Livre, Chap.
[4, 62]	καὶ ἑκατὸν ὀλυμπιάσιν ἐμπρησθέντος τοῦ	ναοῦ,	εἴτ´ ἐξ ἐπιβουλῆς, ὡς οἴονταί
[4, 61]	τὰ μὲν πολλὰ ἐξειργάσατο τοῦ	ναοῦ,	τελειῶσαι δ´ οὐκ ἔφθασεν ἅπαν
[4, 59]	Ἀθηνᾷ, ἐὰν κρατήσῃ τῇ μάχῃ,	ναοὺς	αὐτοῖς κατασκευάσειν· καὶ τὸν μὲν
[4, 27]	τε καὶ κατὰ πολέμους καὶ	ναοὺς	δύο κατασκευασάμενος Τύχης, ᾗ παρὰ
[4, 40]	πολλῶν ἐπιστεύθη. ἐν γὰρ τῷ	ναῷ	τῆς Τύχης, ὃν αὐτὸς κατεσκεύασεν,
[4, 62]	κείμενοι κατὰ γῆς ἐν τῷ	ναῷ	τοῦ Καπιτωλίνου Διὸς ἐν λιθίνῃ
[4, 59]	τούτου λόγῳ, τὴν δὲ τῶν	ναῶν	κατασκευὴν οὐκ ἔφθη τελέσαι. τοῦτο
[4, 4]	ἄνδρα εἵμαρτο. ἔτυχε δ´ αὐτῇ	νεανίας	μὲν υἱὸς οὐ πρὸ πολλοῦ
[4, 60]	ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτόν. καὶ ὁ	νεανίας,	Πατὴρ ἐμός ἐστιν, ἔφησεν, ᾧ
[4, 69]	παρεγενήθησαν ἐπὶ τὸ μαντεῖον οἱ	νεανίσκοι	καὶ τοὺς χρησμοὺς ἔλαβον ὑπὲρ
[4, 69]	μητέρα φιλήσαντι. οἱ μὲν οὖν	νεανίσκοι	τοῦ χρησμοῦ τὴν διάνοιαν ἀγνοήσαντες
[4, 59]	ἀποτομῆς αἷμα θερμὸν ἔτι καὶ	νεαρόν.	τοῦτο τὸ τέρας ἰδὼν ὁ
[4, 51]	συμβὰν ἀπὸ τύχης ἐχρήσατο τοιᾷδε.	νείμας	τὴν δύναμιν διχῇ τὴν μὲν
[4, 76]	τε καὶ πεφυρμένην αἵματι τὴν	νεκράν·	ἣν πρὸ τοῦ βουλευτηρίου τεθῆναι
[4, 70]	μέγα ἀνοιμώξας καὶ περιλαβὼν τὴν	νεκρὰν	κατεφίλει καὶ ἀνεκαλεῖτο καὶ διελέγετο
[4, 24]	ἑαυτῶν τελευτάς, ἵνα χρηστοὶ καλῶνται	νεκροὶ	καὶ πολλοὶ ταῖς κλίναις αὐτῶν
[4, 39]	ὦ Τυλλία, τὸν πατέρα σου	νεκρὸν	κείμενον καὶ πάροδον οὐκ οὖσαν
[4, 40]	εἰ διὰ τῆς ἀγορᾶς ὁ	νεκρὸς	φέροιτο, ὡς ἔστι Ῥωμαίοις ἔθος,
[4, 39]	ἄξεις, ἀλιτήριε, καὶ διὰ τοῦ	νεκροῦ;	κἀκεῖνος ἐπὶ τῷ πάθει μᾶλλον
[4, 29]	ὀκνῇ, βασιλείας γε χάριν οὐ	νέμεσις	ἅπαντα τολμᾶν. ~Τοιαῦτα τῆς Τυλλίας
[4, 31]	ἐφαινόμην, ἀλλ´ ἔτι διὰ τὸ	νέον	τῆς ἡλικίας οὐχ ἱκανὸς εἶναι
[4, 68]	τοῦ πατρὸς οὐκ ἂν ὑπομείναντα,	νέος	ὢν ὁ Βροῦτος ἔτι καὶ
