Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 2]	τῶν γὰρ ἐν τῷ σώματι	παθημάτων	ὑφ´ ἑαυτοῦ αἰσθάνεται. Τὸ δ´
[5, 3, 2]	ἐφαρμόζον τοῖς ἐν αὐτῷ ἐκ	παλαιοῦ	τύποις τοὺς νέους καὶ ἄρτι
[5, 3, 10]	ἄλλου. Τί οὖν; οὐ δεήσει	πάλιν	ἄλλου ἐπέκεινα τούτου; ἢ ὁ
[5, 3, 10]	ἄμφω· εἰ δὲ μή, δεήσει	πάλιν	ἄλλου. Τί οὖν; οὐ δεήσει
[5, 3, 10]	τὰ αὐτὰ καὶ ἕτερα. Καὶ	πάλιν	αὖ ἕκαστον τῶν νοουμένων συνεκφέρει
[5, 3, 6]	νοῦ. Ἐπεὶ δὲ ἐνταῦθα γεγενήμεθα	πάλιν	αὖ καὶ ἐν ψυχῇ, πειθώ
[5, 3, 17]	πληρωθεῖσαν ὠδίνων. Οὐ μὴν ἀλλὰ	πάλιν	ἐπᾳστέον, εἴ ποθέν τινα πρὸς
[5, 3, 10]	τοῦτο εἰς ὕστερον· νῦν δὲ	πάλιν	λέγωμεν οὐ γὰρ περὶ τοῦ
[5, 3, 5]	νόησις ἄλλο· οὕτω γὰρ ἂν	πάλιν	τὸ οὐσιῶδες αὐτοῦ δυνάμει. Εἰ
[5, 3, 10]	ἐπιτυχόντος> ἡ σκέψις λεκτέον δὲ	πάλιν	τοῦτον τὸν νοῦν δεηθῆναι τοῦ
[5, 3, 15]	τοῦ ἑνός· ἓν ἄρα πολλά.	Πᾶν	γὰρ τὸ μὴ ἓν τῷ
[5, 3, 1]	νοεῖν αὑτό· οὐ γὰρ τὸ	πᾶν	ἔσται ἐν τῷ τοιούτῳ ἐγνωσμένον,
[5, 3, 9]	καὶ ἐπὶ γῆν ἥκῃ· ἀλλὰ	πᾶν	καὶ τὸ περὶ αὐτὸν ἥλιον
[5, 3, 9]	παρέχει τὸ ἔλαττον ἔχων τὸ	πᾶν,	οὐδὲ τὰ ἴχνη ἔχων τὰ
[5, 3, 6]	δὲ οὐκ ἔνεστιν, εἴπερ τὸ	πᾶν	πρακτικὸς εἴη, γινώσκειν ἑαυτόν. Ὧι
[5, 3, 5]	αὐτὸ ἑαυτό» Τί οὖν, εἰ	πᾶν	τοιοῦτον οἷον ὁμοιομερὲς εἶναι, ὥστε
[5, 3, 17]	ἂν οὖν τοῦτο γένοιτο; Ἄφελε	πάντα.
[5, 3, 17]	καὶ εἶναι καὶ ὁμοῦ τὰ	πάντα;	Ἀλλ´ εἰ ποιεῖ ἕκαστον εἶναι
[5, 3, 15]	τοῦ ἕν, καὶ ὁτιοῦν αὐτοῦ	πάντα	αὖ καὶ ἕν. Τίνα οὖν
[5, 3, 15]	ἀδυνατεῖ γὰρ δεῖξαι αὐτὸ ἓν	πάντα.	Αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο ἓν πάντα,
[5, 3, 7]	ποιεῖ, οἷον νοήσεις ἀπηρτισμένας, ὥστε	πάντα	εἶναι ἴχνη νοήσεως καὶ νοῦ
[5, 3, 15]	οὐκ ἂν ἔχοις, ὅτι ὁμοῦ	πάντα>	ἐπεὶ καὶ ἕκαστον τῶν ἐξ
[5, 3, 5]	καὶ τὸ νοητόν· ἓν ἅμα	πάντα	ἔσται, νοῦς, νόησις, τὸ νοητόν.
[5, 3, 17]	ἀπταίστου καὶ ἀναμαρτήτου καὶ νοῦ	πάντα	ἔχοντος καὶ ζωῆς πάσης καὶ
[5, 3, 15]	αὖ καὶ ἕν. Τίνα οὖν	πάντα;	Ἢ ὧν ἀρχὴ ἐκεῖνο. Πῶς
[5, 3, 3]	ἐν λογισμοῖς εἶναι· ταῦτα δὲ	πάντα	λογιζομένης δυνάμεως ἔργα. Ἀλλὰ διὰ
[5, 3, 15]	ὧδέ πως ἐπιβρίσαντος τοῦ ἑνὸς	πάντα	μετέχον τοῦ ἕν, καὶ ὁτιοῦν
[5, 3, 4]	νοῦ, ἔχον ἐν ἑαυτῷ τὰ	πάντα	οἷον γεγραμμένα, ὡς ἐκεῖ ὁ
[5, 3, 15]	πάντα. Αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο ἓν	πάντα,	ὅτι μεγάλην ἀρχήν· ἀρχὴ γὰρ
[5, 3, 5]	οὐ θεωροῦντα, νοήσει· ὥστε οὐ	πάντα	οὐδὲ ὅλον γνώσεται ἑαυτόν· ὃν
[5, 3, 6]	καὶ ἐνοοῦμεν καὶ εἰς ἓν	πάντα	συνάγοντες ἑωρῶμεν· νοῦς γὰρ ἦν
[5, 3, 7]	τῶν δοθέντων αὐτός, μᾶλλον δὲ	πάντα	τὰ δοθέντα αὐτός. Εἰ μὲν
[5, 3, 11]	γὰρ αὖ νοῦ ἐντὸς τὰ	πάντα·	ὥστε καὶ ταύτῃ πρὸ νοῦ·
[5, 3, 1]	μηδὲ νοῦ τῇ φύσει διδόναι	παντάπασιν	ἄτοπον, εἰ τῶν μὲν ἄλλων
[5, 3, 1]	νοεῖν ἑαυτό, ὡς τοῦ ἁπλοῦ	παντάπασιν	ὄντος οὐ δυναμένου εἰς ἑαυτὸ
[5, 3, 15]	τῷ τὸ πλῆθος αὐτοῦ ἓν	πανταχοῦ	εἶναι· καὶ γὰρ πλῆθος ὂν
[5, 3, 12]	ὑποστῇ, ἡσυχίαν ἄγειν ἐφ´ ἑαυτοῦ	πανταχοῦ	ἐκεῖνο· εἰ δὲ μή, ἢ
[5, 3, 4]	οὐχ ὡς ἄνθρωπον ἔτι, ἀλλὰ	παντελῶς	ἄλλον γενόμενον καὶ συναρπάσαντα ἑαυτὸν
[5, 3, 14]	μὴ ἔχομεν τῇ γνώσει, καὶ	παντελῶς	οὐκ ἔχομεν; Ἀλλ´ οὕτως ἔχομεν,
[5, 3, 13]	κυρίως τὸ νοεῖν. Τὸ δὲ	πάντη	ἁπλοῦν καὶ αὔταρκες ὄντως οὐδὲν
[5, 3, 11]	αὐτοῦ ᾖ, πληθύει, δεῖ τὸ	πάντη	ἁπλοῦν καὶ πρῶτον ἁπάντων ἐπέκεινα
[5, 3, 17]	γὰρ καὶ διέξοδος· ἐν δὲ	πάντη	ἁπλῷ διέξοδος τίς ἐστιν; Ἀλλ´
[5, 3, 10]	ζητήσαντος εὕρεσις. Τὸ τοίνυν διάφορον	πάντη	αὐτὸ πρὸς αὐτὸ μένει, καὶ
[5, 3, 10]	Καὶ γὰρ εἰ τὸ ἀμερὲς	πάντη	εἰπεῖν αὐτὸν δέοι, δεῖ πρότερον
[5, 3, 10]	Οὐδὲ γὰρ ἔχει τὸ ἓν	πάντη	εἰς τί ἐνεργήσει, ἀλλὰ μόνον
[5, 3, 15]	ζητηθείη ἄν, πῶς ἐκ τοῦ	πάντη	ἑνός· ἀλλ´ ὅμως δὲ ἔστιν
[5, 3, 17]	ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον δέ, ὅτε ἐφάπτεται,	πάντη	μηδὲν μήτε δύνασθαι μήτε σχολὴν
[5, 3, 10]	ἀλλὰ μόνον καὶ ἔρημον> ὂν	πάντη	στήσεται. Ἧι γὰρ ἐνεργεῖ, ἄλλο
[5, 3, 10]	ὑπ´ αὐτοῦ πλῆθος εἶναι ἐν	παντί.	Οὐδὲ γὰρ ἔχει τὸ ἓν
[5, 3, 17]	καὶ ζωῆς πάσης καὶ νοῦ	παντός;	Ἐὰν οὖν λέγωμεν τὸ ποιῆσαν
[5, 3, 16]	οὖν δεῖ εἰς ἓν ὄντως	παντὸς	πλήθους ἔξω καὶ ἁπλότητος ἡστινοσοῦν,
