Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 1]	τὰ σὺν αὐτῷ καὶ ἑαυτὸ	νενοηκότος,	ἔσται τε οὐ τὸ ζητούμενον
[5, 3, 5]	τεθεωρηκότα, ἵνα τέλεον αὐτὸν ᾖ	νενοηκώς.	Ἀλλ´ εἰ καὶ τὸν τεθεωρηκότα,
[5, 3, 2]	αὐτῷ ἐκ παλαιοῦ τύποις τοὺς	νέους	καὶ ἄρτι ἥκοντας· ὃ δὴ
[5, 3, 13]	συνὸν ἑαυτῷ, καὶ εἰς αὐτὸ	νεῦον.	Ἐπεὶ καὶ ἡ συναίσθησις πολλοῦ
[5, 3, 9]	φλυαρίας, ὡς πρὸς τὸ θνητὸν	νευούσας	καὶ πάνυ. Τὸ δὴ λοιπὸν
[5, 3, 7]	καὶ δοίημεν αὐτῷ ἄλλο; Ἡσυχίαν,	νὴ	Δία. Ἀλλὰ νῷ ἡσυχία οὐ
[5, 3, 11]	πολύς, ὅταν τὸ ἐπέκεινα ἐθέλῃ	νοεῖ,	ἓν μὲν οὖν αὐτὸ ἐκεῖνο,
[5, 3, 6]	τὸ αὐτὸ ἑαυτὸ κυρίως νοεῖν.	Νοεῖ	οὖν ἄλλως μὲν ἐπὶ ψυχῆς
[5, 3, 1]	τῶν ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα	νοεῖ,	ὥσπερ ἂν εἰ τῇ αἰσθήσει
[5, 3, 5]	ἐπακτὸν τὸ ζῆν οὐδὲ τὸ	νοεῖν	ἄλλῳ ὄντι, οἷον λίθῳ ἢ
[5, 3, 4]	νοῦν ἐκεῖνον γινόμενον· κἀκείνῳ ἑαυτὸν	νοεῖν	αὖ οὐχ ὡς ἄνθρωπον ἔτι,
[5, 3, 11]	ὅτι πολύς ἐστι, καὶ τὸ	νοεῖν	αὐτὸ οἷον παρεμπεσόν, κἂν ἐξ
[5, 3, 1]	ἂν ἔχοι τὸ ὡς ἀληθῶς	νοεῖν	αὑτό· οὐ γὰρ τὸ πᾶν
[5, 3, 13]	καὶ γνῶσιν ποιοῦντες καὶ διδόντες	νοεῖν	δεῖσθαι τοῦ νοεῖν ποιοῦμεν· κἂν
[5, 3, 3]	τούτῳ τῷ μέρει δόντες τὸ	νοεῖν	ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ ὅτι ἔδομεν
[5, 3, 12]	νῷ συγχωροῦμεν, ᾧ καὶ τὸ	νοεῖν	ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν, τῇ δὲ ἀρχῇ
[5, 3, 13]	δὲ ἑαυτοῦ, τοῦτο δεῖται τοῦ	νοεῖν	ἑαυτό· καὶ τὸ ἐνδεὲς πρὸς
[5, 3, 1]	μὲν γὰρ διότι σύνθετον λεγόμενον	νοεῖν	ἑαυτό, ὅτι δὴ ἑνὶ τῶν
[5, 3, 2]	δώσομεν, τίς ἡ διαφορὰ τοῦ	νοεῖν	ἑαυτὸ σκεψόμεθα· εἰ γὰρ μηδεμία,
[5, 3, 1]	ἄλλα θεωροῦν οὕτω δὴ λέγηται	νοεῖν	ἑαυτό, ὡς τοῦ ἁπλοῦ παντάπασιν
[5, 3, 13]	ὃ δὴ καὶ κυρίως ἐστὶ	νοεῖν·	ἓν δὲ ἕκαστον αὐτό τί
[5, 3, 13]	ποιοῦμεν· κἂν σὺν αὐτῷ τὸ	νοεῖν	ᾖ, περιττὸν ἔσται αὐτῷ τὸ
[5, 3, 13]	ᾖ, περιττὸν ἔσται αὐτῷ τὸ	νοεῖν.	Κινδυνεύει γὰρ ὅλως τὸ νοεῖν
[5, 3, 6]	τι τὸ αὐτὸ ἑαυτὸ κυρίως	νοεῖν.	Νοεῖ οὖν ἄλλως μὲν ἐπὶ
[5, 3, 13]	εἶναι ἕξει. Οὔτ´ οὖν αὐτὸ	νοεῖν	οὔτ´ ἔστι νόησις αὐτοῦ. ~Πῶς
[5, 3, 13]	καὶ διδόντες νοεῖν δεῖσθαι τοῦ	νοεῖν	ποιοῦμεν· κἂν σὺν αὐτῷ τὸ
[5, 3, 13]	νοεῖν. Κινδυνεύει γὰρ ὅλως τὸ	νοεῖν	πολλῶν εἰς ταὐτὸ συνελθόντων συναίσθησις
[5, 3, 1]	δόξης τῆς τοῦ αὐτὸ ἑαυτὸ	νοεῖν	τι ὄντως. Ἀποστῆναι μὲν οὖν