[4, 59]	βάθος ἤδη προϊούσης, εὑρῆσθαι κεφαλὴ	νεοσφαγοῦς	ἀνθρώπου τό τε πρόσωπον ἔχουσα
[4, 39]	Τύλλιον καταλαβόντες κατέσφαξαν. ἔτι δὲ	νεοσφαγοῦς	ἐρριμμένου τοῦ σώματος καὶ σπαίροντος
[4, 51]	ἀγγέλλων, ὅτι Σαβίνων ἡ κρατίστη	νεότης	ἐξελήλυθε καὶ δυσὶ μεγάλοις στρατεύμασιν
[4, 29]	ἀπέχουσα τοῦ φρονεῖν τὰ προσήκοντα	νεότης	μεθέλκει σε, δι´ ἣν οὐκ
[4, 23]	ἔλεγεν ἐκ τῶν ἐλευθερουμένων ἐπιτραφήσεσθαι	νεότητα	καὶ οὐδέποτε ἀπορήσειν τὴν πόλιν
[4, 16]	δὲ πρεσβυτέρων, οὓς ἔδει τῆς	νεότητος	εἰς πόλεμον ἐξιούσης ὑπομένοντας ἐν
[4, 15]	ἀπογινομένων· εἰς δὲ τὸν τῆς	Νεότητος,	ὑπὲρ τῶν εἰς ἄνδρας ἀρχομένων
[4, 63]	γῦπες ἀθρόοι προσπετασθέντες τήν τε	νεοττιὰν	διεφόρησαν καὶ τοὺς νεοττοὺς ἀπέκτειναν
[4, 63]	τοῖς βασιλείοις κῆπον ἔαρος ὥρᾳ	νεοττιὰν	ἔπλαττον ἐπὶ κορυφῇ φοίνικος ὑψηλοῦ.
[4, 63]	τε νεοττιὰν διεφόρησαν καὶ τοὺς	νεοττοὺς	ἀπέκτειναν καὶ τοὺς αἰετοὺς προσιόντας
[4, 63]	τῶν αἰετῶν ἀπτῆνας ἔτι τοὺς	νεοττοὺς	ἐχόντων γῦπες ἀθρόοι προσπετασθέντες τήν
[4, 26]	πόλεις χρημάτων τὸν τῆς Ἀρτέμιδος	νεών,	τὸν ἐπὶ τοῦ μεγίστου τῶν
[4, 40]	καὶ ἔτι νῦν ὁ μὲν	νεὼς	καὶ τὰ ἐν αὐτῷ πάντα,
[4, 27]	τιμωρησάμενος, ἣν κατεκληρούχησε Ῥωμαίων τοῖς	νεωστὶ	προσεληλυθόσι πρὸς τὴν πολιτείαν. Ταῦτα
[4, 6]	εἰ πέντε ἔτεσιν ἦν αὐτοῦ	νεωτέρα	καθάπερ εἰκός, ἑβδομηκοστὸν ἂν δήπου
[4, 28]	ἁρμόσας καὶ τῷ νεωτέρῳ τὴν	νεωτέραν·	οὕτως οἰόμενος αὐτὰς μάλιστα συνοίσεσθαι
[4, 17]	τοῖς πρεσβυτέροις, ὁ δὲ τοῖς	νεωτέροις	ἀκολουθῶν λόχος. οἱ δὲ σαλπισταί
[4, 16]	ἡλικίας, δέκα λόχους ἀποδοὺς τοῖς	νεωτέροις	καὶ δέκα τοῖς πρεσβυτέροις. χώρα
[4, 6]	τὰ κοινά· ἐγὼ δ´ ἔτι	νεώτερον	αὐτὸν ὑποτίθεμαι πέντε ὅλοις ἔτεσι,
[4, 6]	ἀπέθνησκε Ταρκύνιος. εἰ δὴ τὸν	νεώτερον	τῶν υἱῶν ἔσχατον ἐκύησεν ἔτος
[4, 30]	τῶν Τυλλίου θυγατέρων καὶ ὁ	νεώτερος	τῶν Ταρκυνίων. ἐνταῦθα πάλιν ἀναγκάζομαι
