Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 13]	δηλονότι πολὺν ὄντα· καὶ γὰρ	ἐὰν	αὐτὸ τοῦτο μόνον εἴπῃ ὄν
[5, 3, 13]	νοηθήσεται; Ἢ ἔρημον καὶ μόνον>	ἐὰν	ἐθελήσῃς λαβεῖν, οὐ νοήσεις· ἀλλ´
[5, 3, 8]	ἐστι καὶ αὑτῷ· τοῦτο δ´	ἐὰν	μὴ ἄλλου γένηται καὶ ἐν
[5, 3, 17]	ζωῆς πάσης καὶ νοῦ παντός;	Ἐὰν	οὖν λέγωμεν τὸ ποιῆσαν ταῦτα»
[5, 3, 8]	θεοειδῆ καὶ νοοειδῆ γίγνεσθαι· καὶ	ἐάν	τις αὐτὴν ἀπαιτῇ ὁποῖον ὁ
[5, 3, 3]	ἔστη· εἰ μὴ ἄρα πρὸς	ἑαυτὴν	διαλογίζοιτο τίς οὗτος» εἰ πρότερον
[5, 3, 8]	ἡμῶν εἰς αὐτὸ εἰκόνα θεμένην	ἑαυτὴν	εἶναι ἐκείνου, ὡς τὴν αὐτῆς
[5, 3, 6]	Ἡ μὲν γὰρ ψυχὴ ἐνόει	ἑαυτὴν	ὅτι ἄλλου, ὁ δὲ νοῦς
[5, 3, 8]	γεννητικήν· τοὐναντίον γὰρ ἐπέστρεψε πρὸς	ἑαυτὴν	τὴν ψυχήν, καὶ σκίδνασθαι οὐκ
[5, 3, 8]	αὐτῇ, ταῦτα δὴ ἔχουσαν δεικνύναι	ἑαυτήν,	ὡς δι´ αὐτῆς εἰκόνος οὔσης
[5, 3, 2]	ζητητέον, εἰ δοτέον αὐτῇ γνῶσιν	ἑαυτῆς,	καὶ τί τὸ γινῶσκον ἐν
[5, 3, 9]	κομιζομένην, αἴσθησιν δὲ καὶ ἐφ´	ἑαυτῆς	μεθ´ ὧν δύναται καὶ ἤδη
[5, 3, 9]	περὶ νοῦ συλλογιστέα οἷος ἀφ´	ἑαυτῆς	σκοπουμένῃ, νοῦς δὲ αὐτὸς αὑτὸν
[5, 3, 1]	οὐ τὸ ζητούμενον τὸ αὐτὸ	ἑαυτό,	ἀλλ´ ἄλλο ἄλλο. Δεῖ τοίνυν
[5, 3, 3]	τῷ μέρει δόντες τὸ νοεῖν	ἑαυτὸ	ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ ὅτι ἔδομεν αὐτῷ
[5, 3, 12]	συγχωροῦμεν, ᾧ καὶ τὸ νοεῖν	ἑαυτὸ	ἀπεδίδομεν, τῇ δὲ ἀρχῇ πάντων
[5, 3, 1]	παντάπασιν ὄντος οὐ δυναμένου εἰς	ἑαυτὸ	ἐπιστρέφειν καὶ τὴν αὐτοῦ κατανόησιν;
[5, 3, 4]	ἐστὶ τὸ ἐν νῷ αὐτὸ	ἑαυτό»	Ἔστι δὴ νοῦς τις αὐτὸς
[5, 3, 5]	διὰ τοῦτο τὸ νοοῦν νοήσει	ἑαυτό;	Ἡ μὲν γὰρ νόησις οἷον
[5, 3, 2]	τῆς ψυχῆς ἆρα ἐπιστρέφει ἐφ´	ἑαυτὸ	καὶ αὐτό; Ἢ οὔ· ἀλλὰ
[5, 3, 10]	περὶ αὐτοῦ, ὃ δ´ ἐξελίττει	ἑαυτό,	καὶ πολλὰ ἂν εἴη. ~Διὸ
[5, 3, 12]	εἶναι, ἀλλ´ ὁρῶν καὶ γινῶσκον	ἑαυτὸ	καὶ πρῶτον γινῶσκον. Τὸ δὲ
[5, 3, 13]	ἑαυτοῦ, τοῦτο δεῖται τοῦ νοεῖν	ἑαυτό·	καὶ τὸ ἐνδεὲς πρὸς αὐτὸ
[5, 3, 10]	αὐτὸ νοῇ· διχάσει γὰρ αὐτὸ	ἑαυτό,	κἂν σύνεσιν δῷ τὴν σιωπήν.
[5, 3, 6]	ἀπέδειξεν εἶναί τι τὸ αὐτὸ	ἑαυτὸ	κυρίως νοεῖν. Νοεῖ οὖν ἄλλως
[5, 3, 6]	ἴχνεσιν ἐφαρμόττοντι οὕτω τοι γινώσκειν	ἑαυτό.	Μεταθέτω τοίνυν καὶ ἐπὶ τὸν
[5, 3, 1]	ἄλλα τὰ σὺν αὐτῷ καὶ	ἑαυτὸ	νενοηκότος, ἔσται τε οὐ τὸ
[5, 3, 1]	τῆς δόξης τῆς τοῦ αὐτὸ	ἑαυτὸ	νοεῖν τι ὄντως. Ἀποστῆναι μὲν
[5, 3, 13]	τοῦ ὅλου, ὅταν αὐτό τι	ἑαυτὸ	νοῇ, ὃ δὴ καὶ κυρίως
[5, 3, 2]	λόγῳ βαδίζοντες, καὶ τὸ αὐτὸ	ἑαυτό»	ὅ τί ποτ´ ἐστὶ σκεψόμεθα.
[5, 3, 1]	γὰρ διότι σύνθετον λεγόμενον νοεῖν	ἑαυτό,	ὅτι δὴ ἑνὶ τῶν ἐν
[5, 3, 6]	εἴη ἃ λέγει, γινώσκοι ἂν	ἑαυτὸ	οὕτω. Ὄντων δὲ ἢ ἄνωθεν
[5, 3, 1]	~Ἆρα τὸ νοοῦν	ἑαυτὸ	ποικίλον δεῖ εἶναι, ἵνα ἑνί
[5, 3, 2]	τίς ἡ διαφορὰ τοῦ νοεῖν	ἑαυτὸ	σκεψόμεθα· εἰ γὰρ μηδεμία, ἤδη
[5, 3, 10]	Εἶτα οὐδὲ δεήσεται οἷον πολυπραγμονεῖν	ἑαυτό·	τί γὰρ καὶ μαθήσεται νοῆσαν;
[5, 3, 5]	ὁρώμενον· τοῦτο δὲ οὐκ αὐτὸ	ἑαυτό»	Τί οὖν, εἰ πᾶν τοιοῦτον
[5, 3, 10]	λόγος, πολλά ἐστι. Καταμανθάνει τοίνυν	ἑαυτὸ	τῷ ποικίλον ὀφθαλμὸν εἶναι ἢ
[5, 3, 1]	θεωροῦν οὕτω δὴ λέγηται νοεῖν	ἑαυτό,	ὡς τοῦ ἁπλοῦ παντάπασιν ὄντος
[5, 3, 7]	ἡ ἐνέργεια· πρὸς αὑτῷ ἄρα.	Ἑαυτὸν	ἄρα νοῶν οὕτω πρὸς αὑτῷ
[5, 3, 7]	καὶ ταύτῃ συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται καὶ	ἑαυτὸν	γινώσκειν. Καὶ γὰρ ὅσα ἔχει
[5, 3, 7]	τὰς δυνάμεις αὐτοῦ μαθών, καὶ	ἑαυτὸν	γνώσεται ἐκεῖθεν γενόμενος καὶ ἃ
[5, 3, 7]	μαθὼν καὶ γνοὺς καὶ ταύτῃ	ἑαυτὸν	γνώσεται· καὶ γὰρ ἕν τι
[5, 3, 5]	ἐν τῷ θεωρεῖσθαι; Εἶτα πῶς	ἑαυτὸν	γνώσεται ὁ θεωρῶν ἐν τῷ
[5, 3, 5]	αὐτοῦ ὂν ταὐτὸν αὐτῷ εἶδεν	ἑαυτόν·	διαφέρει γὰρ οὐδὲν τὸ ὁρῶν
[5, 3, 6]	πῶς ποτε ὁ νοῦς θεωρεῖ	ἑαυτόν,	διδάξαι δὲ τοῦτο τῆς ψυχῆς,
[5, 3, 4]	ἐκεῖνο γινόμενοι, ὡς τὸν γινώσκοντα	ἑαυτὸν	διττὸν εἶναι, τὸ μὲν γινώσκοντα
[5, 3, 4]	στήσεται μέχρι τούτων ὁ οὕτως	ἑαυτὸν	ἐγνωκώς, ἡμεῖς δὲ ἄλλῃ δυνάμει
[5, 3, 4]	παντελῶς ἄλλον γενόμενον καὶ συναρπάσαντα	ἑαυτὸν	εἰς τὸ ἄνω μόνον ἐφέλκοντα
[5, 3, 8]	καὶ πᾶς, ὁ γινώσκων πρώτως	ἑαυτόν,	ἐν τῷ νῷ αὐτὴν πρῶτον
[5, 3, 6]	αὑτόν. Τὰ γὰρ ὄντα ὁρῶν	ἑαυτὸν	ἑώρα καὶ ὁρῶν ἐνεργείᾳ ἦν
[5, 3, 5]	οὕτως ἔσται ἄλλον, ἀλλ´ οὐχ	ἑαυτὸν	ἑωρακώς. Ἢ προσθήσει παρ´ αὐτοῦ
[5, 3, 2]	εἰς ἑαυτὸν στρέφεται καὶ γιγνώσκει	ἑαυτόν;	Ἢ ἐπὶ τὸν νοῦν ἀνενεκτέον
[5, 3, 5]	ὁ ἐν τῷ θεωρεῖν τάττων	ἑαυτὸν	ἢ ὁ ἐν τῷ θεωρεῖσθαι;
[5, 3, 10]	τοῦτο; Τί οὖν; οὐχ ὁρᾷ	ἑαυτόν;	Ἢ οὗτος οὐδὲν δεῖται ὁράσεως.
[5, 3, 8]	ὁ νοῦς, καὶ ποῖόν τι	ἑαυτόν;	Ἢ τὸ μὲν νοητὸν οὐδὲ
[5, 3, 7]	μάλιστα λείποιτ´ ἂν αὐτῷ ἰδεῖν	ἑαυτὸν	καὶ εἰδέναι, εἰ τὸ ἰδεῖν
[5, 3, 5]	ἔχει, ἀλλ´ ἦν πρὶν μερίσαι	ἑαυτὸν	καὶ θεωρῶν καὶ ἔχων. Εἰ
[5, 3, 1]	Ἢ καὶ τὰ ἑαυτοῦ καὶ	ἑαυτόν;	Καὶ τίς ὁ τρόπος καὶ
[5, 3, 5]	θεωρῶν ἐν τῷ θεωρουμένῳ τάξας	ἑαυτὸν	κατὰ τὸ θεωρεῖν; οὐ γὰρ
[5, 3, 4]	δὲ ὑπεράνω τούτου, τὸν γινώσκοντα	ἑαυτὸν	κατὰ τὸν νοῦν ἐκεῖνον γινόμενον·
[5, 3, 4]	δυνάμει προσχρησάμενοι νοῦν αὖ γινώσκοντα	ἑαυτὸν	κατοψόμεθα ἢ ἐκεῖνον μεταλαβόντες, ἐπείπερ
[5, 3, 10]	τὸν νοῦν δεηθῆναι τοῦ ὁρᾶν	ἑαυτόν,	μᾶλλον δὲ ἔχειν τὸ ὁρᾶν
[5, 3, 4]	τὸν νοῦν ἐκεῖνον γινόμενον· κἀκείνῳ	ἑαυτὸν	νοεῖν αὖ οὐχ ὡς ἄνθρωπον
[5, 3, 5]	ἦν αὐτός. Καθ´ ἑκάτερον ἄρα	ἑαυτὸν	νοήσει, καθότι καὶ ἡ νόησις
[5, 3, 5]	δὲ νοητὸν αὐτός, αὐτὸς ἄρα	ἑαυτὸν	νοήσει· νοήσει γὰρ τῇ νοήσει,
[5, 3, 5]	οὔπω δὲ ὁ νοῦς δῆλος	ἑαυτὸν	νοῶν. Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις
[5, 3, 5]	οὐ πάντα οὐδὲ ὅλον γνώσεται	ἑαυτόν·	ὃν γὰρ εἶδε, θεωρούμενον, ἀλλ´
[5, 3, 4]	ἑαυτόν. Ὡς δὴ οὖν νοῦς	ἑαυτὸν	ὁρᾷ. ~Ἆρ´ οὖν ἄλλῳ μέρει
[5, 3, 1]	οὖν αὐτὰ μόνον ἢ καὶ	ἑαυτόν,	ὃς ταῦτα γνώσεται; Καὶ ἆρα
[5, 3, 1]	γνώσεται; Καὶ ἆρα οὕτω γνώσεται	ἑαυτόν,	ὅτι γινώσκει ταῦτα μόνον, τίς
[5, 3, 5]	θεωρουμένῳ τὸ θεωρεῖν. Ἢ γνοὺς	ἑαυτὸν	οὕτω θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα,
[5, 3, 10]	μᾶλλον δὲ ἔχειν τὸ ὁρᾶν	ἑαυτόν,	πρῶτον μὲν τῷ πολὺν εἶναι,
[5, 3, 2]	τῇ δυνάμει ἢ καὶ εἰς	ἑαυτὸν	στρέφεται καὶ γιγνώσκει ἑαυτόν; Ἢ
[5, 3, 7]	οὕτω πρὸς αὑτῷ καὶ εἰς	ἑαυτὸν	τὴν ἐνέργειαν ἴσχει. Καὶ γὰρ
[5, 3, 6]	τὸ πᾶν πρακτικὸς εἴη, γινώσκειν	ἑαυτόν.	Ὧι δὲ μὴ πρᾶξις οὐδὲ
[5, 3, 4]	καὶ τοῦτον βλέπει, αὐτῷ δὲ	ἑαυτόν.	Ὡς δὴ οὖν νοῦς ἑαυτὸν
[5, 3, 16]	ἐξ ἀγαθοῦ; Τί γὰρ ἔχον	ἑαυτοῦ	ἀγαθοειδὲς λέγεται; Ἆρ´ ἔχον τὸ
[5, 3, 2]	ἐν τῷ σώματι παθημάτων ὑφ´	ἑαυτοῦ	αἰσθάνεται. Τὸ δ´ ἐν αὐτῇ
[5, 3, 6]	οὐ μόνον εὔλογον ὑποδείκνυσιν {τὴν	ἑαυτοῦ}	ἀλλὰ καὶ ἀναγκαίαν {αὐτοῦ} τὴν
[5, 3, 5]	ὁρᾷ. ~Ἆρ´ οὖν ἄλλῳ μέρει	ἑαυτοῦ	ἄλλο μέρος αὐτοῦ καθορᾷ; Ἀλλ´
[5, 3, 6]	ἀλλὰ καὶ ἀναγκαίαν {αὐτοῦ} τὴν	ἑαυτοῦ	γνῶσιν· τίς γὰρ ἂν καὶ
[5, 3, 1]	τῶν μὲν ἄλλων γνῶσιν ἔχει,	ἑαυτοῦ	δὲ μὴ ἐν γνώσει καὶ
[5, 3, 6]	τε τοῦτον τὸν τοιοῦτον ἐκτὸς	ἑαυτοῦ	εἶναι ὥστε εἴπερ ἐν ἑαυτῷ
[5, 3, 8]	καὶ τὸ πρώτως, ὅθεν καὶ	ἑαυτοῦ	ἐστι καὶ αὑτῷ· τοῦτο δ´
[5, 3, 1]	γινώσκει οὐκέτι; Ἢ καὶ τὰ	ἑαυτοῦ	καὶ ἑαυτόν; Καὶ τίς ὁ
[5, 3, 2]	συναίσθησις εἴη, ἀλλὰ τῶν ἔξω	ἑαυτοῦ	καὶ ἐνταῦθα ἡ ἀντίληψις· τῶν
[5, 3, 6]	ἀνάγκη συνεῖναι αὐτῷ τὴν γνῶσιν	ἑαυτοῦ—	καὶ ὅτι ἐν αὐτῷ οὗτος,
[5, 3, 13]	Ἀλλ´ ὅταν ἀπορῶμεν ἀναίσθητον οὖν	ἑαυτοῦ	καὶ οὐδὲ παρακολουθοῦν ἑαυτῷ οὐδὲ
[5, 3, 1]	τοίνυν θέσθαι καὶ ἁπλοῦ κατανόησιν	ἑαυτοῦ	καὶ τοῦτο πῶς, σκοπεῖν, εἰ
[5, 3, 12]	τούτων τῶν ἐνεργειῶν, ὂν ἐφ´	ἑαυτοῦ,	μένειν, τῷ δευτέρῳ τῷ ἐκ
[5, 3, 12]	ἄλλο ὑποστῇ, ἡσυχίαν ἄγειν ἐφ´	ἑαυτοῦ	πανταχοῦ ἐκεῖνο· εἰ δὲ μή,
[5, 3, 9]	οὐκ ἄν τις συγχωρήσειεν ἐφ´	ἑαυτοῦ	περὶ αὐτὸν ἥλιον εἶναι, ἐξ
[5, 3, 12]	τοῦ δὲ ἐξ αὐτοῦ ἐφ´	ἑαυτοῦ	πλήθους ὄντος καὶ ἐξηρτημένου ἀπ´
[5, 3, 5]	πρῶτον μὲν ἄτοπος ὁ μερισμὸς	ἑαυτοῦ·	πῶς γὰρ καὶ μεριεῖ; οὐ
[5, 3, 1]	μὴ σύνθετον ὂν νόησιν ἴσχειν	ἑαυτοῦ;	Τὸ μὲν γὰρ διότι σύνθετον
[5, 3, 13]	δὲ δευτέρως αὔταρκες, δεόμενον δὲ	ἑαυτοῦ,	τοῦτο δεῖται τοῦ νοεῖν ἑαυτό·
[5, 3, 4]	γεγονώς, ὅτε τὰ ἄλλα ἀφεὶς	ἑαυτοῦ	τούτῳ καὶ τοῦτον βλέπει, αὐτῷ
[5, 3, 2]	ἀνενεκτέον τοῦτο. Γνῶσιν μὲν γὰρ	ἑαυτοῦ	τούτῳ τῷ μέρει διδόντες νοῦν
[5, 3, 6]	καὶ ὅστις καὶ ἐκ τῆς	ἑαυτοῦ	φύσεως καὶ ἐπιστρέφων εἰς αὑτόν.
[5, 3, 13]	χρὴ ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι ταῦτα λέγοντες	ἑαυτοὺς	περιτρέπομεν ἐπὶ τἀναντία. Πολὺ γὰρ
[5, 3, 7]	αὐτοῦ, τῷ εἰς αὐτὸν ἐν	ἑαυτῷ.	Ἔδει γὰρ πρῶτον ἐν ἑαυτῷ,
[5, 3, 7]	ἑαυτῷ. Ἔδει γὰρ πρῶτον ἐν	ἑαυτῷ,	εἶτα καὶ εἰς ἄλλο, ἢ
[5, 3, 6]	ἑαυτοῦ εἶναι ὥστε εἴπερ ἐν	ἑαυτῷ	ἐστι καὶ σὺν ἑαυτῷ καὶ
[5, 3, 15]	τὸ μὴ πολλὰ ἔχον ἐν	ἑαυτῷ	ἤδη οὐ μετουσίᾳ ἑνὸς ἕν,
[5, 3, 10]	τοῦ νοῆσαι ὑπάρχει ὅπερ ἐστὶν	ἑαυτῷ.	Καὶ γὰρ αὖ πόθος τις
[5, 3, 13]	ἱκανὸν ἐξ ἁπάντων γενόμενον, συνὸν	ἑαυτῷ,	καὶ εἰς αὐτὸ νεῦον. Ἐπεὶ
[5, 3, 16]	οὔτε νοῦ ἀποστατεῖ. Αὐτάρκης οὖν	ἑαυτῷ	καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ δὲ
[5, 3, 6]	ἐν ἑαυτῷ ἐστι καὶ σὺν	ἑαυτῷ	καὶ τοῦτο, ὅπερ ἐστί, νοῦς
[5, 3, 4]	κρίνει, καὶ ὅτι τοῖς ἐν	ἑαυτῷ	κανόσιν, οὓς παρὰ τοῦ νοῦ
[5, 3, 8]	καὶ ἐνέργεια τὸ πρῶτον φῶς	ἑαυτῷ	λάμπον πρώτως καὶ πρὸς αὐτὸ
[5, 3, 16]	δὲ μηδὲν ζητεῖ, ἔχει ἐν	ἑαυτῷ	ὃ ἐζήτησεν ἄν, εἰ μὴ
[5, 3, 8]	καὶ νοοῦν καὶ νοούμενον, καὶ	ἑαυτῷ	ὁρώμενον καὶ οὐ δεόμενον ἄλλου,
[5, 3, 9]	ἃς παρέχει ἄλλοις παρέχει, οὐχ	ἑαυτῷ·	οὐδὲ γὰρ δεῖται τῶν χειρόνων,
[5, 3, 13]	οὖν ἑαυτοῦ καὶ οὐδὲ παρακολουθοῦν	ἑαυτῷ	οὐδὲ οἶδεν αὐτό» ἐκεῖνο χρὴ
[5, 3, 4]	καὶ εἰκὼν νοῦ, ἔχον ἐν	ἑαυτῷ	τὰ πάντα οἷον γεγραμμένα, ὡς
[5, 3, 16]	μὴ παρῆν. Ἔχει οὖν ἐν	ἑαυτῷ	τὸ ἀγαθὸν ἢ τοιοῦτον ὄν,
[5, 3, 8]	ἐποίησε· τοῦτο δ´ ἐστὶν ὡμοίωσεν	ἑαυτῷ	τῷ ἄνω φωτί. Οἷον οὖν
[5, 3, 8]	οὖν ἐστι τὸ ἴχνος τὸ	ἐγγενόμενον	τοῦ φωτὸς ἐν ψυχῇ, τοιοῦτον
[5, 3, 8]	μεῖζον αὐτὸ νομίζων καὶ ἐναργέστερον	ἐγγὺς	ἂν γένοιο φύσεως νοῦ καὶ
[5, 3, 7]	ἀρχέτυπον προϊόντων καὶ μιμουμένων τῶν	ἐγγὺς	μᾶλλον, τῶν δὲ ἐσχάτων ἀμυδρὰν
[5, 3, 15]	τὰ ἄλλα, τὰ μὲν τῷ	ἐγγύς,	τὰ {δὲ} τῷ πόρρω. Ἐπεὶ
[5, 3, 11]	γνοὺς εἶδεν αὐτό, καὶ τότε	ἐγένετο	ἰδοῦσα ὄψις. Τοῦτο δὲ ἤδη
[5, 3, 11]	Οὗτος δὲ πολὺς ἐξ ἑνὸς	ἐγένετο,	καὶ οὕτως γνοὺς εἶδεν αὐτό,
[5, 3, 11]	ἐπέβαλε μὲν ἐκείνῳ, λαβὼν δὲ	ἐγένετο	νοῦς, ἀεὶ δὲ ἐνδιάμενος καὶ
[5, 3, 12]	οἷον προυθυμήθη νοῦν γενέσθαι, εἶτα	ἐγένετο	νοῦς τῆς προθυμίας μεταξὺ αὐτοῦ
[5, 3, 8]	ἃ ἔχει· οὐδὲ γὰρ αὐτὴ	ἐγέννησεν,	ἀλλ´ ἔστι καὶ αὕτη εἴδωλον
[5, 3, 3]	ἀγαθός, λέγοι, ἐξ ὧν μὲν	ἔγνω	διὰ τῆς αἰσθήσεως εἴρηκεν, ὃ
[5, 3, 3]	Ἢ οὔπω οὐδὲν ἐρεῖ, ἀλλ´	ἔγνω	μόνον καὶ ἔστη· εἰ μὴ
[5, 3, 4]	μέχρι τούτων ὁ οὕτως ἑαυτὸν	ἐγνωκώς,	ἡμεῖς δὲ ἄλλῃ δυνάμει προσχρησάμενοι
[5, 3, 1]	πᾶν ἔσται ἐν τῷ τοιούτῳ	ἐγνωσμένον,	μὴ κἀκείνου τοῦ νοήσαντος τὰ
[5, 3, 10]	τοῦτο ἐρεῖ εἰμὶ εἰμὶ» καὶ	ἐγὼ	ἐγώ» Τί οὖν, εἰ δύο
[5, 3, 10]	δύο μόνα εἴη καὶ λέγοι	ἐγὼ	καὶ τοῦτο» Ἢ ἀνάγκη πόλλ´
[5, 3, 10]	ἐρεῖ εἰμὶ εἰμὶ» καὶ ἐγὼ	ἐγώ»	Τί οὖν, εἰ δύο μόνα
[5, 3, 7]	τῷ εἰς αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ.	Ἔδει	γὰρ πρῶτον ἐν ἑαυτῷ, εἶτα
[5, 3, 6]	Ἆρ´ οὖν τοιοῦτον ὁ λόγος	ἔδειξεν,	οἷον καὶ ἐνέργειαν πιστικὴν ἔχειν;
[5, 3, 3]	νοεῖν ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ ὅτι	ἔδομεν	αὐτῷ τὰ ἔξω σκοπεῖσθαι καὶ
[5, 3, 7]	παρ´ ἐκείνου γνώσεται, καὶ ἃ	ἔδωκε,	καὶ ἃ δύναται ἐκεῖνος. Ταῦτα
[5, 3, 8]	αὖ καὶ ἐπιλαμφθὲν τοῦτο ζωὴν	ἔδωκε	τῇ ψυχῇ ἐναργεστέραν, ζωὴν δὲ
[5, 3, 3]	γὰρ αἴσθησις εἶδεν ἄνθρωπον καὶ	ἔδωκε	τὸν τύπον τῇ διανοίᾳ· ἡ
[5, 3, 3]	μορφήν, μερίζει ἃ ἡ φαντασία	ἔδωκεν·	εἰ δέ, εἰ ἀγαθός, λέγοι,
[5, 3, 17]	ἐκείνου· φωτισθεῖσα δὲ ἔχει, ὃ	ἐζήτει,	καὶ τοῦτο τὸ τέλος τἀληθινὸν
[5, 3, 16]	ζητεῖ, ἔχει ἐν ἑαυτῷ ὃ	ἐζήτησεν	ἄν, εἰ μὴ παρῆν. Ἔχει
[5, 3, 11]	ὁ πολύς, ὅταν τὸ ἐπέκεινα	ἐθέλῃ	νοεῖ, ἓν μὲν οὖν αὐτὸ
[5, 3, 13]	Ἢ ἔρημον καὶ μόνον> ἐὰν	ἐθελήσῃς	λαβεῖν, οὐ νοήσεις· ἀλλ´ αὐτὸ
[5, 3, 6]	ἐν εἰκόνι τὸ ἀρχέτυπον θεωρεῖν	ἐθέλοντες.	Ἴσως οὖν χρὴ τὴν ψυχὴν
[5, 3, 3]	ἡ φαντασία ἔδωκεν· εἰ δέ,	εἰ	ἀγαθός, λέγοι, ἐξ ὧν μὲν
[5, 3, 6]	καὶ οἶδεν ἃ λέγει. Καὶ	εἰ	αὐτὸ εἴη ἃ λέγει, γινώσκοι
[5, 3, 9]	ἂν τοῦτο ἴσως καὶ ταύτῃ,	εἰ	ἀφέλοις πρῶτον τὸ σῶμα ἀπὸ
[5, 3, 1]	ἀλλ´ οὐ νοῦς ἀντιλήψεται, καί,	εἰ	βούλει, διάνοια καὶ δόξα· ὁ
[5, 3, 10]	ὀφθαλμὸν εἶναι ἢ ποικίλων χρωμάτων.	Εἰ	γὰρ ἑνὶ καὶ ἀμερεῖ προσβάλλοι,
[5, 3, 13]	ἁπάντων, οὐχ ἕξει νόησιν αὐτοῦ·	εἰ	γὰρ ἕξει, τῷ πολὺ εἶναι
[5, 3, 16]	πολὺ τοῦτο ἐξ οὐ πολλοῦ·	εἰ	γὰρ καὶ αὐτὸ πολύ, οὐκ
[5, 3, 2]	διαφορὰ τοῦ νοεῖν ἑαυτὸ σκεψόμεθα·	εἰ	γὰρ μηδεμία, ἤδη τοῦτο νοῦς
[5, 3, 12]	ἐστιν ἄνευ τοῦ τὶ» ἕν·	εἰ	γὰρ τὶ ἕν, οὐκ ἂν
[5, 3, 5]	τύποι αὐτῶν, οὐκ αὐτὰ ἔχει·	εἰ	δ´ αὐτὰ ἔχει, οὐκ ἰδὼν
[5, 3, 12]	αὗται ὑπέστησαν, κἀκεῖ πλῆθος ἔσται·	εἰ	δ´ αὐταί εἰσιν αἱ πρῶται
[5, 3, 16]	οὐχ ὡς ἄλλων ὄντων αὐτοῦ.	Εἰ	δ´ ἡ πᾶσα ζωὴ τούτῳ
[5, 3, 7]	γενόμενος καὶ ἃ δύναται κομισάμενος·	εἰ	δὲ ἀδυνατήσει ἰδεῖν σαφῶς ἐκεῖνον,
[5, 3, 9]	ἤδη ἐν τοῖς εἴδεσιν οὖσαν.	Εἰ	δὲ βούλεταί τις, καταβαίνων καὶ
[5, 3, 3]	μερίζει ἃ ἡ φαντασία ἔδωκεν·	εἰ	δέ, εἰ ἀγαθός, λέγοι, ἐξ
[5, 3, 16]	οὐδὲν ἂν εἴη ἐπέκεινα τούτων.	Εἰ	δὲ ἔστιν ἐκεῖνο, δηλονότι ζωὴ
[5, 3, 12]	δὲ πρὶν ἐνεργῆσαι τῇ οὐσίᾳ.	Εἰ	δὲ ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια,
[5, 3, 2]	ὅ τί ποτ´ ἐστὶ σκεψόμεθα.	Εἰ	δὲ καὶ ἐνταῦθα ἐν τῷ
[5, 3, 3]	προσχρωμένη τῇ μνήμῃ, ὅτι Σωκράτης.	Εἰ	δὲ καὶ ἐξελίττοι τὴν μορφήν,
[5, 3, 16]	μὴ ἐξίστασθαι δεήσει, ὅτι ἀγαθόν·	εἰ	δὲ μή, βέλτιον ἀποστῆναι. Ἆρ´
[5, 3, 10]	ποιοῦν εἶναι καὶ ἓν ἄμφω·	εἰ	δὲ μή, δεήσει πάλιν ἄλλου.
