Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 5]	τὸ νοητόν, ὅπερ ἦν αὐτός.	Καθ´	ἑκάτερον ἄρα ἑαυτὸν νοήσει, καθότι
[5, 3, 9]	δὲ ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη	καθαρά,	ὥστε καὶ ἐφ´ αὑτῆς ὁρᾶσθαι
[5, 3, 3]	οὖν κωλύει ἐν ψυχῇ νοῦν	καθαρὸν	εἶναι; Οὐδέν, φήσομεν· ἀλλ´ ἔτι
[5, 3, 14]	ἔχειν πρὸς ἐκεῖνο, ὅταν νοῦν	καθαρὸν	ἔχωμεν, χρώμενοι, ὡς οὗτός ἐστιν
[5, 3, 3]	τὸ λογιστικὸν ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ νοῦν	καθαρὸν	λαμβάνει. Τί οὖν κωλύει ἐν
[5, 3, 3]	ἐπιλάμποντος αὐτῇ νοῦ· τὸ γὰρ	καθαρὸν	τῆς ψυχῆς τοῦτο καὶ νοῦ
[5, 3, 6]	ἡμεῖς πεισθῆναι μᾶλλον ἢ νῷ	καθαρῷ	θεᾶσθαι τὸ ἀληθές. Καὶ γὰρ
[5, 3, 6]	πρᾶξις οὐδὲ γὰρ ὄρεξις τῷ	καθαρῷ	νῷ ἀπόντος τούτῳ ἡ ἐπιστροφὴ
[5, 3, 9]	πρώτην} τὴν τοιαύτην ψυχὴν ἔχειν	καθαρῶς	νοοῦσαν, δοξαστικὴν λαβέτω, εἶτα ἀπὸ
[5, 3, 16]	τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος,	καθὸ	τοῦτο ζῇ, καὶ τὸν νοῦν
[5, 3, 5]	μέρει ἑαυτοῦ ἄλλο μέρος αὐτοῦ	καθορᾷ;	Ἀλλ´ οὕτω τὸ μὲν ἔσται
[5, 3, 5]	Καθ´ ἑκάτερον ἄρα ἑαυτὸν νοήσει,	καθότι	καὶ ἡ νόησις αὐτὸς ἦν,
[5, 3, 5]	ἡ νόησις αὐτὸς ἦν, καὶ	καθότι	τὸ νοητὸν αὐτός, ὅπερ ἐνόει
[5, 3, 7]	ἐκείνου γνώσεται, καὶ ἃ ἔδωκε,	καὶ	ἃ δύναται ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ
[5, 3, 7]	καὶ ἑαυτὸν γνώσεται ἐκεῖθεν γενόμενος	καὶ	ἃ δύναται κομισάμενος· εἰ δὲ
[5, 3, 7]	ὅσα ἔχει παρ´ ἐκείνου γνώσεται,	καὶ	ἃ ἔδωκε, καὶ ἃ δύναται
[5, 3, 10]	ἢ ἐν τῷ αὐτῷ ἄμφω,	καὶ	ἀεὶ ἐν ἑτερότητι τὴν νόησιν
