Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 7]	γνώσεται, καὶ ἃ ἔδωκε, καὶ	ἃ	δύναται ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ μαθὼν
[5, 3, 7]	ἑαυτὸν γνώσεται ἐκεῖθεν γενόμενος καὶ	ἃ	δύναται κομισάμενος· εἰ δὲ ἀδυνατήσει
[5, 3, 7]	ἔχει παρ´ ἐκείνου γνώσεται, καὶ	ἃ	ἔδωκε, καὶ ἃ δύναται ἐκεῖνος.
[5, 3, 4]	νόησιν, ἵνα τις ἐκεῖ παρακαταθοῖτο	ἃ	εἶδε. Τὸ δὴ διανοητικὸν ὅτι
[5, 3, 8]	Ἀλλ´ ἡ μὲν οὐχ ὁρᾷ	ἃ	ἔχει· οὐδὲ γὰρ αὐτὴ ἐγέννησεν,
[5, 3, 3]	καὶ ἐξελίττοι τὴν μορφήν, μερίζει	ἃ	ἡ φαντασία ἔδωκεν· εἰ δέ,
[5, 3, 4]	ἔξω λαμβάνει, καὶ ὅτι κρίνει	ἃ	κρίνει, καὶ ὅτι τοῖς ἐν
[5, 3, 6]	λέγει. Καὶ εἰ αὐτὸ εἴη	ἃ	λέγει, γινώσκοι ἂν ἑαυτὸ οὕτω.
[5, 3, 6]	ὅσα ὁρᾷ γινώσκει καὶ οἶδεν	ἃ	λέγει. Καὶ εἰ αὐτὸ εἴη
[5, 3, 1]	δὲ ὢν οὐ γνώσεται, ἀλλ´	ἃ	μὲν αὐτοῦ γνώσεται ὅτι γιγνώσκει,
[5, 3, 10]	αὐτὸν δέοι, δεῖ πρότερον λέγειν	ἃ	μὴ ἔστιν· ὥστε καὶ οὕτως
[5, 3, 15]	τῷ ποιεῖν. Πῶς οὖν ποιεῖ	ἃ	μὴ ἔχει; Οὐ γὰρ ὡς
[5, 3, 15]	ἢ τῷ μὴ ἔχειν. Ἀλλ´	ἃ	μὴ ἔχει, πῶς παρέσχεν; Ἀλλ´
[5, 3, 16]	λόγου λόγος; Καὶ πῶς τὸ	ἀγαθοειδὲς	ἐξ ἀγαθοῦ; Τί γὰρ ἔχον
[5, 3, 16]	ἀγαθοῦ; Τί γὰρ ἔχον ἑαυτοῦ	ἀγαθοειδὲς	λέγεται; Ἆρ´ ἔχον τὸ κατὰ
[5, 3, 3]	πῶς ἔχει παρ´ αὐτῇ; Ἢ	ἀγαθοειδής	ἐστι, καὶ ἐπερρώσθη δὲ εἰς
[5, 3, 16]	οὗ μὴ ἐξίστασθαι δεήσει, ὅτι	ἀγαθόν·	εἰ δὲ μή, βέλτιον ἀποστῆναι.
[5, 3, 16]	Ἔχει οὖν ἐν ἑαυτῷ τὸ	ἀγαθὸν	ἢ τοιοῦτον ὄν, ὃ δὴ
[5, 3, 16]	τούτοις. Ἀλλ´ εἰ τοῦτο τὸ	ἀγαθόν,	οὐδὲν ἂν εἴη ἐπέκεινα τούτων.
[5, 3, 3]	τοῦ ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῇ. Τὸ	ἀγαθὸν	πῶς ἔχει παρ´ αὐτῇ; Ἢ
[5, 3, 16]	Καὶ τί ταῦτα πρὸς τὸ	ἀγαθόν;	Τὸ γὰρ ὡσαύτως ζητοῦμεν ὂν
[5, 3, 3]	φαντασία ἔδωκεν· εἰ δέ, εἰ	ἀγαθός,	λέγοι, ἐξ ὧν μὲν ἔγνω
[5, 3, 3]	ἂν ἔχοι κανόνα ἔχουσα τοῦ	ἀγαθοῦ	παρ´ αὐτῇ. Τὸ ἀγαθὸν πῶς
[5, 3, 16]	Καὶ πῶς τὸ ἀγαθοειδὲς ἐξ	ἀγαθοῦ;	Τί γὰρ ἔχον ἑαυτοῦ ἀγαθοειδὲς
[5, 3, 16]	γὰρ ὡσαύτως ζητοῦμεν ὂν τῶν	ἀγαθῶν.	Ἢ πρότερον ἐκεῖνο, οὗ μὴ
[5, 3, 8]	καὶ σκίδνασθαι οὐκ εἴασεν, ἀλλ´	ἀγαπᾶν	ἐποίησε τὴν ἐν αὐτῷ ἀγλαΐαν·
[5, 3, 16]	Ἀλλὰ πάντων ἤδη παρόντων τούτῳ	ἀγαπητὸν	τὸ ζῆν καὶ δὴ οὕτω
[5, 3, 16]	ἐπὶ τούτου ἑκουσίως; Εἰ οὖν	ἀγαπητὸν	τούτῳ τὸ ζῆν, δῆλον ὅτι
[5, 3, 3]	ἄνω βλέποντας. Αἴσθησις δὲ ἡμῖν	ἄγγελος,	βασιλεὺς δὲ πρὸς ἡμᾶς> ἐκεῖνος.
[5, 3, 12]	ἵνα τι ἄλλο ὑποστῇ, ἡσυχίαν	ἄγειν	ἐφ´ ἑαυτοῦ πανταχοῦ ἐκεῖνο· εἰ
[5, 3, 17]	μηδὲν μήτε δύνασθαι μήτε σχολὴν	ἄγειν	λέγειν, ὕστερον δὲ περὶ αὐτοῦ
[5, 3, 8]	ἀγαπᾶν ἐποίησε τὴν ἐν αὐτῷ	ἀγλαΐαν·	οὐ μὴν οὐδὲ αἰσθητικήν, αὕτη
[5, 3, 7]	ἔστιν ἡσυχία τοῦ νοῦ σχολὴν	ἄγουσα	ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐνέργεια· ἐπεὶ
[5, 3, 15]	ἕως ζωῆς μετέχει, ἓν πολλά·	ἀδυνατεῖ	γὰρ δεῖξαι αὐτὸ ἓν πάντα.
[5, 3, 9]	ὢν ταῦτα. Εἰ δέ τις	ἀδυνατεῖ	{τὴν πρώτην} τὴν τοιαύτην ψυχὴν
[5, 3, 7]	ἃ δύναται κομισάμενος· εἰ δὲ	ἀδυνατήσει	ἰδεῖν σαφῶς ἐκεῖνον, ἐπειδὴ τὸ
[5, 3, 9]	συλλογιζόμενος περὶ αὑτοῦ· πάρεστι γὰρ	ἀεὶ	αὑτῷ, ἡμεῖς δέ, ὅταν εἰς
[5, 3, 3]	μὲν αἰεὶ ἡμέτερον δοκεῖ συγκεχωρημένον	ἀεὶ	γὰρ αἰσθανόμεθα νοῦς δὲ ἀμφισβητεῖται,
[5, 3, 11]	ἐκείνῳ, λαβὼν δὲ ἐγένετο νοῦς,	ἀεὶ	δὲ ἐνδιάμενος καὶ γενόμενος καὶ
[5, 3, 10]	ἐν τῷ αὐτῷ ἄμφω, καὶ	ἀεὶ	ἐν ἑτερότητι τὴν νόησιν εἶναι
[5, 3, 3]	καὶ οὐ προσχρώμεθα διανοίᾳ δὲ	ἀεί	καὶ ἡμέτερον μὲν χρωμένων, οὐ
[5, 3, 3]	ἀμφισβητεῖται, καὶ ὅτι μὴ αὐτῷ	ἀεὶ	καὶ ὅτι χωριστός· χωριστὸς δὲ
[5, 3, 12]	τίθενται. Εἶτα τὰς ἐνεργείας μενούσας	ἀεὶ	καὶ ὑποστάσεις θήσονται· ὑποστάσεις δὲ
[5, 3, 11]	θέλων ὡς ἁπλῷ ἔξεισιν ἄλλο	ἀεὶ	λαμβάνων ἐν αὐτῷ πληθυνόμενον· ὥστε
[5, 3, 12]	πρὸ φωτὸς ποιήσομεν ἐπιλάμπειν δὲ	ἀεὶ	μένοντα ἐπὶ τοῦ νοητοῦ. Οὐδὲ
[5, 3, 9]	μεῖναν, ἄλλο δὲ ἐξ ἄλλου	ἀεὶ	προϊὸν τοῦ πρὸ αὐτοῦ, ἕως
[5, 3, 9]	μὲν τοῦ ἡλίου φῶς ἐν	ἀέρι,	αὐτὴ δὲ ἡ ψυχὴ ἡ
[5, 3, 17]	Οὕτω τοι καὶ ψυχὴ ἀφώτιστος	ἄθεος	ἐκείνου· φωτισθεῖσα δὲ ἔχει, ὃ
[5, 3, 12]	γὰρ αὐτό, ἄλλο αἱ ἐνέργειαι	αἱ	ἀπ´ αὐτοῦ, ὅτι μὴ αὐτοῦ
[5, 3, 12]	παραχωρῆσαν· ἄλλο γὰρ αὐτό, ἄλλο	αἱ	ἐνέργειαι αἱ ἀπ´ αὐτοῦ, ὅτι
[5, 3, 12]	τὸ πλῆθος. Ἀλλ´ εἰ μὲν	αἱ	ἐνέργειαι αὐτοῦ μὴ οὐσίαι, ἀλλ´
[5, 3, 12]	γὰρ πλῆθος οὐ συνθέσεις, ἀλλ´	αἱ	ἐνέργειαι αὐτοῦ τὸ πλῆθος. Ἀλλ´
[5, 3, 12]	ἔσται· εἰ δ´ αὐταί εἰσιν	αἱ	πρῶται ἐνέργειαι, τὸ δεύτερον ποιήσασαι
[5, 3, 3]	τοῦ νοῦ. Ἀλλ´ αἴσθησις μὲν	αἰεὶ	ἡμέτερον δοκεῖ συγκεχωρημένον ἀεὶ γὰρ
[5, 3, 17]	οὖν χρὴ αὐτὴν ἤδη γεννῆσαι	ἀίξασαν	πρὸς αὐτὸ πληρωθεῖσαν ὠδίνων. Οὐ
[5, 3, 4]	ἢ καὶ δυνηθέντες ἰδεῖν καὶ	αἰσθάνεσθαι	παρόντος. Καὶ γινώσκομεν δὲ αὑτοὺς
[5, 3, 8]	ἔξω βλέπει καὶ οὐ μᾶλλον	αἰσθάνεται·	ὁ δ´ ἐκεῖνο τὸ φῶς
[5, 3, 2]	τῷ σώματι παθημάτων ὑφ´ ἑαυτοῦ	αἰσθάνεται.	Τὸ δ´ ἐν αὐτῇ λογιζόμενον
[5, 3, 3]	λογιστικῷ πρώτῳ δεχομένῳ. Καὶ γὰρ	αἰσθανόμεθα	δι´ αἰσθήσεως καὶ ἡμεῖς οὐχ
[5, 3, 3]	ἡμέτερον δοκεῖ συγκεχωρημένον ἀεὶ γὰρ	αἰσθανόμεθα	νοῦς δὲ ἀμφισβητεῖται, καὶ ὅτι
[5, 3, 3]	αἰσθήσεως καὶ ἡμεῖς οὐχ οἱ	αἰσθανόμενοι·	ἆρ´ οὖν καὶ διανοούμεθα οὕτως
[5, 3, 1]	νοεῖ, ὥσπερ ἂν εἰ τῇ	αἰσθήσει	καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν τὴν μορφὴν καὶ
[5, 3, 3]	καὶ βελτίονος, χείρονος μὲν τῆς	αἰσθήσεως,	βελτίονος δὲ τοῦ νοῦ. Ἀλλ´
[5, 3, 3]	ὧν μὲν ἔγνω διὰ τῆς	αἰσθήσεως	εἴρηκεν, ὃ δὲ εἴρηκεν ἐπ´
[5, 3, 3]	δεχομένῳ. Καὶ γὰρ αἰσθανόμεθα δι´	αἰσθήσεως	καὶ ἡμεῖς οὐχ οἱ αἰσθανόμενοι·
[5, 3, 3]	οὕτως, ὡς τὰ ἐκ τῆς	αἰσθήσεως	κάτωθεν, τοῦτο ὄντες τὸ κύριον
[5, 3, 14]	κρείττων λόγου καὶ νοῦ καὶ	αἰσθήσεως,	παρασχὼν ταῦτα, οὐκ αὐτὸς ὢν
[5, 3, 2]	λογιζόμενον παρὰ τῶν ἐκ τῆς	αἰσθήσεως	φαντασμάτων παρακειμένων τὴν ἐπίκρισιν ποιούμενον
[5, 3, 9]	πλάττουσαν τοῦτο ψυχὴν καὶ τὴν	αἴσθησιν	δὲ εὖ μάλα, ἐπιθυμίας δὲ
[5, 3, 9]	αἴσθησιν ἐμπλατύτερα τὰ εἴδη κομιζομένην,	αἴσθησιν	δὲ καὶ ἐφ´ ἑαυτῆς μεθ´
[5, 3, 9]	ἀναβαινέτω. Εἰ δὲ μηδὲ τοῦτο,	αἴσθησιν	ἐμπλατύτερα τὰ εἴδη κομιζομένην, αἴσθησιν
[5, 3, 14]	κεκίνηνται καὶ λέγουσιν, ἐκ τούτων	αἴσθησίν	τινα τοῦ κινήσαντος λαμβάνουσιν ἑτέρων
[5, 3, 3]	καὶ ἐπερρώσθη δὲ εἰς τὴν	αἴσθησιν	τοῦ τοιούτου ἐπιλάμποντος αὐτῇ νοῦ·
[5, 3, 1]	γὰρ τῶν μὲν ἔξω ἡ	αἴσθησις,	ἀλλ´ οὐ νοῦς ἀντιλήψεται, καί,
[5, 3, 3]	αὐτὸν εἰς τὸ ἄνω βλέποντας.	Αἴσθησις	δὲ ἡμῖν ἄγγελος, βασιλεὺς δὲ
[5, 3, 3]	πρῶτον ζητητέον. ~Ἡ μὲν γὰρ	αἴσθησις	εἶδεν ἄνθρωπον καὶ ἔδωκε τὸν
[5, 3, 13]	καὶ ἡ συναίσθησις πολλοῦ τινος	αἴσθησίς	ἐστι· καὶ μαρτυρεῖ καὶ τοὔνομα.
[5, 3, 3]	βελτίονος δὲ τοῦ νοῦ. Ἀλλ´	αἴσθησις	μὲν αἰεὶ ἡμέτερον δοκεῖ συγκεχωρημένον
[5, 3, 8]	αὐτῷ ἀγλαΐαν· οὐ μὴν οὐδὲ	αἰσθητικήν,	αὕτη γὰρ ἔξω βλέπει καὶ
[5, 3, 2]	καὶ ὅπως. Τὸ μὲν οὖν	αἰσθητικὸν	αὐτῆς αὐτόθεν ἂν φαῖμεν τοῦ
[5, 3, 3]	δὲ ἄλλα ψυχὴ ἀπὸ τοῦ	αἰσθητικοῦ	ἀρξάμενα; Ἢ ὅτι ψυχὴν δεῖ
[5, 3, 16]	αὐτά. Κόσμον τοίνυν τὸ ποιῆσαν	αἰσθητὸν	οὐκ ἂν εἴη κόσμος αἰσθητὸς
[5, 3, 16]	αἰσθητὸν οὐκ ἂν εἴη κόσμος	αἰσθητὸς	αὐτό, ἀλλὰ νοῦς καὶ κόσμος
[5, 3, 2]	μηδεμία, ἤδη τοῦτο νοῦς ὁ	ἄκρατος.	Τοῦτο τοίνυν τὸ διανοητικὸν τῆς
[5, 3, 8]	διὰ τῆς ἐκείνῳ πρὸς τὸ	ἀκριβέστερον	ὡμοιωμένης, ὅσον ψυχῆς μέρος εἰς
[5, 3, 12]	νοητὴν φύσιν, αὐτὸν δὲ ἐπ´	ἄκρῳ	τῷ νοητῷ ἑστηκότα βασιλεύειν ἐπ´
[5, 3, 5]	γάρ, εἰ μὴ ταὐτόν, οὐκ	ἀλήθεια	ἔσται· τύπον γὰρ ἕξει ὁ
[5, 3, 13]	τὶ» ~Διὸ καὶ ἄρρητον τῇ	ἀληθείᾳ·	ὅ τι γὰρ ἂν εἴπῃς,
[5, 3, 5]	τῶν ὄντων, ὅπερ οὐκ ἔστιν	ἀλήθεια.	Τὴν ἄρα ἀλήθειαν οὐχ ἑτέρου
[5, 3, 5]	οὐκ ἔστιν ἀλήθεια. Τὴν ἄρα	ἀλήθειαν	οὐχ ἑτέρου εἶναι δεῖ, ἀλλ´
[5, 3, 6]	ἢ νῷ καθαρῷ θεᾶσθαι τὸ	ἀληθές.	Καὶ γὰρ καὶ ἕως ἦμεν
[5, 3, 13]	νοῦ» ἐν τοῖς πᾶσι μόνον	ἀληθὲς	οὐκ ὄνομα ὂν αὐτοῦ ἀλλ´
[5, 3, 6]	ἦν ὁ αὐτὸς τοῖς νοουμένοις	ἀληθέσι	καὶ ὄντως οὖσι καὶ πρώτοις,
[5, 3, 17]	ἄλλη; Ἐπιθέουσα γὰρ πᾶσι τοῖς	ἀληθέσι	καὶ ὧν μετέχομεν ἀληθῶν ὅμως
[5, 3, 5]	καὶ οὐσιώδης νόησις· καὶ γὰρ	ἀληθεστάτη·	νόησις δὴ τοιαύτη καὶ πρώτη
[5, 3, 13]	λίθον λέγει τὸ ὄν, ὅταν	ἀληθεύῃ,	ἀλλ´ εἴρηκε μιᾷ ῥήσει πολλά.
[5, 3, 8]	νοῦ ζωῆς· ἐκεῖ γὰρ τὰ	ἀληθῆ.	Ἡ δὲ ἐν τῷ νῷ
[5, 3, 6]	Μεταθέτω τοίνυν καὶ ἐπὶ τὸν	ἀληθῆ	νοῦν τὴν εἰκόνα, ὃς ἦν
[5, 3, 8]	ἦλθε, τὸ ἐναργὲς καὶ τὸ	ἀληθινὸν	καὶ τὸ πρώτως, ὅθεν καὶ
[5, 3, 8]	δ´ ἐκεῖνο τὸ φῶς τῶν	ἀληθῶν	λαβὼν οἷον βλέπει μᾶλλον τὰ
[5, 3, 17]	τοῖς ἀληθέσι καὶ ὧν μετέχομεν	ἀληθῶν	ὅμως ἐκφεύγει, εἴ τις βούλοιτο
[5, 3, 15]	ἀρχὴ γὰρ ἓν ὄντως καὶ	ἀληθῶς	ἕν· τὸ δὲ μετὰ τὴν
[5, 3, 1]	οὐκ ἂν ἔχοι τὸ ὡς	ἀληθῶς	νοεῖν αὑτό· οὐ γὰρ τὸ
[5, 3, 8]	λάμπον ὁμοῦ καὶ λαμπόμενον, τὸ	ἀληθῶς	νοητόν, καὶ νοοῦν καὶ νοούμενον,
[5, 3, 1]	τίς δὲ ὢν οὐ γνώσεται,	ἀλλ´	ἃ μὲν αὐτοῦ γνώσεται ὅτι
[5, 3, 15]	ἔχειν ἢ τῷ μὴ ἔχειν.	Ἀλλ´	ἃ μὴ ἔχει, πῶς παρέσχεν;
[5, 3, 8]	ψυχήν, καὶ σκίδνασθαι οὐκ εἴασεν,	ἀλλ´	ἀγαπᾶν ἐποίησε τὴν ἐν αὐτῷ
[5, 3, 12]	Τὸ γὰρ πλῆθος οὐ συνθέσεις,	ἀλλ´	αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ τὸ πλῆθος.