[5, 3, 12]	τὸ πολύ· ἐπ´ ἀριθμοῦ γὰρ	παντὸς	τὸ ἓν πρῶτον. Ἀλλ´ ἐπ´
[5, 3, 11]	Οὐ τοίνυν ἕν τι τῶν	πάντων,	ἀλλὰ πρὸ πάντων, ὥστε καὶ
[5, 3, 15]	γὰρ ἤδη· τὸ δὲ δύναμις	πάντων.	Ἀλλὰ τίς ὁ τρόπος τῆς
[5, 3, 15]	Πῶς δὲ ἐκεῖνο ἀρχὴ τῶν	πάντων;	Ἆρα, ὅτι αὐτὰ σῴζει ἓν
[5, 3, 17]	ὅτι τούτῳ τὸ αὔταρκες ἐκ	πάντων	ἔξω ἐστίν· ἕκαστον δὲ αὐτῶν
[5, 3, 11]	τοῦτο· εἰ δὲ τὸ πρὸ	πάντων,	ἔστω οὕτως ὠνομασμένον. Εἰ οὖν
[5, 3, 16]	ὅτι ἀρκεῖ τὰ παρόντα. Ἀλλὰ	πάντων	ἤδη παρόντων τούτῳ ἀγαπητὸν τὸ
[5, 3, 13]	τὶ ἐρεῖς. Ἀλλὰ τὸ ἐπέκεινα>	πάντων	καὶ ἐπέκεινα τοῦ σεμνοτάτου νοῦ»
[5, 3, 11]	τὴν τάξιν ἔχει τὴν τῶν	πάντων,	καὶ ταύτῃ πρὸ πάντων. Οὐ
[5, 3, 11]	τῶν πάντων, καὶ ταύτῃ πρὸ	πάντων.	Οὐ δὴ δεῖ, πρὸ ὧν
[5, 3, 12]	ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν, τῇ δὲ ἀρχῇ	πάντων	οὐκέτι. Δεῖται δὲ πρὸ τοῦ
[5, 3, 13]	ἀλλ´ ὅτι οὔτε τι τῶν	πάντων	οὔτε ὄνομα αὐτοῦ> ὅτι μηδὲν
[5, 3, 11]	εἰ σημαίνει ἕν τι τῶν	πάντων	τἀγαθόν, οὐδὲ τοῦτο· εἰ δὲ
[5, 3, 11]	τι τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ	πάντων,	ὥστε καὶ πρὸ νοῦ· καὶ
[5, 3, 4]	ὃ οὐ ζητεῖ, ἀλλ´ ἔχει	πάντως	δήπου; Ἀλλ´ ἆρα τί ἐστιν
[5, 3, 1]	μὴ ψυχῇ δοίημεν τοῦτο ὡς	πάνυ	ἄτοπον ὄν, ἀλλὰ μηδὲ νοῦ
[5, 3, 1]	οὖν τῆς δόξης ταύτης οὐ	πάνυ	οἷόν τε πολλῶν τῶν ἀτόπων
[5, 3, 9]	πρὸς τὸ θνητὸν νευούσας καὶ	πάνυ.	Τὸ δὴ λοιπὸν αὐτῆς τοῦτό
[5, 3, 3]	αὐτῇ. Τὸ ἀγαθὸν πῶς ἔχει	παρ´	αὐτῇ; Ἢ ἀγαθοειδής ἐστι, καὶ
[5, 3, 3]	ἔχοι κανόνα ἔχουσα τοῦ ἀγαθοῦ	παρ´	αὐτῇ. Τὸ ἀγαθὸν πῶς ἔχει
[5, 3, 3]	δὲ εἴρηκεν ἐπ´ αὐτοῖς, ἤδη	παρ´	αὐτῆς ἂν ἔχοι κανόνα ἔχουσα
[5, 3, 15]	ἐκ τοῦ ἑνός, ἄλλο δεῖ	παρ´	αὐτό· ἄλλο δὲ ὂν οὐχ
[5, 3, 17]	τοῦτο γάρ {τοῦτο τὸ φῶς}	παρ´	αὐτοῦ καὶ αὐτός· καὶ τότε
[5, 3, 5]	οὐχ ἑαυτὸν ἑωρακώς. Ἢ προσθήσει	παρ´	αὐτοῦ καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ἵνα
[5, 3, 7]	γινώσκειν. Καὶ γὰρ ὅσα ἔχει	παρ´	ἐκείνου γνώσεται, καὶ ἃ ἔδωκε,
[5, 3, 8]	ὁρᾷ αὐτό ἐστι γιγνωσκόμενον καὶ	παρ´	ἡμῶν αὐτῷ ἐκείνῳ, ὡς καὶ
[5, 3, 8]	ἡμῶν αὐτῷ ἐκείνῳ, ὡς καὶ	παρ´	ἡμῶν τὴν γνῶσιν αὐτοῦ δι´
[5, 3, 15]	κατ´ ἄλλου, ἀλλ´ ὅτι τοῦτο,	παρ´	οὗ πως καὶ τὰ ἄλλα,
[5, 3, 6]	διὰ νοῦ τὴν δύναμιν καὶ	παρὰ	νοῦ αὐτὸ ἴσχειν. Τούτῳ τοίνυν
[5, 3, 4]	τοῖς ἐν ἑαυτῷ κανόσιν, οὓς	παρὰ	τοῦ νοῦ ἔχει, καὶ ὡς
[5, 3, 2]	Τὸ δ´ ἐν αὐτῇ λογιζόμενον	παρὰ	τῶν ἐκ τῆς αἰσθήσεως φαντασμάτων
[5, 3, 4]	πρὸς νόησιν, ἵνα τις ἐκεῖ	παρακαταθοῖτο	ἃ εἶδε. Τὸ δὴ διανοητικὸν
[5, 3, 2]	τῶν ἐκ τῆς αἰσθήσεως φαντασμάτων	παρακειμένων	τὴν ἐπίκρισιν ποιούμενον καὶ συνάγον
[5, 3, 13]	ἀναίσθητον οὖν ἑαυτοῦ καὶ οὐδὲ	παρακολουθοῦν	ἑαυτῷ οὐδὲ οἶδεν αὐτό» ἐκεῖνο
[5, 3, 15]	αὐτὸς ὢν ταῦτα. ~Ἀλλὰ πῶς	παρασχών;	Ἢ τῷ ἔχειν ἢ τῷ
[5, 3, 14]	λόγου καὶ νοῦ καὶ αἰσθήσεως,	παρασχὼν	ταῦτα, οὐκ αὐτὸς ὢν ταῦτα.
[5, 3, 12]	ἐνεργειῶν συστάντι τὰς ἐνεργείας ἃς	παραχωρῆσαν·	ἄλλο γὰρ αὐτό, ἄλλο αἱ
[5, 3, 8]	νῷ αὐτὴν πρῶτον γενομένην ἢ	παραχωρήσασαν	τῷ νῷ τὴν ἐνέργειαν, ὧν
[5, 3, 11]	τύπον τοῦ ὁράματος· ἢ οὐ	παρεδέξατο	ἐν αὐτῇ γενέσθαι. Οὗτος δὲ
[5, 3, 17]	αὐτός· καὶ τότε χρὴ νομίζειν	παρεῖναι,	ὅταν ὥσπερ θεὸς ἄλλος {ὅταν}
[5, 3, 11]	καὶ τὸ νοεῖν αὐτὸ οἷον	παρεμπεσόν,	κἂν ἐξ αὐτοῦ ᾖ, πληθύει,
[5, 3, 9]	αὑτὸν οὐ συλλογιζόμενος περὶ αὑτοῦ·	πάρεστι	γὰρ ἀεὶ αὑτῷ, ἡμεῖς δέ,
[5, 3, 15]	Ἀλλ´ ἃ μὴ ἔχει, πῶς	παρέσχεν;	Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔχων, οὐχ
[5, 3, 9]	ζωῆς ἢ ἄλλων, ἀλλ´ ἃς	παρέχει	ἄλλοις παρέχει, οὐχ ἑαυτῷ· οὐδὲ
[5, 3, 9]	ἄλλων, ἀλλ´ ἃς παρέχει ἄλλοις	παρέχει,	οὐχ ἑαυτῷ· οὐδὲ γὰρ δεῖται
[5, 3, 9]	δεῖται τῶν χειρόνων, οὐδὲ αὑτῷ	παρέχει	τὸ ἔλαττον ἔχων τὸ πᾶν,
[5, 3, 16]	ὃ ἐζήτησεν ἄν, εἰ μὴ	παρῆν.	Ἔχει οὖν ἐν ἑαυτῷ τὸ
[5, 3, 16]	τὸ ὡσαύτως, ὅτι ἀρκεῖ τὰ	παρόντα.	Ἀλλὰ πάντων ἤδη παρόντων τούτῳ
[5, 3, 4]	καὶ δυνηθέντες ἰδεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι	παρόντος.	Καὶ γινώσκομεν δὲ αὑτοὺς τῷ
[5, 3, 16]	τὸ ζῆν καὶ δὴ οὕτω	παρόντων,	οὐχ ὡς ἄλλων ὄντων αὐτοῦ.