[5, 3, 4]	αὐτοῦ ἢ καὶ δυνηθέντες ἰδεῖν	καὶ	αἰσθάνεσθαι παρόντος. Καὶ γινώσκομεν δὲ
[5, 3, 14]	αὐτὸς κρείττων λόγου καὶ νοῦ	καὶ	αἰσθήσεως, παρασχὼν ταῦτα, οὐκ αὐτὸς
[5, 3, 15]	ἀρχήν· ἀρχὴ γὰρ ἓν ὄντως	καὶ	ἀληθῶς ἕν· τὸ δὲ μετὰ
[5, 3, 9]	αὑτῆς ὁρᾶσθαι ὑπό τε αὐτῆς	καὶ	ἄλλης τοιαύτης. Καὶ αὐτῇ μὲν
[5, 3, 10]	στήσεται. Ἧι γὰρ ἐνεργεῖ, ἄλλο	καὶ	ἄλλο· εἰ δὲ μὴ εἴη
[5, 3, 10]	νοήσει, ὃ μὴ ἔχει ἄλλο	καὶ	ἄλλο; Καὶ γὰρ εἰ ἕκαστον
[5, 3, 17]	διάνοιαν, ἵνα τι εἴπῃ, ἄλλο	καὶ	ἄλλο λαβεῖν· οὕτω γὰρ καὶ
[5, 3, 10]	ποικίλων χρωμάτων. Εἰ γὰρ ἑνὶ	καὶ	ἀμερεῖ προσβάλλοι, ἠλογήθη· τί γὰρ
[5, 3, 16]	καὶ ὅλως, ὅτι δύναμίς ἐστι	καὶ	ἀμήχανος δύναμις, καὶ τοῦτο, ὅτι
[5, 3, 6]	εὔλογον ὑποδείκνυσιν {τὴν ἑαυτοῦ} ἀλλὰ	καὶ	ἀναγκαίαν {αὐτοῦ} τὴν ἑαυτοῦ γνῶσιν·
[5, 3, 17]	κρεῖττον ζωῆς ἐμφρονεστάτου καὶ ἀπταίστου	καὶ	ἀναμαρτήτου καὶ νοῦ πάντα ἔχοντος
[5, 3, 2]	καὶ ἄρτι ἥκοντας· ὃ δὴ	καὶ	ἀναμνήσεις φαῖμεν ἂν τῆς ψυχῆς
[5, 3, 10]	καὶ οἷον ἐπαφὴ μόνον ἄρρητος	καὶ	ἀνόητος, προνοοῦσα οὔπω νοῦ γεγονότος
[5, 3, 16]	ἓν ὄντως παντὸς πλήθους ἔξω	καὶ	ἁπλότητος ἡστινοσοῦν, εἴπερ ὄντως ἁπλοῦν.
[5, 3, 1]	ἄλλο ἄλλο. Δεῖ τοίνυν θέσθαι	καὶ	ἁπλοῦ κατανόησιν ἑαυτοῦ καὶ τοῦτο
[5, 3, 16]	κόσμος νοητός, ἁπλούστερον δὲ νοῦ	καὶ	ἁπλούστερον κόσμου νοητοῦ. Οὐ γὰρ
[5, 3, 17]	οὖν ἐστι κρεῖττον ζωῆς ἐμφρονεστάτου	καὶ	ἀπταίστου καὶ ἀναμαρτήτου καὶ νοῦ
[5, 3, 1]	καὶ ἑαυτόν, ὃς ταῦτα γνώσεται;	Καὶ	ἆρα οὕτω γνώσεται ἑαυτόν, ὅτι
[5, 3, 10]	ὡς ἕτερα καὶ ὅπῃ ἕτερα	καὶ	ἀριθμὸς ἤδη καὶ πολλὰ ἄλλα.
