Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 14]	αὐτοῦ, εἰ μὴ αὐτὸ ἔχομεν;	Ἤ,	εἰ μὴ ἔχομεν τῇ γνώσει,
[5, 3, 3]	ἀγαθὸν πῶς ἔχει παρ´ αὐτῇ;	Ἢ	ἀγαθοειδής ἐστι, καὶ ἐπερρώσθη δὲ
[5, 3, 7]	ἑαυτῷ, εἶτα καὶ εἰς ἄλλο,	ἢ	ἄλλο τι ἥκειν ἀπ´ αὐτοῦ
[5, 3, 16]	δὴ ζωὴν καὶ νοῦν εἴπομεν,	ἢ	ἄλλο τι συμβεβηκὸς τούτοις. Ἀλλ´
[5, 3, 12]	ἐξώσαντα ἀπ´ αὐτοῦ τὸ ἐκφανέν	ἢ	ἄλλο φῶς πρὸ φωτὸς ποιήσομεν
[5, 3, 9]	δὲ οὐδὲν δεῖται ἄλλης ζωῆς	ἢ	ἄλλων, ἀλλ´ ἃς παρέχει ἄλλοις
[5, 3, 4]	οὕτω νοῦν καὶ αὑτοὺς γνωσόμεθα;	Ἢ	ἀναγκαῖον οὕτως, εἴπερ γνωσόμεθα, ὅ
[5, 3, 10]	καὶ λέγοι ἐγὼ καὶ τοῦτο»	Ἢ	ἀνάγκη πόλλ´ ἤδη εἶναι· καὶ
[5, 3, 6]	οἷον καὶ ἐνέργειαν πιστικὴν ἔχειν;	Ἢ	ἀνάγκην μὲν οὕτως, πειθὼ δὲ
[5, 3, 6]	ἂν ἑαυτὸ οὕτω. Ὄντων δὲ	ἢ	ἄνωθεν αὐτῷ γινομένων ἐκεῖθεν, ὅθεν
[5, 3, 1]	τοῦτο πῶς, σκοπεῖν, εἰ δυνατόν,	ἢ	ἀποστατέον τῆς δόξης τῆς τοῦ
[5, 3, 16]	καὶ ἡ ἀρχὴ ἑκάστων ἁπλουστέρα	ἢ	αὐτά. Κόσμον τοίνυν τὸ ποιῆσαν
[5, 3, 10]	ἐνεργοῦν ἢ περὶ ἄλλο ἐνεργεῖν,	ἢ	αὐτὸ πολύ τι εἶναι, εἰ
[5, 3, 3]	{καὶ διὰ νοῦ μὲν οὕτως;	Ἢ	αὐτοὶ μὲν οἱ λογιζόμενοι καὶ
[5, 3, 5]	νοεῖν ἄλλῳ ὄντι, οἷον λίθῳ	ἢ	ἀψύχῳ τινί καὶ οὐσία ἡ
[5, 3, 5]	ἐν τῷ θεωρουμένῳ τὸ θεωρεῖν.	Ἢ	γνοὺς ἑαυτὸν οὕτω θεωρούμενον, ἀλλ´
[5, 3, 6]	ὑποσημαίνοντες νοῦν τινα αὐτὸ εἶναι	ἢ	διὰ νοῦ τὴν δύναμιν καὶ
[5, 3, 12]	εἶναι, ἀφ´ οὗ τὰ πολλά;	Ἢ	διεσπασμένα ἔσται ἀπ´ ἀλλήλων τὰ
[5, 3, 4]	νοῦν αὖ γινώσκοντα ἑαυτὸν κατοψόμεθα	ἢ	ἐκεῖνον μεταλαβόντες, ἐπείπερ κἀκεῖνος ἡμέτερος
[5, 3, 10]	εἶναι, καὶ ἢ ἔξω θάτερον	ἢ	ἐν τῷ αὐτῷ ἄμφω, καὶ
[5, 3, 10]	νοῇ, ἐν δυσὶν εἶναι, καὶ	ἢ	ἔξω θάτερον ἢ ἐν τῷ
[5, 3, 15]	γὰρ ἂν τοῦ ἑνὸς βέλτιον	ἢ	ἐπέκεινα ὅλως; Χεῖρον ἄρα· τοῦτο
[5, 3, 2]	ἑαυτὸν στρέφεται καὶ γιγνώσκει ἑαυτόν;	Ἢ	ἐπὶ τὸν νοῦν ἀνενεκτέον τοῦτο.