[5, 3, 3]	αἰσθήσεως, βελτίονος δὲ τοῦ νοῦ.	Ἀλλ´	αἴσθησις μὲν αἰεὶ ἡμέτερον δοκεῖ
[5, 3, 1]	τὸ ζητούμενον τὸ αὐτὸ ἑαυτό,	ἀλλ´	ἄλλο ἄλλο. Δεῖ τοίνυν θέσθαι
[5, 3, 16]	αὐτὸ πολύ, οὐκ ἀρχὴ τοῦτο,	ἀλλ´	ἄλλο πρὸ τούτου. Συστῆναι οὖν
[5, 3, 15]	εἴρηται, ὅτι πλῆθος οὕτως ἔσται.	Ἀλλ´	ἄρα οὕτως εἶχεν ὡς μὴ
[5, 3, 4]	ζητεῖ, ἀλλ´ ἔχει πάντως δήπου;	Ἀλλ´	ἆρα τί ἐστιν αὐτὸ {ὃ}
[5, 3, 17]	πάντη ἁπλῷ διέξοδος τίς ἐστιν;	Ἀλλ´	ἀρκεῖ κἂν νοερῶς ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον
[5, 3, 9]	δεῖται ἄλλης ζωῆς ἢ ἄλλων,	ἀλλ´	ἃς παρέχει ἄλλοις παρέχει, οὐχ
[5, 3, 17]	αὐτὸ θεάσασθαι, οὐκ ἄλλου φωτί,	ἀλλ´	αὐτό, δι´ οὗ καὶ ὁρᾷ.
[5, 3, 13]	ἐὰν ἐθελήσῃς λαβεῖν, οὐ νοήσεις·	ἀλλ´	αὐτὸ τὸ εἶναι ἐν αὐτῷ
[5, 3, 9]	πρῶτα, μᾶλλον δὲ οὐκ ἔχων,	ἀλλ´	αὐτὸς ὢν ταῦτα. Εἰ δέ
[5, 3, 3]	φησιν; Ἢ οὔπω οὐδὲν ἐρεῖ,	ἀλλ´	ἔγνω μόνον καὶ ἔστη· εἰ
[5, 3, 5]	δὲ ὁ αὐτὸς τοῖς οὖσιν.	Ἀλλ´	εἰ ἡ νόησις καὶ τὸ
[5, 3, 5]	ὁ νοῦς δῆλος ἑαυτὸν νοῶν.	Ἀλλ´	εἰ ἡ νόησις καὶ τὸ
[5, 3, 5]	ἵνα τέλεον αὐτὸν ᾖ νενοηκώς.	Ἀλλ´	εἰ καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ὁμοῦ
[5, 3, 12]	αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ τὸ πλῆθος.	Ἀλλ´	εἰ μὲν αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ
[5, 3, 15]	ἃ μὴ ἔχει, πῶς παρέσχεν;	Ἀλλ´	εἰ μὲν ἔχων, οὐχ ἁπλοῦς·
[5, 3, 17]	εἶναι καὶ ὁμοῦ τὰ πάντα;	Ἀλλ´	εἰ ποιεῖ ἕκαστον εἶναι καὶ
[5, 3, 7]	τὸν θεὸν θεωρεῖ, εἴποιμεν ἄν.	Ἀλλ´	εἰ τὸν θεὸν γινώσκειν αὐτόν
[5, 3, 16]	ἢ ἄλλο τι συμβεβηκὸς τούτοις.	Ἀλλ´	εἰ τοῦτο τὸ ἀγαθόν, οὐδὲν
[5, 3, 3]	καὶ τὰ ἐν αὐτῷ σκοπεῖσθαι.	Ἀλλ´	εἴ τις φήσει τί οὖν
[5, 3, 13]	λέγει τὸ ὄν, ὅταν ἀληθεύῃ,	ἀλλ´	εἴρηκε μιᾷ ῥήσει πολλά. Τὸ
[5, 3, 15]	Ἢ τῷ πρότερον ἔχειν αὐτά.	Ἀλλ´	εἴρηται, ὅτι πλῆθος οὕτως ἔσται.
[5, 3, 12]	αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ μὴ οὐσίαι,	ἀλλ´	ἐκ δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν ἔρχεται,
[5, 3, 12]	τὴν σύνθεσιν κατὰ τύχην ἰόν.	Ἀλλ´	ἐξ ἑνὸς τοῦ νοῦ ἁπλοῦ
[5, 3, 11]	γὰρ ἀφ´ οὗ οὐκ ἐνυπάρχει,	ἀλλ´	ἐξ ὧν· ἀφ´ οὗ δὲ
[5, 3, 12]	γὰρ παντὸς τὸ ἓν πρῶτον.	Ἀλλ´	ἐπ´ ἀριθμοῦ μὲν οὕτως φασί·
[5, 3, 17]	ἐκεῖνο αὐτὸ οὐκ ὂν οὐσία,	ἀλλ´	ἐπέκεινα ταύτης> καὶ ἐπέκεινα αὐταρκείας.
[5, 3, 11]	ἓν μὲν οὖν αὐτὸ ἐκεῖνο,	ἀλλ´	ἐπιβάλλειν θέλων ὡς ἁπλῷ ἔξεισιν
[5, 3, 8]	ἔχει· οὐδὲ γὰρ αὐτὴ ἐγέννησεν,	ἀλλ´	ἔστι καὶ αὕτη εἴδωλον καὶ
[5, 3, 12]	οὐδενός, οὕτως οὐδὲ τοῦ γινώσκειν·	ἀλλ´	ἔστιν ἐν δευτέρᾳ φύσει τὸ
[5, 3, 7]	ἡσυχία οὐ νοῦ ἐστιν ἔκστασις,	ἀλλ´	ἔστιν ἡσυχία τοῦ νοῦ σχολὴν
[5, 3, 11]	οὗ δὲ ἕκαστον, οὐχ ἕκαστον,	ἀλλ´	ἕτερον ἁπάντων. Οὐ τοίνυν ἕν
[5, 3, 3]	νοῦν καθαρὸν εἶναι; Οὐδέν, φήσομεν·	ἀλλ´	ἔτι δεῖ λέγειν ψυχῆς τοῦτο;
[5, 3, 4]	βέλτιον αὐτοῦ, ὃ οὐ ζητεῖ,	ἀλλ´	ἔχει πάντως δήπου; Ἀλλ´ ἆρα
[5, 3, 8]	καὶ ἡ ἔχουσα ψυχὴ ταῦτα.	Ἀλλ´	ἡ μὲν οὐχ ὁρᾷ ἃ
[5, 3, 3]	δὲ τῷ μὴ προσνεύειν αὐτόν,	ἀλλ´	ἡμᾶς μᾶλλον πρὸς αὐτὸν εἰς
[5, 3, 5]	ἐκ τοῦ μερίσαι αὑτὸν ἔχει,	ἀλλ´	ἦν πρὶν μερίσαι ἑαυτὸν καὶ
[5, 3, 5]	ἀλήθειαν οὐχ ἑτέρου εἶναι δεῖ,	ἀλλ´	ὃ λέγει, τοῦτο καὶ εἶναι.
[5, 3, 15]	πῶς ἐκ τοῦ πάντη ἑνός·	ἀλλ´	ὅμως δὲ ἔστιν εἰπεῖν οἷον
[5, 3, 8]	Ἀλλ´ οὖν τούτων ἐκεῖ οὐδέν,	ἀλλ´	ὅρασις καὶ τὸ ὁρατὸν αὐτῇ
[5, 3, 12]	οὐδ´ αὖ οἷον τυφλὸν εἶναι,	ἀλλ´	ὁρῶν καὶ γινῶσκον ἑαυτὸ καὶ
[5, 3, 13]	αὐτοῖς σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν περὶ αὐτοῦ.	Ἀλλ´	ὅταν ἀπορῶμεν ἀναίσθητον οὖν ἑαυτοῦ
[5, 3, 13]	ἀληθὲς οὐκ ὄνομα ὂν αὐτοῦ	ἀλλ´	ὅτι οὔτε τι τῶν πάντων
[5, 3, 15]	αὐτὸ ἕν, οὐ κατ´ ἄλλου,	ἀλλ´	ὅτι τοῦτο, παρ´ οὗ πως
[5, 3, 5]	ἑαυτόν· ὃν γὰρ εἶδε, θεωρούμενον,	ἀλλ´	οὐ θεωροῦντα εἶδε· καὶ οὕτως
[5, 3, 5]	Ἢ γνοὺς ἑαυτὸν οὕτω θεωρούμενον,	ἀλλ´	οὐ θεωροῦντα, νοήσει· ὥστε οὐ
[5, 3, 1]	τῶν μὲν ἔξω ἡ αἴσθησις,	ἀλλ´	οὐ νοῦς ἀντιλήψεται, καί, εἰ
[5, 3, 3]	ἔτι δεῖ λέγειν ψυχῆς τοῦτο;	Ἀλλ´	οὐ ψυχῆς μὲν φήσομεν, ἡμέτερον
[5, 3, 8]	ἄλλο καὶ οὐχ αὑτὸ βλέπει.	Ἀλλ´	οὖν τούτων ἐκεῖ οὐδέν, ἀλλ´
[5, 3, 15]	λέγεται, ὅτι δέχεται· πάσχει γάρ·	ἀλλ´	οὗτος ἀντιτεταγμένως τῷ ποιεῖν. Πῶς
[5, 3, 5]	ἑαυτοῦ ἄλλο μέρος αὐτοῦ καθορᾷ;	Ἀλλ´	οὕτω τὸ μὲν ἔσται ὁρῶν,
[5, 3, 14]	γνώσει, καὶ παντελῶς οὐκ ἔχομεν;	Ἀλλ´	οὕτως ἔχομεν, ὥστε περὶ αὐτοῦ
[5, 3, 5]	εἶδε· καὶ οὕτως ἔσται ἄλλον,	ἀλλ´	οὐχ ἑαυτὸν ἑωρακώς. Ἢ προσθήσει
[5, 3, 13]	αὐτοῦ> ὅτι μηδὲν κατ´ αὐτοῦ·	ἀλλ´	ὡς ἐνδέχεται, ἡμῖν αὐτοῖς σημαίνειν
[5, 3, 11]	ἐπ´ αὐτὸ οὐχ ὡς νοῦς,	ἀλλ´	ὡς ὄψις οὔπω ἰδοῦσα, ἐξῆλθε
[5, 3, 14]	οὐ κωλυόμεθα, κἂν μὴ λέγωμεν.	Ἀλλ´	ὥσπερ οἱ ἐνθουσιῶντες καὶ κάτοχοι
[5, 3, 15]	ἤδη οὐ μετουσίᾳ ἑνὸς ἕν,	ἀλλὰ	αὐτὸ ἕν, οὐ κατ´ ἄλλου,
[5, 3, 17]	ἐπ´ ἄλλο, ἀλλὰ στήσεται αὐτοῦ.	Ἀλλὰ	δεῖ ἀναβῆναι διά γε ἄλλα
[5, 3, 12]	τι, πρὸς ὃ ἡ ἔκτασις.	Ἀλλὰ	δῆλον, ὅτι, εἴ τι ὑπέστη
[5, 3, 8]	ἐκεῖ δὲ οὐ δι´ ἑτέρου,	ἀλλὰ	δι´ αὑτῆς, ὅτι μηδὲ ἔξω.
[5, 3, 3]	δὲ πάντα λογιζομένης δυνάμεως ἔργα.	Ἀλλὰ	διὰ τί οὐ τούτῳ τῷ
[5, 3, 11]	ἐπέκεινα νοῦ, ἀλλὰ νοῦς ἔσται·	ἀλλὰ	εἰ νοῦς ἔσται, καὶ αὐτὸ
[5, 3, 7]	τὸ εἶναι οὐ δυνάμει ἐστίν,	ἀλλὰ	ἐνεργείᾳ. Τὸ εἶναι οὖν ἐνέργεια,
[5, 3, 10]	ἢ οὐκ ἔσται νόησις αὐτοῦ,	ἀλλὰ	θίξις καὶ οἷον ἐπαφὴ μόνον
[5, 3, 6]	μόνον εὔλογον ὑποδείκνυσιν {τὴν ἑαυτοῦ}	ἀλλὰ	καὶ ἀναγκαίαν {αὐτοῦ} τὴν ἑαυτοῦ
[5, 3, 14]	κρεῖττον τούτου, ὃ λέγομεν ὄν»	ἀλλὰ	καὶ πλέον καὶ μεῖζον ἢ
[5, 3, 1]	τοῦτο ὡς πάνυ ἄτοπον ὄν,	ἀλλὰ	μηδὲ νοῦ τῇ φύσει διδόναι
[5, 3, 10]	ἓν πάντη εἰς τί ἐνεργήσει,	ἀλλὰ	μόνον καὶ ἔρημον> ὂν πάντη
[5, 3, 3]	διανοητικὸν οὐδὲ τὸ λογιστικὸν ἐπιζητεῖ,	ἀλλὰ	νοῦν καθαρὸν λαμβάνει. Τί οὖν
[5, 3, 11]	εἰ νοήσει, οὐκ ἐπέκεινα νοῦ,	ἀλλὰ	νοῦς ἔσται· ἀλλὰ εἰ νοῦς
[5, 3, 16]	ἂν εἴη κόσμος αἰσθητὸς αὐτό,	ἀλλὰ	νοῦς καὶ κόσμος νοητός· καὶ
[5, 3, 7]	αὐτῷ ἄλλο; Ἡσυχίαν, νὴ Δία.	Ἀλλὰ	νῷ ἡσυχία οὐ νοῦ ἐστιν
[5, 3, 17]	αὐτὸ πληρωθεῖσαν ὠδίνων. Οὐ μὴν	ἀλλὰ	πάλιν ἐπᾳστέον, εἴ ποθέν τινα
[5, 3, 9]	ἡμᾶς καὶ ἐπὶ γῆν ἥκῃ·	ἀλλὰ	πᾶν καὶ τὸ περὶ αὐτὸν
[5, 3, 4]	αὖ οὐχ ὡς ἄνθρωπον ἔτι,	ἀλλὰ	παντελῶς ἄλλον γενόμενον καὶ συναρπάσαντα
[5, 3, 16]	ὡσαύτως, ὅτι ἀρκεῖ τὰ παρόντα.	Ἀλλὰ	πάντων ἤδη παρόντων τούτῳ ἀγαπητὸν
[5, 3, 9]	αὐτοῦ καὶ οὔτε ἐν ἄλλῳ,	ἀλλὰ	περὶ ἐκεῖνον, οὔτε τόπος αὐτῇ·
[5, 3, 11]	τοίνυν ἕν τι τῶν πάντων,	ἀλλὰ	πρὸ πάντων, ὥστε καὶ πρὸ
[5, 3, 16]	οὐκ ἔστι πρὸς τὸ ἄνω,	ἀλλὰ	πρὸς τὸ κάτω χωρεῖν καὶ
[5, 3, 15]	ταῦτα, οὐκ αὐτὸς ὢν ταῦτα.	~Ἀλλὰ	πῶς παρασχών; Ἢ τῷ ἔχειν
[5, 3, 16]	ἁπλότητος ἡστινοσοῦν, εἴπερ ὄντως ἁπλοῦν.	Ἀλλὰ	πῶς τὸ γενόμενον ἐξ αὐτοῦ
[5, 3, 17]	ἄπεισιν ὁ λογισμὸς ἐπ´ ἄλλο,	ἀλλὰ	στήσεται αὐτοῦ. Ἀλλὰ δεῖ ἀναβῆναι
[5, 3, 14]	οἷος ἄρα, ὡς οὐ ταῦτα,	ἀλλά	τι κρεῖττον τούτου, ὃ λέγομεν
[5, 3, 15]	ἤδη· τὸ δὲ δύναμις πάντων.	Ἀλλὰ	τίς ὁ τρόπος τῆς δυνάμεως;
[5, 3, 13]	γὰρ ἂν εἴπῃς, τὶ ἐρεῖς.	Ἀλλὰ	τὸ ἐπέκεινα> πάντων καὶ ἐπέκεινα
[5, 3, 16]	Οὐ γὰρ ἐκ πολλοῦ πολύ,	ἀλλὰ	τὸ πολὺ τοῦτο ἐξ οὐ
[5, 3, 7]	ἀπηλλαγμένῳ καὶ ἐν νῷ ὄντι;	~Ἀλλὰ	τὸν θεὸν θεωρεῖ, εἴποιμεν ἄν.
