματος ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι.	Αὐτοκίνητον	δέ φησι τὴν ψυχήν, ὅτι
[5]	ἀρχὴ κινήσεως, τὸ αὐτοκίνητον, τὸ	αὐτοκίνητον	δὲ ψυχή, ἄφθαρτος ἄρα καὶ
[5]	ἀποδείξας ζητῶ εἰ τὸ ἀεικίνητον	αὐτοκίνητον,	καὶ πάλιν τοῦτο ἀποδείξας σκοπῶ
[5]	καὶ ἄφθαρτον, ἀρχὴ κινήσεως, τὸ	αὐτοκίνητον,	τὸ αὐτοκίνητον δὲ ψυχή, ἄφθαρτος
[12]	ἣν ἀφομοιωθέντα ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ	αὐτὸν	ἀπειργάσθαι κατὰ θαυμασιωτάτην πρόνοιαν καὶ
[14]	κόσμος καὶ νοερόν· ἄριστον γὰρ	αὐτὸν	βουλόμενος ποιῆσαι ὁ θεὸς ἀκολούθως
[23]	περὶ τὸ ἧπαρ διαφθορὰς εἰς	αὐτὸν	δέχεσθαι. ~Ὅτι δὲ τριμερής ἐστιν
[12]	Ἐκ τῆς πάσης οὖν ὕλης	αὐτὸν	ἐδημιούργει· ἣν ἀτάκτως καὶ πλημμελῶς
[1]	πρὸς δικαιοσύνην δὲ πεφυκέναι χρὴ	αὐτόν,	εἴγε καὶ πρὸς ἀλήθειαν καὶ
[33]	κτήσασθαι καὶ χρήσασθαι· ἐπικρίνει δὲ	αὐτὸν	ἐκ τῶν προθέσεων αὐτοῦ καὶ
[14]	ὁ θεὸς ἀκολούθως καὶ ἔμψυχον	αὐτὸν	ἐποίησε καὶ νοερόν· τό τε
[27]	ἀκόλουθόν γε ληπτέον τῷ μόνον	αὐτὸν	ἡγεῖσθαι τὸ καλὸν ἀγαθόν· καὶ
[12]	τὸν εἰκότα λόγον ἐκ γῆς	αὐτὸν	καὶ πυρὸς ἐποίησεν· ἐπεὶ δὲ
[31]	κακὸν ἂν τυγχάνοι τὸ ἐνεργεῖν	αὐτὸν	κατὰ ἀδικίαν τοῦ ἔχειν αὐτὴν
[29]	καὶ ἀφροσύνης τοῦτο πάσχειν φησὶν	αὐτὸν	ὁ Πλάτων· ὥστε οὐκ ἂν
[30]	οὐκ ἂν εἶεν περὶ τὸν	αὐτόν.	Οὕτω γὰρ ἔχει θρασύτης πρὸς
[26]	ὁ Λάϊος καὶ τὸ φῦσαι	αὐτὸν	παῖδα, καθείμαρται δὲ τὸ ἑπόμενον.
[12]	ἑκάστου γὰρ ὅλου τῶν τεττάρων	αὐτὸν	στοιχείων ἐγέννησε, πυρός τε παντὸς
[14]	παρεκτεῖναι καὶ τοῦτον τὸν τρόπον	αὐτὸν	συνδεῖν τε καὶ συνέχειν, κρατεῖν
[1]	ὅσα δύναται προσοικειοῦν καὶ προσάγειν	αὐτὸν	τῇ γνώσει τῆς νοητῆς οὐσίας
[10]	ὑπάρχοι· ὧν ἀτόπων ὄντων ἀσώματον	αὐτὸν	ὑποληπτέον· καὶ γάρ, εἰ σῶμά
[24]	περὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τὸν	αὐτὸν	χρόνον δυναμένων συστῆναι. Ὁρᾶται δέ
[14]	ποιεῖν, ἐγείρων καὶ ἐπιστρέφων πρὸς	αὑτὸν	τόν τε νοῦν αὐτῆς καὶ
[34]	τὸ τηνικάδε, ὅταν ἕκαστον μέρος	αὐτονομῇ,	ὥστε προβουλεύειν μὲν τοὺς ἄρχοντας
[16]	εἶπεν αὐταῖς νομοθέτου τρόπον, ὅπως	αὐτὸς	ἀναίτιος ᾖ· ὅτι τὰ πάθη
