Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 2]	γὰρ μηδεμία, ἤδη τοῦτο νοῦς	ὁ	ἄκρατος. Τοῦτο τοίνυν τὸ διανοητικὸν
[5, 3, 6]	νοῦν τὴν εἰκόνα, ὃς ἦν	ὁ	αὐτὸς τοῖς νοουμένοις ἀληθέσι καὶ
[5, 3, 5]	τὰ ὄντα ἔχων, μᾶλλον δὲ	ὁ	αὐτὸς τοῖς οὖσιν. Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 8]	ἐστιν ὁ τέλεος καὶ πᾶς,	ὁ	γινώσκων πρώτως ἑαυτόν, ἐν τῷ
[5, 3, 4]	πάντα οἷον γεγραμμένα, ὡς ἐκεῖ	ὁ	γράφων καὶ ὁ γράψας, ἆρ´
[5, 3, 4]	ὡς ἐκεῖ ὁ γράφων καὶ	ὁ	γράψας, ἆρ´ οὖν στήσεται μέχρι
[5, 3, 8]	βλέπει καὶ οὐ μᾶλλον αἰσθάνεται·	ὁ	δ´ ἐκεῖνο τὸ φῶς τῶν
[5, 3, 1]	εἰ βούλει, διάνοια καὶ δόξα·	ὁ	δὲ νοῦς, εἰ τούτων γνῶσιν
[5, 3, 6]	ψυχὴ ἐνόει ἑαυτὴν ὅτι ἄλλου,	ὁ	δὲ νοῦς ὅτι αὐτὸς καὶ
[5, 3, 14]	οὗτός ἐστιν ὁ ἔνδον νοῦς,	ὁ	δοὺς οὐσίαν καὶ τὰ ἄλλα,
[5, 3, 8]	ἐκεῖνα· καὶ ὁ λόγος δὲ	ὁ	ἐν τοῖς σπέρμασι τοῖς ταῦτα
[5, 3, 5]	καὶ ὁ μερίζων δὲ τίς;	ὁ	ἐν τῷ θεωρεῖν τάττων ἑαυτὸν
[5, 3, 5]	τῷ θεωρεῖν τάττων ἑαυτὸν ἢ	ὁ	ἐν τῷ θεωρεῖσθαι; Εἶτα πῶς
[5, 3, 8]	τῶν ἐχόντων, οἷον ὁ λόγος	ὁ	ἐν τῷ σπέρματι καὶ ἡ
[5, 3, 14]	ἔχωμεν, χρώμενοι, ὡς οὗτός ἐστιν	ὁ	ἔνδον νοῦς, ὁ δοὺς οὐσίαν
[5, 3, 5]	ἀλήθεια ἔσται· τύπον γὰρ ἕξει	ὁ	ἔχων τὰ ὄντα ἕτερον τῶν
[5, 3, 5]	θεωρεῖσθαι; Εἶτα πῶς ἑαυτὸν γνώσεται	ὁ	θεωρῶν ἐν τῷ θεωρουμένῳ τάξας
[5, 3, 8]	οὖν αὐτὸ ἐρεῖ οἷόν ἐστιν;	Ὁ	ἰδών· νοῦς δὲ ὁρᾷ. Ἐπεὶ
[5, 3, 17]	φανῇ τι κρεῖττον, οὐκ ἄπεισιν	ὁ	λογισμὸς ἐπ´ ἄλλο, ἀλλὰ στήσεται
[5, 3, 8]	ταῦτα εἶναι, ἔστιν ἐκεῖνα· καὶ	ὁ	λόγος δὲ ὁ ἐν τοῖς
[5, 3, 6]	ἄλλο μέρος. Ἆρ´ οὖν τοιοῦτον	ὁ	λόγος ἔδειξεν, οἷον καὶ ἐνέργειαν
[5, 3, 8]	ἐκείνων καὶ τῶν ἐχόντων, οἷον	ὁ	λόγος ὁ ἐν τῷ σπέρματι
[5, 3, 6]	τῇ νοήσει, ὃ ἦν αὐτός.	~Ὁ	μὲν δὴ λόγος ἀπέδειξεν εἶναί
[5, 3, 7]	Καὶ γὰρ αὖ καὶ ἔστιν	ὁ	μὲν νοῦς ἐν αὑτῷ ἐνέργεια,
[5, 3, 10]	πάλιν ἄλλου ἐπέκεινα τούτου; ἢ	ὁ	μὲν νοῦς τοῦτο; Τί οὖν;
[5, 3, 5]	γὰρ δὴ κατὰ τύχην· καὶ	ὁ	μερίζων δὲ τίς; ὁ ἐν
[5, 3, 5]	ὁρώμενον. Ἢ πρῶτον μὲν ἄτοπος	ὁ	μερισμὸς ἑαυτοῦ· πῶς γὰρ καὶ
[5, 3, 5]	τῷ νοητῷ ἔσται, οὔπω δὲ	ὁ	νοῦς δῆλος ἑαυτὸν νοῶν. Ἀλλ´
[5, 3, 8]	ἐάν τις αὐτὴν ἀπαιτῇ ὁποῖον	ὁ	νοῦς ἐκεῖνός ἐστιν ὁ τέλεος
[5, 3, 11]	καὶ ἀτύπωτος ὄψις. Οὗτος οὖν	ὁ	νοῦς ἐπέβαλε μὲν ἐκείνῳ, λαβὼν
[5, 3, 6]	ψυχὴν ἡμῶν διδάξαι, πῶς ποτε	ὁ	νοῦς θεωρεῖ ἑαυτόν, διδάξαι δὲ
[5, 3, 8]	δέ τι ὁρᾷ τὸ νοητὸν	ὁ	νοῦς, καὶ ποῖόν τι ἑαυτόν;
[5, 3, 12]	οὐκ ἔσται ἡ πρώτη ἐνέργεια	ὁ	νοῦς· οὐ γὰρ οἷον προυθυμήθη
[5, 3, 5]	εἴη ὁ πρῶτος· οὐδὲ γὰρ	ὁ	νοῦς οὗτος δυνάμει οὐδ´ ἕτερος
[5, 3, 11]	πολλὰ ἂν εἴη. ~Διὸ καὶ	ὁ	νοῦς οὗτος ὁ πολύς, ὅταν
[5, 3, 6]	συνάγοντες ἑωρῶμεν· νοῦς γὰρ ἦν	ὁ	νοῶν καὶ περὶ αὐτοῦ λέγων,
[5, 3, 4]	ἆρ´ οὖν στήσεται μέχρι τούτων	ὁ	οὕτως ἑαυτὸν ἐγνωκώς, ἡμεῖς δὲ
[5, 3, 11]	~Διὸ καὶ ὁ νοῦς οὗτος	ὁ	πολύς, ὅταν τὸ ἐπέκεινα ἐθέλῃ
[5, 3, 5]	καὶ πρώτως νοῦς ἂν εἴη	ὁ	πρῶτος· οὐδὲ γὰρ ὁ νοῦς
[5, 3, 8]	ὁποῖον ὁ νοῦς ἐκεῖνός ἐστιν	ὁ	τέλεος καὶ πᾶς, ὁ γινώσκων
[5, 3, 2]	τῆς ψυχῆς εἶναι. Καὶ νοῦς	ὁ	τῆς ψυχῆς μέχρι τοῦδε ἱστάμενος
[5, 3, 1]	ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτόν; Καὶ τίς	ὁ	τρόπος καὶ μέχρι τίνος σκεπτέον.
[5, 3, 15]	δὲ δύναμις πάντων. Ἀλλὰ τίς	ὁ	τρόπος τῆς δυνάμεως; Οὐ γὰρ
[5, 3, 15]	κἂν ἕκαστον ἔχῃ λέγειν τις	ὅ	ἐστι, τῷ ἓν ἕκαστον αὐτῶν
[5, 3, 13]	~Διὸ καὶ ἄρρητον τῇ ἀληθείᾳ·	ὅ	τι γὰρ ἂν εἴπῃς, τὶ
[5, 3, 16]	τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος,	ὅ	τι δήποτέ ἐστι τοῦτο. ~Τί
[5, 3, 14]	ἐν αὐτοῖς, κἂν μὴ εἰδῶσιν	ὅ	τι, ἐξ ὧν δὲ κεκίνηνται
[5, 3, 9]	δεῖ τὸν μέλλοντα νοῦν εἴσεσθαι	ὅ	τι ἐστί. Γένοιτο δ´ ἂν
[5, 3, 2]	βαδίζοντες, καὶ τὸ αὐτὸ ἑαυτό»	ὅ	τί ποτ´ ἐστὶ σκεψόμεθα. Εἰ
[5, 3, 4]	Ἢ ἀναγκαῖον οὕτως, εἴπερ γνωσόμεθα,	ὅ	τί ποτ´ ἐστὶ τὸ ἐν
[5, 3, 12]	καὶ ἡ προθυμία οὐκ εἶχεν	ὅ	τι προθυμηθῇ· οὐδ´ αὖ τὸ
[5, 3, 10]	καὶ οὐδὲν ζητεῖ περὶ αὐτοῦ,	ὃ	δ´ ἐξελίττει ἑαυτό, καὶ πολλὰ
[5, 3, 3]	ἔγνω διὰ τῆς αἰσθήσεως εἴρηκεν,	ὃ	δὲ εἴρηκεν ἐπ´ αὐτοῖς, ἤδη
[5, 3, 14]	γὰρ λέγομεν, ὃ μὴ ἔστιν·	ὃ	δέ ἐστιν, οὐ λέγομεν· ὥστε
[5, 3, 17]	οὗ γὰρ ἐφωτίσθη, τοῦτό ἐστιν,	ὃ	δεῖ θεάσασθαι· οὐδὲ γὰρ ἥλιον
[5, 3, 16]	τὸ ἀγαθὸν ἢ τοιοῦτον ὄν,	ὃ	δὴ ζωὴν καὶ νοῦν εἴπομεν,
[5, 3, 2]	τοὺς νέους καὶ ἄρτι ἥκοντας·	ὃ	δὴ καὶ ἀναμνήσεις φαῖμεν ἂν
[5, 3, 13]	ὅταν αὐτό τι ἑαυτὸ νοῇ,	ὃ	δὴ καὶ κυρίως ἐστὶ νοεῖν·
[5, 3, 17]	ἄθεος ἐκείνου· φωτισθεῖσα δὲ ἔχει,	ὃ	ἐζήτει, καὶ τοῦτο τὸ τέλος
[5, 3, 16]	μηδὲν ζητεῖ, ἔχει ἐν ἑαυτῷ	ὃ	ἐζήτησεν ἄν, εἰ μὴ παρῆν.
[5, 3, 9]	δὴ λοιπὸν αὐτῆς τοῦτό ἐστιν,	ὃ	εἰκόνα ἔφαμεν νοῦ σῴζουσάν τι
[5, 3, 12]	οὐδὲ γὰρ ἦν τι, πρὸς	ὃ	ἡ ἔκτασις. Ἀλλὰ δῆλον, ὅτι,
[5, 3, 7]	οὖν ἐνέργεια, καὶ οὐδέν, πρὸς	ὃ	ἡ ἐνέργεια· πρὸς αὑτῷ ἄρα.
[5, 3, 5]	αὐτός, ὅπερ ἐνόει τῇ νοήσει,	ὃ	ἦν αὐτός. ~Ὁ μὲν δὴ
[5, 3, 4]	ἐφέλκοντα τὸ τῆς ψυχῆς ἄμεινον,	ὃ	καὶ δύναται μόνον πτεροῦσθαι πρὸς
[5, 3, 5]	οὐχ ἑτέρου εἶναι δεῖ, ἀλλ´	ὃ	λέγει, τοῦτο καὶ εἶναι. Ἓν
[5, 3, 14]	ταῦτα, ἀλλά τι κρεῖττον τούτου,	ὃ	λέγομεν ὄν» ἀλλὰ καὶ πλέον
[5, 3, 16]	μηδέν ἐστι μηδὲ τῶν ἐσχάτων,	ὃ	μὴ δύναμιν εἰς τὸ γεννᾶν
[5, 3, 14]	μὴ λέγειν. Καὶ γὰρ λέγομεν,	ὃ	μὴ ἔστιν· ὃ δέ ἐστιν,
[5, 3, 10]	τὴν ἑτερότητα· ἢ τί νοήσει,	ὃ	μὴ ἔχει ἄλλο καὶ ἄλλο;
[5, 3, 6]	διδάξαι δὲ τοῦτο τῆς ψυχῆς,	ὃ	νοερόν πως, διανοητικὸν αὐτὸ τιθέμενοι
[5, 3, 8]	πρὸς τὸ ἰδεῖν καὶ γὰρ	ὃ	ὁρᾷ αὐτό ἐστι γιγνωσκόμενον καὶ
[5, 3, 4]	ὡς ἔστι τι βέλτιον αὐτοῦ,	ὃ	οὐ ζητεῖ, ἀλλ´ ἔχει πάντως
[5, 3, 13]	ἴχνος ἔχον τοῦ ὄντος λέγεται,	ὃ	οὐδὲ ὂν διὰ τοῦτο λέγοιτ´
[5, 3, 4]	Ἀλλ´ ἆρα τί ἐστιν αὐτὸ	{ὃ}	οὐκ οἶδεν ἐπιστάμενον οἷόν ἐστι
[5, 3, 17]	Τί οὖν τὸ οὗ μετέχει,	ὃ	ποιεῖ αὐτὸ καὶ εἶναι καὶ
[5, 3, 15]	γὰρ ὡς ἔτυχε· μηδ´ ἐνθυμηθεὶς	ὃ	ποιήσει, ποιήσει ὅμως. Εἴρηται μὲν
[5, 3, 12]	δεύτερον ποιήσασαι ποιήσασαι δὲ ἐκεῖνο,	ὃ	πρὸ τούτων τῶν ἐνεργειῶν, ὂν
[5, 3, 8]	αὕτη εἴδωλον καὶ οἱ λόγοι·	ὅθεν	δὲ ἦλθε, τὸ ἐναργὲς καὶ
[5, 3, 7]	Κατὰ θάτερα μὲν γὰρ ὡμοίωται	ὅθεν	ἥκει, κατὰ θάτερα δὲ καίτοι
[5, 3, 8]	τὸ ἀληθινὸν καὶ τὸ πρώτως,	ὅθεν	καὶ ἑαυτοῦ ἐστι καὶ αὑτῷ·
[5, 3, 10]	Ἐκεῖ δὲ πρῶτα τὰ ποιοῦντα,	ὅθεν	καὶ πρῶτα. Δεῖ οὖν ἅμα
[5, 3, 6]	ἢ ἄνωθεν αὐτῷ γινομένων ἐκεῖθεν,	ὅθεν	περ καὶ αὐτό, συμβαίνοι ἂν
[5, 3, 9]	τόπος αὐτῇ· οὐδὲ γὰρ ἐκείνῳ.	Ὅθεν	τὸ μὲν τοῦ ἡλίου φῶς
[5, 3, 3]	δι´ αἰσθήσεως καὶ ἡμεῖς οὐχ	οἱ	αἰσθανόμενοι· ἆρ´ οὖν καὶ διανοούμεθα
[5, 3, 14]	κἂν μὴ λέγωμεν. Ἀλλ´ ὥσπερ	οἱ	ἐνθουσιῶντες καὶ κάτοχοι γενόμενοι ἐπὶ