[5, 3, 13]	αὐτὸ» πρὸ τοῦ τὶ» ~Διὸ	καὶ	ἄρρητον τῇ ἀληθείᾳ· ὅ τι
[5, 3, 2]	ἐκ παλαιοῦ τύποις τοὺς νέους	καὶ	ἄρτι ἥκοντας· ὃ δὴ καὶ
[5, 3, 11]	πρὸ δὲ τούτου ἔφεσις μόνον	καὶ	ἀτύπωτος ὄψις. Οὗτος οὖν ὁ
[5, 3, 17]	καὶ αὐτός, δηλονότι ποιητικὸν οὐσίας	καὶ	αὐταρκείας ἐκεῖνο αὐτὸ οὐκ ὂν
[5, 3, 13]	νοεῖν. Τὸ δὲ πάντη ἁπλοῦν	καὶ	αὔταρκες ὄντως οὐδὲν δεῖται· τὸ
[5, 3, 9]	τε αὐτῆς καὶ ἄλλης τοιαύτης.	Καὶ	αὐτῇ μὲν περὶ νοῦ συλλογιστέα
[5, 3, 8]	γὰρ αὐτὴ ἐγέννησεν, ἀλλ´ ἔστι	καὶ	αὕτη εἴδωλον καὶ οἱ λόγοι·
[5, 3, 2]	ψυχῆς ἆρα ἐπιστρέφει ἐφ´ ἑαυτὸ	καὶ	αὐτό; Ἢ οὔ· ἀλλὰ ὧν
[5, 3, 16]	ἐξ οὐ πολλοῦ· εἰ γὰρ	καὶ	αὐτὸ πολύ, οὐκ ἀρχὴ τοῦτο,
[5, 3, 6]	αὐτῷ γινομένων ἐκεῖθεν, ὅθεν περ	καὶ	αὐτό, συμβαίνοι ἂν καὶ τούτῳ
[5, 3, 11]	ἔσται· ἀλλὰ εἰ νοῦς ἔσται,	καὶ	αὐτὸ {τὸ} πλῆθος ἔσται. ~Καὶ
[5, 3, 17]	παρουσίᾳ αὔταρκες τὸ πλῆθος αὐτοῦ	καὶ	αὐτός, δηλονότι ποιητικὸν οὐσίας καὶ
[5, 3, 17]	{τοῦτο τὸ φῶς} παρ´ αὐτοῦ	καὶ	αὐτός· καὶ τότε χρὴ νομίζειν
[5, 3, 14]	καὶ μεῖζον ἢ λεγόμενον, ὅτι	καὶ	αὐτὸς κρείττων λόγου καὶ νοῦ
[5, 3, 4]	καὶ ἡμεῖς ἐκείνου, οὕτω νοῦν	καὶ	αὑτοὺς γνωσόμεθα; Ἢ ἀναγκαῖον οὕτως,
[5, 3, 17]	τἀληθινὸν ψυχῇ, ἐφάψασθαι φωτὸς ἐκείνου	καὶ	αὐτῷ αὐτὸ θεάσασθαι, οὐκ ἄλλου
[5, 3, 6]	Τούτῳ τοίνυν γιγνώσκειν προσήκει, ὡς	καὶ	αὐτῷ ὅσα ὁρᾷ γινώσκει καὶ
[5, 3, 8]	πρώτως, ὅθεν καὶ ἑαυτοῦ ἐστι	καὶ	αὑτῷ· τοῦτο δ´ ἐὰν μὴ
[5, 3, 3]	ψυχῆς, μέσον δυνάμεως διττῆς, χείρονος	καὶ	βελτίονος, χείρονος μὲν τῆς αἰσθήσεως,
[5, 3, 3]	οὖν τῷ λογιστικῷ πρώτῳ δεχομένῳ.	Καὶ	γὰρ αἰσθανόμεθα δι´ αἰσθήσεως καὶ
[5, 3, 5]	ἂν εἴη καὶ οὐσιώδης νόησις·	καὶ	γὰρ ἀληθεστάτη· νόησις δὴ τοιαύτη
[5, 3, 11]	ἐν αὐτῇ αὐτὸ πολὺ ποιήσασα.	Καὶ	γὰρ αὖ ἔχει τύπον τοῦ
[5, 3, 8]	γένοιο φύσεως νοῦ καὶ νοητοῦ.	Καὶ	γὰρ αὖ καὶ ἐπιλαμφθὲν τοῦτο
[5, 3, 7]	αὐτοῦ δυνηθῆναι ποιῆσαι ἐν ἄλλῳ.	Καὶ	γὰρ αὖ καὶ ἔστιν ὁ
[5, 3, 11]	πάντων, ὥστε καὶ πρὸ νοῦ·	καὶ	γὰρ αὖ νοῦ ἐντὸς τὰ
[5, 3, 10]	νοῆσαι ὑπάρχει ὅπερ ἐστὶν ἑαυτῷ.	Καὶ	γὰρ αὖ πόθος τις καὶ