[5, 3, 13]	ἔσται καὶ οὐ κυρίως τὸ	νοεῖν.	Τὸ δὲ πάντη ἁπλοῦν καὶ
[5, 3, 8]	ἐλλάμψαν ἐφώτισε· τοῦτο δ´ ἐστὶ	νοερὰν	ἐποίησε· τοῦτο δ´ ἐστὶν ὡμοίωσεν
[5, 3, 8]	ἀλλὰ τοὐναντίον. Λείπεται τοίνυν ζωὴν	νοερὰν	προσειληφέναι, ἴχνος νοῦ ζωῆς· ἐκεῖ
[5, 3, 6]	δὲ τοῦτο τῆς ψυχῆς, ὃ	νοερόν	πως, διανοητικὸν αὐτὸ τιθέμενοι καὶ
[5, 3, 17]	τίς ἐστιν; Ἀλλ´ ἀρκεῖ κἂν	νοερῶς	ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον δέ, ὅτε ἐφάπτεται,
[5, 3, 10]	καὶ ὅσῳ ἂν μάλιστα αὐτὸ	νοῇ·	διχάσει γὰρ αὐτὸ ἑαυτό, κἂν
[5, 3, 10]	Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν, ὅταν	νοῇ,	ἐν δυσὶν εἶναι, καὶ ἢ
[5, 3, 8]	ὁμοίωμα εἶναι ἐκείνου, καὶ ὅταν	νοῇ,	θεοειδῆ καὶ νοοειδῆ γίγνεσθαι· καὶ
[5, 3, 13]	ὅλου, ὅταν αὐτό τι ἑαυτὸ	νοῇ,	ὃ δὴ καὶ κυρίως ἐστὶ
[5, 3, 13]	Τί οὖν; Ἕκαστον αὐτῶν οὐ	νοηθήσεται;	Ἢ ἔρημον καὶ μόνον> ἐὰν
[5, 3, 3]	νοοῦμεν τὰ ἐν τῇ διανοίᾳ	νοήματα	αὐτοί· τοῦτο γὰρ ἡμεῖς. Τὰ
[5, 3, 12]	κινηθῆναι κινήσεται, καὶ πρὸ τοῦ	νοῆσαι	νοήσει, ἢ ἡ πρώτη ἐνέργεια
[5, 3, 10]	μαθήσεται νοῆσαν; Πρὸ γὰρ τοῦ	νοῆσαι	ὑπάρχει ὅπερ ἐστὶν ἑαυτῷ. Καὶ
[5, 3, 10]	ἑαυτό· τί γὰρ καὶ μαθήσεται	νοῆσαν;	Πρὸ γὰρ τοῦ νοῆσαι ὑπάρχει
[5, 3, 1]	τοιούτῳ ἐγνωσμένον, μὴ κἀκείνου τοῦ	νοήσαντος	τὰ ἄλλα τὰ σὺν αὐτῷ
[5, 3, 11]	οὐκ ἔχων οὐδὲ νοῦς οὔπω	νοήσας.	Τὸ δὲ πρὸ τούτων ἡ
[5, 3, 5]	αὐτός, αὐτὸς ἄρα ἑαυτὸν νοήσει·	νοήσει	γὰρ τῇ νοήσει, ὅπερ ἦν
[5, 3, 10]	ὅταν δὲ πᾶσαν στάσιν, οὐ	νοήσει.	Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν, ὅταν
[5, 3, 5]	πῶς διὰ τοῦτο τὸ νοοῦν	νοήσει	ἑαυτό; Ἡ μὲν γὰρ νόησις
[5, 3, 12]	κινήσεται, καὶ πρὸ τοῦ νοῆσαι	νοήσει,	ἢ ἡ πρώτη ἐνέργεια αὐτοῦ
[5, 3, 5]	αὐτός. Καθ´ ἑκάτερον ἄρα ἑαυτὸν	νοήσει,	καθότι καὶ ἡ νόησις αὐτὸς
[5, 3, 5]	νοητὸν αὐτός, αὐτὸς ἄρα ἑαυτὸν	νοήσει·	νοήσει γὰρ τῇ νοήσει, ὅπερ
[5, 3, 5]	νοητὸν αὐτός, ὅπερ ἐνόει τῇ	νοήσει,	ὃ ἦν αὐτός. ~Ὁ μὲν
[5, 3, 10]	καὶ τὴν ἑτερότητα· ἢ τί	νοήσει,	ὃ μὴ ἔχει ἄλλο καὶ
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν νοήσει· νοήσει γὰρ τῇ	νοήσει,	ὅπερ ἦν αὐτός, καὶ νοήσει
[5, 3, 11]	νοῦ εἶναι. Καὶ γὰρ εἰ	νοήσει,	οὐκ ἐπέκεινα νοῦ, ἀλλὰ νοῦς
[5, 3, 5]	νοήσει, ὅπερ ἦν αὐτός, καὶ	νοήσει	τὸ νοητόν, ὅπερ ἦν αὐτός.