[5, 3, 3]	μὲν οὕτως; Ἢ αὐτοὶ μὲν	οἱ	λογιζόμενοι καὶ νοοῦμεν τὰ ἐν
[5, 3, 8]	ἔστι καὶ αὕτη εἴδωλον καὶ	οἱ	λόγοι· ὅθεν δὲ ἦλθε, τὸ
[5, 3, 4]	οἶδεν ἐπιστάμενον οἷόν ἐστι καὶ	οἷα	τὰ ἔργα αὐτοῦ; Εἰ οὖν
[5, 3, 4]	διανοητικὸν ὅτι διανοητικὸν ἆρα οὐκ	οἶδε,	καὶ ὅτι σύνεσιν τῶν ἔξω
[5, 3, 6]	αὐτῷ ὅσα ὁρᾷ γινώσκει καὶ	οἶδεν	ἃ λέγει. Καὶ εἰ αὐτὸ
[5, 3, 13]	καὶ οὐδὲ παρακολουθοῦν ἑαυτῷ οὐδὲ	οἶδεν	αὐτό» ἐκεῖνο χρὴ ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι
[5, 3, 4]	τί ἐστιν αὐτὸ {ὃ} οὐκ	οἶδεν	ἐπιστάμενον οἷόν ἐστι καὶ οἷα
[5, 3, 7]	ἡσυχία ἑτέρων, καταλείπεται ἡ αὐτῶν	οἰκεία	ἐνέργεια καὶ μάλιστα, οἷς τὸ
[5, 3, 17]	ὥσπερ θεὸς ἄλλος {ὅταν} εἰς	οἶκον	καλοῦντός τινος ἐλθὼν φωτίσῃ· ἢ
[5, 3, 8]	τὸ φῶς τῶν ἀληθῶν λαβὼν	οἷον	βλέπει μᾶλλον τὰ ὁρατά, ἀλλὰ
[5, 3, 4]	ἔχον ἐν ἑαυτῷ τὰ πάντα	οἷον	γεγραμμένα, ὡς ἐκεῖ ὁ γράφων
[5, 3, 4]	ἐκεῖνον δὲ διχῶς, ἢ τοῖς	οἷον	γράμμασιν ὥσπερ νόμοις ἐν ἡμῖν
[5, 3, 7]	μὲν ὅσον πρὸς νοῦν αὐτῆς	οἷον	εἴσω, τὸ δ´ ἔξω νοῦ
[5, 3, 15]	ἀλλ´ ὅμως δὲ ἔστιν εἰπεῖν	οἷον	ἐκ φωτὸς τὴν ἐξ αὐτοῦ
[5, 3, 6]	ψυχῇ, πειθώ τινα γενέσθαι ζητοῦμεν,	οἷον	ἐν εἰκόνι τὸ ἀρχέτυπον θεωρεῖν
[5, 3, 15]	δὲ πλῆθος καὶ πλῆθος τοιοῦτον,	οἷον	ἐν τῷ μετ´ αὐτὸ θεωρεῖται,
[5, 3, 10]	νόησις αὐτοῦ, ἀλλὰ θίξις καὶ	οἷον	ἐπαφὴ μόνον ἄρρητος καὶ ἀνόητος,
[5, 3, 4]	αὐτὸ {ὃ} οὐκ οἶδεν ἐπιστάμενον	οἷόν	ἐστι καὶ οἷα τὰ ἔργα
[5, 3, 8]	ὁρατόν. Τίς οὖν αὐτὸ ἐρεῖ	οἷόν	ἐστιν; Ὁ ἰδών· νοῦς δὲ
[5, 3, 10]	καὶ ἡ γνῶσίς ἐστι καὶ	οἷον	ζητήσαντος εὕρεσις. Τὸ τοίνυν διάφορον
[5, 3, 8]	ὁμοῦ καὶ τοιοῦτον τὸ ὁρατὸν	οἷον	ἡ ὅρασις, καὶ ἡ ὅρασις
[5, 3, 9]	νοῦ σῴζουσάν τι φῶς ἐκείνου,	οἷον	ἡλίου μετὰ τὴν τοῦ μεγέθους
[5, 3, 6]	οὖν τοιοῦτον ὁ λόγος ἔδειξεν,	οἷον	καὶ ἐνέργειαν πιστικὴν ἔχειν; Ἢ
[5, 3, 7]	ἥκειν ἀπ´ αὐτοῦ ὁμοιούμενον αὐτῷ,	οἷον	καὶ πυρὶ ἐν αὑτῷ πρότερον
[5, 3, 5]	οὐδὲ τὸ νοεῖν ἄλλῳ ὄντι,	οἷον	λίθῳ ἢ ἀψύχῳ τινί καὶ
[5, 3, 12]	αὖ ταὐτὸν αὐτῷ οὐδὲ τοιοῦτον	οἷον	μὴ οὐσία εἶναι οὐδ´ αὖ
[5, 3, 7]	θεωρεῖ καὶ ποιοῦσα εἴδη ποιεῖ,	οἷον	νοήσεις ἀπηρτισμένας, ὥστε πάντα εἶναι
[5, 3, 8]	αὐτὴ ἐκείνων καὶ τῶν ἐχόντων,	οἷον	ὁ λόγος ὁ ἐν τῷ
[5, 3, 5]	Τί οὖν, εἰ πᾶν τοιοῦτον	οἷον	ὁμοιομερὲς εἶναι, ὥστε τὸ ὁρῶν
[5, 3, 8]	ὡμοίωσεν ἑαυτῷ τῷ ἄνω φωτί.	Οἷον	οὖν ἐστι τὸ ἴχνος τὸ
[5, 3, 11]	ἐστι, καὶ τὸ νοεῖν αὐτὸ	οἷον	παρεμπεσόν, κἂν ἐξ αὐτοῦ ᾖ,
[5, 3, 5]	ἑαυτό; Ἡ μὲν γὰρ νόησις	οἷον	περιέξει τὸ νοητόν, ἢ ταὐτὸν
[5, 3, 4]	νόμοις ἐν ἡμῖν γραφεῖσιν, ἢ	οἷον	πληρωθέντες αὐτοῦ ἢ καὶ δυνηθέντες
[5, 3, 10]	τὴν σιωπήν. Εἶτα οὐδὲ δεήσεται	οἷον	πολυπραγμονεῖν ἑαυτό· τί γὰρ καὶ
[5, 3, 12]	ἐνέργεια ὁ νοῦς· οὐ γὰρ	οἷον	προυθυμήθη νοῦν γενέσθαι, εἶτα ἐγένετο
[5, 3, 12]	θησόμεθα, τὴν μὲν ἀπ´ αὐτοῦ	οἷον	ῥυεῖσαν ἐνέργειαν ὡς ἀπὸ ἡλίου
[5, 3, 8]	λέγειν περὶ αὐτοῦ; Τοιοῦτόν ἐστιν,	οἷον	σαφέστερον μὲν ἀντιλαμβάνεσθαι αὐτοῦ, ἡμᾶς
[5, 3, 1]	καὶ τὴν αὐτοῦ κατανόησιν; Ἢ	οἷόν	τε καὶ μὴ σύνθετον ὂν
[5, 3, 1]	τῆς δόξης ταύτης οὐ πάνυ	οἷόν	τε πολλῶν τῶν ἀτόπων συμβαινόντων·
[5, 3, 6]	καὶ πρώτοις, καὶ ὅτι μὴ	οἷόν	τε τοῦτον τὸν τοιοῦτον ἐκτὸς
[5, 3, 8]	μὲν νοητὸν οὐδὲ δεῖ ζητεῖν,	οἷον	τὸ ἐπὶ τοῖς σώμασι χρῶμα
[5, 3, 8]	ἡ ὅρασις, καὶ ἡ ὅρασις	οἷον	τὸ ὁρατόν. Τίς οὖν αὐτὸ
[5, 3, 2]	ἐκ τοῦ νοῦ ἰόντων ἐφορᾷ	οἷον	τοὺς τύπους, καὶ ἔχει καὶ
[5, 3, 12]	μὴ οὐσία εἶναι οὐδ´ αὖ	οἷον	τυφλὸν εἶναι, ἀλλ´ ὁρῶν καὶ
[5, 3, 14]	τούτου τοῦ στοίχου, αὐτὸς δὲ	οἷος	ἄρα, ὡς οὐ ταῦτα, ἀλλά
[5, 3, 6]	δὲ νοῦς ὅτι αὐτὸς καὶ	οἷος	αὐτὸς καὶ ὅστις καὶ ἐκ
[5, 3, 9]	αὐτῇ μὲν περὶ νοῦ συλλογιστέα	οἷος	ἀφ´ ἑαυτῆς σκοπουμένῃ, νοῦς δὲ
[5, 3, 7]	ἐνέργεια· ἐπεὶ καὶ τοῖς ἄλλοις,	οἷς	ἐστιν ἡσυχία ἑτέρων, καταλείπεται ἡ
[5, 3, 7]	αὐτῶν οἰκεία ἐνέργεια καὶ μάλιστα,	οἷς	τὸ εἶναι οὐ δυνάμει ἐστίν,
[5, 3, 5]	νοήσει· ὥστε οὐ πάντα οὐδὲ	ὅλον	γνώσεται ἑαυτόν· ὃν γὰρ εἶδε,
[5, 3, 6]	γὰρ καὶ νόησις ἕν· καὶ	ὅλος	ὅλῳ, οὐ μέρει ἄλλο μέρος.
[5, 3, 13]	ταὐτὸ συνελθόντων συναίσθησις εἶναι τοῦ	ὅλου,	ὅταν αὐτό τι ἑαυτὸ νοῇ,
[5, 3, 6]	καὶ νόησις ἕν· καὶ ὅλος	ὅλῳ,	οὐ μέρει ἄλλο μέρος. Ἆρ´
[5, 3, 13]	ἐνδεὲς πρὸς αὐτὸ ὂν τῷ	ὅλῳ	πεποίηκε τὸ αὔταρκες ἱκανὸν ἐξ
[5, 3, 16]	τὸ πρῶτον, ἀλλαχοῦ εἴρηται, καὶ	ὅλως,	ὅτι δύναμίς ἐστι καὶ ἀμήχανος
[5, 3, 12]	γεννηθέντος νοῦ γενομένης· οὐδ´ αὖ	ὅλως	προυθυμήθη, οὕτω τε γὰρ ἦν
[5, 3, 13]	αὐτῷ τὸ νοεῖν. Κινδυνεύει γὰρ	ὅλως	τὸ νοεῖν πολλῶν εἰς ταὐτὸ
[5, 3, 15]	τοῦ ἑνὸς βέλτιον ἢ ἐπέκεινα	ὅλως;	Χεῖρον ἄρα· τοῦτο δέ ἐστιν
[5, 3, 5]	οὖν, εἰ πᾶν τοιοῦτον οἷον	ὁμοιομερὲς	εἶναι, ὥστε τὸ ὁρῶν μηδὲν
[5, 3, 8]	ὡμοιωμένης, ὅσον ψυχῆς μέρος εἰς	ὁμοιότητα	νῷ δύναται ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν οὖν,
[5, 3, 7]	ἄλλο τι ἥκειν ἀπ´ αὐτοῦ	ὁμοιούμενον	αὐτῷ, οἷον καὶ πυρὶ ἐν
[5, 3, 8]	τὴν αὐτῆς ζωὴν ἴνδαλμα καὶ	ὁμοίωμα	εἶναι ἐκείνου, καὶ ὅταν νοῇ,
[5, 3, 7]	τὸν θεὸν γινώσκειν αὐτόν τις	ὁμολογήσει,	καὶ ταύτῃ συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται καὶ
[5, 3, 8]	καὶ πρὸς αὐτὸ λαμπηδών, λάμπον	ὁμοῦ	καὶ λαμπόμενον, τὸ ἀληθῶς νοητόν,
[5, 3, 5]	Ἀλλ´ εἰ καὶ τὸν τεθεωρηκότα,	ὁμοῦ	καὶ τὰ ἑωραμένα. Εἰ οὖν
[5, 3, 8]	ὅρασις καὶ τὸ ὁρατὸν αὐτῇ	ὁμοῦ	καὶ τοιοῦτον τὸ ὁρατὸν οἷον
[5, 3, 15]	διακρῖναι οὐκ ἂν ἔχοις, ὅτι	ὁμοῦ	πάντα> ἐπεὶ καὶ ἕκαστον τῶν
[5, 3, 17]	ποιεῖ αὐτὸ καὶ εἶναι καὶ	ὁμοῦ	τὰ πάντα; Ἀλλ´ εἰ ποιεῖ
[5, 3, 15]	ἐκ τοῦ πάντη ἑνός· ἀλλ´	ὅμως	δὲ ἔστιν εἰπεῖν οἷον ἐκ
[5, 3, 3]	τοῦ διανοουμένου καὶ ἐπάνω βεβηκότα,	ὅμως	δὲ ἡμέτερον, καὶ εἰ μὴ
[5, 3, 15]	μηδ´ ἐνθυμηθεὶς ὃ ποιήσει, ποιήσει	ὅμως.	Εἴρηται μὲν οὖν, ὅτι, εἴ
[5, 3, 17]	ἀληθέσι καὶ ὧν μετέχομεν ἀληθῶν	ὅμως	ἐκφεύγει, εἴ τις βούλοιτο εἰπεῖν
[5, 3, 15]	εἶναι· καὶ γὰρ πλῆθος ὂν	ὅμως	ἐν τῷ αὐτῷ καὶ διακρῖναι
[5, 3, 7]	ποιοῖ· καὶ γὰρ καὶ πράττουσα	ὅμως	θεωρεῖ καὶ ποιοῦσα εἴδη ποιεῖ,
[5, 3, 15]	ἕν· πολλὰ ἄρα· ἐφιέμενον δὲ	ὅμως	τοῦ ἑνός· ἓν ἄρα πολλά.
[5, 3, 7]	κατὰ θάτερα δὲ καίτοι ἀνομοιωθεῖσα	ὅμως	ὡμοίωται καὶ ἐνταῦθα, εἴτε πράττοι,
[5, 3, 14]	τι κρεῖττον τούτου, ὃ λέγομεν	ὄν»	ἀλλὰ καὶ πλέον καὶ μεῖζον
[5, 3, 1]	δοίημεν τοῦτο ὡς πάνυ ἄτοπον	ὄν,	ἀλλὰ μηδὲ νοῦ τῇ φύσει
[5, 3, 13]	εἰς ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ καὶ εἴπῃ	ὄν	εἰμι» οὐκ ἔτυχεν οὔτε αὐτοῦ
[5, 3, 13]	ἐὰν αὐτὸ τοῦτο μόνον εἴπῃ	ὄν	εἰμι» ὡς ἐξευρὼν λέγει καὶ
[5, 3, 15]	ἐκ πολλῶν ᾖ, οὔπω ἐστὶν	ὄν»	εἴποι τις αὐτό· κἂν ἕκαστον
[5, 3, 6]	οὖν ἄλλως μὲν ἐπὶ ψυχῆς	ὄν,	ἐπὶ δὲ τοῦ νοῦ κυριώτερον.