[5, 3, 16]	τὰ παρόντα. Ἀλλὰ πάντων ἤδη	παρόντων	τούτῳ ἀγαπητὸν τὸ ζῆν καὶ
[5, 3, 17]	ἕκαστον εἶναι καὶ τῇ ἑνὸς	παρουσίᾳ	αὔταρκες τὸ πλῆθος αὐτοῦ καὶ
[5, 3, 16]	πᾶσα ἐν τούτῳ ψυχὴ καὶ	πᾶς	νοῦς, καὶ οὐδὲν αὐτῷ οὔτε
[5, 3, 8]	ἐκεῖνός ἐστιν ὁ τέλεος καὶ	πᾶς,	ὁ γινώσκων πρώτως ἑαυτόν, ἐν
[5, 3, 16]	ἐξ αὐτοῦ λόγος πολὺς καὶ	πᾶς,	τὸ δὲ ἦν δηλονότι οὐ
[5, 3, 16]	καὶ ζωὴ ἐναργής, καὶ τελεία	πᾶσα	ἐν τούτῳ ψυχὴ καὶ πᾶς
[5, 3, 16]	ὄντων αὐτοῦ. Εἰ δ´ ἡ	πᾶσα	ζωὴ τούτῳ καὶ ζωὴ ἐναργής,
[5, 3, 10]	ἐπ´ ἄλλο, στήσεται· ὅταν δὲ	πᾶσαν	στάσιν, οὐ νοήσει. Δεῖ τοίνυν
[5, 3, 12]	ἡλίου φῶς νοῦν θησόμεθα καὶ	πᾶσαν	τὴν νοητὴν φύσιν, αὐτὸν δὲ
[5, 3, 17]	νοῦ πάντα ἔχοντος καὶ ζωῆς	πάσης	καὶ νοῦ παντός; Ἐὰν οὖν
[5, 3, 13]	τοῦ σεμνοτάτου νοῦ» ἐν τοῖς	πᾶσι	μόνον ἀληθὲς οὐκ ὄνομα ὂν
[5, 3, 17]	καινὴ ἐπῳδὴ ἄλλη; Ἐπιθέουσα γὰρ	πᾶσι	τοῖς ἀληθέσι καὶ ὧν μετέχομεν
[5, 3, 15]	ὕλη δυνάμει λέγεται, ὅτι δέχεται·	πάσχει	γάρ· ἀλλ´ οὗτος ἀντιτεταγμένως τῷ
[5, 3, 6]	ἔχειν; Ἢ ἀνάγκην μὲν οὕτως,	πειθὼ	δὲ οὐκ ἔχει· καὶ γὰρ
[5, 3, 6]	ἀνάγκη ἐν νῷ, ἡ δὲ	πειθὼ	ἐν ψυχῇ. Ζητοῦμεν δή, ὡς
[5, 3, 6]	πάλιν αὖ καὶ ἐν ψυχῇ,	πειθώ	τινα γενέσθαι ζητοῦμεν, οἷον ἐν
[5, 3, 6]	Ζητοῦμεν δή, ὡς ἔοικεν, ἡμεῖς	πεισθῆναι	μᾶλλον ἢ νῷ καθαρῷ θεᾶσθαι
[5, 3, 13]	πρὸς αὐτὸ ὂν τῷ ὅλῳ	πεποίηκε	τὸ αὔταρκες ἱκανὸν ἐξ ἁπάντων
[5, 3, 6]	ἄνωθεν αὐτῷ γινομένων ἐκεῖθεν, ὅθεν	περ	καὶ αὐτό, συμβαίνοι ἂν καὶ
[5, 3, 10]	Διὸ δεῖ τὸ ἐνεργοῦν ἢ	περὶ	ἄλλο ἐνεργεῖν, ἢ αὐτὸ πολύ
[5, 3, 9]	τὴν τοῦ μεγέθους σφαῖραν τὸ	περὶ	αὐτὴν ἐξ αὐτῆς λάμπον. Ἡλίου
[5, 3, 9]	ψυχὴ ἐκ νοῦ φῶς τι	περὶ	αὐτὸν γενομένη ἐξήρτηταί τε αὐτοῦ
[5, 3, 9]	ἄν τις συγχωρήσειεν ἐφ´ ἑαυτοῦ	περὶ	αὐτὸν ἥλιον εἶναι, ἐξ οὗ
[5, 3, 9]	ἥκῃ· ἀλλὰ πᾶν καὶ τὸ	περὶ	αὐτὸν ἥλιον θήσεται ἐν ἄλλῳ,
[5, 3, 9]	εἶναι, ἐξ οὗ ὡρμημένον καὶ	περὶ	αὐτὸν μεῖναν, ἄλλο δὲ ἐξ
[5, 3, 13]	ἐνδέχεται, ἡμῖν αὐτοῖς σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν	περὶ	αὐτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν ἀπορῶμεν ἀναίσθητον
[5, 3, 14]	ἔχομεν αὐτοῦ. Πῶς οὖν λέγομεν	περὶ	αὐτοῦ, εἰ μὴ αὐτὸ ἔχομεν;
[5, 3, 10]	ἠλογήθη· τί γὰρ ἂν ἔχοι	περὶ	αὐτοῦ εἰπεῖν, ἢ τί συνεῖναι;
[5, 3, 14]	αὐτοῦ. ~Πῶς οὖν ἡμεῖς λέγομεν	περὶ	αὐτοῦ; Ἢ λέγομεν μέν τι
[5, 3, 14]	λέγομεν· ὥστε ἐκ τῶν ὕστερον	περὶ	αὐτοῦ λέγομεν. Ἔχειν δὲ οὐ
[5, 3, 6]	γὰρ ἦν ὁ νοῶν καὶ	περὶ	αὐτοῦ λέγων, ἡ δὲ ψυχὴ
[5, 3, 14]	ἔχομεν; Ἀλλ´ οὕτως ἔχομεν, ὥστε	περὶ	αὐτοῦ μὲν λέγειν, αὐτὸ δὲ
[5, 3, 10]	αὐτὸ μένει, καὶ οὐδὲν ζητεῖ	περὶ	αὐτοῦ, ὃ δ´ ἐξελίττει ἑαυτό,
[5, 3, 14]	αὐτοῦ; Ἢ λέγομεν μέν τι	περὶ	αὐτοῦ, οὐ μὴν αὐτὸ λέγομεν
[5, 3, 17]	σχολὴν ἄγειν λέγειν, ὕστερον δὲ	περὶ	αὐτοῦ συλλογίζεσθαι. Τότε δὲ χρὴ
[5, 3, 8]	ἢ πόθεν ἂν ἔσχομεν λέγειν	περὶ	αὐτοῦ; Τοιοῦτόν ἐστιν, οἷον σαφέστερον
[5, 3, 9]	δὲ αὐτὸς αὑτὸν οὐ συλλογιζόμενος	περὶ	αὑτοῦ· πάρεστι γὰρ ἀεὶ αὑτῷ,
[5, 3, 9]	καὶ οὔτε ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ	περὶ	ἐκεῖνον, οὔτε τόπος αὐτῇ· οὐδὲ
[5, 3, 9]	ἄλλης τοιαύτης. Καὶ αὐτῇ μὲν	περὶ	νοῦ συλλογιστέα οἷος ἀφ´ ἑαυτῆς
[5, 3, 10]	δὲ πάλιν λέγωμεν οὐ γὰρ	περὶ	τοῦ ἐπιτυχόντος> ἡ σκέψις λεκτέον
[5, 3, 2]	τοὺς τύπους, καὶ ἔχει καὶ	περὶ	τούτους τὴν αὐτὴν δύναμιν. Καὶ
[5, 3, 2]	μέχρι τίνος σκεπτέον. ~Πρότερον δὲ	περὶ	ψυχῆς ζητητέον, εἰ δοτέον αὐτῇ
[5, 3, 5]	Ἡ μὲν γὰρ νόησις οἷον	περιέξει	τὸ νοητόν, ἢ ταὐτὸν τῷ
[5, 3, 15]	ἐκ φωτὸς τὴν ἐξ αὐτοῦ	περίλαμψιν	πῶς δὲ πολλά; Ἢ οὐ
[5, 3, 13]	ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι ταῦτα λέγοντες ἑαυτοὺς	περιτρέπομεν	ἐπὶ τἀναντία. Πολὺ γὰρ αὐτὸ
[5, 3, 13]	σὺν αὐτῷ τὸ νοεῖν ᾖ,	περιττὸν	ἔσται αὐτῷ τὸ νοεῖν. Κινδυνεύει
[5, 3, 17]	συλλογίζεσθαι. Τότε δὲ χρὴ ἑωρακέναι	πιστεύειν,	ὅταν ἡ ψυχὴ ἐξαίφνης φῶς
[5, 3, 6]	λόγος ἔδειξεν, οἷον καὶ ἐνέργειαν	πιστικὴν	ἔχειν; Ἢ ἀνάγκην μὲν οὕτως,
[5, 3, 16]	ὅτι ἐκ τῶν ἄλλων ἁπάντων	πιστωτέον,	ὅτι μηδέν ἐστι μηδὲ τῶν
[5, 3, 9]	δηλονότι σαυτοῦ, εἶτα καὶ τὴν	πλάττουσαν	τοῦτο ψυχὴν καὶ τὴν αἴσθησιν
[5, 3, 10]	ὄντος μάτην ἐστί. Δεῖ τοίνυν	πλείω	ἑνὸς εἶναι, ἵνα ὅρασις ᾖ,
[5, 3, 14]	ὃ λέγομεν ὄν» ἀλλὰ καὶ	πλέον	καὶ μεῖζον ἢ λεγόμενον, ὅτι
[5, 3, 12]	ἀλλ´ αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ τὸ	πλῆθος.	Ἀλλ´ εἰ μὲν αἱ ἐνέργειαι
[5, 3, 15]	αὐτὸ δῆλον ποιεῖ τῷ τὸ	πλῆθος	αὐτοῦ ἓν πανταχοῦ εἶναι· καὶ
[5, 3, 17]	τῇ ἑνὸς παρουσίᾳ αὔταρκες τὸ	πλῆθος	αὐτοῦ καὶ αὐτός, δηλονότι ποιητικὸν
[5, 3, 10]	τὸ ὁρώμενον τὸ ὑπ´ αὐτοῦ	πλῆθος	εἶναι ἐν παντί. Οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 12]	ἔσται. ~Καὶ τί κωλύει οὕτω	πλῆθος	εἶναι, ἕως ἐστὶν οὐσία μία;
[5, 3, 15]	δύο δέ, ἀνάγκη ἤδη καὶ	πλῆθος	εἶναι· καὶ γὰρ ἕτερον καὶ
[5, 3, 15]	ἔχων, πῶς ἐξ αὐτοῦ τὸ	πλῆθος;	Ἓν μὲν γὰρ ἐξ αὐτοῦ
[5, 3, 12]	ποθὲν ἐνεργήσαντος αὗται ὑπέστησαν, κἀκεῖ	πλῆθος	ἔσται· εἰ δ´ αὐταί εἰσιν
[5, 3, 11]	νοῦς ἔσται, καὶ αὐτὸ {τὸ}	πλῆθος	ἔσται. ~Καὶ τί κωλύει οὕτω
[5, 3, 16]	κάτω χωρεῖν καὶ μᾶλλον εἰς	πλῆθος	ἰέναι, καὶ ἡ ἀρχὴ ἑκάστων
[5, 3, 15]	δεδειγμένον ἂν εἴη· ὅτι δὲ	πλῆθος	καὶ πλῆθος τοιοῦτον, οἷον ἐν
[5, 3, 12]	δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν ἔρχεται, οὐ	πλῆθος	μέν, ἀτελὲς δὲ πρὶν ἐνεργῆσαι
[5, 3, 15]	ἓν πανταχοῦ εἶναι· καὶ γὰρ	πλῆθος	ὂν ὅμως ἐν τῷ αὐτῷ
[5, 3, 12]	ἐστὶν οὐσία μία; Τὸ γὰρ	πλῆθος	οὐ συνθέσεις, ἀλλ´ αἱ ἐνέργειαι
[5, 3, 15]	ἔχειν αὐτά. Ἀλλ´ εἴρηται, ὅτι	πλῆθος	οὕτως ἔσται. Ἀλλ´ ἄρα οὕτως
[5, 3, 15]	εἴη· ὅτι δὲ πλῆθος καὶ	πλῆθος	τοιοῦτον, οἷον ἐν τῷ μετ´
[5, 3, 12]	ἡ δὲ ἐνέργεια αὐτοῦ τὸ	πλῆθος,	τοσαύτη ἔσται ἡ οὐσία αὐτοῦ,
[5, 3, 12]	ἡ οὐσία αὐτοῦ, ὅσον τὸ	πλῆθος.	Τοῦτο δὲ τῷ μὲν νῷ
[5, 3, 16]	δεῖ εἰς ἓν ὄντως παντὸς	πλήθους	ἔξω καὶ ἁπλότητος ἡστινοσοῦν, εἴπερ
[5, 3, 12]	δὲ ἐξ αὐτοῦ ἐφ´ ἑαυτοῦ	πλήθους	ὄντος καὶ ἐξηρτημένου ἀπ´ ἐκείνου.