[5, 3, 5]	οὕτω θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα,	νοήσει·	ὥστε οὐ πάντα οὐδὲ ὅλον
[5, 3, 13]	μόνον> ἐὰν ἐθελήσῃς λαβεῖν, οὐ	νοήσεις·	ἀλλ´ αὐτὸ τὸ εἶναι ἐν
[5, 3, 7]	καὶ ποιοῦσα εἴδη ποιεῖ, οἷον	νοήσεις	ἀπηρτισμένας, ὥστε πάντα εἶναι ἴχνη
[5, 3, 7]	ἀπηρτισμένας, ὥστε πάντα εἶναι ἴχνη	νοήσεως	καὶ νοῦ κατὰ τὸ ἀρχέτυπον
[5, 3, 13]	ἐστιν ἁπλούστατον ἁπάντων, οὐχ ἕξει	νόησιν	αὐτοῦ· εἰ γὰρ ἕξει, τῷ
[5, 3, 10]	καὶ ἀεὶ ἐν ἑτερότητι τὴν	νόησιν	εἶναι καὶ ἐν ταυτότητι δὲ
[5, 3, 14]	αὐτὸ λέγομεν οὐδὲ γνῶσιν οὐδὲ	νόησιν	ἔχομεν αὐτοῦ. Πῶς οὖν λέγομεν
[5, 3, 4]	καὶ δύναται μόνον πτεροῦσθαι πρὸς	νόησιν,	ἵνα τις ἐκεῖ παρακαταθοῖτο ἃ
[5, 3, 1]	τε καὶ μὴ σύνθετον ὂν	νόησιν	ἴσχειν ἑαυτοῦ; Τὸ μὲν γὰρ
[5, 3, 5]	ἕτερος μὲν αὐτός, ἡ δὲ	νόησις	ἄλλο· οὕτω γὰρ ἂν πάλιν
[5, 3, 5]	πρώτη ἐνέργεια καὶ καλλίστη δή,	νόησις	ἂν εἴη καὶ οὐσιώδης νόησις·
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν νοήσει, καθότι καὶ ἡ	νόησις	αὐτὸς ἦν, καὶ καθότι τὸ
[5, 3, 10]	ποικίλον εἶναι· ἢ οὐκ ἔσται	νόησις	αὐτοῦ, ἀλλὰ θίξις καὶ οἷον
[5, 3, 13]	οὖν αὐτὸ νοεῖν οὔτ´ ἔστι	νόησις	αὐτοῦ. ~Πῶς οὖν ἡμεῖς λέγομεν
[5, 3, 5]	τὸ νοητόν. Εἰ οὖν ἡ	νόησις	αὐτοῦ τὸ νοητόν, τὸ δὲ
[5, 3, 5]	οὐσιώδης νόησις· καὶ γὰρ ἀληθεστάτη·	νόησις	δὴ τοιαύτη καὶ πρώτη οὖσα
[5, 3, 6]	ἐνέργεια αὐτός· νοῦς γὰρ καὶ	νόησις	ἕν· καὶ ὅλος ὅλῳ, οὐ
[5, 3, 13]	δὲ τοῦ ἔξω ἔσται ἡ	νόησις,	ἐνδεές τε ἔσται καὶ οὐ
[5, 3, 11]	ἐνόησε· πρὸ γὰρ τούτου οὐ	νόησις	ἦν τὸ νοητὸν οὐκ ἔχων
[5, 3, 5]	νόησις ἂν εἴη καὶ οὐσιώδης	νόησις·	καὶ γὰρ ἀληθεστάτη· νόησις δὴ
[5, 3, 5]	τοῖς οὖσιν. Ἀλλ´ εἰ ἡ	νόησις	καὶ τὸ νοητὸν ἕν, πῶς
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν νοῶν. Ἀλλ´ εἰ ἡ	νόησις	καὶ τὸ νοητὸν ταὐτόν ἐνέργεια
[5, 3, 5]	νοήσει ἑαυτό; Ἡ μὲν γὰρ	νόησις	οἷον περιέξει τὸ νοητόν, ἢ
[5, 3, 11]	καὶ νοῦς καὶ οὐσία καὶ	νόησις,	ὅτε ἐνόησε· πρὸ γὰρ τούτου
[5, 3, 13]	μαρτυρεῖ καὶ τοὔνομα. Καὶ ἡ	νόησις	προτέρα οὖσα εἴσω εἰς αὐτὸν
[5, 3, 5]	ἓν ἅμα πάντα ἔσται, νοῦς,	νόησις,	τὸ νοητόν. Εἰ οὖν ἡ
[5, 3, 1]	μή, σκέψασθαι προσήκει· ὅσα δὲ	νοητά,	νοῦς δηλονότι γνώσεται. Ἆρ´ οὖν
[5, 3, 12]	νοῦν θησόμεθα καὶ πᾶσαν τὴν	νοητὴν	φύσιν, αὐτὸν δὲ ἐπ´ ἄκρῳ
[5, 3, 5]	αὐτοῦ τὸ νοητόν, τὸ δὲ	νοητὸν	αὐτός, αὐτὸς ἄρα ἑαυτὸν νοήσει·
[5, 3, 5]	αὐτὸς ἦν, καὶ καθότι τὸ	νοητὸν	αὐτός, ὅπερ ἐνόει τῇ νοήσει,
[5, 3, 5]	καὶ οὐσία ἡ πρώτη τὸ	νοητόν·	εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ
[5, 3, 5]	πάντα ἔσται, νοῦς, νόησις, τὸ	νοητόν.	Εἰ οὖν ἡ νόησις αὐτοῦ
[5, 3, 5]	εἰ ἡ νόησις καὶ τὸ	νοητὸν	ἕν, πῶς διὰ τοῦτο τὸ
[5, 3, 5]	ἐνεργείᾳ τὸ ὂν καὶ τὸ	νοητόν·	ἓν ἅμα πάντα ἔσται, νοῦς,
[5, 3, 5]	γὰρ νόησις οἷον περιέξει τὸ	νοητόν,	ἢ ταὐτὸν τῷ νοητῷ ἔσται,
[5, 3, 8]	ὁμοῦ καὶ λαμπόμενον, τὸ ἀληθῶς	νοητόν,	καὶ νοοῦν καὶ νοούμενον, καὶ
[5, 3, 5]	ἄρα οὕτω νοῦς καὶ τὸ	νοητὸν	καὶ τὸ ὂν καὶ πρῶτον
[5, 3, 8]	~Ποῖον δέ τι ὁρᾷ τὸ	νοητὸν	ὁ νοῦς, καὶ ποῖόν τι
[5, 3, 5]	ἦν αὐτός, καὶ νοήσει τὸ	νοητόν,	ὅπερ ἦν αὐτός. Καθ´ ἑκάτερον
[5, 3, 5]	ταὐτόν ἐνέργεια γάρ τις τὸ	νοητόν·	οὐ γὰρ δὴ δύναμις οὐδέ
[5, 3, 8]	τι ἑαυτόν; Ἢ τὸ μὲν	νοητὸν	οὐδὲ δεῖ ζητεῖν, οἷον τὸ
[5, 3, 11]	τούτου οὐ νόησις ἦν τὸ	νοητὸν	οὐκ ἔχων οὐδὲ νοῦς οὔπω
[5, 3, 5]	εἰ ἡ νόησις καὶ τὸ	νοητὸν	ταὐτόν ἐνέργεια γάρ τις τὸ
[5, 3, 5]	οὖν ἡ νόησις αὐτοῦ τὸ	νοητόν,	τὸ δὲ νοητὸν αὐτός, αὐτὸς
[5, 3, 16]	αὐτὸ οὔτε νοῦς οὔτε κόσμος	νοητός,	ἁπλούστερον δὲ νοῦ καὶ ἁπλούστερον
[5, 3, 16]	αὐτό, ἀλλὰ νοῦς καὶ κόσμος	νοητός·	καὶ τὸ πρὸ τούτου τοίνυν
[5, 3, 8]	ἂν γένοιο φύσεως νοῦ καὶ	νοητοῦ.	Καὶ γὰρ αὖ καὶ ἐπιλαμφθὲν
[5, 3, 16]	δὲ νοῦ καὶ ἁπλούστερον κόσμου	νοητοῦ.	Οὐ γὰρ ἐκ πολλοῦ πολύ,
[5, 3, 12]	δὲ ἀεὶ μένοντα ἐπὶ τοῦ	νοητοῦ.	Οὐδὲ γὰρ ἀποτέτμηται τὸ ἀπ´
[5, 3, 5]	τὸ νοητόν, ἢ ταὐτὸν τῷ	νοητῷ	ἔσται, οὔπω δὲ ὁ νοῦς
[5, 3, 12]	αὐτὸν δὲ ἐπ´ ἄκρῳ τῷ	νοητῷ	ἑστηκότα βασιλεύειν ἐπ´ αὐτοῦ οὐκ
[5, 3, 5]	τὸν νοῦν ταὐτὸν εἶναι τῷ	νοητῷ·	καὶ γάρ, εἰ μὴ ταὐτόν,
[5, 3, 17]	καὶ αὐτός· καὶ τότε χρὴ	νομίζειν	παρεῖναι, ὅταν ὥσπερ θεὸς ἄλλος
[5, 3, 8]	ἔτι κάλλιον καὶ μεῖζον αὐτὸ	νομίζων	καὶ ἐναργέστερον ἐγγὺς ἂν γένοιο
[5, 3, 4]	ἢ τοῖς οἷον γράμμασιν ὥσπερ	νόμοις	ἐν ἡμῖν γραφεῖσιν, ἢ οἷον
[5, 3, 8]	καὶ ὅταν νοῇ, θεοειδῆ καὶ	νοοειδῆ	γίγνεσθαι· καὶ ἐάν τις αὐτὴν
[5, 3, 3]	αὐτοὶ μὲν οἱ λογιζόμενοι καὶ	νοοῦμεν	τὰ ἐν τῇ διανοίᾳ νοήματα
[5, 3, 10]	ἀνάγκης· καὶ εἶναι τὰ κυρίως	νοούμενα	πρὸς τὸν νοῦν καὶ τὰ
[5, 3, 6]	ὃς ἦν ὁ αὐτὸς τοῖς	νοουμένοις	ἀληθέσι καὶ ὄντως οὖσι καὶ
[5, 3, 8]	ἀληθῶς νοητόν, καὶ νοοῦν καὶ	νοούμενον,	καὶ ἑαυτῷ ὁρώμενον καὶ οὐ
[5, 3, 10]	καὶ ἕτερον λαβεῖν καὶ τὸ	νοούμενον	κατανοούμενον ὂν ποικίλον εἶναι· ἢ
[5, 3, 10]	Καὶ πάλιν αὖ ἕκαστον τῶν	νοουμένων	συνεκφέρει τὴν ταυτότητα ταύτην καὶ
[5, 3, 1]	~Ἆρα τὸ	νοοῦν	ἑαυτὸ ποικίλον δεῖ εἶναι, ἵνα
[5, 3, 10]	πολλὰ ἄλλα. Δεῖ τοίνυν τὸ	νοοῦν	ἕτερον καὶ ἕτερον λαβεῖν καὶ
[5, 3, 8]	λαμπόμενον, τὸ ἀληθῶς νοητόν, καὶ	νοοῦν	καὶ νοούμενον, καὶ ἑαυτῷ ὁρώμενον
