Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 7]	γὰρ ὡμοίωται ὅθεν ἥκει, κατὰ	θάτερα	δὲ καίτοι ἀνομοιωθεῖσα ὅμως ὡμοίωται
[5, 3, 7]	νοῦ πρὸς τὸ ἔξω. Κατὰ	θάτερα	μὲν γὰρ ὡμοίωται ὅθεν ἥκει,
[5, 3, 10]	δυσὶν εἶναι, καὶ ἢ ἔξω	θάτερον	ἢ ἐν τῷ αὐτῷ ἄμφω,
[5, 3, 17]	ἐφωτίσθη, τοῦτό ἐστιν, ὃ δεῖ	θεάσασθαι·	οὐδὲ γὰρ ἥλιον διὰ φωτὸς
[5, 3, 17]	φωτὸς ἐκείνου καὶ αὐτῷ αὐτὸ	θεάσασθαι,	οὐκ ἄλλου φωτί, ἀλλ´ αὐτό,
[5, 3, 6]	πεισθῆναι μᾶλλον ἢ νῷ καθαρῷ	θεᾶσθαι	τὸ ἀληθές. Καὶ γὰρ καὶ
[5, 3, 9]	ὡς ἔοικε, καὶ τὸ ψυχῆς	θειότατον	κατιδεῖν δεῖ τὸν μέλλοντα νοῦν
[5, 3, 11]	οὖν αὐτὸ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ἐπιβάλλειν	θέλων	ὡς ἁπλῷ ἔξεισιν ἄλλο ἀεὶ
[5, 3, 8]	ψυχὴν ἡμῶν εἰς αὐτὸ εἰκόνα	θεμένην	ἑαυτὴν εἶναι ἐκείνου, ὡς τὴν
[5, 3, 8]	εἶναι ἐκείνου, καὶ ὅταν νοῇ,	θεοειδῆ	καὶ νοοειδῆ γίγνεσθαι· καὶ ἐάν
[5, 3, 7]	εἴποιμεν ἄν. Ἀλλ´ εἰ τὸν	θεὸν	γινώσκειν αὐτόν τις ὁμολογήσει, καὶ
[5, 3, 7]	ἐν νῷ ὄντι; ~Ἀλλὰ τὸν	θεὸν	θεωρεῖ, εἴποιμεν ἄν. Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 17]	χρὴ νομίζειν παρεῖναι, ὅταν ὥσπερ	θεὸς	ἄλλος {ὅταν} εἰς οἶκον καλοῦντός
[5, 3, 1]	ἀλλ´ ἄλλο ἄλλο. Δεῖ τοίνυν	θέσθαι	καὶ ἁπλοῦ κατανόησιν ἑαυτοῦ καὶ
[5, 3, 6]	διδάξαι, πῶς ποτε ὁ νοῦς	θεωρεῖ	ἑαυτόν, διδάξαι δὲ τοῦτο τῆς
[5, 3, 7]	νῷ ὄντι; ~Ἀλλὰ τὸν θεὸν	θεωρεῖ,	εἴποιμεν ἄν. Ἀλλ´ εἰ τὸν
[5, 3, 7]	καὶ γὰρ καὶ πράττουσα ὅμως	θεωρεῖ	καὶ ποιοῦσα εἴδη ποιεῖ, οἷον
[5, 3, 6]	οἷον ἐν εἰκόνι τὸ ἀρχέτυπον	θεωρεῖν	ἐθέλοντες. Ἴσως οὖν χρὴ τὴν
[5, 3, 5]	ἦν ἐν τῷ θεωρουμένῳ τὸ	θεωρεῖν.	Ἢ γνοὺς ἑαυτὸν οὕτω θεωρούμενον,
[5, 3, 5]	θεωρουμένῳ τάξας ἑαυτὸν κατὰ τὸ	θεωρεῖν;	οὐ γὰρ ἦν ἐν τῷ
[5, 3, 5]	δὲ τίς; ὁ ἐν τῷ	θεωρεῖν	τάττων ἑαυτὸν ἢ ὁ ἐν
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν ἢ ὁ ἐν τῷ	θεωρεῖσθαι;	Εἶτα πῶς ἑαυτὸν γνώσεται ὁ
[5, 3, 15]	οἷον ἐν τῷ μετ´ αὐτὸ	θεωρεῖται,	ἀπορῆσαι ἄξιον· καὶ ἡ ἀνάγκη
