Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 10]	μὲν ἕτερον τι αὐτοῦ ἐρεῖ,	ψεύσεται·	εἰ δὲ συμβεβηκὸς αὐτῷ, πολλὰ
[5, 3, 3]	τοῦτο νοῦς, τὰ δὲ ἄλλα	ψυχὴ	ἀπὸ τοῦ αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα; Ἢ
[5, 3, 17]	οὐκ ἐφώτισεν. Οὕτω τοι καὶ	ψυχὴ	ἀφώτιστος ἄθεος ἐκείνου· φωτισθεῖσα δὲ
[5, 3, 1]	συμβαινόντων· καὶ γὰρ εἰ μὴ	ψυχῇ	δοίημεν τοῦτο ὡς πάνυ ἄτοπον
[5, 3, 9]	τὸν ἥλιον σώματος. Ἡ δὲ	ψυχὴ	ἐκ νοῦ φῶς τι περὶ
[5, 3, 8]	ἐπιλαμφθὲν τοῦτο ζωὴν ἔδωκε τῇ	ψυχῇ	ἐναργεστέραν, ζωὴν δὲ οὐ γεννητικήν·
[5, 3, 6]	νοῦ κυριώτερον. Ἡ μὲν γὰρ	ψυχὴ	ἐνόει ἑαυτὴν ὅτι ἄλλου, ὁ
[5, 3, 17]	χρὴ ἑωρακέναι πιστεύειν, ὅταν ἡ	ψυχὴ	ἐξαίφνης φῶς λάβῃ· τοῦτο γάρ
[5, 3, 17]	καὶ τοῦτο τὸ τέλος τἀληθινὸν	ψυχῇ,	ἐφάψασθαι φωτὸς ἐκείνου καὶ αὐτῷ
[5, 3, 6]	νῷ, ἡ δὲ πειθὼ ἐν	ψυχῇ.	Ζητοῦμεν δή, ὡς ἔοικεν, ἡμεῖς
[5, 3, 9]	ἐν ἀέρι, αὐτὴ δὲ ἡ	ψυχὴ	ἡ τοιαύτη καθαρά, ὥστε καὶ
[5, 3, 6]	περὶ αὐτοῦ λέγων, ἡ δὲ	ψυχὴ	ἡσυχίαν ἦγε συγχωροῦσα τῷ ἐνεργήματι
[5, 3, 16]	καὶ τελεία πᾶσα ἐν τούτῳ	ψυχὴ	καὶ πᾶς νοῦς, καὶ οὐδὲν
[5, 3, 8]	Τὸ δὲ φῶς τοῦτο ἐν	ψυχῇ	μὲν ἐλλάμψαν ἐφώτισε· τοῦτο δ´
[5, 3, 3]	λαμβάνει. Τί οὖν κωλύει ἐν	ψυχῇ	νοῦν καθαρὸν εἶναι; Οὐδέν, φήσομεν·
[5, 3, 6]	γεγενήμεθα πάλιν αὖ καὶ ἐν	ψυχῇ,	πειθώ τινα γενέσθαι ζητοῦμεν, οἷον
[5, 3, 8]	τῷ σπέρματι καὶ ἡ ἔχουσα	ψυχὴ	ταῦτα. Ἀλλ´ ἡ μὲν οὐχ
[5, 3, 7]	ἐν αὑτῷ ἐνέργεια, ἡ δὲ	ψυχὴ	τὸ μὲν ὅσον πρὸς νοῦν
[5, 3, 8]	τὸ ἐγγενόμενον τοῦ φωτὸς ἐν	ψυχῇ,	τοιοῦτον καὶ ἔτι κάλλιον καὶ
[5, 3, 17]	λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ ἔτι ἡ	ψυχὴ	ὠδίνει καὶ μᾶλλον. Ἴσως οὖν
[5, 3, 3]	τοῦ αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα; Ἢ ὅτι	ψυχὴν	δεῖ ἐν λογισμοῖς εἶναι· ταῦτα