[5, 3, 11]	παρεμπεσόν, κἂν ἐξ αὐτοῦ ᾖ,	πληθύει,	δεῖ τὸ πάντη ἁπλοῦν καὶ
[5, 3, 11]	ἄλλο ἀεὶ λαμβάνων ἐν αὐτῷ	πληθυνόμενον·	ὥστε ὥρμησε μὲν ἐπ´ αὐτὸ
[5, 3, 17]	ἤδη γεννῆσαι ἀίξασαν πρὸς αὐτὸ	πληρωθεῖσαν	ὠδίνων. Οὐ μὴν ἀλλὰ πάλιν
[5, 3, 4]	ἐν ἡμῖν γραφεῖσιν, ἢ οἷον	πληρωθέντες	αὐτοῦ ἢ καὶ δυνηθέντες ἰδεῖν
[5, 3, 8]	αὐτοῦ δι´ αὐτοῦ γίνεσθαι· ἢ	πόθεν	ἂν ἔσχομεν λέγειν περὶ αὐτοῦ;
[5, 3, 12]	ἐκείνου. Εἰ μὲν γὰρ ἐκείνου	ποθὲν	ἐνεργήσαντος αὗται ὑπέστησαν, κἀκεῖ πλῆθος
[5, 3, 17]	μὴν ἀλλὰ πάλιν ἐπᾳστέον, εἴ	ποθέν	τινα πρὸς τὴν ὠδῖνα ἐπῳδὴν
[5, 3, 10]	ἐστὶν ἑαυτῷ. Καὶ γὰρ αὖ	πόθος	τις καὶ ἡ γνῶσίς ἐστι
[5, 3, 15]	ἀντιτεταγμένως τῷ ποιεῖν. Πῶς οὖν	ποιεῖ	ἃ μὴ ἔχει; Οὐ γὰρ
[5, 3, 17]	οὖν τὸ οὗ μετέχει, ὃ	ποιεῖ	αὐτὸ καὶ εἶναι καὶ ὁμοῦ
[5, 3, 9]	γεννῶσαν ἴτω μέχρι καὶ ὧν	ποιεῖ·	εἶτα ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω ἀπὸ ἐσχάτων
[5, 3, 17]	ὁμοῦ τὰ πάντα; Ἀλλ´ εἰ	ποιεῖ	ἕκαστον εἶναι καὶ τῇ ἑνὸς
[5, 3, 7]	ὅμως θεωρεῖ καὶ ποιοῦσα εἴδη	ποιεῖ,	οἷον νοήσεις ἀπηρτισμένας, ὥστε πάντα
[5, 3, 15]	καὶ ὅτι μετ´ αὐτὸ δῆλον	ποιεῖ	τῷ τὸ πλῆθος αὐτοῦ ἓν
[5, 3, 15]	γάρ· ἀλλ´ οὗτος ἀντιτεταγμένως τῷ	ποιεῖν.	Πῶς οὖν ποιεῖ ἃ μὴ
[5, 3, 10]	μὲν οὖν ταύτῃ. Οὐδὲ τὰ	ποιηθέντα	μόνον· οὐ γὰρ ἂν ἦν
[5, 3, 7]	τοι καὶ ἴχνος αὐτοῦ δυνηθῆναι	ποιῆσαι	ἐν ἄλλῳ. Καὶ γὰρ αὖ
[5, 3, 16]	ἢ αὐτά. Κόσμον τοίνυν τὸ	ποιῆσαν	αἰσθητὸν οὐκ ἂν εἴη κόσμος
[5, 3, 17]	τὸ ποιῆσαν ταῦτα» καὶ πῶς	ποιῆσαν;	Καί, μὴ φανῇ τι κρεῖττον,
[5, 3, 17]	παντός; Ἐὰν οὖν λέγωμεν τὸ	ποιῆσαν	ταῦτα» καὶ πῶς ποιῆσαν; Καί,
[5, 3, 15]	αὐτὰ σῴζει ἓν ἕκαστον αὐτῶν	ποιήσασα	εἶναι; Ἢ καὶ ὅτι ὑπέστησεν
[5, 3, 11]	λαβοῦσα ἐν αὐτῇ αὐτὸ πολὺ	ποιήσασα.	Καὶ γὰρ αὖ ἔχει τύπον
[5, 3, 12]	πρῶται ἐνέργειαι, τὸ δεύτερον ποιήσασαι	ποιήσασαι	δὲ ἐκεῖνο, ὃ πρὸ τούτων
[5, 3, 12]	αἱ πρῶται ἐνέργειαι, τὸ δεύτερον	ποιήσασαι	ποιήσασαι δὲ ἐκεῖνο, ὃ πρὸ
[5, 3, 10]	τὸ δὲ ἄλλο, τί καὶ	ποιήσει;	ἢ ποῦ προβήσεται; Διὸ δεῖ
[5, 3, 15]	ἔτυχε· μηδ´ ἐνθυμηθεὶς ὃ ποιήσει,	ποιήσει	ὅμως. Εἴρηται μὲν οὖν, ὅτι,
[5, 3, 15]	ὡς ἔτυχε· μηδ´ ἐνθυμηθεὶς ὃ	ποιήσει,	ποιήσει ὅμως. Εἴρηται μὲν οὖν,
[5, 3, 12]	ἢ ἄλλο φῶς πρὸ φωτὸς	ποιήσομεν	ἐπιλάμπειν δὲ ἀεὶ μένοντα ἐπὶ
[5, 3, 17]	πλῆθος αὐτοῦ καὶ αὐτός, δηλονότι	ποιητικὸν	οὐσίας καὶ αὐταρκείας ἐκεῖνο αὐτὸ
[5, 3, 1]	~Ἆρα τὸ νοοῦν ἑαυτὸ	ποικίλον	δεῖ εἶναι, ἵνα ἑνί τινι
[5, 3, 10]	καὶ τὸ νοούμενον κατανοούμενον ὂν	ποικίλον	εἶναι· ἢ οὐκ ἔσται νόησις
[5, 3, 10]	ἐστι. Καταμανθάνει τοίνυν ἑαυτὸ τῷ	ποικίλον	ὀφθαλμὸν εἶναι ἢ ποικίλων χρωμάτων.