[5, 3, 8]	οἷον βλέπει μᾶλλον τὰ ὁρατά,	ἀλλὰ	τοὐναντίον. Λείπεται τοίνυν ζωὴν νοερὰν
[5, 3, 10]	Ἢ οὗτος οὐδὲν δεῖται ὁράσεως.	Ἀλλὰ	τοῦτο εἰς ὕστερον· νῦν δὲ
[5, 3, 2]	τῷ σώματι γινομένων συναίσθησις εἴη,	ἀλλὰ	τῶν ἔξω ἑαυτοῦ καὶ ἐνταῦθα
[5, 3, 2]	ἑαυτὸ καὶ αὐτό; Ἢ οὔ·	ἀλλὰ	ὧν δέχεται τύπων ἐφ´ ἑκάτερα
[5, 3, 4]	τις αὐτὸς γεγονώς, ὅτε τὰ	ἄλλα	ἀφεὶς ἑαυτοῦ τούτῳ καὶ τοῦτον
[5, 3, 10]	καὶ ἀριθμὸς ἤδη καὶ πολλὰ	ἄλλα.	Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν ἕτερον
[5, 3, 1]	τινι τῶν ἐν αὐτῷ τὰ	ἄλλα	θεωροῦν οὕτω δὴ λέγηται νοεῖν
[5, 3, 15]	ἤδη καὶ ποιὸν καὶ τὰ	ἄλλα.	Καὶ ὅτι μὲν δὴ μὴ
[5, 3, 4]	τῷ τῷ τοιούτῳ ὁρατῷ τὰ	ἄλλα	μαθεῖν {τῷ τοιούτῳ} {ἢ} κατὰ
[5, 3, 1]	ἑνὶ τῶν ἐν αὐτῷ τὰ	ἄλλα	νοεῖ, ὥσπερ ἂν εἰ τῇ
[5, 3, 14]	ὁ δοὺς οὐσίαν καὶ τὰ	ἄλλα,	ὅσα τούτου τοῦ στοίχου, αὐτὸς
[5, 3, 17]	Ἀλλὰ δεῖ ἀναβῆναι διά γε	ἄλλα	πολλὰ καὶ ὅτι τούτῳ τὸ
[5, 3, 15]	παρ´ οὗ πως καὶ τὰ	ἄλλα,	τὰ μὲν τῷ ἐγγύς, τὰ
[5, 3, 1]	μὴ κἀκείνου τοῦ νοήσαντος τὰ	ἄλλα	τὰ σὺν αὐτῷ καὶ ἑαυτὸ
[5, 3, 3]	οὐ τοῦτο νοῦς, τὰ δὲ	ἄλλα	ψυχὴ ἀπὸ τοῦ αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα;
[5, 3, 9]	δὲ καὶ θυμοὺς καὶ τὰς	ἄλλας	τὰς τοιαύτας φλυαρίας, ὡς πρὸς
[5, 3, 16]	εἶναι τὸ μετὰ τὸ πρῶτον,	ἀλλαχοῦ	εἴρηται, καὶ ὅλως, ὅτι δύναμίς
[5, 3, 4]	οὕτως ἑαυτὸν ἐγνωκώς, ἡμεῖς δὲ	ἄλλῃ	δυνάμει προσχρησάμενοι νοῦν αὖ γινώσκοντα
[5, 3, 3]	φήσει τί οὖν κωλύει τοῦτο	ἄλλῃ	δυνάμει σκοπεῖσθαι τὰ αὐτοῦ; οὐ
[5, 3, 17]	Τίς οὖν ὥσπερ καινὴ ἐπῳδὴ	ἄλλη;	Ἐπιθέουσα γὰρ πᾶσι τοῖς ἀληθέσι
[5, 3, 12]	πολλά; Ἢ διεσπασμένα ἔσται ἀπ´	ἀλλήλων	τὰ πολλά, ἄλλο ἄλλοθεν ἐπὶ
[5, 3, 1]	αὐτῶν τὴν μορφὴν καὶ τὴν	ἄλλην	τοῦ σώματος φύσιν, οὐκ ἂν
[5, 3, 9]	ζωαί, ἐκεῖνος δὲ οὐδὲν δεῖται	ἄλλης	ζωῆς ἢ ἄλλων, ἀλλ´ ἃς
[5, 3, 9]	ὁρᾶσθαι ὑπό τε αὐτῆς καὶ	ἄλλης	τοιαύτης. Καὶ αὐτῇ μὲν περὶ
[5, 3, 11]	ἐπιβάλλειν θέλων ὡς ἁπλῷ ἔξεισιν	ἄλλο	ἀεὶ λαμβάνων ἐν αὐτῷ πληθυνόμενον·
[5, 3, 12]	ἃς παραχωρῆσαν· ἄλλο γὰρ αὐτό,	ἄλλο	αἱ ἐνέργειαι αἱ ἀπ´ αὐτοῦ,
[5, 3, 17]	οὐκ ἄπεισιν ὁ λογισμὸς ἐπ´	ἄλλο,	ἀλλὰ στήσεται αὐτοῦ. Ἀλλὰ δεῖ
[5, 3, 1]	ζητούμενον τὸ αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλ´	ἄλλο	ἄλλο. Δεῖ τοίνυν θέσθαι καὶ
[5, 3, 12]	ἔσται ἀπ´ ἀλλήλων τὰ πολλά,	ἄλλο	ἄλλοθεν ἐπὶ τὴν σύνθεσιν κατὰ
[5, 3, 6]	ἐν αὐτῷ οὗτος, καὶ οὐκ	ἄλλο	αὐτῷ τὸ ἔργον καὶ ἡ
[5, 3, 12]	συστάντι τὰς ἐνεργείας ἃς παραχωρῆσαν·	ἄλλο	γὰρ αὐτό, ἄλλο αἱ ἐνέργειαι
[5, 3, 9]	ὡρμημένον καὶ περὶ αὐτὸν μεῖναν,	ἄλλο	δὲ ἐξ ἄλλου ἀεὶ προϊὸν
[5, 3, 15]	ἑνός, ἄλλο δεῖ παρ´ αὐτό·	ἄλλο	δὲ ὂν οὐχ ἕν· τοῦτο
[5, 3, 15]	εἴ τι ἐκ τοῦ ἑνός,	ἄλλο	δεῖ παρ´ αὐτό· ἄλλο δὲ
[5, 3, 1]	τὸ αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλ´ ἄλλο	ἄλλο.	Δεῖ τοίνυν θέσθαι καὶ ἁπλοῦ
[5, 3, 10]	Ἧι γὰρ ἐνεργεῖ, ἄλλο καὶ	ἄλλο·	εἰ δὲ μὴ εἴη ἄλλο,
[5, 3, 10]	δεῖ τὸ ἐνεργοῦν ἢ περὶ	ἄλλο	ἐνεργεῖν, ἢ αὐτὸ πολύ τι
[5, 3, 7]	ἐν ἑαυτῷ, εἶτα καὶ εἰς	ἄλλο,	ἢ ἄλλο τι ἥκειν ἀπ´
[5, 3, 7]	γὰρ ἂν καὶ δοίημεν αὐτῷ	ἄλλο;	Ἡσυχίαν, νὴ Δία. Ἀλλὰ νῷ
[5, 3, 10]	πάντη στήσεται. Ἧι γὰρ ἐνεργεῖ,	ἄλλο	καὶ ἄλλο· εἰ δὲ μὴ
[5, 3, 10]	τί νοήσει, ὃ μὴ ἔχει	ἄλλο	καὶ ἄλλο; Καὶ γὰρ εἰ
[5, 3, 17]	τὴν διάνοιαν, ἵνα τι εἴπῃ,	ἄλλο	καὶ ἄλλο λαβεῖν· οὕτω γὰρ
[5, 3, 10]	ὃ μὴ ἔχει ἄλλο καὶ	ἄλλο;	Καὶ γὰρ εἰ ἕκαστον λόγος,
[5, 3, 8]	βλέπῃ δέ, τελειωθὲν ἐν ἄλλῳ	ἄλλο	καὶ οὐχ αὑτὸ βλέπει. Ἀλλ´
[5, 3, 17]	ἵνα τι εἴπῃ, ἄλλο καὶ	ἄλλο	λαβεῖν· οὕτω γὰρ καὶ διέξοδος·
[5, 3, 11]	αὐτῇ φάντασμά τι, ἐξῆλθε δὲ	ἄλλο	λαβοῦσα ἐν αὐτῇ αὐτὸ πολὺ
[5, 3, 6]	καὶ ὅλος ὅλῳ, οὐ μέρει	ἄλλο	μέρος. Ἆρ´ οὖν τοιοῦτον ὁ
[5, 3, 5]	~Ἆρ´ οὖν ἄλλῳ μέρει ἑαυτοῦ	ἄλλο	μέρος αὐτοῦ καθορᾷ; Ἀλλ´ οὕτω
[5, 3, 8]	δι´ ἄλλου. Φῶς ἄρα φῶς	ἄλλο	ὁρᾷ· αὐτὸ ἄρα αὑτὸ ὁρᾷ.
[5, 3, 5]	μὲν αὐτός, ἡ δὲ νόησις	ἄλλο·	οὕτω γὰρ ἂν πάλιν τὸ
[5, 3, 16]	πολύ, οὐκ ἀρχὴ τοῦτο, ἀλλ´	ἄλλο	πρὸ τούτου. Συστῆναι οὖν δεῖ
[5, 3, 10]	δὲ μή τι προελεύσεται ἐπ´	ἄλλο,	στήσεται· ὅταν δὲ πᾶσαν στάσιν,
[5, 3, 13]	ἐν αὐτῷ πολύ ἐστι, κἂν	ἄλλο	τι εἴπῃς, ἔχει τὸ εἶναι.
[5, 3, 7]	εἶτα καὶ εἰς ἄλλο, ἢ	ἄλλο	τι ἥκειν ἀπ´ αὐτοῦ ὁμοιούμενον
[5, 3, 10]	μὴ εἴη ἄλλο, τὸ δὲ	ἄλλο,	τί καὶ ποιήσει; ἢ ποῦ
[5, 3, 16]	ζωὴν καὶ νοῦν εἴπομεν, ἢ	ἄλλο	τι συμβεβηκὸς τούτοις. Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 10]	ἄλλο· εἰ δὲ μὴ εἴη	ἄλλο,	τὸ δὲ ἄλλο, τί καὶ
[5, 3, 12]	ὑπέστη. Δεῖ οὖν, ἵνα τι	ἄλλο	ὑποστῇ, ἡσυχίαν ἄγειν ἐφ´ ἑαυτοῦ
[5, 3, 8]	μηδὲ ἔξω. Ἄλλῳ οὖν φωτὶ	ἄλλο	φῶς ὁρᾷ, οὐ δι´ ἄλλου.
[5, 3, 12]	ἀπ´ αὐτοῦ τὸ ἐκφανέν ἢ	ἄλλο	φῶς πρὸ φωτὸς ποιήσομεν ἐπιλάμπειν
[5, 3, 12]	ἀπ´ ἀλλήλων τὰ πολλά, ἄλλο	ἄλλοθεν	ἐπὶ τὴν σύνθεσιν κατὰ τύχην
[5, 3, 7]	ἄλλων ἐνέργεια· ἐπεὶ καὶ τοῖς	ἄλλοις,	οἷς ἐστιν ἡσυχία ἑτέρων, καταλείπεται
[5, 3, 9]	ἢ ἄλλων, ἀλλ´ ἃς παρέχει	ἄλλοις	παρέχει, οὐχ ἑαυτῷ· οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 5]	θεωροῦντα εἶδε· καὶ οὕτως ἔσται	ἄλλον,	ἀλλ´ οὐχ ἑαυτὸν ἑωρακώς. Ἢ
[5, 3, 4]	ὡς ἄνθρωπον ἔτι, ἀλλὰ παντελῶς	ἄλλον	γενόμενον καὶ συναρπάσαντα ἑαυτὸν εἰς
[5, 3, 3]	φήσομεν, ἡμέτερον δὲ νοῦν φήσομεν,	ἄλλον	μὲν ὄντα τοῦ διανοουμένου καὶ
[5, 3, 17]	νομίζειν παρεῖναι, ὅταν ὥσπερ θεὸς	ἄλλος	{ὅταν} εἰς οἶκον καλοῦντός τινος
[5, 3, 9]	αὐτὸν μεῖναν, ἄλλο δὲ ἐξ	ἄλλου	ἀεὶ προϊὸν τοῦ πρὸ αὐτοῦ,
[5, 3, 15]	ἀλλὰ αὐτὸ ἕν, οὐ κατ´	ἄλλου,	ἀλλ´ ὅτι τοῦτο, παρ´ οὗ
[5, 3, 8]	αὑτῷ· τοῦτο δ´ ἐὰν μὴ	ἄλλου	γένηται καὶ ἐν ἄλλῳ, οὐδὲ
[5, 3, 10]	Τί οὖν; οὐ δεήσει πάλιν	ἄλλου	ἐπέκεινα τούτου; ἢ ὁ μὲν
[5, 3, 8]	ἑαυτῷ ὁρώμενον καὶ οὐ δεόμενον	ἄλλου,	ἵνα ἴδῃ, αὑτῷ αὔταρκες πρὸς
[5, 3, 11]	ἔχουσα ὅπερ αὐτὴ ἐπλήθυνεν· ὥστε	ἄλλου	μὲν ἐπεθύμησεν ἀορίστως ἔχουσα ἐπ´
[5, 3, 6]	γὰρ ψυχὴ ἐνόει ἑαυτὴν ὅτι	ἄλλου,	ὁ δὲ νοῦς ὅτι αὐτὸς
[5, 3, 10]	εἶναι· καὶ γὰρ ὄντος τινὸς	ἄλλου	ὅρασιν δεῖ εἶναι, μὴ δὲ
[5, 3, 17]	οὐδὲ γὰρ ἥλιον διὰ φωτὸς	ἄλλου.	Πῶς ἂν οὖν τοῦτο γένοιτο;
[5, 3, 10]	εἰ δὲ μή, δεήσει πάλιν	ἄλλου.	Τί οὖν; οὐ δεήσει πάλιν
[5, 3, 8]	ἄλλο φῶς ὁρᾷ, οὐ δι´	ἄλλου.	Φῶς ἄρα φῶς ἄλλο ὁρᾷ·
[5, 3, 17]	καὶ αὐτῷ αὐτὸ θεάσασθαι, οὐκ	ἄλλου	φωτί, ἀλλ´ αὐτό, δι´ οὗ
[5, 3, 9]	τε αὐτοῦ καὶ οὔτε ἐν	ἄλλῳ,	ἀλλὰ περὶ ἐκεῖνον, οὔτε τόπος
[5, 3, 8]	κἂν βλέπῃ δέ, τελειωθὲν ἐν	ἄλλῳ	ἄλλο καὶ οὐχ αὑτὸ βλέπει.
[5, 3, 9]	περὶ αὐτὸν ἥλιον θήσεται ἐν	ἄλλῳ,	ἵνα μὴ διάστημα διδῷ κενὸν
[5, 3, 7]	ἴχνος αὐτοῦ δυνηθῆναι ποιῆσαι ἐν	ἄλλῳ.	Καὶ γὰρ αὖ καὶ ἔστιν
[5, 3, 5]	νοῦς ἑαυτὸν ὁρᾷ. ~Ἆρ´ οὖν	ἄλλῳ	μέρει ἑαυτοῦ ἄλλο μέρος αὐτοῦ
[5, 3, 5]	τὸ ζῆν οὐδὲ τὸ νοεῖν	ἄλλῳ	ὄντι, οἷον λίθῳ ἢ ἀψύχῳ
[5, 3, 8]	μὴ ἄλλου γένηται καὶ ἐν	ἄλλῳ,	οὐδὲ μένει· εἰκόνι> γὰρ προσήκει
[5, 3, 8]	δι´ αὑτῆς, ὅτι μηδὲ ἔξω.	Ἄλλῳ	οὖν φωτὶ ἄλλο φῶς ὁρᾷ,
[5, 3, 9]	οὐδὲν δεῖται ἄλλης ζωῆς ἢ	ἄλλων,	ἀλλ´ ἃς παρέχει ἄλλοις παρέχει,
[5, 3, 16]	καὶ τοῦτο, ὅτι ἐκ τῶν	ἄλλων	ἁπάντων πιστωτέον, ὅτι μηδέν ἐστι
[5, 3, 1]	παντάπασιν ἄτοπον, εἰ τῶν μὲν	ἄλλων	γνῶσιν ἔχει, ἑαυτοῦ δὲ μὴ
[5, 3, 7]	νοῦ σχολὴν ἄγουσα ἀπὸ τῶν	ἄλλων	ἐνέργεια· ἐπεὶ καὶ τοῖς ἄλλοις,
[5, 3, 16]	δὴ οὕτω παρόντων, οὐχ ὡς	ἄλλων	ὄντων αὐτοῦ. Εἰ δ´ ἡ
[5, 3, 6]	ἑαυτὸ κυρίως νοεῖν. Νοεῖ οὖν	ἄλλως	μὲν ἐπὶ ψυχῆς ὄν, ἐπὶ
[5, 3, 10]	ὅθεν καὶ πρῶτα. Δεῖ οὖν	ἅμα	καὶ τὸ ποιοῦν εἶναι καὶ
[5, 3, 5]	ὂν καὶ τὸ νοητόν· ἓν	ἅμα	πάντα ἔσται, νοῦς, νόησις, τὸ
[5, 3, 4]	μόνον ἐφέλκοντα τὸ τῆς ψυχῆς	ἄμεινον,	ὃ καὶ δύναται μόνον πτεροῦσθαι
[5, 3, 10]	χρωμάτων. Εἰ γὰρ ἑνὶ καὶ	ἀμερεῖ	προσβάλλοι, ἠλογήθη· τί γὰρ ἂν
[5, 3, 10]	συνεῖναι; Καὶ γὰρ εἰ τὸ	ἀμερὲς	πάντη εἰπεῖν αὐτὸν δέοι, δεῖ
[5, 3, 8]	αὐτῆς εἰκόνος οὔσης ὁρᾶν δύνασθαι	ἀμῃγέπῃ	ἐκεῖνον, διὰ τῆς ἐκείνῳ πρὸς
[5, 3, 16]	ὅλως, ὅτι δύναμίς ἐστι καὶ	ἀμήχανος	δύναμις, καὶ τοῦτο, ὅτι ἐκ
[5, 3, 7]	ἐγγὺς μᾶλλον, τῶν δὲ ἐσχάτων	ἀμυδρὰν	ἀποσῳζόντων εἰκόνα. ~Ποῖον δέ τι
[5, 3, 3]	ἀεὶ γὰρ αἰσθανόμεθα νοῦς δὲ	ἀμφισβητεῖται,	καὶ ὅτι μὴ αὐτῷ ἀεὶ
[5, 3, 10]	τὸ ποιοῦν εἶναι καὶ ἓν	ἄμφω·	εἰ δὲ μή, δεήσει πάλιν
[5, 3, 10]	θάτερον ἢ ἐν τῷ αὐτῷ	ἄμφω,	καὶ ἀεὶ ἐν ἑτερότητι τὴν
[5, 3, 7]	~Ἀλλὰ τὸν θεὸν θεωρεῖ, εἴποιμεν	ἄν.	Ἀλλ´ εἰ τὸν θεὸν γινώσκειν
[5, 3, 16]	ἔχει ἐν ἑαυτῷ ὃ ἐζήτησεν	ἄν,	εἰ μὴ παρῆν. Ἔχει οὖν
[5, 3, 6]	ἐστιν (ἀνόητος δὲ νοῦς οὐκ	ἄν	ποτε εἴη) ἀνάγκη συνεῖναι αὐτῷ
[5, 3, 15]	δοίη καίτοι καὶ τοῦτο ζητηθείη	ἄν,	πῶς ἐκ τοῦ πάντη ἑνός·
[5, 3, 15]	γὰρ ἐξ αὐτοῦ ἁπλοῦν τάχ´	ἄν	τις δοίη καίτοι καὶ τοῦτο
[5, 3, 9]	μὲν οὖν τὸ φῶς οὐκ	ἄν	τις συγχωρήσειεν ἐφ´ ἑαυτοῦ περὶ
[5, 3, 13]	οὐδὲ ὂν διὰ τοῦτο λέγοιτ´	ἄν,	ὥσπερ εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον, πολλὰ
[5, 3, 12]	εἰ γὰρ τὶ ἕν, οὐκ	ἂν	αὐτοέν· τὸ γὰρ αὐτὸ» πρὸ
[5, 3, 7]	τὸ ὁρώμενον, ταύτῃ μάλιστα λείποιτ´	ἂν	αὐτῷ ἰδεῖν ἑαυτὸν καὶ εἰδέναι,
[5, 3, 8]	αὐτὸ νομίζων καὶ ἐναργέστερον ἐγγὺς	ἂν	γένοιο φύσεως νοῦ καὶ νοητοῦ.