[5, 3, 13]	αὐτὸν ἐπιστρέφει δηλονότι πολὺν ὄντα·	καὶ	γὰρ ἐὰν αὐτὸ τοῦτο μόνον
[5, 3, 10]	μὴ ἔχει ἄλλο καὶ ἄλλο;	Καὶ	γὰρ εἰ ἕκαστον λόγος, πολλά
[5, 3, 5]	νοῦν ταὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ·	καὶ	γάρ, εἰ μὴ ταὐτόν, οὐκ
[5, 3, 1]	τε πολλῶν τῶν ἀτόπων συμβαινόντων·	καὶ	γὰρ εἰ μὴ ψυχῇ δοίημεν
[5, 3, 11]	πρῶτον ἁπάντων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι.	Καὶ	γὰρ εἰ νοήσει, οὐκ ἐπέκεινα
[5, 3, 10]	αὐτοῦ εἰπεῖν, ἢ τί συνεῖναι;	Καὶ	γὰρ εἰ τὸ ἀμερὲς πάντη
[5, 3, 2]	φαῖμεν τοῦ ἔξω εἶναι μόνον·	καὶ	γὰρ εἰ τῶν ἔνδον ἐν
[5, 3, 7]	εἰς ἑαυτὸν τὴν ἐνέργειαν ἴσχει.	Καὶ	γὰρ εἴ τι ἐξ αὐτοῦ,
[5, 3, 7]	γνοὺς καὶ ταύτῃ ἑαυτὸν γνώσεται·	καὶ	γὰρ ἕν τι τῶν δοθέντων
[5, 3, 15]	ἀνάγκη ἤδη καὶ πλῆθος εἶναι·	καὶ	γὰρ ἕτερον καὶ ταὐτὸν ἤδη
[5, 3, 6]	οὕτως, πειθὼ δὲ οὐκ ἔχει·	καὶ	γὰρ ἡ μὲν ἀνάγκη ἐν
[5, 3, 6]	νῷ καθαρῷ θεᾶσθαι τὸ ἀληθές.	Καὶ	γὰρ καὶ ἕως ἦμεν ἄνω
[5, 3, 7]	ἐνταῦθα, εἴτε πράττοι, εἴτε ποιοῖ·	καὶ	γὰρ καὶ πράττουσα ὅμως θεωρεῖ
[5, 3, 14]	λέγειν, αὐτὸ δὲ μὴ λέγειν.	Καὶ	γὰρ λέγομεν, ὃ μὴ ἔστιν·
[5, 3, 8]	αὑτῷ αὔταρκες πρὸς τὸ ἰδεῖν	καὶ	γὰρ ὃ ὁρᾷ αὐτό ἐστι
[5, 3, 10]	τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ὅρασιν εἶναι·	καὶ	γὰρ ὄντος τινὸς ἄλλου ὅρασιν
[5, 3, 7]	συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται καὶ ἑαυτὸν γινώσκειν.	Καὶ	γὰρ ὅσα ἔχει παρ´ ἐκείνου
[5, 3, 15]	πλῆθος αὐτοῦ ἓν πανταχοῦ εἶναι·	καὶ	γὰρ πλῆθος ὂν ὅμως ἐν
[5, 3, 1]	ἐν γνώσει καὶ ἐπιστήμῃ καταστήσεται.	Καὶ	γὰρ τῶν μὲν ἔξω ἡ
[5, 3, 10]	Ἢ ἀνάγκη πόλλ´ ἤδη εἶναι·	καὶ	γὰρ ὡς ἕτερα καὶ ὅπῃ
[5, 3, 11]	ἐγένετο νοῦς, ἀεὶ δὲ ἐνδιάμενος	καὶ	γενόμενος καὶ νοῦς καὶ οὐσία
[5, 3, 2]	ἢ καὶ εἰς ἑαυτὸν στρέφεται	καὶ	γιγνώσκει ἑαυτόν; Ἢ ἐπὶ τὸν
[5, 3, 4]	δυνηθέντες ἰδεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι παρόντος.	Καὶ	γινώσκομεν δὲ αὑτοὺς τῷ τῷ
[5, 3, 12]	οἷον τυφλὸν εἶναι, ἀλλ´ ὁρῶν	καὶ	γινῶσκον ἑαυτὸ καὶ πρῶτον γινῶσκον.