[5, 3, 10]	γὰρ ἐνεργεῖ, ἄλλο καὶ ἄλλο·	εἰ	δὲ μὴ εἴη ἄλλο, τὸ
[5, 3, 15]	ἕν· τοῦτο γὰρ ἦν ἐκεῖνο.	Εἰ	δὲ μὴ ἕν, δύο δέ,
[5, 3, 15]	εἰ μὲν ἔχων, οὐχ ἁπλοῦς·	εἰ	δὲ μὴ ἔχων, πῶς ἐξ
[5, 3, 12]	ἄγειν ἐφ´ ἑαυτοῦ πανταχοῦ ἐκεῖνο·	εἰ	δὲ μή, ἢ πρὸ τοῦ
[5, 3, 12]	αὐτοῦ, ὅτι μὴ αὐτοῦ ἐνεργήσαντος.	Εἰ	δὲ μή, οὐκ ἔσται ἡ
[5, 3, 10]	εἰ μέλλοι ἐνεργεῖν ἐν αὑτῷ.	Εἰ	δὲ μή τι προελεύσεται ἐπ´
[5, 3, 16]	δὲ ἦν δηλονότι οὐ λόγος;	Εἰ	δὲ μὴ τοῦτο ἦν, πῶς
[5, 3, 9]	λαβέτω, εἶτα ἀπὸ ταύτης ἀναβαινέτω.	Εἰ	δὲ μηδὲ τοῦτο, αἴσθησιν ἐμπλατύτερα
[5, 3, 16]	οὖν ἑαυτῷ καὶ οὐδὲν ζητεῖ·	εἰ	δὲ μηδὲν ζητεῖ, ἔχει ἐν
[5, 3, 10]	ἕτερον τι αὐτοῦ ἐρεῖ, ψεύσεται·	εἰ	δὲ συμβεβηκὸς αὐτῷ, πολλὰ ἐρεῖ
[5, 3, 9]	ἔχων, ἀλλ´ αὐτὸς ὢν ταῦτα.	Εἰ	δέ τις ἀδυνατεῖ {τὴν πρώτην}
[5, 3, 11]	τῶν πάντων τἀγαθόν, οὐδὲ τοῦτο·	εἰ	δὲ τὸ πρὸ πάντων, ἔστω
[5, 3, 13]	τί ἐστι καὶ οὐδὲν ζητεῖ·	εἰ	δὲ τοῦ ἔξω ἔσται ἡ
[5, 3, 13]	τι εἴπῃς, ἔχει τὸ εἶναι.	Εἰ	δὲ τοῦτο, εἴ τί ἐστιν
[5, 3, 2]	~Πρότερον δὲ περὶ ψυχῆς ζητητέον,	εἰ	δοτέον αὐτῇ γνῶσιν ἑαυτῆς, καὶ
[5, 3, 1]	ἑαυτοῦ καὶ τοῦτο πῶς, σκοπεῖν,	εἰ	δυνατόν, ἢ ἀποστατέον τῆς δόξης
[5, 3, 10]	καὶ ἐγὼ ἐγώ» Τί οὖν,	εἰ	δύο μόνα εἴη καὶ λέγοι
[5, 3, 10]	ἄλλο καὶ ἄλλο; Καὶ γὰρ	εἰ	ἕκαστον λόγος, πολλά ἐστι. Καταμανθάνει
[5, 3, 5]	νοῦς δῆλος ἑαυτὸν νοῶν. Ἀλλ´	εἰ	ἡ νόησις καὶ τὸ νοητὸν
[5, 3, 5]	ὁ αὐτὸς τοῖς οὖσιν. Ἀλλ´	εἰ	ἡ νόησις καὶ τὸ νοητὸν
[5, 3, 5]	τέλεον αὐτὸν ᾖ νενοηκώς. Ἀλλ´	εἰ	καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ὁμοῦ καὶ
[5, 3, 12]	οὖν ὡς ἀτυχοῦσά του ἐφορμᾷ;	Εἰ	κατὰ λόγον θησόμεθα, τὴν μὲν
[5, 3, 10]	ἢ αὐτὸ πολύ τι εἶναι,	εἰ	μέλλοι ἐνεργεῖν ἐν αὑτῷ. Εἰ
[5, 3, 12]	ἐνέργειαι αὐτοῦ τὸ πλῆθος. Ἀλλ´	εἰ	μὲν αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ μὴ
[5, 3, 12]	ὄντος καὶ ἐξηρτημένου ἀπ´ ἐκείνου.	Εἰ	μὲν γὰρ ἐκείνου ποθὲν ἐνεργήσαντος
[5, 3, 10]	λέγῃ εἰμὶ τόδε» τὸ τόδε»	εἰ	μὲν ἕτερον τι αὐτοῦ ἐρεῖ,
[5, 3, 15]	μὴ ἔχει, πῶς παρέσχεν; Ἀλλ´	εἰ	μὲν ἔχων, οὐχ ἁπλοῦς· εἰ
[5, 3, 7]	δὲ πάντα τὰ δοθέντα αὐτός.	Εἰ	μὲν οὖν κἀκεῖνο γνώσεται κατὰ
[5, 3, 5]	τῇ θεωρίᾳ ὑπάρχει τὰ τεθεωρημένα,	εἰ	μὲν τύποι αὐτῶν, οὐκ αὐτὰ
[5, 3, 3]	ἀλλ´ ἔγνω μόνον καὶ ἔστη·	εἰ	μὴ ἄρα πρὸς ἑαυτὴν διαλογίζοιτο
[5, 3, 14]	Πῶς οὖν λέγομεν περὶ αὐτοῦ,	εἰ	μὴ αὐτὸ ἔχομεν; Ἤ, εἰ
[5, 3, 8]	ἑτέρου> οὖσαν ἐν ἑτέρῳ γίγνεσθαι>	εἰ	μὴ εἴη ἐκείνου ἐξηρτημένη· διὸ
[5, 3, 14]	εἰ μὴ αὐτὸ ἔχομεν; Ἤ,	εἰ	μὴ ἔχομεν τῇ γνώσει, καὶ
[5, 3, 16]	ἐν ἑαυτῷ ὃ ἐζήτησεν ἄν,	εἰ	μὴ παρῆν. Ἔχει οὖν ἐν
[5, 3, 3]	βεβηκότα, ὅμως δὲ ἡμέτερον, καὶ	εἰ	μὴ συναριθμοῖμεν τοῖς μέρεσι τῆς
[5, 3, 5]	εἶναι τῷ νοητῷ· καὶ γάρ,	εἰ	μὴ ταὐτόν, οὐκ ἀλήθεια ἔσται·
[5, 3, 1]	τῶν ἀτόπων συμβαινόντων· καὶ γὰρ	εἰ	μὴ ψυχῇ δοίημεν τοῦτο ὡς
[5, 3, 11]	ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Καὶ γὰρ	εἰ	νοήσει, οὐκ ἐπέκεινα νοῦ, ἀλλὰ
[5, 3, 11]	νοῦ, ἀλλὰ νοῦς ἔσται· ἀλλὰ	εἰ	νοῦς ἔσται, καὶ αὐτὸ {τὸ}
[5, 3, 16]	ὡσαύτως μένοντα ἐπὶ τούτου ἑκουσίως;	Εἰ	οὖν ἀγαπητὸν τούτῳ τὸ ζῆν,
[5, 3, 5]	τεθεωρηκότα, ὁμοῦ καὶ τὰ ἑωραμένα.	Εἰ	οὖν ἐν τῇ θεωρίᾳ ὑπάρχει
[5, 3, 5]	πάλιν τὸ οὐσιῶδες αὐτοῦ δυνάμει.	Εἰ	οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ οὐσία
[5, 3, 5]	οὐσία ἡ πρώτη τὸ νοητόν·	εἰ	οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ πρώτη
[5, 3, 5]	ἔσται, νοῦς, νόησις, τὸ νοητόν.	Εἰ	οὖν ἡ νόησις αὐτοῦ τὸ
[5, 3, 4]	καὶ οἷα τὰ ἔργα αὐτοῦ;	Εἰ	οὖν λέγοι, ὅτι ἀπὸ νοῦ
[5, 3, 15]	ἔμελλε τὸ ἐξ ἐκείνου ἐκείνῳ.	Εἰ	οὖν μὴ ταὐτόν, οὐδέ γε
[5, 3, 11]	πρὸ πάντων, ἔστω οὕτως ὠνομασμένον.	Εἰ	οὖν νοῦς, ὅτι πολύς ἐστι,
[5, 3, 5]	οὐκ αὐτὸ ἑαυτό» Τί οὖν,	εἰ	πᾶν τοιοῦτον οἷον ὁμοιομερὲς εἶναι,
[5, 3, 17]	καὶ ὁμοῦ τὰ πάντα; Ἀλλ´	εἰ	ποιεῖ ἕκαστον εἶναι καὶ τῇ
[5, 3, 17]	καὶ ἐκ τῶν ἤδη λεχθέντων,	εἰ	πολλάκις τις ἐπᾴδοι, γένοιτο. Τίς
[5, 3, 3]	πρὸς ἑαυτὴν διαλογίζοιτο τίς οὗτος»	εἰ	πρότερον ἐνέτυχε τούτῳ, καὶ λέγοι
[5, 3, 11]	αὐτὸν προσερεῖς· οὐδὲ τἀγαθὸν οὖν·	εἰ	σημαίνει ἕν τι τῶν πάντων
[5, 3, 11]	καὶ ταύτῃ πρὸ νοῦ· καὶ	εἰ	τὰ μετ´ αὐτὸν δὲ τὴν
[5, 3, 1]	τὰ ἄλλα νοεῖ, ὥσπερ ἂν	εἰ	τῇ αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν τὴν
[5, 3, 10]	ἢ τί συνεῖναι; Καὶ γὰρ	εἰ	τὸ ἀμερὲς πάντη εἰπεῖν αὐτὸν
[5, 3, 7]	αὐτῷ ἰδεῖν ἑαυτὸν καὶ εἰδέναι,	εἰ	τὸ ἰδεῖν τοῦτό ἐστι τὸ
[5, 3, 7]	θεὸν θεωρεῖ, εἴποιμεν ἄν. Ἀλλ´	εἰ	τὸν θεὸν γινώσκειν αὐτόν τις
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν καὶ θεωρῶν καὶ ἔχων.	Εἰ	τοῦτο, δεῖ τὴν θεωρίαν ταὐτὸν
[5, 3, 16]	ἄλλο τι συμβεβηκὸς τούτοις. Ἀλλ´	εἰ	τοῦτο τὸ ἀγαθόν, οὐδὲν ἂν
[5, 3, 1]	καὶ δόξα· ὁ δὲ νοῦς,	εἰ	τούτων γνῶσιν ἔχει ἢ μή,
[5, 3, 2]	ἔξω εἶναι μόνον· καὶ γὰρ	εἰ	τῶν ἔνδον ἐν τῷ σώματι
[5, 3, 1]	τῇ φύσει διδόναι παντάπασιν ἄτοπον,	εἰ	τῶν μὲν ἄλλων γνῶσιν ἔχει,
[5, 3, 17]	Οὐ μὴν ἀλλὰ πάλιν ἐπᾳστέον,	εἴ	ποθέν τινα πρὸς τὴν ὠδῖνα
[5, 3, 15]	ὅμως. Εἴρηται μὲν οὖν, ὅτι,	εἴ	τι ἐκ τοῦ ἑνός, ἄλλο
[5, 3, 7]	τὴν ἐνέργειαν ἴσχει. Καὶ γὰρ	εἴ	τι ἐξ αὐτοῦ, τῷ εἰς
[5, 3, 13]	τὸ εἶναι. Εἰ δὲ τοῦτο,	εἴ	τί ἐστιν ἁπλούστατον ἁπάντων, οὐχ
[5, 3, 12]	ἡ ἔκτασις. Ἀλλὰ δῆλον, ὅτι,	εἴ	τι ὑπέστη μετ´ αὐτόν, μένοντος
[5, 3, 17]	ὧν μετέχομεν ἀληθῶν ὅμως ἐκφεύγει,	εἴ	τις βούλοιτο εἰπεῖν καὶ διανοηθῆναι,
[5, 3, 3]	τὰ ἐν αὐτῷ σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´	εἴ	τις φήσει τί οὖν κωλύει
[5, 3, 8]	τὴν ψυχήν, καὶ σκίδνασθαι οὐκ	εἴασεν,	ἀλλ´ ἀγαπᾶν ἐποίησε τὴν ἐν
[5, 3, 5]	ὅλον γνώσεται ἑαυτόν· ὃν γὰρ	εἶδε,	θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα εἶδε·
[5, 3, 5]	εἶδε, θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα	εἶδε·	καὶ οὕτως ἔσται ἄλλον, ἀλλ´
[5, 3, 4]	ἵνα τις ἐκεῖ παρακαταθοῖτο ἃ	εἶδε.	Τὸ δὴ διανοητικὸν ὅτι διανοητικὸν
[5, 3, 14]	κάτοχοι γενόμενοι ἐπὶ τοσοῦτον κἂν	εἰδεῖεν,	ὅτι ἔχουσι μεῖζον ἐν αὐτοῖς,
[5, 3, 3]	ζητητέον. ~Ἡ μὲν γὰρ αἴσθησις	εἶδεν	ἄνθρωπον καὶ ἔδωκε τὸν τύπον
[5, 3, 11]	ἑνὸς ἐγένετο, καὶ οὕτως γνοὺς	εἶδεν	αὐτό, καὶ τότε ἐγένετο ἰδοῦσα
[5, 3, 5]	μέρος αὐτοῦ ὂν ταὐτὸν αὐτῷ	εἶδεν	ἑαυτόν· διαφέρει γὰρ οὐδὲν τὸ
[5, 3, 7]	ἂν αὐτῷ ἰδεῖν ἑαυτὸν καὶ	εἰδέναι,	εἰ τὸ ἰδεῖν τοῦτό ἐστι
[5, 3, 9]	δύναται καὶ ἤδη ἐν τοῖς	εἴδεσιν	οὖσαν. Εἰ δὲ βούλεταί τις,
[5, 3, 9]	μηδὲ τοῦτο, αἴσθησιν ἐμπλατύτερα τὰ	εἴδη	κομιζομένην, αἴσθησιν δὲ καὶ ἐφ´
[5, 3, 9]	εἰδῶν εἰς τὰ ἔσχατα ἀνάπαλιν	εἴδη,	μᾶλλον δὲ εἰς τὰ πρῶτα.
[5, 3, 7]	πράττουσα ὅμως θεωρεῖ καὶ ποιοῦσα	εἴδη	ποιεῖ, οἷον νοήσεις ἀπηρτισμένας, ὥστε
[5, 3, 8]	ἐγέννησεν, ἀλλ´ ἔστι καὶ αὕτη	εἴδωλον	καὶ οἱ λόγοι· ὅθεν δὲ
[5, 3, 9]	εἶτα ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω ἀπὸ ἐσχάτων	εἰδῶν	εἰς τὰ ἔσχατα ἀνάπαλιν εἴδη,
[5, 3, 14]	μεῖζον ἐν αὐτοῖς, κἂν μὴ	εἰδῶσιν	ὅ τι, ἐξ ὧν δὲ
[5, 3, 6]	ἃ λέγει. Καὶ εἰ αὐτὸ	εἴη	ἃ λέγει, γινώσκοι ἂν ἑαυτὸ
[5, 3, 2]	ἐν τῷ σώματι γινομένων συναίσθησις	εἴη,	ἀλλὰ τῶν ἔξω ἑαυτοῦ καὶ
[5, 3, 10]	καὶ ἄλλο· εἰ δὲ μὴ	εἴη	ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο, τί
[5, 3, 6]	καὶ μὴ ἐν αὐτῷ μένοντι	εἴη	ἂν τῶν μὲν ἔξω τις
[5, 3, 6]	δὲ νοῦς οὐκ ἄν ποτε	εἴη)	ἀνάγκη συνεῖναι αὐτῷ τὴν γνῶσιν
[5, 3, 6]	ἔνεστιν, εἴπερ τὸ πᾶν πρακτικὸς	εἴη,	γινώσκειν ἑαυτόν. Ὧι δὲ μὴ
[5, 3, 10]	ἐξελίττει ἑαυτό, καὶ πολλὰ ἂν	εἴη.	~Διὸ καὶ ὁ νοῦς οὗτος
[5, 3, 10]	πολλὰ ἂν εἶναι, ἵνα ἓν	εἴη.	Εἶθ´ ὅταν λέγῃ εἰμὶ τόδε»
[5, 3, 8]	ἐν ἑτέρῳ γίγνεσθαι> εἰ μὴ	εἴη	ἐκείνου ἐξηρτημένη· διὸ οὐδὲ βλέπει,
[5, 3, 5]	καὶ ταὐτὸν τῇ ἐνεργείᾳ ἂν	εἴη·	ἓν δὲ τῇ ἐνεργείᾳ τὸ
[5, 3, 16]	τοῦτο τὸ ἀγαθόν, οὐδὲν ἂν	εἴη	ἐπέκεινα τούτων. Εἰ δὲ ἔστιν
[5, 3, 10]	Τί οὖν, εἰ δύο μόνα	εἴη	καὶ λέγοι ἐγὼ καὶ τοῦτο»
[5, 3, 5]	καὶ καλλίστη δή, νόησις ἂν	εἴη	καὶ οὐσιώδης νόησις· καὶ γὰρ
[5, 3, 16]	τὸ ποιῆσαν αἰσθητὸν οὐκ ἂν	εἴη	κόσμος αἰσθητὸς αὐτό, ἀλλὰ νοῦς
[5, 3, 5]	οὖσα καὶ πρώτως νοῦς ἂν	εἴη	ὁ πρῶτος· οὐδὲ γὰρ ὁ
[5, 3, 15]	ἓν τὸ ἐκείνου, δεδειγμένον ἂν	εἴη·	ὅτι δὲ πλῆθος καὶ πλῆθος
[5, 3, 6]	ἂν καὶ ἡ ζωὴ αὐτοῦ	εἴη	πράξεως ἀπηλλαγμένῳ καὶ ἐν νῷ
[5, 3, 10]	ἂν εἶναι, ἵνα ἓν εἴη.	Εἶθ´	ὅταν λέγῃ εἰμὶ τόδε» τὸ
[5, 3, 9]	λοιπὸν αὐτῆς τοῦτό ἐστιν, ὃ	εἰκόνα	ἔφαμεν νοῦ σῴζουσάν τι φῶς
[5, 3, 8]	τὴν ψυχὴν ἡμῶν εἰς αὐτὸ	εἰκόνα	θεμένην ἑαυτὴν εἶναι ἐκείνου, ὡς
[5, 3, 6]	ἐπὶ τὸν ἀληθῆ νοῦν τὴν	εἰκόνα,	ὃς ἦν ὁ αὐτὸς τοῖς
[5, 3, 7]	τῶν δὲ ἐσχάτων ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων	εἰκόνα.	~Ποῖον δέ τι ὁρᾷ τὸ
[5, 3, 8]	καὶ ἐν ἄλλῳ, οὐδὲ μένει·	εἰκόνι>	γὰρ προσήκει ἑτέρου> οὖσαν ἐν
[5, 3, 6]	τινα γενέσθαι ζητοῦμεν, οἷον ἐν	εἰκόνι	τὸ ἀρχέτυπον θεωρεῖν ἐθέλοντες. Ἴσως
[5, 3, 8]	δεικνύναι ἑαυτήν, ὡς δι´ αὐτῆς	εἰκόνος	οὔσης ὁρᾶν δύνασθαι ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον,
[5, 3, 13]	εἰμι» ὡς ἐξευρὼν λέγει καὶ	εἰκότως	λέγει, τὸ γὰρ ὂν πολύ
[5, 3, 4]	καὶ δεύτερον μετὰ νοῦν καὶ	εἰκὼν	νοῦ, ἔχον ἐν ἑαυτῷ τὰ
[5, 3, 13]	διὰ τοῦτο λέγοιτ´ ἄν, ὥσπερ	εἰκὼν	πρὸς ἀρχέτυπον, πολλὰ ἔχει. Τί
[5, 3, 10]	πολλὰ ἐρεῖ ἢ τοῦτο ἐρεῖ	εἰμὶ	εἰμὶ» καὶ ἐγὼ ἐγώ» Τί
[5, 3, 10]	ἐρεῖ ἢ τοῦτο ἐρεῖ εἰμὶ	εἰμὶ»	καὶ ἐγὼ ἐγώ» Τί οὖν,
[5, 3, 13]	ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ καὶ εἴπῃ ὄν	εἰμι»	οὐκ ἔτυχεν οὔτε αὐτοῦ οὔτε
[5, 3, 10]	ἓν εἴη. Εἶθ´ ὅταν λέγῃ	εἰμὶ	τόδε» τὸ τόδε» εἰ μὲν
[5, 3, 13]	αὐτὸ τοῦτο μόνον εἴπῃ ὄν	εἰμι»	ὡς ἐξευρὼν λέγει καὶ εἰκότως
[5, 3, 12]	εἶναι οὐδ´ αὖ οἷον τυφλὸν	εἶναι,	ἀλλ´ ὁρῶν καὶ γινῶσκον ἑαυτὸ
[5, 3, 12]	πρὸ τοῦ πολλοῦ τὸ ἓν	εἶναι,	ἀφ´ οὗ καὶ τὸ πολύ·
[5, 3, 12]	ἤδη καὶ ἐνταῦθα ἕν τι	εἶναι,	ἀφ´ οὗ τὰ πολλά; Ἢ
[5, 3, 5]	Τὴν ἄρα ἀλήθειαν οὐχ ἑτέρου	εἶναι	δεῖ, ἀλλ´ ὃ λέγει, τοῦτο
[5, 3, 13]	ἄλλο τι εἴπῃς, ἔχει τὸ	εἶναι.	Εἰ δὲ τοῦτο, εἴ τί
[5, 3, 10]	ἐνεργεῖν, ἢ αὐτὸ πολύ τι	εἶναι,	εἰ μέλλοι ἐνεργεῖν ἐν αὑτῷ.