[5, 3, 13]	οὖν; Ἕκαστον αὐτῶν οὐ νοηθήσεται;	Ἢ	ἔρημον καὶ μόνον> ἐὰν ἐθελήσῃς
[5, 3, 17]	Ἀρκεῖ οὖν ταῦτα λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι;	Ἢ	ἔτι ἡ ψυχὴ ὠδίνει καὶ
[5, 3, 12]	καὶ πρὸ τοῦ νοῆσαι νοήσει,	ἢ	ἡ πρώτη ἐνέργεια αὐτοῦ ἀτελὴς
[5, 3, 3]	συναριθμοῖμεν τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς.	Ἢ	ἡμέτερον καὶ οὐχ ἡμέτερον· διὸ
[5, 3, 4]	γραφεῖσιν, ἢ οἷον πληρωθέντες αὐτοῦ	ἢ	καὶ δυνηθέντες ἰδεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι
[5, 3, 1]	γνώσεται. Ἆρ´ οὖν αὐτὰ μόνον	ἢ	καὶ ἑαυτόν, ὃς ταῦτα γνώσεται;
[5, 3, 2]	μέχρι τοῦδε ἱστάμενος τῇ δυνάμει	ἢ	καὶ εἰς ἑαυτὸν στρέφεται καὶ
[5, 3, 2]	ποιούμενον καὶ συνάγον καὶ διαιροῦν·	ἢ	καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ τοῦ
[5, 3, 15]	ἓν ἕκαστον αὐτῶν ποιήσασα εἶναι;	Ἢ	καὶ ὅτι ὑπέστησεν αὐτά. Πῶς
[5, 3, 1]	τίς δὲ ὢν γινώσκει οὐκέτι;	Ἢ	καὶ τὰ ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτόν;
[5, 3, 3]	γινομένους, καὶ φθεγγομένους ὡς ἐκεῖνος;	Ἢ	κατ´ ἐκεῖνον· οὐ γὰρ νοῦς
[5, 3, 4]	τὰ ἄλλα μαθεῖν {τῷ τοιούτῳ}	{ἢ}	κατὰ τὴν δύναμιν τὴν γινώσκουσαν
[5, 3, 14]	οὖν ἡμεῖς λέγομεν περὶ αὐτοῦ;	Ἢ	λέγομεν μέν τι περὶ αὐτοῦ,
[5, 3, 14]	ἀλλὰ καὶ πλέον καὶ μεῖζον	ἢ	λεγόμενον, ὅτι καὶ αὐτὸς κρείττων
[5, 3, 1]	νοῦς, εἰ τούτων γνῶσιν ἔχει	ἢ	μή, σκέψασθαι προσήκει· ὅσα δὲ
[5, 3, 17]	οἶκον καλοῦντός τινος ἐλθὼν φωτίσῃ·	ἢ	μηδ´ ἐλθὼν οὐκ ἐφώτισεν. Οὕτω
[5, 3, 6]	ὡς ἔοικεν, ἡμεῖς πεισθῆναι μᾶλλον	ἢ	νῷ καθαρῷ θεᾶσθαι τὸ ἀληθές.
[5, 3, 5]	ἐν τῷ θεωρεῖν τάττων ἑαυτὸν	ἢ	ὁ ἐν τῷ θεωρεῖσθαι; Εἶτα
[5, 3, 10]	δεήσει πάλιν ἄλλου ἐπέκεινα τούτου;	ἢ	ὁ μὲν νοῦς τοῦτο; Τί
[5, 3, 4]	ὥσπερ νόμοις ἐν ἡμῖν γραφεῖσιν,	ἢ	οἷον πληρωθέντες αὐτοῦ ἢ καὶ
[5, 3, 1]	ἐπιστρέφειν καὶ τὴν αὐτοῦ κατανόησιν;	Ἢ	οἷόν τε καὶ μὴ σύνθετον
[5, 3, 3]	δόντες τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα;	Ἢ	ὅτι ἔδομεν αὐτῷ τὰ ἔξω
[5, 3, 3]	ψυχὴ ἀπὸ τοῦ αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα;	Ἢ	ὅτι ψυχὴν δεῖ ἐν λογισμοῖς
[5, 3, 11]	αὖ ἔχει τύπον τοῦ ὁράματος·	ἢ	οὐ παρεδέξατο ἐν αὐτῇ γενέσθαι.
[5, 3, 15]	αὐτοῦ περίλαμψιν πῶς δὲ πολλά;	Ἢ	οὐ ταὐτὸν ἔμελλε τὸ ἐξ
[5, 3, 2]	ἐπιστρέφει ἐφ´ ἑαυτὸ καὶ αὐτό;	Ἢ	οὔ· ἀλλὰ ὧν δέχεται τύπων
[5, 3, 10]	νοούμενον κατανοούμενον ὂν ποικίλον εἶναι·	ἢ	οὐκ ἔσται νόησις αὐτοῦ, ἀλλὰ
[5, 3, 3]	διανοίᾳ· ἡ δὲ τί φησιν;	Ἢ	οὔπω οὐδὲν ἐρεῖ, ἀλλ´ ἔγνω