[5, 3, 16]	ἑαυτῷ τὸ ἀγαθὸν ἢ τοιοῦτον	ὄν,	ὃ δὴ ζωὴν καὶ νοῦν
[5, 3, 13]	γὰρ ὡς λίθον λέγει τὸ	ὄν,	ὅταν ἀληθεύῃ, ἀλλ´ εἴρηκε μιᾷ
[5, 3, 13]	πᾶσι μόνον ἀληθὲς οὐκ ὄνομα	ὂν	αὐτοῦ ἀλλ´ ὅτι οὔτε τι
[5, 3, 13]	τοῦ ὄντος λέγεται, ὃ οὐδὲ	ὂν	διὰ τοῦτο λέγοιτ´ ἄν, ὥσπερ
[5, 3, 12]	ὃ πρὸ τούτων τῶν ἐνεργειῶν,	ὂν	ἐφ´ ἑαυτοῦ, μένειν, τῷ δευτέρῳ
[5, 3, 5]	καὶ τὸ νοητὸν καὶ τὸ	ὂν	καὶ πρῶτον ὂν τοῦτο καὶ
[5, 3, 5]	ἓν δὲ τῇ ἐνεργείᾳ τὸ	ὂν	καὶ τὸ νοητόν· ἓν ἅμα
[5, 3, 1]	οἷόν τε καὶ μὴ σύνθετον	ὂν	νόησιν ἴσχειν ἑαυτοῦ; Τὸ μὲν
[5, 3, 15]	πανταχοῦ εἶναι· καὶ γὰρ πλῆθος	ὂν	ὅμως ἐν τῷ αὐτῷ καὶ
[5, 3, 17]	καὶ αὐταρκείας ἐκεῖνο αὐτὸ οὐκ	ὂν	οὐσία, ἀλλ´ ἐπέκεινα ταύτης> καὶ
[5, 3, 15]	δεῖ παρ´ αὐτό· ἄλλο δὲ	ὂν	οὐχ ἕν· τοῦτο γὰρ ἦν
[5, 3, 10]	ἐνεργήσει, ἀλλὰ μόνον καὶ ἔρημον>	ὂν	πάντη στήσεται. Ἧι γὰρ ἐνεργεῖ,
[5, 3, 10]	λαβεῖν καὶ τὸ νοούμενον κατανοούμενον	ὂν	ποικίλον εἶναι· ἢ οὐκ ἔσται
[5, 3, 13]	καὶ εἰκότως λέγει, τὸ γὰρ	ὂν	πολύ ἐστιν· ἐπεί, ὅταν ὡς
[5, 3, 5]	ἰδὼν ἐκεῖνο τὸ μέρος αὐτοῦ	ὂν	ταὐτὸν αὐτῷ εἶδεν ἑαυτόν· διαφέρει
[5, 3, 5]	καὶ τὸ ὂν καὶ πρῶτον	ὂν	τοῦτο καὶ δὴ καὶ πρῶτος
[5, 3, 13]	καὶ τὸ ἐνδεὲς πρὸς αὐτὸ	ὂν	τῷ ὅλῳ πεποίηκε τὸ αὔταρκες
[5, 3, 16]	ἀγαθόν; Τὸ γὰρ ὡσαύτως ζητοῦμεν	ὂν	τῶν ἀγαθῶν. Ἢ πρότερον ἐκεῖνο,
[5, 3, 5]	πάντα οὐδὲ ὅλον γνώσεται ἑαυτόν·	ὃν	γὰρ εἶδε, θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ
[5, 3, 13]	οὔτε τι τῶν πάντων οὔτε	ὄνομα	αὐτοῦ> ὅτι μηδὲν κατ´ αὐτοῦ·
[5, 3, 13]	τοῖς πᾶσι μόνον ἀληθὲς οὐκ	ὄνομα	ὂν αὐτοῦ ἀλλ´ ὅτι οὔτε
[5, 3, 6]	διανοητικὸν αὐτὸ τιθέμενοι καὶ τῇ	ὀνομασίᾳ	ὑποσημαίνοντες νοῦν τινα αὐτὸ εἶναι
[5, 3, 5]	γὰρ ἕξει ὁ ἔχων τὰ	ὄντα	ἕτερον τῶν ὄντων, ὅπερ οὐκ
[5, 3, 5]	δὴ καὶ πρῶτος νοῦς τὰ	ὄντα	ἔχων, μᾶλλον δὲ ὁ αὐτὸς
[5, 3, 13]	εἰς αὐτὸν ἐπιστρέφει δηλονότι πολὺν	ὄντα·	καὶ γὰρ ἐὰν αὐτὸ τοῦτο
[5, 3, 6]	ἐπιστρέφων εἰς αὑτόν. Τὰ γὰρ	ὄντα	ὁρῶν ἑαυτὸν ἑώρα καὶ ὁρῶν
[5, 3, 3]	δὲ νοῦν φήσομεν, ἄλλον μὲν	ὄντα	τοῦ διανοουμένου καὶ ἐπάνω βεβηκότα,
[5, 3, 3]	ἐκ τῆς αἰσθήσεως κάτωθεν, τοῦτο	ὄντες	τὸ κύριον τῆς ψυχῆς, μέσον
[5, 3, 6]	πράξεως ἀπηλλαγμένῳ καὶ ἐν νῷ	ὄντι;	~Ἀλλὰ τὸν θεὸν θεωρεῖ, εἴποιμεν
[5, 3, 6]	συμβαίνοι ἂν καὶ τούτῳ λόγῳ	ὄντι	καὶ συγγενῆ λαμβάνοντι καὶ τοῖς
[5, 3, 5]	ζῆν οὐδὲ τὸ νοεῖν ἄλλῳ	ὄντι,	οἷον λίθῳ ἢ ἀψύχῳ τινί
[5, 3, 7]	καὶ πυρὶ ἐν αὑτῷ πρότερον	ὄντι	πυρὶ καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔχοντι
[5, 3, 16]	μίμημά τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ	ὄντος,	καθὸ τοῦτο ζῇ, καὶ τὸν
[5, 3, 12]	ἐξ αὐτοῦ ἐφ´ ἑαυτοῦ πλήθους	ὄντος	καὶ ἐξηρτημένου ἀπ´ ἐκείνου. Εἰ
[5, 3, 13]	καὶ μὴ ἴχνος ἔχον τοῦ	ὄντος	λέγεται, ὃ οὐδὲ ὂν διὰ
[5, 3, 10]	ὅρασιν δεῖ εἶναι, μὴ δὲ	ὄντος	μάτην ἐστί. Δεῖ τοίνυν πλείω
[5, 3, 16]	μίμημά τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ	ὄντος,	ὅ τι δήποτέ ἐστι τοῦτο.
[5, 3, 13]	ἔτυχεν οὔτε αὐτοῦ οὔτε τοῦ	ὄντος.	Οὐ γὰρ ὡς λίθον λέγει
[5, 3, 1]	ἑαυτό, ὡς τοῦ ἁπλοῦ παντάπασιν	ὄντος	οὐ δυναμένου εἰς ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν
[5, 3, 10]	αὐτοῦ ὅρασιν εἶναι· καὶ γὰρ	ὄντος	τινὸς ἄλλου ὅρασιν δεῖ εἶναι,
[5, 3, 12]	ἐξ ἑνὸς τοῦ νοῦ ἁπλοῦ	ὄντος	φήσουσι τὰς ἐνεργείας προελθεῖν· ἤδη
[5, 3, 16]	οὕτω παρόντων, οὐχ ὡς ἄλλων	ὄντων	αὐτοῦ. Εἰ δ´ ἡ πᾶσα
[5, 3, 6]	λέγει, γινώσκοι ἂν ἑαυτὸ οὕτω.	Ὄντων	δὲ ἢ ἄνωθεν αὐτῷ γινομένων
[5, 3, 5]	ἔχων τὰ ὄντα ἕτερον τῶν	ὄντων,	ὅπερ οὐκ ἔστιν ἀλήθεια. Τὴν
[5, 3, 12]	τὰ ἑξῆς· ἐπὶ δὲ τῶν	ὄντων	τίς ἀνάγκη ἤδη καὶ ἐνταῦθα
[5, 3, 14]	τινα τοῦ κινήσαντος λαμβάνουσιν ἑτέρων	ὄντων	τοῦ κινήσαντος, οὕτω καὶ ἡμεῖς
[5, 3, 16]	ἔξω καὶ ἁπλότητος ἡστινοσοῦν, εἴπερ	ὄντως	ἁπλοῦν. Ἀλλὰ πῶς τὸ γενόμενον
[5, 3, 1]	τοῦ αὐτὸ ἑαυτὸ νοεῖν τι	ὄντως.	Ἀποστῆναι μὲν οὖν τῆς δόξης
[5, 3, 13]	Τὸ γὰρ εἶναι τοῦτο, ὅπερ	ὄντως	εἶναι καὶ μὴ ἴχνος ἔχον
[5, 3, 15]	μεγάλην ἀρχήν· ἀρχὴ γὰρ ἓν	ὄντως	καὶ ἀληθῶς ἕν· τὸ δὲ
[5, 3, 13]	δὲ πάντη ἁπλοῦν καὶ αὔταρκες	ὄντως	οὐδὲν δεῖται· τὸ δὲ δευτέρως
[5, 3, 6]	αὐτὸς τοῖς νοουμένοις ἀληθέσι καὶ	ὄντως	οὖσι καὶ πρώτοις, καὶ ὅτι
[5, 3, 16]	Συστῆναι οὖν δεῖ εἰς ἓν	ὄντως	παντὸς πλήθους ἔξω καὶ ἁπλότητος
[5, 3, 11]	οὔπω ἰδοῦσα, ἐξῆλθε δὲ ἔχουσα	ὅπερ	αὐτὴ ἐπλήθυνεν· ὥστε ἄλλου μὲν
[5, 3, 5]	καὶ καθότι τὸ νοητὸν αὐτός,	ὅπερ	ἐνόει τῇ νοήσει, ὃ ἦν
[5, 3, 6]	καὶ σὺν ἑαυτῷ καὶ τοῦτο,	ὅπερ	ἐστί, νοῦς ἐστιν (ἀνόητος δὲ
[5, 3, 15]	τῷ ἓν σῴζεται καὶ ἔστιν,	ὅπερ	ἐστί, τούτῳ· μὴ γὰρ ἓν
[5, 3, 10]	Πρὸ γὰρ τοῦ νοῆσαι ὑπάρχει	ὅπερ	ἐστὶν ἑαυτῷ. Καὶ γὰρ αὖ
[5, 3, 5]	αὐτός, καὶ νοήσει τὸ νοητόν,	ὅπερ	ἦν αὐτός. Καθ´ ἑκάτερον ἄρα
[5, 3, 5]	νοήσει· νοήσει γὰρ τῇ νοήσει,	ὅπερ	ἦν αὐτός, καὶ νοήσει τὸ
[5, 3, 13]	πολλά. Τὸ γὰρ εἶναι τοῦτο,	ὅπερ	ὄντως εἶναι καὶ μὴ ἴχνος
[5, 3, 5]	τὰ ὄντα ἕτερον τῶν ὄντων,	ὅπερ	οὐκ ἔστιν ἀλήθεια. Τὴν ἄρα
[5, 3, 2]	νοῦν γὰρ αὐτὸν φήσομεν καὶ	ὅπῃ	διοίσει τοῦ ἐπάνω ζητήσομεν, μὴ
[5, 3, 10]	καὶ γὰρ ὡς ἕτερα καὶ	ὅπῃ	ἕτερα καὶ ἀριθμὸς ἤδη καὶ
[5, 3, 8]	καὶ ἐάν τις αὐτὴν ἀπαιτῇ	ὁποῖον	ὁ νοῦς ἐκεῖνός ἐστιν ὁ
[5, 3, 2]	τὸ γινῶσκον ἐν αὐτῇ καὶ	ὅπως.	Τὸ μὲν οὖν αἰσθητικὸν αὐτῆς
[5, 3, 8]	ταῦτα. Ἀλλ´ ἡ μὲν οὐχ	ὁρᾷ	ἃ ἔχει· οὐδὲ γὰρ αὐτὴ
[5, 3, 4]	Ὡς δὴ οὖν νοῦς ἑαυτὸν	ὁρᾷ.	~Ἆρ´ οὖν ἄλλῳ μέρει ἑαυτοῦ
[5, 3, 8]	ἄλλου. Φῶς ἄρα φῶς ἄλλο	ὁρᾷ·	αὐτὸ ἄρα αὑτὸ ὁρᾷ. Τὸ
[5, 3, 8]	τὸ ἰδεῖν καὶ γὰρ ὃ	ὁρᾷ	αὐτό ἐστι γιγνωσκόμενον καὶ παρ´
[5, 3, 6]	προσήκει, ὡς καὶ αὐτῷ ὅσα	ὁρᾷ	γινώσκει καὶ οἶδεν ἃ λέγει.
[5, 3, 17]	ἀλλ´ αὐτό, δι´ οὗ καὶ	ὁρᾷ.	Δι´ οὗ γὰρ ἐφωτίσθη, τοῦτό
[5, 3, 10]	νοῦς τοῦτο; Τί οὖν; οὐχ	ὁρᾷ	ἑαυτόν; Ἢ οὗτος οὐδὲν δεῖται
[5, 3, 8]	φωτί, φῶς ὁρᾷ· χρώματα γὰρ	ὁρᾷ·	ἐκεῖ δὲ οὐ δι´ ἑτέρου,
[5, 3, 8]	ἐστιν; Ὁ ἰδών· νοῦς δὲ	ὁρᾷ.	Ἐπεὶ καὶ ἐνταῦθα ἡ ὄψις
[5, 3, 8]	Ἄλλῳ οὖν φωτὶ ἄλλο φῶς	ὁρᾷ,	οὐ δι´ ἄλλου. Φῶς ἄρα
[5, 3, 8]	ἄλλο ὁρᾷ· αὐτὸ ἄρα αὑτὸ	ὁρᾷ.	Τὸ δὲ φῶς τοῦτο ἐν
[5, 3, 8]	ἀποσῳζόντων εἰκόνα. ~Ποῖον δέ τι	ὁρᾷ	τὸ νοητὸν ὁ νοῦς, καὶ
[5, 3, 8]	μᾶλλον δὲ ἑνωθεῖσα φωτί, φῶς	ὁρᾷ·	χρώματα γὰρ ὁρᾷ· ἐκεῖ δὲ
[5, 3, 11]	γὰρ αὖ ἔχει τύπον τοῦ	ὁράματος·	ἢ οὐ παρεδέξατο ἐν αὐτῇ
[5, 3, 8]	ὡς δι´ αὐτῆς εἰκόνος οὔσης	ὁρᾶν	δύνασθαι ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον, διὰ τῆς
[5, 3, 10]	τοῦτον τὸν νοῦν δεηθῆναι τοῦ	ὁρᾶν	ἑαυτόν, μᾶλλον δὲ ἔχειν τὸ
[5, 3, 10]	ἑαυτόν, μᾶλλον δὲ ἔχειν τὸ	ὁρᾶν	ἑαυτόν, πρῶτον μὲν τῷ πολὺν
[5, 3, 10]	ἑαυτόν; Ἢ οὗτος οὐδὲν δεῖται	ὁράσεως.	Ἀλλὰ τοῦτο εἰς ὕστερον· νῦν
[5, 3, 9]	καθαρά, ὥστε καὶ ἐφ´ αὑτῆς	ὁρᾶσθαι	ὑπό τε αὐτῆς καὶ ἄλλης
[5, 3, 10]	καὶ γὰρ ὄντος τινὸς ἄλλου	ὅρασιν	δεῖ εἶναι, μὴ δὲ ὄντος
[5, 3, 10]	ἐκείνου, καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ	ὅρασιν	εἶναι· καὶ γὰρ ὄντος τινὸς
[5, 3, 10]	ὅρασις ᾖ, καὶ συνεκπίπτειν τὴν	ὅρασιν	τῷ ὁρατῷ, καὶ τὸ ὁρώμενον
[5, 3, 10]	τοίνυν πλείω ἑνὸς εἶναι, ἵνα	ὅρασις	ᾖ, καὶ συνεκπίπτειν τὴν ὅρασιν
[5, 3, 8]	τοιοῦτον τὸ ὁρατὸν οἷον ἡ	ὅρασις,	καὶ ἡ ὅρασις οἷον τὸ
[5, 3, 8]	οὖν τούτων ἐκεῖ οὐδέν, ἀλλ´	ὅρασις	καὶ τὸ ὁρατὸν αὐτῇ ὁμοῦ
[5, 3, 8]	οἷον ἡ ὅρασις, καὶ ἡ	ὅρασις	οἷον τὸ ὁρατόν. Τίς οὖν
[5, 3, 8]	λαβὼν οἷον βλέπει μᾶλλον τὰ	ὁρατά,	ἀλλὰ τοὐναντίον. Λείπεται τοίνυν ζωὴν
[5, 3, 10]	ἑτέρου εἶναι, καὶ ἐξ ἀνάγκης	ὁρατικὸν	εἶναι, καὶ ὁρατικὸν ἐκείνου, καὶ
[5, 3, 10]	ἐξ ἀνάγκης ὁρατικὸν εἶναι, καὶ	ὁρατικὸν	ἐκείνου, καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ
[5, 3, 8]	οὐδέν, ἀλλ´ ὅρασις καὶ τὸ	ὁρατὸν	αὐτῇ ὁμοῦ καὶ τοιοῦτον τὸ
[5, 3, 8]	αὐτῇ ὁμοῦ καὶ τοιοῦτον τὸ	ὁρατὸν	οἷον ἡ ὅρασις, καὶ ἡ
[5, 3, 8]	καὶ ἡ ὅρασις οἷον τὸ	ὁρατόν.	Τίς οὖν αὐτὸ ἐρεῖ οἷόν
[5, 3, 10]	καὶ συνεκπίπτειν τὴν ὅρασιν τῷ	ὁρατῷ,	καὶ τὸ ὁρώμενον τὸ ὑπ´
[5, 3, 4]	δὲ αὑτοὺς τῷ τῷ τοιούτῳ	ὁρατῷ	τὰ ἄλλα μαθεῖν {τῷ τοιούτῳ}
[5, 3, 6]	δὲ μὴ πρᾶξις οὐδὲ γὰρ	ὄρεξις	τῷ καθαρῷ νῷ ἀπόντος τούτῳ
[5, 3, 12]	πρώτη ἐνέργεια αὐτοῦ ἀτελὴς ἔσται	ὁρμὴ	μόνον οὖσα. Ἐπὶ τί οὖν
[5, 3, 5]	οὐδὲν τὸ ὁρῶν πρὸς τὸ	ὁρώμενον.	Ἢ πρῶτον μὲν ἄτοπος ὁ
[5, 3, 8]	νοοῦν καὶ νοούμενον, καὶ ἑαυτῷ	ὁρώμενον	καὶ οὐ δεόμενον ἄλλου, ἵνα
[5, 3, 7]	ἰδεῖν ἴσως αὐτό ἐστι τὸ	ὁρώμενον,	ταύτῃ μάλιστα λείποιτ´ ἂν αὐτῷ
[5, 3, 7]	ἐστι τὸ αὐτὸ εἶναι τὸ	ὁρώμενον.	Τί γὰρ ἂν καὶ δοίημεν
[5, 3, 10]	ὅρασιν τῷ ὁρατῷ, καὶ τὸ	ὁρώμενον	τὸ ὑπ´ αὐτοῦ πλῆθος εἶναι
[5, 3, 5]	μὲν ἔσται ὁρῶν, τὸ δὲ	ὁρώμενον·	τοῦτο δὲ οὐκ αὐτὸ ἑαυτό»
[5, 3, 5]	τὸ ὁρῶν μηδὲν διαφέρειν τοῦ	ὁρωμένου;	Οὕτω γὰρ ἰδὼν ἐκεῖνο τὸ
[5, 3, 6]	εἰς αὑτόν. Τὰ γὰρ ὄντα	ὁρῶν	ἑαυτὸν ἑώρα καὶ ὁρῶν ἐνεργείᾳ
[5, 3, 6]	ὄντα ὁρῶν ἑαυτὸν ἑώρα καὶ	ὁρῶν	ἐνεργείᾳ ἦν καὶ ἡ ἐνέργεια
[5, 3, 12]	αὖ οἷον τυφλὸν εἶναι, ἀλλ´	ὁρῶν	καὶ γινῶσκον ἑαυτὸ καὶ πρῶτον
[5, 3, 5]	οἷον ὁμοιομερὲς εἶναι, ὥστε τὸ	ὁρῶν	μηδὲν διαφέρειν τοῦ ὁρωμένου; Οὕτω
[5, 3, 5]	ἑαυτόν· διαφέρει γὰρ οὐδὲν τὸ	ὁρῶν	πρὸς τὸ ὁρώμενον. Ἢ πρῶτον
[5, 3, 5]	Ἀλλ´ οὕτω τὸ μὲν ἔσται	ὁρῶν,	τὸ δὲ ὁρώμενον· τοῦτο δὲ
[5, 3, 6]	τὸν ἀληθῆ νοῦν τὴν εἰκόνα,	ὃς	ἦν ὁ αὐτὸς τοῖς νοουμένοις
[5, 3, 1]	αὐτὰ μόνον ἢ καὶ ἑαυτόν,	ὃς	ταῦτα γνώσεται; Καὶ ἆρα οὕτω
[5, 3, 1]	ἔχει ἢ μή, σκέψασθαι προσήκει·	ὅσα	δὲ νοητά, νοῦς δηλονότι γνώσεται.