[5, 3, 10]	τῷ ποικίλον ὀφθαλμὸν εἶναι ἢ	ποικίλων	χρωμάτων. Εἰ γὰρ ἑνὶ καὶ
[5, 3, 7]	καὶ ἐνταῦθα, εἴτε πράττοι, εἴτε	ποιοῖ·	καὶ γὰρ καὶ πράττουσα ὅμως
[5, 3, 8]	δὲ ἐσχάτων ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων εἰκόνα.	~Ποῖον	δέ τι ὁρᾷ τὸ νοητὸν
[5, 3, 15]	ἕτερον καὶ ταὐτὸν ἤδη καὶ	ποιὸν	καὶ τὰ ἄλλα. Καὶ ὅτι
[5, 3, 8]	τὸ νοητὸν ὁ νοῦς, καὶ	ποῖόν	τι ἑαυτόν; Ἢ τὸ μὲν
[5, 3, 13]	ἐπὶ τἀναντία. Πολὺ γὰρ αὐτὸ	ποιοῦμεν	γνωστὸν καὶ γνῶσιν ποιοῦντες καὶ
[5, 3, 13]	διδόντες νοεῖν δεῖσθαι τοῦ νοεῖν	ποιοῦμεν·	κἂν σὺν αὐτῷ τὸ νοεῖν
[5, 3, 2]	αἰσθήσεως φαντασμάτων παρακειμένων τὴν ἐπίκρισιν	ποιούμενον	καὶ συνάγον καὶ διαιροῦν· ἢ
[5, 3, 10]	Δεῖ οὖν ἅμα καὶ τὸ	ποιοῦν	εἶναι καὶ ἓν ἄμφω· εἰ
[5, 3, 10]	ἔσχατα. Ἐκεῖ δὲ πρῶτα τὰ	ποιοῦντα,	ὅθεν καὶ πρῶτα. Δεῖ οὖν
[5, 3, 13]	αὐτὸ ποιοῦμεν γνωστὸν καὶ γνῶσιν	ποιοῦντες	καὶ διδόντες νοεῖν δεῖσθαι τοῦ
[5, 3, 7]	καὶ πράττουσα ὅμως θεωρεῖ καὶ	ποιοῦσα	εἴδη ποιεῖ, οἷον νοήσεις ἀπηρτισμένας,
[5, 3, 8]	ἐν τοῖς σπέρμασι τοῖς ταῦτα	ποιοῦσιν	οὐ ταῦτα· ἀόρατα γὰρ τῇ
[5, 3, 10]	ἐγὼ καὶ τοῦτο» Ἢ ἀνάγκη	πόλλ´	ἤδη εἶναι· καὶ γὰρ ὡς
[5, 3, 15]	αὐτοῦ, ἕως ζωῆς μετέχει, ἓν	πολλά·	ἀδυνατεῖ γὰρ δεῖξαι αὐτὸ ἓν
[5, 3, 10]	ἕτερα καὶ ἀριθμὸς ἤδη καὶ	πολλὰ	ἄλλα. Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν
[5, 3, 12]	διεσπασμένα ἔσται ἀπ´ ἀλλήλων τὰ	πολλά,	ἄλλο ἄλλοθεν ἐπὶ τὴν σύνθεσιν
[5, 3, 10]	ὃ δ´ ἐξελίττει ἑαυτό, καὶ	πολλὰ	ἂν εἴη. ~Διὸ καὶ ὁ
[5, 3, 10]	μὴ ἔστιν· ὥστε καὶ οὕτως	πολλὰ	ἂν εἶναι, ἵνα ἓν εἴη.
[5, 3, 15]	ἑνός; Ἢ τὸ μὴ ἕν·	πολλὰ	ἄρα· ἐφιέμενον δὲ ὅμως τοῦ
[5, 3, 10]	ψεύσεται· εἰ δὲ συμβεβηκὸς αὐτῷ,	πολλὰ	ἐρεῖ ἢ τοῦτο ἐρεῖ εἰμὶ
[5, 3, 10]	Καὶ γὰρ εἰ ἕκαστον λόγος,	πολλά	ἐστι. Καταμανθάνει τοίνυν ἑαυτὸ τῷ
[5, 3, 13]	ἄν, ὥσπερ εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον,	πολλὰ	ἔχει. Τί οὖν; Ἕκαστον αὐτῶν
[5, 3, 15]	αὐτό· ἔτι δὲ τὸ μὴ	πολλὰ	ἔχον ἐν ἑαυτῷ ἤδη οὐ
[5, 3, 12]	τι εἶναι, ἀφ´ οὗ τὰ	πολλά;	Ἢ διεσπασμένα ἔσται ἀπ´ ἀλλήλων
[5, 3, 15]	ἐξ αὐτοῦ περίλαμψιν πῶς δὲ	πολλά;	Ἢ οὐ ταὐτὸν ἔμελλε τὸ
[5, 3, 17]	δεῖ ἀναβῆναι διά γε ἄλλα	πολλὰ	καὶ ὅτι τούτῳ τὸ αὔταρκες
[5, 3, 15]	ὅμως τοῦ ἑνός· ἓν ἄρα	πολλά.	Πᾶν γὰρ τὸ μὴ ἓν
[5, 3, 13]	ἀληθεύῃ, ἀλλ´ εἴρηκε μιᾷ ῥήσει	πολλά.	Τὸ γὰρ εἶναι τοῦτο, ὅπερ
[5, 3, 9]	γὰρ ἡμῖν ἡ ζωὴ καὶ	πολλαὶ	ζωαί, ἐκεῖνος δὲ οὐδὲν δεῖται
[5, 3, 17]	ἐκ τῶν ἤδη λεχθέντων, εἰ	πολλάκις	τις ἐπᾴδοι, γένοιτο. Τίς οὖν
[5, 3, 16]	τὸ πολὺ τοῦτο ἐξ οὐ	πολλοῦ·	εἰ γὰρ καὶ αὐτὸ πολύ,
[5, 3, 16]	κόσμου νοητοῦ. Οὐ γὰρ ἐκ	πολλοῦ	πολύ, ἀλλὰ τὸ πολὺ τοῦτο
[5, 3, 13]	νεῦον. Ἐπεὶ καὶ ἡ συναίσθησις	πολλοῦ	τινος αἴσθησίς ἐστι· καὶ μαρτυρεῖ
[5, 3, 12]	οὐκέτι. Δεῖται δὲ πρὸ τοῦ	πολλοῦ	τὸ ἓν εἶναι, ἀφ´ οὗ
[5, 3, 13]	Κινδυνεύει γὰρ ὅλως τὸ νοεῖν	πολλῶν	εἰς ταὐτὸ συνελθόντων συναίσθησις εἶναι
[5, 3, 15]	γὰρ ἓν γενόμενον, κἂν ἐκ	πολλῶν	ᾖ, οὔπω ἐστὶν ὄν» εἴποι
[5, 3, 1]	ταύτης οὐ πάνυ οἷόν τε	πολλῶν	τῶν ἀτόπων συμβαινόντων· καὶ γὰρ
[5, 3, 16]	νοητοῦ. Οὐ γὰρ ἐκ πολλοῦ	πολύ,	ἀλλὰ τὸ πολὺ τοῦτο ἐξ
[5, 3, 13]	λέγοντες ἑαυτοὺς περιτρέπομεν ἐπὶ τἀναντία.	Πολὺ	γὰρ αὐτὸ ποιοῦμεν γνωστὸν καὶ
[5, 3, 13]	αὐτοῦ· εἰ γὰρ ἕξει, τῷ	πολὺ	εἶναι ἕξει. Οὔτ´ οὖν αὐτὸ
[5, 3, 12]	εἶναι, ἀφ´ οὗ καὶ τὸ	πολύ·	ἐπ´ ἀριθμοῦ γὰρ παντὸς τὸ
[5, 3, 13]	αὐτὸ τὸ εἶναι ἐν αὐτῷ	πολύ	ἐστι, κἂν ἄλλο τι εἴπῃς,
[5, 3, 13]	εἰκότως λέγει, τὸ γὰρ ὂν	πολύ	ἐστιν· ἐπεί, ὅταν ὡς εἰς
[5, 3, 16]	πολλοῦ· εἰ γὰρ καὶ αὐτὸ	πολύ,	οὐκ ἀρχὴ τοῦτο, ἀλλ´ ἄλλο
[5, 3, 11]	ἄλλο λαβοῦσα ἐν αὐτῇ αὐτὸ	πολὺ	ποιήσασα. Καὶ γὰρ αὖ ἔχει
[5, 3, 10]	περὶ ἄλλο ἐνεργεῖν, ἢ αὐτὸ	πολύ	τι εἶναι, εἰ μέλλοι ἐνεργεῖν
[5, 3, 16]	ἐκ πολλοῦ πολύ, ἀλλὰ τὸ	πολὺ	τοῦτο ἐξ οὐ πολλοῦ· εἰ
[5, 3, 10]	ὁρᾶν ἑαυτόν, πρῶτον μὲν τῷ	πολὺν	εἶναι, εἶτα καὶ τῷ ἑτέρου
[5, 3, 13]	εἴσω εἰς αὐτὸν ἐπιστρέφει δηλονότι	πολὺν	ὄντα· καὶ γὰρ ἐὰν αὐτὸ
[5, 3, 10]	σιωπήν. Εἶτα οὐδὲ δεήσεται οἷον	πολυπραγμονεῖν	ἑαυτό· τί γὰρ καὶ μαθήσεται
[5, 3, 3]	αὐτῷ τὰ ἔξω σκοπεῖσθαι καὶ	πολυπραγμονεῖν,	νῷ δὲ ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν τὰ