[5, 3, 10]	Τί οὖν; οὐχ ὁρᾷ ἑαυτόν;	Ἢ	οὗτος οὐδὲν δεῖται ὁράσεως. Ἀλλὰ
[5, 3, 8]	τῷ νῷ αὐτὴν πρῶτον γενομένην	ἢ	παραχωρήσασαν τῷ νῷ τὴν ἐνέργειαν,
[5, 3, 10]	προβήσεται; Διὸ δεῖ τὸ ἐνεργοῦν	ἢ	περὶ ἄλλο ἐνεργεῖν, ἢ αὐτὸ
[5, 3, 8]	γνῶσιν αὐτοῦ δι´ αὐτοῦ γίνεσθαι·	ἢ	πόθεν ἂν ἔσχομεν λέγειν περὶ
[5, 3, 10]	ἑαυτὸ τῷ ποικίλον ὀφθαλμὸν εἶναι	ἢ	ποικίλων χρωμάτων. Εἰ γὰρ ἑνὶ
[5, 3, 10]	δὲ ἄλλο, τί καὶ ποιήσει;	ἢ	ποῦ προβήσεται; Διὸ δεῖ τὸ
[5, 3, 12]	πανταχοῦ ἐκεῖνο· εἰ δὲ μή,	ἢ	πρὸ τοῦ κινηθῆναι κινήσεται, καὶ
[5, 3, 5]	ἄλλον, ἀλλ´ οὐχ ἑαυτὸν ἑωρακώς.	Ἢ	προσθήσει παρ´ αὐτοῦ καὶ τὸν
[5, 3, 16]	ὡσαύτως ζητοῦμεν ὂν τῶν ἀγαθῶν.	Ἢ	πρότερον ἐκεῖνο, οὗ μὴ ἐξίστασθαι
[5, 3, 5]	τὸ ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον.	Ἢ	πρῶτον μὲν ἄτοπος ὁ μερισμὸς
[5, 3, 8]	τὸ ἐπὶ τοῖς σώμασι χρῶμα	ἢ	σχῆμα· πρὶν γὰρ ταῦτα εἶναι,
[5, 3, 5]	νόησις οἷον περιέξει τὸ νοητόν,	ἢ	ταὐτὸν τῷ νοητῷ ἔσται, οὔπω
[5, 3, 10]	ταυτότητα ταύτην καὶ τὴν ἑτερότητα·	ἢ	τί νοήσει, ὃ μὴ ἔχει
[5, 3, 10]	ἂν ἔχοι περὶ αὐτοῦ εἰπεῖν,	ἢ	τί συνεῖναι; Καὶ γὰρ εἰ
[5, 3, 8]	νοῦς, καὶ ποῖόν τι ἑαυτόν;	Ἢ	τὸ μὲν νοητὸν οὐδὲ δεῖ
[5, 3, 15]	Τί οὖν ἐνδεέστερον τοῦ ἑνός;	Ἢ	τὸ μὴ ἕν· πολλὰ ἄρα·
[5, 3, 6]	τὸ ἔργον καὶ ἡ οὐσία	ἢ	τὸ νῷ μόνον εἶναι. Οὐ
[5, 3, 16]	οὖν ἐν ἑαυτῷ τὸ ἀγαθὸν	ἢ	τοιοῦτον ὄν, ὃ δὴ ζωὴν
[5, 3, 4]	ἐκεῖνον· κατ´ ἐκεῖνον δὲ διχῶς,	ἢ	τοῖς οἷον γράμμασιν ὥσπερ νόμοις
[5, 3, 10]	δὲ συμβεβηκὸς αὐτῷ, πολλὰ ἐρεῖ	ἢ	τοῦτο ἐρεῖ εἰμὶ εἰμὶ» καὶ
[5, 3, 15]	ὢν ταῦτα. ~Ἀλλὰ πῶς παρασχών;	Ἢ	τῷ ἔχειν ἢ τῷ μὴ
[5, 3, 15]	πῶς παρασχών; Ἢ τῷ ἔχειν	ἢ	τῷ μὴ ἔχειν. Ἀλλ´ ἃ
[5, 3, 15]	ὅτι ὑπέστησεν αὐτά. Πῶς δή;	Ἢ	τῷ πρότερον ἔχειν αὐτά. Ἀλλ´
[5, 3, 15]	καὶ ἕν. Τίνα οὖν πάντα;	Ἢ	ὧν ἀρχὴ ἐκεῖνο. Πῶς δὲ
[5, 3, 10]	πλείω ἑνὸς εἶναι, ἵνα ὅρασις	ᾖ,	καὶ συνεκπίπτειν τὴν ὅρασιν τῷ
[5, 3, 5]	τὸν τεθεωρηκότα, ἵνα τέλεον αὐτὸν	ᾖ	νενοηκώς. Ἀλλ´ εἰ καὶ τὸν
[5, 3, 15]	ἓν γενόμενον, κἂν ἐκ πολλῶν	ᾖ,	οὔπω ἐστὶν ὄν» εἴποι τις
[5, 3, 13]	κἂν σὺν αὐτῷ τὸ νοεῖν	ᾖ,	περιττὸν ἔσται αὐτῷ τὸ νοεῖν.
[5, 3, 11]	οἷον παρεμπεσόν, κἂν ἐξ αὐτοῦ	ᾖ,	πληθύει, δεῖ τὸ πάντη ἁπλοῦν
[5, 3, 1]	Καὶ γὰρ τῶν μὲν ἔξω	ἡ	αἴσθησις, ἀλλ´ οὐ νοῦς ἀντιλήψεται,
[5, 3, 15]	αὐτὸ θεωρεῖται, ἀπορῆσαι ἄξιον· καὶ	ἡ	ἀνάγκη δὲ τοῦ μετ´ αὐτὸ
[5, 3, 2]	τῶν ἔξω ἑαυτοῦ καὶ ἐνταῦθα	ἡ	ἀντίληψις· τῶν γὰρ ἐν τῷ
[5, 3, 16]	μᾶλλον εἰς πλῆθος ἰέναι, καὶ	ἡ	ἀρχὴ ἑκάστων ἁπλουστέρα ἢ αὐτά.