[5, 3, 10]	ἑαυτόν, πρῶτον μὲν τῷ πολὺν	εἶναι,	εἶτα καὶ τῷ ἑτέρου εἶναι,
[5, 3, 8]	αὐτῆς ζωὴν ἴνδαλμα καὶ ὁμοίωμα	εἶναι	ἐκείνου, καὶ ὅταν νοῇ, θεοειδῆ
[5, 3, 8]	εἰς αὐτὸ εἰκόνα θεμένην ἑαυτὴν	εἶναι	ἐκείνου, ὡς τὴν αὐτῆς ζωὴν
[5, 3, 13]	οὐ νοήσεις· ἀλλ´ αὐτὸ τὸ	εἶναι	ἐν αὐτῷ πολύ ἐστι, κἂν
[5, 3, 10]	ὁρώμενον τὸ ὑπ´ αὐτοῦ πλῆθος	εἶναι	ἐν παντί. Οὐδὲ γὰρ ἔχει
[5, 3, 5]	ἀλλ´ ὃ λέγει, τοῦτο καὶ	εἶναι.	Ἓν ἄρα οὕτω νοῦς καὶ
[5, 3, 9]	ἐφ´ ἑαυτοῦ περὶ αὐτὸν ἥλιον	εἶναι,	ἐξ οὗ ὡρμημένον καὶ περὶ
[5, 3, 13]	εἰ γὰρ ἕξει, τῷ πολὺ	εἶναι	ἕξει. Οὔτ´ οὖν αὐτὸ νοεῖν
[5, 3, 8]	ἢ σχῆμα· πρὶν γὰρ ταῦτα	εἶναι,	ἔστιν ἐκεῖνα· καὶ ὁ λόγος
[5, 3, 12]	~Καὶ τί κωλύει οὕτω πλῆθος	εἶναι,	ἕως ἐστὶν οὐσία μία; Τὸ
[5, 3, 6]	ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες νοῦν τινα αὐτὸ	εἶναι	ἢ διὰ νοῦ τὴν δύναμιν
[5, 3, 15]	σῴζει ἓν ἕκαστον αὐτῶν ποιήσασα	εἶναι;	Ἢ καὶ ὅτι ὑπέστησεν αὐτά.
[5, 3, 10]	τὸ νοούμενον κατανοούμενον ὂν ποικίλον	εἶναι·	ἢ οὐκ ἔσται νόησις αὐτοῦ,
[5, 3, 10]	τοίνυν ἑαυτὸ τῷ ποικίλον ὀφθαλμὸν	εἶναι	ἢ ποικίλων χρωμάτων. Εἰ γὰρ
[5, 3, 10]	ὥστε καὶ οὕτως πολλὰ ἂν	εἶναι,	ἵνα ἓν εἴη. Εἶθ´ ὅταν
[5, 3, 1]	τὸ νοοῦν ἑαυτὸ ποικίλον δεῖ	εἶναι,	ἵνα ἑνί τινι τῶν ἐν
[5, 3, 10]	ἐστί. Δεῖ τοίνυν πλείω ἑνὸς	εἶναι,	ἵνα ὅρασις ᾖ, καὶ συνεκπίπτειν
[5, 3, 7]	οἷον νοήσεις ἀπηρτισμένας, ὥστε πάντα	εἶναι	ἴχνη νοήσεως καὶ νοῦ κατὰ
[5, 3, 11]	καὶ πρῶτον ἁπάντων ἐπέκεινα νοῦ	εἶναι.	Καὶ γὰρ εἰ νοήσει, οὐκ
[5, 3, 15]	δέ, ἀνάγκη ἤδη καὶ πλῆθος	εἶναι·	καὶ γὰρ ἕτερον καὶ ταὐτὸν
[5, 3, 10]	καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ὅρασιν	εἶναι·	καὶ γὰρ ὄντος τινὸς ἄλλου
[5, 3, 15]	τὸ πλῆθος αὐτοῦ ἓν πανταχοῦ	εἶναι·	καὶ γὰρ πλῆθος ὂν ὅμως
[5, 3, 10]	τοῦτο» Ἢ ἀνάγκη πόλλ´ ἤδη	εἶναι·	καὶ γὰρ ὡς ἕτερα καὶ
[5, 3, 10]	ἀεὶ ἐν ἑτερότητι τὴν νόησιν	εἶναι	καὶ ἐν ταυτότητι δὲ ἐξ
[5, 3, 10]	οὖν ἅμα καὶ τὸ ποιοῦν	εἶναι	καὶ ἓν ἄμφω· εἰ δὲ
[5, 3, 10]	εἶναι, εἶτα καὶ τῷ ἑτέρου	εἶναι,	καὶ ἐξ ἀνάγκης ὁρατικὸν εἶναι,
[5, 3, 10]	νοοῦν, ὅταν νοῇ, ἐν δυσὶν	εἶναι,	καὶ ἢ ἔξω θάτερον ἢ
[5, 3, 13]	γὰρ εἶναι τοῦτο, ὅπερ ὄντως	εἶναι	καὶ μὴ ἴχνος ἔχον τοῦ
[5, 3, 2]	ἀναμνήσεις φαῖμεν ἂν τῆς ψυχῆς	εἶναι.	Καὶ νοῦς ὁ τῆς ψυχῆς
[5, 3, 17]	μετέχει, ὃ ποιεῖ αὐτὸ καὶ	εἶναι	καὶ ὁμοῦ τὰ πάντα; Ἀλλ´
[5, 3, 10]	εἶναι, καὶ ἐξ ἀνάγκης ὁρατικὸν	εἶναι,	καὶ ὁρατικὸν ἐκείνου, καὶ τὴν
[5, 3, 17]	πάντα; Ἀλλ´ εἰ ποιεῖ ἕκαστον	εἶναι	καὶ τῇ ἑνὸς παρουσίᾳ αὔταρκες
[5, 3, 16]	ἀρχή. Δεῖ τοίνυν ἐκεῖνο ζωῆς	εἶναι	κρεῖσσον καὶ νοῦ· οὕτω γὰρ
[5, 3, 15]	ἐστι, τῷ ἓν ἕκαστον αὐτῶν	εἶναι	λέγει καὶ τὸ αὐτό· ἔτι
[5, 3, 10]	ὄντος τινὸς ἄλλου ὅρασιν δεῖ	εἶναι,	μὴ δὲ ὄντος μάτην ἐστί.
[5, 3, 2]	αὐτόθεν ἂν φαῖμεν τοῦ ἔξω	εἶναι	μόνον· καὶ γὰρ εἰ τῶν
[5, 3, 6]	οὐσία ἢ τὸ νῷ μόνον	εἶναι.	Οὐ γὰρ δὴ πρακτικός γε
[5, 3, 7]	ἐνέργεια καὶ μάλιστα, οἷς τὸ	εἶναι	οὐ δυνάμει ἐστίν, ἀλλὰ ἐνεργείᾳ.
[5, 3, 12]	οὐδὲ τοιοῦτον οἷον μὴ οὐσία	εἶναι	οὐδ´ αὖ οἷον τυφλὸν εἶναι,
[5, 3, 11]	ὧν ἐστι, τούτων ἕν τι	εἶναι,	οὐδὲ νοῦν αὐτὸν προσερεῖς· οὐδὲ
[5, 3, 3]	κωλύει ἐν ψυχῇ νοῦν καθαρὸν	εἶναι;	Οὐδέν, φήσομεν· ἀλλ´ ἔτι δεῖ
[5, 3, 7]	δυνάμει ἐστίν, ἀλλὰ ἐνεργείᾳ. Τὸ	εἶναι	οὖν ἐνέργεια, καὶ οὐδέν, πρὸς
[5, 3, 10]	ταυτότητι δὲ ἐξ ἀνάγκης· καὶ	εἶναι	τὰ κυρίως νοούμενα πρὸς τὸν
[5, 3, 3]	ὅτι ψυχὴν δεῖ ἐν λογισμοῖς	εἶναι·	ταῦτα δὲ πάντα λογιζομένης δυνάμεως
[5, 3, 6]	~Ὁ μὲν δὴ λόγος ἀπέδειξεν	εἶναί	τι τὸ αὐτὸ ἑαυτὸ κυρίως
[5, 3, 4]	ὡς τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν διττὸν	εἶναι,	τὸ μὲν γινώσκοντα τῆς διανοίας
[5, 3, 16]	~Ὅτι μὲν οὖν δεῖ τι	εἶναι	τὸ μετὰ τὸ πρῶτον, ἀλλαχοῦ
[5, 3, 7]	ἰδεῖν τοῦτό ἐστι τὸ αὐτὸ	εἶναι	τὸ ὁρώμενον. Τί γὰρ ἂν
[5, 3, 13]	πολλῶν εἰς ταὐτὸ συνελθόντων συναίσθησις	εἶναι	τοῦ ὅλου, ὅταν αὐτό τι
[5, 3, 13]	μιᾷ ῥήσει πολλά. Τὸ γὰρ	εἶναι	τοῦτο, ὅπερ ὄντως εἶναι καὶ
[5, 3, 5]	τοῦτο, δεῖ τὴν θεωρίαν ταὐτὸν	εἶναι	τῷ θεωρητῷ, καὶ τὸν νοῦν
[5, 3, 5]	θεωρητῷ, καὶ τὸν νοῦν ταὐτὸν	εἶναι	τῷ νοητῷ· καὶ γάρ, εἰ
[5, 3, 6]	τοῦτον τὸν τοιοῦτον ἐκτὸς ἑαυτοῦ	εἶναι	ὥστε εἴπερ ἐν ἑαυτῷ ἐστι
[5, 3, 5]	εἰ πᾶν τοιοῦτον οἷον ὁμοιομερὲς	εἶναι,	ὥστε τὸ ὁρῶν μηδὲν διαφέρειν
[5, 3, 10]	γὰρ εἰ τὸ ἀμερὲς πάντη	εἰπεῖν	αὐτὸν δέοι, δεῖ πρότερον λέγειν
[5, 3, 10]	γὰρ ἂν ἔχοι περὶ αὐτοῦ	εἰπεῖν,	ἢ τί συνεῖναι; Καὶ γὰρ
[5, 3, 17]	ὅμως ἐκφεύγει, εἴ τις βούλοιτο	εἰπεῖν	καὶ διανοηθῆναι, ἐπείπερ δεῖ τὴν
[5, 3, 15]	ἑνός· ἀλλ´ ὅμως δὲ ἔστιν	εἰπεῖν	οἷον ἐκ φωτὸς τὴν ἐξ
[5, 3, 4]	αὑτοὺς γνωσόμεθα; Ἢ ἀναγκαῖον οὕτως,	εἴπερ	γνωσόμεθα, ὅ τί ποτ´ ἐστὶ
[5, 3, 6]	τοιοῦτον ἐκτὸς ἑαυτοῦ εἶναι ὥστε	εἴπερ	ἐν ἑαυτῷ ἐστι καὶ σὺν
[5, 3, 16]	πλήθους ἔξω καὶ ἁπλότητος ἡστινοσοῦν,	εἴπερ	ὄντως ἁπλοῦν. Ἀλλὰ πῶς τὸ
[5, 3, 6]	γνῶσις, ἀνάγκη δὲ οὐκ ἔνεστιν,	εἴπερ	τὸ πᾶν πρακτικὸς εἴη, γινώσκειν
[5, 3, 17]	δεῖ τὴν διάνοιαν, ἵνα τι	εἴπῃ,	ἄλλο καὶ ἄλλο λαβεῖν· οὕτω
[5, 3, 13]	ὡς εἰς ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ καὶ	εἴπῃ	ὄν εἰμι» οὐκ ἔτυχεν οὔτε
[5, 3, 13]	γὰρ ἐὰν αὐτὸ τοῦτο μόνον	εἴπῃ	ὄν εἰμι» ὡς ἐξευρὼν λέγει
[5, 3, 13]	πολύ ἐστι, κἂν ἄλλο τι	εἴπῃς,	ἔχει τὸ εἶναι. Εἰ δὲ
[5, 3, 13]	ἀληθείᾳ· ὅ τι γὰρ ἂν	εἴπῃς,	τὶ ἐρεῖς. Ἀλλὰ τὸ ἐπέκεινα>
[5, 3, 15]	πολλῶν ᾖ, οὔπω ἐστὶν ὄν»	εἴποι	τις αὐτό· κἂν ἕκαστον ἔχῃ
[5, 3, 7]	ὄντι; ~Ἀλλὰ τὸν θεὸν θεωρεῖ,	εἴποιμεν	ἄν. Ἀλλ´ εἰ τὸν θεὸν
[5, 3, 16]	ὃ δὴ ζωὴν καὶ νοῦν	εἴπομεν,	ἢ ἄλλο τι συμβεβηκὸς τούτοις.
[5, 3, 13]	τὸ ὄν, ὅταν ἀληθεύῃ, ἀλλ´	εἴρηκε	μιᾷ ῥήσει πολλά. Τὸ γὰρ
[5, 3, 3]	τῆς αἰσθήσεως εἴρηκεν, ὃ δὲ	εἴρηκεν	ἐπ´ αὐτοῖς, ἤδη παρ´ αὐτῆς
[5, 3, 3]	μὲν ἔγνω διὰ τῆς αἰσθήσεως	εἴρηκεν,	ὃ δὲ εἴρηκεν ἐπ´ αὐτοῖς,
[5, 3, 16]	τὸ μετὰ τὸ πρῶτον, ἀλλαχοῦ	εἴρηται,	καὶ ὅλως, ὅτι δύναμίς ἐστι
[5, 3, 15]	ἐνθυμηθεὶς ὃ ποιήσει, ποιήσει ὅμως.	Εἴρηται	μὲν οὖν, ὅτι, εἴ τι
[5, 3, 15]	τῷ πρότερον ἔχειν αὐτά. Ἀλλ´	εἴρηται,	ὅτι πλῆθος οὕτως ἔσται. Ἀλλ´
[5, 3, 7]	πρῶτον ἐν ἑαυτῷ, εἶτα καὶ	εἰς	ἄλλο, ἢ ἄλλο τι ἥκειν
[5, 3, 13]	πολύ ἐστιν· ἐπεί, ὅταν ὡς	εἰς	ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ καὶ εἴπῃ ὄν
[5, 3, 8]	ἀνάγεσθαι καὶ τὴν ψυχὴν ἡμῶν	εἰς	αὐτὸ εἰκόνα θεμένην ἑαυτὴν εἶναι
[5, 3, 13]	ἁπάντων γενόμενον, συνὸν ἑαυτῷ, καὶ	εἰς	αὐτὸ νεῦον. Ἐπεὶ καὶ ἡ
[5, 3, 7]	εἴ τι ἐξ αὐτοῦ, τῷ	εἰς	αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ. Ἔδει γὰρ
[5, 3, 13]	ἡ νόησις προτέρα οὖσα εἴσω	εἰς	αὐτὸν ἐπιστρέφει δηλονότι πολὺν ὄντα·
[5, 3, 9]	ἀεὶ αὑτῷ, ἡμεῖς δέ, ὅταν	εἰς	αὐτόν· μεμέρισται γὰρ ἡμῖν ἡ
[5, 3, 6]	τῆς ἑαυτοῦ φύσεως καὶ ἐπιστρέφων	εἰς	αὑτόν. Τὰ γὰρ ὄντα ὁρῶν
[5, 3, 1]	ἁπλοῦ παντάπασιν ὄντος οὐ δυναμένου	εἰς	ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν καὶ τὴν αὐτοῦ
[5, 3, 2]	ἱστάμενος τῇ δυνάμει ἢ καὶ	εἰς	ἑαυτὸν στρέφεται καὶ γιγνώσκει ἑαυτόν;
[5, 3, 7]	νοῶν οὕτω πρὸς αὑτῷ καὶ	εἰς	ἑαυτὸν τὴν ἐνέργειαν ἴσχει. Καὶ
[5, 3, 16]	πρὸ τούτου. Συστῆναι οὖν δεῖ	εἰς	ἓν ὄντως παντὸς πλήθους ἔξω
[5, 3, 6]	φύσει, ἠρκούμεθα καὶ ἐνοοῦμεν καὶ	εἰς	ἓν πάντα συνάγοντες ἑωρῶμεν· νοῦς
[5, 3, 12]	μὴ οὐσίαι, ἀλλ´ ἐκ δυνάμεως	εἰς	ἐνέργειαν ἔρχεται, οὐ πλῆθος μέν,
[5, 3, 9]	τοῦ πρὸ αὐτοῦ, ἕως ἂν	εἰς	ἡμᾶς καὶ ἐπὶ γῆν ἥκῃ·
[5, 3, 17]	ὅταν ὥσπερ θεὸς ἄλλος {ὅταν}	εἰς	οἶκον καλοῦντός τινος ἐλθὼν φωτίσῃ·
[5, 3, 8]	ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης, ὅσον ψυχῆς μέρος	εἰς	ὁμοιότητα νῷ δύναται ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν
[5, 3, 16]	τὸ κάτω χωρεῖν καὶ μᾶλλον	εἰς	πλῆθος ἰέναι, καὶ ἡ ἀρχὴ
[5, 3, 9]	ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω ἀπὸ ἐσχάτων εἰδῶν	εἰς	τὰ ἔσχατα ἀνάπαλιν εἴδη, μᾶλλον
[5, 3, 9]	ἔσχατα ἀνάπαλιν εἴδη, μᾶλλον δὲ	εἰς	τὰ πρῶτα. ~Ταῦτα μὲν οὖν
[5, 3, 13]	γὰρ ὅλως τὸ νοεῖν πολλῶν	εἰς	ταὐτὸ συνελθόντων συναίσθησις εἶναι τοῦ
[5, 3, 3]	ἀγαθοειδής ἐστι, καὶ ἐπερρώσθη δὲ	εἰς	τὴν αἴσθησιν τοῦ τοιούτου ἐπιλάμποντος
[5, 3, 10]	γὰρ ἔχει τὸ ἓν πάντη	εἰς	τί ἐνεργήσει, ἀλλὰ μόνον καὶ
[5, 3, 3]	ἀλλ´ ἡμᾶς μᾶλλον πρὸς αὐτὸν	εἰς	τὸ ἄνω βλέποντας. Αἴσθησις δὲ
[5, 3, 4]	ἄλλον γενόμενον καὶ συναρπάσαντα ἑαυτὸν	εἰς	τὸ ἄνω μόνον ἐφέλκοντα τὸ
[5, 3, 16]	τῶν ἐσχάτων, ὃ μὴ δύναμιν	εἰς	τὸ γεννᾶν ἔχει. Ἐκεῖνα δὲ
[5, 3, 10]	οὐδὲν δεῖται ὁράσεως. Ἀλλὰ τοῦτο	εἰς	ὕστερον· νῦν δὲ πάλιν λέγωμεν
[5, 3, 9]	κατιδεῖν δεῖ τὸν μέλλοντα νοῦν	εἴσεσθαι	ὅ τι ἐστί. Γένοιτο δ´
[5, 3, 12]	πλῆθος ἔσται· εἰ δ´ αὐταί	εἰσιν	αἱ πρῶται ἐνέργειαι, τὸ δεύτερον
[5, 3, 12]	οὖσαι ἕτεραι ἐκείνου, ἀφ´ οὗ	εἰσιν,	ἔσονται, μένοντος μὲν ἐκείνου ἁπλοῦ,
[5, 3, 13]	Καὶ ἡ νόησις προτέρα οὖσα	εἴσω	εἰς αὐτὸν ἐπιστρέφει δηλονότι πολὺν
[5, 3, 7]	ὅσον πρὸς νοῦν αὐτῆς οἷον	εἴσω,	τὸ δ´ ἔξω νοῦ πρὸς
[5, 3, 9]	ἔχειν καθαρῶς νοοῦσαν, δοξαστικὴν λαβέτω,	εἶτα	ἀπὸ ταύτης ἀναβαινέτω. Εἰ δὲ
[5, 3, 12]	γὰρ οἷον προυθυμήθη νοῦν γενέσθαι,	εἶτα	ἐγένετο νοῦς τῆς προθυμίας μεταξὺ
[5, 3, 9]	ἴτω μέχρι καὶ ὧν ποιεῖ·	εἶτα	ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω ἀπὸ ἐσχάτων εἰδῶν
[5, 3, 7]	Ἔδει γὰρ πρῶτον ἐν ἑαυτῷ,	εἶτα	καὶ εἰς ἄλλο, ἢ ἄλλο
[5, 3, 9]	τοῦ ἀνθρώπου καὶ δηλονότι σαυτοῦ,	εἶτα	καὶ τὴν πλάττουσαν τοῦτο ψυχὴν
[5, 3, 10]	πρῶτον μὲν τῷ πολὺν εἶναι,	εἶτα	καὶ τῷ ἑτέρου εἶναι, καὶ
[5, 3, 10]	κἂν σύνεσιν δῷ τὴν σιωπήν.	Εἶτα	οὐδὲ δεήσεται οἷον πολυπραγμονεῖν ἑαυτό·
[5, 3, 5]	ἢ ὁ ἐν τῷ θεωρεῖσθαι;	Εἶτα	πῶς ἑαυτὸν γνώσεται ὁ θεωρῶν
[5, 3, 12]	τὸ πρὸ τῶν ἐνεργειῶν τίθενται.	Εἶτα	τὰς ἐνεργείας μενούσας ἀεὶ καὶ
[5, 3, 7]	ὡμοίωται καὶ ἐνταῦθα, εἴτε πράττοι,	εἴτε	ποιοῖ· καὶ γὰρ καὶ πράττουσα
[5, 3, 7]	ἀνομοιωθεῖσα ὅμως ὡμοίωται καὶ ἐνταῦθα,	εἴτε	πράττοι, εἴτε ποιοῖ· καὶ γὰρ
[5, 3, 12]	προθυμηθῇ· οὐδ´ αὖ τὸ μὲν	εἶχε	τοῦ πράγματος, τὸ δὲ οὐκ
[5, 3, 12]	ἀτελὴς καὶ ἡ προθυμία οὐκ	εἶχεν	ὅ τι προθυμηθῇ· οὐδ´ αὖ
[5, 3, 12]	τοῦ πράγματος, τὸ δὲ οὐκ	εἶχεν·	οὐδὲ γὰρ ἦν τι, πρὸς
[5, 3, 15]	οὕτως ἔσται. Ἀλλ´ ἄρα οὕτως	εἶχεν	ὡς μὴ διακεκριμένα· τὰ δ´
[5, 3, 12]	ἐνέργειαι αὐτοῦ μὴ οὐσίαι, ἀλλ´	ἐκ	δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν ἔρχεται, οὐ
[5, 3, 16]	τοῦτο ἦν, πῶς οὖν οὐκ	ἐκ	λόγου λόγος; Καὶ πῶς τὸ
[5, 3, 9]	ἥλιον σώματος. Ἡ δὲ ψυχὴ	ἐκ	νοῦ φῶς τι περὶ αὐτὸν
[5, 3, 2]	καὶ ἐφαρμόζον τοῖς ἐν αὐτῷ	ἐκ	παλαιοῦ τύποις τοὺς νέους καὶ
[5, 3, 17]	καὶ ὅτι τούτῳ τὸ αὔταρκες	ἐκ	πάντων ἔξω ἐστίν· ἕκαστον δὲ
[5, 3, 16]	ἁπλούστερον κόσμου νοητοῦ. Οὐ γὰρ	ἐκ	πολλοῦ πολύ, ἀλλὰ τὸ πολὺ
[5, 3, 15]	μὴ γὰρ ἓν γενόμενον, κἂν	ἐκ	πολλῶν ᾖ, οὔπω ἐστὶν ὄν»
[5, 3, 3]	ἐνεργήματα ἄνωθεν οὕτως, ὡς τὰ	ἐκ	τῆς αἰσθήσεως κάτωθεν, τοῦτο ὄντες
[5, 3, 2]	ἐν αὐτῇ λογιζόμενον παρὰ τῶν	ἐκ	τῆς αἰσθήσεως φαντασμάτων παρακειμένων τὴν
[5, 3, 6]	οἷος αὐτὸς καὶ ὅστις καὶ	ἐκ	τῆς ἑαυτοῦ φύσεως καὶ ἐπιστρέφων
[5, 3, 15]	μὲν οὖν, ὅτι, εἴ τι	ἐκ	τοῦ ἑνός, ἄλλο δεῖ παρ´
[5, 3, 5]	αὐτὰ ἔχει, οὐκ ἰδὼν αὐτὰ	ἐκ	τοῦ μερίσαι αὑτὸν ἔχει, ἀλλ´
[5, 3, 2]	διαιροῦν· ἢ καὶ ἐπὶ τῶν	ἐκ	τοῦ νοῦ ἰόντων ἐφορᾷ οἷον
[5, 3, 15]	καὶ τοῦτο ζητηθείη ἄν, πῶς	ἐκ	τοῦ πάντη ἑνός· ἀλλ´ ὅμως
[5, 3, 14]	ὧν δὲ κεκίνηνται καὶ λέγουσιν,	ἐκ	τούτων αἴσθησίν τινα τοῦ κινήσαντος
[5, 3, 16]	ἀμήχανος δύναμις, καὶ τοῦτο, ὅτι	ἐκ	τῶν ἄλλων ἁπάντων πιστωτέον, ὅτι
[5, 3, 12]	ἑαυτοῦ, μένειν, τῷ δευτέρῳ τῷ	ἐκ	τῶν ἐνεργειῶν συστάντι τὰς ἐνεργείας
[5, 3, 17]	ἐπῳδὴν εὕροιμεν. Τάχα δὲ καὶ	ἐκ	τῶν ἤδη λεχθέντων, εἰ πολλάκις
[5, 3, 14]	δέ ἐστιν, οὐ λέγομεν· ὥστε	ἐκ	τῶν ὕστερον περὶ αὐτοῦ λέγομεν.