[4, 17]	πρεσβυτέρους εἶχον, πεντεκαίδεκα δὲ τοὺς	νεωτέρους.	τούτους ἔταξε σαυνία καὶ σφενδόνας
[4, 41]	προγενέστερον· ὁμώνυμος γὰρ ἦν τῷ	νεωτέρῳ	κατ´ ἄμφω τὰ ὀνόματα. ~Ἐπεὶ
[4, 28]	συνῆλθε γυνή, Ἀρροῦντι δὲ τῷ	νεωτέρῳ	πολὺ τὸ πρᾷον ἔχοντι καὶ
[4, 28]	τὴν πρεσβυτέραν ἁρμόσας καὶ τῷ	νεωτέρῳ	τὴν νεωτέραν· οὕτως οἰόμενος αὐτὰς
[4, 17]	πρεσβυτέρων λόχος, εἷς δὲ τῶν	νεωτέρων·	λοχαγοὶ δ´ ἐξ ἁπάντων ἐπιλεχθέντες
[4, 16]	αὐτοὺς διχῇ, τετταράκοντα μὲν ἐποίησε	νεωτέρων	λόχους, οἷς τὰς ὑπαιθρίους ἀπέδωκε
[4, 16]	ἡλικίαν, δέκα μὲν ἐποίησε λόχους	νεωτέρων,	οὓς ἔδει προπολεμεῖν τῆς πόλεως,
[4, 81]	ἐλευθερίαν ἀνακτησόμεθα; ὅταν ἀποθάνῃ Ταρκύνιος;	νὴ	Δία. καὶ τί πλέον ἡμῖν
[4, 4]	παιδία δ´ ἐξ ἐκείνου δύο	νήπια	καταλειπόμενα. ἐνθυμουμένη δὲ τὴν περὶ
[4, 31]	φυλάξειν σκηπτόμενος ὀρφανοῖς οὖσι καὶ	νηπίοις,	ἐπὶ τὰ πράγματα παρῆλθες καὶ
[4, 33]	παῦσαι πρόθυμός ἐστιν· ὃν ἐγὼ	νήπιον	παραλαβὼν καὶ ἐπιβουλευόμενον ὑπὸ τῶν
[4, 1]	τελευτᾷ υἱωνούς τε δύο καταλιπὼν	νηπίους	καὶ δύο θυγατέρας ἀνδράσιν ἤδη
[4, 6]	οὐ μείων ἑπτακαιεικοσαέτους· οὐκ ἄρα	νηπίους	κατέλιπεν υἱοὺς ὁ Ταρκύνιος ἐκ
[4, 34]	κατέλιπεν ἀκμάζοντας, οὐχ υἱωνοὺς καὶ	νηπίους,	ὥσπερ ὑμᾶς Ταρκύνιος. εἰ δὲ
[4, 33]	ἐπιτροπείαν ὑμῶν ἔλαβον, ὦ Ταρκύνιε,	νηπίων	καταλειφθέντων οὐχ ἑκών, ἀλλ´ ὑπὸ
[4, 9]	κήδεσθαι τῶν παιδίων τούτων καὶ	νηπίων.	Ταρκύνιος γὰρ ὁ πάππος αὐτῶν
[4, 63]	διακρούσασθαι τὴν μοῖραν, οὐκ ἴσχυσε	νικῆσαι	τὸ χρεών, ἀλλ´ ἐπιθεμένων αὐτῷ
[4, 50]	καὶ τοὺς ὁμόσε χωρήσαντας μάχῃ	νικήσας	ἐπὶ τοὺς καλουμένους Πωμεντίνους ἦγε
[4, 32]	γνήσιον, ἀλλ´ ὑποβολιμαῖόν τινα καὶ	νόθον;	τί οὖν ἐπετρόπευες τὸν ἀλλότριον
[4, 3]	πρότερον καὶ ἔτι πρὸ τούτου	Νόμαν	Πομπίλιον· ὁ δὲ βασιλεὺς κηδεστὴν
[4, 10]	οὓς Ῥωμύλος τ´ εἰσηγήσατο καὶ	Νόμας	Πομπίλιος, οὓς δ´ αὐτὸς καθιστάμενος.