[5, 3, 11]	νοήσας. Τὸ δὲ πρὸ τούτων	ἡ	ἀρχὴ τούτων, οὐχ ὡς ἐνυπάρχουσα·
[5, 3, 8]	μᾶλλον ἐκεῖνα. Καὶ ἔστι φύσις	ἡ	αὐτὴ ἐκείνων καὶ τῶν ἐχόντων,
[5, 3, 7]	οἷς ἐστιν ἡσυχία ἑτέρων, καταλείπεται	ἡ	αὐτῶν οἰκεία ἐνέργεια καὶ μάλιστα,
[5, 3, 10]	γὰρ αὖ πόθος τις καὶ	ἡ	γνῶσίς ἐστι καὶ οἷον ζητήσαντος
[5, 3, 8]	ζωῆς· ἐκεῖ γὰρ τὰ ἀληθῆ.	Ἡ	δὲ ἐν τῷ νῷ ζωὴ
[5, 3, 12]	δὲ ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια,	ἡ	δὲ ἐνέργεια αὐτοῦ τὸ πλῆθος,
[5, 3, 5]	δυνάμει οὐδ´ ἕτερος μὲν αὐτός,	ἡ	δὲ νόησις ἄλλο· οὕτω γὰρ
[5, 3, 6]	ἡ μὲν ἀνάγκη ἐν νῷ,	ἡ	δὲ πειθὼ ἐν ψυχῇ. Ζητοῦμεν
[5, 3, 3]	ἔδωκε τὸν τύπον τῇ διανοίᾳ·	ἡ	δὲ τί φησιν; Ἢ οὔπω
[5, 3, 9]	τὸ μετὰ τὸν ἥλιον σώματος.	Ἡ	δὲ ψυχὴ ἐκ νοῦ φῶς
[5, 3, 6]	νοῶν καὶ περὶ αὐτοῦ λέγων,	ἡ	δὲ ψυχὴ ἡσυχίαν ἦγε συγχωροῦσα
[5, 3, 7]	μὲν νοῦς ἐν αὑτῷ ἐνέργεια,	ἡ	δὲ ψυχὴ τὸ μὲν ὅσον
[5, 3, 2]	ἐν τῷ κάτω δώσομεν, τίς	ἡ	διαφορὰ τοῦ νοεῖν ἑαυτὸ σκεψόμεθα·
[5, 3, 12]	γὰρ ἦν τι, πρὸς ὃ	ἡ	ἔκτασις. Ἀλλὰ δῆλον, ὅτι, εἴ
[5, 3, 6]	καὶ ὁρῶν ἐνεργείᾳ ἦν καὶ	ἡ	ἐνέργεια αὐτός· νοῦς γὰρ καὶ
[5, 3, 7]	ἐνέργεια, καὶ οὐδέν, πρὸς ὃ	ἡ	ἐνέργεια· πρὸς αὑτῷ ἄρα. Ἑαυτὸν
[5, 3, 6]	τῷ καθαρῷ νῷ ἀπόντος τούτῳ	ἡ	ἐπιστροφὴ πρὸς αὐτὸν οὖσα οὐ
[5, 3, 8]	ὁ ἐν τῷ σπέρματι καὶ	ἡ	ἔχουσα ψυχὴ ταῦτα. Ἀλλ´ ἡ
[5, 3, 6]	γνῶσιν· τίς γὰρ ἂν καὶ	ἡ	ζωὴ αὐτοῦ εἴη πράξεως ἀπηλλαγμένῳ
[5, 3, 9]	εἰς αὐτόν· μεμέρισται γὰρ ἡμῖν	ἡ	ζωὴ καὶ πολλαὶ ζωαί, ἐκεῖνος
[5, 3, 6]	δὲ οὐκ ἔχει· καὶ γὰρ	ἡ	μὲν ἀνάγκη ἐν νῷ, ἡ
[5, 3, 3]	τὴν σύνεσιν ἴσχει, πρῶτον ζητητέον.	~Ἡ	μὲν γὰρ αἴσθησις εἶδεν ἄνθρωπον
[5, 3, 5]	τοῦτο τὸ νοοῦν νοήσει ἑαυτό;	Ἡ	μὲν γὰρ νόησις οἷον περιέξει
[5, 3, 6]	ἐπὶ δὲ τοῦ νοῦ κυριώτερον.	Ἡ	μὲν γὰρ ψυχὴ ἐνόει ἑαυτὴν
[5, 3, 8]	ἡ ἔχουσα ψυχὴ ταῦτα. Ἀλλ´	ἡ	μὲν οὐχ ὁρᾷ ἃ ἔχει·
[5, 3, 5]	ἄρα ἑαυτὸν νοήσει, καθότι καὶ	ἡ	νόησις αὐτὸς ἦν, καὶ καθότι
[5, 3, 5]	νόησις, τὸ νοητόν. Εἰ οὖν	ἡ	νόησις αὐτοῦ τὸ νοητόν, τὸ
[5, 3, 13]	εἰ δὲ τοῦ ἔξω ἔσται	ἡ	νόησις, ἐνδεές τε ἔσται καὶ
[5, 3, 5]	αὐτὸς τοῖς οὖσιν. Ἀλλ´ εἰ	ἡ	νόησις καὶ τὸ νοητὸν ἕν,
[5, 3, 5]	δῆλος ἑαυτὸν νοῶν. Ἀλλ´ εἰ	ἡ	νόησις καὶ τὸ νοητὸν ταὐτόν
[5, 3, 13]	καὶ μαρτυρεῖ καὶ τοὔνομα. Καὶ	ἡ	νόησις προτέρα οὖσα εἴσω εἰς
[5, 3, 8]	καὶ τοιοῦτον τὸ ὁρατὸν οἷον	ἡ	ὅρασις, καὶ ἡ ὅρασις οἷον
[5, 3, 8]	ὁρατὸν οἷον ἡ ὅρασις, καὶ	ἡ	ὅρασις οἷον τὸ ὁρατόν. Τίς
[5, 3, 5]	δυνάμει. Εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ	ἡ	οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἓν καὶ
[5, 3, 12]	ἐνεργῆσαι τῇ οὐσίᾳ. Εἰ δὲ	ἡ	οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἡ δὲ
[5, 3, 12]	αὐτοῦ τὸ πλῆθος, τοσαύτη ἔσται	ἡ	οὐσία αὐτοῦ, ὅσον τὸ πλῆθος.