[5, 3, 6]	αὐτὸ εἴη ἃ λέγει, γινώσκοι	ἂν	ἑαυτὸ οὕτω. Ὄντων δὲ ἢ
[5, 3, 1]	αὐτῷ τὰ ἄλλα νοεῖ, ὥσπερ	ἂν	εἰ τῇ αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν
[5, 3, 10]	δ´ ἐξελίττει ἑαυτό, καὶ πολλὰ	ἂν	εἴη. ~Διὸ καὶ ὁ νοῦς
[5, 3, 5]	ἓν καὶ ταὐτὸν τῇ ἐνεργείᾳ	ἂν	εἴη· ἓν δὲ τῇ ἐνεργείᾳ
[5, 3, 16]	εἰ τοῦτο τὸ ἀγαθόν, οὐδὲν	ἂν	εἴη ἐπέκεινα τούτων. Εἰ δὲ
[5, 3, 5]	ἐνέργεια καὶ καλλίστη δή, νόησις	ἂν	εἴη καὶ οὐσιώδης νόησις· καὶ
[5, 3, 16]	τοίνυν τὸ ποιῆσαν αἰσθητὸν οὐκ	ἂν	εἴη κόσμος αἰσθητὸς αὐτό, ἀλλὰ
[5, 3, 5]	πρώτη οὖσα καὶ πρώτως νοῦς	ἂν	εἴη ὁ πρῶτος· οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 15]	μὴ ἓν τὸ ἐκείνου, δεδειγμένον	ἂν	εἴη· ὅτι δὲ πλῆθος καὶ
[5, 3, 10]	ἔστιν· ὥστε καὶ οὕτως πολλὰ	ἂν	εἶναι, ἵνα ἓν εἴη. Εἶθ´
[5, 3, 13]	τῇ ἀληθείᾳ· ὅ τι γὰρ	ἂν	εἴπῃς, τὶ ἐρεῖς. Ἀλλὰ τὸ
[5, 3, 9]	προϊὸν τοῦ πρὸ αὐτοῦ, ἕως	ἂν	εἰς ἡμᾶς καὶ ἐπὶ γῆν
[5, 3, 8]	δι´ αὐτοῦ γίνεσθαι· ἢ πόθεν	ἂν	ἔσχομεν λέγειν περὶ αὐτοῦ; Τοιοῦτόν
[5, 3, 3]	ἐπ´ αὐτοῖς, ἤδη παρ´ αὐτῆς	ἂν	ἔχοι κανόνα ἔχουσα τοῦ ἀγαθοῦ
[5, 3, 10]	ἀμερεῖ προσβάλλοι, ἠλογήθη· τί γὰρ	ἂν	ἔχοι περὶ αὐτοῦ εἰπεῖν, ἢ
[5, 3, 1]	ἄλλην τοῦ σώματος φύσιν, οὐκ	ἂν	ἔχοι τὸ ὡς ἀληθῶς νοεῖν
[5, 3, 15]	τῷ αὐτῷ καὶ διακρῖναι οὐκ	ἂν	ἔχοις, ὅτι ὁμοῦ πάντα> ἐπεὶ
[5, 3, 10]	τὰ ποιηθέντα μόνον· οὐ γὰρ	ἂν	ἦν ἔσχατα. Ἐκεῖ δὲ πρῶτα
[5, 3, 7]	εἶναι τὸ ὁρώμενον. Τί γὰρ	ἂν	καὶ δοίημεν αὐτῷ ἄλλο; Ἡσυχίαν,
[5, 3, 6]	τὴν ἑαυτοῦ γνῶσιν· τίς γὰρ	ἂν	καὶ ἡ ζωὴ αὐτοῦ εἴη
[5, 3, 6]	ὅθεν περ καὶ αὐτό, συμβαίνοι	ἂν	καὶ τούτῳ λόγῳ ὄντι καὶ
[5, 3, 10]	αὐτὸ μένειν ἁπλοῦν, καὶ ὅσῳ	ἂν	μάλιστα αὐτὸ νοῇ· διχάσει γὰρ
[5, 3, 17]	ἥλιον διὰ φωτὸς ἄλλου. Πῶς	ἂν	οὖν τοῦτο γένοιτο; Ἄφελε πάντα.
[5, 3, 5]	δὲ νόησις ἄλλο· οὕτω γὰρ	ἂν	πάλιν τὸ οὐσιῶδες αὐτοῦ δυνάμει.
[5, 3, 2]	ὃ δὴ καὶ ἀναμνήσεις φαῖμεν	ἂν	τῆς ψυχῆς εἶναι. Καὶ νοῦς
[5, 3, 15]	οὐδέ γε βέλτιον· τί γὰρ	ἂν	τοῦ ἑνὸς βέλτιον ἢ ἐπέκεινα
[5, 3, 9]	ὅ τι ἐστί. Γένοιτο δ´	ἂν	τοῦτο ἴσως καὶ ταύτῃ, εἰ
[5, 3, 6]	μὴ ἐν αὐτῷ μένοντι εἴη	ἂν	τῶν μὲν ἔξω τις γνῶσις,
[5, 3, 2]	μὲν οὖν αἰσθητικὸν αὐτῆς αὐτόθεν	ἂν	φαῖμεν τοῦ ἔξω εἶναι μόνον·
[5, 3, 9]	καὶ ὧν ποιεῖ· εἶτα ἐντεῦθεν	ἀναβαινέτω	ἀπὸ ἐσχάτων εἰδῶν εἰς τὰ
[5, 3, 9]	δοξαστικὴν λαβέτω, εἶτα ἀπὸ ταύτης	ἀναβαινέτω.	Εἰ δὲ μηδὲ τοῦτο, αἴσθησιν
[5, 3, 17]	ἀλλὰ στήσεται αὐτοῦ. Ἀλλὰ δεῖ	ἀναβῆναι	διά γε ἄλλα πολλὰ καὶ
[5, 3, 8]	διὰ δὲ τῶν τοιούτων λογισμῶν	ἀνάγεσθαι	καὶ τὴν ψυχὴν ἡμῶν εἰς
[5, 3, 6]	ὑποδείκνυσιν {τὴν ἑαυτοῦ} ἀλλὰ καὶ	ἀναγκαίαν	{αὐτοῦ} τὴν ἑαυτοῦ γνῶσιν· τίς
[5, 3, 4]	νοῦν καὶ αὑτοὺς γνωσόμεθα; Ἢ	ἀναγκαῖον	οὕτως, εἴπερ γνωσόμεθα, ὅ τί
[5, 3, 7]	τις ὁμολογήσει, καὶ ταύτῃ συγχωρεῖν	ἀναγκασθήσεται	καὶ ἑαυτὸν γινώσκειν. Καὶ γὰρ
[5, 3, 6]	τῶν μὲν ἔξω τις γνῶσις,	ἀνάγκη	δὲ οὐκ ἔνεστιν, εἴπερ τὸ
[5, 3, 15]	θεωρεῖται, ἀπορῆσαι ἄξιον· καὶ ἡ	ἀνάγκη	δὲ τοῦ μετ´ αὐτὸ ἔτι
[5, 3, 6]	ἔχει· καὶ γὰρ ἡ μὲν	ἀνάγκη	ἐν νῷ, ἡ δὲ πειθὼ
[5, 3, 12]	ἐπὶ δὲ τῶν ὄντων τίς	ἀνάγκη	ἤδη καὶ ἐνταῦθα ἕν τι
[5, 3, 15]	δὲ μὴ ἕν, δύο δέ,	ἀνάγκη	ἤδη καὶ πλῆθος εἶναι· καὶ
[5, 3, 10]	λέγοι ἐγὼ καὶ τοῦτο» Ἢ	ἀνάγκη	πόλλ´ ἤδη εἶναι· καὶ γὰρ
[5, 3, 6]	νοῦς οὐκ ἄν ποτε εἴη)	ἀνάγκη	συνεῖναι αὐτῷ τὴν γνῶσιν ἑαυτοῦ—
[5, 3, 6]	καὶ ἐνέργειαν πιστικὴν ἔχειν; Ἢ	ἀνάγκην	μὲν οὕτως, πειθὼ δὲ οὐκ
[5, 3, 10]	καὶ ἐν ταυτότητι δὲ ἐξ	ἀνάγκης·	καὶ εἶναι τὰ κυρίως νοούμενα
[5, 3, 10]	τῷ ἑτέρου εἶναι, καὶ ἐξ	ἀνάγκης	ὁρατικὸν εἶναι, καὶ ὁρατικὸν ἐκείνου,
[5, 3, 13]	περὶ αὐτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν ἀπορῶμεν	ἀναίσθητον	οὖν ἑαυτοῦ καὶ οὐδὲ παρακολουθοῦν
[5, 3, 17]	ζωῆς ἐμφρονεστάτου καὶ ἀπταίστου καὶ	ἀναμαρτήτου	καὶ νοῦ πάντα ἔχοντος καὶ
[5, 3, 2]	ἄρτι ἥκοντας· ὃ δὴ καὶ	ἀναμνήσεις	φαῖμεν ἂν τῆς ψυχῆς εἶναι.
[5, 3, 9]	ἐσχάτων εἰδῶν εἰς τὰ ἔσχατα	ἀνάπαλιν	εἴδη, μᾶλλον δὲ εἰς τὰ
[5, 3, 2]	ἑαυτόν; Ἢ ἐπὶ τὸν νοῦν	ἀνενεκτέον	τοῦτο. Γνῶσιν μὲν γὰρ ἑαυτοῦ
[5, 3, 12]	τὸ γινώσκειν· τὸ δέ ἐστιν	ἄνευ	τοῦ τὶ» ἕν· εἰ γὰρ
[5, 3, 4]	ἑαυτὸν νοεῖν αὖ οὐχ ὡς	ἄνθρωπον	ἔτι, ἀλλὰ παντελῶς ἄλλον γενόμενον
[5, 3, 3]	~Ἡ μὲν γὰρ αἴσθησις εἶδεν	ἄνθρωπον	καὶ ἔδωκε τὸν τύπον τῇ
[5, 3, 9]	πρῶτον τὸ σῶμα ἀπὸ τοῦ	ἀνθρώπου	καὶ δηλονότι σαυτοῦ, εἶτα καὶ
[5, 3, 5]	γὰρ δὴ δύναμις οὐδέ γ´	ἀνόητον	οὐδὲ ζωῆς χωρὶς οὐδ´ αὖ
[5, 3, 6]	τοῦτο, ὅπερ ἐστί, νοῦς ἐστιν	(ἀνόητος	δὲ νοῦς οὐκ ἄν ποτε
[5, 3, 10]	οἷον ἐπαφὴ μόνον ἄρρητος καὶ	ἀνόητος,	προνοοῦσα οὔπω νοῦ γεγονότος καὶ
[5, 3, 7]	ἥκει, κατὰ θάτερα δὲ καίτοι	ἀνομοιωθεῖσα	ὅμως ὡμοίωται καὶ ἐνταῦθα, εἴτε
[5, 3, 8]	Τοιοῦτόν ἐστιν, οἷον σαφέστερον μὲν	ἀντιλαμβάνεσθαι	αὐτοῦ, ἡμᾶς δὲ δι´ αὐτοῦ·
[5, 3, 1]	ἡ αἴσθησις, ἀλλ´ οὐ νοῦς	ἀντιλήψεται,	καί, εἰ βούλει, διάνοια καὶ
[5, 3, 2]	ἔξω ἑαυτοῦ καὶ ἐνταῦθα ἡ	ἀντίληψις·	τῶν γὰρ ἐν τῷ σώματι
[5, 3, 15]	δέχεται· πάσχει γάρ· ἀλλ´ οὗτος	ἀντιτεταγμένως	τῷ ποιεῖν. Πῶς οὖν ποιεῖ
[5, 3, 16]	γεννωμένοις οὐκ ἔστι πρὸς τὸ	ἄνω,	ἀλλὰ πρὸς τὸ κάτω χωρεῖν
[5, 3, 3]	μᾶλλον πρὸς αὐτὸν εἰς τὸ	ἄνω	βλέποντας. Αἴσθησις δὲ ἡμῖν ἄγγελος,
[5, 3, 6]	Καὶ γὰρ καὶ ἕως ἦμεν	ἄνω	ἐν νοῦ φύσει, ἠρκούμεθα καὶ
[5, 3, 4]	καὶ συναρπάσαντα ἑαυτὸν εἰς τὸ	ἄνω	μόνον ἐφέλκοντα τὸ τῆς ψυχῆς
[5, 3, 8]	δ´ ἐστὶν ὡμοίωσεν ἑαυτῷ τῷ	ἄνω	φωτί. Οἷον οὖν ἐστι τὸ
[5, 3, 6]	ἑαυτὸ οὕτω. Ὄντων δὲ ἢ	ἄνωθεν	αὐτῷ γινομένων ἐκεῖθεν, ὅθεν περ
[5, 3, 3]	Τὰ δὲ τοῦ νοῦ ἐνεργήματα	ἄνωθεν	οὕτως, ὡς τὰ ἐκ τῆς
[5, 3, 15]	τῷ μετ´ αὐτὸ θεωρεῖται, ἀπορῆσαι	ἄξιον·	καὶ ἡ ἀνάγκη δὲ τοῦ
[5, 3, 3]	σκοπεῖσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν, νῷ δὲ	ἀξιοῦμεν	ὑπάρχειν τὰ αὐτοῦ καὶ τὰ
[5, 3, 8]	τοῖς ταῦτα ποιοῦσιν οὐ ταῦτα·	ἀόρατα	γὰρ τῇ φύσει καὶ ταῦτα,
[5, 3, 11]	ἐπλήθυνεν· ὥστε ἄλλου μὲν ἐπεθύμησεν	ἀορίστως	ἔχουσα ἐπ´ αὐτῇ φάντασμά τι,
[5, 3, 12]	τὰ πολλά; Ἢ διεσπασμένα ἔσται	ἀπ´	ἀλλήλων τὰ πολλά, ἄλλο ἄλλοθεν
[5, 3, 12]	κατὰ λόγον θησόμεθα, τὴν μὲν	ἀπ´	αὐτοῦ οἷον ῥυεῖσαν ἐνέργειαν ὡς
[5, 3, 7]	ἄλλο, ἢ ἄλλο τι ἥκειν	ἀπ´	αὐτοῦ ὁμοιούμενον αὐτῷ, οἷον καὶ
[5, 3, 12]	αὐτό, ἄλλο αἱ ἐνέργειαι αἱ	ἀπ´	αὐτοῦ, ὅτι μὴ αὐτοῦ ἐνεργήσαντος.
[5, 3, 12]	νοητοῦ. Οὐδὲ γὰρ ἀποτέτμηται τὸ	ἀπ´	αὐτοῦ οὐδ´ αὖ ταὐτὸν αὐτῷ
[5, 3, 12]	βασιλεύειν ἐπ´ αὐτοῦ οὐκ ἐξώσαντα	ἀπ´	αὐτοῦ τὸ ἐκφανέν ἢ ἄλλο
[5, 3, 12]	ἑαυτοῦ πλήθους ὄντος καὶ ἐξηρτημένου	ἀπ´	ἐκείνου. Εἰ μὲν γὰρ ἐκείνου
[5, 3, 8]	γίγνεσθαι· καὶ ἐάν τις αὐτὴν	ἀπαιτῇ	ὁποῖον ὁ νοῦς ἐκεῖνός ἐστιν
[5, 3, 3]	μέρει δόντες τὸ νοεῖν ἑαυτὸ	ἀπαλλαξόμεθα;	Ἢ ὅτι ἔδομεν αὐτῷ τὰ
[5, 3, 17]	αὐταρκείας. Ἀρκεῖ οὖν ταῦτα λέγοντας	ἀπαλλαχθῆναι;	Ἢ ἔτι ἡ ψυχὴ ὠδίνει
[5, 3, 13]	πεποίηκε τὸ αὔταρκες ἱκανὸν ἐξ	ἁπάντων	γενόμενον, συνὸν ἑαυτῷ, καὶ εἰς
[5, 3, 11]	τὸ πάντη ἁπλοῦν καὶ πρῶτον	ἁπάντων	ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Καὶ γὰρ
[5, 3, 11]	ἕκαστον, οὐχ ἕκαστον, ἀλλ´ ἕτερον	ἁπάντων.	Οὐ τοίνυν ἕν τι τῶν
[5, 3, 13]	τοῦτο, εἴ τί ἐστιν ἁπλούστατον	ἁπάντων,	οὐχ ἕξει νόησιν αὐτοῦ· εἰ
[5, 3, 16]	τοῦτο, ὅτι ἐκ τῶν ἄλλων	ἁπάντων	πιστωτέον, ὅτι μηδέν ἐστι μηδὲ
[5, 3, 6]	αὐτός. ~Ὁ μὲν δὴ λόγος	ἀπέδειξεν	εἶναί τι τὸ αὐτὸ ἑαυτὸ
[5, 3, 12]	ᾧ καὶ τὸ νοεῖν ἑαυτὸ	ἀπεδίδομεν,	τῇ δὲ ἀρχῇ πάντων οὐκέτι.
[5, 3, 17]	μὴ φανῇ τι κρεῖττον, οὐκ	ἄπεισιν	ὁ λογισμὸς ἐπ´ ἄλλο, ἀλλὰ
[5, 3, 6]	ἡ ζωὴ αὐτοῦ εἴη πράξεως	ἀπηλλαγμένῳ	καὶ ἐν νῷ ὄντι; ~Ἀλλὰ
[5, 3, 7]	ποιοῦσα εἴδη ποιεῖ, οἷον νοήσεις	ἀπηρτισμένας,	ὥστε πάντα εἶναι ἴχνη νοήσεως
[5, 3, 16]	ὄντως παντὸς πλήθους ἔξω καὶ	ἁπλότητος	ἡστινοσοῦν, εἴπερ ὄντως ἁπλοῦν. Ἀλλὰ
[5, 3, 1]	ἄλλο. Δεῖ τοίνυν θέσθαι καὶ	ἁπλοῦ	κατανόησιν ἑαυτοῦ καὶ τοῦτο πῶς,
[5, 3, 12]	Ἀλλ´ ἐξ ἑνὸς τοῦ νοῦ	ἁπλοῦ	ὄντος φήσουσι τὰς ἐνεργείας προελθεῖν·
[5, 3, 1]	λέγηται νοεῖν ἑαυτό, ὡς τοῦ	ἁπλοῦ	παντάπασιν ὄντος οὐ δυναμένου εἰς
[5, 3, 12]	εἰσιν, ἔσονται, μένοντος μὲν ἐκείνου	ἁπλοῦ,	τοῦ δὲ ἐξ αὐτοῦ ἐφ´
[5, 3, 16]	καὶ ἁπλότητος ἡστινοσοῦν, εἴπερ ὄντως	ἁπλοῦν.	Ἀλλὰ πῶς τὸ γενόμενον ἐξ
[5, 3, 13]	ἐστιν· ἐπεί, ὅταν ὡς εἰς	ἁπλοῦν	ἐπιβάλῃ καὶ εἴπῃ ὄν εἰμι»
[5, 3, 13]	τὸ νοεῖν. Τὸ δὲ πάντη	ἁπλοῦν	καὶ αὔταρκες ὄντως οὐδὲν δεῖται·
[5, 3, 10]	τὸ νοοῦν μηδὲ αὐτὸ μένειν	ἁπλοῦν,	καὶ ὅσῳ ἂν μάλιστα αὐτὸ
[5, 3, 11]	ᾖ, πληθύει, δεῖ τὸ πάντη	ἁπλοῦν	καὶ πρῶτον ἁπάντων ἐπέκεινα νοῦ
[5, 3, 15]	Ἓν μὲν γὰρ ἐξ αὐτοῦ	ἁπλοῦν	τάχ´ ἄν τις δοίη καίτοι
[5, 3, 12]	ἐνεργείας προελθεῖν· ἤδη μέν τι	ἁπλοῦν	τὸ πρὸ τῶν ἐνεργειῶν τίθενται.