[4, 63]	τοὺς αἰετοὺς προσιόντας ἀπὸ τῆς	νομῆς	ἀμύττοντές τε καὶ παίοντες τοῖς
[4, 81]	τὴν τυραννικὴν κακίαν, ποδαποὺς χρὴ	νομίζειν	ἔσεσθαι τοὺς ἐξ ἐκείνου φύντας,
[4, 46]	τι καὶ φιλάνθρωπον ἐλπίζειν καὶ	νομίζειν,	ὡς ὁ τῶν συγγενεστάτων τε
[4, 79]	πρὶν ἢ πενθῆσαι καὶ τὰ	νομιζόμενα	τῷ κατὰ γῆς ἀνδρὶ ποιῆσαι
[4, 42]	τῆς πολιτείας ἐπὶ τῷ σφετέρῳ	νομίζοντες	ἀγαθῷ γενήσεσθαι· τοιαύτας γὰρ αὐτοῖς
[4, 51]	ἀπὸ Φιδήνης ὅσον οὔπω παρέσεσθαι	νομίζοντες.	οὗτοι μὲν δὴ καταστάντες ἐμάχοντο,
[4, 27]	γενομένην μεγάλην σφίσιν ὠφέλειαν παρέξειν	νομίζουσαι.	ἤρξαντο δὲ τῆς ἀποστάσεως οἱ
[4, 23]	τ´ αὐτοῖς, εἰ μὲν πονηροὺς	νομίζουσι,	μὴ ποιεῖν ἐλευθέρους, εἰ δὲ
[4, 32]	οἶκον ἀνδρωθέντι ἀπεδίδους; ἀλλ´ ἔτι	νομίζων	με ὀρφανὸν εἶναι παῖδα καὶ
[4, 40]	πρῶτον τὰ πάτρια ἔθη καὶ	νόμιμα	κινῆσαι, τὴν ἀρχὴν λαβόντα οὐ
[4, 31]	ὑπὲρ σοῦ διήνεγκεν, οὔτε ἀρχαιρεσίαις	νομίμοις	τῆς ἐξουσίας ταύτης ἔτυχες, ὡς
[4, 15]	οὐσίας πρὸς ἀργύριον ὀμόσαντας τὸν	νόμιμον	ὅρκον, ἦ μὲν τἀληθῆ καὶ
[4, 10]	τοὺς ταπεινοτέρους, ἁπάντων δ´, ὅτι	νόμιμος	καὶ δίκαιος ἄρχων, ἀγαπώντων τε
[4, 72]	ἀπὸ καλῆς ὑποθέσεως ἀρξάμενον καὶ	νομίμου	τὰ λοιπὰ λέγειν αὐτὸν ἠξίουν.
[4, 79]	οὔτ´ ἐκκομιδῆς οὔτε ταφῆς ἐάσας	νομίμου	τὸ σῶμα τυχεῖν· Ταρκυνίαν δὲ
[4, 23]	τι τῶν ἱερῶν καὶ ἀκινήτων	νομίμων	διατελεῖ τοῦτ´ ἐν τῇ πόλει
[4, 80]	καὶ ἀφανισμοὺς ἁπάντων τῶν τε	νομίμων	καὶ τῶν ἐθῶν; αὐτίκα τὴν
[4, 65]	σου τυχεῖν μηδ´ ἄλλου τῶν	νομίμων	μηδενός. Ὡς δὲ πολὺς ἦν
[4, 40]	τὴν ἀρχήν, οὐκ εἴασε τῶν	νομίμων	οὐδὲν αὐτῷ γενέσθαι· ἀλλ´ ἡ
[4, 28]	κακὴ τὴν φύσιν ἀπονοηθεῖσα καὶ	νομίσασα	τοῖς ἑαυτῆς τρόποις ἁρμόττειν μάλιστα
[4, 15]	ἄνδρας ἐγγραφομένων, ἔταξεν ὅσον ἔδει	νόμισμα	καταφέρειν ὑπὲρ ἑκάστου τοὺς προσήκοντας,
[4, 15]	τοὺς ὁμοπάγους κατὰ κεφαλὴν ὡρισμένον	νόμισμά	τι συνεισφέρειν, ἕτερον μέν τι
[4, 6]	Τυρρηνίας· ἀπὸ ταύτης γὰρ οἱ	νόμοι	τῆς ἡλικίας καλοῦσιν ὡς ἐπὶ
[4, 24]	ποιεῖν μήτε τοὺς παραδεξαμένους τὸν	νόμον	ἐν αἰτίαις σχῇ τις, ὡς