[5, 3, 10]	οὐ νοοῦντος. Δεῖ δὲ τὸ	νοοῦν	μηδὲ αὐτὸ μένειν ἁπλοῦν, καὶ
[5, 3, 5]	ἕν, πῶς διὰ τοῦτο τὸ	νοοῦν	νοήσει ἑαυτό; Ἡ μὲν γὰρ
[5, 3, 10]	οὐ νοήσει. Δεῖ τοίνυν τὸ	νοοῦν,	ὅταν νοῇ, ἐν δυσὶν εἶναι,
[5, 3, 10]	γεγονότος καὶ τοῦ θιγγάνοντος οὐ	νοοῦντος.	Δεῖ δὲ τὸ νοοῦν μηδὲ
[5, 3, 9]	τὴν τοιαύτην ψυχὴν ἔχειν καθαρῶς	νοοῦσαν,	δοξαστικὴν λαβέτω, εἶτα ἀπὸ ταύτης
[5, 3, 3]	τῆς αἰσθήσεως, βελτίονος δὲ τοῦ	νοῦ.	Ἀλλ´ αἴσθησις μὲν αἰεὶ ἡμέτερον
[5, 3, 11]	γὰρ εἰ νοήσει, οὐκ ἐπέκεινα	νοῦ,	ἀλλὰ νοῦς ἔσται· ἀλλὰ εἰ
[5, 3, 12]	ἰόν. Ἀλλ´ ἐξ ἑνὸς τοῦ	νοῦ	ἁπλοῦ ὄντος φήσουσι τὰς ἐνεργείας
[5, 3, 16]	οὐδὲν αὐτῷ οὔτε ζωῆς οὔτε	νοῦ	ἀποστατεῖ. Αὐτάρκης οὖν ἑαυτῷ καὶ
[5, 3, 6]	νοῦ τὴν δύναμιν καὶ παρὰ	νοῦ	αὐτὸ ἴσχειν. Τούτῳ τοίνυν γιγνώσκειν
[5, 3, 10]	ἄρρητος καὶ ἀνόητος, προνοοῦσα οὔπω	νοῦ	γεγονότος καὶ τοῦ θιγγάνοντος οὐ
[5, 3, 12]	αὐτοῦ τε καὶ τοῦ γεννηθέντος	νοῦ	γενομένης· οὐδ´ αὖ ὅλως προυθυμήθη,
[5, 3, 3]	καθαρὸν τῆς ψυχῆς τοῦτο καὶ	νοῦ	δέχεται ἐπικείμενα ἴχνη. Διὰ τί
[5, 3, 11]	ἁπλοῦν καὶ πρῶτον ἁπάντων ἐπέκεινα	νοῦ	εἶναι. Καὶ γὰρ εἰ νοήσει,
[5, 3, 13]	πάντων καὶ ἐπέκεινα τοῦ σεμνοτάτου	νοῦ»	ἐν τοῖς πᾶσι μόνον ἀληθὲς
[5, 3, 3]	γὰρ ἡμεῖς. Τὰ δὲ τοῦ	νοῦ	ἐνεργήματα ἄνωθεν οὕτως, ὡς τὰ
[5, 3, 11]	πρὸ νοῦ· καὶ γὰρ αὖ	νοῦ	ἐντὸς τὰ πάντα· ὥστε καὶ
[5, 3, 6]	ἦγε συγχωροῦσα τῷ ἐνεργήματι τοῦ	νοῦ.	Ἐπεὶ δὲ ἐνταῦθα γεγενήμεθα πάλιν
[5, 3, 4]	Εἰ οὖν λέγοι, ὅτι ἀπὸ	νοῦ	ἐστι καὶ δεύτερον μετὰ νοῦν
[5, 3, 7]	Δία. Ἀλλὰ νῷ ἡσυχία οὐ	νοῦ	ἐστιν ἔκστασις, ἀλλ´ ἔστιν ἡσυχία
[5, 3, 4]	ἑαυτῷ κανόσιν, οὓς παρὰ τοῦ	νοῦ	ἔχει, καὶ ὡς ἔστι τι
[5, 3, 4]	δεύτερον μετὰ νοῦν καὶ εἰκὼν	νοῦ,	ἔχον ἐν ἑαυτῷ τὰ πάντα
[5, 3, 8]	τοίνυν ζωὴν νοερὰν προσειληφέναι, ἴχνος	νοῦ	ζωῆς· ἐκεῖ γὰρ τὰ ἀληθῆ.
[5, 3, 2]	καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ τοῦ	νοῦ	ἰόντων ἐφορᾷ οἷον τοὺς τύπους,
[5, 3, 14]	καὶ αὐτὸς κρείττων λόγου καὶ	νοῦ	καὶ αἰσθήσεως, παρασχὼν ταῦτα, οὐκ
[5, 3, 16]	οὔτε κόσμος νοητός, ἁπλούστερον δὲ	νοῦ	καὶ ἁπλούστερον κόσμου νοητοῦ. Οὐ
[5, 3, 11]	πρὸ πάντων, ὥστε καὶ πρὸ	νοῦ·	καὶ γὰρ αὖ νοῦ ἐντὸς
[5, 3, 11]	πάντα· ὥστε καὶ ταύτῃ πρὸ	νοῦ·	καὶ εἰ τὰ μετ´ αὐτὸν
[5, 3, 8]	ἐναργέστερον ἐγγὺς ἂν γένοιο φύσεως	νοῦ	καὶ νοητοῦ. Καὶ γὰρ αὖ
[5, 3, 7]	πάντα εἶναι ἴχνη νοήσεως καὶ	νοῦ	κατὰ τὸ ἀρχέτυπον προϊόντων καὶ
[5, 3, 6]	ψυχῆς ὄν, ἐπὶ δὲ τοῦ	νοῦ	κυριώτερον. Ἡ μὲν γὰρ ψυχὴ