[5, 3, 15]	ὅμως δὲ ἔστιν εἰπεῖν οἷον	ἐκ	φωτὸς τὴν ἐξ αὐτοῦ περίλαμψιν
[5, 3, 11]	ἀφ´ οὗ δὲ ἕκαστον, οὐχ	ἕκαστον,	ἀλλ´ ἕτερον ἁπάντων. Οὐ τοίνυν
[5, 3, 13]	κυρίως ἐστὶ νοεῖν· ἓν δὲ	ἕκαστον	αὐτό τί ἐστι καὶ οὐδὲν
[5, 3, 15]	τις ὅ ἐστι, τῷ ἓν	ἕκαστον	αὐτῶν εἶναι λέγει καὶ τὸ
[5, 3, 13]	ἀρχέτυπον, πολλὰ ἔχει. Τί οὖν;	Ἕκαστον	αὐτῶν οὐ νοηθήσεται; Ἢ ἔρημον
[5, 3, 15]	Ἆρα, ὅτι αὐτὰ σῴζει ἓν	ἕκαστον	αὐτῶν ποιήσασα εἶναι; Ἢ καὶ
[5, 3, 17]	αὔταρκες ἐκ πάντων ἔξω ἐστίν·	ἕκαστον	δὲ αὐτῶν δηλονότι ἐνδεές· καὶ
[5, 3, 17]	τὰ πάντα; Ἀλλ´ εἰ ποιεῖ	ἕκαστον	εἶναι καὶ τῇ ἑνὸς παρουσίᾳ
[5, 3, 15]	ὄν» εἴποι τις αὐτό· κἂν	ἕκαστον	ἔχῃ λέγειν τις ὅ ἐστι,
[5, 3, 10]	καὶ ἄλλο; Καὶ γὰρ εἰ	ἕκαστον	λόγος, πολλά ἐστι. Καταμανθάνει τοίνυν
[5, 3, 11]	ἐξ ὧν· ἀφ´ οὗ δὲ	ἕκαστον,	οὐχ ἕκαστον, ἀλλ´ ἕτερον ἁπάντων.
[5, 3, 17]	αὐτῶν δηλονότι ἐνδεές· καὶ ὅτι	ἕκαστον	{τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς} μετείληφε καὶ
[5, 3, 15]	ὅτι ὁμοῦ πάντα> ἐπεὶ καὶ	ἕκαστον	τῶν ἐξ αὐτοῦ, ἕως ζωῆς
[5, 3, 10]	καὶ ἕτερα. Καὶ πάλιν αὖ	ἕκαστον	τῶν νοουμένων συνεκφέρει τὴν ταυτότητα
[5, 3, 16]	πλῆθος ἰέναι, καὶ ἡ ἀρχὴ	ἑκάστων	ἁπλουστέρα ἢ αὐτά. Κόσμον τοίνυν
[5, 3, 2]	ἀλλὰ ὧν δέχεται τύπων ἐφ´	ἑκάτερα	τὴν σύνεσιν ἴσχει. Καὶ πῶς
[5, 3, 5]	νοητόν, ὅπερ ἦν αὐτός. Καθ´	ἑκάτερον	ἄρα ἑαυτὸν νοήσει, καθότι καὶ
[5, 3, 8]	νοερὰν προσειληφέναι, ἴχνος νοῦ ζωῆς·	ἐκεῖ	γὰρ τὰ ἀληθῆ. Ἡ δὲ
[5, 3, 8]	φῶς ὁρᾷ· χρώματα γὰρ ὁρᾷ·	ἐκεῖ	δὲ οὐ δι´ ἑτέρου, ἀλλὰ
[5, 3, 10]	οὐ γὰρ ἂν ἦν ἔσχατα.	Ἐκεῖ	δὲ πρῶτα τὰ ποιοῦντα, ὅθεν
[5, 3, 4]	τὰ πάντα οἷον γεγραμμένα, ὡς	ἐκεῖ	ὁ γράφων καὶ ὁ γράψας,
[5, 3, 8]	αὑτὸ βλέπει. Ἀλλ´ οὖν τούτων	ἐκεῖ	οὐδέν, ἀλλ´ ὅρασις καὶ τὸ
[5, 3, 4]	πτεροῦσθαι πρὸς νόησιν, ἵνα τις	ἐκεῖ	παρακαταθοῖτο ἃ εἶδε. Τὸ δὴ
[5, 3, 7]	αὐτοῦ μαθών, καὶ ἑαυτὸν γνώσεται	ἐκεῖθεν	γενόμενος καὶ ἃ δύναται κομισάμενος·
[5, 3, 6]	δὲ ἢ ἄνωθεν αὐτῷ γινομένων	ἐκεῖθεν,	ὅθεν περ καὶ αὐτό, συμβαίνοι
[5, 3, 16]	δύναμιν εἰς τὸ γεννᾶν ἔχει.	Ἐκεῖνα	δὲ νῦν λεκτέον, ὡς, ἐπειδὴ
[5, 3, 8]	καὶ ταῦτα, καὶ ἔτι μᾶλλον	ἐκεῖνα.	Καὶ ἔστι φύσις ἡ αὐτὴ
[5, 3, 8]	πρὶν γὰρ ταῦτα εἶναι, ἔστιν	ἐκεῖνα·	καὶ ὁ λόγος δὲ ὁ
[5, 3, 11]	νοεῖ, ἓν μὲν οὖν αὐτὸ	ἐκεῖνο,	ἀλλ´ ἐπιβάλλειν θέλων ὡς ἁπλῷ
[5, 3, 15]	ὧν ἀρχὴ ἐκεῖνο. Πῶς δὲ	ἐκεῖνο	ἀρχὴ τῶν πάντων; Ἆρα, ὅτι
[5, 3, 17]	δηλονότι ποιητικὸν οὐσίας καὶ αὐταρκείας	ἐκεῖνο	αὐτὸ οὐκ ὂν οὐσία, ἀλλ´
[5, 3, 16]	ἐκείνου καὶ πρὸς ἐκεῖνο ζῶσα·	ἐκεῖνο	γὰρ αὐτοῦ ἀρχή. Δεῖ τοίνυν
[5, 3, 4]	αὐτῇ τῇ δυνάμει ᾗ καὶ	ἐκεῖνο	γινόμενοι, ὡς τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν
[5, 3, 3]	προσχρῆσθαι τί ἐστιν; Ἆρα αὐτοὺς	ἐκεῖνο	γινομένους, καὶ φθεγγομένους ὡς ἐκεῖνος;
[5, 3, 16]	ἐπέκεινα τούτων. Εἰ δὲ ἔστιν	ἐκεῖνο,	δηλονότι ζωὴ πρὸς ἐκεῖνο τούτῳ
[5, 3, 15]	οὐχ ἕν· τοῦτο γὰρ ἦν	ἐκεῖνο.	Εἰ δὲ μὴ ἕν, δύο
[5, 3, 12]	ἡσυχίαν ἄγειν ἐφ´ ἑαυτοῦ πανταχοῦ	ἐκεῖνο·	εἰ δὲ μή, ἢ πρὸ
[5, 3, 15]	αὐτὸ ἓν πάντα. Αὐτὸ δὲ	ἐκεῖνο	ἓν πάντα, ὅτι μεγάλην ἀρχήν·
[5, 3, 16]	γὰρ αὐτοῦ ἀρχή. Δεῖ τοίνυν	ἐκεῖνο	ζωῆς εἶναι κρεῖσσον καὶ νοῦ·
[5, 3, 16]	ἔχουσα ἐξ ἐκείνου καὶ πρὸς	ἐκεῖνο	ζῶσα· ἐκεῖνο γὰρ αὐτοῦ ἀρχή.
[5, 3, 16]	νοῦ· οὕτω γὰρ ἐπιστρέψει πρὸς	ἐκεῖνο	καὶ τὴν ζωὴν τὴν ἐν
[5, 3, 12]	τὸ δεύτερον ποιήσασαι ποιήσασαι δὲ	ἐκεῖνο,	ὃ πρὸ τούτων τῶν ἐνεργειῶν,
[5, 3, 14]	καὶ ἡμεῖς κινδυνεύομεν ἔχειν πρὸς	ἐκεῖνο,	ὅταν νοῦν καθαρὸν ἔχωμεν, χρώμενοι,
[5, 3, 16]	ὂν τῶν ἀγαθῶν. Ἢ πρότερον	ἐκεῖνο,	οὗ μὴ ἐξίστασθαι δεήσει, ὅτι
[5, 3, 3]	οὐ γὰρ νοῦς ἡμεῖς· κατ´	ἐκεῖνο	οὖν τῷ λογιστικῷ πρώτῳ δεχομένῳ.
[5, 3, 15]	οὖν πάντα; Ἢ ὧν ἀρχὴ	ἐκεῖνο.	Πῶς δὲ ἐκεῖνο ἀρχὴ τῶν
[5, 3, 5]	τοῦ ὁρωμένου; Οὕτω γὰρ ἰδὼν	ἐκεῖνο	τὸ μέρος αὐτοῦ ὂν ταὐτὸν
[5, 3, 8]	οὐ μᾶλλον αἰσθάνεται· ὁ δ´	ἐκεῖνο	τὸ φῶς τῶν ἀληθῶν λαβὼν
[5, 3, 16]	ἔστιν ἐκεῖνο, δηλονότι ζωὴ πρὸς	ἐκεῖνο	τούτῳ ἐξημμένη ἐκείνου καὶ τὴν
[5, 3, 13]	παρακολουθοῦν ἑαυτῷ οὐδὲ οἶδεν αὐτό»	ἐκεῖνο	χρὴ ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι ταῦτα λέγοντες
[5, 3, 4]	γινώσκοντα ἑαυτὸν κατὰ τὸν νοῦν	ἐκεῖνον	γινόμενον· κἀκείνῳ ἑαυτὸν νοεῖν αὖ
[5, 3, 4]	ἡμεῖς, ὅταν κατ´ ἐκεῖνον· κατ´	ἐκεῖνον	δὲ διχῶς, ἢ τοῖς οἷον
[5, 3, 8]	εἰκόνος οὔσης ὁρᾶν δύνασθαι ἀμῃγέπῃ	ἐκεῖνον,	διὰ τῆς ἐκείνῳ πρὸς τὸ
[5, 3, 7]	εἰ δὲ ἀδυνατήσει ἰδεῖν σαφῶς	ἐκεῖνον,	ἐπειδὴ τὸ ἰδεῖν ἴσως αὐτό
[5, 3, 2]	ζητήσομεν, μὴ δὲ διδόντες ἐπ´	ἐκεῖνον	ἥξομεν τῷ λόγῳ βαδίζοντες, καὶ
[5, 3, 4]	δὲ καὶ ἡμεῖς, ὅταν κατ´	ἐκεῖνον·	κατ´ ἐκεῖνον δὲ διχῶς, ἢ
[5, 3, 4]	αὖ γινώσκοντα ἑαυτὸν κατοψόμεθα ἢ	ἐκεῖνον	μεταλαβόντες, ἐπείπερ κἀκεῖνος ἡμέτερος καὶ
[5, 3, 3]	φθεγγομένους ὡς ἐκεῖνος; Ἢ κατ´	ἐκεῖνον·	οὐ γὰρ νοῦς ἡμεῖς· κατ´
[5, 3, 9]	οὔτε ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ περὶ	ἐκεῖνον,	οὔτε τόπος αὐτῇ· οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 3]	ἄγγελος, βασιλεὺς δὲ πρὸς ἡμᾶς>	ἐκεῖνος.	~Βασιλεύομεν δὲ καὶ ἡμεῖς, ὅταν
[5, 3, 9]	ἡ ζωὴ καὶ πολλαὶ ζωαί,	ἐκεῖνος	δὲ οὐδὲν δεῖται ἄλλης ζωῆς
[5, 3, 8]	αὐτὴν ἀπαιτῇ ὁποῖον ὁ νοῦς	ἐκεῖνός	ἐστιν ὁ τέλεος καὶ πᾶς,
[5, 3, 3]	ἐκεῖνο γινομένους, καὶ φθεγγομένους ὡς	ἐκεῖνος;	Ἢ κατ´ ἐκεῖνον· οὐ γὰρ
[5, 3, 7]	ἃ ἔδωκε, καὶ ἃ δύναται	ἐκεῖνος.	Ταῦτα δὲ μαθὼν καὶ γνοὺς
[5, 3, 12]	οὗ εἰσιν, ἔσονται, μένοντος μὲν	ἐκείνου	ἁπλοῦ, τοῦ δὲ ἐξ αὐτοῦ
[5, 3, 12]	θήσονται· ὑποστάσεις δὲ οὖσαι ἕτεραι	ἐκείνου,	ἀφ´ οὗ εἰσιν, ἔσονται, μένοντος
[5, 3, 7]	Καὶ γὰρ ὅσα ἔχει παρ´	ἐκείνου	γνώσεται, καὶ ἃ ἔδωκε, καὶ
[5, 3, 15]	μὲν δὴ μὴ ἓν τὸ	ἐκείνου,	δεδειγμένον ἂν εἴη· ὅτι δὲ
[5, 3, 12]	πλήθους ὄντος καὶ ἐξηρτημένου ἀπ´	ἐκείνου.	Εἰ μὲν γὰρ ἐκείνου ποθὲν
[5, 3, 15]	οὐ ταὐτὸν ἔμελλε τὸ ἐξ	ἐκείνου	ἐκείνῳ. Εἰ οὖν μὴ ταὐτόν,
[5, 3, 12]	τι ὑπέστη μετ´ αὐτόν, μένοντος	ἐκείνου	ἐν τῷ αὐτῷ ἤθει> ὑπέστη.
[5, 3, 8]	ἑτέρῳ γίγνεσθαι> εἰ μὴ εἴη	ἐκείνου	ἐξηρτημένη· διὸ οὐδὲ βλέπει, ἅτε
[5, 3, 17]	τέλος τἀληθινὸν ψυχῇ, ἐφάψασθαι φωτὸς	ἐκείνου	καὶ αὐτῷ αὐτὸ θεάσασθαι, οὐκ
[5, 3, 8]	ζωὴν ἴνδαλμα καὶ ὁμοίωμα εἶναι	ἐκείνου,	καὶ ὅταν νοῇ, θεοειδῆ καὶ
[5, 3, 16]	καὶ τὴν ὑπόστασιν ἔχουσα ἐξ	ἐκείνου	καὶ πρὸς ἐκεῖνο ζῶσα· ἐκεῖνο
[5, 3, 10]	ἀνάγκης ὁρατικὸν εἶναι, καὶ ὁρατικὸν	ἐκείνου,	καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ὅρασιν
[5, 3, 16]	ζωὴ πρὸς ἐκεῖνο τούτῳ ἐξημμένη	ἐκείνου	καὶ τὴν ὑπόστασιν ἔχουσα ἐξ
[5, 3, 9]	ἔφαμεν νοῦ σῴζουσάν τι φῶς	ἐκείνου,	οἷον ἡλίου μετὰ τὴν τοῦ
[5, 3, 4]	ἐπείπερ κἀκεῖνος ἡμέτερος καὶ ἡμεῖς	ἐκείνου,	οὕτω νοῦν καὶ αὑτοὺς γνωσόμεθα;
[5, 3, 12]	ἀπ´ ἐκείνου. Εἰ μὲν γὰρ	ἐκείνου	ποθὲν ἐνεργήσαντος αὗται ὑπέστησαν, κἀκεῖ
[5, 3, 17]	τοι καὶ ψυχὴ ἀφώτιστος ἄθεος	ἐκείνου·	φωτισθεῖσα δὲ ἔχει, ὃ ἐζήτει,
[5, 3, 8]	αὐτὸ εἰκόνα θεμένην ἑαυτὴν εἶναι	ἐκείνου,	ὡς τὴν αὐτῆς ζωὴν ἴνδαλμα
[5, 3, 15]	ταὐτὸν ἔμελλε τὸ ἐξ ἐκείνου	ἐκείνῳ.	Εἰ οὖν μὴ ταὐτόν, οὐδέ
[5, 3, 11]	οὖν ὁ νοῦς ἐπέβαλε μὲν	ἐκείνῳ,	λαβὼν δὲ ἐγένετο νοῦς, ἀεὶ
[5, 3, 9]	οὔτε τόπος αὐτῇ· οὐδὲ γὰρ	ἐκείνῳ.	Ὅθεν τὸ μὲν τοῦ ἡλίου
[5, 3, 16]	αὐτῷ, μίμημά τι τοῦ ἐν	ἐκείνῳ	ὄντος, καθὸ τοῦτο ζῇ, καὶ
[5, 3, 16]	τούτῳ, μίμημά τι τοῦ ἐν	ἐκείνῳ	ὄντος, ὅ τι δήποτέ ἐστι
[5, 3, 8]	δύνασθαι ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον, διὰ τῆς	ἐκείνῳ	πρὸς τὸ ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης, ὅσον
[5, 3, 8]	γιγνωσκόμενον καὶ παρ´ ἡμῶν αὐτῷ	ἐκείνῳ,	ὡς καὶ παρ´ ἡμῶν τὴν
[5, 3, 8]	Καὶ ἔστι φύσις ἡ αὐτὴ	ἐκείνων	καὶ τῶν ἐχόντων, οἷον ὁ
[5, 3, 16]	ζῆν ὡσαύτως μένοντα ἐπὶ τούτου	ἑκουσίως;	Εἰ οὖν ἀγαπητὸν τούτῳ τὸ
[5, 3, 7]	νῷ ἡσυχία οὐ νοῦ ἐστιν	ἔκστασις,	ἀλλ´ ἔστιν ἡσυχία τοῦ νοῦ
[5, 3, 12]	ἦν τι, πρὸς ὃ ἡ	ἔκτασις.	Ἀλλὰ δῆλον, ὅτι, εἴ τι
[5, 3, 6]	οἷόν τε τοῦτον τὸν τοιοῦτον	ἐκτὸς	ἑαυτοῦ εἶναι ὥστε εἴπερ ἐν
[5, 3, 12]	οὐκ ἐξώσαντα ἀπ´ αὐτοῦ τὸ	ἐκφανέν	ἢ ἄλλο φῶς πρὸ φωτὸς
[5, 3, 17]	καὶ ὧν μετέχομεν ἀληθῶν ὅμως	ἐκφεύγει,	εἴ τις βούλοιτο εἰπεῖν καὶ
[5, 3, 9]	χειρόνων, οὐδὲ αὑτῷ παρέχει τὸ	ἔλαττον	ἔχων τὸ πᾶν, οὐδὲ τὰ
[5, 3, 8]	μέρος εἰς ὁμοιότητα νῷ δύναται	ἐλθεῖν.	~Ψυχὴν οὖν, ὡς ἔοικε, καὶ
[5, 3, 17]	τινος ἐλθὼν φωτίσῃ· ἢ μηδ´	ἐλθὼν	οὐκ ἐφώτισεν. Οὕτω τοι καὶ
[5, 3, 17]	{ὅταν} εἰς οἶκον καλοῦντός τινος	ἐλθὼν	φωτίσῃ· ἢ μηδ´ ἐλθὼν οὐκ
[5, 3, 8]	φῶς τοῦτο ἐν ψυχῇ μὲν	ἐλλάμψαν	ἐφώτισε· τοῦτο δ´ ἐστὶ νοερὰν
[5, 3, 15]	δὲ πολλά; Ἢ οὐ ταὐτὸν	ἔμελλε	τὸ ἐξ ἐκείνου ἐκείνῳ. Εἰ
[5, 3, 9]	Εἰ δὲ μηδὲ τοῦτο, αἴσθησιν	ἐμπλατύτερα	τὰ εἴδη κομιζομένην, αἴσθησιν δὲ
[5, 3, 17]	~Τί οὖν ἐστι κρεῖττον ζωῆς	ἐμφρονεστάτου	καὶ ἀπταίστου καὶ ἀναμαρτήτου καὶ
[5, 3, 9]	τὸ μὲν τοῦ ἡλίου φῶς	ἐν	ἀέρι, αὐτὴ δὲ ἡ ψυχὴ
[5, 3, 9]	ἐξήρτηταί τε αὐτοῦ καὶ οὔτε	ἐν	ἄλλῳ, ἀλλὰ περὶ ἐκεῖνον, οὔτε
[5, 3, 8]	ἔχον, κἂν βλέπῃ δέ, τελειωθὲν	ἐν	ἄλλῳ ἄλλο καὶ οὐχ αὑτὸ
[5, 3, 9]	τὸ περὶ αὐτὸν ἥλιον θήσεται	ἐν	ἄλλῳ, ἵνα μὴ διάστημα διδῷ
[5, 3, 7]	καὶ ἴχνος αὐτοῦ δυνηθῆναι ποιῆσαι	ἐν	ἄλλῳ. Καὶ γὰρ αὖ καὶ
[5, 3, 8]	ἐὰν μὴ ἄλλου γένηται καὶ	ἐν	ἄλλῳ, οὐδὲ μένει· εἰκόνι> γὰρ
[5, 3, 11]	τι, ἐξῆλθε δὲ ἄλλο λαβοῦσα	ἐν	αὐτῇ αὐτὸ πολὺ ποιήσασα. Καὶ
[5, 3, 11]	τοῦ ὁράματος· ἢ οὐ παρεδέξατο	ἐν	αὐτῇ γενέσθαι. Οὗτος δὲ πολὺς
[5, 3, 2]	ἑαυτῆς, καὶ τί τὸ γινῶσκον	ἐν	αὐτῇ καὶ ὅπως. Τὸ μὲν
[5, 3, 2]	ὑφ´ ἑαυτοῦ αἰσθάνεται. Τὸ δ´	ἐν	αὐτῇ λογιζόμενον παρὰ τῶν ἐκ
[5, 3, 14]	κἂν εἰδεῖεν, ὅτι ἔχουσι μεῖζον	ἐν	αὐτοῖς, κἂν μὴ εἰδῶσιν ὅ
[5, 3, 8]	εἴασεν, ἀλλ´ ἀγαπᾶν ἐποίησε τὴν	ἐν	αὐτῷ ἀγλαΐαν· οὐ μὴν οὐδὲ
[5, 3, 2]	ὥσπερ ἐπιγινῶσκον καὶ ἐφαρμόζον τοῖς	ἐν	αὐτῷ ἐκ παλαιοῦ τύποις τοὺς
[5, 3, 6]	καὶ συγγενῆ λαμβάνοντι καὶ τοῖς	ἐν	αὐτῷ ἴχνεσιν ἐφαρμόττοντι οὕτω τοι
[5, 3, 6]	βλέποντι τῷ πρακτικῷ καὶ μὴ	ἐν	αὐτῷ μένοντι εἴη ἂν τῶν
[5, 3, 16]	ἐκεῖνο καὶ τὴν ζωὴν τὴν	ἐν	αὐτῷ, μίμημά τι τοῦ ἐν
[5, 3, 6]	τὴν γνῶσιν ἑαυτοῦ— καὶ ὅτι	ἐν	αὐτῷ οὗτος, καὶ οὐκ ἄλλο
[5, 3, 11]	ἁπλῷ ἔξεισιν ἄλλο ἀεὶ λαμβάνων	ἐν	αὐτῷ πληθυνόμενον· ὥστε ὥρμησε μὲν
[5, 3, 13]	νοήσεις· ἀλλ´ αὐτὸ τὸ εἶναι	ἐν	αὐτῷ πολύ ἐστι, κἂν ἄλλο
[5, 3, 3]	ὑπάρχειν τὰ αὐτοῦ καὶ τὰ	ἐν	αὐτῷ σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´ εἴ τις
[5, 3, 1]	εἶναι, ἵνα ἑνί τινι τῶν	ἐν	αὐτῷ τὰ ἄλλα θεωροῦν οὕτω
[5, 3, 1]	ἑαυτό, ὅτι δὴ ἑνὶ τῶν	ἐν	αὐτῷ τὰ ἄλλα νοεῖ, ὥσπερ
[5, 3, 10]	τι εἶναι, εἰ μέλλοι ἐνεργεῖν	ἐν	αὑτῷ. Εἰ δὲ μή τι
[5, 3, 7]	καὶ ἔστιν ὁ μὲν νοῦς	ἐν	αὑτῷ ἐνέργεια, ἡ δὲ ψυχὴ
[5, 3, 7]	ὁμοιούμενον αὐτῷ, οἷον καὶ πυρὶ	ἐν	αὑτῷ πρότερον ὄντι πυρὶ καὶ
[5, 3, 1]	γνῶσιν ἔχει, ἑαυτοῦ δὲ μὴ	ἐν	γνώσει καὶ ἐπιστήμῃ καταστήσεται. Καὶ
[5, 3, 17]	λαβεῖν· οὕτω γὰρ καὶ διέξοδος·	ἐν	δὲ πάντη ἁπλῷ διέξοδος τίς
[5, 3, 12]	οὐδὲ τοῦ γινώσκειν· ἀλλ´ ἔστιν	ἐν	δευτέρᾳ φύσει τὸ γινώσκειν. Ἓν
[5, 3, 10]	τοίνυν τὸ νοοῦν, ὅταν νοῇ,	ἐν	δυσὶν εἶναι, καὶ ἢ ἔξω
[5, 3, 7]	ἐξ αὐτοῦ, τῷ εἰς αὐτὸν	ἐν	ἑαυτῷ. Ἔδει γὰρ πρῶτον ἐν
[5, 3, 7]	ἐν ἑαυτῷ. Ἔδει γὰρ πρῶτον	ἐν	ἑαυτῷ, εἶτα καὶ εἰς ἄλλο,
[5, 3, 6]	ἐκτὸς ἑαυτοῦ εἶναι ὥστε εἴπερ	ἐν	ἑαυτῷ ἐστι καὶ σὺν ἑαυτῷ
[5, 3, 15]	δὲ τὸ μὴ πολλὰ ἔχον	ἐν	ἑαυτῷ ἤδη οὐ μετουσίᾳ ἑνὸς
[5, 3, 4]	ἃ κρίνει, καὶ ὅτι τοῖς	ἐν	ἑαυτῷ κανόσιν, οὓς παρὰ τοῦ
[5, 3, 16]	εἰ δὲ μηδὲν ζητεῖ, ἔχει	ἐν	ἑαυτῷ ὃ ἐζήτησεν ἄν, εἰ
[5, 3, 4]	νοῦν καὶ εἰκὼν νοῦ, ἔχον	ἐν	ἑαυτῷ τὰ πάντα οἷον γεγραμμένα,
[5, 3, 16]	εἰ μὴ παρῆν. Ἔχει οὖν	ἐν	ἑαυτῷ τὸ ἀγαθὸν ἢ τοιοῦτον
[5, 3, 6]	πειθώ τινα γενέσθαι ζητοῦμεν, οἷον	ἐν	εἰκόνι τὸ ἀρχέτυπον θεωρεῖν ἐθέλοντες.