[5, 3, 11]	ἐν αὐτῇ γενέσθαι. Οὗτος δὲ	πολὺς	ἐξ ἑνὸς ἐγένετο, καὶ οὕτως
[5, 3, 11]	ὠνομασμένον. Εἰ οὖν νοῦς, ὅτι	πολύς	ἐστι, καὶ τὸ νοεῖν αὐτὸ
[5, 3, 16]	τὸ γενόμενον ἐξ αὐτοῦ λόγος	πολὺς	καὶ πᾶς, τὸ δὲ ἦν
[5, 3, 11]	καὶ ὁ νοῦς οὗτος ὁ	πολύς,	ὅταν τὸ ἐπέκεινα ἐθέλῃ νοεῖ,
[5, 3, 15]	τῷ ἐγγύς, τὰ {δὲ} τῷ	πόρρω.	Ἐπεὶ δὲ τὸ μετ´ αὐτὸ
[5, 3, 2]	τὸ αὐτὸ ἑαυτό» ὅ τί	ποτ´	ἐστὶ σκεψόμεθα. Εἰ δὲ καὶ
[5, 3, 4]	οὕτως, εἴπερ γνωσόμεθα, ὅ τί	ποτ´	ἐστὶ τὸ ἐν νῷ αὐτὸ
[5, 3, 6]	(ἀνόητος δὲ νοῦς οὐκ ἄν	ποτε	εἴη) ἀνάγκη συνεῖναι αὐτῷ τὴν
[5, 3, 6]	τὴν ψυχὴν ἡμῶν διδάξαι, πῶς	ποτε	ὁ νοῦς θεωρεῖ ἑαυτόν, διδάξαι
[5, 3, 10]	ἄλλο, τί καὶ ποιήσει; ἢ	ποῦ	προβήσεται; Διὸ δεῖ τὸ ἐνεργοῦν
[5, 3, 12]	αὖ τὸ μὲν εἶχε τοῦ	πράγματος,	τὸ δὲ οὐκ εἶχεν· οὐδὲ
[5, 3, 6]	μόνον εἶναι. Οὐ γὰρ δὴ	πρακτικός	γε οὗτος· ὡς πρὸς τὸ
[5, 3, 6]	οὐκ ἔνεστιν, εἴπερ τὸ πᾶν	πρακτικὸς	εἴη, γινώσκειν ἑαυτόν. Ὧι δὲ
[5, 3, 6]	πρὸς τὸ ἔξω βλέποντι τῷ	πρακτικῷ	καὶ μὴ ἐν αὐτῷ μένοντι
[5, 3, 6]	καὶ ἡ ζωὴ αὐτοῦ εἴη	πράξεως	ἀπηλλαγμένῳ καὶ ἐν νῷ ὄντι;
[5, 3, 6]	γινώσκειν ἑαυτόν. Ὧι δὲ μὴ	πρᾶξις	οὐδὲ γὰρ ὄρεξις τῷ καθαρῷ
[5, 3, 7]	ὅμως ὡμοίωται καὶ ἐνταῦθα, εἴτε	πράττοι,	εἴτε ποιοῖ· καὶ γὰρ καὶ
[5, 3, 7]	εἴτε ποιοῖ· καὶ γὰρ καὶ	πράττουσα	ὅμως θεωρεῖ καὶ ποιοῦσα εἴδη
[5, 3, 8]	τοῖς σώμασι χρῶμα ἢ σχῆμα·	πρὶν	γὰρ ταῦτα εἶναι, ἔστιν ἐκεῖνα·
[5, 3, 12]	οὐ πλῆθος μέν, ἀτελὲς δὲ	πρὶν	ἐνεργῆσαι τῇ οὐσίᾳ. Εἰ δὲ
[5, 3, 5]	μερίσαι αὑτὸν ἔχει, ἀλλ´ ἦν	πρὶν	μερίσαι ἑαυτὸν καὶ θεωρῶν καὶ
[5, 3, 9]	ἐξ ἄλλου ἀεὶ προϊὸν τοῦ	πρὸ	αὐτοῦ, ἕως ἂν εἰς ἡμᾶς
[5, 3, 10]	τί γὰρ καὶ μαθήσεται νοῆσαν;	Πρὸ	γὰρ τοῦ νοῆσαι ὑπάρχει ὅπερ
[5, 3, 11]	οὐσία καὶ νόησις, ὅτε ἐνόησε·	πρὸ	γὰρ τούτου οὐ νόησις ἦν
[5, 3, 11]	ἔχει, καὶ ὡς νοῦς ἔχει·	πρὸ	δὲ τούτου ἔφεσις μόνον καὶ
[5, 3, 11]	ἀλλὰ πρὸ πάντων, ὥστε καὶ	πρὸ	νοῦ· καὶ γὰρ αὖ νοῦ
[5, 3, 11]	τὰ πάντα· ὥστε καὶ ταύτῃ	πρὸ	νοῦ· καὶ εἰ τὰ μετ´
[5, 3, 11]	οὐδὲ τοῦτο· εἰ δὲ τὸ	πρὸ	πάντων, ἔστω οὕτως ὠνομασμένον. Εἰ
[5, 3, 11]	τὴν τῶν πάντων, καὶ ταύτῃ	πρὸ	πάντων. Οὐ δὴ δεῖ, πρὸ
[5, 3, 11]	ἕν τι τῶν πάντων, ἀλλὰ	πρὸ	πάντων, ὥστε καὶ πρὸ νοῦ·
[5, 3, 12]	ἐκεῖνο· εἰ δὲ μή, ἢ	πρὸ	τοῦ κινηθῆναι κινήσεται, καὶ πρὸ
[5, 3, 12]	πρὸ τοῦ κινηθῆναι κινήσεται, καὶ	πρὸ	τοῦ νοῆσαι νοήσει, ἢ ἡ
[5, 3, 12]	ἀρχῇ πάντων οὐκέτι. Δεῖται δὲ	πρὸ	τοῦ πολλοῦ τὸ ἓν εἶναι,
[5, 3, 12]	ἂν αὐτοέν· τὸ γὰρ αὐτὸ»	πρὸ	τοῦ τὶ» ~Διὸ καὶ ἄρρητον
[5, 3, 16]	οὐκ ἀρχὴ τοῦτο, ἀλλ´ ἄλλο	πρὸ	τούτου. Συστῆναι οὖν δεῖ εἰς
[5, 3, 16]	καὶ κόσμος νοητός· καὶ τὸ	πρὸ	τούτου τοίνυν τὸ γεννῆσαν αὐτὸ
[5, 3, 11]	νοῦς οὔπω νοήσας. Τὸ δὲ	πρὸ	τούτων ἡ ἀρχὴ τούτων, οὐχ
[5, 3, 12]	ποιήσασαι ποιήσασαι δὲ ἐκεῖνο, ὃ	πρὸ	τούτων τῶν ἐνεργειῶν, ὂν ἐφ´
[5, 3, 12]	ἤδη μέν τι ἁπλοῦν τὸ	πρὸ	τῶν ἐνεργειῶν τίθενται. Εἶτα τὰς
[5, 3, 12]	τὸ ἐκφανέν ἢ ἄλλο φῶς	πρὸ	φωτὸς ποιήσομεν ἐπιλάμπειν δὲ ἀεὶ
[5, 3, 11]	πρὸ πάντων. Οὐ δὴ δεῖ,	πρὸ	ὧν ἐστι, τούτων ἕν τι
[5, 3, 10]	τί καὶ ποιήσει; ἢ ποῦ	προβήσεται;	Διὸ δεῖ τὸ ἐνεργοῦν ἢ
[5, 3, 10]	αὑτῷ. Εἰ δὲ μή τι	προελεύσεται	ἐπ´ ἄλλο, στήσεται· ὅταν δὲ
[5, 3, 12]	ἁπλοῦ ὄντος φήσουσι τὰς ἐνεργείας	προελθεῖν·	ἤδη μέν τι ἁπλοῦν τὸ
[5, 3, 12]	προθυμία οὐκ εἶχεν ὅ τι	προθυμηθῇ·	οὐδ´ αὖ τὸ μὲν εἶχε
[5, 3, 12]	γὰρ ἦν ἀτελὴς καὶ ἡ	προθυμία	οὐκ εἶχεν ὅ τι προθυμηθῇ·
[5, 3, 12]	γενέσθαι, εἶτα ἐγένετο νοῦς τῆς	προθυμίας	μεταξὺ αὐτοῦ τε καὶ τοῦ
[5, 3, 9]	ἄλλο δὲ ἐξ ἄλλου ἀεὶ	προϊὸν	τοῦ πρὸ αὐτοῦ, ἕως ἂν
[5, 3, 7]	καὶ νοῦ κατὰ τὸ ἀρχέτυπον	προϊόντων	καὶ μιμουμένων τῶν ἐγγὺς μᾶλλον,
[5, 3, 10]	ἐπαφὴ μόνον ἄρρητος καὶ ἀνόητος,	προνοοῦσα	οὔπω νοῦ γεγονότος καὶ τοῦ
[5, 3, 13]	τοῦτο λέγοιτ´ ἄν, ὥσπερ εἰκὼν	πρὸς	ἀρχέτυπον, πολλὰ ἔχει. Τί οὖν;
[5, 3, 8]	φῶς ἑαυτῷ λάμπον πρώτως καὶ	πρὸς	αὐτὸ λαμπηδών, λάμπον ὁμοῦ καὶ
[5, 3, 10]	Τὸ τοίνυν διάφορον πάντη αὐτὸ	πρὸς	αὐτὸ μένει, καὶ οὐδὲν ζητεῖ
[5, 3, 13]	νοεῖν ἑαυτό· καὶ τὸ ἐνδεὲς	πρὸς	αὐτὸ ὂν τῷ ὅλῳ πεποίηκε
[5, 3, 17]	χρὴ αὐτὴν ἤδη γεννῆσαι ἀίξασαν	πρὸς	αὐτὸ πληρωθεῖσαν ὠδίνων. Οὐ μὴν
[5, 3, 3]	προσνεύειν αὐτόν, ἀλλ´ ἡμᾶς μᾶλλον	πρὸς	αὐτὸν εἰς τὸ ἄνω βλέποντας.