[5, 3, 6]	ἄλλο αὐτῷ τὸ ἔργον καὶ	ἡ	οὐσία ἢ τὸ νῷ μόνον
[5, 3, 8]	δὲ ὁρᾷ. Ἐπεὶ καὶ ἐνταῦθα	ἡ	ὄψις φῶς οὖσα, μᾶλλον δὲ
[5, 3, 16]	ἄλλων ὄντων αὐτοῦ. Εἰ δ´	ἡ	πᾶσα ζωὴ τούτῳ καὶ ζωὴ
[5, 3, 12]	τε γὰρ ἦν ἀτελὴς καὶ	ἡ	προθυμία οὐκ εἶχεν ὅ τι
[5, 3, 12]	πρὸ τοῦ νοῆσαι νοήσει, ἢ	ἡ	πρώτη ἐνέργεια αὐτοῦ ἀτελὴς ἔσται
[5, 3, 5]	νοητόν· εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ	ἡ	πρώτη ἐνέργεια καὶ καλλίστη δή,
[5, 3, 12]	Εἰ δὲ μή, οὐκ ἔσται	ἡ	πρώτη ἐνέργεια ὁ νοῦς· οὐ
[5, 3, 5]	ἢ ἀψύχῳ τινί καὶ οὐσία	ἡ	πρώτη τὸ νοητόν· εἰ οὖν
[5, 3, 10]	οὐ γὰρ περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος>	ἡ	σκέψις λεκτέον δὲ πάλιν τοῦτον
[5, 3, 13]	εἰς αὐτὸ νεῦον. Ἐπεὶ καὶ	ἡ	συναίσθησις πολλοῦ τινος αἴσθησίς ἐστι·
[5, 3, 9]	ἀέρι, αὐτὴ δὲ ἡ ψυχὴ	ἡ	τοιαύτη καθαρά, ὥστε καὶ ἐφ´
[5, 3, 15]	τῆς δυνάμεως; Οὐ γὰρ ὡς	ἡ	ὕλη δυνάμει λέγεται, ὅτι δέχεται·
[5, 3, 3]	ἐξελίττοι τὴν μορφήν, μερίζει ἃ	ἡ	φαντασία ἔδωκεν· εἰ δέ, εἰ
[5, 3, 17]	δὲ χρὴ ἑωρακέναι πιστεύειν, ὅταν	ἡ	ψυχὴ ἐξαίφνης φῶς λάβῃ· τοῦτο
[5, 3, 9]	φῶς ἐν ἀέρι, αὐτὴ δὲ	ἡ	ψυχὴ ἡ τοιαύτη καθαρά, ὥστε
[5, 3, 17]	ταῦτα λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ ἔτι	ἡ	ψυχὴ ὠδίνει καὶ μᾶλλον. Ἴσως
[5, 3, 4]	τοιοῦτον μαθόντες αὐτῇ τῇ δυνάμει	ᾗ	καὶ ἐκεῖνο γινόμενοι, ὡς τὸν
[5, 3, 6]	λέγων, ἡ δὲ ψυχὴ ἡσυχίαν	ἦγε	συγχωροῦσα τῷ ἐνεργήματι τοῦ νοῦ.
[5, 3, 17]	μᾶλλον. Ἴσως οὖν χρὴ αὐτὴν	ἤδη	γεννῆσαι ἀίξασαν πρὸς αὐτὸ πληρωθεῖσαν
[5, 3, 10]	καὶ τοῦτο» Ἢ ἀνάγκη πόλλ´	ἤδη	εἶναι· καὶ γὰρ ὡς ἕτερα
[5, 3, 9]	ἑαυτῆς μεθ´ ὧν δύναται καὶ	ἤδη	ἐν τοῖς εἴδεσιν οὖσαν. Εἰ
[5, 3, 12]	δὲ τῶν ὄντων τίς ἀνάγκη	ἤδη	καὶ ἐνταῦθα ἕν τι εἶναι,
[5, 3, 15]	μὴ ἕν, δύο δέ, ἀνάγκη	ἤδη	καὶ πλῆθος εἶναι· καὶ γὰρ
[5, 3, 15]	καὶ γὰρ ἕτερον καὶ ταὐτὸν	ἤδη	καὶ ποιὸν καὶ τὰ ἄλλα.