[5, 3, 7]	καὶ ἑαυτὸν γινώσκειν. Καὶ γὰρ	ὅσα	ἔχει παρ´ ἐκείνου γνώσεται, καὶ
[5, 3, 6]	γιγνώσκειν προσήκει, ὡς καὶ αὐτῷ	ὅσα	ὁρᾷ γινώσκει καὶ οἶδεν ἃ
[5, 3, 14]	δοὺς οὐσίαν καὶ τὰ ἄλλα,	ὅσα	τούτου τοῦ στοίχου, αὐτὸς δὲ
[5, 3, 7]	ἡ δὲ ψυχὴ τὸ μὲν	ὅσον	πρὸς νοῦν αὐτῆς οἷον εἴσω,
[5, 3, 12]	τοσαύτη ἔσται ἡ οὐσία αὐτοῦ,	ὅσον	τὸ πλῆθος. Τοῦτο δὲ τῷ
[5, 3, 8]	ἐκείνῳ πρὸς τὸ ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης,	ὅσον	ψυχῆς μέρος εἰς ὁμοιότητα νῷ
[5, 3, 6]	αὐτὸς καὶ οἷος αὐτὸς καὶ	ὅστις	καὶ ἐκ τῆς ἑαυτοῦ φύσεως
[5, 3, 10]	μηδὲ αὐτὸ μένειν ἁπλοῦν, καὶ	ὅσῳ	ἂν μάλιστα αὐτὸ νοῇ· διχάσει
[5, 3, 13]	ὡς λίθον λέγει τὸ ὄν,	ὅταν	ἀληθεύῃ, ἀλλ´ εἴρηκε μιᾷ ῥήσει
[5, 3, 13]	σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν περὶ αὐτοῦ. Ἀλλ´	ὅταν	ἀπορῶμεν ἀναίσθητον οὖν ἑαυτοῦ καὶ
[5, 3, 13]	συνελθόντων συναίσθησις εἶναι τοῦ ὅλου,	ὅταν	αὐτό τι ἑαυτὸ νοῇ, ὃ
[5, 3, 10]	τι προελεύσεται ἐπ´ ἄλλο, στήσεται·	ὅταν	δὲ πᾶσαν στάσιν, οὐ νοήσει.
[5, 3, 9]	γὰρ ἀεὶ αὑτῷ, ἡμεῖς δέ,	ὅταν	εἰς αὐτόν· μεμέρισται γὰρ ἡμῖν
[5, 3, 17]	παρεῖναι, ὅταν ὥσπερ θεὸς ἄλλος	{ὅταν}	εἰς οἶκον καλοῦντός τινος ἐλθὼν
[5, 3, 17]	Τότε δὲ χρὴ ἑωρακέναι πιστεύειν,	ὅταν	ἡ ψυχὴ ἐξαίφνης φῶς λάβῃ·
[5, 3, 4]	ἐκεῖνος. ~Βασιλεύομεν δὲ καὶ ἡμεῖς,	ὅταν	κατ´ ἐκεῖνον· κατ´ ἐκεῖνον δὲ
[5, 3, 10]	εἶναι, ἵνα ἓν εἴη. Εἶθ´	ὅταν	λέγῃ εἰμὶ τόδε» τὸ τόδε»
[5, 3, 10]	νοήσει. Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν,	ὅταν	νοῇ, ἐν δυσὶν εἶναι, καὶ
[5, 3, 8]	καὶ ὁμοίωμα εἶναι ἐκείνου, καὶ	ὅταν	νοῇ, θεοειδῆ καὶ νοοειδῆ γίγνεσθαι·
[5, 3, 14]	ἡμεῖς κινδυνεύομεν ἔχειν πρὸς ἐκεῖνο,	ὅταν	νοῦν καθαρὸν ἔχωμεν, χρώμενοι, ὡς
[5, 3, 11]	ὁ νοῦς οὗτος ὁ πολύς,	ὅταν	τὸ ἐπέκεινα ἐθέλῃ νοεῖ, ἓν
[5, 3, 13]	γὰρ ὂν πολύ ἐστιν· ἐπεί,	ὅταν	ὡς εἰς ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ καὶ
[5, 3, 17]	καὶ τότε χρὴ νομίζειν παρεῖναι,	ὅταν	ὥσπερ θεὸς ἄλλος {ὅταν} εἰς
[5, 3, 11]	νοῦς καὶ οὐσία καὶ νόησις,	ὅτε	ἐνόησε· πρὸ γὰρ τούτου οὐ
[5, 3, 17]	κἂν νοερῶς ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον δέ,	ὅτε	ἐφάπτεται, πάντη μηδὲν μήτε δύνασθαι
[5, 3, 11]	ὄψις. Τοῦτο δὲ ἤδη νοῦς,	ὅτε	ἔχει, καὶ ὡς νοῦς ἔχει·
[5, 3, 4]	δὴ νοῦς τις αὐτὸς γεγονώς,	ὅτε	τὰ ἄλλα ἀφεὶς ἑαυτοῦ τούτῳ
[5, 3, 16]	ἐκεῖνο, οὗ μὴ ἐξίστασθαι δεήσει,	ὅτι	ἀγαθόν· εἰ δὲ μή, βέλτιον
[5, 3, 6]	μὲν γὰρ ψυχὴ ἐνόει ἑαυτὴν	ὅτι	ἄλλου, ὁ δὲ νοῦς ὅτι
[5, 3, 4]	ἔργα αὐτοῦ; Εἰ οὖν λέγοι,	ὅτι	ἀπὸ νοῦ ἐστι καὶ δεύτερον
[5, 3, 16]	τοίνυν διὰ τοῦτο τὸ ὡσαύτως,	ὅτι	ἀρκεῖ τὰ παρόντα. Ἀλλὰ πάντων
[5, 3, 15]	ἐκεῖνο ἀρχὴ τῶν πάντων; Ἆρα,	ὅτι	αὐτὰ σῴζει ἓν ἕκαστον αὐτῶν
[5, 3, 6]	ὅτι ἄλλου, ὁ δὲ νοῦς	ὅτι	αὐτὸς καὶ οἷος αὐτὸς καὶ
[5, 3, 1]	ἀλλ´ ἃ μὲν αὐτοῦ γνώσεται	ὅτι	γιγνώσκει, τίς δὲ ὢν γινώσκει
[5, 3, 1]	Καὶ ἆρα οὕτω γνώσεται ἑαυτόν,	ὅτι	γινώσκει ταῦτα μόνον, τίς δὲ
[5, 3, 15]	τὸ ἐκείνου, δεδειγμένον ἂν εἴη·	ὅτι	δὲ πλῆθος καὶ πλῆθος τοιοῦτον,
[5, 3, 15]	ὡς ἡ ὕλη δυνάμει λέγεται,	ὅτι	δέχεται· πάσχει γάρ· ἀλλ´ οὗτος
[5, 3, 1]	διότι σύνθετον λεγόμενον νοεῖν ἑαυτό,	ὅτι	δὴ ἑνὶ τῶν ἐν αὐτῷ
[5, 3, 4]	ἃ εἶδε. Τὸ δὴ διανοητικὸν	ὅτι	διανοητικὸν ἆρα οὐκ οἶδε, καὶ
[5, 3, 16]	πρῶτον, ἀλλαχοῦ εἴρηται, καὶ ὅλως,	ὅτι	δύναμίς ἐστι καὶ ἀμήχανος δύναμις,
[5, 3, 3]	τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ	ὅτι	ἔδομεν αὐτῷ τὰ ἔξω σκοπεῖσθαι
[5, 3, 15]	ποιήσει ὅμως. Εἴρηται μὲν οὖν,	ὅτι,	εἴ τι ἐκ τοῦ ἑνός,
[5, 3, 12]	ὃ ἡ ἔκτασις. Ἀλλὰ δῆλον,	ὅτι,	εἴ τι ὑπέστη μετ´ αὐτόν,
[5, 3, 16]	καὶ ἀμήχανος δύναμις, καὶ τοῦτο,	ὅτι	ἐκ τῶν ἄλλων ἁπάντων πιστωτέον,
[5, 3, 17]	δὲ αὐτῶν δηλονότι ἐνδεές· καὶ	ὅτι	ἕκαστον {τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς} μετείληφε
[5, 3, 6]	αὐτῷ τὴν γνῶσιν ἑαυτοῦ— καὶ	ὅτι	ἐν αὐτῷ οὗτος, καὶ οὐκ
[5, 3, 14]	γενόμενοι ἐπὶ τοσοῦτον κἂν εἰδεῖεν,	ὅτι	ἔχουσι μεῖζον ἐν αὐτοῖς, κἂν
[5, 3, 14]	πλέον καὶ μεῖζον ἢ λεγόμενον,	ὅτι	καὶ αὐτὸς κρείττων λόγου καὶ
[5, 3, 4]	σύνεσιν τῶν ἔξω λαμβάνει, καὶ	ὅτι	κρίνει ἃ κρίνει, καὶ ὅτι
[5, 3, 15]	Αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο ἓν πάντα,	ὅτι	μεγάλην ἀρχήν· ἀρχὴ γὰρ ἓν
[5, 3, 15]	ποιὸν καὶ τὰ ἄλλα. Καὶ	ὅτι	μὲν δὴ μὴ ἓν τὸ
[5, 3, 16]	τοῦ μετ´ αὐτὸ ἔτι ζητητέα.	~Ὅτι	μὲν οὖν δεῖ τι εἶναι
[5, 3, 15]	δὲ τὸ μετ´ αὐτὸ καὶ	ὅτι	μετ´ αὐτὸ δῆλον ποιεῖ τῷ
[5, 3, 12]	αἱ ἐνέργειαι αἱ ἀπ´ αὐτοῦ,	ὅτι	μὴ αὐτοῦ ἐνεργήσαντος. Εἰ δὲ
[5, 3, 3]	αἰσθανόμεθα νοῦς δὲ ἀμφισβητεῖται, καὶ	ὅτι	μὴ αὐτῷ ἀεὶ καὶ ὅτι
[5, 3, 6]	ὄντως οὖσι καὶ πρώτοις, καὶ	ὅτι	μὴ οἷόν τε τοῦτον τὸν
[5, 3, 8]	δι´ ἑτέρου, ἀλλὰ δι´ αὑτῆς,	ὅτι	μηδὲ ἔξω. Ἄλλῳ οὖν φωτὶ
[5, 3, 16]	ἐκ τῶν ἄλλων ἁπάντων πιστωτέον,	ὅτι	μηδέν ἐστι μηδὲ τῶν ἐσχάτων,
[5, 3, 13]	τῶν πάντων οὔτε ὄνομα αὐτοῦ>	ὅτι	μηδὲν κατ´ αὐτοῦ· ἀλλ´ ὡς
[5, 3, 15]	καὶ διακρῖναι οὐκ ἂν ἔχοις,	ὅτι	ὁμοῦ πάντα> ἐπεὶ καὶ ἕκαστον
[5, 3, 16]	ἀγαπητὸν τούτῳ τὸ ζῆν, δῆλον	ὅτι	οὐδὲν ζητεῖ· ἔοικε τοίνυν διὰ
[5, 3, 13]	οὐκ ὄνομα ὂν αὐτοῦ ἀλλ´	ὅτι	οὔτε τι τῶν πάντων οὔτε
[5, 3, 15]	πρότερον ἔχειν αὐτά. Ἀλλ´ εἴρηται,	ὅτι	πλῆθος οὕτως ἔσται. Ἀλλ´ ἄρα
[5, 3, 11]	οὕτως ὠνομασμένον. Εἰ οὖν νοῦς,	ὅτι	πολύς ἐστι, καὶ τὸ νοεῖν
[5, 3, 4]	διανοητικὸν ἆρα οὐκ οἶδε, καὶ	ὅτι	σύνεσιν τῶν ἔξω λαμβάνει, καὶ
[5, 3, 3]	καὶ λέγοι προσχρωμένη τῇ μνήμῃ,	ὅτι	Σωκράτης. Εἰ δὲ καὶ ἐξελίττοι
[5, 3, 13]	οἶδεν αὐτό» ἐκεῖνο χρὴ ἐνθυμεῖσθαι,	ὅτι	ταῦτα λέγοντες ἑαυτοὺς περιτρέπομεν ἐπὶ
[5, 3, 4]	ὅτι κρίνει ἃ κρίνει, καὶ	ὅτι	τοῖς ἐν ἑαυτῷ κανόσιν, οὓς
[5, 3, 15]	ἕν, οὐ κατ´ ἄλλου, ἀλλ´	ὅτι	τοῦτο, παρ´ οὗ πως καὶ
[5, 3, 17]	διά γε ἄλλα πολλὰ καὶ	ὅτι	τούτῳ τὸ αὔταρκες ἐκ πάντων
[5, 3, 15]	αὐτῶν ποιήσασα εἶναι; Ἢ καὶ	ὅτι	ὑπέστησεν αὐτά. Πῶς δή; Ἢ
[5, 3, 3]	ὅτι μὴ αὐτῷ ἀεὶ καὶ	ὅτι	χωριστός· χωριστὸς δὲ τῷ μὴ
[5, 3, 3]	ἀπὸ τοῦ αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα; Ἢ	ὅτι	ψυχὴν δεῖ ἐν λογισμοῖς εἶναι·
[5, 3, 15]	πάντα μετέχον τοῦ ἕν, καὶ	ὁτιοῦν	αὐτοῦ πάντα αὖ καὶ ἕν.