[5, 3, 3]	καὶ διανοούμεθα οὕτως {καὶ διὰ	νοῦ	μὲν οὕτως; Ἢ αὐτοὶ μὲν
[5, 3, 16]	ἐκεῖνο ζωῆς εἶναι κρεῖσσον καὶ	νοῦ·	οὕτω γὰρ ἐπιστρέψει πρὸς ἐκεῖνο
[5, 3, 12]	γινῶσκον. Τὸ δὲ ὥσπερ ἐπέκεινα	νοῦ,	οὕτως καὶ ἐπέκεινα γνώσεως, οὐδὲν
[5, 3, 17]	καὶ ἀπταίστου καὶ ἀναμαρτήτου καὶ	νοῦ	πάντα ἔχοντος καὶ ζωῆς πάσης
[5, 3, 17]	ἔχοντος καὶ ζωῆς πάσης καὶ	νοῦ	παντός; Ἐὰν οὖν λέγωμεν τὸ
[5, 3, 7]	οἷον εἴσω, τὸ δ´ ἔξω	νοῦ	πρὸς τὸ ἔξω. Κατὰ θάτερα
[5, 3, 9]	τοιαύτης. Καὶ αὐτῇ μὲν περὶ	νοῦ	συλλογιστέα οἷος ἀφ´ ἑαυτῆς σκοπουμένῃ,
[5, 3, 7]	ἔκστασις, ἀλλ´ ἔστιν ἡσυχία τοῦ	νοῦ	σχολὴν ἄγουσα ἀπὸ τῶν ἄλλων
[5, 3, 9]	τοῦτό ἐστιν, ὃ εἰκόνα ἔφαμεν	νοῦ	σῴζουσάν τι φῶς ἐκείνου, οἷον
[5, 3, 1]	πάνυ ἄτοπον ὄν, ἀλλὰ μηδὲ	νοῦ	τῇ φύσει διδόναι παντάπασιν ἄτοπον,
[5, 3, 6]	τινα αὐτὸ εἶναι ἢ διὰ	νοῦ	τὴν δύναμιν καὶ παρὰ νοῦ
[5, 3, 3]	αἴσθησιν τοῦ τοιούτου ἐπιλάμποντος αὐτῇ	νοῦ·	τὸ γὰρ καθαρὸν τῆς ψυχῆς
[5, 3, 6]	καὶ ἕως ἦμεν ἄνω ἐν	νοῦ	φύσει, ἠρκούμεθα καὶ ἐνοοῦμεν καὶ
[5, 3, 9]	σώματος. Ἡ δὲ ψυχὴ ἐκ	νοῦ	φῶς τι περὶ αὐτὸν γενομένη
[5, 3, 2]	γιγνώσκει ἑαυτόν; Ἢ ἐπὶ τὸν	νοῦν	ἀνενεκτέον τοῦτο. Γνῶσιν μὲν γὰρ
[5, 3, 4]	ἡμεῖς δὲ ἄλλῃ δυνάμει προσχρησάμενοι	νοῦν	αὖ γινώσκοντα ἑαυτὸν κατοψόμεθα ἢ
[5, 3, 7]	ψυχὴ τὸ μὲν ὅσον πρὸς	νοῦν	αὐτῆς οἷον εἴσω, τὸ δ´
[5, 3, 11]	τούτων ἕν τι εἶναι, οὐδὲ	νοῦν	αὐτὸν προσερεῖς· οὐδὲ τἀγαθὸν οὖν·
[5, 3, 2]	ἑαυτοῦ τούτῳ τῷ μέρει διδόντες	νοῦν	γὰρ αὐτὸν φήσομεν καὶ ὅπῃ
[5, 3, 12]	νοῦς· οὐ γὰρ οἷον προυθυμήθη	νοῦν	γενέσθαι, εἶτα ἐγένετο νοῦς τῆς
[5, 3, 10]	λεκτέον δὲ πάλιν τοῦτον τὸν	νοῦν	δεηθῆναι τοῦ ὁρᾶν ἑαυτόν, μᾶλλον
[5, 3, 16]	ὄν, ὃ δὴ ζωὴν καὶ	νοῦν	εἴπομεν, ἢ ἄλλο τι συμβεβηκὸς
[5, 3, 9]	θειότατον κατιδεῖν δεῖ τὸν μέλλοντα	νοῦν	εἴσεσθαι ὅ τι ἐστί. Γένοιτο
[5, 3, 4]	τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν κατὰ τὸν	νοῦν	ἐκεῖνον γινόμενον· κἀκείνῳ ἑαυτὸν νοεῖν
[5, 3, 12]	ἐνέργειαν ὡς ἀπὸ ἡλίου φῶς	νοῦν	θησόμεθα καὶ πᾶσαν τὴν νοητὴν
[5, 3, 3]	Τί οὖν κωλύει ἐν ψυχῇ	νοῦν	καθαρὸν εἶναι; Οὐδέν, φήσομεν· ἀλλ´
[5, 3, 14]	κινδυνεύομεν ἔχειν πρὸς ἐκεῖνο, ὅταν	νοῦν	καθαρὸν ἔχωμεν, χρώμενοι, ὡς οὗτός
[5, 3, 3]	οὐδὲ τὸ λογιστικὸν ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ	νοῦν	καθαρὸν λαμβάνει. Τί οὖν κωλύει
[5, 3, 4]	ἡμέτερος καὶ ἡμεῖς ἐκείνου, οὕτω	νοῦν	καὶ αὑτοὺς γνωσόμεθα; Ἢ ἀναγκαῖον
[5, 3, 4]	νοῦ ἐστι καὶ δεύτερον μετὰ	νοῦν	καὶ εἰκὼν νοῦ, ἔχον ἐν
[5, 3, 10]	τὰ κυρίως νοούμενα πρὸς τὸν	νοῦν	καὶ τὰ αὐτὰ καὶ ἕτερα.