[5, 3, 7]	δύναται ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ μαθὼν	καὶ	γνοὺς καὶ ταύτῃ ἑαυτὸν γνώσεται·
[5, 3, 13]	Πολὺ γὰρ αὐτὸ ποιοῦμεν γνωστὸν	καὶ	γνῶσιν ποιοῦντες καὶ διδόντες νοεῖν
[5, 3, 4]	λέγοι, ὅτι ἀπὸ νοῦ ἐστι	καὶ	δεύτερον μετὰ νοῦν καὶ εἰκὼν
[5, 3, 5]	ὂν καὶ πρῶτον ὂν τοῦτο	καὶ	δὴ καὶ πρῶτος νοῦς τὰ
[5, 3, 16]	παρόντων τούτῳ ἀγαπητὸν τὸ ζῆν	καὶ	δὴ οὕτω παρόντων, οὐχ ὡς
[5, 3, 9]	τὸ σῶμα ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου	καὶ	δηλονότι σαυτοῦ, εἶτα καὶ τὴν
[5, 3, 3]	ἆρ´ οὖν καὶ διανοούμεθα οὕτως	{καὶ	διὰ νοῦ μὲν οὕτως; Ἢ
[5, 3, 2]	τὴν ἐπίκρισιν ποιούμενον καὶ συνάγον	καὶ	διαιροῦν· ἢ καὶ ἐπὶ τῶν
[5, 3, 15]	ὂν ὅμως ἐν τῷ αὐτῷ	καὶ	διακρῖναι οὐκ ἂν ἔχοις, ὅτι
[5, 3, 17]	ἐκφεύγει, εἴ τις βούλοιτο εἰπεῖν	καὶ	διανοηθῆναι, ἐπείπερ δεῖ τὴν διάνοιαν,
[5, 3, 3]	οὐχ οἱ αἰσθανόμενοι· ἆρ´ οὖν	καὶ	διανοούμεθα οὕτως {καὶ διὰ νοῦ
[5, 3, 13]	ποιοῦμεν γνωστὸν καὶ γνῶσιν ποιοῦντες	καὶ	διδόντες νοεῖν δεῖσθαι τοῦ νοεῖν
[5, 3, 17]	καὶ ἄλλο λαβεῖν· οὕτω γὰρ	καὶ	διέξοδος· ἐν δὲ πάντη ἁπλῷ
[5, 3, 7]	τὸ ὁρώμενον. Τί γὰρ ἂν	καὶ	δοίημεν αὐτῷ ἄλλο; Ἡσυχίαν, νὴ
[5, 3, 1]	ἀντιλήψεται, καί, εἰ βούλει, διάνοια	καὶ	δόξα· ὁ δὲ νοῦς, εἰ
[5, 3, 4]	τὸ τῆς ψυχῆς ἄμεινον, ὃ	καὶ	δύναται μόνον πτεροῦσθαι πρὸς νόησιν,
[5, 3, 4]	ἢ οἷον πληρωθέντες αὐτοῦ ἢ	καὶ	δυνηθέντες ἰδεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι παρόντος.