[4, 8]	μήτε τῶν ἄλλων τῶν κατὰ	νόμον	ἐπιτελεσθέντων. συνιόντες τε πολλάκις οἱ
[4, 9]	πρὸς τὰ χρέα ἀπάγεσθαι καὶ	νόμον	θήσομαι μηδένα δανείζειν ἐπὶ σώμασιν
[4, 75]	ἔφην, ἐπειδὴ συγκεχώρηταί μοι κατὰ	νόμον	καὶ γνώμην εἰσηγήσομαι· φεύγειν Ταρκύνιον
[4, 23]	δὲ καὶ τοῦτον καταστήσονται τὸν	νόμον,	πολλὴν αὐτοῖς ἔλεγεν ἐκ τῶν
[4, 24]	νῦν ἐπιτριβόμενα. ἐγὼ δὲ τὸν	νόμον	τοῦτον οὐκ οἴομαι δεῖν ἀναιρεῖν,
[4, 34]	τῶν ἄλλων γενομένων τῶν κατὰ	νόμον,	τούτους ἀδικῶ δήπου καὶ οὐχὶ
[4, 40]	κόσμον ἔχων καὶ τἆλλ´, ὅσα	νόμος	ἐπὶ ταφαῖς βασιλικαῖς μή τις
[4, 80]	ἐπικυροῦσθαι βούλεται τὰ μέγιστα ὁ	νόμος·	ἐφ´ ἅπασι δὲ τούτοις οἰωνῶν
[4, 13]	προσθεὶς λόφοις, ὀρνιθευσάμενός τε ὡς	νόμος	ἦν καὶ τἆλλα τὰ πρὸς
[4, 34]	Ταρκύνιος. εἰ δὲ κοινὸς ἁπάντων	νόμος	ἦν τοὺς διαδεχομένους τήν τε
[4, 15]	διέμεινε παρὰ Ῥωμαίοις οὗτος ὁ	νόμος.	~Τιμησαμένων δὲ πάντων ἀναλαβὼν τὰ
[4, 20]	γὰρ ἀρχὰς ἀποδεικνύειν ἢ περὶ	νόμου	διαγινώσκειν ἢ πόλεμον ἐκφέρειν δόξειεν
[4, 41]	ἐπὶ τὰ δίκαια καὶ τοὺς	νόμους,	ἀλλ´ ἐπὶ τοὺς ἑαυτοῦ τρόπους
[4, 41]	τὴν Ῥωμαίων δυναστείαν οὐ κατὰ	νόμους,	ἀλλὰ διὰ τῶν ὅπλων κατασχών,
[4, 10]	τῷ ἀνδρὶ τὸ δοκεῖν κατὰ	νόμους	ἄρχειν. ἔδοξεν οὖν αὐτοῖς ἄμεινον
[4, 81]	οὐκ ἀφῄρηται μὲν ὑμῶν τοὺς	νόμους,	ἀφῄρηται δὲ τὰς ἐφ´ ἱερὰ
[4, 11]	κοινῇ δὲ σύμπαντες, ὅτι κατὰ	νόμους	γεγραμμένους ἐθισθήσονται ζῆν τὰ δίκαια
[4, 71]	εἰμί, καὶ ἀποδέδοταί μοι κατὰ	νόμους	ἐκκλησίαν, ὅτε βουλοίμην, συγκαλεῖν. ἔδωκε
[4, 10]	δι´ ἐκείνων ἑλέσθαι τὸν κατὰ	νόμους	ἕξοντα τὴν ἀρχήν· τότε δὲ
[4, 25]	αὐτοῖς τάξας, οὓς αὐτὸς ἔγραψε	νόμους.	ἐπεὶ δ´ αὐτῷ τὰ ἐν
[4, 36]	οὐχ ἅπασαν ἐβουλήθην ἔχειν, ἀλλὰ	νόμους	θ´ ὑπὲρ τῶν κυριωτάτων καταστησάμενος,
[4, 9]	μείζους τοῖς ἐλάττοσιν ἐξ ἴσου,	νόμους	θήσομαι κωλυτὰς μὲν τῆς βίας,
[4, 41]	δυναστείαν παρήχθη, ἔθη τε καὶ	νόμους	καὶ πάντα τὸν ἐπιχώριον κόσμον,
[4, 31]	ἁπάντων Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων	νόμους·	καὶ προσήκει μοι καθάπερ καὶ
[4, 71]	ὁ καλέσων ἔσται αὐτὴν κατὰ	νόμους	καὶ τὴν ψῆφον ἀναδώσων ταῖς