[5, 3, 10]	ταύτῃ. Οὐδὲ τὰ ποιηθέντα μόνον·	οὐ	γὰρ ἂν ἦν ἔσχατα. Ἐκεῖ
[5, 3, 5]	ἐνέργεια γάρ τις τὸ νοητόν·	οὐ	γὰρ δὴ δύναμις οὐδέ γ´
[5, 3, 5]	ἑαυτοῦ· πῶς γὰρ καὶ μεριεῖ;	οὐ	γὰρ δὴ κατὰ τύχην· καὶ
[5, 3, 6]	ἢ τὸ νῷ μόνον εἶναι.	Οὐ	γὰρ δὴ πρακτικός γε οὗτος·
[5, 3, 16]	νοῦ καὶ ἁπλούστερον κόσμου νοητοῦ.	Οὐ	γὰρ ἐκ πολλοῦ πολύ, ἀλλὰ
[5, 3, 5]	τάξας ἑαυτὸν κατὰ τὸ θεωρεῖν;	οὐ	γὰρ ἦν ἐν τῷ θεωρουμένῳ
[5, 3, 3]	ὡς ἐκεῖνος; Ἢ κατ´ ἐκεῖνον·	οὐ	γὰρ νοῦς ἡμεῖς· κατ´ ἐκεῖνο
[5, 3, 12]	ἡ πρώτη ἐνέργεια ὁ νοῦς·	οὐ	γὰρ οἷον προυθυμήθη νοῦν γενέσθαι,
[5, 3, 10]	ὕστερον· νῦν δὲ πάλιν λέγωμεν	οὐ	γὰρ περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος> ἡ
[5, 3, 1]	τὸ ὡς ἀληθῶς νοεῖν αὑτό·	οὐ	γὰρ τὸ πᾶν ἔσται ἐν
[5, 3, 15]	οὖν ποιεῖ ἃ μὴ ἔχει;	Οὐ	γὰρ ὡς ἔτυχε· μηδ´ ἐνθυμηθεὶς
[5, 3, 15]	τίς ὁ τρόπος τῆς δυνάμεως;	Οὐ	γὰρ ὡς ἡ ὕλη δυνάμει
[5, 3, 13]	οὔτε αὐτοῦ οὔτε τοῦ ὄντος.	Οὐ	γὰρ ὡς λίθον λέγει τὸ
[5, 3, 8]	τῇ ψυχῇ ἐναργεστέραν, ζωὴν δὲ	οὐ	γεννητικήν· τοὐναντίον γὰρ ἐπέστρεψε πρὸς
[5, 3, 1]	ταῦτα μόνον, τίς δὲ ὢν	οὐ	γνώσεται, ἀλλ´ ἃ μὲν αὐτοῦ
[5, 3, 10]	δεήσει πάλιν ἄλλου. Τί οὖν;	οὐ	δεήσει πάλιν ἄλλου ἐπέκεινα τούτου;
[5, 3, 8]	νοούμενον, καὶ ἑαυτῷ ὁρώμενον καὶ	οὐ	δεόμενον ἄλλου, ἵνα ἴδῃ, αὑτῷ
[5, 3, 11]	πάντων, καὶ ταύτῃ πρὸ πάντων.	Οὐ	δὴ δεῖ, πρὸ ὧν ἐστι,
[5, 3, 8]	οὖν φωτὶ ἄλλο φῶς ὁρᾷ,	οὐ	δι´ ἄλλου. Φῶς ἄρα φῶς
[5, 3, 8]	χρώματα γὰρ ὁρᾷ· ἐκεῖ δὲ	οὐ	δι´ ἑτέρου, ἀλλὰ δι´ αὑτῆς,
[5, 3, 7]	καὶ μάλιστα, οἷς τὸ εἶναι	οὐ	δυνάμει ἐστίν, ἀλλὰ ἐνεργείᾳ. Τὸ
[5, 3, 1]	ὡς τοῦ ἁπλοῦ παντάπασιν ὄντος	οὐ	δυναμένου εἰς ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν καὶ
[5, 3, 4]	ἔστι τι βέλτιον αὐτοῦ, ὃ	οὐ	ζητεῖ, ἀλλ´ ἔχει πάντως δήπου;
[5, 3, 5]	ὃν γὰρ εἶδε, θεωρούμενον, ἀλλ´	οὐ	θεωροῦντα εἶδε· καὶ οὕτως ἔσται
[5, 3, 5]	γνοὺς ἑαυτὸν οὕτω θεωρούμενον, ἀλλ´	οὐ	θεωροῦντα, νοήσει· ὥστε οὐ πάντα
[5, 3, 15]	ἑνὸς ἕν, ἀλλὰ αὐτὸ ἕν,	οὐ	κατ´ ἄλλου, ἀλλ´ ὅτι τοῦτο,
[5, 3, 13]	νόησις, ἐνδεές τε ἔσται καὶ	οὐ	κυρίως τὸ νοεῖν. Τὸ δὲ
[5, 3, 14]	περὶ αὐτοῦ λέγομεν. Ἔχειν δὲ	οὐ	κωλυόμεθα, κἂν μὴ λέγωμεν. Ἀλλ´
[5, 3, 14]	μὴ ἔστιν· ὃ δέ ἐστιν,	οὐ	λέγομεν· ὥστε ἐκ τῶν ὕστερον
[5, 3, 16]	πᾶς, τὸ δὲ ἦν δηλονότι	οὐ	λόγος; Εἰ δὲ μὴ τοῦτο
[5, 3, 8]	αὕτη γὰρ ἔξω βλέπει καὶ	οὐ	μᾶλλον αἰσθάνεται· ὁ δ´ ἐκεῖνο
[5, 3, 6]	νόησις ἕν· καὶ ὅλος ὅλῳ,	οὐ	μέρει ἄλλο μέρος. Ἆρ´ οὖν
[5, 3, 15]	πολλὰ ἔχον ἐν ἑαυτῷ ἤδη	οὐ	μετουσίᾳ ἑνὸς ἕν, ἀλλὰ αὐτὸ
[5, 3, 17]	ἀίξασαν πρὸς αὐτὸ πληρωθεῖσαν ὠδίνων.	Οὐ	μὴν ἀλλὰ πάλιν ἐπᾳστέον, εἴ
[5, 3, 14]	λέγομεν μέν τι περὶ αὐτοῦ,	οὐ	μὴν αὐτὸ λέγομεν οὐδὲ γνῶσιν
[5, 3, 8]	ἐποίησε τὴν ἐν αὐτῷ ἀγλαΐαν·	οὐ	μὴν οὐδὲ αἰσθητικήν, αὕτη γὰρ
[5, 3, 6]	ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς αὐτὸν οὖσα	οὐ	μόνον εὔλογον ὑποδείκνυσιν {τὴν ἑαυτοῦ}
[5, 3, 13]	ἔχει. Τί οὖν; Ἕκαστον αὐτῶν	οὐ	νοηθήσεται; Ἢ ἔρημον καὶ μόνον>
[5, 3, 10]	στήσεται· ὅταν δὲ πᾶσαν στάσιν,	οὐ	νοήσει. Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν,
[5, 3, 13]	καὶ μόνον> ἐὰν ἐθελήσῃς λαβεῖν,	οὐ	νοήσεις· ἀλλ´ αὐτὸ τὸ εἶναι
[5, 3, 11]	ὅτε ἐνόησε· πρὸ γὰρ τούτου	οὐ	νόησις ἦν τὸ νοητὸν οὐκ
[5, 3, 10]	νοῦ γεγονότος καὶ τοῦ θιγγάνοντος	οὐ	νοοῦντος. Δεῖ δὲ τὸ νοοῦν
[5, 3, 7]	νὴ Δία. Ἀλλὰ νῷ ἡσυχία	οὐ	νοῦ ἐστιν ἔκστασις, ἀλλ´ ἔστιν
[5, 3, 1]	μὲν ἔξω ἡ αἴσθησις, ἀλλ´	οὐ	νοῦς ἀντιλήψεται, καί, εἰ βούλει,
[5, 3, 5]	ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα, νοήσει· ὥστε	οὐ	πάντα οὐδὲ ὅλον γνώσεται ἑαυτόν·
[5, 3, 1]	μὲν οὖν τῆς δόξης ταύτης	οὐ	πάνυ οἷόν τε πολλῶν τῶν
[5, 3, 11]	ἔχει τύπον τοῦ ὁράματος· ἢ	οὐ	παρεδέξατο ἐν αὐτῇ γενέσθαι. Οὗτος
[5, 3, 12]	ἐκ δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν ἔρχεται,	οὐ	πλῆθος μέν, ἀτελὲς δὲ πρὶν
[5, 3, 16]	ἀλλὰ τὸ πολὺ τοῦτο ἐξ	οὐ	πολλοῦ· εἰ γὰρ καὶ αὐτὸ
[5, 3, 3]	διὸ καὶ προσχρώμεθα αὐτῷ καὶ	οὐ	προσχρώμεθα διανοίᾳ δὲ ἀεί καὶ
[5, 3, 3]	ἀεί καὶ ἡμέτερον μὲν χρωμένων,	οὐ	προσχρωμένων δὲ οὐχ ἡμέτερον. Τὸ
[5, 3, 9]	σκοπουμένῃ, νοῦς δὲ αὐτὸς αὑτὸν	οὐ	συλλογιζόμενος περὶ αὑτοῦ· πάρεστι γὰρ
[5, 3, 12]	οὐσία μία; Τὸ γὰρ πλῆθος	οὐ	συνθέσεις, ἀλλ´ αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ
[5, 3, 14]	αὐτὸς δὲ οἷος ἄρα, ὡς	οὐ	ταῦτα, ἀλλά τι κρεῖττον τούτου,
[5, 3, 8]	τοῖς σπέρμασι τοῖς ταῦτα ποιοῦσιν	οὐ	ταῦτα· ἀόρατα γὰρ τῇ φύσει
[5, 3, 15]	περίλαμψιν πῶς δὲ πολλά; Ἢ	οὐ	ταὐτὸν ἔμελλε τὸ ἐξ ἐκείνου
[5, 3, 3]	ἄλλῃ δυνάμει σκοπεῖσθαι τὰ αὐτοῦ;	οὐ	τὸ διανοητικὸν οὐδὲ τὸ λογιστικὸν
[5, 3, 1]	καὶ ἑαυτὸ νενοηκότος, ἔσται τε	οὐ	τὸ ζητούμενον τὸ αὐτὸ ἑαυτό,
[5, 3, 11]	οὐχ ἕκαστον, ἀλλ´ ἕτερον ἁπάντων.	Οὐ	τοίνυν ἕν τι τῶν πάντων,
[5, 3, 3]	ἐπικείμενα ἴχνη. Διὰ τί δὲ	οὐ	τοῦτο νοῦς, τὰ δὲ ἄλλα
[5, 3, 3]	δυνάμεως ἔργα. Ἀλλὰ διὰ τί	οὐ	τούτῳ τῷ μέρει δόντες τὸ
[5, 3, 3]	δεῖ λέγειν ψυχῆς τοῦτο; Ἀλλ´	οὐ	ψυχῆς μὲν φήσομεν, ἡμέτερον δὲ
[5, 3, 2]	ἐφ´ ἑαυτὸ καὶ αὐτό; Ἢ	οὔ·	ἀλλὰ ὧν δέχεται τύπων ἐφ´
[5, 3, 17]	δι´ οὗ καὶ ὁρᾷ. Δι´	οὗ	γὰρ ἐφωτίσθη, τοῦτό ἐστιν, ὃ
[5, 3, 11]	ἐνυπάρχει, ἀλλ´ ἐξ ὧν· ἀφ´	οὗ	δὲ ἕκαστον, οὐχ ἕκαστον, ἀλλ´
[5, 3, 12]	δὲ οὖσαι ἕτεραι ἐκείνου, ἀφ´	οὗ	εἰσιν, ἔσονται, μένοντος μὲν ἐκείνου
[5, 3, 17]	ἄλλου φωτί, ἀλλ´ αὐτό, δι´	οὗ	καὶ ὁρᾷ. Δι´ οὗ γὰρ
[5, 3, 12]	πολλοῦ τὸ ἓν εἶναι, ἀφ´	οὗ	καὶ τὸ πολύ· ἐπ´ ἀριθμοῦ
[5, 3, 17]	αὐτὸ ἕν. Τί οὖν τὸ	οὗ	μετέχει, ὃ ποιεῖ αὐτὸ καὶ
[5, 3, 16]	τῶν ἀγαθῶν. Ἢ πρότερον ἐκεῖνο,	οὗ	μὴ ἐξίστασθαι δεήσει, ὅτι ἀγαθόν·
[5, 3, 11]	ὡς ἐνυπάρχουσα· τὸ γὰρ ἀφ´	οὗ	οὐκ ἐνυπάρχει, ἀλλ´ ἐξ ὧν·
[5, 3, 15]	ἄλλου, ἀλλ´ ὅτι τοῦτο, παρ´	οὗ	πως καὶ τὰ ἄλλα, τὰ
[5, 3, 12]	ἐνταῦθα ἕν τι εἶναι, ἀφ´	οὗ	τὰ πολλά; Ἢ διεσπασμένα ἔσται
[5, 3, 9]	περὶ αὐτὸν ἥλιον εἶναι, ἐξ	οὗ	ὡρμημένον καὶ περὶ αὐτὸν μεῖναν,
[5, 3, 5]	γ´ ἀνόητον οὐδὲ ζωῆς χωρὶς	οὐδ´	αὖ ἐπακτὸν τὸ ζῆν οὐδὲ
[5, 3, 12]	τοιοῦτον οἷον μὴ οὐσία εἶναι	οὐδ´	αὖ οἷον τυφλὸν εἶναι, ἀλλ´
[5, 3, 12]	καὶ τοῦ γεννηθέντος νοῦ γενομένης·	οὐδ´	αὖ ὅλως προυθυμήθη, οὕτω τε
[5, 3, 12]	γὰρ ἀποτέτμηται τὸ ἀπ´ αὐτοῦ	οὐδ´	αὖ ταὐτὸν αὐτῷ οὐδὲ τοιοῦτον
[5, 3, 12]	οὐκ εἶχεν ὅ τι προθυμηθῇ·	οὐδ´	αὖ τὸ μὲν εἶχε τοῦ
[5, 3, 5]	γὰρ ὁ νοῦς οὗτος δυνάμει	οὐδ´	ἕτερος μὲν αὐτός, ἡ δὲ
[5, 3, 8]	ἐν αὐτῷ ἀγλαΐαν· οὐ μὴν	οὐδὲ	αἰσθητικήν, αὕτη γὰρ ἔξω βλέπει
[5, 3, 9]	οὐδὲ γὰρ δεῖται τῶν χειρόνων,	οὐδὲ	αὑτῷ παρέχει τὸ ἔλαττον ἔχων
[5, 3, 8]	μὴ εἴη ἐκείνου ἐξηρτημένη· διὸ	οὐδὲ	βλέπει, ἅτε δὴ φῶς ἱκανὸν
[5, 3, 5]	νοητόν· οὐ γὰρ δὴ δύναμις	οὐδέ	γ´ ἀνόητον οὐδὲ ζωῆς χωρὶς
[5, 3, 12]	ἀεὶ μένοντα ἐπὶ τοῦ νοητοῦ.	Οὐδὲ	γὰρ ἀποτέτμηται τὸ ἀπ´ αὐτοῦ
[5, 3, 8]	μὲν οὐχ ὁρᾷ ἃ ἔχει·	οὐδὲ	γὰρ αὐτὴ ἐγέννησεν, ἀλλ´ ἔστι
[5, 3, 9]	παρέχει ἄλλοις παρέχει, οὐχ ἑαυτῷ·	οὐδὲ	γὰρ δεῖται τῶν χειρόνων, οὐδὲ
[5, 3, 9]	περὶ ἐκεῖνον, οὔτε τόπος αὐτῇ·	οὐδὲ	γὰρ ἐκείνῳ. Ὅθεν τὸ μὲν
[5, 3, 10]	αὐτοῦ πλῆθος εἶναι ἐν παντί.	Οὐδὲ	γὰρ ἔχει τὸ ἓν πάντη
[5, 3, 17]	τοῦτό ἐστιν, ὃ δεῖ θεάσασθαι·	οὐδὲ	γὰρ ἥλιον διὰ φωτὸς ἄλλου.