[5, 3, 16]	ἐν αὐτῷ, μίμημά τι τοῦ	ἐν	ἐκείνῳ ὄντος, καθὸ τοῦτο ζῇ,
[5, 3, 16]	ἐν τούτῳ, μίμημά τι τοῦ	ἐν	ἐκείνῳ ὄντος, ὅ τι δήποτέ
[5, 3, 10]	τῷ αὐτῷ ἄμφω, καὶ ἀεὶ	ἐν	ἑτερότητι τὴν νόησιν εἶναι καὶ
[5, 3, 8]	εἰκόνι> γὰρ προσήκει ἑτέρου> οὖσαν	ἐν	ἑτέρῳ γίγνεσθαι> εἰ μὴ εἴη
[5, 3, 4]	τοῖς οἷον γράμμασιν ὥσπερ νόμοις	ἐν	ἡμῖν γραφεῖσιν, ἢ οἷον πληρωθέντες
[5, 3, 3]	ἀρξάμενα; Ἢ ὅτι ψυχὴν δεῖ	ἐν	λογισμοῖς εἶναι· ταῦτα δὲ πάντα
[5, 3, 6]	γὰρ καὶ ἕως ἦμεν ἄνω	ἐν	νοῦ φύσει, ἠρκούμεθα καὶ ἐνοοῦμεν
[5, 3, 4]	ὅ τί ποτ´ ἐστὶ τὸ	ἐν	νῷ αὐτὸ ἑαυτό» Ἔστι δὴ
[5, 3, 6]	καὶ γὰρ ἡ μὲν ἀνάγκη	ἐν	νῷ, ἡ δὲ πειθὼ ἐν
[5, 3, 6]	αὐτοῦ εἴη πράξεως ἀπηλλαγμένῳ καὶ	ἐν	νῷ ὄντι; ~Ἀλλὰ τὸν θεὸν
[5, 3, 10]	τὸ ὑπ´ αὐτοῦ πλῆθος εἶναι	ἐν	παντί. Οὐδὲ γὰρ ἔχει τὸ
[5, 3, 10]	ἑτερότητι τὴν νόησιν εἶναι καὶ	ἐν	ταυτότητι δὲ ἐξ ἀνάγκης· καὶ
[5, 3, 3]	οἱ λογιζόμενοι καὶ νοοῦμεν τὰ	ἐν	τῇ διανοίᾳ νοήματα αὐτοί· τοῦτο
[5, 3, 5]	καὶ τὰ ἑωραμένα. Εἰ οὖν	ἐν	τῇ θεωρίᾳ ὑπάρχει τὰ τεθεωρημένα,
[5, 3, 16]	δὲ νῦν λεκτέον, ὡς, ἐπειδὴ	ἐν	τοῖς γεννωμένοις οὐκ ἔστι πρὸς
[5, 3, 9]	μεθ´ ὧν δύναται καὶ ἤδη	ἐν	τοῖς εἴδεσιν οὖσαν. Εἰ δὲ
[5, 3, 13]	καὶ ἐπέκεινα τοῦ σεμνοτάτου νοῦ»	ἐν	τοῖς πᾶσι μόνον ἀληθὲς οὐκ
[5, 3, 8]	καὶ ὁ λόγος δὲ ὁ	ἐν	τοῖς σπέρμασι τοῖς ταῦτα ποιοῦσιν
[5, 3, 16]	ζῇ, καὶ τὸν νοῦν τὸν	ἐν	τούτῳ, μίμημά τι τοῦ ἐν
[5, 3, 16]	ζωὴ ἐναργής, καὶ τελεία πᾶσα	ἐν	τούτῳ ψυχὴ καὶ πᾶς νοῦς,
[5, 3, 10]	καὶ ἢ ἔξω θάτερον ἢ	ἐν	τῷ αὐτῷ ἄμφω, καὶ ἀεὶ
[5, 3, 12]	ὑπέστη μετ´ αὐτόν, μένοντος ἐκείνου	ἐν	τῷ αὐτῷ ἤθει> ὑπέστη. Δεῖ
[5, 3, 15]	καὶ γὰρ πλῆθος ὂν ὅμως	ἐν	τῷ αὐτῷ καὶ διακρῖναι οὐκ
[5, 3, 15]	ὡς μὴ διακεκριμένα· τὰ δ´	ἐν	τῷ δευτέρῳ διεκέκριτο τῷ λόγῳ.
[5, 3, 5]	ὁ μερίζων δὲ τίς; ὁ	ἐν	τῷ θεωρεῖν τάττων ἑαυτὸν ἢ
[5, 3, 5]	θεωρεῖν τάττων ἑαυτὸν ἢ ὁ	ἐν	τῷ θεωρεῖσθαι; Εἶτα πῶς ἑαυτὸν
[5, 3, 5]	πῶς ἑαυτὸν γνώσεται ὁ θεωρῶν	ἐν	τῷ θεωρουμένῳ τάξας ἑαυτὸν κατὰ
[5, 3, 5]	τὸ θεωρεῖν; οὐ γὰρ ἦν	ἐν	τῷ θεωρουμένῳ τὸ θεωρεῖν. Ἢ
[5, 3, 2]	σκεψόμεθα. Εἰ δὲ καὶ ἐνταῦθα	ἐν	τῷ κάτω δώσομεν, τίς ἡ
[5, 3, 15]	πλῆθος καὶ πλῆθος τοιοῦτον, οἷον	ἐν	τῷ μετ´ αὐτὸ θεωρεῖται, ἀπορῆσαι
[5, 3, 8]	πᾶς, ὁ γινώσκων πρώτως ἑαυτόν,	ἐν	τῷ νῷ αὐτὴν πρῶτον γενομένην
[5, 3, 8]	γὰρ τὰ ἀληθῆ. Ἡ δὲ	ἐν	τῷ νῷ ζωὴ καὶ ἐνέργεια
[5, 3, 8]	ἐχόντων, οἷον ὁ λόγος ὁ	ἐν	τῷ σπέρματι καὶ ἡ ἔχουσα
[5, 3, 2]	καὶ γὰρ εἰ τῶν ἔνδον	ἐν	τῷ σώματι γινομένων συναίσθησις εἴη,
[5, 3, 2]	ἐνταῦθα ἡ ἀντίληψις· τῶν γὰρ	ἐν	τῷ σώματι παθημάτων ὑφ´ ἑαυτοῦ
[5, 3, 1]	οὐ γὰρ τὸ πᾶν ἔσται	ἐν	τῷ τοιούτῳ ἐγνωσμένον, μὴ κἀκείνου
[5, 3, 6]	ἐν νῷ, ἡ δὲ πειθὼ	ἐν	ψυχῇ. Ζητοῦμεν δή, ὡς ἔοικεν,
[5, 3, 8]	ὁρᾷ. Τὸ δὲ φῶς τοῦτο	ἐν	ψυχῇ μὲν ἐλλάμψαν ἐφώτισε· τοῦτο
[5, 3, 3]	καθαρὸν λαμβάνει. Τί οὖν κωλύει	ἐν	ψυχῇ νοῦν καθαρὸν εἶναι; Οὐδέν,
[5, 3, 6]	ἐνταῦθα γεγενήμεθα πάλιν αὖ καὶ	ἐν	ψυχῇ, πειθώ τινα γενέσθαι ζητοῦμεν,
[5, 3, 8]	ἴχνος τὸ ἐγγενόμενον τοῦ φωτὸς	ἐν	ψυχῇ, τοιοῦτον καὶ ἔτι κάλλιον
[5, 3, 15]	ἑαυτῷ ἤδη οὐ μετουσίᾳ ἑνὸς	ἕν,	ἀλλὰ αὐτὸ ἕν, οὐ κατ´
[5, 3, 15]	ἦν ἐκεῖνο. Εἰ δὲ μὴ	ἕν,	δύο δέ, ἀνάγκη ἤδη καὶ
[5, 3, 12]	δέ ἐστιν ἄνευ τοῦ τὶ»	ἕν·	εἰ γὰρ τὶ ἕν, οὐκ
[5, 3, 6]	αὐτός· νοῦς γὰρ καὶ νόησις	ἕν·	καὶ ὅλος ὅλῳ, οὐ μέρει
[5, 3, 15]	τοῦ ἑνὸς πάντα μετέχον τοῦ	ἕν,	καὶ ὁτιοῦν αὐτοῦ πάντα αὖ
[5, 3, 15]	μετουσίᾳ ἑνὸς ἕν, ἀλλὰ αὐτὸ	ἕν,	οὐ κατ´ ἄλλου, ἀλλ´ ὅτι
[5, 3, 12]	τὶ» ἕν· εἰ γὰρ τὶ	ἕν,	οὐκ ἂν αὐτοέν· τὸ γὰρ
[5, 3, 15]	τοῦ ἑνός; Ἢ τὸ μὴ	ἕν·	πολλὰ ἄρα· ἐφιέμενον δὲ ὅμως
[5, 3, 5]	ἡ νόησις καὶ τὸ νοητὸν	ἕν,	πῶς διὰ τοῦτο τὸ νοοῦν
[5, 3, 12]	τίς ἀνάγκη ἤδη καὶ ἐνταῦθα	ἕν	τι εἶναι, ἀφ´ οὗ τὰ
[5, 3, 11]	δεῖ, πρὸ ὧν ἐστι, τούτων	ἕν	τι εἶναι, οὐδὲ νοῦν αὐτὸν
[5, 3, 17]	τοῦ αὐτοῦ ἑνός, οὐκ αὐτὸ	ἕν.	Τί οὖν τὸ οὗ μετέχει,
[5, 3, 7]	ταύτῃ ἑαυτὸν γνώσεται· καὶ γὰρ	ἕν	τι τῶν δοθέντων αὐτός, μᾶλλον
[5, 3, 11]	ἀλλ´ ἕτερον ἁπάντων. Οὐ τοίνυν	ἕν	τι τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ
[5, 3, 11]	οὐδὲ τἀγαθὸν οὖν· εἰ σημαίνει	ἕν	τι τῶν πάντων τἀγαθόν, οὐδὲ
[5, 3, 15]	ὁτιοῦν αὐτοῦ πάντα αὖ καὶ	ἕν.	Τίνα οὖν πάντα; Ἢ ὧν
[5, 3, 15]	γὰρ ἓν ὄντως καὶ ἀληθῶς	ἕν·	τὸ δὲ μετὰ τὴν ἀρχὴν
[5, 3, 15]	αὐτό· ἄλλο δὲ ὂν οὐχ	ἕν·	τοῦτο γὰρ ἦν ἐκεῖνο. Εἰ
[5, 3, 5]	τὸ ὂν καὶ τὸ νοητόν·	ἓν	ἅμα πάντα ἔσται, νοῦς, νόησις,
[5, 3, 10]	καὶ τὸ ποιοῦν εἶναι καὶ	ἓν	ἄμφω· εἰ δὲ μή, δεήσει
[5, 3, 5]	ὃ λέγει, τοῦτο καὶ εἶναι.	Ἓν	ἄρα οὕτω νοῦς καὶ τὸ
[5, 3, 15]	ἐφιέμενον δὲ ὅμως τοῦ ἑνός·	ἓν	ἄρα πολλά. Πᾶν γὰρ τὸ
[5, 3, 12]	ἐν δευτέρᾳ φύσει τὸ γινώσκειν.	Ἓν	γάρ τι καὶ τὸ γινώσκειν·
[5, 3, 15]	ὅπερ ἐστί, τούτῳ· μὴ γὰρ	ἓν	γενόμενον, κἂν ἐκ πολλῶν ᾖ,
[5, 3, 13]	δὴ καὶ κυρίως ἐστὶ νοεῖν·	ἓν	δὲ ἕκαστον αὐτό τί ἐστι
[5, 3, 5]	ταὐτὸν τῇ ἐνεργείᾳ ἂν εἴη·	ἓν	δὲ τῇ ἐνεργείᾳ τὸ ὂν
[5, 3, 10]	οὕτως πολλὰ ἂν εἶναι, ἵνα	ἓν	εἴη. Εἶθ´ ὅταν λέγῃ εἰμὶ
[5, 3, 12]	δὲ πρὸ τοῦ πολλοῦ τὸ	ἓν	εἶναι, ἀφ´ οὗ καὶ τὸ
[5, 3, 15]	λέγειν τις ὅ ἐστι, τῷ	ἓν	ἕκαστον αὐτῶν εἶναι λέγει καὶ
[5, 3, 15]	πάντων; Ἆρα, ὅτι αὐτὰ σῴζει	ἓν	ἕκαστον αὐτῶν ποιήσασα εἶναι; Ἢ
[5, 3, 5]	καὶ ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια,	ἓν	καὶ ταὐτὸν τῇ ἐνεργείᾳ ἂν
[5, 3, 15]	πῶς ἐξ αὐτοῦ τὸ πλῆθος;	Ἓν	μὲν γὰρ ἐξ αὐτοῦ ἁπλοῦν
[5, 3, 11]	ὅταν τὸ ἐπέκεινα ἐθέλῃ νοεῖ,	ἓν	μὲν οὖν αὐτὸ ἐκεῖνο, ἀλλ´
[5, 3, 15]	ὅτι μεγάλην ἀρχήν· ἀρχὴ γὰρ	ἓν	ὄντως καὶ ἀληθῶς ἕν· τὸ
[5, 3, 16]	τούτου. Συστῆναι οὖν δεῖ εἰς	ἓν	ὄντως παντὸς πλήθους ἔξω καὶ
[5, 3, 15]	πολλά· ἀδυνατεῖ γὰρ δεῖξαι αὐτὸ	ἓν	πάντα. Αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο ἓν
[5, 3, 15]	ἓν πάντα. Αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο	ἓν	πάντα, ὅτι μεγάλην ἀρχήν· ἀρχὴ
[5, 3, 6]	ἠρκούμεθα καὶ ἐνοοῦμεν καὶ εἰς	ἓν	πάντα συνάγοντες ἑωρῶμεν· νοῦς γὰρ
[5, 3, 15]	ποιεῖ τῷ τὸ πλῆθος αὐτοῦ	ἓν	πανταχοῦ εἶναι· καὶ γὰρ πλῆθος
[5, 3, 10]	παντί. Οὐδὲ γὰρ ἔχει τὸ	ἓν	πάντη εἰς τί ἐνεργήσει, ἀλλὰ
[5, 3, 15]	ἐξ αὐτοῦ, ἕως ζωῆς μετέχει,	ἓν	πολλά· ἀδυνατεῖ γὰρ δεῖξαι αὐτὸ
[5, 3, 12]	ἐπ´ ἀριθμοῦ γὰρ παντὸς τὸ	ἓν	πρῶτον. Ἀλλ´ ἐπ´ ἀριθμοῦ μὲν
[5, 3, 15]	γὰρ τὸ μὴ ἓν τῷ	ἓν	σῴζεται καὶ ἔστιν, ὅπερ ἐστί,
[5, 3, 15]	Καὶ ὅτι μὲν δὴ μὴ	ἓν	τὸ ἐκείνου, δεδειγμένον ἂν εἴη·
[5, 3, 15]	πολλά. Πᾶν γὰρ τὸ μὴ	ἓν	τῷ ἓν σῴζεται καὶ ἔστιν,
[5, 3, 8]	λόγοι· ὅθεν δὲ ἦλθε, τὸ	ἐναργὲς	καὶ τὸ ἀληθινὸν καὶ τὸ
[5, 3, 8]	τοῦτο ζωὴν ἔδωκε τῇ ψυχῇ	ἐναργεστέραν,	ζωὴν δὲ οὐ γεννητικήν· τοὐναντίον
[5, 3, 8]	καὶ μεῖζον αὐτὸ νομίζων καὶ	ἐναργέστερον	ἐγγὺς ἂν γένοιο φύσεως νοῦ
[5, 3, 16]	πᾶσα ζωὴ τούτῳ καὶ ζωὴ	ἐναργής,	καὶ τελεία πᾶσα ἐν τούτῳ
[5, 3, 17]	ἐστίν· ἕκαστον δὲ αὐτῶν δηλονότι	ἐνδεές·	καὶ ὅτι ἕκαστον {τοῦ αὐτοῦ
[5, 3, 13]	τοῦ νοεῖν ἑαυτό· καὶ τὸ	ἐνδεὲς	πρὸς αὐτὸ ὂν τῷ ὅλῳ
[5, 3, 13]	τοῦ ἔξω ἔσται ἡ νόησις,	ἐνδεές	τε ἔσται καὶ οὐ κυρίως
[5, 3, 15]	Χεῖρον ἄρα· τοῦτο δέ ἐστιν	ἐνδεέστερον.	Τί οὖν ἐνδεέστερον τοῦ ἑνός;
[5, 3, 15]	δέ ἐστιν ἐνδεέστερον. Τί οὖν	ἐνδεέστερον	τοῦ ἑνός; Ἢ τὸ μὴ
[5, 3, 13]	μηδὲν κατ´ αὐτοῦ· ἀλλ´ ὡς	ἐνδέχεται,	ἡμῖν αὐτοῖς σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν περὶ
[5, 3, 11]	δὲ ἐγένετο νοῦς, ἀεὶ δὲ	ἐνδιάμενος	καὶ γενόμενος καὶ νοῦς καὶ
[5, 3, 2]	μόνον· καὶ γὰρ εἰ τῶν	ἔνδον	ἐν τῷ σώματι γινομένων συναίσθησις
[5, 3, 14]	χρώμενοι, ὡς οὗτός ἐστιν ὁ	ἔνδον	νοῦς, ὁ δοὺς οὐσίαν καὶ
[5, 3, 10]	ὂν πάντη στήσεται. Ἧι γὰρ	ἐνεργεῖ,	ἄλλο καὶ ἄλλο· εἰ δὲ
[5, 3, 5]	ἐνέργεια, ἓν καὶ ταὐτὸν τῇ	ἐνεργείᾳ	ἂν εἴη· ἓν δὲ τῇ
[5, 3, 6]	ὁρῶν ἐνεργείᾳ ἦν καὶ ἡ	ἐνέργεια	αὐτός· νοῦς γὰρ καὶ νόησις
[5, 3, 12]	νοῆσαι νοήσει, ἢ ἡ πρώτη	ἐνέργεια	αὐτοῦ ἀτελὴς ἔσται ὁρμὴ μόνον
[5, 3, 12]	οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἡ δὲ	ἐνέργεια	αὐτοῦ τὸ πλῆθος, τοσαύτη ἔσται
[5, 3, 15]	τῷ δευτέρῳ διεκέκριτο τῷ λόγῳ.	Ἐνέργεια	γὰρ ἤδη· τὸ δὲ δύναμις
[5, 3, 5]	νόησις καὶ τὸ νοητὸν ταὐτόν	ἐνέργεια	γάρ τις τὸ νοητόν· οὐ
[5, 3, 5]	ἐνέργεια καὶ ἡ οὐσία αὐτοῦ	ἐνέργεια,	ἓν καὶ ταὐτὸν τῇ ἐνεργείᾳ
[5, 3, 7]	σχολὴν ἄγουσα ἀπὸ τῶν ἄλλων	ἐνέργεια·	ἐπεὶ καὶ τοῖς ἄλλοις, οἷς
[5, 3, 12]	Εἰ δὲ ἡ οὐσία αὐτοῦ	ἐνέργεια,	ἡ δὲ ἐνέργεια αὐτοῦ τὸ
[5, 3, 7]	ὁ μὲν νοῦς ἐν αὑτῷ	ἐνέργεια,	ἡ δὲ ψυχὴ τὸ μὲν
[5, 3, 6]	ὁρῶν ἑαυτὸν ἑώρα καὶ ὁρῶν	ἐνεργείᾳ	ἦν καὶ ἡ ἐνέργεια αὐτός·
[5, 3, 5]	οὐσιῶδες αὐτοῦ δυνάμει. Εἰ οὖν	ἐνέργεια	καὶ ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια,
[5, 3, 5]	πρώτη τὸ νοητόν· εἰ οὖν	ἐνέργεια	καὶ ἡ πρώτη ἐνέργεια καὶ
[5, 3, 5]	οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ πρώτη	ἐνέργεια	καὶ καλλίστη δή, νόησις ἂν
[5, 3, 7]	ἑτέρων, καταλείπεται ἡ αὐτῶν οἰκεία	ἐνέργεια	καὶ μάλιστα, οἷς τὸ εἶναι
[5, 3, 7]	ἀλλὰ ἐνεργείᾳ. Τὸ εἶναι οὖν	ἐνέργεια,	καὶ οὐδέν, πρὸς ὃ ἡ
[5, 3, 12]	μή, οὐκ ἔσται ἡ πρώτη	ἐνέργεια	ὁ νοῦς· οὐ γὰρ οἷον
[5, 3, 7]	καὶ οὐδέν, πρὸς ὃ ἡ	ἐνέργεια·	πρὸς αὑτῷ ἄρα. Ἑαυτὸν ἄρα
[5, 3, 7]	εἶναι οὐ δυνάμει ἐστίν, ἀλλὰ	ἐνεργείᾳ.	Τὸ εἶναι οὖν ἐνέργεια, καὶ
[5, 3, 5]	ἂν εἴη· ἓν δὲ τῇ	ἐνεργείᾳ	τὸ ὂν καὶ τὸ νοητόν·
[5, 3, 8]	ἐν τῷ νῷ ζωὴ καὶ	ἐνέργεια	τὸ πρῶτον φῶς ἑαυτῷ λάμπον
[5, 3, 12]	ἄλλο γὰρ αὐτό, ἄλλο αἱ	ἐνέργειαι	αἱ ἀπ´ αὐτοῦ, ὅτι μὴ
[5, 3, 12]	πλῆθος. Ἀλλ´ εἰ μὲν αἱ	ἐνέργειαι	αὐτοῦ μὴ οὐσίαι, ἀλλ´ ἐκ
[5, 3, 12]	πλῆθος οὐ συνθέσεις, ἀλλ´ αἱ	ἐνέργειαι	αὐτοῦ τὸ πλῆθος. Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 12]	δ´ αὐταί εἰσιν αἱ πρῶται	ἐνέργειαι,	τὸ δεύτερον ποιήσασαι ποιήσασαι δὲ
[5, 3, 12]	οὐσίαι, ἀλλ´ ἐκ δυνάμεως εἰς	ἐνέργειαν	ἔρχεται, οὐ πλῆθος μέν, ἀτελὲς
[5, 3, 7]	πρότερον ὄντι πυρὶ καὶ τὴν	ἐνέργειαν	ἔχοντι πυρὸς οὕτω τοι καὶ
[5, 3, 7]	αὑτῷ καὶ εἰς ἑαυτὸν τὴν	ἐνέργειαν	ἴσχει. Καὶ γὰρ εἴ τι
[5, 3, 6]	ὁ λόγος ἔδειξεν, οἷον καὶ	ἐνέργειαν	πιστικὴν ἔχειν; Ἢ ἀνάγκην μὲν
[5, 3, 8]	ἢ παραχωρήσασαν τῷ νῷ τὴν	ἐνέργειαν,	ὧν ἔσχε τὴν μνήμην ἐπ´
[5, 3, 12]	μὲν ἀπ´ αὐτοῦ οἷον ῥυεῖσαν	ἐνέργειαν	ὡς ἀπὸ ἡλίου φῶς νοῦν
[5, 3, 12]	ἐκ τῶν ἐνεργειῶν συστάντι τὰς	ἐνεργείας	ἃς παραχωρῆσαν· ἄλλο γὰρ αὐτό,
[5, 3, 12]	τῶν ἐνεργειῶν τίθενται. Εἶτα τὰς	ἐνεργείας	μενούσας ἀεὶ καὶ ὑποστάσεις θήσονται·
[5, 3, 12]	νοῦ ἁπλοῦ ὄντος φήσουσι τὰς	ἐνεργείας	προελθεῖν· ἤδη μέν τι ἁπλοῦν
[5, 3, 10]	πολύ τι εἶναι, εἰ μέλλοι	ἐνεργεῖν	ἐν αὑτῷ. Εἰ δὲ μή
[5, 3, 10]	τὸ ἐνεργοῦν ἢ περὶ ἄλλο	ἐνεργεῖν,	ἢ αὐτὸ πολύ τι εἶναι,
[5, 3, 12]	ἐκεῖνο, ὃ πρὸ τούτων τῶν	ἐνεργειῶν,	ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ, μένειν, τῷ
[5, 3, 12]	τῷ δευτέρῳ τῷ ἐκ τῶν	ἐνεργειῶν	συστάντι τὰς ἐνεργείας ἃς παραχωρῆσαν·
[5, 3, 12]	τι ἁπλοῦν τὸ πρὸ τῶν	ἐνεργειῶν	τίθενται. Εἶτα τὰς ἐνεργείας μενούσας
[5, 3, 3]	ἡμεῖς. Τὰ δὲ τοῦ νοῦ	ἐνεργήματα	ἄνωθεν οὕτως, ὡς τὰ ἐκ
[5, 3, 6]	ψυχὴ ἡσυχίαν ἦγε συγχωροῦσα τῷ	ἐνεργήματι	τοῦ νοῦ. Ἐπεὶ δὲ ἐνταῦθα
[5, 3, 12]	πλῆθος μέν, ἀτελὲς δὲ πρὶν	ἐνεργῆσαι	τῇ οὐσίᾳ. Εἰ δὲ ἡ
[5, 3, 12]	Εἰ μὲν γὰρ ἐκείνου ποθὲν	ἐνεργήσαντος	αὗται ὑπέστησαν, κἀκεῖ πλῆθος ἔσται·
[5, 3, 12]	ἀπ´ αὐτοῦ, ὅτι μὴ αὐτοῦ	ἐνεργήσαντος.	Εἰ δὲ μή, οὐκ ἔσται
[5, 3, 10]	τὸ ἓν πάντη εἰς τί	ἐνεργήσει,	ἀλλὰ μόνον καὶ ἔρημον> ὂν
[5, 3, 10]	ποῦ προβήσεται; Διὸ δεῖ τὸ	ἐνεργοῦν	ἢ περὶ ἄλλο ἐνεργεῖν, ἢ
[5, 3, 6]	τις γνῶσις, ἀνάγκη δὲ οὐκ	ἔνεστιν,	εἴπερ τὸ πᾶν πρακτικὸς εἴη,
[5, 3, 3]	διαλογίζοιτο τίς οὗτος» εἰ πρότερον	ἐνέτυχε	τούτῳ, καὶ λέγοι προσχρωμένη τῇ
[5, 3, 14]	μὴ λέγωμεν. Ἀλλ´ ὥσπερ οἱ	ἐνθουσιῶντες	καὶ κάτοχοι γενόμενοι ἐπὶ τοσοῦτον
[5, 3, 13]	οὐδὲ οἶδεν αὐτό» ἐκεῖνο χρὴ	ἐνθυμεῖσθαι,	ὅτι ταῦτα λέγοντες ἑαυτοὺς περιτρέπομεν
[5, 3, 15]	Οὐ γὰρ ὡς ἔτυχε· μηδ´	ἐνθυμηθεὶς	ὃ ποιήσει, ποιήσει ὅμως. Εἴρηται
[5, 3, 10]	ἢ ποικίλων χρωμάτων. Εἰ γὰρ	ἑνὶ	καὶ ἀμερεῖ προσβάλλοι, ἠλογήθη· τί
[5, 3, 1]	ἑαυτὸ ποικίλον δεῖ εἶναι, ἵνα	ἑνί	τινι τῶν ἐν αὐτῷ τὰ
[5, 3, 1]	λεγόμενον νοεῖν ἑαυτό, ὅτι δὴ	ἑνὶ	τῶν ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα
[5, 3, 6]	κυριώτερον. Ἡ μὲν γὰρ ψυχὴ	ἐνόει	ἑαυτὴν ὅτι ἄλλου, ὁ δὲ
[5, 3, 5]	καθότι τὸ νοητὸν αὐτός, ὅπερ	ἐνόει	τῇ νοήσει, ὃ ἦν αὐτός.
