Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 10]	τὸ νοοῦν ἕτερον καὶ ἕτερον	λαβεῖν	καὶ τὸ νοούμενον κατανοούμενον ὂν
[5, 3, 13]	ἔρημον καὶ μόνον> ἐὰν ἐθελήσῃς	λαβεῖν,	οὐ νοήσεις· ἀλλ´ αὐτὸ τὸ
[5, 3, 17]	τι εἴπῃ, ἄλλο καὶ ἄλλο	λαβεῖν·	οὕτω γὰρ καὶ διέξοδος· ἐν
[5, 3, 9]	ψυχὴν ἔχειν καθαρῶς νοοῦσαν, δοξαστικὴν	λαβέτω,	εἶτα ἀπὸ ταύτης ἀναβαινέτω. Εἰ
[5, 3, 17]	ὅταν ἡ ψυχὴ ἐξαίφνης φῶς	λάβῃ·	τοῦτο γάρ {τοῦτο τὸ φῶς}
[5, 3, 11]	φάντασμά τι, ἐξῆλθε δὲ ἄλλο	λαβοῦσα	ἐν αὐτῇ αὐτὸ πολὺ ποιήσασα.
[5, 3, 11]	ὁ νοῦς ἐπέβαλε μὲν ἐκείνῳ,	λαβὼν	δὲ ἐγένετο νοῦς, ἀεὶ δὲ
[5, 3, 8]	ἐκεῖνο τὸ φῶς τῶν ἀληθῶν	λαβὼν	οἷον βλέπει μᾶλλον τὰ ὁρατά,
[5, 3, 4]	καὶ ὅτι σύνεσιν τῶν ἔξω	λαμβάνει,	καὶ ὅτι κρίνει ἃ κρίνει,
[5, 3, 3]	λογιστικὸν ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ νοῦν καθαρὸν	λαμβάνει.	Τί οὖν κωλύει ἐν ψυχῇ
[5, 3, 6]	τούτῳ λόγῳ ὄντι καὶ συγγενῆ	λαμβάνοντι	καὶ τοῖς ἐν αὐτῷ ἴχνεσιν
[5, 3, 14]	τούτων αἴσθησίν τινα τοῦ κινήσαντος	λαμβάνουσιν	ἑτέρων ὄντων τοῦ κινήσαντος, οὕτω
[5, 3, 11]	ὡς ἁπλῷ ἔξεισιν ἄλλο ἀεὶ	λαμβάνων	ἐν αὐτῷ πληθυνόμενον· ὥστε ὥρμησε
[5, 3, 8]	λάμπον πρώτως καὶ πρὸς αὐτὸ	λαμπηδών,	λάμπον ὁμοῦ καὶ λαμπόμενον, τὸ
[5, 3, 8]	αὐτὸ λαμπηδών, λάμπον ὁμοῦ καὶ	λαμπόμενον,	τὸ ἀληθῶς νοητόν, καὶ νοοῦν
[5, 3, 9]	τὸ περὶ αὐτὴν ἐξ αὐτῆς	λάμπον.	Ἡλίου μὲν οὖν τὸ φῶς
[5, 3, 8]	πρώτως καὶ πρὸς αὐτὸ λαμπηδών,	λάμπον	ὁμοῦ καὶ λαμπόμενον, τὸ ἀληθῶς
[5, 3, 8]	ἐνέργεια τὸ πρῶτον φῶς ἑαυτῷ	λάμπον	πρώτως καὶ πρὸς αὐτὸ λαμπηδών,
[5, 3, 6]	Καὶ εἰ αὐτὸ εἴη ἃ	λέγει,	γινώσκοι ἂν ἑαυτὸ οὕτω. Ὄντων