[5, 3, 10]	καὶ ὅπῃ ἕτερα καὶ ἀριθμὸς	ἤδη	καὶ πολλὰ ἄλλα. Δεῖ τοίνυν
[5, 3, 17]	Τάχα δὲ καὶ ἐκ τῶν	ἤδη	λεχθέντων, εἰ πολλάκις τις ἐπᾴδοι,
[5, 3, 12]	ὄντος φήσουσι τὰς ἐνεργείας προελθεῖν·	ἤδη	μέν τι ἁπλοῦν τὸ πρὸ
[5, 3, 11]	ἐγένετο ἰδοῦσα ὄψις. Τοῦτο δὲ	ἤδη	νοῦς, ὅτε ἔχει, καὶ ὡς
[5, 3, 15]	μὴ πολλὰ ἔχον ἐν ἑαυτῷ	ἤδη	οὐ μετουσίᾳ ἑνὸς ἕν, ἀλλὰ
[5, 3, 3]	ὃ δὲ εἴρηκεν ἐπ´ αὐτοῖς,	ἤδη	παρ´ αὐτῆς ἂν ἔχοι κανόνα
[5, 3, 16]	ἀρκεῖ τὰ παρόντα. Ἀλλὰ πάντων	ἤδη	παρόντων τούτῳ ἀγαπητὸν τὸ ζῆν
[5, 3, 15]	διεκέκριτο τῷ λόγῳ. Ἐνέργεια γὰρ	ἤδη·	τὸ δὲ δύναμις πάντων. Ἀλλὰ
[5, 3, 2]	ἑαυτὸ σκεψόμεθα· εἰ γὰρ μηδεμία,	ἤδη	τοῦτο νοῦς ὁ ἄκρατος. Τοῦτο
[5, 3, 12]	μένοντος ἐκείνου ἐν τῷ αὐτῷ	ἤθει>	ὑπέστη. Δεῖ οὖν, ἵνα τι
[5, 3, 10]	καὶ ἔρημον> ὂν πάντη στήσεται.	Ἧι	γὰρ ἐνεργεῖ, ἄλλο καὶ ἄλλο·
[5, 3, 7]	θάτερα μὲν γὰρ ὡμοίωται ὅθεν	ἥκει,	κατὰ θάτερα δὲ καίτοι ἀνομοιωθεῖσα
[5, 3, 7]	εἰς ἄλλο, ἢ ἄλλο τι	ἥκειν	ἀπ´ αὐτοῦ ὁμοιούμενον αὐτῷ, οἷον
[5, 3, 9]	εἰς ἡμᾶς καὶ ἐπὶ γῆν	ἥκῃ·	ἀλλὰ πᾶν καὶ τὸ περὶ
[5, 3, 2]	τύποις τοὺς νέους καὶ ἄρτι	ἥκοντας·	ὃ δὴ καὶ ἀναμνήσεις φαῖμεν
[5, 3, 8]	καὶ οἱ λόγοι· ὅθεν δὲ	ἦλθε,	τὸ ἐναργὲς καὶ τὸ ἀληθινὸν
[5, 3, 17]	ὃ δεῖ θεάσασθαι· οὐδὲ γὰρ	ἥλιον	διὰ φωτὸς ἄλλου. Πῶς ἂν
[5, 3, 9]	συγχωρήσειεν ἐφ´ ἑαυτοῦ περὶ αὐτὸν	ἥλιον	εἶναι, ἐξ οὗ ὡρμημένον καὶ
[5, 3, 9]	πᾶν καὶ τὸ περὶ αὐτὸν	ἥλιον	θήσεται ἐν ἄλλῳ, ἵνα μὴ
[5, 3, 9]	διδῷ κενὸν τὸ μετὰ τὸν	ἥλιον	σώματος. Ἡ δὲ ψυχὴ ἐκ
[5, 3, 9]	περὶ αὐτὴν ἐξ αὐτῆς λάμπον.	Ἡλίου	μὲν οὖν τὸ φῶς οὐκ
[5, 3, 9]	σῴζουσάν τι φῶς ἐκείνου, οἷον	ἡλίου	μετὰ τὴν τοῦ μεγέθους σφαῖραν
[5, 3, 9]	ἐκείνῳ. Ὅθεν τὸ μὲν τοῦ	ἡλίου	φῶς ἐν ἀέρι, αὐτὴ δὲ
[5, 3, 12]	οἷον ῥυεῖσαν ἐνέργειαν ὡς ἀπὸ	ἡλίου	φῶς νοῦν θησόμεθα καὶ πᾶσαν
[5, 3, 10]	γὰρ ἑνὶ καὶ ἀμερεῖ προσβάλλοι,	ἠλογήθη·	τί γὰρ ἂν ἔχοι περὶ
[5, 3, 8]	οἷον σαφέστερον μὲν ἀντιλαμβάνεσθαι αὐτοῦ,	ἡμᾶς	δὲ δι´ αὐτοῦ· διὰ δὲ
[5, 3, 3]	ἡμῖν ἄγγελος, βασιλεὺς δὲ πρὸς	ἡμᾶς>	ἐκεῖνος. ~Βασιλεύομεν δὲ καὶ ἡμεῖς,