[15]	τοῦ τε παντὸς ὑπάρχει ποιητὴς	αὐτὸς	καὶ τῶν θεῶν τε καὶ
[30]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ	αὐτὸς	λόγος. Ἐπεὶ οὖν τὸ μὲν
[30]	δὲ πείθονται αὐτῷ· ὁ δὲ	αὐτὸς	λόγος καὶ ἐπὶ στρατιώτου καὶ
[33]	ψυχῆς. Ὁ δὲ ἀξιέραστος καὶ	αὐτὸς	μέσος τις ὑπάρχει οὔτε φαῦλος
[6]	καλῶς· οὕτω γάρ τοι καὶ	αὐτὸς	ὁ ὀνοματοθέτης καλῶς ἂν χρήσαιτο
[10]	καὶ τὰ ὁρώμενα, οὐκ ὢν	αὐτὸς	ὄψις, παρέχων δὲ τῇ μὲν
[10]	αἴτιος ὤν· καλὸν δέ, ὅτι	αὐτὸς	τῇ ἑαυτοῦ φύσει τέλεόν ἐστι
[10]	σύμπαντος οὐρανοῦ. Ἐνεργεῖ δὲ ἀκίνητος,	αὐτὸς	ὢν εἰς τοῦτον, ὡς καὶ
[9]	νοήσεις θεοῦ αἰωνίους τε καὶ	αὐτοτελεῖς.	Ὅτι δέ εἰσιν αἱ ἰδέαι,
[10]	πρῶτος θεὸς ἀίδιός ἐστιν, ἄρρητος,	αὐτοτελὴς	τουτέστιν ἀπροσδεής, ἀειτελὴς τουτέστιν ἀεὶ
[4]	αἰσθητῷ τινι πρῶτον καὶ ἀπ´	αὐτοῦ	αἴσθησις ἡμῖν γένηται καὶ ἀπὸ
[25]	εἴη καὶ ἡ ἀνθρωπίνη. τοῦ	αὐτοῦ	γε κράματος ἀμφότεραι μεταλαβοῦσαι. Αὐτοκίνητον
[14]	ὅπως ἀποβλέπουσα πρὸς τὰ νοητὰ	αὐτοῦ	δέχηται τὰ εἴδη καὶ τὰς
[6]	ἔσται ῥήτωρ καὶ ἡ ῥητορικὴ	αὐτοῦ,	δικαίως ἂν λέγοιτο ἐπιστήμη τοῦ
[36]	ἐξ ἀκολουθίας καὶ τῶν λοιπῶν	αὐτοῦ	δογμάτων γενέσθαι.
[13]	τυγχάνει. Τὸ μὲν γὰρ σῶμα	αὐτοῦ	ἐκ πυρὸς γέγονε καὶ γῆς
[4]	φυσικὴ ἔννοια, καλεῖται δὲ ὑπ´	αὐτοῦ	ἡ φυσικὴ ἔννοια καὶ ἐπιστήμη
[10]	νοοίη, καὶ αὕτη ἡ ἐνέργεια	αὐτοῦ	ἰδέα ὑπάρχει. Καὶ μὴν ὁ
[10]	μὲν οὖν ὑφ´ ἑτέρου, ἐκεῖνο	αὐτοῦ	ἰσχυρότερον ἔσται, εἰ δὲ ὑφ´
[10]	ἕκαστον δὲ τούτων ἄτοπον ἐπ´	αὐτοῦ.	~Καὶ μὴν καὶ αἱ ποιότητες
[33]	δὲ αὐτὸν ἐκ τῶν προθέσεων	αὐτοῦ	καὶ ὁρμῶν, εἰ εὐγενεῖς, εἰ
[12]	ἀριθμοῖς πρέπουσι τὰ μέρη κοσμήσας	αὐτοῦ	καὶ σχήμασιν, ὥστε διακρῖναι ὅπως
[5]	καὶ θεωρεῖν τίνα ἐστὶ πρότερα	αὐτοῦ,	καὶ ταῦτα ἀποδεικνύειν ἀπὸ τῶν
[27]	τῷ ζῆν ἐφίεντο τῆς ἐπιστήμης	αὐτοῦ	καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν αὐτοῦ προετίμων,
[10]	αὐτῷ νοητὸν ὑποκεῖσθαι, οὐδὲν δὲ	αὐτοῦ	κάλλιον· ἑαυτὸν ἂν οὖν καὶ
[6]	πολλοῖς βιβλίοις εὑρήσομεν ἐρωτωμένους ὑπ´	αὐτοῦ,	μάλιστα δ´ ἐν τῷ Παρμενίδῃ
[10]	τὸ σημεῖον. Δευτέρα δέ ἐστιν	αὐτοῦ	νόησις ἡ κατὰ ἀναλογίαν οὕτω
[10]	κινεῖται. Ἔσται δὴ πρώτη μὲν	αὐτοῦ	νόησις ἡ κατὰ ἀφαίρεσιν τούτων,