[5, 3, 11]	καὶ οὐσία καὶ νόησις, ὅτε	ἐνόησε·	πρὸ γὰρ τούτου οὐ νόησις
[5, 3, 6]	ἐν νοῦ φύσει, ἠρκούμεθα καὶ	ἐνοοῦμεν	καὶ εἰς ἓν πάντα συνάγοντες
[5, 3, 15]	ἄν, πῶς ἐκ τοῦ πάντη	ἑνός·	ἀλλ´ ὅμως δὲ ἔστιν εἰπεῖν
[5, 3, 15]	ὅτι, εἴ τι ἐκ τοῦ	ἑνός,	ἄλλο δεῖ παρ´ αὐτό· ἄλλο
[5, 3, 15]	βέλτιον· τί γὰρ ἂν τοῦ	ἑνὸς	βέλτιον ἢ ἐπέκεινα ὅλως; Χεῖρον
[5, 3, 11]	γενέσθαι. Οὗτος δὲ πολὺς ἐξ	ἑνὸς	ἐγένετο, καὶ οὕτως γνοὺς εἶδεν
[5, 3, 10]	μάτην ἐστί. Δεῖ τοίνυν πλείω	ἑνὸς	εἶναι, ἵνα ὅρασις ᾖ, καὶ
[5, 3, 15]	ἐν ἑαυτῷ ἤδη οὐ μετουσίᾳ	ἑνὸς	ἕν, ἀλλὰ αὐτὸ ἕν, οὐ
[5, 3, 15]	ἄρα· ἐφιέμενον δὲ ὅμως τοῦ	ἑνός·	ἓν ἄρα πολλά. Πᾶν γὰρ
[5, 3, 15]	ἐνδεέστερον. Τί οὖν ἐνδεέστερον τοῦ	ἑνός;	Ἢ τὸ μὴ ἕν· πολλὰ
[5, 3, 17]	καὶ ὅτι ἕκαστον {τοῦ αὐτοῦ	ἑνὸς}	μετείληφε καὶ μετέχει τοῦ αὐτοῦ
[5, 3, 17]	μετείληφε καὶ μετέχει τοῦ αὐτοῦ	ἑνός,	οὐκ αὐτὸ ἕν. Τί οὖν
[5, 3, 15]	ἀρχὴν ὧδέ πως ἐπιβρίσαντος τοῦ	ἑνὸς	πάντα μετέχον τοῦ ἕν, καὶ
[5, 3, 17]	ποιεῖ ἕκαστον εἶναι καὶ τῇ	ἑνὸς	παρουσίᾳ αὔταρκες τὸ πλῆθος αὐτοῦ
[5, 3, 12]	κατὰ τύχην ἰόν. Ἀλλ´ ἐξ	ἑνὸς	τοῦ νοῦ ἁπλοῦ ὄντος φήσουσι
[5, 3, 6]	ἐνεργήματι τοῦ νοῦ. Ἐπεὶ δὲ	ἐνταῦθα	γεγενήμεθα πάλιν αὖ καὶ ἐν
[5, 3, 7]	καίτοι ἀνομοιωθεῖσα ὅμως ὡμοίωται καὶ	ἐνταῦθα,	εἴτε πράττοι, εἴτε ποιοῖ· καὶ
[5, 3, 2]	ἐστὶ σκεψόμεθα. Εἰ δὲ καὶ	ἐνταῦθα	ἐν τῷ κάτω δώσομεν, τίς
[5, 3, 12]	ὄντων τίς ἀνάγκη ἤδη καὶ	ἐνταῦθα	ἕν τι εἶναι, ἀφ´ οὗ
[5, 3, 2]	ἀλλὰ τῶν ἔξω ἑαυτοῦ καὶ	ἐνταῦθα	ἡ ἀντίληψις· τῶν γὰρ ἐν
[5, 3, 8]	νοῦς δὲ ὁρᾷ. Ἐπεὶ καὶ	ἐνταῦθα	ἡ ὄψις φῶς οὖσα, μᾶλλον
[5, 3, 9]	μέχρι καὶ ὧν ποιεῖ· εἶτα	ἐντεῦθεν	ἀναβαινέτω ἀπὸ ἐσχάτων εἰδῶν εἰς
[5, 3, 11]	νοῦ· καὶ γὰρ αὖ νοῦ	ἐντὸς	τὰ πάντα· ὥστε καὶ ταύτῃ
[5, 3, 11]	τὸ γὰρ ἀφ´ οὗ οὐκ	ἐνυπάρχει,	ἀλλ´ ἐξ ὧν· ἀφ´ οὗ
[5, 3, 11]	ἡ ἀρχὴ τούτων, οὐχ ὡς	ἐνυπάρχουσα·	τὸ γὰρ ἀφ´ οὗ οὐκ
[5, 3, 8]	ὄψις φῶς οὖσα, μᾶλλον δὲ	ἑνωθεῖσα	φωτί, φῶς ὁρᾷ· χρώματα γὰρ
[5, 3, 16]	λόγος; Καὶ πῶς τὸ ἀγαθοειδὲς	ἐξ	ἀγαθοῦ; Τί γὰρ ἔχον ἑαυτοῦ
[5, 3, 9]	περὶ αὐτὸν μεῖναν, ἄλλο δὲ	ἐξ	ἄλλου ἀεὶ προϊὸν τοῦ πρὸ
[5, 3, 10]	εἶναι καὶ ἐν ταυτότητι δὲ	ἐξ	ἀνάγκης· καὶ εἶναι τὰ κυρίως
[5, 3, 10]	καὶ τῷ ἑτέρου εἶναι, καὶ	ἐξ	ἀνάγκης ὁρατικὸν εἶναι, καὶ ὁρατικὸν
[5, 3, 13]	ὅλῳ πεποίηκε τὸ αὔταρκες ἱκανὸν	ἐξ	ἁπάντων γενόμενον, συνὸν ἑαυτῷ, καὶ
[5, 3, 9]	μεγέθους σφαῖραν τὸ περὶ αὐτὴν	ἐξ	αὐτῆς λάμπον. Ἡλίου μὲν οὖν
[5, 3, 15]	τὸ πλῆθος; Ἓν μὲν γὰρ	ἐξ	αὐτοῦ ἁπλοῦν τάχ´ ἄν τις
[5, 3, 12]	μὲν ἐκείνου ἁπλοῦ, τοῦ δὲ	ἐξ	αὐτοῦ ἐφ´ ἑαυτοῦ πλήθους ὄντος
[5, 3, 15]	πάντα> ἐπεὶ καὶ ἕκαστον τῶν	ἐξ	αὐτοῦ, ἕως ζωῆς μετέχει, ἓν
[5, 3, 11]	νοεῖν αὐτὸ οἷον παρεμπεσόν, κἂν	ἐξ	αὐτοῦ ᾖ, πληθύει, δεῖ τὸ
[5, 3, 16]	ἁπλοῦν. Ἀλλὰ πῶς τὸ γενόμενον	ἐξ	αὐτοῦ λόγος πολὺς καὶ πᾶς,
[5, 3, 15]	εἰπεῖν οἷον ἐκ φωτὸς τὴν	ἐξ	αὐτοῦ περίλαμψιν πῶς δὲ πολλά;
[5, 3, 15]	εἰ δὲ μὴ ἔχων, πῶς	ἐξ	αὐτοῦ τὸ πλῆθος; Ἓν μὲν
[5, 3, 7]	ἴσχει. Καὶ γὰρ εἴ τι	ἐξ	αὐτοῦ, τῷ εἰς αὐτὸν ἐν
[5, 3, 15]	Ἢ οὐ ταὐτὸν ἔμελλε τὸ	ἐξ	ἐκείνου ἐκείνῳ. Εἰ οὖν μὴ
[5, 3, 16]	ἐκείνου καὶ τὴν ὑπόστασιν ἔχουσα	ἐξ	ἐκείνου καὶ πρὸς ἐκεῖνο ζῶσα·
[5, 3, 11]	αὐτῇ γενέσθαι. Οὗτος δὲ πολὺς	ἐξ	ἑνὸς ἐγένετο, καὶ οὕτως γνοὺς
[5, 3, 12]	σύνθεσιν κατὰ τύχην ἰόν. Ἀλλ´	ἐξ	ἑνὸς τοῦ νοῦ ἁπλοῦ ὄντος
[5, 3, 16]	πολύ, ἀλλὰ τὸ πολὺ τοῦτο	ἐξ	οὐ πολλοῦ· εἰ γὰρ καὶ
[5, 3, 9]	ἑαυτοῦ περὶ αὐτὸν ἥλιον εἶναι,	ἐξ	οὗ ὡρμημένον καὶ περὶ αὐτὸν
[5, 3, 11]	ἀφ´ οὗ οὐκ ἐνυπάρχει, ἀλλ´	ἐξ	ὧν· ἀφ´ οὗ δὲ ἕκαστον,
[5, 3, 14]	κἂν μὴ εἰδῶσιν ὅ τι,	ἐξ	ὧν δὲ κεκίνηνται καὶ λέγουσιν,
[5, 3, 3]	εἰ δέ, εἰ ἀγαθός, λέγοι,	ἐξ	ὧν μὲν ἔγνω διὰ τῆς
[5, 3, 17]	ἑωρακέναι πιστεύειν, ὅταν ἡ ψυχὴ	ἐξαίφνης	φῶς λάβῃ· τοῦτο γάρ {τοῦτο
[5, 3, 13]	τί ἐστιν ἁπλούστατον ἁπάντων, οὐχ	ἕξει	νόησιν αὐτοῦ· εἰ γὰρ ἕξει,
[5, 3, 5]	οὐκ ἀλήθεια ἔσται· τύπον γὰρ	ἕξει	ὁ ἔχων τὰ ὄντα ἕτερον
[5, 3, 13]	γὰρ ἕξει, τῷ πολὺ εἶναι	ἕξει.	Οὔτ´ οὖν αὐτὸ νοεῖν οὔτ´
[5, 3, 13]	ἕξει νόησιν αὐτοῦ· εἰ γὰρ	ἕξει,	τῷ πολὺ εἶναι ἕξει. Οὔτ´
[5, 3, 11]	ἀλλ´ ἐπιβάλλειν θέλων ὡς ἁπλῷ	ἔξεισιν	ἄλλο ἀεὶ λαμβάνων ἐν αὐτῷ
[5, 3, 10]	ζητεῖ περὶ αὐτοῦ, ὃ δ´	ἐξελίττει	ἑαυτό, καὶ πολλὰ ἂν εἴη.
[5, 3, 3]	ὅτι Σωκράτης. Εἰ δὲ καὶ	ἐξελίττοι	τὴν μορφήν, μερίζει ἃ ἡ
[5, 3, 13]	μόνον εἴπῃ ὄν εἰμι» ὡς	ἐξευρὼν	λέγει καὶ εἰκότως λέγει, τὸ
[5, 3, 11]	ἔχουσα ἐπ´ αὐτῇ φάντασμά τι,	ἐξῆλθε	δὲ ἄλλο λαβοῦσα ἐν αὐτῇ
[5, 3, 11]	ἀλλ´ ὡς ὄψις οὔπω ἰδοῦσα,	ἐξῆλθε	δὲ ἔχουσα ὅπερ αὐτὴ ἐπλήθυνεν·
[5, 3, 16]	δηλονότι ζωὴ πρὸς ἐκεῖνο τούτῳ	ἐξημμένη	ἐκείνου καὶ τὴν ὑπόστασιν ἔχουσα
[5, 3, 8]	γίγνεσθαι> εἰ μὴ εἴη ἐκείνου	ἐξηρτημένη·	διὸ οὐδὲ βλέπει, ἅτε δὴ
[5, 3, 12]	ἐφ´ ἑαυτοῦ πλήθους ὄντος καὶ	ἐξηρτημένου	ἀπ´ ἐκείνου. Εἰ μὲν γὰρ
[5, 3, 9]	φῶς τι περὶ αὐτὸν γενομένη	ἐξήρτηταί	τε αὐτοῦ καὶ οὔτε ἐν
[5, 3, 12]	οὕτως φασί· σύνθεσις γὰρ τὰ	ἑξῆς·	ἐπὶ δὲ τῶν ὄντων τίς
[5, 3, 16]	Ἢ πρότερον ἐκεῖνο, οὗ μὴ	ἐξίστασθαι	δεήσει, ὅτι ἀγαθόν· εἰ δὲ
[5, 3, 8]	ἀλλὰ δι´ αὑτῆς, ὅτι μηδὲ	ἔξω.	Ἄλλῳ οὖν φωτὶ ἄλλο φῶς
[5, 3, 8]	μὴν οὐδὲ αἰσθητικήν, αὕτη γὰρ	ἔξω	βλέπει καὶ οὐ μᾶλλον αἰσθάνεται·
[5, 3, 6]	γε οὗτος· ὡς πρὸς τὸ	ἔξω	βλέποντι τῷ πρακτικῷ καὶ μὴ
[5, 3, 2]	γινομένων συναίσθησις εἴη, ἀλλὰ τῶν	ἔξω	ἑαυτοῦ καὶ ἐνταῦθα ἡ ἀντίληψις·
[5, 3, 2]	αὐτῆς αὐτόθεν ἂν φαῖμεν τοῦ	ἔξω	εἶναι μόνον· καὶ γὰρ εἰ
[5, 3, 13]	οὐδὲν ζητεῖ· εἰ δὲ τοῦ	ἔξω	ἔσται ἡ νόησις, ἐνδεές τε
[5, 3, 17]	τούτῳ τὸ αὔταρκες ἐκ πάντων	ἔξω	ἐστίν· ἕκαστον δὲ αὐτῶν δηλονότι
[5, 3, 1]	καταστήσεται. Καὶ γὰρ τῶν μὲν	ἔξω	ἡ αἴσθησις, ἀλλ´ οὐ νοῦς
[5, 3, 10]	ἐν δυσὶν εἶναι, καὶ ἢ	ἔξω	θάτερον ἢ ἐν τῷ αὐτῷ
[5, 3, 16]	εἰς ἓν ὄντως παντὸς πλήθους	ἔξω	καὶ ἁπλότητος ἡστινοσοῦν, εἴπερ ὄντως
[5, 3, 7]	δ´ ἔξω νοῦ πρὸς τὸ	ἔξω.	Κατὰ θάτερα μὲν γὰρ ὡμοίωται
[5, 3, 4]	οἶδε, καὶ ὅτι σύνεσιν τῶν	ἔξω	λαμβάνει, καὶ ὅτι κρίνει ἃ
[5, 3, 7]	αὐτῆς οἷον εἴσω, τὸ δ´	ἔξω	νοῦ πρὸς τὸ ἔξω. Κατὰ
[5, 3, 3]	Ἢ ὅτι ἔδομεν αὐτῷ τὰ	ἔξω	σκοπεῖσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν, νῷ δὲ
[5, 3, 6]	μένοντι εἴη ἂν τῶν μὲν	ἔξω	τις γνῶσις, ἀνάγκη δὲ οὐκ
[5, 3, 12]	ἑστηκότα βασιλεύειν ἐπ´ αὐτοῦ οὐκ	ἐξώσαντα	ἀπ´ αὐτοῦ τὸ ἐκφανέν ἢ
[5, 3, 9]	δύναται ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν οὖν, ὡς	ἔοικε,	καὶ τὸ ψυχῆς θειότατον κατιδεῖν
[5, 3, 16]	ζῆν, δῆλον ὅτι οὐδὲν ζητεῖ·	ἔοικε	τοίνυν διὰ τοῦτο τὸ ὡσαύτως,
[5, 3, 6]	ἐν ψυχῇ. Ζητοῦμεν δή, ὡς	ἔοικεν,	ἡμεῖς πεισθῆναι μᾶλλον ἢ νῷ
[5, 3, 12]	τὴν νοητὴν φύσιν, αὐτὸν δὲ	ἐπ´	ἄκρῳ τῷ νοητῷ ἑστηκότα βασιλεύειν
[5, 3, 17]	κρεῖττον, οὐκ ἄπεισιν ὁ λογισμὸς	ἐπ´	ἄλλο, ἀλλὰ στήσεται αὐτοῦ. Ἀλλὰ
[5, 3, 10]	Εἰ δὲ μή τι προελεύσεται	ἐπ´	ἄλλο, στήσεται· ὅταν δὲ πᾶσαν
[5, 3, 12]	ἀφ´ οὗ καὶ τὸ πολύ·	ἐπ´	ἀριθμοῦ γὰρ παντὸς τὸ ἓν
[5, 3, 12]	παντὸς τὸ ἓν πρῶτον. Ἀλλ´	ἐπ´	ἀριθμοῦ μὲν οὕτως φασί· σύνθεσις
[5, 3, 8]	ἐνέργειαν, ὧν ἔσχε τὴν μνήμην	ἐπ´	αὐτῇ, ταῦτα δὴ ἔχουσαν δεικνύναι
[5, 3, 11]	ἄλλου μὲν ἐπεθύμησεν ἀορίστως ἔχουσα	ἐπ´	αὐτῇ φάντασμά τι, ἐξῆλθε δὲ
[5, 3, 11]	αὐτῷ πληθυνόμενον· ὥστε ὥρμησε μὲν	ἐπ´	αὐτὸ οὐχ ὡς νοῦς, ἀλλ´
[5, 3, 3]	αἰσθήσεως εἴρηκεν, ὃ δὲ εἴρηκεν	ἐπ´	αὐτοῖς, ἤδη παρ´ αὐτῆς ἂν
[5, 3, 12]	ἄκρῳ τῷ νοητῷ ἑστηκότα βασιλεύειν	ἐπ´	αὐτοῦ οὐκ ἐξώσαντα ἀπ´ αὐτοῦ
[5, 3, 2]	ἐπάνω ζητήσομεν, μὴ δὲ διδόντες	ἐπ´	ἐκεῖνον ἥξομεν τῷ λόγῳ βαδίζοντες,
[5, 3, 17]	ἤδη λεχθέντων, εἰ πολλάκις τις	ἐπᾴδοι,	γένοιτο. Τίς οὖν ὥσπερ καινὴ
[5, 3, 5]	οὐδὲ ζωῆς χωρὶς οὐδ´ αὖ	ἐπακτὸν	τὸ ζῆν οὐδὲ τὸ νοεῖν
[5, 3, 3]	μὲν ὄντα τοῦ διανοουμένου καὶ	ἐπάνω	βεβηκότα, ὅμως δὲ ἡμέτερον, καὶ
[5, 3, 2]	φήσομεν καὶ ὅπῃ διοίσει τοῦ	ἐπάνω	ζητήσομεν, μὴ δὲ διδόντες ἐπ´
[5, 3, 17]	ὠδίνων. Οὐ μὴν ἀλλὰ πάλιν	ἐπᾳστέον,	εἴ ποθέν τινα πρὸς τὴν
[5, 3, 10]	αὐτοῦ, ἀλλὰ θίξις καὶ οἷον	ἐπαφὴ	μόνον ἄρρητος καὶ ἀνόητος, προνοοῦσα
[5, 3, 11]	ὄψις. Οὗτος οὖν ὁ νοῦς	ἐπέβαλε	μὲν ἐκείνῳ, λαβὼν δὲ ἐγένετο
[5, 3, 11]	αὐτὴ ἐπλήθυνεν· ὥστε ἄλλου μὲν	ἐπεθύμησεν	ἀορίστως ἔχουσα ἐπ´ αὐτῇ φάντασμά
[5, 3, 6]	συγχωροῦσα τῷ ἐνεργήματι τοῦ νοῦ.	Ἐπεὶ	δὲ ἐνταῦθα γεγενήμεθα πάλιν αὖ
[5, 3, 15]	ἐγγύς, τὰ {δὲ} τῷ πόρρω.	Ἐπεὶ	δὲ τὸ μετ´ αὐτὸ καὶ
[5, 3, 15]	ἂν ἔχοις, ὅτι ὁμοῦ πάντα>	ἐπεὶ	καὶ ἕκαστον τῶν ἐξ αὐτοῦ,
[5, 3, 8]	Ὁ ἰδών· νοῦς δὲ ὁρᾷ.	Ἐπεὶ	καὶ ἐνταῦθα ἡ ὄψις φῶς
[5, 3, 13]	ἑαυτῷ, καὶ εἰς αὐτὸ νεῦον.	Ἐπεὶ	καὶ ἡ συναίσθησις πολλοῦ τινος
[5, 3, 7]	ἄγουσα ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐνέργεια·	ἐπεὶ	καὶ τοῖς ἄλλοις, οἷς ἐστιν
[5, 3, 13]	τὸ γὰρ ὂν πολύ ἐστιν·	ἐπεί,	ὅταν ὡς εἰς ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ
[5, 3, 16]	Ἐκεῖνα δὲ νῦν λεκτέον, ὡς,	ἐπειδὴ	ἐν τοῖς γεννωμένοις οὐκ ἔστι
[5, 3, 7]	δὲ ἀδυνατήσει ἰδεῖν σαφῶς ἐκεῖνον,	ἐπειδὴ	τὸ ἰδεῖν ἴσως αὐτό ἐστι
[5, 3, 17]	τις βούλοιτο εἰπεῖν καὶ διανοηθῆναι,	ἐπείπερ	δεῖ τὴν διάνοιαν, ἵνα τι
[5, 3, 4]	ἑαυτὸν κατοψόμεθα ἢ ἐκεῖνον μεταλαβόντες,	ἐπείπερ	κἀκεῖνος ἡμέτερος καὶ ἡμεῖς ἐκείνου,
[5, 3, 17]	οὐσία, ἀλλ´ ἐπέκεινα ταύτης> καὶ	ἐπέκεινα	αὐταρκείας. Ἀρκεῖ οὖν ταῦτα λέγοντας
[5, 3, 12]	ὥσπερ ἐπέκεινα νοῦ, οὕτως καὶ	ἐπέκεινα	γνώσεως, οὐδὲν δεόμενον ὥσπερ οὐδενός,
[5, 3, 11]	οὗτος ὁ πολύς, ὅταν τὸ	ἐπέκεινα	ἐθέλῃ νοεῖ, ἓν μὲν οὖν
[5, 3, 11]	Καὶ γὰρ εἰ νοήσει, οὐκ	ἐπέκεινα	νοῦ, ἀλλὰ νοῦς ἔσται· ἀλλὰ
[5, 3, 11]	πάντη ἁπλοῦν καὶ πρῶτον ἁπάντων	ἐπέκεινα	νοῦ εἶναι. Καὶ γὰρ εἰ
[5, 3, 12]	πρῶτον γινῶσκον. Τὸ δὲ ὥσπερ	ἐπέκεινα	νοῦ, οὕτως καὶ ἐπέκεινα γνώσεως,
[5, 3, 15]	ἂν τοῦ ἑνὸς βέλτιον ἢ	ἐπέκεινα	ὅλως; Χεῖρον ἄρα· τοῦτο δέ
[5, 3, 13]	εἴπῃς, τὶ ἐρεῖς. Ἀλλὰ τὸ	ἐπέκεινα>	πάντων καὶ ἐπέκεινα τοῦ σεμνοτάτου
[5, 3, 17]	αὐτὸ οὐκ ὂν οὐσία, ἀλλ´	ἐπέκεινα	ταύτης> καὶ ἐπέκεινα αὐταρκείας. Ἀρκεῖ
[5, 3, 13]	Ἀλλὰ τὸ ἐπέκεινα> πάντων καὶ	ἐπέκεινα	τοῦ σεμνοτάτου νοῦ» ἐν τοῖς
[5, 3, 10]	οὖν; οὐ δεήσει πάλιν ἄλλου	ἐπέκεινα	τούτου; ἢ ὁ μὲν νοῦς
[5, 3, 16]	τὸ ἀγαθόν, οὐδὲν ἂν εἴη	ἐπέκεινα	τούτων. Εἰ δὲ ἔστιν ἐκεῖνο,
[5, 3, 3]	αὐτῇ; Ἢ ἀγαθοειδής ἐστι, καὶ	ἐπερρώσθη	δὲ εἰς τὴν αἴσθησιν τοῦ
[5, 3, 8]	δὲ οὐ γεννητικήν· τοὐναντίον γὰρ	ἐπέστρεψε	πρὸς ἑαυτὴν τὴν ψυχήν, καὶ
[5, 3, 9]	ἕως ἂν εἰς ἡμᾶς καὶ	ἐπὶ	γῆν ἥκῃ· ἀλλὰ πᾶν καὶ
[5, 3, 6]	ἄλλως μὲν ἐπὶ ψυχῆς ὄν,	ἐπὶ	δὲ τοῦ νοῦ κυριώτερον. Ἡ
[5, 3, 12]	φασί· σύνθεσις γὰρ τὰ ἑξῆς·	ἐπὶ	δὲ τῶν ὄντων τίς ἀνάγκη
[5, 3, 13]	ὅτι ταῦτα λέγοντες ἑαυτοὺς περιτρέπομεν	ἐπὶ	τἀναντία. Πολὺ γὰρ αὐτὸ ποιοῦμεν
[5, 3, 9]	δὲ βούλεταί τις, καταβαίνων καὶ	ἐπὶ	τὴν γεννῶσαν ἴτω μέχρι καὶ
[5, 3, 12]	ἀλλήλων τὰ πολλά, ἄλλο ἄλλοθεν	ἐπὶ	τὴν σύνθεσιν κατὰ τύχην ἰόν.