[5, 3, 9]	ἀδυνατεῖ {τὴν πρώτην} τὴν τοιαύτην	ψυχὴν	ἔχειν καθαρῶς νοοῦσαν, δοξαστικὴν λαβέτω,
[5, 3, 6]	ἐθέλοντες. Ἴσως οὖν χρὴ τὴν	ψυχὴν	ἡμῶν διδάξαι, πῶς ποτε ὁ
[5, 3, 8]	τοιούτων λογισμῶν ἀνάγεσθαι καὶ τὴν	ψυχὴν	ἡμῶν εἰς αὐτὸ εἰκόνα θεμένην
[5, 3, 8]	γὰρ ἐπέστρεψε πρὸς ἑαυτὴν τὴν	ψυχήν,	καὶ σκίδνασθαι οὐκ εἴασεν, ἀλλ´
[5, 3, 9]	εἶτα καὶ τὴν πλάττουσαν τοῦτο	ψυχὴν	καὶ τὴν αἴσθησιν δὲ εὖ
[5, 3, 9]	εἰς ὁμοιότητα νῷ δύναται ἐλθεῖν.	~Ψυχὴν	οὖν, ὡς ἔοικε, καὶ τὸ
[5, 3, 4]	ἄνω μόνον ἐφέλκοντα τὸ τῆς	ψυχῆς	ἄμεινον, ὃ καὶ δύναται μόνον
[5, 3, 2]	Τοῦτο τοίνυν τὸ διανοητικὸν τῆς	ψυχῆς	ἆρα ἐπιστρέφει ἐφ´ ἑαυτὸ καὶ
[5, 3, 2]	καὶ ἀναμνήσεις φαῖμεν ἂν τῆς	ψυχῆς	εἶναι. Καὶ νοῦς ὁ τῆς
[5, 3, 2]	τίνος σκεπτέον. ~Πρότερον δὲ περὶ	ψυχῆς	ζητητέον, εἰ δοτέον αὐτῇ γνῶσιν
[5, 3, 3]	μὴ συναριθμοῖμεν τοῖς μέρεσι τῆς	ψυχῆς.	Ἢ ἡμέτερον καὶ οὐχ ἡμέτερον·
[5, 3, 9]	οὖν, ὡς ἔοικε, καὶ τὸ	ψυχῆς	θειότατον κατιδεῖν δεῖ τὸν μέλλοντα
[5, 3, 3]	λέγειν ψυχῆς τοῦτο; Ἀλλ´ οὐ	ψυχῆς	μὲν φήσομεν, ἡμέτερον δὲ νοῦν
[5, 3, 8]	πρὸς τὸ ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης, ὅσον	ψυχῆς	μέρος εἰς ὁμοιότητα νῷ δύναται
[5, 3, 3]	τοῦτο ὄντες τὸ κύριον τῆς	ψυχῆς,	μέσον δυνάμεως διττῆς, χείρονος καὶ
[5, 3, 2]	εἶναι. Καὶ νοῦς ὁ τῆς	ψυχῆς	μέχρι τοῦδε ἱστάμενος τῇ δυνάμει
[5, 3, 6]	ἑαυτόν, διδάξαι δὲ τοῦτο τῆς	ψυχῆς,	ὃ νοερόν πως, διανοητικὸν αὐτὸ
[5, 3, 6]	Νοεῖ οὖν ἄλλως μὲν ἐπὶ	ψυχῆς	ὄν, ἐπὶ δὲ τοῦ νοῦ
[5, 3, 3]	φήσομεν· ἀλλ´ ἔτι δεῖ λέγειν	ψυχῆς	τοῦτο; Ἀλλ´ οὐ ψυχῆς μὲν
[5, 3, 3]	νοῦ· τὸ γὰρ καθαρὸν τῆς	ψυχῆς	τοῦτο καὶ νοῦ δέχεται ἐπικείμενα
[5, 3, 4]	μὲν γινώσκοντα τῆς διανοίας τῆς	ψυχικῆς	φύσιν, τὸν δὲ ὑπεράνω τούτου,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010