[5, 3, 15]	Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔχων, οὐχ	ἁπλοῦς·	εἰ δὲ μὴ ἔχων, πῶς
[5, 3, 13]	δὲ τοῦτο, εἴ τί ἐστιν	ἁπλούστατον	ἁπάντων, οὐχ ἕξει νόησιν αὐτοῦ·
[5, 3, 16]	ἰέναι, καὶ ἡ ἀρχὴ ἑκάστων	ἁπλουστέρα	ἢ αὐτά. Κόσμον τοίνυν τὸ
[5, 3, 16]	οὔτε νοῦς οὔτε κόσμος νοητός,	ἁπλούστερον	δὲ νοῦ καὶ ἁπλούστερον κόσμου
[5, 3, 16]	νοητός, ἁπλούστερον δὲ νοῦ καὶ	ἁπλούστερον	κόσμου νοητοῦ. Οὐ γὰρ ἐκ
[5, 3, 17]	καὶ διέξοδος· ἐν δὲ πάντη	ἁπλῷ	διέξοδος τίς ἐστιν; Ἀλλ´ ἀρκεῖ
[5, 3, 11]	ἐκεῖνο, ἀλλ´ ἐπιβάλλειν θέλων ὡς	ἁπλῷ	ἔξεισιν ἄλλο ἀεὶ λαμβάνων ἐν
[5, 3, 9]	ὧν ποιεῖ· εἶτα ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω	ἀπὸ	ἐσχάτων εἰδῶν εἰς τὰ ἔσχατα
[5, 3, 12]	αὐτοῦ οἷον ῥυεῖσαν ἐνέργειαν ὡς	ἀπὸ	ἡλίου φῶς νοῦν θησόμεθα καὶ
[5, 3, 4]	αὐτοῦ; Εἰ οὖν λέγοι, ὅτι	ἀπὸ	νοῦ ἐστι καὶ δεύτερον μετὰ
[5, 3, 9]	καθαρῶς νοοῦσαν, δοξαστικὴν λαβέτω, εἶτα	ἀπὸ	ταύτης ἀναβαινέτω. Εἰ δὲ μηδὲ
[5, 3, 3]	νοῦς, τὰ δὲ ἄλλα ψυχὴ	ἀπὸ	τοῦ αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα; Ἢ ὅτι
[5, 3, 9]	εἰ ἀφέλοις πρῶτον τὸ σῶμα	ἀπὸ	τοῦ ἀνθρώπου καὶ δηλονότι σαυτοῦ,
[5, 3, 7]	ἡσυχία τοῦ νοῦ σχολὴν ἄγουσα	ἀπὸ	τῶν ἄλλων ἐνέργεια· ἐπεὶ καὶ
[5, 3, 6]	γὰρ ὄρεξις τῷ καθαρῷ νῷ	ἀπόντος	τούτῳ ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς αὐτὸν
[5, 3, 15]	ἐν τῷ μετ´ αὐτὸ θεωρεῖται,	ἀπορῆσαι	ἄξιον· καὶ ἡ ἀνάγκη δὲ
[5, 3, 13]	ἐπιχειροῦμεν περὶ αὐτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν	ἀπορῶμεν	ἀναίσθητον οὖν ἑαυτοῦ καὶ οὐδὲ
[5, 3, 16]	αὐτῷ οὔτε ζωῆς οὔτε νοῦ	ἀποστατεῖ.	Αὐτάρκης οὖν ἑαυτῷ καὶ οὐδὲν
[5, 3, 1]	πῶς, σκοπεῖν, εἰ δυνατόν, ἢ	ἀποστατέον	τῆς δόξης τῆς τοῦ αὐτὸ
[5, 3, 16]	ἀγαθόν· εἰ δὲ μή, βέλτιον	ἀποστῆναι.	Ἆρ´ οὖν τὸ ζῆν ὡσαύτως
[5, 3, 1]	αὐτὸ ἑαυτὸ νοεῖν τι ὄντως.	Ἀποστῆναι	μὲν οὖν τῆς δόξης ταύτης
[5, 3, 7]	μᾶλλον, τῶν δὲ ἐσχάτων ἀμυδρὰν	ἀποσῳζόντων	εἰκόνα. ~Ποῖον δέ τι ὁρᾷ
[5, 3, 12]	ἐπὶ τοῦ νοητοῦ. Οὐδὲ γὰρ	ἀποτέτμηται	τὸ ἀπ´ αὐτοῦ οὐδ´ αὖ
[5, 3, 17]	ἐστι κρεῖττον ζωῆς ἐμφρονεστάτου καὶ	ἀπταίστου	καὶ ἀναμαρτήτου καὶ νοῦ πάντα
[5, 3, 16]	γὰρ ἔχον ἑαυτοῦ ἀγαθοειδὲς λέγεται;	Ἆρ´	ἔχον τὸ κατὰ τὰ αὐτὰ
[5, 3, 5]	δὴ οὖν νοῦς ἑαυτὸν ὁρᾷ.	~Ἆρ´	οὖν ἄλλῳ μέρει ἑαυτοῦ ἄλλο
[5, 3, 1]	δὲ νοητά, νοῦς δηλονότι γνώσεται.	Ἆρ´	οὖν αὐτὰ μόνον ἢ καὶ
[5, 3, 3]	καὶ ἡμεῖς οὐχ οἱ αἰσθανόμενοι·	ἆρ´	οὖν καὶ διανοούμεθα οὕτως {καὶ
[5, 3, 4]	ὁ γράφων καὶ ὁ γράψας,	ἆρ´	οὖν στήσεται μέχρι τούτων ὁ
[5, 3, 16]	εἰ δὲ μή, βέλτιον ἀποστῆναι.	Ἆρ´	οὖν τὸ ζῆν ὡσαύτως μένοντα
[5, 3, 6]	ὅλῳ, οὐ μέρει ἄλλο μέρος.	Ἆρ´	οὖν τοιοῦτον ὁ λόγος ἔδειξεν,
[5, 3, 5]	ὅπερ οὐκ ἔστιν ἀλήθεια. Τὴν	ἄρα	ἀλήθειαν οὐχ ἑτέρου εἶναι δεῖ,
[5, 3, 8]	ἄρα φῶς ἄλλο ὁρᾷ· αὐτὸ	ἄρα	αὑτὸ ὁρᾷ. Τὸ δὲ φῶς
[5, 3, 7]	ὃ ἡ ἐνέργεια· πρὸς αὑτῷ	ἄρα.	Ἑαυτὸν ἄρα νοῶν οὕτω πρὸς
[5, 3, 5]	ὅπερ ἦν αὐτός. Καθ´ ἑκάτερον	ἄρα	ἑαυτὸν νοήσει, καθότι καὶ ἡ
[5, 3, 5]	τὸ δὲ νοητὸν αὐτός, αὐτὸς	ἄρα	ἑαυτὸν νοήσει· νοήσει γὰρ τῇ
[5, 3, 15]	Ἢ τὸ μὴ ἕν· πολλὰ	ἄρα·	ἐφιέμενον δὲ ὅμως τοῦ ἑνός·
[5, 3, 7]	ἐνέργεια· πρὸς αὑτῷ ἄρα. Ἑαυτὸν	ἄρα	νοῶν οὕτω πρὸς αὑτῷ καὶ
[5, 3, 5]	λέγει, τοῦτο καὶ εἶναι. Ἓν	ἄρα	οὕτω νοῦς καὶ τὸ νοητὸν
[5, 3, 15]	ὅτι πλῆθος οὕτως ἔσται. Ἀλλ´	ἄρα	οὕτως εἶχεν ὡς μὴ διακεκριμένα·
[5, 3, 15]	δὲ ὅμως τοῦ ἑνός· ἓν	ἄρα	πολλά. Πᾶν γὰρ τὸ μὴ
[5, 3, 3]	μόνον καὶ ἔστη· εἰ μὴ	ἄρα	πρὸς ἑαυτὴν διαλογίζοιτο τίς οὗτος»
[5, 3, 15]	βέλτιον ἢ ἐπέκεινα ὅλως; Χεῖρον	ἄρα·	τοῦτο δέ ἐστιν ἐνδεέστερον. Τί
[5, 3, 8]	ὁρᾷ, οὐ δι´ ἄλλου. Φῶς	ἄρα	φῶς ἄλλο ὁρᾷ· αὐτὸ ἄρα
[5, 3, 14]	τοῦ στοίχου, αὐτὸς δὲ οἷος	ἄρα,	ὡς οὐ ταῦτα, ἀλλά τι
[5, 3, 3]	Τὸ δὴ προσχρῆσθαι τί ἐστιν;	Ἆρα	αὐτοὺς ἐκεῖνο γινομένους, καὶ φθεγγομένους
[5, 3, 2]	τοίνυν τὸ διανοητικὸν τῆς ψυχῆς	ἆρα	ἐπιστρέφει ἐφ´ ἑαυτὸ καὶ αὐτό;
[5, 3, 15]	δὲ ἐκεῖνο ἀρχὴ τῶν πάντων;	Ἆρα,	ὅτι αὐτὰ σῴζει ἓν ἕκαστον
[5, 3, 4]	Τὸ δὴ διανοητικὸν ὅτι διανοητικὸν	ἆρα	οὐκ οἶδε, καὶ ὅτι σύνεσιν
[5, 3, 1]	ἑαυτόν, ὃς ταῦτα γνώσεται; Καὶ	ἆρα	οὕτω γνώσεται ἑαυτόν, ὅτι γινώσκει
[5, 3, 4]	ἀλλ´ ἔχει πάντως δήπου; Ἀλλ´	ἆρα	τί ἐστιν αὐτὸ {ὃ} οὐκ
[5, 3, 1]		~Ἆρα	τὸ νοοῦν ἑαυτὸ ποικίλον δεῖ
[5, 3, 10]	ἕτερα καὶ ὅπῃ ἕτερα καὶ	ἀριθμὸς	ἤδη καὶ πολλὰ ἄλλα. Δεῖ
[5, 3, 12]	οὗ καὶ τὸ πολύ· ἐπ´	ἀριθμοῦ	γὰρ παντὸς τὸ ἓν πρῶτον.
[5, 3, 12]	τὸ ἓν πρῶτον. Ἀλλ´ ἐπ´	ἀριθμοῦ	μὲν οὕτως φασί· σύνθεσις γὰρ
[5, 3, 17]	ἁπλῷ διέξοδος τίς ἐστιν; Ἀλλ´	ἀρκεῖ	κἂν νοερῶς ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον δέ,
[5, 3, 17]	ἐπέκεινα ταύτης> καὶ ἐπέκεινα αὐταρκείας.	Ἀρκεῖ	οὖν ταῦτα λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ
[5, 3, 16]	διὰ τοῦτο τὸ ὡσαύτως, ὅτι	ἀρκεῖ	τὰ παρόντα. Ἀλλὰ πάντων ἤδη
[5, 3, 3]	ἄλλα ψυχὴ ἀπὸ τοῦ αἰσθητικοῦ	ἀρξάμενα;	Ἢ ὅτι ψυχὴν δεῖ ἐν
[5, 3, 13]	πρὸ τοῦ τὶ» ~Διὸ καὶ	ἄρρητον	τῇ ἀληθείᾳ· ὅ τι γὰρ
[5, 3, 10]	θίξις καὶ οἷον ἐπαφὴ μόνον	ἄρρητος	καὶ ἀνόητος, προνοοῦσα οὔπω νοῦ
[5, 3, 2]	παλαιοῦ τύποις τοὺς νέους καὶ	ἄρτι	ἥκοντας· ὃ δὴ καὶ ἀναμνήσεις
[5, 3, 6]	ζητοῦμεν, οἷον ἐν εἰκόνι τὸ	ἀρχέτυπον	θεωρεῖν ἐθέλοντες. Ἴσως οὖν χρὴ
[5, 3, 13]	λέγοιτ´ ἄν, ὥσπερ εἰκὼν πρὸς	ἀρχέτυπον,	πολλὰ ἔχει. Τί οὖν; Ἕκαστον
[5, 3, 7]	νοήσεως καὶ νοῦ κατὰ τὸ	ἀρχέτυπον	προϊόντων καὶ μιμουμένων τῶν ἐγγὺς
[5, 3, 15]	ἓν πάντα, ὅτι μεγάλην ἀρχήν·	ἀρχὴ	γὰρ ἓν ὄντως καὶ ἀληθῶς
[5, 3, 16]	ἐκεῖνο ζῶσα· ἐκεῖνο γὰρ αὐτοῦ	ἀρχή.	Δεῖ τοίνυν ἐκεῖνο ζωῆς εἶναι
[5, 3, 16]	εἰς πλῆθος ἰέναι, καὶ ἡ	ἀρχὴ	ἑκάστων ἁπλουστέρα ἢ αὐτά. Κόσμον
[5, 3, 15]	Τίνα οὖν πάντα; Ἢ ὧν	ἀρχὴ	ἐκεῖνο. Πῶς δὲ ἐκεῖνο ἀρχὴ
[5, 3, 12]	νοεῖν ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν, τῇ δὲ	ἀρχῇ	πάντων οὐκέτι. Δεῖται δὲ πρὸ
[5, 3, 16]	γὰρ καὶ αὐτὸ πολύ, οὐκ	ἀρχὴ	τοῦτο, ἀλλ´ ἄλλο πρὸ τούτου.
[5, 3, 11]	Τὸ δὲ πρὸ τούτων ἡ	ἀρχὴ	τούτων, οὐχ ὡς ἐνυπάρχουσα· τὸ
[5, 3, 15]	ἀρχὴ ἐκεῖνο. Πῶς δὲ ἐκεῖνο	ἀρχὴ	τῶν πάντων; Ἆρα, ὅτι αὐτὰ
[5, 3, 15]	ἐκεῖνο ἓν πάντα, ὅτι μεγάλην	ἀρχήν·	ἀρχὴ γὰρ ἓν ὄντως καὶ
[5, 3, 15]	ἕν· τὸ δὲ μετὰ τὴν	ἀρχὴν	ὧδέ πως ἐπιβρίσαντος τοῦ ἑνὸς
[5, 3, 12]	τῶν ἐνεργειῶν συστάντι τὰς ἐνεργείας	ἃς	παραχωρῆσαν· ἄλλο γὰρ αὐτό, ἄλλο
[5, 3, 9]	ἄλλης ζωῆς ἢ ἄλλων, ἀλλ´	ἃς	παρέχει ἄλλοις παρέχει, οὐχ ἑαυτῷ·
[5, 3, 8]	ἐκείνου ἐξηρτημένη· διὸ οὐδὲ βλέπει,	ἅτε	δὴ φῶς ἱκανὸν οὐκ ἔχον,
[5, 3, 12]	ἐνέργειαν ἔρχεται, οὐ πλῆθος μέν,	ἀτελὲς	δὲ πρὶν ἐνεργῆσαι τῇ οὐσίᾳ.