[5, 3, 8]	νοῇ, θεοειδῆ καὶ νοοειδῆ γίγνεσθαι·	καὶ	ἐάν τις αὐτὴν ἀπαιτῇ ὁποῖον
[5, 3, 1]	τὰ ἄλλα τὰ σὺν αὐτῷ	καὶ	ἑαυτὸ νενοηκότος, ἔσται τε οὐ
[5, 3, 7]	ὁμολογήσει, καὶ ταύτῃ συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται	καὶ	ἑαυτὸν γινώσκειν. Καὶ γὰρ ὅσα
[5, 3, 7]	κατὰ τὰς δυνάμεις αὐτοῦ μαθών,	καὶ	ἑαυτὸν γνώσεται ἐκεῖθεν γενόμενος καὶ
[5, 3, 1]	οὐκέτι; Ἢ καὶ τὰ ἑαυτοῦ	καὶ	ἑαυτόν; Καὶ τίς ὁ τρόπος
[5, 3, 1]	Ἆρ´ οὖν αὐτὰ μόνον ἢ	καὶ	ἑαυτόν, ὃς ταῦτα γνώσεται; Καὶ
[5, 3, 8]	ἀληθινὸν καὶ τὸ πρώτως, ὅθεν	καὶ	ἑαυτοῦ ἐστι καὶ αὑτῷ· τοῦτο
[5, 3, 8]	νοητόν, καὶ νοοῦν καὶ νοούμενον,	καὶ	ἑαυτῷ ὁρώμενον καὶ οὐ δεόμενον
[5, 3, 10]	ἢ τοῦτο ἐρεῖ εἰμὶ εἰμὶ»	καὶ	ἐγὼ ἐγώ» Τί οὖν, εἰ
[5, 3, 3]	μὲν γὰρ αἴσθησις εἶδεν ἄνθρωπον	καὶ	ἔδωκε τὸν τύπον τῇ διανοίᾳ·
[5, 3, 6]	γινώσκει καὶ οἶδεν ἃ λέγει.	Καὶ	εἰ αὐτὸ εἴη ἃ λέγει,
[5, 3, 1]	αἴσθησις, ἀλλ´ οὐ νοῦς ἀντιλήψεται,	καί,	εἰ βούλει, διάνοια καὶ δόξα·
[5, 3, 3]	ἐπάνω βεβηκότα, ὅμως δὲ ἡμέτερον,	καὶ	εἰ μὴ συναριθμοῖμεν τοῖς μέρεσι
[5, 3, 11]	ὥστε καὶ ταύτῃ πρὸ νοῦ·	καὶ	εἰ τὰ μετ´ αὐτὸν δὲ
[5, 3, 7]	λείποιτ´ ἂν αὐτῷ ἰδεῖν ἑαυτὸν	καὶ	εἰδέναι, εἰ τὸ ἰδεῖν τοῦτό
[5, 3, 13]	ὄν εἰμι» ὡς ἐξευρὼν λέγει	καὶ	εἰκότως λέγει, τὸ γὰρ ὂν
[5, 3, 4]	ἐστι καὶ δεύτερον μετὰ νοῦν	καὶ	εἰκὼν νοῦ, ἔχον ἐν ἑαυτῷ
[5, 3, 5]	δεῖ, ἀλλ´ ὃ λέγει, τοῦτο	καὶ	εἶναι. Ἓν ἄρα οὕτω νοῦς
[5, 3, 17]	οὗ μετέχει, ὃ ποιεῖ αὐτὸ	καὶ	εἶναι καὶ ὁμοῦ τὰ πάντα;
[5, 3, 10]	ἐν ταυτότητι δὲ ἐξ ἀνάγκης·	καὶ	εἶναι τὰ κυρίως νοούμενα πρὸς
[5, 3, 13]	ὅταν ὡς εἰς ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ	καὶ	εἴπῃ ὄν εἰμι» οὐκ ἔτυχεν
[5, 3, 7]	γὰρ πρῶτον ἐν ἑαυτῷ, εἶτα	καὶ	εἰς ἄλλο, ἢ ἄλλο τι
[5, 3, 13]	ἐξ ἁπάντων γενόμενον, συνὸν ἑαυτῷ,	καὶ	εἰς αὐτὸ νεῦον. Ἐπεὶ καὶ
[5, 3, 2]	τοῦδε ἱστάμενος τῇ δυνάμει ἢ	καὶ	εἰς ἑαυτὸν στρέφεται καὶ γιγνώσκει
[5, 3, 7]	ἄρα νοῶν οὕτω πρὸς αὑτῷ	καὶ	εἰς ἑαυτὸν τὴν ἐνέργειαν ἴσχει.