[5, 3, 6]	ὁρᾷ γινώσκει καὶ οἶδεν ἃ	λέγει.	Καὶ εἰ αὐτὸ εἴη ἃ
[5, 3, 13]	εἴπῃ ὄν εἰμι» ὡς ἐξευρὼν	λέγει	καὶ εἰκότως λέγει, τὸ γὰρ
[5, 3, 15]	τῷ ἓν ἕκαστον αὐτῶν εἶναι	λέγει	καὶ τὸ αὐτό· ἔτι δὲ
[5, 3, 13]	ὡς ἐξευρὼν λέγει καὶ εἰκότως	λέγει,	τὸ γὰρ ὂν πολύ ἐστιν·
[5, 3, 13]	ὄντος. Οὐ γὰρ ὡς λίθον	λέγει	τὸ ὄν, ὅταν ἀληθεύῃ, ἀλλ´
[5, 3, 5]	ἑτέρου εἶναι δεῖ, ἀλλ´ ὃ	λέγει,	τοῦτο καὶ εἶναι. Ἓν ἄρα
[5, 3, 10]	εἰπεῖν αὐτὸν δέοι, δεῖ πρότερον	λέγειν	ἃ μὴ ἔστιν· ὥστε καὶ
[5, 3, 14]	ἔχομεν, ὥστε περὶ αὐτοῦ μὲν	λέγειν,	αὐτὸ δὲ μὴ λέγειν. Καὶ
[5, 3, 14]	μὲν λέγειν, αὐτὸ δὲ μὴ	λέγειν.	Καὶ γὰρ λέγομεν, ὃ μὴ
[5, 3, 8]	γίνεσθαι· ἢ πόθεν ἂν ἔσχομεν	λέγειν	περὶ αὐτοῦ; Τοιοῦτόν ἐστιν, οἷον
[5, 3, 15]	τις αὐτό· κἂν ἕκαστον ἔχῃ	λέγειν	τις ὅ ἐστι, τῷ ἓν
[5, 3, 17]	μήτε δύνασθαι μήτε σχολὴν ἄγειν	λέγειν,	ὕστερον δὲ περὶ αὐτοῦ συλλογίζεσθαι.
[5, 3, 3]	Οὐδέν, φήσομεν· ἀλλ´ ἔτι δεῖ	λέγειν	ψυχῆς τοῦτο; Ἀλλ´ οὐ ψυχῆς
[5, 3, 16]	Τί γὰρ ἔχον ἑαυτοῦ ἀγαθοειδὲς	λέγεται;	Ἆρ´ ἔχον τὸ κατὰ τὰ
[5, 3, 13]	μὴ ἴχνος ἔχον τοῦ ὄντος	λέγεται,	ὃ οὐδὲ ὂν διὰ τοῦτο
[5, 3, 15]	γὰρ ὡς ἡ ὕλη δυνάμει	λέγεται,	ὅτι δέχεται· πάσχει γάρ· ἀλλ´
[5, 3, 10]	ἵνα ἓν εἴη. Εἶθ´ ὅταν	λέγῃ	εἰμὶ τόδε» τὸ τόδε» εἰ
[5, 3, 1]	τὰ ἄλλα θεωροῦν οὕτω δὴ	λέγηται	νοεῖν ἑαυτό, ὡς τοῦ ἁπλοῦ
[5, 3, 10]	εἰ δύο μόνα εἴη καὶ	λέγοι	ἐγὼ καὶ τοῦτο» Ἢ ἀνάγκη
[5, 3, 3]	ἔδωκεν· εἰ δέ, εἰ ἀγαθός,	λέγοι,	ἐξ ὧν μὲν ἔγνω διὰ
[5, 3, 4]	τὰ ἔργα αὐτοῦ; Εἰ οὖν	λέγοι,	ὅτι ἀπὸ νοῦ ἐστι καὶ
[5, 3, 3]	εἰ πρότερον ἐνέτυχε τούτῳ, καὶ	λέγοι	προσχρωμένη τῇ μνήμῃ, ὅτι Σωκράτης.