[5, 3, 12]	ἢ ἡ πρώτη ἐνέργεια αὐτοῦ	ἀτελὴς	ἔσται ὁρμὴ μόνον οὖσα. Ἐπὶ
[5, 3, 12]	προυθυμήθη, οὕτω τε γὰρ ἦν	ἀτελὴς	καὶ ἡ προθυμία οὐκ εἶχεν
[5, 3, 1]	νοῦ τῇ φύσει διδόναι παντάπασιν	ἄτοπον,	εἰ τῶν μὲν ἄλλων γνῶσιν
[5, 3, 1]	ψυχῇ δοίημεν τοῦτο ὡς πάνυ	ἄτοπον	ὄν, ἀλλὰ μηδὲ νοῦ τῇ
[5, 3, 5]	τὸ ὁρώμενον. Ἢ πρῶτον μὲν	ἄτοπος	ὁ μερισμὸς ἑαυτοῦ· πῶς γὰρ
[5, 3, 1]	πάνυ οἷόν τε πολλῶν τῶν	ἀτόπων	συμβαινόντων· καὶ γὰρ εἰ μὴ
[5, 3, 11]	δὲ τούτου ἔφεσις μόνον καὶ	ἀτύπωτος	ὄψις. Οὗτος οὖν ὁ νοῦς
[5, 3, 12]	οὖσα. Ἐπὶ τί οὖν ὡς	ἀτυχοῦσά	του ἐφορμᾷ; Εἰ κατὰ λόγον
[5, 3, 4]	δὲ ἄλλῃ δυνάμει προσχρησάμενοι νοῦν	αὖ	γινώσκοντα ἑαυτὸν κατοψόμεθα ἢ ἐκεῖνον
[5, 3, 10]	αὐτὰ καὶ ἕτερα. Καὶ πάλιν	αὖ	ἕκαστον τῶν νοουμένων συνεκφέρει τὴν
[5, 3, 5]	ἀνόητον οὐδὲ ζωῆς χωρὶς οὐδ´	αὖ	ἐπακτὸν τὸ ζῆν οὐδὲ τὸ
[5, 3, 11]	αὐτὸ πολὺ ποιήσασα. Καὶ γὰρ	αὖ	ἔχει τύπον τοῦ ὁράματος· ἢ
[5, 3, 6]	Ἐπεὶ δὲ ἐνταῦθα γεγενήμεθα πάλιν	αὖ	καὶ ἐν ψυχῇ, πειθώ τινα
[5, 3, 15]	ἕν, καὶ ὁτιοῦν αὐτοῦ πάντα	αὖ	καὶ ἕν. Τίνα οὖν πάντα;
[5, 3, 8]	νοῦ καὶ νοητοῦ. Καὶ γὰρ	αὖ	καὶ ἐπιλαμφθὲν τοῦτο ζωὴν ἔδωκε
[5, 3, 7]	ποιῆσαι ἐν ἄλλῳ. Καὶ γὰρ	αὖ	καὶ ἔστιν ὁ μὲν νοῦς
[5, 3, 11]	καὶ πρὸ νοῦ· καὶ γὰρ	αὖ	νοῦ ἐντὸς τὰ πάντα· ὥστε
[5, 3, 12]	οἷον μὴ οὐσία εἶναι οὐδ´	αὖ	οἷον τυφλὸν εἶναι, ἀλλ´ ὁρῶν
[5, 3, 12]	τοῦ γεννηθέντος νοῦ γενομένης· οὐδ´	αὖ	ὅλως προυθυμήθη, οὕτω τε γὰρ
[5, 3, 4]	ἐκεῖνον γινόμενον· κἀκείνῳ ἑαυτὸν νοεῖν	αὖ	οὐχ ὡς ἄνθρωπον ἔτι, ἀλλὰ
[5, 3, 10]	ὅπερ ἐστὶν ἑαυτῷ. Καὶ γὰρ	αὖ	πόθος τις καὶ ἡ γνῶσίς
[5, 3, 12]	ἀποτέτμηται τὸ ἀπ´ αὐτοῦ οὐδ´	αὖ	ταὐτὸν αὐτῷ οὐδὲ τοιοῦτον οἷον
[5, 3, 12]	εἶχεν ὅ τι προθυμηθῇ· οὐδ´	αὖ	τὸ μὲν εἶχε τοῦ πράγματος,
[5, 3, 15]	δή; Ἢ τῷ πρότερον ἔχειν	αὐτά.	Ἀλλ´ εἴρηται, ὅτι πλῆθος οὕτως
[5, 3, 5]	δ´ αὐτὰ ἔχει, οὐκ ἰδὼν	αὐτὰ	ἐκ τοῦ μερίσαι αὑτὸν ἔχει,
[5, 3, 5]	εἰ μὲν τύποι αὐτῶν, οὐκ	αὐτὰ	ἔχει· εἰ δ´ αὐτὰ ἔχει,
[5, 3, 5]	οὐκ αὐτὰ ἔχει· εἰ δ´	αὐτὰ	ἔχει, οὐκ ἰδὼν αὐτὰ ἐκ
[5, 3, 10]	πρὸς τὸν νοῦν καὶ τὰ	αὐτὰ	καὶ ἕτερα. Καὶ πάλιν αὖ
[5, 3, 16]	Ἆρ´ ἔχον τὸ κατὰ τὰ	αὐτὰ	καὶ ὡσαύτως; Καὶ τί ταῦτα
[5, 3, 16]	ἡ ἀρχὴ ἑκάστων ἁπλουστέρα ἢ	αὐτά.	Κόσμον τοίνυν τὸ ποιῆσαν αἰσθητὸν
[5, 3, 1]	νοῦς δηλονότι γνώσεται. Ἆρ´ οὖν	αὐτὰ	μόνον ἢ καὶ ἑαυτόν, ὃς
[5, 3, 15]	εἶναι; Ἢ καὶ ὅτι ὑπέστησεν	αὐτά.	Πῶς δή; Ἢ τῷ πρότερον
[5, 3, 15]	ἀρχὴ τῶν πάντων; Ἆρα, ὅτι	αὐτὰ	σῴζει ἓν ἕκαστον αὐτῶν ποιήσασα
[5, 3, 12]	κἀκεῖ πλῆθος ἔσται· εἰ δ´	αὐταί	εἰσιν αἱ πρῶται ἐνέργειαι, τὸ
[5, 3, 12]	μὲν γὰρ ἐκείνου ποθὲν ἐνεργήσαντος	αὗται	ὑπέστησαν, κἀκεῖ πλῆθος ἔσται· εἰ
[5, 3, 17]	ἀλλ´ ἐπέκεινα ταύτης> καὶ ἐπέκεινα	αὐταρκείας.	Ἀρκεῖ οὖν ταῦτα λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι;
[5, 3, 17]	αὐτός, δηλονότι ποιητικὸν οὐσίας καὶ	αὐταρκείας	ἐκεῖνο αὐτὸ οὐκ ὂν οὐσία,
[5, 3, 13]	οὐδὲν δεῖται· τὸ δὲ δευτέρως	αὔταρκες,	δεόμενον δὲ ἑαυτοῦ, τοῦτο δεῖται
[5, 3, 17]	πολλὰ καὶ ὅτι τούτῳ τὸ	αὔταρκες	ἐκ πάντων ἔξω ἐστίν· ἕκαστον
[5, 3, 13]	ὂν τῷ ὅλῳ πεποίηκε τὸ	αὔταρκες	ἱκανὸν ἐξ ἁπάντων γενόμενον, συνὸν
[5, 3, 13]	Τὸ δὲ πάντη ἁπλοῦν καὶ	αὔταρκες	ὄντως οὐδὲν δεῖται· τὸ δὲ
[5, 3, 8]	δεόμενον ἄλλου, ἵνα ἴδῃ, αὑτῷ	αὔταρκες	πρὸς τὸ ἰδεῖν καὶ γὰρ
[5, 3, 17]	εἶναι καὶ τῇ ἑνὸς παρουσίᾳ	αὔταρκες	τὸ πλῆθος αὐτοῦ καὶ αὐτός,
[5, 3, 16]	οὔτε ζωῆς οὔτε νοῦ ἀποστατεῖ.	Αὐτάρκης	οὖν ἑαυτῷ καὶ οὐδὲν ζητεῖ·
[5, 3, 11]	ἐξῆλθε δὲ ἄλλο λαβοῦσα ἐν	αὐτῇ	αὐτὸ πολὺ ποιήσασα. Καὶ γὰρ
[5, 3, 11]	ὁράματος· ἢ οὐ παρεδέξατο ἐν	αὐτῇ	γενέσθαι. Οὗτος δὲ πολὺς ἐξ
[5, 3, 2]	περὶ ψυχῆς ζητητέον, εἰ δοτέον	αὐτῇ	γνῶσιν ἑαυτῆς, καὶ τί τὸ
[5, 3, 9]	τοῦ ἡλίου φῶς ἐν ἀέρι,	αὐτὴ	δὲ ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη
[5, 3, 8]	ὁρᾷ ἃ ἔχει· οὐδὲ γὰρ	αὐτὴ	ἐγέννησεν, ἀλλ´ ἔστι καὶ αὕτη
[5, 3, 8]	ἐκεῖνα. Καὶ ἔστι φύσις ἡ	αὐτὴ	ἐκείνων καὶ τῶν ἐχόντων, οἷον
[5, 3, 11]	ἰδοῦσα, ἐξῆλθε δὲ ἔχουσα ὅπερ	αὐτὴ	ἐπλήθυνεν· ὥστε ἄλλου μὲν ἐπεθύμησεν
[5, 3, 3]	Τὸ ἀγαθὸν πῶς ἔχει παρ´	αὐτῇ;	Ἢ ἀγαθοειδής ἐστι, καὶ ἐπερρώσθη
[5, 3, 2]	καὶ τί τὸ γινῶσκον ἐν	αὐτῇ	καὶ ὅπως. Τὸ μὲν οὖν
[5, 3, 2]	ἑαυτοῦ αἰσθάνεται. Τὸ δ´ ἐν	αὐτῇ	λογιζόμενον παρὰ τῶν ἐκ τῆς
[5, 3, 9]	αὐτῆς καὶ ἄλλης τοιαύτης. Καὶ	αὐτῇ	μὲν περὶ νοῦ συλλογιστέα οἷος
[5, 3, 3]	τὴν αἴσθησιν τοῦ τοιούτου ἐπιλάμποντος	αὐτῇ	νοῦ· τὸ γὰρ καθαρὸν τῆς
[5, 3, 8]	ἀλλ´ ὅρασις καὶ τὸ ὁρατὸν	αὐτῇ	ὁμοῦ καὶ τοιοῦτον τὸ ὁρατὸν
[5, 3, 9]	ἀλλὰ περὶ ἐκεῖνον, οὔτε τόπος	αὐτῇ·	οὐδὲ γὰρ ἐκείνῳ. Ὅθεν τὸ
[5, 3, 8]	ὧν ἔσχε τὴν μνήμην ἐπ´	αὐτῇ,	ταῦτα δὴ ἔχουσαν δεικνύναι ἑαυτήν,
[5, 3, 4]	τὴν γινώσκουσαν τὸ τοιοῦτον μαθόντες	αὐτῇ	τῇ δυνάμει ᾗ καὶ ἐκεῖνο
[5, 3, 3]	κανόνα ἔχουσα τοῦ ἀγαθοῦ παρ´	αὐτῇ.	Τὸ ἀγαθὸν πῶς ἔχει παρ´
[5, 3, 11]	μὲν ἐπεθύμησεν ἀορίστως ἔχουσα ἐπ´	αὐτῇ	φάντασμά τι, ἐξῆλθε δὲ ἄλλο
[5, 3, 8]	ἀγλαΐαν· οὐ μὴν οὐδὲ αἰσθητικήν,	αὕτη	γὰρ ἔξω βλέπει καὶ οὐ
[5, 3, 8]	αὐτὴ ἐγέννησεν, ἀλλ´ ἔστι καὶ	αὕτη	εἴδωλον καὶ οἱ λόγοι· ὅθεν
[5, 3, 8]	νοοειδῆ γίγνεσθαι· καὶ ἐάν τις	αὐτὴν	ἀπαιτῇ ὁποῖον ὁ νοῦς ἐκεῖνός
[5, 3, 2]	ἔχει καὶ περὶ τούτους τὴν	αὐτὴν	δύναμιν. Καὶ σύνεσιν ἔτι προσλαμβάνει
[5, 3, 9]	τοῦ μεγέθους σφαῖραν τὸ περὶ	αὐτὴν	ἐξ αὐτῆς λάμπον. Ἡλίου μὲν
[5, 3, 17]	καὶ μᾶλλον. Ἴσως οὖν χρὴ	αὐτὴν	ἤδη γεννῆσαι ἀίξασαν πρὸς αὐτὸ
[5, 3, 8]	πρώτως ἑαυτόν, ἐν τῷ νῷ	αὐτὴν	πρῶτον γενομένην ἢ παραχωρήσασαν τῷ
[5, 3, 3]	εἴρηκεν ἐπ´ αὐτοῖς, ἤδη παρ´	αὐτῆς	ἂν ἔχοι κανόνα ἔχουσα τοῦ
[5, 3, 2]	ὅπως. Τὸ μὲν οὖν αἰσθητικὸν	αὐτῆς	αὐτόθεν ἂν φαῖμεν τοῦ ἔξω
[5, 3, 8]	ἔχουσαν δεικνύναι ἑαυτήν, ὡς δι´	αὐτῆς	εἰκόνος οὔσης ὁρᾶν δύνασθαι ἀμῃγέπῃ
[5, 3, 8]	ἑαυτὴν εἶναι ἐκείνου, ὡς τὴν	αὐτῆς	ζωὴν ἴνδαλμα καὶ ὁμοίωμα εἶναι
[5, 3, 9]	ἐφ´ αὑτῆς ὁρᾶσθαι ὑπό τε	αὐτῆς	καὶ ἄλλης τοιαύτης. Καὶ αὐτῇ
[5, 3, 9]	σφαῖραν τὸ περὶ αὐτὴν ἐξ	αὐτῆς	λάμπον. Ἡλίου μὲν οὖν τὸ
[5, 3, 7]	τὸ μὲν ὅσον πρὸς νοῦν	αὐτῆς	οἷον εἴσω, τὸ δ´ ἔξω
[5, 3, 9]	καὶ πάνυ. Τὸ δὴ λοιπὸν	αὐτῆς	τοῦτό ἐστιν, ὃ εἰκόνα ἔφαμεν
[5, 3, 9]	τοιαύτη καθαρά, ὥστε καὶ ἐφ´	αὑτῆς	ὁρᾶσθαι ὑπό τε αὐτῆς καὶ
[5, 3, 8]	οὐ δι´ ἑτέρου, ἀλλὰ δι´	αὑτῆς,	ὅτι μηδὲ ἔξω. Ἄλλῳ οὖν
[5, 3, 16]	οὐκ ἂν εἴη κόσμος αἰσθητὸς	αὐτό,	ἀλλὰ νοῦς καὶ κόσμος νοητός·
[5, 3, 12]	ἐνεργείας ἃς παραχωρῆσαν· ἄλλο γὰρ	αὐτό,	ἄλλο αἱ ἐνέργειαι αἱ ἀπ´
[5, 3, 15]	τοῦ ἑνός, ἄλλο δεῖ παρ´	αὐτό·	ἄλλο δὲ ὂν οὐχ ἕν·
[5, 3, 8]	Φῶς ἄρα φῶς ἄλλο ὁρᾷ·	αὐτὸ	ἄρα αὑτὸ ὁρᾷ. Τὸ δὲ
[5, 3, 15]	γὰρ δεῖξαι αὐτὸ ἓν πάντα.	Αὐτὸ	δὲ ἐκεῖνο ἓν πάντα, ὅτι
[5, 3, 14]	ὥστε περὶ αὐτοῦ μὲν λέγειν,	αὐτὸ	δὲ μὴ λέγειν. Καὶ γὰρ
[5, 3, 15]	μετ´ αὐτὸ καὶ ὅτι μετ´	αὐτὸ	δῆλον ποιεῖ τῷ τὸ πλῆθος
[5, 3, 17]	θεάσασθαι, οὐκ ἄλλου φωτί, ἀλλ´	αὐτό,	δι´ οὗ καὶ ὁρᾷ. Δι´
[5, 3, 1]	τε οὐ τὸ ζητούμενον τὸ	αὐτὸ	ἑαυτό, ἀλλ´ ἄλλο ἄλλο. Δεῖ
[5, 3, 4]	ποτ´ ἐστὶ τὸ ἐν νῷ	αὐτὸ	ἑαυτό» Ἔστι δὴ νοῦς τις
[5, 3, 10]	μάλιστα αὐτὸ νοῇ· διχάσει γὰρ	αὐτὸ	ἑαυτό, κἂν σύνεσιν δῷ τὴν
[5, 3, 6]	λόγος ἀπέδειξεν εἶναί τι τὸ	αὐτὸ	ἑαυτὸ κυρίως νοεῖν. Νοεῖ οὖν
[5, 3, 1]	ἀποστατέον τῆς δόξης τῆς τοῦ	αὐτὸ	ἑαυτὸ νοεῖν τι ὄντως. Ἀποστῆναι
[5, 3, 2]	τῷ λόγῳ βαδίζοντες, καὶ τὸ	αὐτὸ	ἑαυτό» ὅ τί ποτ´ ἐστὶ
[5, 3, 5]	δὲ ὁρώμενον· τοῦτο δὲ οὐκ	αὐτὸ	ἑαυτό» Τί οὖν, εἰ πᾶν
[5, 3, 6]	οἶδεν ἃ λέγει. Καὶ εἰ	αὐτὸ	εἴη ἃ λέγει, γινώσκοι ἂν
[5, 3, 8]	καὶ τὴν ψυχὴν ἡμῶν εἰς	αὐτὸ	εἰκόνα θεμένην ἑαυτὴν εἶναι ἐκείνου,
[5, 3, 6]	τῇ ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες νοῦν τινα	αὐτὸ	εἶναι ἢ διὰ νοῦ τὴν
[5, 3, 7]	τὸ ἰδεῖν τοῦτό ἐστι τὸ	αὐτὸ	εἶναι τὸ ὁρώμενον. Τί γὰρ
[5, 3, 11]	ἐθέλῃ νοεῖ, ἓν μὲν οὖν	αὐτὸ	ἐκεῖνο, ἀλλ´ ἐπιβάλλειν θέλων ὡς
[5, 3, 13]	οὐδὲ παρακολουθοῦν ἑαυτῷ οὐδὲ οἶδεν	αὐτό»	ἐκεῖνο χρὴ ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι ταῦτα
[5, 3, 15]	οὐ μετουσίᾳ ἑνὸς ἕν, ἀλλὰ	αὐτὸ	ἕν, οὐ κατ´ ἄλλου, ἀλλ´
[5, 3, 17]	μετέχει τοῦ αὐτοῦ ἑνός, οὐκ	αὐτὸ	ἕν. Τί οὖν τὸ οὗ
[5, 3, 15]	ἓν πολλά· ἀδυνατεῖ γὰρ δεῖξαι	αὐτὸ	ἓν πάντα. Αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο
[5, 3, 8]	οἷον τὸ ὁρατόν. Τίς οὖν	αὐτὸ	ἐρεῖ οἷόν ἐστιν; Ὁ ἰδών·
[5, 3, 8]	ἰδεῖν καὶ γὰρ ὃ ὁρᾷ	αὐτό	ἐστι γιγνωσκόμενον καὶ παρ´ ἡμῶν
[5, 3, 7]	ἐκεῖνον, ἐπειδὴ τὸ ἰδεῖν ἴσως	αὐτό	ἐστι τὸ ὁρώμενον, ταύτῃ μάλιστα
[5, 3, 15]	αὐτῶν εἶναι λέγει καὶ τὸ	αὐτό·	ἔτι δὲ τὸ μὴ πολλὰ
[5, 3, 15]	ἡ ἀνάγκη δὲ τοῦ μετ´	αὐτὸ	ἔτι ζητητέα. ~Ὅτι μὲν οὖν
[5, 3, 14]	λέγομεν περὶ αὐτοῦ, εἰ μὴ	αὐτὸ	ἔχομεν; Ἤ, εἰ μὴ ἔχομεν
[5, 3, 2]	ἆρα ἐπιστρέφει ἐφ´ ἑαυτὸ καὶ	αὐτό;	Ἢ οὔ· ἀλλὰ ὧν δέχεται
[5, 3, 17]	ἐφάψασθαι φωτὸς ἐκείνου καὶ αὐτῷ	αὐτὸ	θεάσασθαι, οὐκ ἄλλου φωτί, ἀλλ´
[5, 3, 15]	τοιοῦτον, οἷον ἐν τῷ μετ´	αὐτὸ	θεωρεῖται, ἀπορῆσαι ἄξιον· καὶ ἡ
[5, 3, 6]	τὴν δύναμιν καὶ παρὰ νοῦ	αὐτὸ	ἴσχειν. Τούτῳ τοίνυν γιγνώσκειν προσήκει,
[5, 3, 17]	τὸ οὗ μετέχει, ὃ ποιεῖ	αὐτὸ	καὶ εἶναι καὶ ὁμοῦ τὰ
[5, 3, 15]	πόρρω. Ἐπεὶ δὲ τὸ μετ´	αὐτὸ	καὶ ὅτι μετ´ αὐτὸ δῆλον
[5, 3, 11]	ἐγένετο, καὶ οὕτως γνοὺς εἶδεν	αὐτό,	καὶ τότε ἐγένετο ἰδοῦσα ὄψις.
[5, 3, 15]	οὔπω ἐστὶν ὄν» εἴποι τις	αὐτό·	κἂν ἕκαστον ἔχῃ λέγειν τις
[5, 3, 8]	ἑαυτῷ λάμπον πρώτως καὶ πρὸς	αὐτὸ	λαμπηδών, λάμπον ὁμοῦ καὶ λαμπόμενον,
[5, 3, 14]	τι περὶ αὐτοῦ, οὐ μὴν	αὐτὸ	λέγομεν οὐδὲ γνῶσιν οὐδὲ νόησιν
[5, 3, 10]	τοίνυν διάφορον πάντη αὐτὸ πρὸς	αὐτὸ	μένει, καὶ οὐδὲν ζητεῖ περὶ
[5, 3, 10]	Δεῖ δὲ τὸ νοοῦν μηδὲ	αὐτὸ	μένειν ἁπλοῦν, καὶ ὅσῳ ἂν
[5, 3, 13]	γενόμενον, συνὸν ἑαυτῷ, καὶ εἰς	αὐτὸ	νεῦον. Ἐπεὶ καὶ ἡ συναίσθησις
[5, 3, 13]	πολὺ εἶναι ἕξει. Οὔτ´ οὖν	αὐτὸ	νοεῖν οὔτ´ ἔστι νόησις αὐτοῦ.
