Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 2]	ἥκοντας· ὃ δὴ καὶ ἀναμνήσεις	φαῖμεν	ἂν τῆς ψυχῆς εἶναι. Καὶ
[5, 3, 2]	οὖν αἰσθητικὸν αὐτῆς αὐτόθεν ἂν	φαῖμεν	τοῦ ἔξω εἶναι μόνον· καὶ
[5, 3, 17]	καὶ πῶς ποιῆσαν; Καί, μὴ	φανῇ	τι κρεῖττον, οὐκ ἄπεισιν ὁ
[5, 3, 3]	τὴν μορφήν, μερίζει ἃ ἡ	φαντασία	ἔδωκεν· εἰ δέ, εἰ ἀγαθός,
[5, 3, 11]	ἐπεθύμησεν ἀορίστως ἔχουσα ἐπ´ αὐτῇ	φάντασμά	τι, ἐξῆλθε δὲ ἄλλο λαβοῦσα
[5, 3, 2]	παρὰ τῶν ἐκ τῆς αἰσθήσεως	φαντασμάτων	παρακειμένων τὴν ἐπίκρισιν ποιούμενον καὶ
[5, 3, 12]	Ἀλλ´ ἐπ´ ἀριθμοῦ μὲν οὕτως	φασί·	σύνθεσις γὰρ τὰ ἑξῆς· ἐπὶ
[5, 3, 3]	αὐτῷ σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´ εἴ τις	φήσει	τί οὖν κωλύει τοῦτο ἄλλῃ
[5, 3, 3]	τῇ διανοίᾳ· ἡ δὲ τί	φησιν;	Ἢ οὔπω οὐδὲν ἐρεῖ, ἀλλ´
[5, 3, 3]	ψυχῇ νοῦν καθαρὸν εἶναι; Οὐδέν,	φήσομεν·	ἀλλ´ ἔτι δεῖ λέγειν ψυχῆς
[5, 3, 3]	μὲν φήσομεν, ἡμέτερον δὲ νοῦν	φήσομεν,	ἄλλον μὲν ὄντα τοῦ διανοουμένου
[5, 3, 3]	τοῦτο; Ἀλλ´ οὐ ψυχῆς μὲν	φήσομεν,	ἡμέτερον δὲ νοῦν φήσομεν, ἄλλον
[5, 3, 2]	μέρει διδόντες νοῦν γὰρ αὐτὸν	φήσομεν	καὶ ὅπῃ διοίσει τοῦ ἐπάνω
[5, 3, 12]	ἑνὸς τοῦ νοῦ ἁπλοῦ ὄντος	φήσουσι	τὰς ἐνεργείας προελθεῖν· ἤδη μέν
[5, 3, 3]	Ἆρα αὐτοὺς ἐκεῖνο γινομένους, καὶ	φθεγγομένους	ὡς ἐκεῖνος; Ἢ κατ´ ἐκεῖνον·
[5, 3, 9]	καὶ τὰς ἄλλας τὰς τοιαύτας	φλυαρίας,	ὡς πρὸς τὸ θνητὸν νευούσας
[5, 3, 1]	ὄν, ἀλλὰ μηδὲ νοῦ τῇ	φύσει	διδόναι παντάπασιν ἄτοπον, εἰ τῶν
[5, 3, 6]	ἕως ἦμεν ἄνω ἐν νοῦ	φύσει,	ἠρκούμεθα καὶ ἐνοοῦμεν καὶ εἰς
[5, 3, 8]	οὐ ταῦτα· ἀόρατα γὰρ τῇ	φύσει	καὶ ταῦτα, καὶ ἔτι μᾶλλον
[5, 3, 12]	γινώσκειν· ἀλλ´ ἔστιν ἐν δευτέρᾳ	φύσει	τὸ γινώσκειν. Ἓν γάρ τι
[5, 3, 6]	ὅστις καὶ ἐκ τῆς ἑαυτοῦ	φύσεως	καὶ ἐπιστρέφων εἰς αὑτόν. Τὰ
[5, 3, 8]	καὶ ἐναργέστερον ἐγγὺς ἂν γένοιο	φύσεως	νοῦ καὶ νοητοῦ. Καὶ γὰρ
[5, 3, 12]	θησόμεθα καὶ πᾶσαν τὴν νοητὴν	φύσιν,	αὐτὸν δὲ ἐπ´ ἄκρῳ τῷ
[5, 3, 1]	καὶ τὴν ἄλλην τοῦ σώματος	φύσιν,	οὐκ ἂν ἔχοι τὸ ὡς
[5, 3, 4]	γινώσκοντα τῆς διανοίας τῆς ψυχικῆς	φύσιν,	τὸν δὲ ὑπεράνω τούτου, τὸν
[5, 3, 8]	ἔτι μᾶλλον ἐκεῖνα. Καὶ ἔστι	φύσις	ἡ αὐτὴ ἐκείνων καὶ τῶν