[5, 3, 5]	τὴν θεωρίαν ταὐτὸν εἶναι τῷ	θεωρητῷ,	καὶ τὸν νοῦν ταὐτὸν εἶναι
[5, 3, 5]	ἑωραμένα. Εἰ οὖν ἐν τῇ	θεωρίᾳ	ὑπάρχει τὰ τεθεωρημένα, εἰ μὲν
[5, 3, 5]	ἔχων. Εἰ τοῦτο, δεῖ τὴν	θεωρίαν	ταὐτὸν εἶναι τῷ θεωρητῷ, καὶ
[5, 3, 5]	γνώσεται ἑαυτόν· ὃν γὰρ εἶδε,	θεωρούμενον,	ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα εἶδε· καὶ
[5, 3, 5]	θεωρεῖν. Ἢ γνοὺς ἑαυτὸν οὕτω	θεωρούμενον,	ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα, νοήσει· ὥστε
[5, 3, 5]	γνώσεται ὁ θεωρῶν ἐν τῷ	θεωρουμένῳ	τάξας ἑαυτὸν κατὰ τὸ θεωρεῖν;
[5, 3, 5]	οὐ γὰρ ἦν ἐν τῷ	θεωρουμένῳ	τὸ θεωρεῖν. Ἢ γνοὺς ἑαυτὸν
[5, 3, 1]	τῶν ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα	θεωροῦν	οὕτω δὴ λέγηται νοεῖν ἑαυτό,
[5, 3, 5]	γὰρ εἶδε, θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ	θεωροῦντα	εἶδε· καὶ οὕτως ἔσται ἄλλον,
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν οὕτω θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ	θεωροῦντα,	νοήσει· ὥστε οὐ πάντα οὐδὲ
[5, 3, 5]	Εἶτα πῶς ἑαυτὸν γνώσεται ὁ	θεωρῶν	ἐν τῷ θεωρουμένῳ τάξας ἑαυτὸν
[5, 3, 5]	ἦν πρὶν μερίσαι ἑαυτὸν καὶ	θεωρῶν	καὶ ἔχων. Εἰ τοῦτο, δεῖ
[5, 3, 9]	καὶ τὸ περὶ αὐτὸν ἥλιον	θήσεται	ἐν ἄλλῳ, ἵνα μὴ διάστημα
[5, 3, 12]	ὡς ἀπὸ ἡλίου φῶς νοῦν	θησόμεθα	καὶ πᾶσαν τὴν νοητὴν φύσιν,
[5, 3, 12]	του ἐφορμᾷ; Εἰ κατὰ λόγον	θησόμεθα,	τὴν μὲν ἀπ´ αὐτοῦ οἷον
[5, 3, 12]	ἐνεργείας μενούσας ἀεὶ καὶ ὑποστάσεις	θήσονται·	ὑποστάσεις δὲ οὖσαι ἕτεραι ἐκείνου,
[5, 3, 10]	οὔπω νοῦ γεγονότος καὶ τοῦ	θιγγάνοντος	οὐ νοοῦντος. Δεῖ δὲ τὸ
[5, 3, 10]	οὐκ ἔσται νόησις αὐτοῦ, ἀλλὰ	θίξις	καὶ οἷον ἐπαφὴ μόνον ἄρρητος
[5, 3, 9]	τοιαύτας φλυαρίας, ὡς πρὸς τὸ	θνητὸν	νευούσας καὶ πάνυ. Τὸ δὴ
[5, 3, 9]	εὖ μάλα, ἐπιθυμίας δὲ καὶ	θυμοὺς	καὶ τὰς ἄλλας τὰς τοιαύτας

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010