[5, 3, 10]	ἁπλοῦν, καὶ ὅσῳ ἂν μάλιστα	αὐτὸ	νοῇ· διχάσει γὰρ αὐτὸ ἑαυτό,
[5, 3, 8]	καὶ ἔτι κάλλιον καὶ μεῖζον	αὐτὸ	νομίζων καὶ ἐναργέστερον ἐγγὺς ἂν
[5, 3, 4]	δήπου; Ἀλλ´ ἆρα τί ἐστιν	αὐτὸ	{ὃ} οὐκ οἶδεν ἐπιστάμενον οἷόν
[5, 3, 11]	πολύς ἐστι, καὶ τὸ νοεῖν	αὐτὸ	οἷον παρεμπεσόν, κἂν ἐξ αὐτοῦ
[5, 3, 13]	ἑαυτό· καὶ τὸ ἐνδεὲς πρὸς	αὐτὸ	ὂν τῷ ὅλῳ πεποίηκε τὸ
[5, 3, 17]	ποιητικὸν οὐσίας καὶ αὐταρκείας ἐκεῖνο	αὐτὸ	οὐκ ὂν οὐσία, ἀλλ´ ἐπέκεινα
[5, 3, 16]	πρὸ τούτου τοίνυν τὸ γεννῆσαν	αὐτὸ	οὔτε νοῦς οὔτε κόσμος νοητός,
[5, 3, 11]	πληθυνόμενον· ὥστε ὥρμησε μὲν ἐπ´	αὐτὸ	οὐχ ὡς νοῦς, ἀλλ´ ὡς
[5, 3, 17]	αὐτὴν ἤδη γεννῆσαι ἀίξασαν πρὸς	αὐτὸ	πληρωθεῖσαν ὠδίνων. Οὐ μὴν ἀλλὰ
[5, 3, 13]	περιτρέπομεν ἐπὶ τἀναντία. Πολὺ γὰρ	αὐτὸ	ποιοῦμεν γνωστὸν καὶ γνῶσιν ποιοῦντες
[5, 3, 16]	οὐ πολλοῦ· εἰ γὰρ καὶ	αὐτὸ	πολύ, οὐκ ἀρχὴ τοῦτο, ἀλλ´
[5, 3, 11]	δὲ ἄλλο λαβοῦσα ἐν αὐτῇ	αὐτὸ	πολὺ ποιήσασα. Καὶ γὰρ αὖ
[5, 3, 10]	ἢ περὶ ἄλλο ἐνεργεῖν, ἢ	αὐτὸ	πολύ τι εἶναι, εἰ μέλλοι
[5, 3, 12]	οὐκ ἂν αὐτοέν· τὸ γὰρ	αὐτὸ»	πρὸ τοῦ τὶ» ~Διὸ καὶ
[5, 3, 10]	εὕρεσις. Τὸ τοίνυν διάφορον πάντη	αὐτὸ	πρὸς αὐτὸ μένει, καὶ οὐδὲν
[5, 3, 6]	γινομένων ἐκεῖθεν, ὅθεν περ καὶ	αὐτό,	συμβαίνοι ἂν καὶ τούτῳ λόγῳ
[5, 3, 13]	συναίσθησις εἶναι τοῦ ὅλου, ὅταν	αὐτό	τι ἑαυτὸ νοῇ, ὃ δὴ
[5, 3, 13]	ἐστὶ νοεῖν· ἓν δὲ ἕκαστον	αὐτό	τί ἐστι καὶ οὐδὲν ζητεῖ·
[5, 3, 6]	ψυχῆς, ὃ νοερόν πως, διανοητικὸν	αὐτὸ	τιθέμενοι καὶ τῇ ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες
[5, 3, 13]	ἐθελήσῃς λαβεῖν, οὐ νοήσεις· ἀλλ´	αὐτὸ	τὸ εἶναι ἐν αὐτῷ πολύ
[5, 3, 11]	ἀλλὰ εἰ νοῦς ἔσται, καὶ	αὐτὸ	{τὸ} πλῆθος ἔσται. ~Καὶ τί
[5, 3, 13]	πολὺν ὄντα· καὶ γὰρ ἐὰν	αὐτὸ	τοῦτο μόνον εἴπῃ ὄν εἰμι»
[5, 3, 8]	ἐν ἄλλῳ ἄλλο καὶ οὐχ	αὑτὸ	βλέπει. Ἀλλ´ οὖν τούτων ἐκεῖ
[5, 3, 8]	φῶς ἄλλο ὁρᾷ· αὐτὸ ἄρα	αὑτὸ	ὁρᾷ. Τὸ δὲ φῶς τοῦτο
[5, 3, 1]	ἔχοι τὸ ὡς ἀληθῶς νοεῖν	αὑτό·	οὐ γὰρ τὸ πᾶν ἔσται
[5, 3, 12]	γὰρ τὶ ἕν, οὐκ ἂν	αὐτοέν·	τὸ γὰρ αὐτὸ» πρὸ τοῦ
[5, 3, 2]	Τὸ μὲν οὖν αἰσθητικὸν αὐτῆς	αὐτόθεν	ἂν φαῖμεν τοῦ ἔξω εἶναι
[5, 3, 3]	διὰ νοῦ μὲν οὕτως; Ἢ	αὐτοὶ	μὲν οἱ λογιζόμενοι καὶ νοοῦμεν
[5, 3, 3]	τὰ ἐν τῇ διανοίᾳ νοήματα	αὐτοί·	τοῦτο γὰρ ἡμεῖς. Τὰ δὲ
[5, 3, 3]	εἴρηκεν, ὃ δὲ εἴρηκεν ἐπ´	αὐτοῖς,	ἤδη παρ´ αὐτῆς ἂν ἔχοι
[5, 3, 14]	εἰδεῖεν, ὅτι ἔχουσι μεῖζον ἐν	αὐτοῖς,	κἂν μὴ εἰδῶσιν ὅ τι,
[5, 3, 13]	αὐτοῦ· ἀλλ´ ὡς ἐνδέχεται, ἡμῖν	αὐτοῖς	σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν περὶ αὐτοῦ. Ἀλλ´
[5, 3, 3]	χωριστὸς δὲ τῷ μὴ προσνεύειν	αὐτόν,	ἀλλ´ ἡμᾶς μᾶλλον πρὸς αὐτὸν
[5, 3, 9]	ἐκ νοῦ φῶς τι περὶ	αὐτὸν	γενομένη ἐξήρτηταί τε αὐτοῦ καὶ
[5, 3, 12]	καὶ πᾶσαν τὴν νοητὴν φύσιν,	αὐτὸν	δὲ ἐπ´ ἄκρῳ τῷ νοητῷ
[5, 3, 11]	νοῦ· καὶ εἰ τὰ μετ´	αὐτὸν	δὲ τὴν τάξιν ἔχει τὴν
[5, 3, 10]	εἰ τὸ ἀμερὲς πάντη εἰπεῖν	αὐτὸν	δέοι, δεῖ πρότερον λέγειν ἃ
[5, 3, 3]	αὐτόν, ἀλλ´ ἡμᾶς μᾶλλον πρὸς	αὐτὸν	εἰς τὸ ἄνω βλέποντας. Αἴσθησις
[5, 3, 7]	τι ἐξ αὐτοῦ, τῷ εἰς	αὐτὸν	ἐν ἑαυτῷ. Ἔδει γὰρ πρῶτον
[5, 3, 13]	νόησις προτέρα οὖσα εἴσω εἰς	αὐτὸν	ἐπιστρέφει δηλονότι πολὺν ὄντα· καὶ
[5, 3, 5]	καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ἵνα τέλεον	αὐτὸν	ᾖ νενοηκώς. Ἀλλ´ εἰ καὶ
[5, 3, 9]	τις συγχωρήσειεν ἐφ´ ἑαυτοῦ περὶ	αὐτὸν	ἥλιον εἶναι, ἐξ οὗ ὡρμημένον
[5, 3, 9]	ἀλλὰ πᾶν καὶ τὸ περὶ	αὐτὸν	ἥλιον θήσεται ἐν ἄλλῳ, ἵνα
[5, 3, 9]	ἐξ οὗ ὡρμημένον καὶ περὶ	αὐτὸν	μεῖναν, ἄλλο δὲ ἐξ ἄλλου
[5, 3, 9]	αὑτῷ, ἡμεῖς δέ, ὅταν εἰς	αὐτόν·	μεμέρισται γὰρ ἡμῖν ἡ ζωὴ
[5, 3, 12]	ὅτι, εἴ τι ὑπέστη μετ´	αὐτόν,	μένοντος ἐκείνου ἐν τῷ αὐτῷ
[5, 3, 6]	ἀπόντος τούτῳ ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς	αὐτὸν	οὖσα οὐ μόνον εὔλογον ὑποδείκνυσιν
[5, 3, 11]	ἕν τι εἶναι, οὐδὲ νοῦν	αὐτὸν	προσερεῖς· οὐδὲ τἀγαθὸν οὖν· εἰ
[5, 3, 7]	Ἀλλ´ εἰ τὸν θεὸν γινώσκειν	αὐτόν	τις ὁμολογήσει, καὶ ταύτῃ συγχωρεῖν
[5, 3, 2]	τῷ μέρει διδόντες νοῦν γὰρ	αὐτὸν	φήσομεν καὶ ὅπῃ διοίσει τοῦ
[5, 3, 5]	ἰδὼν αὐτὰ ἐκ τοῦ μερίσαι	αὑτὸν	ἔχει, ἀλλ´ ἦν πρὶν μερίσαι
[5, 3, 9]	ἑαυτῆς σκοπουμένῃ, νοῦς δὲ αὐτὸς	αὑτὸν	οὐ συλλογιζόμενος περὶ αὑτοῦ· πάρεστι
[5, 3, 6]	ἑαυτοῦ φύσεως καὶ ἐπιστρέφων εἰς	αὑτόν.	Τὰ γὰρ ὄντα ὁρῶν ἑαυτὸν
[5, 3, 5]	νοητόν, τὸ δὲ νοητὸν αὐτός,	αὐτὸς	ἄρα ἑαυτὸν νοήσει· νοήσει γὰρ
[5, 3, 9]	ἀφ´ ἑαυτῆς σκοπουμένῃ, νοῦς δὲ	αὐτὸς	αὑτὸν οὐ συλλογιζόμενος περὶ αὑτοῦ·
[5, 3, 5]	τὸ νοητόν, τὸ δὲ νοητὸν	αὐτός,	αὐτὸς ἄρα ἑαυτὸν νοήσει· νοήσει
[5, 3, 4]	ἑαυτό» Ἔστι δὴ νοῦς τις	αὐτὸς	γεγονώς, ὅτε τὰ ἄλλα ἀφεὶς
[5, 3, 14]	ἄλλα, ὅσα τούτου τοῦ στοίχου,	αὐτὸς	δὲ οἷος ἄρα, ὡς οὐ
[5, 3, 17]	αὔταρκες τὸ πλῆθος αὐτοῦ καὶ	αὐτός,	δηλονότι ποιητικὸν οὐσίας καὶ αὐταρκείας
[5, 3, 7]	μᾶλλον δὲ πάντα τὰ δοθέντα	αὐτός.	Εἰ μὲν οὖν κἀκεῖνο γνώσεται
[5, 3, 5]	οὗτος δυνάμει οὐδ´ ἕτερος μὲν	αὐτός,	ἡ δὲ νόησις ἄλλο· οὕτω
[5, 3, 5]	νοήσει, καθότι καὶ ἡ νόησις	αὐτὸς	ἦν, καὶ καθότι τὸ νοητὸν
[5, 3, 5]	νοήσει τὸ νοητόν, ὅπερ ἦν	αὐτός.	Καθ´ ἑκάτερον ἄρα ἑαυτὸν νοήσει,
[5, 3, 5]	γὰρ τῇ νοήσει, ὅπερ ἦν	αὐτός,	καὶ νοήσει τὸ νοητόν, ὅπερ
[5, 3, 6]	ἄλλου, ὁ δὲ νοῦς ὅτι	αὐτὸς	καὶ οἷος αὐτὸς καὶ ὅστις
[5, 3, 6]	νοῦς ὅτι αὐτὸς καὶ οἷος	αὐτὸς	καὶ ὅστις καὶ ἐκ τῆς
[5, 3, 17]	τὸ φῶς} παρ´ αὐτοῦ καὶ	αὐτός·	καὶ τότε χρὴ νομίζειν παρεῖναι,
[5, 3, 14]	μεῖζον ἢ λεγόμενον, ὅτι καὶ	αὐτὸς	κρείττων λόγου καὶ νοῦ καὶ
[5, 3, 7]	γὰρ ἕν τι τῶν δοθέντων	αὐτός,	μᾶλλον δὲ πάντα τὰ δοθέντα
[5, 3, 6]	ἐνεργείᾳ ἦν καὶ ἡ ἐνέργεια	αὐτός·	νοῦς γὰρ καὶ νόησις ἕν·
[5, 3, 5]	ἐνόει τῇ νοήσει, ὃ ἦν	αὐτός.	~Ὁ μὲν δὴ λόγος ἀπέδειξεν
[5, 3, 5]	ἦν, καὶ καθότι τὸ νοητὸν	αὐτός,	ὅπερ ἐνόει τῇ νοήσει, ὃ
[5, 3, 6]	τὴν εἰκόνα, ὃς ἦν ὁ	αὐτὸς	τοῖς νοουμένοις ἀληθέσι καὶ ὄντως
[5, 3, 5]	ὄντα ἔχων, μᾶλλον δὲ ὁ	αὐτὸς	τοῖς οὖσιν. Ἀλλ´ εἰ ἡ
[5, 3, 14]	καὶ αἰσθήσεως, παρασχὼν ταῦτα, οὐκ	αὐτὸς	ὢν ταῦτα. ~Ἀλλὰ πῶς παρασχών;
[5, 3, 9]	μᾶλλον δὲ οὐκ ἔχων, ἀλλ´	αὐτὸς	ὢν ταῦτα. Εἰ δέ τις
[5, 3, 13]	ἡμῖν αὐτοῖς σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν περὶ	αὐτοῦ.	Ἀλλ´ ὅταν ἀπορῶμεν ἀναίσθητον οὖν
[5, 3, 13]	μόνον ἀληθὲς οὐκ ὄνομα ὂν	αὐτοῦ	ἀλλ´ ὅτι οὔτε τι τῶν
[5, 3, 13]	ὄνομα αὐτοῦ> ὅτι μηδὲν κατ´	αὐτοῦ·	ἀλλ´ ὡς ἐνδέχεται, ἡμῖν αὐτοῖς
[5, 3, 17]	λογισμὸς ἐπ´ ἄλλο, ἀλλὰ στήσεται	αὐτοῦ.	Ἀλλὰ δεῖ ἀναβῆναι διά γε
[5, 3, 10]	εἶναι· ἢ οὐκ ἔσται νόησις	αὐτοῦ,	ἀλλὰ θίξις καὶ οἷον ἐπαφὴ
[5, 3, 15]	πλῆθος; Ἓν μὲν γὰρ ἐξ	αὐτοῦ	ἁπλοῦν τάχ´ ἄν τις δοίη
[5, 3, 16]	πρὸς ἐκεῖνο ζῶσα· ἐκεῖνο γὰρ	αὐτοῦ	ἀρχή. Δεῖ τοίνυν ἐκεῖνο ζωῆς
[5, 3, 12]	νοήσει, ἢ ἡ πρώτη ἐνέργεια	αὐτοῦ	ἀτελὴς ἔσται ὁρμὴ μόνον οὖσα.
[5, 3, 8]	ἡμῶν τὴν γνῶσιν αὐτοῦ δι´	αὐτοῦ	γίνεσθαι· ἢ πόθεν ἂν ἔσχομεν
[5, 3, 1]	οὐ γνώσεται, ἀλλ´ ἃ μὲν	αὐτοῦ	γνώσεται ὅτι γιγνώσκει, τίς δὲ
[5, 3, 8]	καὶ παρ´ ἡμῶν τὴν γνῶσιν	αὐτοῦ	δι´ αὐτοῦ γίνεσθαι· ἢ πόθεν
[5, 3, 8]	ἀντιλαμβάνεσθαι αὐτοῦ, ἡμᾶς δὲ δι´	αὐτοῦ·	διὰ δὲ τῶν τοιούτων λογισμῶν
[5, 3, 5]	γὰρ ἂν πάλιν τὸ οὐσιῶδες	αὐτοῦ	δυνάμει. Εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ
[5, 3, 7]	πυρὸς οὕτω τοι καὶ ἴχνος	αὐτοῦ	δυνηθῆναι ποιῆσαι ἐν ἄλλῳ. Καὶ
[5, 3, 13]	ἁπλούστατον ἁπάντων, οὐχ ἕξει νόησιν	αὐτοῦ·	εἰ γὰρ ἕξει, τῷ πολὺ
[5, 3, 16]	παρόντων, οὐχ ὡς ἄλλων ὄντων	αὐτοῦ.	Εἰ δ´ ἡ πᾶσα ζωὴ
[5, 3, 14]	αὐτοῦ. Πῶς οὖν λέγομεν περὶ	αὐτοῦ,	εἰ μὴ αὐτὸ ἔχομεν; Ἤ,
[5, 3, 4]	ἐστι καὶ οἷα τὰ ἔργα	αὐτοῦ;	Εἰ οὖν λέγοι, ὅτι ἀπὸ
[5, 3, 6]	γὰρ ἂν καὶ ἡ ζωὴ	αὐτοῦ	εἴη πράξεως ἀπηλλαγμένῳ καὶ ἐν
[5, 3, 10]	τί γὰρ ἂν ἔχοι περὶ	αὐτοῦ	εἰπεῖν, ἢ τί συνεῖναι; Καὶ
[5, 3, 15]	δῆλον ποιεῖ τῷ τὸ πλῆθος	αὐτοῦ	ἓν πανταχοῦ εἶναι· καὶ γὰρ
[5, 3, 5]	οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ οὐσία	αὐτοῦ	ἐνέργεια, ἓν καὶ ταὐτὸν τῇ
[5, 3, 12]	οὐσίᾳ. Εἰ δὲ ἡ οὐσία	αὐτοῦ	ἐνέργεια, ἡ δὲ ἐνέργεια αὐτοῦ
[5, 3, 12]	αἱ ἀπ´ αὐτοῦ, ὅτι μὴ	αὐτοῦ	ἐνεργήσαντος. Εἰ δὲ μή, οὐκ
[5, 3, 17]	ἐνδεές· καὶ ὅτι ἕκαστον {τοῦ	αὐτοῦ	ἑνὸς} μετείληφε καὶ μετέχει τοῦ
[5, 3, 17]	ἑνὸς} μετείληφε καὶ μετέχει τοῦ	αὐτοῦ	ἑνός, οὐκ αὐτὸ ἕν. Τί
[5, 3, 10]	τόδε» εἰ μὲν ἕτερον τι	αὐτοῦ	ἐρεῖ, ψεύσεται· εἰ δὲ συμβεβηκὸς
[5, 3, 12]	ἐκείνου ἁπλοῦ, τοῦ δὲ ἐξ	αὐτοῦ	ἐφ´ ἑαυτοῦ πλήθους ὄντος καὶ
[5, 3, 9]	ἄλλου ἀεὶ προϊὸν τοῦ πρὸ	αὐτοῦ,	ἕως ἂν εἰς ἡμᾶς καὶ
[5, 3, 15]	ἐπεὶ καὶ ἕκαστον τῶν ἐξ	αὐτοῦ,	ἕως ζωῆς μετέχει, ἓν πολλά·
[5, 3, 4]	ἡμῖν γραφεῖσιν, ἢ οἷον πληρωθέντες	αὐτοῦ	ἢ καὶ δυνηθέντες ἰδεῖν καὶ
[5, 3, 14]	~Πῶς οὖν ἡμεῖς λέγομεν περὶ	αὐτοῦ;	Ἢ λέγομεν μέν τι περὶ
[5, 3, 11]	αὐτὸ οἷον παρεμπεσόν, κἂν ἐξ	αὐτοῦ	ᾖ, πληθύει, δεῖ τὸ πάντη
[5, 3, 8]	ἐστιν, οἷον σαφέστερον μὲν ἀντιλαμβάνεσθαι	αὐτοῦ,	ἡμᾶς δὲ δι´ αὐτοῦ· διὰ
[5, 3, 5]	ἄλλῳ μέρει ἑαυτοῦ ἄλλο μέρος	αὐτοῦ	καθορᾷ; Ἀλλ´ οὕτω τὸ μὲν
[5, 3, 17]	ἑνὸς παρουσίᾳ αὔταρκες τὸ πλῆθος	αὐτοῦ	καὶ αὐτός, δηλονότι ποιητικὸν οὐσίας
[5, 3, 17]	γάρ {τοῦτο τὸ φῶς} παρ´	αὐτοῦ	καὶ αὐτός· καὶ τότε χρὴ
[5, 3, 9]	περὶ αὐτὸν γενομένη ἐξήρτηταί τε	αὐτοῦ	καὶ οὔτε ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ
[5, 3, 3]	νῷ δὲ ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν τὰ	αὐτοῦ	καὶ τὰ ἐν αὐτῷ σκοπεῖσθαι.