[10]	γὰρ τοῦτο κατὰ τὴν ἔννοιαν	αὐτοῦ)	οὔτε ποιόν (οὐ γὰρ ποιωθέν
[16]	τούτων ποίησιν, ὅπως μὴ ὑπ´	αὐτοῦ	πλασθέντα ἀθάνατα γένοιτο. Αὐτοὶ δὴ
[27]	ἐπιστήμης αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν	αὐτοῦ	προετίμων, ἀφ´ ἧς ὥσπερ τι
[27]	ἡμέτερον ἀγαθόν, εἴ τις ἀκριβῶς	αὐτοῦ	τὰ συγγράμματα ἀναλάβοι, ἐτίθετο ἐν
[17]	σώματι αὐτοῦ τὴν ψυχὴν δεσπόσουσαν	αὐτοῦ,	ταύτης τὸ ἡγεμονικὸν κατὰ λόγον
[17]	ἄνθρωπον καὶ ἐνδήσαντες τῷ σώματι	αὐτοῦ	τὴν ψυχὴν δεσπόσουσαν αὐτοῦ, ταύτης
[27]	δὲ τῶν ἐν ἡμῖν ἐφικνεῖσθαι	αὐτοῦ	τῆς ὁμοιότητος νοῦν καὶ λόγον,
[24]	Εὑρίσκεται γὰρ μαχόμενα ἀλλήλοις, οὔτε	αὐτοῦ	τινὸς πρὸς αὑτὸ μάχεσθαι δυναμένου
[10]	τὸ μὴ εἶναι πρότερόν τι	αὐτοῦ·	τὸ γὰρ μέρος καὶ τὸ
[9]	ὡς μὲν πρὸς θεὸν νόησις	αὐτοῦ,	ὡς δὲ πρὸς ἡμᾶς νοητὸν
[14]	τὸν κόσμον, οὐχ οὕτως ἀκουστέον	αὐτοῦ,	ὡς ὄντος ποτὲ χρόνου, ἐν
[10]	Εἰ γὰρ ἀλλοιωθήσεται, ἢ ὑφ´	αὑτοῦ	ἢ ὑφ´ ἑτέρου· εἰ μὲν
[16]	καὶ τὸ πεζόν, τοῖς ἐκγόνοις	αὑτοῦ	θεοῖς ἐπέταξε τὴν τούτων ποίησιν,
[14]	γενέσει ἐστὶ καὶ ἐμφαίνει τῆς	αὑτοῦ	ὑποστάσεως ἀρχικώτερόν τι αἴτιον· καὶ
[34]	γὰρ οὕτως κατὰ τρόπον διοικήσειν	αὐτοὺς	πάντα· οὐ γάρ ποτε κακῶν
[26]	γεννωμένων, ἀπείρων δὲ τῶν περὶ	αὐτοὺς	συμβαινόντων· ἐπεὶ καὶ τὸ ἐφ´
[6]	τὸ τρίτον οὕτως ἐν τῷ	αὐτῷ	βιβλίῳ· τὸ μετέχον σχήματος ποιόν
[29]	ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ καὶ πειθηνίων	αὐτῷ	γεγενημένων, ὅθεν καὶ ἀντακολουθεῖν ἡγητέον
[12]	δὲ τὰς λοιπὰς κινήσεις μόνην	αὐτῷ	δέδωκε τὴν κυκλοφορητικήν, νοῦ καὶ
[23]	ὀνείρων μαντικήν· ἐμφαίνεσθαι γὰρ ἐν	αὐτῷ	διὰ τὸ λεῖον καὶ πυκνὸν
[27]	καὶ δὴ ἐν πλείστοις τοῦτο	αὐτῷ	ἐπιδέδεικται καὶ μάλιστα ἐν ὅλῃ
[6]	ἐστιν ἢ θέσει, ἀρέσκει δὲ	αὐτῷ,	θέσει ὑπάρχειν τὴν ὀρθότητα τῶν
[1]	καὶ πρὸς σωφροσύνην, προσεῖναι δὲ	αὐτῷ	καὶ εὐμάθειαν καὶ μνήμην· εἰδοποιεῖ
[6]	ὀνοματοθέτου θέντος τοὔνομα, χρήσαιτ´ ἂν	αὐτῷ	κατὰ τρόπον καὶ προσφόρως. Καὶ
[12]	μεσότης— σφαιροειδὴς δέ, δυοῖν ἐδέησεν	αὐτῷ	μεσοτήτων εἰς συναρμογήν· διὰ τοῦτο
[12]	τούτοις ἄνοσον καὶ ἀγήρω, ἅτε	αὐτῷ	μηδενὸς προσιόντος τοῦ κηραίνειν πεφυκότος,