[5, 3, 12]	πράγματος, τὸ δὲ οὐκ εἶχεν·	οὐδὲ	γὰρ ἦν τι, πρὸς ὃ
[5, 3, 5]	νοῦς ἂν εἴη ὁ πρῶτος·	οὐδὲ	γὰρ ὁ νοῦς οὗτος δυνάμει
[5, 3, 6]	ἑαυτόν. Ὧι δὲ μὴ πρᾶξις	οὐδὲ	γὰρ ὄρεξις τῷ καθαρῷ νῷ
[5, 3, 15]	ἐκείνῳ. Εἰ οὖν μὴ ταὐτόν,	οὐδέ	γε βέλτιον· τί γὰρ ἂν
[5, 3, 14]	αὐτοῦ, οὐ μὴν αὐτὸ λέγομεν	οὐδὲ	γνῶσιν οὐδὲ νόησιν ἔχομεν αὐτοῦ.
[5, 3, 10]	σύνεσιν δῷ τὴν σιωπήν. Εἶτα	οὐδὲ	δεήσεται οἷον πολυπραγμονεῖν ἑαυτό· τί
[5, 3, 8]	ἑαυτόν; Ἢ τὸ μὲν νοητὸν	οὐδὲ	δεῖ ζητεῖν, οἷον τὸ ἐπὶ
[5, 3, 5]	δὴ δύναμις οὐδέ γ´ ἀνόητον	οὐδὲ	ζωῆς χωρὶς οὐδ´ αὖ ἐπακτὸν
[5, 3, 8]	ἄλλου γένηται καὶ ἐν ἄλλῳ,	οὐδὲ	μένει· εἰκόνι> γὰρ προσήκει ἑτέρου>
[5, 3, 14]	μὴν αὐτὸ λέγομεν οὐδὲ γνῶσιν	οὐδὲ	νόησιν ἔχομεν αὐτοῦ. Πῶς οὖν
[5, 3, 11]	ἐστι, τούτων ἕν τι εἶναι,	οὐδὲ	νοῦν αὐτὸν προσερεῖς· οὐδὲ τἀγαθὸν
[5, 3, 11]	ἦν τὸ νοητὸν οὐκ ἔχων	οὐδὲ	νοῦς οὔπω νοήσας. Τὸ δὲ
[5, 3, 13]	ἑαυτοῦ καὶ οὐδὲ παρακολουθοῦν ἑαυτῷ	οὐδὲ	οἶδεν αὐτό» ἐκεῖνο χρὴ ἐνθυμεῖσθαι,
[5, 3, 5]	θεωροῦντα, νοήσει· ὥστε οὐ πάντα	οὐδὲ	ὅλον γνώσεται ἑαυτόν· ὃν γὰρ
[5, 3, 13]	ἔχον τοῦ ὄντος λέγεται, ὃ	οὐδὲ	ὂν διὰ τοῦτο λέγοιτ´ ἄν,
[5, 3, 13]	ἀπορῶμεν ἀναίσθητον οὖν ἑαυτοῦ καὶ	οὐδὲ	παρακολουθοῦν ἑαυτῷ οὐδὲ οἶδεν αὐτό»
[5, 3, 9]	τὸ ἔλαττον ἔχων τὸ πᾶν,	οὐδὲ	τὰ ἴχνη ἔχων τὰ πρῶτα,
[5, 3, 10]	πρῶτα. ~Ταῦτα μὲν οὖν ταύτῃ.	Οὐδὲ	τὰ ποιηθέντα μόνον· οὐ γὰρ
[5, 3, 11]	εἶναι, οὐδὲ νοῦν αὐτὸν προσερεῖς·	οὐδὲ	τἀγαθὸν οὖν· εἰ σημαίνει ἕν
[5, 3, 3]	τὰ αὐτοῦ; οὐ τὸ διανοητικὸν	οὐδὲ	τὸ λογιστικὸν ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ νοῦν
[5, 3, 5]	οὐδ´ αὖ ἐπακτὸν τὸ ζῆν	οὐδὲ	τὸ νοεῖν ἄλλῳ ὄντι, οἷον
[5, 3, 12]	αὐτοῦ οὐδ´ αὖ ταὐτὸν αὐτῷ	οὐδὲ	τοιοῦτον οἷον μὴ οὐσία εἶναι
[5, 3, 12]	οὐδὲν δεόμενον ὥσπερ οὐδενός, οὕτως	οὐδὲ	τοῦ γινώσκειν· ἀλλ´ ἔστιν ἐν
[5, 3, 11]	ἕν τι τῶν πάντων τἀγαθόν,	οὐδὲ	τοῦτο· εἰ δὲ τὸ πρὸ
[5, 3, 8]	βλέπει. Ἀλλ´ οὖν τούτων ἐκεῖ	οὐδέν,	ἀλλ´ ὅρασις καὶ τὸ ὁρατὸν
[5, 3, 16]	Ἀλλ´ εἰ τοῦτο τὸ ἀγαθόν,	οὐδὲν	ἂν εἴη ἐπέκεινα τούτων. Εἰ
[5, 3, 16]	ψυχὴ καὶ πᾶς νοῦς, καὶ	οὐδὲν	αὐτῷ οὔτε ζωῆς οὔτε νοῦ
[5, 3, 9]	καὶ πολλαὶ ζωαί, ἐκεῖνος δὲ	οὐδὲν	δεῖται ἄλλης ζωῆς ἢ ἄλλων,
[5, 3, 10]	οὐχ ὁρᾷ ἑαυτόν; Ἢ οὗτος	οὐδὲν	δεῖται ὁράσεως. Ἀλλὰ τοῦτο εἰς
[5, 3, 13]	πάντη ἁπλοῦν καὶ αὔταρκες ὄντως	οὐδὲν	δεῖται· τὸ δὲ δευτέρως αὔταρκες,
[5, 3, 12]	νοῦ, οὕτως καὶ ἐπέκεινα γνώσεως,	οὐδὲν	δεόμενον ὥσπερ οὐδενός, οὕτως οὐδὲ
[5, 3, 3]	δὲ τί φησιν; Ἢ οὔπω	οὐδὲν	ἐρεῖ, ἀλλ´ ἔγνω μόνον καὶ
[5, 3, 16]	ἀποστατεῖ. Αὐτάρκης οὖν ἑαυτῷ καὶ	οὐδὲν	ζητεῖ· εἰ δὲ μηδὲν ζητεῖ,
[5, 3, 13]	ἕκαστον αὐτό τί ἐστι καὶ	οὐδὲν	ζητεῖ· εἰ δὲ τοῦ ἔξω
[5, 3, 16]	τούτῳ τὸ ζῆν, δῆλον ὅτι	οὐδὲν	ζητεῖ· ἔοικε τοίνυν διὰ τοῦτο
[5, 3, 10]	αὐτὸ πρὸς αὐτὸ μένει, καὶ	οὐδὲν	ζητεῖ περὶ αὐτοῦ, ὃ δ´
[5, 3, 7]	Τὸ εἶναι οὖν ἐνέργεια, καὶ	οὐδέν,	πρὸς ὃ ἡ ἐνέργεια· πρὸς
[5, 3, 5]	αὐτῷ εἶδεν ἑαυτόν· διαφέρει γὰρ	οὐδὲν	τὸ ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον.
[5, 3, 3]	ἐν ψυχῇ νοῦν καθαρὸν εἶναι;	Οὐδέν,	φήσομεν· ἀλλ´ ἔτι δεῖ λέγειν
[5, 3, 12]	ἐπέκεινα γνώσεως, οὐδὲν δεόμενον ὥσπερ	οὐδενός,	οὕτως οὐδὲ τοῦ γινώσκειν· ἀλλ´
[5, 3, 5]	καὶ γάρ, εἰ μὴ ταὐτόν,	οὐκ	ἀλήθεια ἔσται· τύπον γὰρ ἕξει
[5, 3, 6]	ὅτι ἐν αὐτῷ οὗτος, καὶ	οὐκ	ἄλλο αὐτῷ τὸ ἔργον καὶ
[5, 3, 17]	ἐκείνου καὶ αὐτῷ αὐτὸ θεάσασθαι,	οὐκ	ἄλλου φωτί, ἀλλ´ αὐτό, δι´
[5, 3, 6]	νοῦς ἐστιν (ἀνόητος δὲ νοῦς	οὐκ	ἄν ποτε εἴη) ἀνάγκη συνεῖναι
[5, 3, 9]	Ἡλίου μὲν οὖν τὸ φῶς	οὐκ	ἄν τις συγχωρήσειεν ἐφ´ ἑαυτοῦ
[5, 3, 12]	ἕν· εἰ γὰρ τὶ ἕν,	οὐκ	ἂν αὐτοέν· τὸ γὰρ αὐτὸ»
[5, 3, 16]	Κόσμον τοίνυν τὸ ποιῆσαν αἰσθητὸν	οὐκ	ἂν εἴη κόσμος αἰσθητὸς αὐτό,
[5, 3, 1]	τὴν ἄλλην τοῦ σώματος φύσιν,	οὐκ	ἂν ἔχοι τὸ ὡς ἀληθῶς
[5, 3, 15]	ἐν τῷ αὐτῷ καὶ διακρῖναι	οὐκ	ἂν ἔχοις, ὅτι ὁμοῦ πάντα>
[5, 3, 17]	Καί, μὴ φανῇ τι κρεῖττον,	οὐκ	ἄπεισιν ὁ λογισμὸς ἐπ´ ἄλλο,
[5, 3, 16]	εἰ γὰρ καὶ αὐτὸ πολύ,	οὐκ	ἀρχὴ τοῦτο, ἀλλ´ ἄλλο πρὸ
[5, 3, 5]	τεθεωρημένα, εἰ μὲν τύποι αὐτῶν,	οὐκ	αὐτὰ ἔχει· εἰ δ´ αὐτὰ
[5, 3, 5]	τὸ δὲ ὁρώμενον· τοῦτο δὲ	οὐκ	αὐτὸ ἑαυτό» Τί οὖν, εἰ
[5, 3, 17]	καὶ μετέχει τοῦ αὐτοῦ ἑνός,	οὐκ	αὐτὸ ἕν. Τί οὖν τὸ
[5, 3, 14]	νοῦ καὶ αἰσθήσεως, παρασχὼν ταῦτα,	οὐκ	αὐτὸς ὢν ταῦτα. ~Ἀλλὰ πῶς
[5, 3, 8]	ἑαυτὴν τὴν ψυχήν, καὶ σκίδνασθαι	οὐκ	εἴασεν, ἀλλ´ ἀγαπᾶν ἐποίησε τὴν
[5, 3, 12]	ἦν ἀτελὴς καὶ ἡ προθυμία	οὐκ	εἶχεν ὅ τι προθυμηθῇ· οὐδ´
[5, 3, 12]	εἶχε τοῦ πράγματος, τὸ δὲ	οὐκ	εἶχεν· οὐδὲ γὰρ ἦν τι,
[5, 3, 16]	μὴ τοῦτο ἦν, πῶς οὖν	οὐκ	ἐκ λόγου λόγος; Καὶ πῶς
[5, 3, 6]	ἔξω τις γνῶσις, ἀνάγκη δὲ	οὐκ	ἔνεστιν, εἴπερ τὸ πᾶν πρακτικὸς
[5, 3, 11]	ἐνυπάρχουσα· τὸ γὰρ ἀφ´ οὗ	οὐκ	ἐνυπάρχει, ἀλλ´ ἐξ ὧν· ἀφ´
[5, 3, 12]	νοητῷ ἑστηκότα βασιλεύειν ἐπ´ αὐτοῦ	οὐκ	ἐξώσαντα ἀπ´ αὐτοῦ τὸ ἐκφανέν
[5, 3, 11]	εἶναι. Καὶ γὰρ εἰ νοήσει,	οὐκ	ἐπέκεινα νοῦ, ἀλλὰ νοῦς ἔσται·
[5, 3, 12]	αὐτοῦ ἐνεργήσαντος. Εἰ δὲ μή,	οὐκ	ἔσται ἡ πρώτη ἐνέργεια ὁ
[5, 3, 10]	κατανοούμενον ὂν ποικίλον εἶναι· ἢ	οὐκ	ἔσται νόησις αὐτοῦ, ἀλλὰ θίξις
[5, 3, 16]	ὡς, ἐπειδὴ ἐν τοῖς γεννωμένοις	οὐκ	ἔστι πρὸς τὸ ἄνω, ἀλλὰ
[5, 3, 5]	ὄντα ἕτερον τῶν ὄντων, ὅπερ	οὐκ	ἔστιν ἀλήθεια. Τὴν ἄρα ἀλήθειαν
[5, 3, 13]	ἐπιβάλῃ καὶ εἴπῃ ὄν εἰμι»	οὐκ	ἔτυχεν οὔτε αὐτοῦ οὔτε τοῦ
[5, 3, 17]	ἐλθὼν φωτίσῃ· ἢ μηδ´ ἐλθὼν	οὐκ	ἐφώτισεν. Οὕτω τοι καὶ ψυχὴ
[5, 3, 6]	ἀνάγκην μὲν οὕτως, πειθὼ δὲ	οὐκ	ἔχει· καὶ γὰρ ἡ μὲν
[5, 3, 14]	ἔχομεν τῇ γνώσει, καὶ παντελῶς	οὐκ	ἔχομεν; Ἀλλ´ οὕτως ἔχομεν, ὥστε
[5, 3, 8]	βλέπει, ἅτε δὴ φῶς ἱκανὸν	οὐκ	ἔχον, κἂν βλέπῃ δέ, τελειωθὲν
[5, 3, 9]	ἔχων τὰ πρῶτα, μᾶλλον δὲ	οὐκ	ἔχων, ἀλλ´ αὐτὸς ὢν ταῦτα.
[5, 3, 11]	οὐ νόησις ἦν τὸ νοητὸν	οὐκ	ἔχων οὐδὲ νοῦς οὔπω νοήσας.