[5, 3, 9]	πρὸ αὐτοῦ, ἕως ἂν εἰς	ἡμᾶς	καὶ ἐπὶ γῆν ἥκῃ· ἀλλὰ
[5, 3, 3]	τῷ μὴ προσνεύειν αὐτόν, ἀλλ´	ἡμᾶς	μᾶλλον πρὸς αὐτὸν εἰς τὸ
[5, 3, 4]	τούτων ὁ οὕτως ἑαυτὸν ἐγνωκώς,	ἡμεῖς	δὲ ἄλλῃ δυνάμει προσχρησάμενοι νοῦν
[5, 3, 9]	αὑτοῦ· πάρεστι γὰρ ἀεὶ αὑτῷ,	ἡμεῖς	δέ, ὅταν εἰς αὐτόν· μεμέρισται
[5, 3, 4]	μεταλαβόντες, ἐπείπερ κἀκεῖνος ἡμέτερος καὶ	ἡμεῖς	ἐκείνου, οὕτω νοῦν καὶ αὑτοὺς
[5, 3, 3]	κατ´ ἐκεῖνον· οὐ γὰρ νοῦς	ἡμεῖς·	κατ´ ἐκεῖνο οὖν τῷ λογιστικῷ
[5, 3, 14]	ὄντων τοῦ κινήσαντος, οὕτω καὶ	ἡμεῖς	κινδυνεύομεν ἔχειν πρὸς ἐκεῖνο, ὅταν
[5, 3, 14]	ἔστι νόησις αὐτοῦ. ~Πῶς οὖν	ἡμεῖς	λέγομεν περὶ αὐτοῦ; Ἢ λέγομεν
[5, 3, 4]	ἡμᾶς> ἐκεῖνος. ~Βασιλεύομεν δὲ καὶ	ἡμεῖς,	ὅταν κατ´ ἐκεῖνον· κατ´ ἐκεῖνον
[5, 3, 3]	γὰρ αἰσθανόμεθα δι´ αἰσθήσεως καὶ	ἡμεῖς	οὐχ οἱ αἰσθανόμενοι· ἆρ´ οὖν
[5, 3, 6]	ψυχῇ. Ζητοῦμεν δή, ὡς ἔοικεν,	ἡμεῖς	πεισθῆναι μᾶλλον ἢ νῷ καθαρῷ
[5, 3, 3]	διανοίᾳ νοήματα αὐτοί· τοῦτο γὰρ	ἡμεῖς.	Τὰ δὲ τοῦ νοῦ ἐνεργήματα
[5, 3, 6]	ἀληθές. Καὶ γὰρ καὶ ἕως	ἦμεν	ἄνω ἐν νοῦ φύσει, ἠρκούμεθα
[5, 3, 3]	Ἀλλ´ οὐ ψυχῆς μὲν φήσομεν,	ἡμέτερον	δὲ νοῦν φήσομεν, ἄλλον μὲν
[5, 3, 3]	ψυχῆς. Ἢ ἡμέτερον καὶ οὐχ	ἡμέτερον·	διὸ καὶ προσχρώμεθα αὐτῷ καὶ
[5, 3, 3]	νοῦ. Ἀλλ´ αἴσθησις μὲν αἰεὶ	ἡμέτερον	δοκεῖ συγκεχωρημένον ἀεὶ γὰρ αἰσθανόμεθα
[5, 3, 3]	καὶ ἐπάνω βεβηκότα, ὅμως δὲ	ἡμέτερον,	καὶ εἰ μὴ συναριθμοῖμεν τοῖς
[5, 3, 3]	τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς. Ἢ	ἡμέτερον	καὶ οὐχ ἡμέτερον· διὸ καὶ
[5, 3, 3]	προσχρώμεθα διανοίᾳ δὲ ἀεί καὶ	ἡμέτερον	μὲν χρωμένων, οὐ προσχρωμένων δὲ
[5, 3, 3]	χρωμένων, οὐ προσχρωμένων δὲ οὐχ	ἡμέτερον.	Τὸ δὴ προσχρῆσθαι τί ἐστιν;
[5, 3, 4]	ἢ ἐκεῖνον μεταλαβόντες, ἐπείπερ κἀκεῖνος	ἡμέτερος	καὶ ἡμεῖς ἐκείνου, οὕτω νοῦν
[5, 3, 3]	τὸ ἄνω βλέποντας. Αἴσθησις δὲ	ἡμῖν	ἄγγελος, βασιλεὺς δὲ πρὸς ἡμᾶς>
[5, 3, 13]	κατ´ αὐτοῦ· ἀλλ´ ὡς ἐνδέχεται,	ἡμῖν	αὐτοῖς σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν περὶ αὐτοῦ.