[12]	ὁ κόσμος— ἀπέχρη γὰρ ἂν	αὐτῷ	μία μεσότης— σφαιροειδὴς δέ, δυοῖν
[9]	θεὸς ὑπάρχει εἴτε νοερόν, ἔστιν	αὐτῷ	νοήματα, καὶ ταῦτα αἰώνιά τε
[10]	νοῦς κάλλιστος, δεῖ καὶ κάλλιστον	αὐτῷ	νοητὸν ὑποκεῖσθαι, οὐδὲν δὲ αὐτοῦ
[30]	μὴ ὁρώμενα, οἱ δὲ πείθονται	αὐτῷ·	ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ
[26]	Πάρις ἁρπάσει τὴν Ἑλένην, ἐπ´	αὐτῷ	ὄντι, ἀκολουθήσει τό· πολεμήσουσι περὶ
[10]	διαφορά, ἀλλ´ οὐδὲ συμβέβηκέ τι	αὐτῷ,	οὔτε κακόν (οὐ γὰρ θέμις
[33]	καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι οὐ βιωτὸν	αὐτῷ	οὕτως ἔχοντι ὡς νῦν ἔχει·
[4]	ταύτης μνήμη, ἔπειτα ἐντύχωμεν τῷ	αὐτῷ	πάλιν αἰσθητῷ, τὴν προϋποκειμένην μνήμην
[33]	δ´ ἕλῃ τὸν ἐρώμενον, χρήσεται	αὐτῷ	παρεγγυῶν ταῦτα, δι´ ὧν ἀσκηθεὶς
[12]	οὐδενὸς ἔξωθεν δεόμενον· σχῆμα δ´	αὐτῷ	περιέθηκε τὸ σφαιροειδές, εὐμορφότατον σχημάτων
[10]	τοῦ ποιὸν εἶναι ἐπιβάλλοντός τινος	αὐτῷ	ποιοῦ) οὔτε μέρος τινός, οὔτε
[10]	ἥλιος εἰς τὴν ὅρασιν, ὅταν	αὐτῷ	προσβλέπῃ, καὶ ὡς τὸ ὀρεκτὸν
[10]	εἶναι ἢ ἕτερον· οὐδὲν γὰρ	αὐτῷ	συμβέβηκε, καθ´ ὃ δύναται τῶν
[16]	ἑαυτῆς ὑγρῷ. ~Ἐπεὶ δὲ διεκεκόσμητο	αὐτῷ	τὰ πάντα, τρία δὲ τὰ
[26]	τοῦ ψεύδους, ἀορίστῳ δὲ ὄντι	αὐτῷ	τῇ φύσει ὥσπερ ἐποχεῖται τὸ
[23]	βασιλεῦον ἀποφήναντες οἴκησίν τε ἀπονείμαντες	αὐτῷ	τὴν κεφαλήν, σχῆμα ἔχουσαν μιμούμενον
[9]	παράδειγμα, πάντη πάντως ἕκαστος ἐν	αὐτῷ	τὸ παράδειγμα ἴσχων τῶν τεχνιτῶν
[12]	ἄλλου τοιούτου τινός. οὐ προσῆψεν	αὐτῷ	τοιαῦτα ὄργανα πρὸς ὑπηρεσίαν, ἀφελόμενος
[11]	τρία σώματα ἔσται ἐν τῷ	αὐτῷ	τόπῳ, ἀτοπωτάτου τούτου ὑπάρχοντος· εἰ
[7]	ἀπὸ τῶν ἀκουστῶν ἐπὶ τὰ	αὐτῷ	τῷ νῷ θεωρούμενα κατὰ ταὐτὰ
[6]	ἐντύχοιμεν τῷ βιβλίῳ, ὥστε ἐν	αὐτῷ	ὑποδεδεῖχθαι, τίνα μὲν παρὰ τὴν
[18]	μάλιστα δὲ κατὰ τὸ μέσον	αὐτῶν	διεκθεῖ, τὸ καθαρώτατόν τε καὶ
[10]	ἐξομοιοῦται ταῖς ἰδέαις καὶ μετέχει	αὐτῶν	δύσφραστον δή τινα τρόπον· ἄτοπον
[13]	τῷ ζῳδιακῷ κύκλῳ καὶ ἕκαστον	αὐτῶν	εἰς μοίρας τριάκοντα διαιρεῖται, παραπλησίως
[32]	ἦν· ταύτας γὰρ ἀποβάλλομεν καταγνόντες	αὐτῶν,	εἴτε δεόντως εἴτε μὴ δεόντως.