[5, 3, 13]	ὃ οὐδὲ ὂν διὰ τοῦτο	λέγοιτ´	ἄν, ὥσπερ εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον,
[5, 3, 14]	ἐκ τῶν ὕστερον περὶ αὐτοῦ	λέγομεν.	Ἔχειν δὲ οὐ κωλυόμεθα, κἂν
[5, 3, 14]	ἡμεῖς λέγομεν περὶ αὐτοῦ; Ἢ	λέγομεν	μέν τι περὶ αὐτοῦ, οὐ
[5, 3, 14]	δὲ μὴ λέγειν. Καὶ γὰρ	λέγομεν,	ὃ μὴ ἔστιν· ὃ δέ
[5, 3, 14]	ἀλλά τι κρεῖττον τούτου, ὃ	λέγομεν	ὄν» ἀλλὰ καὶ πλέον καὶ
[5, 3, 14]	περὶ αὐτοῦ, οὐ μὴν αὐτὸ	λέγομεν	οὐδὲ γνῶσιν οὐδὲ νόησιν ἔχομεν
[5, 3, 14]	νόησιν ἔχομεν αὐτοῦ. Πῶς οὖν	λέγομεν	περὶ αὐτοῦ, εἰ μὴ αὐτὸ
[5, 3, 14]	νόησις αὐτοῦ. ~Πῶς οὖν ἡμεῖς	λέγομεν	περὶ αὐτοῦ; Ἢ λέγομεν μέν
[5, 3, 14]	ἔστιν· ὃ δέ ἐστιν, οὐ	λέγομεν·	ὥστε ἐκ τῶν ὕστερον περὶ
[5, 3, 1]	Τὸ μὲν γὰρ διότι σύνθετον	λεγόμενον	νοεῖν ἑαυτό, ὅτι δὴ ἑνὶ
[5, 3, 14]	καὶ πλέον καὶ μεῖζον ἢ	λεγόμενον,	ὅτι καὶ αὐτὸς κρείττων λόγου
[5, 3, 17]	ἐπέκεινα αὐταρκείας. Ἀρκεῖ οὖν ταῦτα	λέγοντας	ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ ἔτι ἡ ψυχὴ
[5, 3, 13]	ἐκεῖνο χρὴ ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι ταῦτα	λέγοντες	ἑαυτοὺς περιτρέπομεν ἐπὶ τἀναντία. Πολὺ
[5, 3, 14]	ἐξ ὧν δὲ κεκίνηνται καὶ	λέγουσιν,	ἐκ τούτων αἴσθησίν τινα τοῦ
[5, 3, 14]	δὲ οὐ κωλυόμεθα, κἂν μὴ	λέγωμεν.	Ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἐνθουσιῶντες καὶ
[5, 3, 10]	εἰς ὕστερον· νῦν δὲ πάλιν	λέγωμεν	οὐ γὰρ περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος>
[5, 3, 17]	καὶ νοῦ παντός; Ἐὰν οὖν	λέγωμεν	τὸ ποιῆσαν ταῦτα» καὶ πῶς
[5, 3, 6]	ὁ νοῶν καὶ περὶ αὐτοῦ	λέγων,	ἡ δὲ ψυχὴ ἡσυχίαν ἦγε
[5, 3, 8]	μᾶλλον τὰ ὁρατά, ἀλλὰ τοὐναντίον.	Λείπεται	τοίνυν ζωὴν νοερὰν προσειληφέναι, ἴχνος
[5, 3, 7]	ἐστι τὸ ὁρώμενον, ταύτῃ μάλιστα	λείποιτ´	ἂν αὐτῷ ἰδεῖν ἑαυτὸν καὶ
[5, 3, 10]	περὶ τοῦ ἐπιτυχόντος> ἡ σκέψις	λεκτέον	δὲ πάλιν τοῦτον τὸν νοῦν
[5, 3, 16]	γεννᾶν ἔχει. Ἐκεῖνα δὲ νῦν	λεκτέον,	ὡς, ἐπειδὴ ἐν τοῖς γεννωμένοις
[5, 3, 17]	δὲ καὶ ἐκ τῶν ἤδη	λεχθέντων,	εἰ πολλάκις τις ἐπᾴδοι, γένοιτο.