[5, 3, 12]	ἀτελὴς ἔσται ὁρμὴ μόνον οὖσα.	Ἐπὶ	τί οὖν ὡς ἀτυχοῦσά του
[5, 3, 8]	οὐδὲ δεῖ ζητεῖν, οἷον τὸ	ἐπὶ	τοῖς σώμασι χρῶμα ἢ σχῆμα·
[5, 3, 6]	γινώσκειν ἑαυτό. Μεταθέτω τοίνυν καὶ	ἐπὶ	τὸν ἀληθῆ νοῦν τὴν εἰκόνα,
[5, 3, 2]	στρέφεται καὶ γιγνώσκει ἑαυτόν; Ἢ	ἐπὶ	τὸν νοῦν ἀνενεκτέον τοῦτο. Γνῶσιν
[5, 3, 14]	οἱ ἐνθουσιῶντες καὶ κάτοχοι γενόμενοι	ἐπὶ	τοσοῦτον κἂν εἰδεῖεν, ὅτι ἔχουσι
[5, 3, 12]	ποιήσομεν ἐπιλάμπειν δὲ ἀεὶ μένοντα	ἐπὶ	τοῦ νοητοῦ. Οὐδὲ γὰρ ἀποτέτμηται
[5, 3, 16]	οὖν τὸ ζῆν ὡσαύτως μένοντα	ἐπὶ	τούτου ἑκουσίως; Εἰ οὖν ἀγαπητὸν
[5, 3, 2]	συνάγον καὶ διαιροῦν· ἢ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἐκ τοῦ νοῦ ἰόντων
[5, 3, 6]	νοεῖν. Νοεῖ οὖν ἄλλως μὲν	ἐπὶ	ψυχῆς ὄν, ἐπὶ δὲ τοῦ
[5, 3, 13]	ἐπεί, ὅταν ὡς εἰς ἁπλοῦν	ἐπιβάλῃ	καὶ εἴπῃ ὄν εἰμι» οὐκ
[5, 3, 11]	μὲν οὖν αὐτὸ ἐκεῖνο, ἀλλ´	ἐπιβάλλειν	θέλων ὡς ἁπλῷ ἔξεισιν ἄλλο
[5, 3, 15]	μετὰ τὴν ἀρχὴν ὧδέ πως	ἐπιβρίσαντος	τοῦ ἑνὸς πάντα μετέχον τοῦ
[5, 3, 2]	Καὶ σύνεσιν ἔτι προσλαμβάνει ὥσπερ	ἐπιγινῶσκον	καὶ ἐφαρμόζον τοῖς ἐν αὐτῷ
[5, 3, 3]	τὸ διανοητικὸν οὐδὲ τὸ λογιστικὸν	ἐπιζητεῖ,	ἀλλὰ νοῦν καθαρὸν λαμβάνει. Τί
[5, 3, 17]	οὖν ὥσπερ καινὴ ἐπῳδὴ ἄλλη;	Ἐπιθέουσα	γὰρ πᾶσι τοῖς ἀληθέσι καὶ
[5, 3, 9]	τὴν αἴσθησιν δὲ εὖ μάλα,	ἐπιθυμίας	δὲ καὶ θυμοὺς καὶ τὰς
[5, 3, 3]	ψυχῆς τοῦτο καὶ νοῦ δέχεται	ἐπικείμενα	ἴχνη. Διὰ τί δὲ οὐ
[5, 3, 2]	τῆς αἰσθήσεως φαντασμάτων παρακειμένων τὴν	ἐπίκρισιν	ποιούμενον καὶ συνάγον καὶ διαιροῦν·
[5, 3, 12]	ἄλλο φῶς πρὸ φωτὸς ποιήσομεν	ἐπιλάμπειν	δὲ ἀεὶ μένοντα ἐπὶ τοῦ
[5, 3, 3]	εἰς τὴν αἴσθησιν τοῦ τοιούτου	ἐπιλάμποντος	αὐτῇ νοῦ· τὸ γὰρ καθαρὸν
[5, 3, 8]	νοητοῦ. Καὶ γὰρ αὖ καὶ	ἐπιλαμφθὲν	τοῦτο ζωὴν ἔδωκε τῇ ψυχῇ
[5, 3, 4]	ἐστιν αὐτὸ {ὃ} οὐκ οἶδεν	ἐπιστάμενον	οἷόν ἐστι καὶ οἷα τὰ
[5, 3, 1]	δὲ μὴ ἐν γνώσει καὶ	ἐπιστήμῃ	καταστήσεται. Καὶ γὰρ τῶν μὲν
[5, 3, 13]	προτέρα οὖσα εἴσω εἰς αὐτὸν	ἐπιστρέφει	δηλονότι πολὺν ὄντα· καὶ γὰρ
[5, 3, 2]	τὸ διανοητικὸν τῆς ψυχῆς ἆρα	ἐπιστρέφει	ἐφ´ ἑαυτὸ καὶ αὐτό; Ἢ
[5, 3, 1]	ὄντος οὐ δυναμένου εἰς ἑαυτὸ	ἐπιστρέφειν	καὶ τὴν αὐτοῦ κατανόησιν; Ἢ
[5, 3, 6]	ἐκ τῆς ἑαυτοῦ φύσεως καὶ	ἐπιστρέφων	εἰς αὑτόν. Τὰ γὰρ ὄντα
[5, 3, 16]	κρεῖσσον καὶ νοῦ· οὕτω γὰρ	ἐπιστρέψει	πρὸς ἐκεῖνο καὶ τὴν ζωὴν
[5, 3, 6]	καθαρῷ νῷ ἀπόντος τούτῳ ἡ	ἐπιστροφὴ	πρὸς αὐτὸν οὖσα οὐ μόνον
[5, 3, 10]	λέγωμεν οὐ γὰρ περὶ τοῦ	ἐπιτυχόντος>	ἡ σκέψις λεκτέον δὲ πάλιν
[5, 3, 13]	ὡς ἐνδέχεται, ἡμῖν αὐτοῖς σημαίνειν	ἐπιχειροῦμεν	περὶ αὐτοῦ. Ἀλλ´ ὅταν ἀπορῶμεν
[5, 3, 11]	ἐξῆλθε δὲ ἔχουσα ὅπερ αὐτὴ	ἐπλήθυνεν·	ὥστε ἄλλου μὲν ἐπεθύμησεν ἀορίστως
[5, 3, 8]	σκίδνασθαι οὐκ εἴασεν, ἀλλ´ ἀγαπᾶν	ἐποίησε	τὴν ἐν αὐτῷ ἀγλαΐαν· οὐ
[5, 3, 8]	ἐφώτισε· τοῦτο δ´ ἐστὶ νοερὰν	ἐποίησε·	τοῦτο δ´ ἐστὶν ὡμοίωσεν ἑαυτῷ
[5, 3, 17]	γένοιτο. Τίς οὖν ὥσπερ καινὴ	ἐπῳδὴ	ἄλλη; Ἐπιθέουσα γὰρ πᾶσι τοῖς
[5, 3, 17]	ποθέν τινα πρὸς τὴν ὠδῖνα	ἐπῳδὴν	εὕροιμεν. Τάχα δὲ καὶ ἐκ
[5, 3, 3]	ταῦτα δὲ πάντα λογιζομένης δυνάμεως	ἔργα.	Ἀλλὰ διὰ τί οὐ τούτῳ
[5, 3, 4]	οἷόν ἐστι καὶ οἷα τὰ	ἔργα	αὐτοῦ; Εἰ οὖν λέγοι, ὅτι
[5, 3, 6]	καὶ οὐκ ἄλλο αὐτῷ τὸ	ἔργον	καὶ ἡ οὐσία ἢ τὸ
[5, 3, 3]	τί φησιν; Ἢ οὔπω οὐδὲν	ἐρεῖ,	ἀλλ´ ἔγνω μόνον καὶ ἔστη·
[5, 3, 10]	αὐτῷ, πολλὰ ἐρεῖ ἢ τοῦτο	ἐρεῖ	εἰμὶ εἰμὶ» καὶ ἐγὼ ἐγώ»
[5, 3, 10]	εἰ δὲ συμβεβηκὸς αὐτῷ, πολλὰ	ἐρεῖ	ἢ τοῦτο ἐρεῖ εἰμὶ εἰμὶ»
[5, 3, 8]	τὸ ὁρατόν. Τίς οὖν αὐτὸ	ἐρεῖ	οἷόν ἐστιν; Ὁ ἰδών· νοῦς
[5, 3, 10]	εἰ μὲν ἕτερον τι αὐτοῦ	ἐρεῖ,	ψεύσεται· εἰ δὲ συμβεβηκὸς αὐτῷ,
[5, 3, 13]	τι γὰρ ἂν εἴπῃς, τὶ	ἐρεῖς.	Ἀλλὰ τὸ ἐπέκεινα> πάντων καὶ
[5, 3, 13]	Ἕκαστον αὐτῶν οὐ νοηθήσεται; Ἢ	ἔρημον	καὶ μόνον> ἐὰν ἐθελήσῃς λαβεῖν,
[5, 3, 10]	τί ἐνεργήσει, ἀλλὰ μόνον καὶ	ἔρημον>	ὂν πάντη στήσεται. Ἧι γὰρ
[5, 3, 12]	ἀλλ´ ἐκ δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν	ἔρχεται,	οὐ πλῆθος μέν, ἀτελὲς δὲ
[5, 3, 12]	ἕτεραι ἐκείνου, ἀφ´ οὗ εἰσιν,	ἔσονται,	μένοντος μὲν ἐκείνου ἁπλοῦ, τοῦ
[5, 3, 15]	Ἀλλ´ εἴρηται, ὅτι πλῆθος οὕτως	ἔσται.	Ἀλλ´ ἄρα οὕτως εἶχεν ὡς
[5, 3, 11]	οὐκ ἐπέκεινα νοῦ, ἀλλὰ νοῦς	ἔσται·	ἀλλὰ εἰ νοῦς ἔσται, καὶ
[5, 3, 5]	οὐ θεωροῦντα εἶδε· καὶ οὕτως	ἔσται	ἄλλον, ἀλλ´ οὐχ ἑαυτὸν ἑωρακώς.
[5, 3, 12]	οὗ τὰ πολλά; Ἢ διεσπασμένα	ἔσται	ἀπ´ ἀλλήλων τὰ πολλά, ἄλλο
[5, 3, 13]	αὐτῷ τὸ νοεῖν ᾖ, περιττὸν	ἔσται	αὐτῷ τὸ νοεῖν. Κινδυνεύει γὰρ
[5, 3, 12]	ἐνεργήσαντος αὗται ὑπέστησαν, κἀκεῖ πλῆθος	ἔσται·	εἰ δ´ αὐταί εἰσιν αἱ
[5, 3, 1]	αὑτό· οὐ γὰρ τὸ πᾶν	ἔσται	ἐν τῷ τοιούτῳ ἐγνωσμένον, μὴ
[5, 3, 13]	ζητεῖ· εἰ δὲ τοῦ ἔξω	ἔσται	ἡ νόησις, ἐνδεές τε ἔσται
[5, 3, 12]	ἐνέργεια αὐτοῦ τὸ πλῆθος, τοσαύτη	ἔσται	ἡ οὐσία αὐτοῦ, ὅσον τὸ
[5, 3, 12]	ἐνεργήσαντος. Εἰ δὲ μή, οὐκ	ἔσται	ἡ πρώτη ἐνέργεια ὁ νοῦς·
[5, 3, 11]	νοῦς ἔσται· ἀλλὰ εἰ νοῦς	ἔσται,	καὶ αὐτὸ {τὸ} πλῆθος ἔσται.
[5, 3, 13]	ἔσται ἡ νόησις, ἐνδεές τε	ἔσται	καὶ οὐ κυρίως τὸ νοεῖν.
[5, 3, 11]	ἔσται, καὶ αὐτὸ {τὸ} πλῆθος	ἔσται.	~Καὶ τί κωλύει οὕτω πλῆθος
[5, 3, 10]	ὂν ποικίλον εἶναι· ἢ οὐκ	ἔσται	νόησις αὐτοῦ, ἀλλὰ θίξις καὶ
[5, 3, 5]	τὸ νοητόν· ἓν ἅμα πάντα	ἔσται,	νοῦς, νόησις, τὸ νοητόν. Εἰ
[5, 3, 12]	ἡ πρώτη ἐνέργεια αὐτοῦ ἀτελὴς	ἔσται	ὁρμὴ μόνον οὖσα. Ἐπὶ τί
[5, 3, 5]	καθορᾷ; Ἀλλ´ οὕτω τὸ μὲν	ἔσται	ὁρῶν, τὸ δὲ ὁρώμενον· τοῦτο
[5, 3, 5]	νοητόν, ἢ ταὐτὸν τῷ νοητῷ	ἔσται,	οὔπω δὲ ὁ νοῦς δῆλος
[5, 3, 1]	σὺν αὐτῷ καὶ ἑαυτὸ νενοηκότος,	ἔσται	τε οὐ τὸ ζητούμενον τὸ
[5, 3, 5]	εἰ μὴ ταὐτόν, οὐκ ἀλήθεια	ἔσται·	τύπον γὰρ ἕξει ὁ ἔχων
[5, 3, 3]	ἐρεῖ, ἀλλ´ ἔγνω μόνον καὶ	ἔστη·	εἰ μὴ ἄρα πρὸς ἑαυτὴν
[5, 3, 12]	δὲ ἐπ´ ἄκρῳ τῷ νοητῷ	ἑστηκότα	βασιλεύειν ἐπ´ αὐτοῦ οὐκ ἐξώσαντα
[5, 3, 9]	μέλλοντα νοῦν εἴσεσθαι ὅ τι	ἐστί.	Γένοιτο δ´ ἂν τοῦτο ἴσως
[5, 3, 8]	καὶ γὰρ ὃ ὁρᾷ αὐτό	ἐστι	γιγνωσκόμενον καὶ παρ´ ἡμῶν αὐτῷ
[5, 3, 10]	εἶναι, μὴ δὲ ὄντος μάτην	ἐστί.	Δεῖ τοίνυν πλείω ἑνὸς εἶναι,
[5, 3, 16]	εἴρηται, καὶ ὅλως, ὅτι δύναμίς	ἐστι	καὶ ἀμήχανος δύναμις, καὶ τοῦτο,
[5, 3, 8]	τὸ πρώτως, ὅθεν καὶ ἑαυτοῦ	ἐστι	καὶ αὑτῷ· τοῦτο δ´ ἐὰν
[5, 3, 4]	οὖν λέγοι, ὅτι ἀπὸ νοῦ	ἐστι	καὶ δεύτερον μετὰ νοῦν καὶ
[5, 3, 3]	ἔχει παρ´ αὐτῇ; Ἢ ἀγαθοειδής	ἐστι,	καὶ ἐπερρώσθη δὲ εἰς τὴν
[5, 3, 13]	ἡ συναίσθησις πολλοῦ τινος αἴσθησίς	ἐστι·	καὶ μαρτυρεῖ καὶ τοὔνομα. Καὶ
[5, 3, 4]	{ὃ} οὐκ οἶδεν ἐπιστάμενον οἷόν	ἐστι	καὶ οἷα τὰ ἔργα αὐτοῦ;
[5, 3, 10]	πόθος τις καὶ ἡ γνῶσίς	ἐστι	καὶ οἷον ζητήσαντος εὕρεσις. Τὸ
[5, 3, 13]	ἓν δὲ ἕκαστον αὐτό τί	ἐστι	καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ δὲ
[5, 3, 6]	εἶναι ὥστε εἴπερ ἐν ἑαυτῷ	ἐστι	καὶ σὺν ἑαυτῷ καὶ τοῦτο,
[5, 3, 11]	Εἰ οὖν νοῦς, ὅτι πολύς	ἐστι,	καὶ τὸ νοεῖν αὐτὸ οἷον
[5, 3, 13]	τὸ εἶναι ἐν αὐτῷ πολύ	ἐστι,	κἂν ἄλλο τι εἴπῃς, ἔχει
[5, 3, 10]	γὰρ εἰ ἕκαστον λόγος, πολλά	ἐστι.	Καταμανθάνει τοίνυν ἑαυτὸ τῷ ποικίλον
[5, 3, 17]	δήποτέ ἐστι τοῦτο. ~Τί οὖν	ἐστι	κρεῖττον ζωῆς ἐμφρονεστάτου καὶ ἀπταίστου
[5, 3, 16]	ἄλλων ἁπάντων πιστωτέον, ὅτι μηδέν	ἐστι	μηδὲ τῶν ἐσχάτων, ὃ μὴ
[5, 3, 13]	νοῇ, ὃ δὴ καὶ κυρίως	ἐστὶ	νοεῖν· ἓν δὲ ἕκαστον αὐτό
[5, 3, 8]	μὲν ἐλλάμψαν ἐφώτισε· τοῦτο δ´	ἐστὶ	νοερὰν ἐποίησε· τοῦτο δ´ ἐστὶν
[5, 3, 6]	σὺν ἑαυτῷ καὶ τοῦτο, ὅπερ	ἐστί,	νοῦς ἐστιν (ἀνόητος δὲ νοῦς
[5, 3, 2]	αὐτὸ ἑαυτό» ὅ τί ποτ´	ἐστὶ	σκεψόμεθα. Εἰ δὲ καὶ ἐνταῦθα
[5, 3, 7]	εἰδέναι, εἰ τὸ ἰδεῖν τοῦτό	ἐστι	τὸ αὐτὸ εἶναι τὸ ὁρώμενον.
[5, 3, 4]	εἴπερ γνωσόμεθα, ὅ τί ποτ´	ἐστὶ	τὸ ἐν νῷ αὐτὸ ἑαυτό»
[5, 3, 8]	τῷ ἄνω φωτί. Οἷον οὖν	ἐστι	τὸ ἴχνος τὸ ἐγγενόμενον τοῦ
[5, 3, 7]	ἐπειδὴ τὸ ἰδεῖν ἴσως αὐτό	ἐστι	τὸ ὁρώμενον, ταύτῃ μάλιστα λείποιτ´
[5, 3, 16]	ἐκείνῳ ὄντος, ὅ τι δήποτέ	ἐστι	τοῦτο. ~Τί οὖν ἐστι κρεῖττον
[5, 3, 15]	ἓν σῴζεται καὶ ἔστιν, ὅπερ	ἐστί,	τούτῳ· μὴ γὰρ ἓν γενόμενον,
[5, 3, 11]	Οὐ δὴ δεῖ, πρὸ ὧν	ἐστι,	τούτων ἕν τι εἶναι, οὐδὲ
[5, 3, 15]	ἕκαστον ἔχῃ λέγειν τις ὅ	ἐστι,	τῷ ἓν ἕκαστον αὐτῶν εἶναι
[5, 3, 4]	τὸ ἐν νῷ αὐτὸ ἑαυτό»	Ἔστι	δὴ νοῦς τις αὐτὸς γεγονώς,
[5, 3, 8]	οὐδὲ γὰρ αὐτὴ ἐγέννησεν, ἀλλ´	ἔστι	καὶ αὕτη εἴδωλον καὶ οἱ
[5, 3, 13]	Οὔτ´ οὖν αὐτὸ νοεῖν οὔτ´	ἔστι	νόησις αὐτοῦ. ~Πῶς οὖν ἡμεῖς
[5, 3, 16]	ἐπειδὴ ἐν τοῖς γεννωμένοις οὐκ	ἔστι	πρὸς τὸ ἄνω, ἀλλὰ πρὸς
[5, 3, 4]	τοῦ νοῦ ἔχει, καὶ ὡς	ἔστι	τι βέλτιον αὐτοῦ, ὃ οὐ
[5, 3, 8]	καὶ ἔτι μᾶλλον ἐκεῖνα. Καὶ	ἔστι	φύσις ἡ αὐτὴ ἐκείνων καὶ
[5, 3, 17]	δὲ πάντη ἁπλῷ διέξοδος τίς	ἐστιν;	Ἀλλ´ ἀρκεῖ κἂν νοερῶς ἐφάψασθαι·
[5, 3, 7]	οἷς τὸ εἶναι οὐ δυνάμει	ἐστίν,	ἀλλὰ ἐνεργείᾳ. Τὸ εἶναι οὖν
[5, 3, 12]	καὶ τὸ γινώσκειν· τὸ δέ	ἐστιν	ἄνευ τοῦ τὶ» ἕν· εἰ
[5, 3, 6]	καὶ τοῦτο, ὅπερ ἐστί, νοῦς	ἐστιν	(ἀνόητος δὲ νοῦς οὐκ ἄν
[5, 3, 13]	Εἰ δὲ τοῦτο, εἴ τί	ἐστιν	ἁπλούστατον ἁπάντων, οὐχ ἕξει νόησιν
[5, 3, 3]	ἡμέτερον. Τὸ δὴ προσχρῆσθαι τί	ἐστιν;	Ἆρα αὐτοὺς ἐκεῖνο γινομένους, καὶ
[5, 3, 4]	πάντως δήπου; Ἀλλ´ ἆρα τί	ἐστιν	αὐτὸ {ὃ} οὐκ οἶδεν ἐπιστάμενον
[5, 3, 10]	γὰρ τοῦ νοῆσαι ὑπάρχει ὅπερ	ἐστὶν	ἑαυτῷ. Καὶ γὰρ αὖ πόθος
[5, 3, 17]	τὸ αὔταρκες ἐκ πάντων ἔξω	ἐστίν·	ἕκαστον δὲ αὐτῶν δηλονότι ἐνδεές·
[5, 3, 7]	Ἀλλὰ νῷ ἡσυχία οὐ νοῦ	ἐστιν	ἔκστασις, ἀλλ´ ἔστιν ἡσυχία τοῦ
[5, 3, 15]	ὅλως; Χεῖρον ἄρα· τοῦτο δέ	ἐστιν	ἐνδεέστερον. Τί οὖν ἐνδεέστερον τοῦ
[5, 3, 13]	λέγει, τὸ γὰρ ὂν πολύ	ἐστιν·	ἐπεί, ὅταν ὡς εἰς ἁπλοῦν
[5, 3, 7]	ἐπεὶ καὶ τοῖς ἄλλοις, οἷς	ἐστιν	ἡσυχία ἑτέρων, καταλείπεται ἡ αὐτῶν
[5, 3, 14]	καθαρὸν ἔχωμεν, χρώμενοι, ὡς οὗτός	ἐστιν	ὁ ἔνδον νοῦς, ὁ δοὺς
[5, 3, 8]	Τίς οὖν αὐτὸ ἐρεῖ οἷόν	ἐστιν;	Ὁ ἰδών· νοῦς δὲ ὁρᾷ.
[5, 3, 8]	ἀπαιτῇ ὁποῖον ὁ νοῦς ἐκεῖνός	ἐστιν	ὁ τέλεος καὶ πᾶς, ὁ
[5, 3, 17]	Δι´ οὗ γὰρ ἐφωτίσθη, τοῦτό	ἐστιν,	ὃ δεῖ θεάσασθαι· οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 9]	Τὸ δὴ λοιπὸν αὐτῆς τοῦτό	ἐστιν,	ὃ εἰκόνα ἔφαμεν νοῦ σῴζουσάν
[5, 3, 8]	ἔσχομεν λέγειν περὶ αὐτοῦ; Τοιοῦτόν	ἐστιν,	οἷον σαφέστερον μὲν ἀντιλαμβάνεσθαι αὐτοῦ,
[5, 3, 15]	κἂν ἐκ πολλῶν ᾖ, οὔπω	ἐστὶν	ὄν» εἴποι τις αὐτό· κἂν
[5, 3, 14]	ὃ μὴ ἔστιν· ὃ δέ	ἐστιν,	οὐ λέγομεν· ὥστε ἐκ τῶν
[5, 3, 12]	κωλύει οὕτω πλῆθος εἶναι, ἕως	ἐστὶν	οὐσία μία; Τὸ γὰρ πλῆθος
[5, 3, 8]	ἐστὶ νοερὰν ἐποίησε· τοῦτο δ´	ἐστὶν	ὡμοίωσεν ἑαυτῷ τῷ ἄνω φωτί.
[5, 3, 5]	ἕτερον τῶν ὄντων, ὅπερ οὐκ	ἔστιν	ἀλήθεια. Τὴν ἄρα ἀλήθειαν οὐχ
[5, 3, 15]	πάντη ἑνός· ἀλλ´ ὅμως δὲ	ἔστιν	εἰπεῖν οἷον ἐκ φωτὸς τὴν
[5, 3, 8]	σχῆμα· πρὶν γὰρ ταῦτα εἶναι,	ἔστιν	ἐκεῖνα· καὶ ὁ λόγος δὲ
[5, 3, 16]	εἴη ἐπέκεινα τούτων. Εἰ δὲ	ἔστιν	ἐκεῖνο, δηλονότι ζωὴ πρὸς ἐκεῖνο
[5, 3, 12]	οὕτως οὐδὲ τοῦ γινώσκειν· ἀλλ´	ἔστιν	ἐν δευτέρᾳ φύσει τὸ γινώσκειν.