[5, 3, 5]	εἶναι τῷ θεωρητῷ, καὶ τὸν	νοῦν	ταὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ· καὶ
[5, 3, 6]	τοίνυν καὶ ἐπὶ τὸν ἀληθῆ	νοῦν	τὴν εἰκόνα, ὃς ἦν ὁ
[5, 3, 6]	τιθέμενοι καὶ τῇ ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες	νοῦν	τινα αὐτὸ εἶναι ἢ διὰ
[5, 3, 16]	καθὸ τοῦτο ζῇ, καὶ τὸν	νοῦν	τὸν ἐν τούτῳ, μίμημά τι
[5, 3, 3]	ψυχῆς μὲν φήσομεν, ἡμέτερον δὲ	νοῦν	φήσομεν, ἄλλον μὲν ὄντα τοῦ
[5, 3, 11]	μὲν ἐκείνῳ, λαβὼν δὲ ἐγένετο	νοῦς,	ἀεὶ δὲ ἐνδιάμενος καὶ γενόμενος
[5, 3, 11]	μὲν ἐπ´ αὐτὸ οὐχ ὡς	νοῦς,	ἀλλ´ ὡς ὄψις οὔπω ἰδοῦσα,
[5, 3, 5]	καὶ πρώτη οὖσα καὶ πρώτως	νοῦς	ἂν εἴη ὁ πρῶτος· οὐδὲ
[5, 3, 1]	ἔξω ἡ αἴσθησις, ἀλλ´ οὐ	νοῦς	ἀντιλήψεται, καί, εἰ βούλει, διάνοια
[5, 3, 6]	εἰς ἓν πάντα συνάγοντες ἑωρῶμεν·	νοῦς	γὰρ ἦν ὁ νοῶν καὶ
[5, 3, 6]	ἦν καὶ ἡ ἐνέργεια αὐτός·	νοῦς	γὰρ καὶ νόησις ἕν· καὶ
[5, 3, 3]	δοκεῖ συγκεχωρημένον ἀεὶ γὰρ αἰσθανόμεθα	νοῦς	δὲ ἀμφισβητεῖται, καὶ ὅτι μὴ
[5, 3, 9]	συλλογιστέα οἷος ἀφ´ ἑαυτῆς σκοπουμένῃ,	νοῦς	δὲ αὐτὸς αὑτὸν οὐ συλλογιζόμενος
[5, 3, 8]	ἐρεῖ οἷόν ἐστιν; Ὁ ἰδών·	νοῦς	δὲ ὁρᾷ. Ἐπεὶ καὶ ἐνταῦθα
[5, 3, 1]	σκέψασθαι προσήκει· ὅσα δὲ νοητά,	νοῦς	δηλονότι γνώσεται. Ἆρ´ οὖν αὐτὰ
[5, 3, 5]	νοητῷ ἔσται, οὔπω δὲ ὁ	νοῦς	δῆλος ἑαυτὸν νοῶν. Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 4]	δὲ ἑαυτόν. Ὡς δὴ οὖν	νοῦς	ἑαυτὸν ὁρᾷ. ~Ἆρ´ οὖν ἄλλῳ
[5, 3, 1]	διάνοια καὶ δόξα· ὁ δὲ	νοῦς,	εἰ τούτων γνῶσιν ἔχει ἢ
[5, 3, 8]	τις αὐτὴν ἀπαιτῇ ὁποῖον ὁ	νοῦς	ἐκεῖνός ἐστιν ὁ τέλεος καὶ
[5, 3, 7]	αὖ καὶ ἔστιν ὁ μὲν	νοῦς	ἐν αὑτῷ ἐνέργεια, ἡ δὲ
[5, 3, 11]	ἀτύπωτος ὄψις. Οὗτος οὖν ὁ	νοῦς	ἐπέβαλε μὲν ἐκείνῳ, λαβὼν δὲ
[5, 3, 11]	νοήσει, οὐκ ἐπέκεινα νοῦ, ἀλλὰ	νοῦς	ἔσται· ἀλλὰ εἰ νοῦς ἔσται,
[5, 3, 11]	ἀλλὰ νοῦς ἔσται· ἀλλὰ εἰ	νοῦς	ἔσται, καὶ αὐτὸ {τὸ} πλῆθος
[5, 3, 6]	ἑαυτῷ καὶ τοῦτο, ὅπερ ἐστί,	νοῦς	ἐστιν (ἀνόητος δὲ νοῦς οὐκ
[5, 3, 11]	νοῦς, ὅτε ἔχει, καὶ ὡς	νοῦς	ἔχει· πρὸ δὲ τούτου ἔφεσις
[5, 3, 3]	Ἢ κατ´ ἐκεῖνον· οὐ γὰρ	νοῦς	ἡμεῖς· κατ´ ἐκεῖνο οὖν τῷ
[5, 3, 6]	ἡμῶν διδάξαι, πῶς ποτε ὁ	νοῦς	θεωρεῖ ἑαυτόν, διδάξαι δὲ τοῦτο
[5, 3, 16]	εἴη κόσμος αἰσθητὸς αὐτό, ἀλλὰ	νοῦς	καὶ κόσμος νοητός· καὶ τὸ
[5, 3, 16]	ἐν τούτῳ ψυχὴ καὶ πᾶς	νοῦς,	καὶ οὐδὲν αὐτῷ οὔτε ζωῆς
[5, 3, 11]	δὲ ἐνδιάμενος καὶ γενόμενος καὶ	νοῦς	καὶ οὐσία καὶ νόησις, ὅτε
[5, 3, 8]	τι ὁρᾷ τὸ νοητὸν ὁ	νοῦς,	καὶ ποῖόν τι ἑαυτόν; Ἢ
[5, 3, 5]	καὶ εἶναι. Ἓν ἄρα οὕτω	νοῦς	καὶ τὸ νοητὸν καὶ τὸ
[5, 3, 5]	νοητόν· ἓν ἅμα πάντα ἔσται,	νοῦς,	νόησις, τὸ νοητόν. Εἰ οὖν
[5, 3, 2]	εἰ γὰρ μηδεμία, ἤδη τοῦτο	νοῦς	ὁ ἄκρατος. Τοῦτο τοίνυν τὸ
[5, 3, 14]	ὡς οὗτός ἐστιν ὁ ἔνδον	νοῦς,	ὁ δοὺς οὐσίαν καὶ τὰ