[14]	νευούσης κατὰ κάθετον τὰ κέντρα	αὐτῶν	ἐπὶ ταύτης θεωρεῖσθαι. Ἑπτὰ τοίνυν
[34]	γεωλόφοις οἰκοῦντες πεδίοις· ἔνιοι δ´	αὐτῶν	καὶ ἱππασίαν ἂν ἐπασκοῖεν. Ἐν
[6]	τὰ πράγματα, καὶ τὰς λύσεις	αὐτῶν.	Καὶ μὴν τὰς δέκα κατηγορίας
[34]	κατὰ τὰς διαφορὰς τῆς φύσεως	αὐτῶν	καὶ τῶν τόπων παιδείας τε
[8]	τῶν πρώτων ἀρχόμενοι καὶ ἀπ´	αὐτῶν	κατίοντες καὶ ἐπισκοποῦντες τὴν τοῦ
[30]	τοῖς ναύταις τινὰ ὑπαγορεύει ὑπ´	αὐτῶν	μὴ ὁρώμενα, οἱ δὲ πείθονται
[17]	τοῖς δὲ ὀστοῖς πρὸς σύνδεσιν	αὐτῶν	νεῦρα· καὶ διὰ νεύρων μὲν
[5]	διαφοραὶ τῷ γένει τῷ ἐξ	αὐτῶν,	ὅρον ἀνθρώπου γίνεσθαι. Ἀναλύσεως δὲ
[32]	φοβερά, οὐδὲν ἧττον ἀγόμεθα ὑπ´	αὐτῶν,	οὐκ ἂν παθόντες ταῦτα, εἰ
[29]	τὰς ὀρέξεις καὶ τὴν εὐπείθειαν	αὐτῶν	πρὸς τὸ ἡγεμονικόν, τοῦτο δὲ
[19]	δὲ συμβαίνει παρὰ τὰς βάσεις	αὐτῶν	τῶν σωμάτων· τὰ μὲν γὰρ
[6]	ἕτερόν τι τῶν κειμένων δι´	αὐτῶν	τῶν τεθέντων ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει·
[14]	σφαῖραν οἰκείαν· τὸν μὲν βραδύτατον	αὐτῶν	ὑπὸ τῇ τῶν ἀπλανῶν κείμενον
[8]	δέχεσθαι τὰ εἴδη, τῷ μηδεμίαν	αὐτῶν	φύσιν ἔχειν ὑποκεῖσθαι, ἀλλ´ ἄποιόν
[27]	τότε φανέντων καὶ πολὺ πρόσθεν	αὐτῶν	ὡς ἐξηπατημένων· οὕτω δὴ καὶ
[18]	ἢ σκοτωθέντος οὐκέτι προσφύεται τὸ	ἀφ´	ἡμῶν ῥεῦμα τῷ πλησίον ἀέρι,
[27]	καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν αὐτοῦ προετίμων,	ἀφ´	ἧς ὥσπερ τι ὄμμα ψυχῆς
[5]	τοῦ ἀγενήτου καὶ ἀφθάρτου ὄντος·	ἀφ´	οὗ ἀρξάμενος ἐναργοῦς ὄντος συνθήσω
[4]	εἰς ταῦτα ὥσπερ εἰς ἐκεῖνα,	ἀφ´	ὧν ἐγένετο, ἀναζωγράφησιν τὸ τοιοῦτον
[30]	μὲν τὰς ἐν τῷ λογιστικῷ,	ἀφ´	ὧν καὶ αἱ λοιπαὶ τὸ
[15]	καὶ μίμησιν πράττοντες ὅσα πράττουσιν,	ἀφ´	ὧν κληδόνες καὶ ὀττεῖαι καὶ