[5, 3, 13]	τοῦ ὄντος. Οὐ γὰρ ὡς	λίθον	λέγει τὸ ὄν, ὅταν ἀληθεύῃ,
[5, 3, 5]	τὸ νοεῖν ἄλλῳ ὄντι, οἷον	λίθῳ	ἢ ἀψύχῳ τινί καὶ οὐσία
[5, 3, 3]	λογισμοῖς εἶναι· ταῦτα δὲ πάντα	λογιζομένης	δυνάμεως ἔργα. Ἀλλὰ διὰ τί
[5, 3, 3]	οὕτως; Ἢ αὐτοὶ μὲν οἱ	λογιζόμενοι	καὶ νοοῦμεν τὰ ἐν τῇ
[5, 3, 2]	αἰσθάνεται. Τὸ δ´ ἐν αὐτῇ	λογιζόμενον	παρὰ τῶν ἐκ τῆς αἰσθήσεως
[5, 3, 3]	Ἢ ὅτι ψυχὴν δεῖ ἐν	λογισμοῖς	εἶναι· ταῦτα δὲ πάντα λογιζομένης
[5, 3, 17]	τι κρεῖττον, οὐκ ἄπεισιν ὁ	λογισμὸς	ἐπ´ ἄλλο, ἀλλὰ στήσεται αὐτοῦ.
[5, 3, 8]	αὐτοῦ· διὰ δὲ τῶν τοιούτων	λογισμῶν	ἀνάγεσθαι καὶ τὴν ψυχὴν ἡμῶν
[5, 3, 3]	οὐ τὸ διανοητικὸν οὐδὲ τὸ	λογιστικὸν	ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ νοῦν καθαρὸν λαμβάνει.
[5, 3, 3]	ἡμεῖς· κατ´ ἐκεῖνο οὖν τῷ	λογιστικῷ	πρώτῳ δεχομένῳ. Καὶ γὰρ αἰσθανόμεθα
[5, 3, 8]	καὶ αὕτη εἴδωλον καὶ οἱ	λόγοι·	ὅθεν δὲ ἦλθε, τὸ ἐναργὲς
[5, 3, 12]	ἀτυχοῦσά του ἐφορμᾷ; Εἰ κατὰ	λόγον	θησόμεθα, τὴν μὲν ἀπ´ αὐτοῦ
[5, 3, 6]	ἦν αὐτός. ~Ὁ μὲν δὴ	λόγος	ἀπέδειξεν εἶναί τι τὸ αὐτὸ
[5, 3, 8]	εἶναι, ἔστιν ἐκεῖνα· καὶ ὁ	λόγος	δὲ ὁ ἐν τοῖς σπέρμασι
[5, 3, 6]	μέρος. Ἆρ´ οὖν τοιοῦτον ὁ	λόγος	ἔδειξεν, οἷον καὶ ἐνέργειαν πιστικὴν
[5, 3, 16]	τὸ δὲ ἦν δηλονότι οὐ	λόγος;	Εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἦν,
[5, 3, 16]	πῶς οὖν οὐκ ἐκ λόγου	λόγος;	Καὶ πῶς τὸ ἀγαθοειδὲς ἐξ
[5, 3, 8]	καὶ τῶν ἐχόντων, οἷον ὁ	λόγος	ὁ ἐν τῷ σπέρματι καὶ
[5, 3, 10]	ἄλλο; Καὶ γὰρ εἰ ἕκαστον	λόγος,	πολλά ἐστι. Καταμανθάνει τοίνυν ἑαυτὸ
[5, 3, 16]	πῶς τὸ γενόμενον ἐξ αὐτοῦ	λόγος	πολὺς καὶ πᾶς, τὸ δὲ
[5, 3, 14]	λεγόμενον, ὅτι καὶ αὐτὸς κρείττων	λόγου	καὶ νοῦ καὶ αἰσθήσεως, παρασχὼν
[5, 3, 16]	ἦν, πῶς οὖν οὐκ ἐκ	λόγου	λόγος; Καὶ πῶς τὸ ἀγαθοειδὲς
[5, 3, 2]	διδόντες ἐπ´ ἐκεῖνον ἥξομεν τῷ	λόγῳ	βαδίζοντες, καὶ τὸ αὐτὸ ἑαυτό»
[5, 3, 15]	ἐν τῷ δευτέρῳ διεκέκριτο τῷ	λόγῳ.	Ἐνέργεια γὰρ ἤδη· τὸ δὲ
[5, 3, 6]	αὐτό, συμβαίνοι ἂν καὶ τούτῳ	λόγῳ	ὄντι καὶ συγγενῆ λαμβάνοντι καὶ
[5, 3, 9]	νευούσας καὶ πάνυ. Τὸ δὴ	λοιπὸν	αὐτῆς τοῦτό ἐστιν, ὃ εἰκόνα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010