[5, 3, 2]	ἂν τῆς ψυχῆς εἶναι. Καὶ	νοῦς	ὁ τῆς ψυχῆς μέχρι τοῦδε
[5, 3, 11]	ἰδοῦσα ὄψις. Τοῦτο δὲ ἤδη	νοῦς,	ὅτε ἔχει, καὶ ὡς νοῦς
[5, 3, 6]	ἑαυτὴν ὅτι ἄλλου, ὁ δὲ	νοῦς	ὅτι αὐτὸς καὶ οἷος αὐτὸς
[5, 3, 11]	ἔστω οὕτως ὠνομασμένον. Εἰ οὖν	νοῦς,	ὅτι πολύς ἐστι, καὶ τὸ
[5, 3, 12]	ἔσται ἡ πρώτη ἐνέργεια ὁ	νοῦς·	οὐ γὰρ οἷον προυθυμήθη νοῦν
[5, 3, 6]	ἐστί, νοῦς ἐστιν (ἀνόητος δὲ	νοῦς	οὐκ ἄν ποτε εἴη) ἀνάγκη
[5, 3, 11]	τὸ νοητὸν οὐκ ἔχων οὐδὲ	νοῦς	οὔπω νοήσας. Τὸ δὲ πρὸ
[5, 3, 16]	τοίνυν τὸ γεννῆσαν αὐτὸ οὔτε	νοῦς	οὔτε κόσμος νοητός, ἁπλούστερον δὲ
[5, 3, 5]	ὁ πρῶτος· οὐδὲ γὰρ ὁ	νοῦς	οὗτος δυνάμει οὐδ´ ἕτερος μὲν
[5, 3, 11]	ἂν εἴη. ~Διὸ καὶ ὁ	νοῦς	οὗτος ὁ πολύς, ὅταν τὸ
[5, 3, 3]	Διὰ τί δὲ οὐ τοῦτο	νοῦς,	τὰ δὲ ἄλλα ψυχὴ ἀπὸ
[5, 3, 5]	τοῦτο καὶ δὴ καὶ πρῶτος	νοῦς	τὰ ὄντα ἔχων, μᾶλλον δὲ
[5, 3, 12]	προυθυμήθη νοῦν γενέσθαι, εἶτα ἐγένετο	νοῦς	τῆς προθυμίας μεταξὺ αὐτοῦ τε
[5, 3, 4]	νῷ αὐτὸ ἑαυτό» Ἔστι δὴ	νοῦς	τις αὐτὸς γεγονώς, ὅτε τὰ
[5, 3, 10]	ἐπέκεινα τούτου; ἢ ὁ μὲν	νοῦς	τοῦτο; Τί οὖν; οὐχ ὁρᾷ
[5, 3, 5]	δὲ ὁ νοῦς δῆλος ἑαυτὸν	νοῶν.	Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις καὶ
[5, 3, 6]	ἑωρῶμεν· νοῦς γὰρ ἦν ὁ	νοῶν	καὶ περὶ αὐτοῦ λέγων, ἡ
[5, 3, 7]	πρὸς αὑτῷ ἄρα. Ἑαυτὸν ἄρα	νοῶν	οὕτω πρὸς αὑτῷ καὶ εἰς
[5, 3, 10]	ὁράσεως. Ἀλλὰ τοῦτο εἰς ὕστερον·	νῦν	δὲ πάλιν λέγωμεν οὐ γὰρ
[5, 3, 16]	τὸ γεννᾶν ἔχει. Ἐκεῖνα δὲ	νῦν	λεκτέον, ὡς, ἐπειδὴ ἐν τοῖς
[5, 3, 6]	οὐδὲ γὰρ ὄρεξις τῷ καθαρῷ	νῷ	ἀπόντος τούτῳ ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς
[5, 3, 8]	γινώσκων πρώτως ἑαυτόν, ἐν τῷ	νῷ	αὐτὴν πρῶτον γενομένην ἢ παραχωρήσασαν
[5, 3, 4]	τί ποτ´ ἐστὶ τὸ ἐν	νῷ	αὐτὸ ἑαυτό» Ἔστι δὴ νοῦς
[5, 3, 3]	τὰ ἔξω σκοπεῖσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν,	νῷ	δὲ ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν τὰ αὐτοῦ
[5, 3, 8]	ὅσον ψυχῆς μέρος εἰς ὁμοιότητα	νῷ	δύναται ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν οὖν, ὡς
[5, 3, 8]	ἀληθῆ. Ἡ δὲ ἐν τῷ	νῷ	ζωὴ καὶ ἐνέργεια τὸ πρῶτον
[5, 3, 6]	γὰρ ἡ μὲν ἀνάγκη ἐν	νῷ,	ἡ δὲ πειθὼ ἐν ψυχῇ.
[5, 3, 7]	ἄλλο; Ἡσυχίαν, νὴ Δία. Ἀλλὰ	νῷ	ἡσυχία οὐ νοῦ ἐστιν ἔκστασις,
[5, 3, 6]	ἔοικεν, ἡμεῖς πεισθῆναι μᾶλλον ἢ	νῷ	καθαρῷ θεᾶσθαι τὸ ἀληθές. Καὶ
[5, 3, 6]	καὶ ἡ οὐσία ἢ τὸ	νῷ	μόνον εἶναι. Οὐ γὰρ δὴ
[5, 3, 6]	εἴη πράξεως ἀπηλλαγμένῳ καὶ ἐν	νῷ	ὄντι; ~Ἀλλὰ τὸν θεὸν θεωρεῖ,
[5, 3, 12]	πλῆθος. Τοῦτο δὲ τῷ μὲν	νῷ	συγχωροῦμεν, ᾧ καὶ τὸ νοεῖν
[5, 3, 8]	πρῶτον γενομένην ἢ παραχωρήσασαν τῷ	νῷ	τὴν ἐνέργειαν, ὧν ἔσχε τὴν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010