[5, 3, 6]	νῷ ἀπόντος τούτῳ ἡ ἐπιστροφὴ	πρὸς	αὐτὸν οὖσα οὐ μόνον εὔλογον
[5, 3, 7]	οὐδέν, πρὸς ὃ ἡ ἐνέργεια·	πρὸς	αὑτῷ ἄρα. Ἑαυτὸν ἄρα νοῶν
[5, 3, 7]	ἄρα. Ἑαυτὸν ἄρα νοῶν οὕτω	πρὸς	αὑτῷ καὶ εἰς ἑαυτὸν τὴν
[5, 3, 3]	καὶ ἔστη· εἰ μὴ ἄρα	πρὸς	ἑαυτὴν διαλογίζοιτο τίς οὗτος» εἰ
[5, 3, 8]	οὐ γεννητικήν· τοὐναντίον γὰρ ἐπέστρεψε	πρὸς	ἑαυτὴν τὴν ψυχήν, καὶ σκίδνασθαι
[5, 3, 16]	ὑπόστασιν ἔχουσα ἐξ ἐκείνου καὶ	πρὸς	ἐκεῖνο ζῶσα· ἐκεῖνο γὰρ αὐτοῦ
[5, 3, 16]	καὶ νοῦ· οὕτω γὰρ ἐπιστρέψει	πρὸς	ἐκεῖνο καὶ τὴν ζωὴν τὴν
[5, 3, 14]	οὕτω καὶ ἡμεῖς κινδυνεύομεν ἔχειν	πρὸς	ἐκεῖνο, ὅταν νοῦν καθαρὸν ἔχωμεν,
[5, 3, 16]	δὲ ἔστιν ἐκεῖνο, δηλονότι ζωὴ	πρὸς	ἐκεῖνο τούτῳ ἐξημμένη ἐκείνου καὶ
[5, 3, 3]	δὲ ἡμῖν ἄγγελος, βασιλεὺς δὲ	πρὸς	ἡμᾶς> ἐκεῖνος. ~Βασιλεύομεν δὲ καὶ
[5, 3, 4]	ὃ καὶ δύναται μόνον πτεροῦσθαι	πρὸς	νόησιν, ἵνα τις ἐκεῖ παρακαταθοῖτο
[5, 3, 7]	δὲ ψυχὴ τὸ μὲν ὅσον	πρὸς	νοῦν αὐτῆς οἷον εἴσω, τὸ
[5, 3, 12]	εἶχεν· οὐδὲ γὰρ ἦν τι,	πρὸς	ὃ ἡ ἔκτασις. Ἀλλὰ δῆλον,
[5, 3, 7]	εἶναι οὖν ἐνέργεια, καὶ οὐδέν,	πρὸς	ὃ ἡ ἐνέργεια· πρὸς αὑτῷ
[5, 3, 17]	πάλιν ἐπᾳστέον, εἴ ποθέν τινα	πρὸς	τὴν ὠδῖνα ἐπῳδὴν εὕροιμεν. Τάχα
[5, 3, 16]	καὶ ὡσαύτως; Καὶ τί ταῦτα	πρὸς	τὸ ἀγαθόν; Τὸ γὰρ ὡσαύτως
[5, 3, 8]	ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον, διὰ τῆς ἐκείνῳ	πρὸς	τὸ ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης, ὅσον ψυχῆς
[5, 3, 16]	ἐν τοῖς γεννωμένοις οὐκ ἔστι	πρὸς	τὸ ἄνω, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[5, 3, 6]	δὴ πρακτικός γε οὗτος· ὡς	πρὸς	τὸ ἔξω βλέποντι τῷ πρακτικῷ
[5, 3, 7]	εἴσω, τὸ δ´ ἔξω νοῦ	πρὸς	τὸ ἔξω. Κατὰ θάτερα μὲν
[5, 3, 9]	ἄλλας τὰς τοιαύτας φλυαρίας, ὡς	πρὸς	τὸ θνητὸν νευούσας καὶ πάνυ.
[5, 3, 8]	ἄλλου, ἵνα ἴδῃ, αὑτῷ αὔταρκες	πρὸς	τὸ ἰδεῖν καὶ γὰρ ὃ
[5, 3, 16]	ἔστι πρὸς τὸ ἄνω, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ κάτω χωρεῖν καὶ μᾶλλον
[5, 3, 5]	διαφέρει γὰρ οὐδὲν τὸ ὁρῶν	πρὸς	τὸ ὁρώμενον. Ἢ πρῶτον μὲν
[5, 3, 10]	καὶ εἶναι τὰ κυρίως νοούμενα	πρὸς	τὸν νοῦν καὶ τὰ αὐτὰ
[5, 3, 10]	Εἰ γὰρ ἑνὶ καὶ ἀμερεῖ	προσβάλλοι,	ἠλογήθη· τί γὰρ ἂν ἔχοι
[5, 3, 8]	τοὐναντίον. Λείπεται τοίνυν ζωὴν νοερὰν	προσειληφέναι,	ἴχνος νοῦ ζωῆς· ἐκεῖ γὰρ
[5, 3, 11]	τι εἶναι, οὐδὲ νοῦν αὐτὸν	προσερεῖς·	οὐδὲ τἀγαθὸν οὖν· εἰ σημαίνει
[5, 3, 8]	ἄλλῳ, οὐδὲ μένει· εἰκόνι> γὰρ	προσήκει	ἑτέρου> οὖσαν ἐν ἑτέρῳ γίγνεσθαι>
[5, 3, 1]	γνῶσιν ἔχει ἢ μή, σκέψασθαι	προσήκει·	ὅσα δὲ νοητά, νοῦς δηλονότι
[5, 3, 6]	αὐτὸ ἴσχειν. Τούτῳ τοίνυν γιγνώσκειν	προσήκει,	ὡς καὶ αὐτῷ ὅσα ὁρᾷ
[5, 3, 5]	ἀλλ´ οὐχ ἑαυτὸν ἑωρακώς. Ἢ	προσθήσει	παρ´ αὐτοῦ καὶ τὸν τεθεωρηκότα,
[5, 3, 2]	αὐτὴν δύναμιν. Καὶ σύνεσιν ἔτι	προσλαμβάνει	ὥσπερ ἐπιγινῶσκον καὶ ἐφαρμόζον τοῖς
[5, 3, 3]	χωριστός· χωριστὸς δὲ τῷ μὴ	προσνεύειν	αὐτόν, ἀλλ´ ἡμᾶς μᾶλλον πρὸς
[5, 3, 4]	ἐγνωκώς, ἡμεῖς δὲ ἄλλῃ δυνάμει	προσχρησάμενοι	νοῦν αὖ γινώσκοντα ἑαυτὸν κατοψόμεθα
[5, 3, 3]	δὲ οὐχ ἡμέτερον. Τὸ δὴ	προσχρῆσθαι	τί ἐστιν; Ἆρα αὐτοὺς ἐκεῖνο
[5, 3, 3]	καὶ οὐχ ἡμέτερον· διὸ καὶ	προσχρώμεθα	αὐτῷ καὶ οὐ προσχρώμεθα διανοίᾳ
[5, 3, 3]	καὶ προσχρώμεθα αὐτῷ καὶ οὐ	προσχρώμεθα	διανοίᾳ δὲ ἀεί καὶ ἡμέτερον
[5, 3, 3]	πρότερον ἐνέτυχε τούτῳ, καὶ λέγοι	προσχρωμένη	τῇ μνήμῃ, ὅτι Σωκράτης. Εἰ
[5, 3, 3]	καὶ ἡμέτερον μὲν χρωμένων, οὐ	προσχρωμένων	δὲ οὐχ ἡμέτερον. Τὸ δὴ
[5, 3, 13]	καὶ τοὔνομα. Καὶ ἡ νόησις	προτέρα	οὖσα εἴσω εἰς αὐτὸν ἐπιστρέφει
[5, 3, 2]	τρόπος καὶ μέχρι τίνος σκεπτέον.	~Πρότερον	δὲ περὶ ψυχῆς ζητητέον, εἰ
[5, 3, 16]	ζητοῦμεν ὂν τῶν ἀγαθῶν. Ἢ	πρότερον	ἐκεῖνο, οὗ μὴ ἐξίστασθαι δεήσει,
[5, 3, 3]	ἑαυτὴν διαλογίζοιτο τίς οὗτος» εἰ	πρότερον	ἐνέτυχε τούτῳ, καὶ λέγοι προσχρωμένη
[5, 3, 15]	αὐτά. Πῶς δή; Ἢ τῷ	πρότερον	ἔχειν αὐτά. Ἀλλ´ εἴρηται, ὅτι
[5, 3, 10]	πάντη εἰπεῖν αὐτὸν δέοι, δεῖ	πρότερον	λέγειν ἃ μὴ ἔστιν· ὥστε
[5, 3, 7]	οἷον καὶ πυρὶ ἐν αὑτῷ	πρότερον	ὄντι πυρὶ καὶ τὴν ἐνέργειαν
[5, 3, 12]	ὁ νοῦς· οὐ γὰρ οἷον	προυθυμήθη	νοῦν γενέσθαι, εἶτα ἐγένετο νοῦς
[5, 3, 12]	νοῦ γενομένης· οὐδ´ αὖ ὅλως	προυθυμήθη,	οὕτω τε γὰρ ἦν ἀτελὴς
[5, 3, 10]	πρῶτα τὰ ποιοῦντα, ὅθεν καὶ	πρῶτα.	Δεῖ οὖν ἅμα καὶ τὸ
[5, 3, 9]	οὐδὲ τὰ ἴχνη ἔχων τὰ	πρῶτα,	μᾶλλον δὲ οὐκ ἔχων, ἀλλ´
[5, 3, 10]	ἂν ἦν ἔσχατα. Ἐκεῖ δὲ	πρῶτα	τὰ ποιοῦντα, ὅθεν καὶ πρῶτα.