[5, 3, 4]	οἷον γράμμασιν ὥσπερ νόμοις ἐν	ἡμῖν	γραφεῖσιν, ἢ οἷον πληρωθέντες αὐτοῦ
[5, 3, 9]	ὅταν εἰς αὐτόν· μεμέρισται γὰρ	ἡμῖν	ἡ ζωὴ καὶ πολλαὶ ζωαί,
[5, 3, 8]	αὐτό ἐστι γιγνωσκόμενον καὶ παρ´	ἡμῶν	αὐτῷ ἐκείνῳ, ὡς καὶ παρ´
[5, 3, 6]	Ἴσως οὖν χρὴ τὴν ψυχὴν	ἡμῶν	διδάξαι, πῶς ποτε ὁ νοῦς
[5, 3, 8]	λογισμῶν ἀνάγεσθαι καὶ τὴν ψυχὴν	ἡμῶν	εἰς αὐτὸ εἰκόνα θεμένην ἑαυτὴν
[5, 3, 8]	αὐτῷ ἐκείνῳ, ὡς καὶ παρ´	ἡμῶν	τὴν γνῶσιν αὐτοῦ δι´ αὐτοῦ
[5, 3, 12]	ὅλως προυθυμήθη, οὕτω τε γὰρ	ἦν	ἀτελὴς καὶ ἡ προθυμία οὐκ
[5, 3, 5]	καὶ νοήσει τὸ νοητόν, ὅπερ	ἦν	αὐτός. Καθ´ ἑκάτερον ἄρα ἑαυτὸν
[5, 3, 5]	νοήσει γὰρ τῇ νοήσει, ὅπερ	ἦν	αὐτός, καὶ νοήσει τὸ νοητόν,
[5, 3, 5]	ὅπερ ἐνόει τῇ νοήσει, ὃ	ἦν	αὐτός. ~Ὁ μὲν δὴ λόγος
[5, 3, 16]	πολὺς καὶ πᾶς, τὸ δὲ	ἦν	δηλονότι οὐ λόγος; Εἰ δὲ
[5, 3, 15]	ὂν οὐχ ἕν· τοῦτο γὰρ	ἦν	ἐκεῖνο. Εἰ δὲ μὴ ἕν,
[5, 3, 5]	κατὰ τὸ θεωρεῖν; οὐ γὰρ	ἦν	ἐν τῷ θεωρουμένῳ τὸ θεωρεῖν.
[5, 3, 10]	ποιηθέντα μόνον· οὐ γὰρ ἂν	ἦν	ἔσχατα. Ἐκεῖ δὲ πρῶτα τὰ
[5, 3, 6]	ἑαυτὸν ἑώρα καὶ ὁρῶν ἐνεργείᾳ	ἦν	καὶ ἡ ἐνέργεια αὐτός· νοῦς
[5, 3, 5]	καθότι καὶ ἡ νόησις αὐτὸς	ἦν,	καὶ καθότι τὸ νοητὸν αὐτός,
[5, 3, 6]	ἀληθῆ νοῦν τὴν εἰκόνα, ὃς	ἦν	ὁ αὐτὸς τοῖς νοουμένοις ἀληθέσι
[5, 3, 6]	πάντα συνάγοντες ἑωρῶμεν· νοῦς γὰρ	ἦν	ὁ νοῶν καὶ περὶ αὐτοῦ
[5, 3, 5]	τοῦ μερίσαι αὑτὸν ἔχει, ἀλλ´	ἦν	πρὶν μερίσαι ἑαυτὸν καὶ θεωρῶν
[5, 3, 16]	λόγος; Εἰ δὲ μὴ τοῦτο	ἦν,	πῶς οὖν οὐκ ἐκ λόγου
[5, 3, 12]	δὲ οὐκ εἶχεν· οὐδὲ γὰρ	ἦν	τι, πρὸς ὃ ἡ ἔκτασις.
[5, 3, 11]	πρὸ γὰρ τούτου οὐ νόησις	ἦν	τὸ νοητὸν οὐκ ἔχων οὐδὲ
[5, 3, 2]	μὴ δὲ διδόντες ἐπ´ ἐκεῖνον	ἥξομεν	τῷ λόγῳ βαδίζοντες, καὶ τὸ
[5, 3, 6]	ἦμεν ἄνω ἐν νοῦ φύσει,	ἠρκούμεθα	καὶ ἐνοοῦμεν καὶ εἰς ἓν
[5, 3, 16]	παντὸς πλήθους ἔξω καὶ ἁπλότητος	ἡστινοσοῦν,	εἴπερ ὄντως ἁπλοῦν. Ἀλλὰ πῶς
[5, 3, 7]	καὶ τοῖς ἄλλοις, οἷς ἐστιν	ἡσυχία	ἑτέρων, καταλείπεται ἡ αὐτῶν οἰκεία
[5, 3, 7]	Ἡσυχίαν, νὴ Δία. Ἀλλὰ νῷ	ἡσυχία	οὐ νοῦ ἐστιν ἔκστασις, ἀλλ´
[5, 3, 7]	νοῦ ἐστιν ἔκστασις, ἀλλ´ ἔστιν	ἡσυχία	τοῦ νοῦ σχολὴν ἄγουσα ἀπὸ
[5, 3, 12]	οὖν, ἵνα τι ἄλλο ὑποστῇ,	ἡσυχίαν	ἄγειν ἐφ´ ἑαυτοῦ πανταχοῦ ἐκεῖνο·
[5, 3, 6]	αὐτοῦ λέγων, ἡ δὲ ψυχὴ	ἡσυχίαν	ἦγε συγχωροῦσα τῷ ἐνεργήματι τοῦ
[5, 3, 7]	ἂν καὶ δοίημεν αὐτῷ ἄλλο;	Ἡσυχίαν,	νὴ Δία. Ἀλλὰ νῷ ἡσυχία

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010