[5, 3, 5]	ἔχει· εἰ δ´ αὐτὰ ἔχει,	οὐκ	ἰδὼν αὐτὰ ἐκ τοῦ μερίσαι
[5, 3, 4]	δὴ διανοητικὸν ὅτι διανοητικὸν ἆρα	οὐκ	οἶδε, καὶ ὅτι σύνεσιν τῶν
[5, 3, 4]	ἆρα τί ἐστιν αὐτὸ {ὃ}	οὐκ	οἶδεν ἐπιστάμενον οἷόν ἐστι καὶ
[5, 3, 17]	οὐσίας καὶ αὐταρκείας ἐκεῖνο αὐτὸ	οὐκ	ὂν οὐσία, ἀλλ´ ἐπέκεινα ταύτης>
[5, 3, 13]	ἐν τοῖς πᾶσι μόνον ἀληθὲς	οὐκ	ὄνομα ὂν αὐτοῦ ἀλλ´ ὅτι
[5, 3, 12]	ἀπεδίδομεν, τῇ δὲ ἀρχῇ πάντων	οὐκέτι.	Δεῖται δὲ πρὸ τοῦ πολλοῦ
[5, 3, 1]	γιγνώσκει, τίς δὲ ὢν γινώσκει	οὐκέτι;	Ἢ καὶ τὰ ἑαυτοῦ καὶ
[5, 3, 16]	μένοντα ἐπὶ τούτου ἑκουσίως; Εἰ	οὖν	ἀγαπητὸν τούτῳ τὸ ζῆν, δῆλον
[5, 3, 2]	αὐτῇ καὶ ὅπως. Τὸ μὲν	οὖν	αἰσθητικὸν αὐτῆς αὐτόθεν ἂν φαῖμεν
[5, 3, 5]	οὖν νοῦς ἑαυτὸν ὁρᾷ. ~Ἆρ´	οὖν	ἄλλῳ μέρει ἑαυτοῦ ἄλλο μέρος
[5, 3, 6]	αὐτὸ ἑαυτὸ κυρίως νοεῖν. Νοεῖ	οὖν	ἄλλως μὲν ἐπὶ ψυχῆς ὄν,
[5, 3, 10]	ποιοῦντα, ὅθεν καὶ πρῶτα. Δεῖ	οὖν	ἅμα καὶ τὸ ποιοῦν εἶναι
[5, 3, 1]	νοητά, νοῦς δηλονότι γνώσεται. Ἆρ´	οὖν	αὐτὰ μόνον ἢ καὶ ἑαυτόν,
[5, 3, 11]	ἐπέκεινα ἐθέλῃ νοεῖ, ἓν μὲν	οὖν	αὐτὸ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ἐπιβάλλειν θέλων
[5, 3, 8]	ὅρασις οἷον τὸ ὁρατόν. Τίς	οὖν	αὐτὸ ἐρεῖ οἷόν ἐστιν; Ὁ
[5, 3, 13]	τῷ πολὺ εἶναι ἕξει. Οὔτ´	οὖν	αὐτὸ νοεῖν οὔτ´ ἔστι νόησις
[5, 3, 16]	ἀλλ´ ἄλλο πρὸ τούτου. Συστῆναι	οὖν	δεῖ εἰς ἓν ὄντως παντὸς
[5, 3, 16]	αὐτὸ ἔτι ζητητέα. ~Ὅτι μὲν	οὖν	δεῖ τι εἶναι τὸ μετὰ
[5, 3, 13]	αὐτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν ἀπορῶμεν ἀναίσθητον	οὖν	ἑαυτοῦ καὶ οὐδὲ παρακολουθοῦν ἑαυτῷ
[5, 3, 16]	ζωῆς οὔτε νοῦ ἀποστατεῖ. Αὐτάρκης	οὖν	ἑαυτῷ καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ
[5, 3, 10]	εἰμὶ» καὶ ἐγὼ ἐγώ» Τί	οὖν,	εἰ δύο μόνα εἴη καὶ
[5, 3, 5]	δὲ οὐκ αὐτὸ ἑαυτό» Τί	οὖν,	εἰ πᾶν τοιοῦτον οἷον ὁμοιομερὲς
[5, 3, 11]	νοῦν αὐτὸν προσερεῖς· οὐδὲ τἀγαθὸν	οὖν·	εἰ σημαίνει ἕν τι τῶν
[5, 3, 13]	πρὸς ἀρχέτυπον, πολλὰ ἔχει. Τί	οὖν;	Ἕκαστον αὐτῶν οὐ νοηθήσεται; Ἢ
[5, 3, 16]	ἄν, εἰ μὴ παρῆν. Ἔχει	οὖν	ἐν ἑαυτῷ τὸ ἀγαθὸν ἢ
[5, 3, 5]	ὁμοῦ καὶ τὰ ἑωραμένα. Εἰ	οὖν	ἐν τῇ θεωρίᾳ ὑπάρχει τὰ
[5, 3, 15]	τοῦτο δέ ἐστιν ἐνδεέστερον. Τί	οὖν	ἐνδεέστερον τοῦ ἑνός; Ἢ τὸ
[5, 3, 5]	τὸ οὐσιῶδες αὐτοῦ δυνάμει. Εἰ	οὖν	ἐνέργεια καὶ ἡ οὐσία αὐτοῦ
[5, 3, 5]	ἡ πρώτη τὸ νοητόν· εἰ	οὖν	ἐνέργεια καὶ ἡ πρώτη ἐνέργεια
[5, 3, 7]	ἐστίν, ἀλλὰ ἐνεργείᾳ. Τὸ εἶναι	οὖν	ἐνέργεια, καὶ οὐδέν, πρὸς ὃ
[5, 3, 17]	τι δήποτέ ἐστι τοῦτο. ~Τί	οὖν	ἐστι κρεῖττον ζωῆς ἐμφρονεστάτου καὶ
[5, 3, 8]	ἑαυτῷ τῷ ἄνω φωτί. Οἷον	οὖν	ἐστι τὸ ἴχνος τὸ ἐγγενόμενον
[5, 3, 5]	νοῦς, νόησις, τὸ νοητόν. Εἰ	οὖν	ἡ νόησις αὐτοῦ τὸ νοητόν,
[5, 3, 14]	οὔτ´ ἔστι νόησις αὐτοῦ. ~Πῶς	οὖν	ἡμεῖς λέγομεν περὶ αὐτοῦ; Ἢ
[5, 3, 12]	τῷ αὐτῷ ἤθει> ὑπέστη. Δεῖ	οὖν,	ἵνα τι ἄλλο ὑποστῇ, ἡσυχίαν
[5, 3, 3]	ἡμεῖς οὐχ οἱ αἰσθανόμενοι· ἆρ´	οὖν	καὶ διανοούμεθα οὕτως {καὶ διὰ
[5, 3, 7]	τὰ δοθέντα αὐτός. Εἰ μὲν	οὖν	κἀκεῖνο γνώσεται κατὰ τὰς δυνάμεις
[5, 3, 3]	ἀλλὰ νοῦν καθαρὸν λαμβάνει. Τί	οὖν	κωλύει ἐν ψυχῇ νοῦν καθαρὸν
[5, 3, 3]	Ἀλλ´ εἴ τις φήσει τί	οὖν	κωλύει τοῦτο ἄλλῃ δυνάμει σκοπεῖσθαι
[5, 3, 4]	οἷα τὰ ἔργα αὐτοῦ; Εἰ	οὖν	λέγοι, ὅτι ἀπὸ νοῦ ἐστι
[5, 3, 14]	οὐδὲ νόησιν ἔχομεν αὐτοῦ. Πῶς	οὖν	λέγομεν περὶ αὐτοῦ, εἰ μὴ
[5, 3, 17]	πάσης καὶ νοῦ παντός; Ἐὰν	οὖν	λέγωμεν τὸ ποιῆσαν ταῦτα» καὶ
[5, 3, 15]	τὸ ἐξ ἐκείνου ἐκείνῳ. Εἰ	οὖν	μὴ ταὐτόν, οὐδέ γε βέλτιον·
[5, 3, 4]	αὐτῷ δὲ ἑαυτόν. Ὡς δὴ	οὖν	νοῦς ἑαυτὸν ὁρᾷ. ~Ἆρ´ οὖν
[5, 3, 11]	πάντων, ἔστω οὕτως ὠνομασμένον. Εἰ	οὖν	νοῦς, ὅτι πολύς ἐστι, καὶ
[5, 3, 11]	μόνον καὶ ἀτύπωτος ὄψις. Οὗτος	οὖν	ὁ νοῦς ἐπέβαλε μὲν ἐκείνῳ,
[5, 3, 15]	ποιήσει, ποιήσει ὅμως. Εἴρηται μὲν	οὖν,	ὅτι, εἴ τι ἐκ τοῦ
[5, 3, 10]	μή, δεήσει πάλιν ἄλλου. Τί	οὖν;	οὐ δεήσει πάλιν ἄλλου ἐπέκεινα
[5, 3, 16]	δὲ μὴ τοῦτο ἦν, πῶς	οὖν	οὐκ ἐκ λόγου λόγος; Καὶ
[5, 3, 10]	ὁ μὲν νοῦς τοῦτο; Τί	οὖν;	οὐχ ὁρᾷ ἑαυτόν; Ἢ οὗτος
[5, 3, 15]	πάντα αὖ καὶ ἕν. Τίνα	οὖν	πάντα; Ἢ ὧν ἀρχὴ ἐκεῖνο.
[5, 3, 15]	οὗτος ἀντιτεταγμένως τῷ ποιεῖν. Πῶς	οὖν	ποιεῖ ἃ μὴ ἔχει; Οὐ
[5, 3, 4]	γράφων καὶ ὁ γράψας, ἆρ´	οὖν	στήσεται μέχρι τούτων ὁ οὕτως
[5, 3, 17]	ταύτης> καὶ ἐπέκεινα αὐταρκείας. Ἀρκεῖ	οὖν	ταῦτα λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ ἔτι
[5, 3, 10]	εἰς τὰ πρῶτα. ~Ταῦτα μὲν	οὖν	ταύτῃ. Οὐδὲ τὰ ποιηθέντα μόνον·
[5, 3, 1]	νοεῖν τι ὄντως. Ἀποστῆναι μὲν	οὖν	τῆς δόξης ταύτης οὐ πάνυ
[5, 3, 16]	δὲ μή, βέλτιον ἀποστῆναι. Ἆρ´	οὖν	τὸ ζῆν ὡσαύτως μένοντα ἐπὶ
[5, 3, 17]	ἑνός, οὐκ αὐτὸ ἕν. Τί	οὖν	τὸ οὗ μετέχει, ὃ ποιεῖ
[5, 3, 9]	ἐξ αὐτῆς λάμπον. Ἡλίου μὲν	οὖν	τὸ φῶς οὐκ ἄν τις
[5, 3, 6]	οὐ μέρει ἄλλο μέρος. Ἆρ´	οὖν	τοιοῦτον ὁ λόγος ἔδειξεν, οἷον
[5, 3, 17]	διὰ φωτὸς ἄλλου. Πῶς ἂν	οὖν	τοῦτο γένοιτο; Ἄφελε πάντα.
[5, 3, 8]	καὶ οὐχ αὑτὸ βλέπει. Ἀλλ´	οὖν	τούτων ἐκεῖ οὐδέν, ἀλλ´ ὅρασις
[5, 3, 3]	γὰρ νοῦς ἡμεῖς· κατ´ ἐκεῖνο	οὖν	τῷ λογιστικῷ πρώτῳ δεχομένῳ. Καὶ
[5, 3, 8]	αὑτῆς, ὅτι μηδὲ ἔξω. Ἄλλῳ	οὖν	φωτὶ ἄλλο φῶς ὁρᾷ, οὐ
[5, 3, 17]	ψυχὴ ὠδίνει καὶ μᾶλλον. Ἴσως	οὖν	χρὴ αὐτὴν ἤδη γεννῆσαι ἀίξασαν
[5, 3, 6]	τὸ ἀρχέτυπον θεωρεῖν ἐθέλοντες. Ἴσως	οὖν	χρὴ τὴν ψυχὴν ἡμῶν διδάξαι,
[5, 3, 12]	ὁρμὴ μόνον οὖσα. Ἐπὶ τί	οὖν	ὡς ἀτυχοῦσά του ἐφορμᾷ; Εἰ
[5, 3, 9]	ὁμοιότητα νῷ δύναται ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν	οὖν,	ὡς ἔοικε, καὶ τὸ ψυχῆς
[5, 3, 17]	πολλάκις τις ἐπᾴδοι, γένοιτο. Τίς	οὖν	ὥσπερ καινὴ ἐπῳδὴ ἄλλη; Ἐπιθέουσα
[5, 3, 5]	ἢ ταὐτὸν τῷ νοητῷ ἔσται,	οὔπω	δὲ ὁ νοῦς δῆλος ἑαυτὸν
[5, 3, 15]	γενόμενον, κἂν ἐκ πολλῶν ᾖ,	οὔπω	ἐστὶν ὄν» εἴποι τις αὐτό·
[5, 3, 11]	ὡς νοῦς, ἀλλ´ ὡς ὄψις	οὔπω	ἰδοῦσα, ἐξῆλθε δὲ ἔχουσα ὅπερ
[5, 3, 11]	νοητὸν οὐκ ἔχων οὐδὲ νοῦς	οὔπω	νοήσας. Τὸ δὲ πρὸ τούτων
[5, 3, 10]	μόνον ἄρρητος καὶ ἀνόητος, προνοοῦσα	οὔπω	νοῦ γεγονότος καὶ τοῦ θιγγάνοντος
[5, 3, 3]	ἡ δὲ τί φησιν; Ἢ	οὔπω	οὐδὲν ἐρεῖ, ἀλλ´ ἔγνω μόνον
[5, 3, 4]	ὅτι τοῖς ἐν ἑαυτῷ κανόσιν,	οὓς	παρὰ τοῦ νοῦ ἔχει, καὶ
[5, 3, 13]	τοὔνομα. Καὶ ἡ νόησις προτέρα	οὖσα	εἴσω εἰς αὐτὸν ἐπιστρέφει δηλονότι
[5, 3, 12]	αὐτοῦ ἀτελὴς ἔσται ὁρμὴ μόνον	οὖσα.	Ἐπὶ τί οὖν ὡς ἀτυχοῦσά
[5, 3, 5]	νόησις δὴ τοιαύτη καὶ πρώτη	οὖσα	καὶ πρώτως νοῦς ἂν εἴη
[5, 3, 8]	καὶ ἐνταῦθα ἡ ὄψις φῶς	οὖσα,	μᾶλλον δὲ ἑνωθεῖσα φωτί, φῶς
[5, 3, 6]	τούτῳ ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς αὐτὸν	οὖσα	οὐ μόνον εὔλογον ὑποδείκνυσιν {τὴν
[5, 3, 12]	καὶ ὑποστάσεις θήσονται· ὑποστάσεις δὲ	οὖσαι	ἕτεραι ἐκείνου, ἀφ´ οὗ εἰσιν,
[5, 3, 9]	καὶ ἤδη ἐν τοῖς εἴδεσιν	οὖσαν.	Εἰ δὲ βούλεταί τις, καταβαίνων
[5, 3, 8]	μένει· εἰκόνι> γὰρ προσήκει ἑτέρου>	οὖσαν	ἐν ἑτέρῳ γίγνεσθαι> εἰ μὴ
[5, 3, 8]	ἑαυτήν, ὡς δι´ αὐτῆς εἰκόνος	οὔσης	ὁρᾶν δύνασθαι ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον, διὰ
[5, 3, 6]	τοῖς νοουμένοις ἀληθέσι καὶ ὄντως	οὖσι	καὶ πρώτοις, καὶ ὅτι μὴ
[5, 3, 17]	αὐταρκείας ἐκεῖνο αὐτὸ οὐκ ὂν	οὐσία,	ἀλλ´ ἐπέκεινα ταύτης> καὶ ἐπέκεινα
[5, 3, 5]	Εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ	οὐσία	αὐτοῦ ἐνέργεια, ἓν καὶ ταὐτὸν
[5, 3, 12]	τῇ οὐσίᾳ. Εἰ δὲ ἡ	οὐσία	αὐτοῦ ἐνέργεια, ἡ δὲ ἐνέργεια
[5, 3, 12]	τὸ πλῆθος, τοσαύτη ἔσται ἡ	οὐσία	αὐτοῦ, ὅσον τὸ πλῆθος. Τοῦτο
[5, 3, 12]	ἀτελὲς δὲ πρὶν ἐνεργῆσαι τῇ	οὐσίᾳ.	Εἰ δὲ ἡ οὐσία αὐτοῦ
[5, 3, 12]	αὐτῷ οὐδὲ τοιοῦτον οἷον μὴ	οὐσία	εἶναι οὐδ´ αὖ οἷον τυφλὸν
[5, 3, 6]	αὐτῷ τὸ ἔργον καὶ ἡ	οὐσία	ἢ τὸ νῷ μόνον εἶναι.