[4, 25]	σύνοδον καὶ πανήγυριν αὐτὸ συνήγαγε,	νόμους	καταστησάμενος ἔξω τῶν ἰδίων, ὧν
[4, 45]	Ταρκύνιος, ὅτι τοῖς μὴ κατὰ	νόμους	λαβοῦσι τὰς δυναστείας, ἀλλὰ διὰ
[4, 46]	βασιλείαν εἶχε τὴν Ῥωμαίων κατὰ	νόμους	παρ´ ἑκόντων λαβὼν ὥσπερ οἱ
[4, 80]	τῶν ἐν ἔθει κατὰ τοὺς	νόμους	παραλελεῖφθαι, ἀλλ´ ἐάν τις ἓν
[4, 40]	μὴ πάντα τὰ κατὰ τοὺς	νόμους	πρᾶξαι διαβολὰς τοῖς μετὰ ταῦτ´
[4, 80]	κατὰ τοὺς πατρίους ἐθισμοὺς καὶ	νόμους·	πρῶτον μὲν ψηφίσματος ὑπὸ τῆς
[4, 84]	τῶν ἀρχαιρεσιῶν κατὰ τοὺς πατρίους	νόμους	Σπόριον Λουκρήτιον· κἀκεῖνος ἀπολύσας τὴν
[4, 26]	λόφων ἱδρυμένον Αὐεντίνου· καὶ τοὺς	νόμους	συνέγραψε ταῖς πόλεσι πρὸς ἀλλήλας
[4, 8]	τὸν ἄρξοντα τῆς πόλεως κατὰ	νόμους.	ταῦτα διανοουμένων αὐτῶν ἐπιγνοὺς ὁ
[4, 10]	τῶν πολιτῶν πρὸς ἑαυτὸν ἀπογράφεσθαι·	νόμους	τε συνέγραφεν οὓς μὲν ἐκ
[4, 78]	τοὺς πατρίους ἡμῶν ἐθισμοὺς καὶ	νόμους	τὴν δυναστείαν κατασχόντα οὔτ´, ἐπειδὴ
[4, 20]	καὶ τὰς ἐπὶ στρατοπέδου, καὶ	νόμους	τοὺς μὲν ἐπικυρῶσαι, τοὺς δ´
[4, 13]	τοῖς θητεύουσι Ῥωμαίων· ἔπειτα τοὺς	νόμους	τούς τε συναλλακτικοὺς καὶ τοὺς
[4, 43]	τὰ χαλεπά. τούς τε γὰρ	νόμους	τοὺς ὑπὸ Τυλλίου γραφέντας, καθ´
[4, 15]	καταστησάμενος, τὰ καλούμενα Παγανάλια· καὶ	νόμους	ὑπὲρ τῶν ἱερῶν τούτων, οὓς
[4, 20]	ὁ δῆμος ἐκ τῶν παλαιῶν	νόμων	κύριος ἦν τῶν μεγίστων τε
[4, 69]	τῆς ἐκείνου βασιλείας οὐκ εἰωθυῖα	νόσος	εἰς παρθένους τε καὶ παῖδας,
[4, 69]	γοναῖς· τήν τ´ αἰτίαν τῆς	νόσου	γνῶναι παρὰ τοῦ θεοῦ καὶ
[4, 3]	ἐγγυήσας, καὶ πάνθ´ ὅσα διὰ	νόσους	ἢ διὰ γῆρας ἀδύνατος ἦν
[4, 60]	δ´ αὐτοῦ τόδε καὶ τοὐναντίον	νότιον.	ταῦτα τῷ σκήπωνι δεικνὺς πεύσεται
[4, 28]	ἀνοσίας γυναικὸς ἐπὶ τἀναντία μετήγετο	νουθετούσης	τε καὶ λοιδορουμένης καὶ τὴν
[4, 30]	τὰ μὲν ἐγκαλῶν, τὰ δὲ	νουθετῶν,	τὰ δὲ πείθων μηδὲν εἰς
[4, 47]	εἰκός· τίς γὰρ ἂν τῶν	νοῦν	ἐχόντων Μαμίλιον τὸν εὐγενέστατόν τε
[4, 52]	πρώτη πεῖρα τῷ Ταρκυνίῳ κατὰ	νοῦν	ἐχώρησεν, ἀναλαβὼν τὴν δύναμιν ἧκεν
[4, 9]	τοῖς ἐχθροῖς αὐτῶν χωρήσει κατὰ	νοῦν,	καὶ ἐκ τῆς πόλεως ἐξελαθησομένους.