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν ἑωρακώς. Ἢ προσθήσει παρ´	αὐτοῦ	καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ἵνα τέλεον
[5, 3, 1]	εἰς ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν καὶ τὴν	αὐτοῦ	κατανόησιν; Ἢ οἷόν τε καὶ
[5, 3, 14]	ὥστε ἐκ τῶν ὕστερον περὶ	αὐτοῦ	λέγομεν. Ἔχειν δὲ οὐ κωλυόμεθα,
[5, 3, 6]	ἦν ὁ νοῶν καὶ περὶ	αὐτοῦ	λέγων, ἡ δὲ ψυχὴ ἡσυχίαν
[5, 3, 16]	Ἀλλὰ πῶς τὸ γενόμενον ἐξ	αὐτοῦ	λόγος πολὺς καὶ πᾶς, τὸ
[5, 3, 7]	κἀκεῖνο γνώσεται κατὰ τὰς δυνάμεις	αὐτοῦ	μαθών, καὶ ἑαυτὸν γνώσεται ἐκεῖθεν
[5, 3, 14]	Ἀλλ´ οὕτως ἔχομεν, ὥστε περὶ	αὐτοῦ	μὲν λέγειν, αὐτὸ δὲ μὴ
[5, 3, 12]	Ἀλλ´ εἰ μὲν αἱ ἐνέργειαι	αὐτοῦ	μὴ οὐσίαι, ἀλλ´ ἐκ δυνάμεως
[5, 3, 10]	μένει, καὶ οὐδὲν ζητεῖ περὶ	αὐτοῦ,	ὃ δ´ ἐξελίττει ἑαυτό, καὶ
[5, 3, 4]	καὶ ὡς ἔστι τι βέλτιον	αὐτοῦ,	ὃ οὐ ζητεῖ, ἀλλ´ ἔχει
[5, 3, 12]	λόγον θησόμεθα, τὴν μὲν ἀπ´	αὐτοῦ	οἷον ῥυεῖσαν ἐνέργειαν ὡς ἀπὸ
[5, 3, 7]	ἢ ἄλλο τι ἥκειν ἀπ´	αὐτοῦ	ὁμοιούμενον αὐτῷ, οἷον καὶ πυρὶ
[5, 3, 5]	γὰρ ἰδὼν ἐκεῖνο τὸ μέρος	αὐτοῦ	ὂν ταὐτὸν αὐτῷ εἶδεν ἑαυτόν·
[5, 3, 10]	ὁρατικὸν ἐκείνου, καὶ τὴν οὐσίαν	αὐτοῦ	ὅρασιν εἶναι· καὶ γὰρ ὄντος
[5, 3, 12]	πλῆθος, τοσαύτη ἔσται ἡ οὐσία	αὐτοῦ,	ὅσον τὸ πλῆθος. Τοῦτο δὲ
[5, 3, 12]	ἄλλο αἱ ἐνέργειαι αἱ ἀπ´	αὐτοῦ,	ὅτι μὴ αὐτοῦ ἐνεργήσαντος. Εἰ
[5, 3, 13]	τι τῶν πάντων οὔτε ὄνομα	αὐτοῦ>	ὅτι μηδὲν κατ´ αὐτοῦ· ἀλλ´
[5, 3, 14]	Ἢ λέγομεν μέν τι περὶ	αὐτοῦ,	οὐ μὴν αὐτὸ λέγομεν οὐδὲ
[5, 3, 3]	τοῦτο ἄλλῃ δυνάμει σκοπεῖσθαι τὰ	αὐτοῦ;	οὐ τὸ διανοητικὸν οὐδὲ τὸ
[5, 3, 12]	Οὐδὲ γὰρ ἀποτέτμηται τὸ ἀπ´	αὐτοῦ	οὐδ´ αὖ ταὐτὸν αὐτῷ οὐδὲ
[5, 3, 12]	τῷ νοητῷ ἑστηκότα βασιλεύειν ἐπ´	αὐτοῦ	οὐκ ἐξώσαντα ἀπ´ αὐτοῦ τὸ
[5, 3, 13]	ὄν εἰμι» οὐκ ἔτυχεν οὔτε	αὐτοῦ	οὔτε τοῦ ὄντος. Οὐ γὰρ
[5, 3, 15]	μετέχον τοῦ ἕν, καὶ ὁτιοῦν	αὐτοῦ	πάντα αὖ καὶ ἕν. Τίνα
[5, 3, 15]	οἷον ἐκ φωτὸς τὴν ἐξ	αὐτοῦ	περίλαμψιν πῶς δὲ πολλά; Ἢ
[5, 3, 10]	καὶ τὸ ὁρώμενον τὸ ὑπ´	αὐτοῦ	πλῆθος εἶναι ἐν παντί. Οὐδὲ
[5, 3, 13]	αὐτὸ νοεῖν οὔτ´ ἔστι νόησις	αὐτοῦ.	~Πῶς οὖν ἡμεῖς λέγομεν περὶ
[5, 3, 14]	οὐδὲ γνῶσιν οὐδὲ νόησιν ἔχομεν	αὐτοῦ.	Πῶς οὖν λέγομεν περὶ αὐτοῦ,
[5, 3, 17]	ἄγειν λέγειν, ὕστερον δὲ περὶ	αὐτοῦ	συλλογίζεσθαι. Τότε δὲ χρὴ ἑωρακέναι
[5, 3, 12]	ἐγένετο νοῦς τῆς προθυμίας μεταξὺ	αὐτοῦ	τε καὶ τοῦ γεννηθέντος νοῦ
[5, 3, 6]	{τὴν ἑαυτοῦ} ἀλλὰ καὶ ἀναγκαίαν	{αὐτοῦ}	τὴν ἑαυτοῦ γνῶσιν· τίς γὰρ
[5, 3, 12]	ἐπ´ αὐτοῦ οὐκ ἐξώσαντα ἀπ´	αὐτοῦ	τὸ ἐκφανέν ἢ ἄλλο φῶς
[5, 3, 5]	νοητόν. Εἰ οὖν ἡ νόησις	αὐτοῦ	τὸ νοητόν, τὸ δὲ νοητὸν
[5, 3, 12]	οὐ συνθέσεις, ἀλλ´ αἱ ἐνέργειαι	αὐτοῦ	τὸ πλῆθος. Ἀλλ´ εἰ μὲν
[5, 3, 15]	δὲ μὴ ἔχων, πῶς ἐξ	αὐτοῦ	τὸ πλῆθος; Ἓν μὲν γὰρ
[5, 3, 12]	αὐτοῦ ἐνέργεια, ἡ δὲ ἐνέργεια	αὐτοῦ	τὸ πλῆθος, τοσαύτη ἔσται ἡ
[5, 3, 8]	πόθεν ἂν ἔσχομεν λέγειν περὶ	αὐτοῦ;	Τοιοῦτόν ἐστιν, οἷον σαφέστερον μὲν
[5, 3, 7]	Καὶ γὰρ εἴ τι ἐξ	αὐτοῦ,	τῷ εἰς αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ.
[5, 3, 9]	αὐτὸς αὑτὸν οὐ συλλογιζόμενος περὶ	αὑτοῦ·	πάρεστι γὰρ ἀεὶ αὑτῷ, ἡμεῖς
[5, 3, 3]	δὴ προσχρῆσθαι τί ἐστιν; Ἆρα	αὐτοὺς	ἐκεῖνο γινομένους, καὶ φθεγγομένους ὡς
[5, 3, 4]	ἡμεῖς ἐκείνου, οὕτω νοῦν καὶ	αὑτοὺς	γνωσόμεθα; Ἢ ἀναγκαῖον οὕτως, εἴπερ
[5, 3, 4]	αἰσθάνεσθαι παρόντος. Καὶ γινώσκομεν δὲ	αὑτοὺς	τῷ τῷ τοιούτῳ ὁρατῷ τὰ
[5, 3, 8]	ἀλλ´ ἀγαπᾶν ἐποίησε τὴν ἐν	αὐτῷ	ἀγλαΐαν· οὐ μὴν οὐδὲ αἰσθητικήν,
[5, 3, 3]	δὲ ἀμφισβητεῖται, καὶ ὅτι μὴ	αὐτῷ	ἀεὶ καὶ ὅτι χωριστός· χωριστὸς
[5, 3, 7]	Τί γὰρ ἂν καὶ δοίημεν	αὐτῷ	ἄλλο; Ἡσυχίαν, νὴ Δία. Ἀλλὰ
[5, 3, 10]	ἔξω θάτερον ἢ ἐν τῷ	αὐτῷ	ἄμφω, καὶ ἀεὶ ἐν ἑτερότητι
[5, 3, 17]	ψυχῇ, ἐφάψασθαι φωτὸς ἐκείνου καὶ	αὐτῷ	αὐτὸ θεάσασθαι, οὐκ ἄλλου φωτί,
[5, 3, 6]	οὕτω. Ὄντων δὲ ἢ ἄνωθεν	αὐτῷ	γινομένων ἐκεῖθεν, ὅθεν περ καὶ
[5, 3, 4]	ἑαυτοῦ τούτῳ καὶ τοῦτον βλέπει,	αὐτῷ	δὲ ἑαυτόν. Ὡς δὴ οὖν
[5, 3, 5]	τὸ μέρος αὐτοῦ ὂν ταὐτὸν	αὐτῷ	εἶδεν ἑαυτόν· διαφέρει γὰρ οὐδὲν
[5, 3, 2]	ἐπιγινῶσκον καὶ ἐφαρμόζον τοῖς ἐν	αὐτῷ	ἐκ παλαιοῦ τύποις τοὺς νέους
[5, 3, 8]	ἐστι γιγνωσκόμενον καὶ παρ´ ἡμῶν	αὐτῷ	ἐκείνῳ, ὡς καὶ παρ´ ἡμῶν
[5, 3, 12]	αὐτόν, μένοντος ἐκείνου ἐν τῷ	αὐτῷ	ἤθει> ὑπέστη. Δεῖ οὖν, ἵνα
[5, 3, 7]	ὁρώμενον, ταύτῃ μάλιστα λείποιτ´ ἂν	αὐτῷ	ἰδεῖν ἑαυτὸν καὶ εἰδέναι, εἰ
[5, 3, 6]	συγγενῆ λαμβάνοντι καὶ τοῖς ἐν	αὐτῷ	ἴχνεσιν ἐφαρμόττοντι οὕτω τοι γινώσκειν
[5, 3, 15]	πλῆθος ὂν ὅμως ἐν τῷ	αὐτῷ	καὶ διακρῖναι οὐκ ἂν ἔχοις,
[5, 3, 1]	νοήσαντος τὰ ἄλλα τὰ σὺν	αὐτῷ	καὶ ἑαυτὸ νενοηκότος, ἔσται τε
[5, 3, 3]	οὐχ ἡμέτερον· διὸ καὶ προσχρώμεθα	αὐτῷ	καὶ οὐ προσχρώμεθα διανοίᾳ δὲ
[5, 3, 6]	τῷ πρακτικῷ καὶ μὴ ἐν	αὐτῷ	μένοντι εἴη ἂν τῶν μὲν
[5, 3, 16]	καὶ τὴν ζωὴν τὴν ἐν	αὐτῷ,	μίμημά τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ
[5, 3, 7]	τι ἥκειν ἀπ´ αὐτοῦ ὁμοιούμενον	αὐτῷ,	οἷον καὶ πυρὶ ἐν αὑτῷ
[5, 3, 6]	τοίνυν γιγνώσκειν προσήκει, ὡς καὶ	αὐτῷ	ὅσα ὁρᾷ γινώσκει καὶ οἶδεν
[5, 3, 12]	ἀπ´ αὐτοῦ οὐδ´ αὖ ταὐτὸν	αὐτῷ	οὐδὲ τοιοῦτον οἷον μὴ οὐσία
[5, 3, 16]	καὶ πᾶς νοῦς, καὶ οὐδὲν	αὐτῷ	οὔτε ζωῆς οὔτε νοῦ ἀποστατεῖ.
[5, 3, 6]	γνῶσιν ἑαυτοῦ— καὶ ὅτι ἐν	αὐτῷ	οὗτος, καὶ οὐκ ἄλλο αὐτῷ
[5, 3, 11]	ἔξεισιν ἄλλο ἀεὶ λαμβάνων ἐν	αὐτῷ	πληθυνόμενον· ὥστε ὥρμησε μὲν ἐπ´
[5, 3, 10]	ἐρεῖ, ψεύσεται· εἰ δὲ συμβεβηκὸς	αὐτῷ,	πολλὰ ἐρεῖ ἢ τοῦτο ἐρεῖ
[5, 3, 13]	ἀλλ´ αὐτὸ τὸ εἶναι ἐν	αὐτῷ	πολύ ἐστι, κἂν ἄλλο τι
[5, 3, 3]	τὰ αὐτοῦ καὶ τὰ ἐν	αὐτῷ	σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´ εἴ τις φήσει
[5, 3, 1]	ἵνα ἑνί τινι τῶν ἐν	αὐτῷ	τὰ ἄλλα θεωροῦν οὕτω δὴ
[5, 3, 1]	ὅτι δὴ ἑνὶ τῶν ἐν	αὐτῷ	τὰ ἄλλα νοεῖ, ὥσπερ ἂν
[5, 3, 3]	ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ ὅτι ἔδομεν	αὐτῷ	τὰ ἔξω σκοπεῖσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν,
[5, 3, 6]	ἄν ποτε εἴη) ἀνάγκη συνεῖναι	αὐτῷ	τὴν γνῶσιν ἑαυτοῦ— καὶ ὅτι
[5, 3, 6]	αὐτῷ οὗτος, καὶ οὐκ ἄλλο	αὐτῷ	τὸ ἔργον καὶ ἡ οὐσία
[5, 3, 13]	τοῦ νοεῖν ποιοῦμεν· κἂν σὺν	αὐτῷ	τὸ νοεῖν ᾖ, περιττὸν ἔσται
[5, 3, 13]	τὸ νοεῖν ᾖ, περιττὸν ἔσται	αὐτῷ	τὸ νοεῖν. Κινδυνεύει γὰρ ὅλως
[5, 3, 7]	πρὸς ὃ ἡ ἐνέργεια· πρὸς	αὑτῷ	ἄρα. Ἑαυτὸν ἄρα νοῶν οὕτω
[5, 3, 8]	οὐ δεόμενον ἄλλου, ἵνα ἴδῃ,	αὑτῷ	αὔταρκες πρὸς τὸ ἰδεῖν καὶ
[5, 3, 10]	εἶναι, εἰ μέλλοι ἐνεργεῖν ἐν	αὑτῷ.	Εἰ δὲ μή τι προελεύσεται
[5, 3, 7]	ἔστιν ὁ μὲν νοῦς ἐν	αὑτῷ	ἐνέργεια, ἡ δὲ ψυχὴ τὸ
[5, 3, 9]	περὶ αὑτοῦ· πάρεστι γὰρ ἀεὶ	αὑτῷ,	ἡμεῖς δέ, ὅταν εἰς αὐτόν·
[5, 3, 7]	Ἑαυτὸν ἄρα νοῶν οὕτω πρὸς	αὑτῷ	καὶ εἰς ἑαυτὸν τὴν ἐνέργειαν
[5, 3, 9]	γὰρ δεῖται τῶν χειρόνων, οὐδὲ	αὑτῷ	παρέχει τὸ ἔλαττον ἔχων τὸ
[5, 3, 7]	αὐτῷ, οἷον καὶ πυρὶ ἐν	αὑτῷ	πρότερον ὄντι πυρὶ καὶ τὴν
[5, 3, 8]	ὅθεν καὶ ἑαυτοῦ ἐστι καὶ	αὑτῷ·	τοῦτο δ´ ἐὰν μὴ ἄλλου
[5, 3, 17]	πάντων ἔξω ἐστίν· ἕκαστον δὲ	αὐτῶν	δηλονότι ἐνδεές· καὶ ὅτι ἕκαστον
[5, 3, 15]	ὅ ἐστι, τῷ ἓν ἕκαστον	αὐτῶν	εἶναι λέγει καὶ τὸ αὐτό·
[5, 3, 7]	ἐστιν ἡσυχία ἑτέρων, καταλείπεται ἡ	αὐτῶν	οἰκεία ἐνέργεια καὶ μάλιστα, οἷς
[5, 3, 13]	πολλὰ ἔχει. Τί οὖν; Ἕκαστον	αὐτῶν	οὐ νοηθήσεται; Ἢ ἔρημον καὶ
[5, 3, 5]	τὰ τεθεωρημένα, εἰ μὲν τύποι	αὐτῶν,	οὐκ αὐτὰ ἔχει· εἰ δ´
[5, 3, 15]	ὅτι αὐτὰ σῴζει ἓν ἕκαστον	αὐτῶν	ποιήσασα εἶναι; Ἢ καὶ ὅτι
[5, 3, 1]	ἂν εἰ τῇ αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν	αὐτῶν	τὴν μορφὴν καὶ τὴν ἄλλην
[5, 3, 9]	μὲν περὶ νοῦ συλλογιστέα οἷος	ἀφ´	ἑαυτῆς σκοπουμένῃ, νοῦς δὲ αὐτὸς
[5, 3, 11]	οὐκ ἐνυπάρχει, ἀλλ´ ἐξ ὧν·	ἀφ´	οὗ δὲ ἕκαστον, οὐχ ἕκαστον,
[5, 3, 12]	ὑποστάσεις δὲ οὖσαι ἕτεραι ἐκείνου,	ἀφ´	οὗ εἰσιν, ἔσονται, μένοντος μὲν
[5, 3, 12]	τοῦ πολλοῦ τὸ ἓν εἶναι,	ἀφ´	οὗ καὶ τὸ πολύ· ἐπ´
[5, 3, 11]	οὐχ ὡς ἐνυπάρχουσα· τὸ γὰρ	ἀφ´	οὗ οὐκ ἐνυπάρχει, ἀλλ´ ἐξ
[5, 3, 12]	καὶ ἐνταῦθα ἕν τι εἶναι,	ἀφ´	οὗ τὰ πολλά; Ἢ διεσπασμένα
[5, 3, 4]	αὐτὸς γεγονώς, ὅτε τὰ ἄλλα	ἀφεὶς	ἑαυτοῦ τούτῳ καὶ τοῦτον βλέπει,
[5, 3, 17]	Πῶς ἂν οὖν τοῦτο γένοιτο;	Ἄφελε	πάντα.
[5, 3, 9]	τοῦτο ἴσως καὶ ταύτῃ, εἰ	ἀφέλοις	πρῶτον τὸ σῶμα ἀπὸ τοῦ
[5, 3, 17]	ἐφώτισεν. Οὕτω τοι καὶ ψυχὴ	ἀφώτιστος	ἄθεος ἐκείνου· φωτισθεῖσα δὲ ἔχει,
[5, 3, 5]	ἄλλῳ ὄντι, οἷον λίθῳ ἢ	ἀψύχῳ	τινί καὶ οὐσία ἡ πρώτη