[5, 3, 5]	λίθῳ ἢ ἀψύχῳ τινί καὶ	οὐσία	ἡ πρώτη τὸ νοητόν· εἰ
[5, 3, 11]	καὶ γενόμενος καὶ νοῦς καὶ	οὐσία	καὶ νόησις, ὅτε ἐνόησε· πρὸ
[5, 3, 12]	οὕτω πλῆθος εἶναι, ἕως ἐστὶν	οὐσία	μία; Τὸ γὰρ πλῆθος οὐ
[5, 3, 12]	μὲν αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ μὴ	οὐσίαι,	ἀλλ´ ἐκ δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν
[5, 3, 10]	καὶ ὁρατικὸν ἐκείνου, καὶ τὴν	οὐσίαν	αὐτοῦ ὅρασιν εἶναι· καὶ γὰρ
[5, 3, 14]	ὁ ἔνδον νοῦς, ὁ δοὺς	οὐσίαν	καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα τούτου
[5, 3, 17]	αὐτοῦ καὶ αὐτός, δηλονότι ποιητικὸν	οὐσίας	καὶ αὐταρκείας ἐκεῖνο αὐτὸ οὐκ
[5, 3, 5]	μᾶλλον δὲ ὁ αὐτὸς τοῖς	οὖσιν.	Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις καὶ
[5, 3, 5]	οὕτω γὰρ ἂν πάλιν τὸ	οὐσιῶδες	αὐτοῦ δυνάμει. Εἰ οὖν ἐνέργεια
[5, 3, 5]	δή, νόησις ἂν εἴη καὶ	οὐσιώδης	νόησις· καὶ γὰρ ἀληθεστάτη· νόησις
[5, 3, 13]	ἕξει. Οὔτ´ οὖν αὐτὸ νοεῖν	οὔτ´	ἔστι νόησις αὐτοῦ. ~Πῶς οὖν
[5, 3, 13]	ἕξει, τῷ πολὺ εἶναι ἕξει.	Οὔτ´	οὖν αὐτὸ νοεῖν οὔτ´ ἔστι
[5, 3, 13]	εἴπῃ ὄν εἰμι» οὐκ ἔτυχεν	οὔτε	αὐτοῦ οὔτε τοῦ ὄντος. Οὐ
[5, 3, 9]	γενομένη ἐξήρτηταί τε αὐτοῦ καὶ	οὔτε	ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ περὶ ἐκεῖνον,
[5, 3, 16]	πᾶς νοῦς, καὶ οὐδὲν αὐτῷ	οὔτε	ζωῆς οὔτε νοῦ ἀποστατεῖ. Αὐτάρκης
[5, 3, 16]	τὸ γεννῆσαν αὐτὸ οὔτε νοῦς	οὔτε	κόσμος νοητός, ἁπλούστερον δὲ νοῦ
[5, 3, 16]	καὶ οὐδὲν αὐτῷ οὔτε ζωῆς	οὔτε	νοῦ ἀποστατεῖ. Αὐτάρκης οὖν ἑαυτῷ
[5, 3, 16]	τούτου τοίνυν τὸ γεννῆσαν αὐτὸ	οὔτε	νοῦς οὔτε κόσμος νοητός, ἁπλούστερον
[5, 3, 13]	ὅτι οὔτε τι τῶν πάντων	οὔτε	ὄνομα αὐτοῦ> ὅτι μηδὲν κατ´
[5, 3, 13]	ὄνομα ὂν αὐτοῦ ἀλλ´ ὅτι	οὔτε	τι τῶν πάντων οὔτε ὄνομα
[5, 3, 9]	ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ περὶ ἐκεῖνον,	οὔτε	τόπος αὐτῇ· οὐδὲ γὰρ ἐκείνῳ.
[5, 3, 13]	εἰμι» οὐκ ἔτυχεν οὔτε αὐτοῦ	οὔτε	τοῦ ὄντος. Οὐ γὰρ ὡς
[5, 3, 15]	ὅτι δέχεται· πάσχει γάρ· ἀλλ´	οὗτος	ἀντιτεταγμένως τῷ ποιεῖν. Πῶς οὖν
[5, 3, 11]	οὐ παρεδέξατο ἐν αὐτῇ γενέσθαι.	Οὗτος	δὲ πολὺς ἐξ ἑνὸς ἐγένετο,
[5, 3, 5]	πρῶτος· οὐδὲ γὰρ ὁ νοῦς	οὗτος	δυνάμει οὐδ´ ἕτερος μὲν αὐτός,
[5, 3, 3]	ἄρα πρὸς ἑαυτὴν διαλογίζοιτο τίς	οὗτος»	εἰ πρότερον ἐνέτυχε τούτῳ, καὶ
[5, 3, 14]	νοῦν καθαρὸν ἔχωμεν, χρώμενοι, ὡς	οὗτός	ἐστιν ὁ ἔνδον νοῦς, ὁ
[5, 3, 6]	ἑαυτοῦ— καὶ ὅτι ἐν αὐτῷ	οὗτος,	καὶ οὐκ ἄλλο αὐτῷ τὸ
[5, 3, 11]	εἴη. ~Διὸ καὶ ὁ νοῦς	οὗτος	ὁ πολύς, ὅταν τὸ ἐπέκεινα
[5, 3, 10]	οὖν; οὐχ ὁρᾷ ἑαυτόν; Ἢ	οὗτος	οὐδὲν δεῖται ὁράσεως. Ἀλλὰ τοῦτο
[5, 3, 11]	ἔφεσις μόνον καὶ ἀτύπωτος ὄψις.	Οὗτος	οὖν ὁ νοῦς ἐπέβαλε μὲν
[5, 3, 6]	Οὐ γὰρ δὴ πρακτικός γε	οὗτος·	ὡς πρὸς τὸ ἔξω βλέποντι
[5, 3, 5]	αὐτός, ἡ δὲ νόησις ἄλλο·	οὕτω	γὰρ ἂν πάλιν τὸ οὐσιῶδες
[5, 3, 16]	ζωῆς εἶναι κρεῖσσον καὶ νοῦ·	οὕτω	γὰρ ἐπιστρέψει πρὸς ἐκεῖνο καὶ
[5, 3, 5]	ὁρῶν μηδὲν διαφέρειν τοῦ ὁρωμένου;	Οὕτω	γὰρ ἰδὼν ἐκεῖνο τὸ μέρος
[5, 3, 17]	εἴπῃ, ἄλλο καὶ ἄλλο λαβεῖν·	οὕτω	γὰρ καὶ διέξοδος· ἐν δὲ
[5, 3, 1]	ὃς ταῦτα γνώσεται; Καὶ ἆρα	οὕτω	γνώσεται ἑαυτόν, ὅτι γινώσκει ταῦτα
[5, 3, 1]	ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα θεωροῦν	οὕτω	δὴ λέγηται νοεῖν ἑαυτό, ὡς
[5, 3, 5]	τὸ θεωρεῖν. Ἢ γνοὺς ἑαυτὸν	οὕτω	θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα, νοήσει·
[5, 3, 14]	λαμβάνουσιν ἑτέρων ὄντων τοῦ κινήσαντος,	οὕτω	καὶ ἡμεῖς κινδυνεύομεν ἔχειν πρὸς
[5, 3, 4]	κἀκεῖνος ἡμέτερος καὶ ἡμεῖς ἐκείνου,	οὕτω	νοῦν καὶ αὑτοὺς γνωσόμεθα; Ἢ
[5, 3, 5]	τοῦτο καὶ εἶναι. Ἓν ἄρα	οὕτω	νοῦς καὶ τὸ νοητὸν καὶ
[5, 3, 6]	ἃ λέγει, γινώσκοι ἂν ἑαυτὸ	οὕτω.	Ὄντων δὲ ἢ ἄνωθεν αὐτῷ
[5, 3, 16]	ἀγαπητὸν τὸ ζῆν καὶ δὴ	οὕτω	παρόντων, οὐχ ὡς ἄλλων ὄντων
[5, 3, 12]	πλῆθος ἔσται. ~Καὶ τί κωλύει	οὕτω	πλῆθος εἶναι, ἕως ἐστὶν οὐσία
[5, 3, 7]	αὑτῷ ἄρα. Ἑαυτὸν ἄρα νοῶν	οὕτω	πρὸς αὑτῷ καὶ εἰς ἑαυτὸν
[5, 3, 12]	γενομένης· οὐδ´ αὖ ὅλως προυθυμήθη,	οὕτω	τε γὰρ ἦν ἀτελὴς καὶ
[5, 3, 5]	ἄλλο μέρος αὐτοῦ καθορᾷ; Ἀλλ´	οὕτω	τὸ μὲν ἔσται ὁρῶν, τὸ
[5, 3, 6]	τοῖς ἐν αὐτῷ ἴχνεσιν ἐφαρμόττοντι	οὕτω	τοι γινώσκειν ἑαυτό. Μεταθέτω τοίνυν
[5, 3, 7]	καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔχοντι πυρὸς	οὕτω	τοι καὶ ἴχνος αὐτοῦ δυνηθῆναι
[5, 3, 17]	ἢ μηδ´ ἐλθὼν οὐκ ἐφώτισεν.	Οὕτω	τοι καὶ ψυχὴ ἀφώτιστος ἄθεος
[5, 3, 11]	πολὺς ἐξ ἑνὸς ἐγένετο, καὶ	οὕτως	γνοὺς εἶδεν αὐτό, καὶ τότε
[5, 3, 4]	οὖν στήσεται μέχρι τούτων ὁ	οὕτως	ἑαυτὸν ἐγνωκώς, ἡμεῖς δὲ ἄλλῃ
[5, 3, 4]	καὶ αὑτοὺς γνωσόμεθα; Ἢ ἀναγκαῖον	οὕτως,	εἴπερ γνωσόμεθα, ὅ τί ποτ´
[5, 3, 15]	πλῆθος οὕτως ἔσται. Ἀλλ´ ἄρα	οὕτως	εἶχεν ὡς μὴ διακεκριμένα· τὰ
[5, 3, 15]	αὐτά. Ἀλλ´ εἴρηται, ὅτι πλῆθος	οὕτως	ἔσται. Ἀλλ´ ἄρα οὕτως εἶχεν
[5, 3, 5]	ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα εἶδε· καὶ	οὕτως	ἔσται ἄλλον, ἀλλ´ οὐχ ἑαυτὸν
[5, 3, 14]	καὶ παντελῶς οὐκ ἔχομεν; Ἀλλ´	οὕτως	ἔχομεν, ὥστε περὶ αὐτοῦ μὲν
[5, 3, 3]	οὕτως {καὶ διὰ νοῦ μὲν	οὕτως;	Ἢ αὐτοὶ μὲν οἱ λογιζόμενοι
[5, 3, 3]	αἰσθανόμενοι· ἆρ´ οὖν καὶ διανοούμεθα	οὕτως	{καὶ διὰ νοῦ μὲν οὕτως;
[5, 3, 12]	Τὸ δὲ ὥσπερ ἐπέκεινα νοῦ,	οὕτως	καὶ ἐπέκεινα γνώσεως, οὐδὲν δεόμενον
[5, 3, 12]	γνώσεως, οὐδὲν δεόμενον ὥσπερ οὐδενός,	οὕτως	οὐδὲ τοῦ γινώσκειν· ἀλλ´ ἔστιν
[5, 3, 6]	πιστικὴν ἔχειν; Ἢ ἀνάγκην μὲν	οὕτως,	πειθὼ δὲ οὐκ ἔχει· καὶ
[5, 3, 10]	ἃ μὴ ἔστιν· ὥστε καὶ	οὕτως	πολλὰ ἂν εἶναι, ἵνα ἓν
[5, 3, 12]	πρῶτον. Ἀλλ´ ἐπ´ ἀριθμοῦ μὲν	οὕτως	φασί· σύνθεσις γὰρ τὰ ἑξῆς·
[5, 3, 11]	δὲ τὸ πρὸ πάντων, ἔστω	οὕτως	ὠνομασμένον. Εἰ οὖν νοῦς, ὅτι
[5, 3, 3]	δὲ τοῦ νοῦ ἐνεργήματα ἄνωθεν	οὕτως,	ὡς τὰ ἐκ τῆς αἰσθήσεως
[5, 3, 15]	παρέσχεν; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔχων,	οὐχ	ἁπλοῦς· εἰ δὲ μὴ ἔχων,
[5, 3, 8]	τελειωθὲν ἐν ἄλλῳ ἄλλο καὶ	οὐχ	αὑτὸ βλέπει. Ἀλλ´ οὖν τούτων
[5, 3, 5]	καὶ οὕτως ἔσται ἄλλον, ἀλλ´	οὐχ	ἑαυτὸν ἑωρακώς. Ἢ προσθήσει παρ´
[5, 3, 9]	ἀλλ´ ἃς παρέχει ἄλλοις παρέχει,	οὐχ	ἑαυτῷ· οὐδὲ γὰρ δεῖται τῶν
[5, 3, 11]	ὧν· ἀφ´ οὗ δὲ ἕκαστον,	οὐχ	ἕκαστον, ἀλλ´ ἕτερον ἁπάντων. Οὐ
[5, 3, 15]	παρ´ αὐτό· ἄλλο δὲ ὂν	οὐχ	ἕν· τοῦτο γὰρ ἦν ἐκεῖνο.
[5, 3, 13]	εἴ τί ἐστιν ἁπλούστατον ἁπάντων,	οὐχ	ἕξει νόησιν αὐτοῦ· εἰ γὰρ
[5, 3, 5]	ἔστιν ἀλήθεια. Τὴν ἄρα ἀλήθειαν	οὐχ	ἑτέρου εἶναι δεῖ, ἀλλ´ ὃ
[5, 3, 3]	τῆς ψυχῆς. Ἢ ἡμέτερον καὶ	οὐχ	ἡμέτερον· διὸ καὶ προσχρώμεθα αὐτῷ
[5, 3, 3]	μὲν χρωμένων, οὐ προσχρωμένων δὲ	οὐχ	ἡμέτερον. Τὸ δὴ προσχρῆσθαι τί
[5, 3, 3]	αἰσθανόμεθα δι´ αἰσθήσεως καὶ ἡμεῖς	οὐχ	οἱ αἰσθανόμενοι· ἆρ´ οὖν καὶ
[5, 3, 8]	ψυχὴ ταῦτα. Ἀλλ´ ἡ μὲν	οὐχ	ὁρᾷ ἃ ἔχει· οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 10]	μὲν νοῦς τοῦτο; Τί οὖν;	οὐχ	ὁρᾷ ἑαυτόν; Ἢ οὗτος οὐδὲν
[5, 3, 16]	ζῆν καὶ δὴ οὕτω παρόντων,	οὐχ	ὡς ἄλλων ὄντων αὐτοῦ. Εἰ
[5, 3, 4]	γινόμενον· κἀκείνῳ ἑαυτὸν νοεῖν αὖ	οὐχ	ὡς ἄνθρωπον ἔτι, ἀλλὰ παντελῶς
[5, 3, 11]	πρὸ τούτων ἡ ἀρχὴ τούτων,	οὐχ	ὡς ἐνυπάρχουσα· τὸ γὰρ ἀφ´
[5, 3, 11]	ὥστε ὥρμησε μὲν ἐπ´ αὐτὸ	οὐχ	ὡς νοῦς, ἀλλ´ ὡς ὄψις
[5, 3, 10]	Καταμανθάνει τοίνυν ἑαυτὸ τῷ ποικίλον	ὀφθαλμὸν	εἶναι ἢ ποικίλων χρωμάτων. Εἰ
[5, 3, 11]	οὐχ ὡς νοῦς, ἀλλ´ ὡς	ὄψις	οὔπω ἰδοῦσα, ἐξῆλθε δὲ ἔχουσα
[5, 3, 11]	τούτου ἔφεσις μόνον καὶ ἀτύπωτος	ὄψις.	Οὗτος οὖν ὁ νοῦς ἐπέβαλε
[5, 3, 11]	αὐτό, καὶ τότε ἐγένετο ἰδοῦσα	ὄψις.	Τοῦτο δὲ ἤδη νοῦς, ὅτε
[5, 3, 8]	ὁρᾷ. Ἐπεὶ καὶ ἐνταῦθα ἡ	ὄψις	φῶς οὖσα, μᾶλλον δὲ ἑνωθεῖσα