[5, 3, 7]	οὐ νοῦ ἐστιν ἔκστασις, ἀλλ´	ἔστιν	ἡσυχία τοῦ νοῦ σχολὴν ἄγουσα
[5, 3, 7]	ἄλλῳ. Καὶ γὰρ αὖ καὶ	ἔστιν	ὁ μὲν νοῦς ἐν αὑτῷ
[5, 3, 14]	Καὶ γὰρ λέγομεν, ὃ μὴ	ἔστιν·	ὃ δέ ἐστιν, οὐ λέγομεν·
[5, 3, 15]	ἓν τῷ ἓν σῴζεται καὶ	ἔστιν,	ὅπερ ἐστί, τούτῳ· μὴ γὰρ
[5, 3, 10]	δεῖ πρότερον λέγειν ἃ μὴ	ἔστιν·	ὥστε καὶ οὕτως πολλὰ ἂν
[5, 3, 11]	εἰ δὲ τὸ πρὸ πάντων,	ἔστω	οὕτως ὠνομασμένον. Εἰ οὖν νοῦς,
[5, 3, 9]	ἀπὸ ἐσχάτων εἰδῶν εἰς τὰ	ἔσχατα	ἀνάπαλιν εἴδη, μᾶλλον δὲ εἰς
[5, 3, 10]	μόνον· οὐ γὰρ ἂν ἦν	ἔσχατα.	Ἐκεῖ δὲ πρῶτα τὰ ποιοῦντα,
[5, 3, 7]	τῶν ἐγγὺς μᾶλλον, τῶν δὲ	ἐσχάτων	ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων εἰκόνα. ~Ποῖον δέ
[5, 3, 9]	ποιεῖ· εἶτα ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω ἀπὸ	ἐσχάτων	εἰδῶν εἰς τὰ ἔσχατα ἀνάπαλιν
[5, 3, 16]	ὅτι μηδέν ἐστι μηδὲ τῶν	ἐσχάτων,	ὃ μὴ δύναμιν εἰς τὸ
[5, 3, 8]	τῷ νῷ τὴν ἐνέργειαν, ὧν	ἔσχε	τὴν μνήμην ἐπ´ αὐτῇ, ταῦτα
[5, 3, 8]	αὐτοῦ γίνεσθαι· ἢ πόθεν ἂν	ἔσχομεν	λέγειν περὶ αὐτοῦ; Τοιοῦτόν ἐστιν,
[5, 3, 10]	γὰρ ὡς ἕτερα καὶ ὅπῃ	ἕτερα	καὶ ἀριθμὸς ἤδη καὶ πολλὰ
[5, 3, 10]	ἤδη εἶναι· καὶ γὰρ ὡς	ἕτερα	καὶ ὅπῃ ἕτερα καὶ ἀριθμὸς
[5, 3, 10]	νοῦν καὶ τὰ αὐτὰ καὶ	ἕτερα.	Καὶ πάλιν αὖ ἕκαστον τῶν
[5, 3, 12]	ὑποστάσεις θήσονται· ὑποστάσεις δὲ οὖσαι	ἕτεραι	ἐκείνου, ἀφ´ οὗ εἰσιν, ἔσονται,
[5, 3, 11]	δὲ ἕκαστον, οὐχ ἕκαστον, ἀλλ´	ἕτερον	ἁπάντων. Οὐ τοίνυν ἕν τι
[5, 3, 10]	ἄλλα. Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν	ἕτερον	καὶ ἕτερον λαβεῖν καὶ τὸ
[5, 3, 15]	καὶ πλῆθος εἶναι· καὶ γὰρ	ἕτερον	καὶ ταὐτὸν ἤδη καὶ ποιὸν
[5, 3, 10]	τοίνυν τὸ νοοῦν ἕτερον καὶ	ἕτερον	λαβεῖν καὶ τὸ νοούμενον κατανοούμενον
[5, 3, 10]	τόδε» τὸ τόδε» εἰ μὲν	ἕτερον	τι αὐτοῦ ἐρεῖ, ψεύσεται· εἰ
[5, 3, 5]	ἕξει ὁ ἔχων τὰ ὄντα	ἕτερον	τῶν ὄντων, ὅπερ οὐκ ἔστιν
[5, 3, 5]	ὁ νοῦς οὗτος δυνάμει οὐδ´	ἕτερος	μὲν αὐτός, ἡ δὲ νόησις
[5, 3, 10]	τὴν ταυτότητα ταύτην καὶ τὴν	ἑτερότητα·	ἢ τί νοήσει, ὃ μὴ
[5, 3, 10]	αὐτῷ ἄμφω, καὶ ἀεὶ ἐν	ἑτερότητι	τὴν νόησιν εἶναι καὶ ἐν
[5, 3, 8]	ὁρᾷ· ἐκεῖ δὲ οὐ δι´	ἑτέρου,	ἀλλὰ δι´ αὑτῆς, ὅτι μηδὲ
[5, 3, 5]	ἀλήθεια. Τὴν ἄρα ἀλήθειαν οὐχ	ἑτέρου	εἶναι δεῖ, ἀλλ´ ὃ λέγει,
[5, 3, 10]	πολὺν εἶναι, εἶτα καὶ τῷ	ἑτέρου	εἶναι, καὶ ἐξ ἀνάγκης ὁρατικὸν
[5, 3, 8]	οὐδὲ μένει· εἰκόνι> γὰρ προσήκει	ἑτέρου>	οὖσαν ἐν ἑτέρῳ γίγνεσθαι> εἰ
[5, 3, 8]	γὰρ προσήκει ἑτέρου> οὖσαν ἐν	ἑτέρῳ	γίγνεσθαι> εἰ μὴ εἴη ἐκείνου
[5, 3, 7]	τοῖς ἄλλοις, οἷς ἐστιν ἡσυχία	ἑτέρων,	καταλείπεται ἡ αὐτῶν οἰκεία ἐνέργεια
[5, 3, 14]	αἴσθησίν τινα τοῦ κινήσαντος λαμβάνουσιν	ἑτέρων	ὄντων τοῦ κινήσαντος, οὕτω καὶ
[5, 3, 4]	νοεῖν αὖ οὐχ ὡς ἄνθρωπον	ἔτι,	ἀλλὰ παντελῶς ἄλλον γενόμενον καὶ
[5, 3, 15]	εἶναι λέγει καὶ τὸ αὐτό·	ἔτι	δὲ τὸ μὴ πολλὰ ἔχον
[5, 3, 3]	καθαρὸν εἶναι; Οὐδέν, φήσομεν· ἀλλ´	ἔτι	δεῖ λέγειν ψυχῆς τοῦτο; Ἀλλ´
[5, 3, 15]	ἀνάγκη δὲ τοῦ μετ´ αὐτὸ	ἔτι	ζητητέα. ~Ὅτι μὲν οὖν δεῖ
[5, 3, 17]	οὖν ταῦτα λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ	ἔτι	ἡ ψυχὴ ὠδίνει καὶ μᾶλλον.
[5, 3, 8]	φωτὸς ἐν ψυχῇ, τοιοῦτον καὶ	ἔτι	κάλλιον καὶ μεῖζον αὐτὸ νομίζων
[5, 3, 8]	τῇ φύσει καὶ ταῦτα, καὶ	ἔτι	μᾶλλον ἐκεῖνα. Καὶ ἔστι φύσις
[5, 3, 2]	τὴν αὐτὴν δύναμιν. Καὶ σύνεσιν	ἔτι	προσλαμβάνει ὥσπερ ἐπιγινῶσκον καὶ ἐφαρμόζον
[5, 3, 15]	μὴ ἔχει; Οὐ γὰρ ὡς	ἔτυχε·	μηδ´ ἐνθυμηθεὶς ὃ ποιήσει, ποιήσει
[5, 3, 13]	καὶ εἴπῃ ὄν εἰμι» οὐκ	ἔτυχεν	οὔτε αὐτοῦ οὔτε τοῦ ὄντος.
[5, 3, 9]	ψυχὴν καὶ τὴν αἴσθησιν δὲ	εὖ	μάλα, ἐπιθυμίας δὲ καὶ θυμοὺς
[5, 3, 6]	πρὸς αὐτὸν οὖσα οὐ μόνον	εὔλογον	ὑποδείκνυσιν {τὴν ἑαυτοῦ} ἀλλὰ καὶ
[5, 3, 10]	γνῶσίς ἐστι καὶ οἷον ζητήσαντος	εὕρεσις.	Τὸ τοίνυν διάφορον πάντη αὐτὸ
[5, 3, 17]	τινα πρὸς τὴν ὠδῖνα ἐπῳδὴν	εὕροιμεν.	Τάχα δὲ καὶ ἐκ τῶν
[5, 3, 9]	ἡ τοιαύτη καθαρά, ὥστε καὶ	ἐφ´	αὑτῆς ὁρᾶσθαι ὑπό τε αὐτῆς
[5, 3, 9]	εἴδη κομιζομένην, αἴσθησιν δὲ καὶ	ἐφ´	ἑαυτῆς μεθ´ ὧν δύναται καὶ
[5, 3, 2]	διανοητικὸν τῆς ψυχῆς ἆρα ἐπιστρέφει	ἐφ´	ἑαυτὸ καὶ αὐτό; Ἢ οὔ·
[5, 3, 12]	πρὸ τούτων τῶν ἐνεργειῶν, ὂν	ἐφ´	ἑαυτοῦ, μένειν, τῷ δευτέρῳ τῷ
[5, 3, 12]	τι ἄλλο ὑποστῇ, ἡσυχίαν ἄγειν	ἐφ´	ἑαυτοῦ πανταχοῦ ἐκεῖνο· εἰ δὲ
[5, 3, 9]	φῶς οὐκ ἄν τις συγχωρήσειεν	ἐφ´	ἑαυτοῦ περὶ αὐτὸν ἥλιον εἶναι,
[5, 3, 12]	ἁπλοῦ, τοῦ δὲ ἐξ αὐτοῦ	ἐφ´	ἑαυτοῦ πλήθους ὄντος καὶ ἐξηρτημένου
[5, 3, 2]	οὔ· ἀλλὰ ὧν δέχεται τύπων	ἐφ´	ἑκάτερα τὴν σύνεσιν ἴσχει. Καὶ
[5, 3, 9]	αὐτῆς τοῦτό ἐστιν, ὃ εἰκόνα	ἔφαμεν	νοῦ σῴζουσάν τι φῶς ἐκείνου,
[5, 3, 17]	νοερῶς ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον δέ, ὅτε	ἐφάπτεται,	πάντη μηδὲν μήτε δύνασθαι μήτε
[5, 3, 2]	ἔτι προσλαμβάνει ὥσπερ ἐπιγινῶσκον καὶ	ἐφαρμόζον	τοῖς ἐν αὐτῷ ἐκ παλαιοῦ
[5, 3, 6]	καὶ τοῖς ἐν αὐτῷ ἴχνεσιν	ἐφαρμόττοντι	οὕτω τοι γινώσκειν ἑαυτό. Μεταθέτω
[5, 3, 17]	Ἀλλ´ ἀρκεῖ κἂν νοερῶς ἐφάψασθαι·	ἐφαψάμενον	δέ, ὅτε ἐφάπτεται, πάντη μηδὲν
[5, 3, 17]	ἐστιν; Ἀλλ´ ἀρκεῖ κἂν νοερῶς	ἐφάψασθαι·	ἐφαψάμενον δέ, ὅτε ἐφάπτεται, πάντη
[5, 3, 17]	τοῦτο τὸ τέλος τἀληθινὸν ψυχῇ,	ἐφάψασθαι	φωτὸς ἐκείνου καὶ αὐτῷ αὐτὸ
[5, 3, 4]	ἑαυτὸν εἰς τὸ ἄνω μόνον	ἐφέλκοντα	τὸ τῆς ψυχῆς ἄμεινον, ὃ
[5, 3, 11]	νοῦς ἔχει· πρὸ δὲ τούτου	ἔφεσις	μόνον καὶ ἀτύπωτος ὄψις. Οὗτος
[5, 3, 15]	τὸ μὴ ἕν· πολλὰ ἄρα·	ἐφιέμενον	δὲ ὅμως τοῦ ἑνός· ἓν
[5, 3, 2]	τῶν ἐκ τοῦ νοῦ ἰόντων	ἐφορᾷ	οἷον τοὺς τύπους, καὶ ἔχει
[5, 3, 12]	τί οὖν ὡς ἀτυχοῦσά του	ἐφορμᾷ;	Εἰ κατὰ λόγον θησόμεθα, τὴν
[5, 3, 8]	τοῦτο ἐν ψυχῇ μὲν ἐλλάμψαν	ἐφώτισε·	τοῦτο δ´ ἐστὶ νοερὰν ἐποίησε·
[5, 3, 17]	φωτίσῃ· ἢ μηδ´ ἐλθὼν οὐκ	ἐφώτισεν.	Οὕτω τοι καὶ ψυχὴ ἀφώτιστος
[5, 3, 17]	καὶ ὁρᾷ. Δι´ οὗ γὰρ	ἐφωτίσθη,	τοῦτό ἐστιν, ὃ δεῖ θεάσασθαι·
[5, 3, 5]	αὐτὰ ἐκ τοῦ μερίσαι αὑτὸν	ἔχει,	ἀλλ´ ἦν πρὶν μερίσαι ἑαυτὸν
[5, 3, 10]	ἢ τί νοήσει, ὃ μὴ	ἔχει	ἄλλο καὶ ἄλλο; Καὶ γὰρ
[5, 3, 1]	εἰ τῶν μὲν ἄλλων γνῶσιν	ἔχει,	ἑαυτοῦ δὲ μὴ ἐν γνώσει
[5, 3, 5]	μὲν τύποι αὐτῶν, οὐκ αὐτὰ	ἔχει·	εἰ δ´ αὐτὰ ἔχει, οὐκ
[5, 3, 16]	μὴ δύναμιν εἰς τὸ γεννᾶν	ἔχει.	Ἐκεῖνα δὲ νῦν λεκτέον, ὡς,
[5, 3, 16]	ζητεῖ· εἰ δὲ μηδὲν ζητεῖ,	ἔχει	ἐν ἑαυτῷ ὃ ἐζήτησεν ἄν,
[5, 3, 1]	δὲ νοῦς, εἰ τούτων γνῶσιν	ἔχει	ἢ μή, σκέψασθαι προσήκει· ὅσα
[5, 3, 6]	μὲν οὕτως, πειθὼ δὲ οὐκ	ἔχει·	καὶ γὰρ ἡ μὲν ἀνάγκη
[5, 3, 2]	ἐφορᾷ οἷον τοὺς τύπους, καὶ	ἔχει	καὶ περὶ τούτους τὴν αὐτὴν
[5, 3, 4]	κανόσιν, οὓς παρὰ τοῦ νοῦ	ἔχει,	καὶ ὡς ἔστι τι βέλτιον
[5, 3, 11]	Τοῦτο δὲ ἤδη νοῦς, ὅτε	ἔχει,	καὶ ὡς νοῦς ἔχει· πρὸ
[5, 3, 17]	ἀφώτιστος ἄθεος ἐκείνου· φωτισθεῖσα δὲ	ἔχει,	ὃ ἐζήτει, καὶ τοῦτο τὸ
[5, 3, 15]	Πῶς οὖν ποιεῖ ἃ μὴ	ἔχει;	Οὐ γὰρ ὡς ἔτυχε· μηδ´
[5, 3, 8]	ἡ μὲν οὐχ ὁρᾷ ἃ	ἔχει·	οὐδὲ γὰρ αὐτὴ ἐγέννησεν, ἀλλ´
[5, 3, 5]	αὐτὰ ἔχει· εἰ δ´ αὐτὰ	ἔχει,	οὐκ ἰδὼν αὐτὰ ἐκ τοῦ
[5, 3, 16]	ἐζήτησεν ἄν, εἰ μὴ παρῆν.	Ἔχει	οὖν ἐν ἑαυτῷ τὸ ἀγαθὸν
[5, 3, 4]	αὐτοῦ, ὃ οὐ ζητεῖ, ἀλλ´	ἔχει	πάντως δήπου; Ἀλλ´ ἆρα τί
[5, 3, 3]	παρ´ αὐτῇ. Τὸ ἀγαθὸν πῶς	ἔχει	παρ´ αὐτῇ; Ἢ ἀγαθοειδής ἐστι,
[5, 3, 7]	ἑαυτὸν γινώσκειν. Καὶ γὰρ ὅσα	ἔχει	παρ´ ἐκείνου γνώσεται, καὶ ἃ
[5, 3, 11]	ὅτε ἔχει, καὶ ὡς νοῦς	ἔχει·	πρὸ δὲ τούτου ἔφεσις μόνον
[5, 3, 15]	μὴ ἔχειν. Ἀλλ´ ἃ μὴ	ἔχει,	πῶς παρέσχεν; Ἀλλ´ εἰ μὲν
[5, 3, 11]	μετ´ αὐτὸν δὲ τὴν τάξιν	ἔχει	τὴν τῶν πάντων, καὶ ταύτῃ
[5, 3, 13]	ὥσπερ εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον, πολλὰ	ἔχει.	Τί οὖν; Ἕκαστον αὐτῶν οὐ
[5, 3, 13]	ἐστι, κἂν ἄλλο τι εἴπῃς,	ἔχει	τὸ εἶναι. Εἰ δὲ τοῦτο,
[5, 3, 10]	εἶναι ἐν παντί. Οὐδὲ γὰρ	ἔχει	τὸ ἓν πάντη εἰς τί
[5, 3, 11]	πολὺ ποιήσασα. Καὶ γὰρ αὖ	ἔχει	τύπον τοῦ ὁράματος· ἢ οὐ
[5, 3, 15]	τῷ ἔχειν ἢ τῷ μὴ	ἔχειν.	Ἀλλ´ ἃ μὴ ἔχει, πῶς
[5, 3, 15]	Πῶς δή; Ἢ τῷ πρότερον	ἔχειν	αὐτά. Ἀλλ´ εἴρηται, ὅτι πλῆθος
[5, 3, 14]	τῶν ὕστερον περὶ αὐτοῦ λέγομεν.	Ἔχειν	δὲ οὐ κωλυόμεθα, κἂν μὴ
[5, 3, 6]	ἔδειξεν, οἷον καὶ ἐνέργειαν πιστικὴν	ἔχειν;	Ἢ ἀνάγκην μὲν οὕτως, πειθὼ
[5, 3, 15]	~Ἀλλὰ πῶς παρασχών; Ἢ τῷ	ἔχειν	ἢ τῷ μὴ ἔχειν. Ἀλλ´
[5, 3, 9]	{τὴν πρώτην} τὴν τοιαύτην ψυχὴν	ἔχειν	καθαρῶς νοοῦσαν, δοξαστικὴν λαβέτω, εἶτα
[5, 3, 14]	κινήσαντος, οὕτω καὶ ἡμεῖς κινδυνεύομεν	ἔχειν	πρὸς ἐκεῖνο, ὅταν νοῦν καθαρὸν
[5, 3, 10]	τοῦ ὁρᾶν ἑαυτόν, μᾶλλον δὲ	ἔχειν	τὸ ὁρᾶν ἑαυτόν, πρῶτον μὲν
[5, 3, 15]	εἴποι τις αὐτό· κἂν ἕκαστον	ἔχῃ	λέγειν τις ὅ ἐστι, τῷ
[5, 3, 3]	αὐτοῖς, ἤδη παρ´ αὐτῆς ἂν	ἔχοι	κανόνα ἔχουσα τοῦ ἀγαθοῦ παρ´
[5, 3, 10]	προσβάλλοι, ἠλογήθη· τί γὰρ ἂν	ἔχοι	περὶ αὐτοῦ εἰπεῖν, ἢ τί
[5, 3, 1]	τοῦ σώματος φύσιν, οὐκ ἂν	ἔχοι	τὸ ὡς ἀληθῶς νοεῖν αὑτό·
[5, 3, 15]	αὐτῷ καὶ διακρῖναι οὐκ ἂν	ἔχοις,	ὅτι ὁμοῦ πάντα> ἐπεὶ καὶ
[5, 3, 14]	τῇ γνώσει, καὶ παντελῶς οὐκ	ἔχομεν;	Ἀλλ´ οὕτως ἔχομεν, ὥστε περὶ
[5, 3, 14]	λέγομεν οὐδὲ γνῶσιν οὐδὲ νόησιν	ἔχομεν	αὐτοῦ. Πῶς οὖν λέγομεν περὶ
[5, 3, 14]	περὶ αὐτοῦ, εἰ μὴ αὐτὸ	ἔχομεν;	Ἤ, εἰ μὴ ἔχομεν τῇ
[5, 3, 14]	αὐτὸ ἔχομεν; Ἤ, εἰ μὴ	ἔχομεν	τῇ γνώσει, καὶ παντελῶς οὐκ
[5, 3, 14]	παντελῶς οὐκ ἔχομεν; Ἀλλ´ οὕτως	ἔχομεν,	ὥστε περὶ αὐτοῦ μὲν λέγειν,
[5, 3, 16]	ἀγαθοειδὲς ἐξ ἀγαθοῦ; Τί γὰρ	ἔχον	ἑαυτοῦ ἀγαθοειδὲς λέγεται; Ἆρ´ ἔχον
[5, 3, 15]	ἔτι δὲ τὸ μὴ πολλὰ	ἔχον	ἐν ἑαυτῷ ἤδη οὐ μετουσίᾳ
[5, 3, 4]	μετὰ νοῦν καὶ εἰκὼν νοῦ,	ἔχον	ἐν ἑαυτῷ τὰ πάντα οἷον
[5, 3, 8]	ἅτε δὴ φῶς ἱκανὸν οὐκ	ἔχον,	κἂν βλέπῃ δέ, τελειωθὲν ἐν
[5, 3, 16]	ἔχον ἑαυτοῦ ἀγαθοειδὲς λέγεται; Ἆρ´	ἔχον	τὸ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ
[5, 3, 13]	ὄντως εἶναι καὶ μὴ ἴχνος	ἔχον	τοῦ ὄντος λέγεται, ὃ οὐδὲ
[5, 3, 7]	ὄντι πυρὶ καὶ τὴν ἐνέργειαν	ἔχοντι	πυρὸς οὕτω τοι καὶ ἴχνος
[5, 3, 17]	καὶ ἀναμαρτήτου καὶ νοῦ πάντα	ἔχοντος	καὶ ζωῆς πάσης καὶ νοῦ
[5, 3, 8]	ἡ αὐτὴ ἐκείνων καὶ τῶν	ἐχόντων,	οἷον ὁ λόγος ὁ ἐν
[5, 3, 16]	ἐξημμένη ἐκείνου καὶ τὴν ὑπόστασιν	ἔχουσα	ἐξ ἐκείνου καὶ πρὸς ἐκεῖνο
[5, 3, 11]	ὥστε ἄλλου μὲν ἐπεθύμησεν ἀορίστως	ἔχουσα	ἐπ´ αὐτῇ φάντασμά τι, ἐξῆλθε
[5, 3, 11]	ὄψις οὔπω ἰδοῦσα, ἐξῆλθε δὲ	ἔχουσα	ὅπερ αὐτὴ ἐπλήθυνεν· ὥστε ἄλλου
[5, 3, 3]	παρ´ αὐτῆς ἂν ἔχοι κανόνα	ἔχουσα	τοῦ ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῇ. Τὸ
[5, 3, 8]	ἐν τῷ σπέρματι καὶ ἡ	ἔχουσα	ψυχὴ ταῦτα. Ἀλλ´ ἡ μὲν
[5, 3, 8]	μνήμην ἐπ´ αὐτῇ, ταῦτα δὴ	ἔχουσαν	δεικνύναι ἑαυτήν, ὡς δι´ αὐτῆς
[5, 3, 14]	ἐπὶ τοσοῦτον κἂν εἰδεῖεν, ὅτι	ἔχουσι	μεῖζον ἐν αὐτοῖς, κἂν μὴ
[5, 3, 14]	πρὸς ἐκεῖνο, ὅταν νοῦν καθαρὸν	ἔχωμεν,	χρώμενοι, ὡς οὗτός ἐστιν ὁ
[5, 3, 9]	τὰ πρῶτα, μᾶλλον δὲ οὐκ	ἔχων,	ἀλλ´ αὐτὸς ὢν ταῦτα. Εἰ
[5, 3, 5]	μερίσαι ἑαυτὸν καὶ θεωρῶν καὶ	ἔχων.	Εἰ τοῦτο, δεῖ τὴν θεωρίαν
[5, 3, 5]	καὶ πρῶτος νοῦς τὰ ὄντα	ἔχων,	μᾶλλον δὲ ὁ αὐτὸς τοῖς
[5, 3, 11]	νόησις ἦν τὸ νοητὸν οὐκ	ἔχων	οὐδὲ νοῦς οὔπω νοήσας. Τὸ
[5, 3, 15]	πῶς παρέσχεν; Ἀλλ´ εἰ μὲν	ἔχων,	οὐχ ἁπλοῦς· εἰ δὲ μὴ
[5, 3, 15]	οὐχ ἁπλοῦς· εἰ δὲ μὴ	ἔχων,	πῶς ἐξ αὐτοῦ τὸ πλῆθος;
[5, 3, 5]	ἔσται· τύπον γὰρ ἕξει ὁ	ἔχων	τὰ ὄντα ἕτερον τῶν ὄντων,
[5, 3, 9]	τὸ πᾶν, οὐδὲ τὰ ἴχνη	ἔχων	τὰ πρῶτα, μᾶλλον δὲ οὐκ
[5, 3, 9]	οὐδὲ αὑτῷ παρέχει τὸ ἔλαττον	ἔχων	τὸ πᾶν, οὐδὲ τὰ ἴχνη
[5, 3, 6]	Τὰ γὰρ ὄντα ὁρῶν ἑαυτὸν	ἑώρα	καὶ ὁρῶν ἐνεργείᾳ ἦν καὶ
[5, 3, 17]	αὐτοῦ συλλογίζεσθαι. Τότε δὲ χρὴ	ἑωρακέναι	πιστεύειν, ὅταν ἡ ψυχὴ ἐξαίφνης
[5, 3, 5]	ἔσται ἄλλον, ἀλλ´ οὐχ ἑαυτὸν	ἑωρακώς.	Ἢ προσθήσει παρ´ αὐτοῦ καὶ
[5, 3, 5]	τὸν τεθεωρηκότα, ὁμοῦ καὶ τὰ	ἑωραμένα.	Εἰ οὖν ἐν τῇ θεωρίᾳ
[5, 3, 6]	καὶ εἰς ἓν πάντα συνάγοντες	ἑωρῶμεν·	νοῦς γὰρ ἦν ὁ νοῶν
[5, 3, 9]	ἀεὶ προϊὸν τοῦ πρὸ αὐτοῦ,	ἕως	ἂν εἰς ἡμᾶς καὶ ἐπὶ
[5, 3, 12]	τί κωλύει οὕτω πλῆθος εἶναι,	ἕως	ἐστὶν οὐσία μία; Τὸ γὰρ
[5, 3, 15]	καὶ ἕκαστον τῶν ἐξ αὐτοῦ,	ἕως	ζωῆς μετέχει, ἓν πολλά· ἀδυνατεῖ
[5, 3, 6]	τὸ ἀληθές. Καὶ γὰρ καὶ	ἕως	ἦμεν ἄνω ἐν νοῦ φύσει,