[5, 3, 9]	εἴδη, μᾶλλον δὲ εἰς τὰ	πρῶτα.	~Ταῦτα μὲν οὖν ταύτῃ. Οὐδὲ
[5, 3, 12]	εἰ δ´ αὐταί εἰσιν αἱ	πρῶται	ἐνέργειαι, τὸ δεύτερον ποιήσασαι ποιήσασαι
[5, 3, 12]	τοῦ νοῆσαι νοήσει, ἢ ἡ	πρώτη	ἐνέργεια αὐτοῦ ἀτελὴς ἔσται ὁρμὴ
[5, 3, 5]	εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ	πρώτη	ἐνέργεια καὶ καλλίστη δή, νόησις
[5, 3, 12]	δὲ μή, οὐκ ἔσται ἡ	πρώτη	ἐνέργεια ὁ νοῦς· οὐ γὰρ
[5, 3, 5]	ἀληθεστάτη· νόησις δὴ τοιαύτη καὶ	πρώτη	οὖσα καὶ πρώτως νοῦς ἂν
[5, 3, 5]	ἀψύχῳ τινί καὶ οὐσία ἡ	πρώτη	τὸ νοητόν· εἰ οὖν ἐνέργεια
[5, 3, 9]	Εἰ δέ τις ἀδυνατεῖ {τὴν	πρώτην}	τὴν τοιαύτην ψυχὴν ἔχειν καθαρῶς
[5, 3, 6]	ἀληθέσι καὶ ὄντως οὖσι καὶ	πρώτοις,	καὶ ὅτι μὴ οἷόν τε
[5, 3, 12]	ἀριθμοῦ γὰρ παντὸς τὸ ἓν	πρῶτον.	Ἀλλ´ ἐπ´ ἀριθμοῦ μὲν οὕτως
[5, 3, 16]	τι εἶναι τὸ μετὰ τὸ	πρῶτον,	ἀλλαχοῦ εἴρηται, καὶ ὅλως, ὅτι
[5, 3, 11]	δεῖ τὸ πάντη ἁπλοῦν καὶ	πρῶτον	ἁπάντων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Καὶ
[5, 3, 8]	ἑαυτόν, ἐν τῷ νῷ αὐτὴν	πρῶτον	γενομένην ἢ παραχωρήσασαν τῷ νῷ
[5, 3, 12]	ὁρῶν καὶ γινῶσκον ἑαυτὸ καὶ	πρῶτον	γινῶσκον. Τὸ δὲ ὥσπερ ἐπέκεινα
[5, 3, 7]	αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ. Ἔδει γὰρ	πρῶτον	ἐν ἑαυτῷ, εἶτα καὶ εἰς
[5, 3, 2]	Καὶ πῶς τὴν σύνεσιν ἴσχει,	πρῶτον	ζητητέον. ~Ἡ μὲν γὰρ αἴσθησις
[5, 3, 5]	ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον. Ἢ	πρῶτον	μὲν ἄτοπος ὁ μερισμὸς ἑαυτοῦ·
[5, 3, 10]	δὲ ἔχειν τὸ ὁρᾶν ἑαυτόν,	πρῶτον	μὲν τῷ πολὺν εἶναι, εἶτα
[5, 3, 5]	νοητὸν καὶ τὸ ὂν καὶ	πρῶτον	ὂν τοῦτο καὶ δὴ καὶ
[5, 3, 9]	ἴσως καὶ ταύτῃ, εἰ ἀφέλοις	πρῶτον	τὸ σῶμα ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου
[5, 3, 8]	νῷ ζωὴ καὶ ἐνέργεια τὸ	πρῶτον	φῶς ἑαυτῷ λάμπον πρώτως καὶ
[5, 3, 5]	ὂν τοῦτο καὶ δὴ καὶ	πρῶτος	νοῦς τὰ ὄντα ἔχων, μᾶλλον
[5, 3, 5]	πρώτως νοῦς ἂν εἴη ὁ	πρῶτος·	οὐδὲ γὰρ ὁ νοῦς οὗτος
[5, 3, 3]	κατ´ ἐκεῖνο οὖν τῷ λογιστικῷ	πρώτῳ	δεχομένῳ. Καὶ γὰρ αἰσθανόμεθα δι´
[5, 3, 8]	τέλεος καὶ πᾶς, ὁ γινώσκων	πρώτως	ἑαυτόν, ἐν τῷ νῷ αὐτὴν
[5, 3, 8]	τὸ πρῶτον φῶς ἑαυτῷ λάμπον	πρώτως	καὶ πρὸς αὐτὸ λαμπηδών, λάμπον
[5, 3, 5]	τοιαύτη καὶ πρώτη οὖσα καὶ	πρώτως	νοῦς ἂν εἴη ὁ πρῶτος·
[5, 3, 8]	καὶ τὸ ἀληθινὸν καὶ τὸ	πρώτως,	ὅθεν καὶ ἑαυτοῦ ἐστι καὶ
[5, 3, 4]	ἄμεινον, ὃ καὶ δύναται μόνον	πτεροῦσθαι	πρὸς νόησιν, ἵνα τις ἐκεῖ
[5, 3, 7]	αὐτοῦ ὁμοιούμενον αὐτῷ, οἷον καὶ	πυρὶ	ἐν αὑτῷ πρότερον ὄντι πυρὶ
[5, 3, 7]	πυρὶ ἐν αὑτῷ πρότερον ὄντι	πυρὶ	καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔχοντι πυρὸς
[5, 3, 7]	πυρὶ καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔχοντι	πυρὸς	οὕτω τοι καὶ ἴχνος αὐτοῦ
[5, 3, 17]	γὰρ ἥλιον διὰ φωτὸς ἄλλου.	Πῶς	ἂν οὖν τοῦτο γένοιτο; Ἄφελε
[5, 3, 5]	μὲν ἄτοπος ὁ μερισμὸς ἑαυτοῦ·	πῶς	γὰρ καὶ μεριεῖ; οὐ γὰρ
[5, 3, 15]	πάντα; Ἢ ὧν ἀρχὴ ἐκεῖνο.	Πῶς	δὲ ἐκεῖνο ἀρχὴ τῶν πάντων;
[5, 3, 15]	φωτὸς τὴν ἐξ αὐτοῦ περίλαμψιν	πῶς	δὲ πολλά; Ἢ οὐ ταὐτὸν
[5, 3, 15]	Ἢ καὶ ὅτι ὑπέστησεν αὐτά.	Πῶς	δή; Ἢ τῷ πρότερον ἔχειν
[5, 3, 5]	νόησις καὶ τὸ νοητὸν ἕν,	πῶς	διὰ τοῦτο τὸ νοοῦν νοήσει
[5, 3, 6]	τοῦτο τῆς ψυχῆς, ὃ νοερόν	πως,	διανοητικὸν αὐτὸ τιθέμενοι καὶ τῇ
[5, 3, 5]	ὁ ἐν τῷ θεωρεῖσθαι; Εἶτα	πῶς	ἑαυτὸν γνώσεται ὁ θεωρῶν ἐν
[5, 3, 15]	καίτοι καὶ τοῦτο ζητηθείη ἄν,	πῶς	ἐκ τοῦ πάντη ἑνός· ἀλλ´
[5, 3, 15]	ἁπλοῦς· εἰ δὲ μὴ ἔχων,	πῶς	ἐξ αὐτοῦ τὸ πλῆθος; Ἓν
[5, 3, 15]	δὲ μετὰ τὴν ἀρχὴν ὧδέ	πως	ἐπιβρίσαντος τοῦ ἑνὸς πάντα μετέχον
[5, 3, 3]	ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῇ. Τὸ ἀγαθὸν	πῶς	ἔχει παρ´ αὐτῇ; Ἢ ἀγαθοειδής
[5, 3, 15]	ἀλλ´ ὅτι τοῦτο, παρ´ οὗ	πως	καὶ τὰ ἄλλα, τὰ μὲν
[5, 3, 14]	νοεῖν οὔτ´ ἔστι νόησις αὐτοῦ.	~Πῶς	οὖν ἡμεῖς λέγομεν περὶ αὐτοῦ;
[5, 3, 14]	γνῶσιν οὐδὲ νόησιν ἔχομεν αὐτοῦ.	Πῶς	οὖν λέγομεν περὶ αὐτοῦ, εἰ
[5, 3, 16]	Εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἦν,	πῶς	οὖν οὐκ ἐκ λόγου λόγος;
[5, 3, 15]	ἀλλ´ οὗτος ἀντιτεταγμένως τῷ ποιεῖν.	Πῶς	οὖν ποιεῖ ἃ μὴ ἔχει;
[5, 3, 15]	οὐκ αὐτὸς ὢν ταῦτα. ~Ἀλλὰ	πῶς	παρασχών; Ἢ τῷ ἔχειν ἢ
[5, 3, 15]	ἔχειν. Ἀλλ´ ἃ μὴ ἔχει,	πῶς	παρέσχεν; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔχων,
[5, 3, 17]	λέγωμεν τὸ ποιῆσαν ταῦτα» καὶ	πῶς	ποιῆσαν; Καί, μὴ φανῇ τι
[5, 3, 6]	χρὴ τὴν ψυχὴν ἡμῶν διδάξαι,	πῶς	ποτε ὁ νοῦς θεωρεῖ ἑαυτόν,
[5, 3, 1]	ἁπλοῦ κατανόησιν ἑαυτοῦ καὶ τοῦτο	πῶς,	σκοπεῖν, εἰ δυνατόν, ἢ ἀποστατέον
[5, 3, 2]	ἑκάτερα τὴν σύνεσιν ἴσχει. Καὶ	πῶς	τὴν σύνεσιν ἴσχει, πρῶτον ζητητέον.
[5, 3, 16]	οὐκ ἐκ λόγου λόγος; Καὶ	πῶς	τὸ ἀγαθοειδὲς ἐξ ἀγαθοῦ; Τί
[5, 3, 16]	ἡστινοσοῦν, εἴπερ ὄντως ἁπλοῦν. Ἀλλὰ	πῶς	τὸ γενόμενον ἐξ αὐτοῦ λόγος