[4, 4]	τὰ πρῶτα ἡμῖν χωρήσῃ κατὰ	νοῦν,	τότε καὶ ἐκ τοῦ φανεροῦ
[4, 52]	δὲ τῶν πλείστων αὐτῷ κατὰ	νοῦν	χωρούντων πόλεμος ἐκ τῶν ὁμόρων
[4, 47]	καὶ διαφθείρας χρήμασιν ἔπειθεν ὑπὸ	νύκτα	ξίφη πολλὰ παρ´ αὐτοῦ λαβόντας
[4, 51]	διχῇ τὴν μὲν ἑτέραν ὑπὸ	νύκτα	πέμπει λαθὼν τοὺς πολεμίους ἐπὶ
[4, 5]	συγκαλεῖν. διαλιποῦσα δὲ τὴν μεταξὺ	νύκτα	τῇ κατόπιν ἡμέρᾳ πολλοῦ πρὸς
[4, 82]	σοὶ μέν, ὅτι μίαν ἐτυραννήθης	νύκτα	τὴν ἀμίαντον ἀφαιρεθεῖς´ αἰδῶ μετὰ
[4, 40]	μετὰ τὴν ταφὴν τῇ κατόπιν	νυκτὶ	ἀποθνήσκει. τοῦ θανάτου δ´ ὁ
[4, 82]	διὰ τὴν συγγένειαν τῇ παρελθούσῃ	νυκτί,	Κολλατίνου δὲ τότ´ ἀποδημοῦντος ἐπὶ
[4, 47]	μοι γενομένης ἐν τῇ παρελθούσῃ	νυκτὶ	ὑπό τινος τῶν μετεσχηκότων τῆς
[4, 58]	τὴν δύναμιν καὶ περὶ μέσον	νυκτὸς	ἀγχοῦ τῆς πόλεως γενόμενος ἀνοιχθεισῶν
[4, 40]	θυγάτηρ οὖσα τοῦ προτέρου βασιλέως,	νυκτὸς	ἐκκομίζει τὸ σῶμα τῆς πόλεως,
[4, 11]	ἐγένετο μήνυσις, ξενικὴν δύναμιν ἐπαγόμενοι	νυκτὸς	ἔτι πολλὴν κατάγειν εἰς τὴν
[4, 64]	δεῖπνον ἀπῆλθε κοιμησόμενος ἐπισχὼν τῆς	νυκτὸς	πολὺ μέρος, ἐπειδὴ καθεύδειν ἅπαντας
[4, 41]	ἐπιχωρίων τε καὶ ἀλλοδαπῶν, οἳ	νυκτός	τε περὶ τὴν βασίλειον αὐλιζόμενοι
[4, 50]	ἀλλὰ καὶ μεθ´ ἡμέραν καὶ	νύκτωρ	αὐτοὶ ταλαιπωροῦντες ἁλίσκονται κατὰ κράτος.
[4, 51]	δὲ προαποσταλέντες ὑπὸ τοῦ Ταρκυνίου	νύκτωρ	ὑποστρέψαντες ἐκ τῆς ὁδοῦ καὶ
[4, 79]	γάμους ἐπετέλει καὶ τὴν ἀνδροφόνον	νύμφην	ἐπὶ τὸν τῆς ἀδελφῆς θάλαμον
[4, 4]	οὐ δεήσει βουληθέντων ἡμῶν πράττειν	νῦν	ἃ δεῖ. τίνα δὲ ταῦτ´
[4, 47]	ᾔδει με τοιοῦτον ὄντα, οἷον	νῦν	αἰτιᾶται, μὴ προθυμεῖσθαι λαβεῖν τότε
[4, 33]	μόνῳ φύλακι τῆς ἐρημίας, ὃν	νῦν	ἀλλότριον καὶ οὐδὲν προσήκοντα ἀποκαλεῖς.