[5, 3, 6]	νοῦ φύσει, ἠρκούμεθα καὶ ἐνοοῦμεν	καὶ	εἰς ἓν πάντα συνάγοντες ἑωρῶμεν·
[5, 3, 6]	καὶ οἷος αὐτὸς καὶ ὅστις	καὶ	ἐκ τῆς ἑαυτοῦ φύσεως καὶ
[5, 3, 17]	ὠδῖνα ἐπῳδὴν εὕροιμεν. Τάχα δὲ	καὶ	ἐκ τῶν ἤδη λεχθέντων, εἰ
[5, 3, 15]	ἔχοις, ὅτι ὁμοῦ πάντα> ἐπεὶ	καὶ	ἕκαστον τῶν ἐξ αὐτοῦ, ἕως
[5, 3, 4]	μαθόντες αὐτῇ τῇ δυνάμει ᾗ	καὶ	ἐκεῖνο γινόμενοι, ὡς τὸν γινώσκοντα
[5, 3, 8]	δ´ ἐὰν μὴ ἄλλου γένηται	καὶ	ἐν ἄλλῳ, οὐδὲ μένει· εἰκόνι>
[5, 3, 6]	ζωὴ αὐτοῦ εἴη πράξεως ἀπηλλαγμένῳ	καὶ	ἐν νῷ ὄντι; ~Ἀλλὰ τὸν
[5, 3, 10]	ἐν ἑτερότητι τὴν νόησιν εἶναι	καὶ	ἐν ταυτότητι δὲ ἐξ ἀνάγκης·
[5, 3, 6]	δὲ ἐνταῦθα γεγενήμεθα πάλιν αὖ	καὶ	ἐν ψυχῇ, πειθώ τινα γενέσθαι
[5, 3, 15]	καὶ ὁτιοῦν αὐτοῦ πάντα αὖ	καὶ	ἕν. Τίνα οὖν πάντα; Ἢ
[5, 3, 10]	ἅμα καὶ τὸ ποιοῦν εἶναι	καὶ	ἓν ἄμφω· εἰ δὲ μή,
[5, 3, 8]	κάλλιον καὶ μεῖζον αὐτὸ νομίζων	καὶ	ἐναργέστερον ἐγγὺς ἂν γένοιο φύσεως
[5, 3, 8]	δὲ ἐν τῷ νῷ ζωὴ	καὶ	ἐνέργεια τὸ πρῶτον φῶς ἑαυτῷ
[5, 3, 6]	τοιοῦτον ὁ λόγος ἔδειξεν, οἷον	καὶ	ἐνέργειαν πιστικὴν ἔχειν; Ἢ ἀνάγκην
[5, 3, 6]	ἄνω ἐν νοῦ φύσει, ἠρκούμεθα	καὶ	ἐνοοῦμεν καὶ εἰς ἓν πάντα
[5, 3, 7]	δὲ καίτοι ἀνομοιωθεῖσα ὅμως ὡμοίωται	καὶ	ἐνταῦθα, εἴτε πράττοι, εἴτε ποιοῖ·
[5, 3, 2]	ποτ´ ἐστὶ σκεψόμεθα. Εἰ δὲ	καὶ	ἐνταῦθα ἐν τῷ κάτω δώσομεν,
[5, 3, 12]	τῶν ὄντων τίς ἀνάγκη ἤδη	καὶ	ἐνταῦθα ἕν τι εἶναι, ἀφ´
[5, 3, 2]	εἴη, ἀλλὰ τῶν ἔξω ἑαυτοῦ	καὶ	ἐνταῦθα ἡ ἀντίληψις· τῶν γὰρ
[5, 3, 8]	ἰδών· νοῦς δὲ ὁρᾷ. Ἐπεὶ	καὶ	ἐνταῦθα ἡ ὄψις φῶς οὖσα,
[5, 3, 10]	εἶτα καὶ τῷ ἑτέρου εἶναι,	καὶ	ἐξ ἀνάγκης ὁρατικὸν εἶναι, καὶ