[10]	ὅπως καὶ σημεῖον ἐνοήσαμεν κατὰ	ἀφαίρεσιν	ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ, ἐπιφάνειαν νοήσαντες,
[10]	μὲν αὐτοῦ νόησις ἡ κατὰ	ἀφαίρεσιν	τούτων, ὅπως καὶ σημεῖον ἐνοήσαμεν
[12]	αὐτῷ τοιαῦτα ὄργανα πρὸς ὑπηρεσίαν,	ἀφελόμενος	δὲ τὰς λοιπὰς κινήσεις μόνην
[14]	ἡλίῳ κύκλον ἰόντα, τούτου δὲ	ἀφεστῶτα·	ὕπερθεν δὲ τοὺς ἄλλους κατὰ
[19]	δή φαμεν τὰ παραδεχόμενα τὴν	ἁφήν,	ἀντίτυπα δὲ ἃ οὐκ εἴκει·
[25]	ὑπ´ ἄλλου, οὕτω δὲ ἔχουσα	ἄφθαρτον	ἂν εἴη. Τό γε μὴν
[5]	εἰ ἡ ἀρχὴ ἀγένητον, καὶ	ἄφθαρτον,	ἀρχὴ κινήσεως, τὸ αὐτοκίνητον, τὸ
[12]	τὰ ζῷα ζῷον ἀγένητον καὶ	ἄφθαρτον,	ὂν τρόπον σφραγῖδος μιᾶς ἐκμαγεῖα
[5]	αὐτοκίνητον, τὸ αὐτοκίνητον δὲ ψυχή,	ἄφθαρτος	ἄρα καὶ ἀγένητος καὶ ἀθάνατος
[25]	ἐοικυῖα ἀνώλεθρος ἂν εἴη καὶ	ἄφθαρτος.	Τά τε ἄμεσα ἐναντία καὶ
[5]	ὡς ὁμολογούμενον, τοῦ ἀγενήτου καὶ	ἀφθάρτου	ὄντος· ἀφ´ οὗ ἀρξάμενος ἐναργοῦς
[16]	καὶ εἰς τὸ σύννομον ἄστρον	ἀφίξονται,	αἱ δὲ κρατηθεῖσαι ὑπὸ ἀδικίας
[12]	ἀπεικονισμένου ἀπ´ ἐκείνης, πρὸς ἣν	ἀφομοιωθέντα	ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν ἀπειργάσθαι
[27]	παντὸς φύσεως. Ὡμοιῶσθαι γὰρ τοὺς	ἄφρονας	τοῖς ὑπὸ γῆν ἀνθρώποις κατῳκισμένοις
[30]	φαμεν ἐνίοτε ἀνδρείους τινὰς ὄντας	ἄφρονας	ὑπάρχειν, περὶ τῶν οὐ τελείων
[30]	καὶ ἄνεσιν· ἄλλος γὰρ ἄλλου	ἀφρονέστερος	καὶ ἀδικώτερος· ἀλλ´ οὐδὲ συνέπονται
[29]	ὁρθὸν λόγον, ὑπὸ ἀμαθίας καὶ	ἀφροσύνης	τοῦτο πάσχειν φησὶν αὐτὸν ὁ
[34]	τοῖς Νόμοις, ἤδη καὶ τόπον	ἀφωρισμένον	ἐχούσας καὶ ἀνθρώπους λογάδας ἀπὸ
[32]	οὐδ´ ἔχων βέβαιον τὴν ἐλπίδα	ἄχθεται.	Ἐπιθυμίας δὴ καὶ φόβου μὴ
[4]	εἴδη τὰ ἐπὶ τῇ ὕλῃ	ἀχώριστα	ὄντα τῆς ὕλης, καὶ νόησις
[29]	ἔχειν ἀκόλαστος ὢν καὶ δειλός.	Ἀχώριστοι	οὖν εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ ἀλλήλων