[4, 78]	μὲν δέον, ἐν καιρῷ δὲ	νῦν	αὐτὸ ποιοῦντες ἐπιτηδείῳ, ὑμᾶς τ´,
[4, 77]	μέχρι τοῦ παρόντος διασέσωκε χρόνου·	νῦν	δ´ αὐτὸ πρῶτον, ἥκει γὰρ
[4, 75]	πολλὰ ὄντα καὶ οὐ ῥᾴδια	νῦν	δι´ ἀκριβείας ἐξετασθῆναι· συνήγμεθα γὰρ
[4, 26]	ἔθνος γενόμεναι, περὶ ὧν μέλλω	νῦν	διεξιέναι. ~Μετὰ τὴν Ταρκυνίου τελευτὴν
[4, 24]	ἐπινοηθέντα, κακῶς δ´ ὑπὸ τῶν	νῦν	ἐπιτριβόμενα. ἐγὼ δὲ τὸν νόμον
[4, 47]	τὸ γένος; ἀγανακτῶν ἐπὶ τούτῳ	νῦν	ἥκει μου κατηγορῶν. ἔδει δ´
[4, 35]	ὥσπερ ἐκ μακρᾶς ἀνανήψας μέθης	νῦν	ἥκεις μου κατηγορῶν καὶ οὐδὲ
[4, 73]	ταῦθ´ ὑμῖν ἐπανορθώσασθαί τε καὶ	νῦν	καὶ ἵνα μηδ´ ἐξ ὑστέρου
[4, 11]	παραχρήσονται τοῖς πένησιν, ὃ ποιοῦσι	νῦν.	καὶ ταῦτα δὴ τὰ ἐγκλήματα
[4, 9]	κατέχετε, μὴ τοὺς ἀναιδεστάτους ὥσπερ	νῦν	κρατεῖν οὔτε χάριτι λαβόντας οὔτ´
[4, 78]	ἀρχὴν κατέσχεν, οὔθ´ ὕστερον, ἐὰν	νῦν	μαλακισθῶμεν, ἐξέσται. εἰ μὲν οὖν
[4, 4]	κτησαμένους, ἀλλ´ ἐναντιοῦσθαι καὶ κωλύειν	νῦν	μὲν ἀπάτῃ καὶ δόλῳ χρησαμένους·
[4, 65]	ποιήσομαι καὶ βασιλεύσεις σὺν ἐμοὶ	νῦν	μὲν ἧς ὁ πατήρ μοι
[4, 53]	ὁδοῦ κειμένη· Γαβίους αὐτὴν ἐκάλουν·	νῦν	μὲν οὐκέτι συνοικουμένη πᾶσα, πλὴν
[4, 9]	γίνομαι μὴ τοὺς ὀρφανοὺς ἐγκαταλιπεῖν	νῦν	μὲν ὑπὲρ τῆς ἀρχῆς κινδυνεύοντας,
[4, 40]	ὑπὸ τοῦ πυρός. καὶ ἔτι	νῦν	ὁ μὲν νεὼς καὶ τὰ
[4, 70]	γ´ ὁ καιρὸς ἐκεῖνος ἥκει	νῦν,	ὃν ἐγὼ περιμένων ταύτην τοῦ
[4, 62]	ὑπὸ τοῦ πυρός. οἱ δὲ	νῦν	ὄντες ἐκ πολλῶν εἰσι συμφορητοὶ
[4, 35]	ἥκεις μου κατηγορῶν καὶ οὐδὲ	νῦν,	ὅπου δεῖ. οὐ γὰρ ἐνθάδε
[4, 33]	ὕστερον ἀνακλαύσομαι, τὰ δὲ δίκαια	νῦν	πρὸς αὐτὸν ἐρῶ. ἐγὼ τὴν
[4, 34]	μοι καὶ τότε δοθείσης καὶ	νῦν	ὑπαρχούσης ἐξουσίας ὁ χρόνος, ἐν
[4, 27]	ἣν ἀνδρείαν προσηγόρευσεν, ὡς καὶ	νῦν	ὑπὸ Ῥωμαίων καλεῖται· ἡλικίας τε
[4, 47]	τὴν θυγατέρα με ᾐτεῖτο, μηδὲ	νῦν	ὡς πονηροῦ κατηγορεῖν. καὶ περὶ
[4, 70]	προσήκοντες, ἐν οἷς αὐτὴν κλαύσετε,	νυνὶ	δ´ ὡς τιμωρήσομεν αὐτῇ, σκοπῶμεν·
[4, 47]	Τύρνος, ὦ σύνεδροι, τούτων ὧν	νυνί	μου κατηγορεῖ πάντων δικαστὴς γενόμενος
[4, 47]	οὐ περὶ ἐμοῦ σκεπτέον ἐστὶ	νυνί,	πότερα χρηστὸς ἢ πονηρός εἰμι·
[4, 36]	ὑμᾶς. ἀλλ´ οὐδὲν δεῖ τούτων	νυνὶ	τῶν λόγων· εἰ δὲ δοκεῖ
[4, 51]	τῆς ὁδοῦ καὶ γενόμενοι κατὰ	νώτου	τῶν Σαβίνων ἐπῄεσαν. τούτους ἰδόντες

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 5/10/2006