[5, 3, 8]	οὐ δι´ ἄλλου. Φῶς ἄρα	φῶς	ἄλλο ὁρᾷ· αὐτὸ ἄρα αὑτὸ
[5, 3, 8]	φῶς ὁρᾷ, οὐ δι´ ἄλλου.	Φῶς	ἄρα φῶς ἄλλο ὁρᾷ· αὐτὸ
[5, 3, 8]	ζωὴ καὶ ἐνέργεια τὸ πρῶτον	φῶς	ἑαυτῷ λάμπον πρώτως καὶ πρὸς
[5, 3, 9]	εἰκόνα ἔφαμεν νοῦ σῴζουσάν τι	φῶς	ἐκείνου, οἷον ἡλίου μετὰ τὴν
[5, 3, 9]	Ὅθεν τὸ μὲν τοῦ ἡλίου	φῶς	ἐν ἀέρι, αὐτὴ δὲ ἡ
[5, 3, 8]	διὸ οὐδὲ βλέπει, ἅτε δὴ	φῶς	ἱκανὸν οὐκ ἔχον, κἂν βλέπῃ
[5, 3, 17]	πιστεύειν, ὅταν ἡ ψυχὴ ἐξαίφνης	φῶς	λάβῃ· τοῦτο γάρ {τοῦτο τὸ
[5, 3, 12]	ῥυεῖσαν ἐνέργειαν ὡς ἀπὸ ἡλίου	φῶς	νοῦν θησόμεθα καὶ πᾶσαν τὴν
[5, 3, 8]	ἔξω. Ἄλλῳ οὖν φωτὶ ἄλλο	φῶς	ὁρᾷ, οὐ δι´ ἄλλου. Φῶς
[5, 3, 8]	οὖσα, μᾶλλον δὲ ἑνωθεῖσα φωτί,	φῶς	ὁρᾷ· χρώματα γὰρ ὁρᾷ· ἐκεῖ
[5, 3, 9]	λάμπον. Ἡλίου μὲν οὖν τὸ	φῶς	οὐκ ἄν τις συγχωρήσειεν ἐφ´
[5, 3, 8]	Ἐπεὶ καὶ ἐνταῦθα ἡ ὄψις	φῶς	οὖσα, μᾶλλον δὲ ἑνωθεῖσα φωτί,
[5, 3, 17]	λάβῃ· τοῦτο γάρ {τοῦτο τὸ	φῶς}	παρ´ αὐτοῦ καὶ αὐτός· καὶ
[5, 3, 12]	αὐτοῦ τὸ ἐκφανέν ἢ ἄλλο	φῶς	πρὸ φωτὸς ποιήσομεν ἐπιλάμπειν δὲ
[5, 3, 9]	Ἡ δὲ ψυχὴ ἐκ νοῦ	φῶς	τι περὶ αὐτὸν γενομένη ἐξήρτηταί
[5, 3, 8]	ἄρα αὑτὸ ὁρᾷ. Τὸ δὲ	φῶς	τοῦτο ἐν ψυχῇ μὲν ἐλλάμψαν
[5, 3, 8]	αἰσθάνεται· ὁ δ´ ἐκεῖνο τὸ	φῶς	τῶν ἀληθῶν λαβὼν οἷον βλέπει
[5, 3, 17]	αὐτῷ αὐτὸ θεάσασθαι, οὐκ ἄλλου	φωτί,	ἀλλ´ αὐτό, δι´ οὗ καὶ
[5, 3, 8]	ὅτι μηδὲ ἔξω. Ἄλλῳ οὖν	φωτὶ	ἄλλο φῶς ὁρᾷ, οὐ δι´
[5, 3, 8]	ἐστὶν ὡμοίωσεν ἑαυτῷ τῷ ἄνω	φωτί.	Οἷον οὖν ἐστι τὸ ἴχνος
[5, 3, 8]	φῶς οὖσα, μᾶλλον δὲ ἑνωθεῖσα	φωτί,	φῶς ὁρᾷ· χρώματα γὰρ ὁρᾷ·
[5, 3, 17]	εἰς οἶκον καλοῦντός τινος ἐλθὼν	φωτίσῃ·	ἢ μηδ´ ἐλθὼν οὐκ ἐφώτισεν.
[5, 3, 17]	καὶ ψυχὴ ἀφώτιστος ἄθεος ἐκείνου·	φωτισθεῖσα	δὲ ἔχει, ὃ ἐζήτει, καὶ
[5, 3, 17]	θεάσασθαι· οὐδὲ γὰρ ἥλιον διὰ	φωτὸς	ἄλλου. Πῶς ἂν οὖν τοῦτο
[5, 3, 17]	τὸ τέλος τἀληθινὸν ψυχῇ, ἐφάψασθαι	φωτὸς	ἐκείνου καὶ αὐτῷ αὐτὸ θεάσασθαι,
[5, 3, 8]	τὸ ἴχνος τὸ ἐγγενόμενον τοῦ	φωτὸς	ἐν ψυχῇ, τοιοῦτον καὶ ἔτι
[5, 3, 12]	ἐκφανέν ἢ ἄλλο φῶς πρὸ	φωτὸς	ποιήσομεν ἐπιλάμπειν δὲ ἀεὶ μένοντα
[5, 3, 15]	δὲ ἔστιν εἰπεῖν οἷον ἐκ	φωτὸς	τὴν ἐξ αὐτοῦ περίλαμψιν πῶς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010