[5, 3, 3]	μνήμῃ, ὅτι Σωκράτης. Εἰ δὲ	καὶ	ἐξελίττοι τὴν μορφήν, μερίζει ἃ
[5, 3, 12]	αὐτοῦ ἐφ´ ἑαυτοῦ πλήθους ὄντος	καὶ	ἐξηρτημένου ἀπ´ ἐκείνου. Εἰ μὲν
[5, 3, 3]	ἄλλον μὲν ὄντα τοῦ διανοουμένου	καὶ	ἐπάνω βεβηκότα, ὅμως δὲ ἡμέτερον,
[5, 3, 17]	ὂν οὐσία, ἀλλ´ ἐπέκεινα ταύτης>	καὶ	ἐπέκεινα αὐταρκείας. Ἀρκεῖ οὖν ταῦτα
[5, 3, 12]	δὲ ὥσπερ ἐπέκεινα νοῦ, οὕτως	καὶ	ἐπέκεινα γνώσεως, οὐδὲν δεόμενον ὥσπερ
[5, 3, 13]	ἐρεῖς. Ἀλλὰ τὸ ἐπέκεινα> πάντων	καὶ	ἐπέκεινα τοῦ σεμνοτάτου νοῦ» ἐν
[5, 3, 3]	παρ´ αὐτῇ; Ἢ ἀγαθοειδής ἐστι,	καὶ	ἐπερρώσθη δὲ εἰς τὴν αἴσθησιν
[5, 3, 9]	αὐτοῦ, ἕως ἂν εἰς ἡμᾶς	καὶ	ἐπὶ γῆν ἥκῃ· ἀλλὰ πᾶν
[5, 3, 9]	Εἰ δὲ βούλεταί τις, καταβαίνων	καὶ	ἐπὶ τὴν γεννῶσαν ἴτω μέχρι
[5, 3, 6]	τοι γινώσκειν ἑαυτό. Μεταθέτω τοίνυν	καὶ	ἐπὶ τὸν ἀληθῆ νοῦν τὴν
[5, 3, 2]	καὶ συνάγον καὶ διαιροῦν· ἢ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἐκ τοῦ νοῦ
[5, 3, 8]	καὶ νοητοῦ. Καὶ γὰρ αὖ	καὶ	ἐπιλαμφθὲν τοῦτο ζωὴν ἔδωκε τῇ
[5, 3, 1]	ἑαυτοῦ δὲ μὴ ἐν γνώσει	καὶ	ἐπιστήμῃ καταστήσεται. Καὶ γὰρ τῶν
[5, 3, 6]	καὶ ἐκ τῆς ἑαυτοῦ φύσεως	καὶ	ἐπιστρέφων εἰς αὑτόν. Τὰ γὰρ
[5, 3, 10]	εἰς τί ἐνεργήσει, ἀλλὰ μόνον	καὶ	ἔρημον> ὂν πάντη στήσεται. Ἧι
[5, 3, 3]	οὐδὲν ἐρεῖ, ἀλλ´ ἔγνω μόνον	καὶ	ἔστη· εἰ μὴ ἄρα πρὸς
[5, 3, 8]	ταῦτα, καὶ ἔτι μᾶλλον ἐκεῖνα.	Καὶ	ἔστι φύσις ἡ αὐτὴ ἐκείνων
[5, 3, 7]	ἐν ἄλλῳ. Καὶ γὰρ αὖ	καὶ	ἔστιν ὁ μὲν νοῦς ἐν
[5, 3, 15]	μὴ ἓν τῷ ἓν σῴζεται	καὶ	ἔστιν, ὅπερ ἐστί, τούτῳ· μὴ
[5, 3, 10]	τὸν νοῦν καὶ τὰ αὐτὰ	καὶ	ἕτερα. Καὶ πάλιν αὖ ἕκαστον
[5, 3, 10]	Δεῖ τοίνυν τὸ νοοῦν ἕτερον	καὶ	ἕτερον λαβεῖν καὶ τὸ νοούμενον
[5, 3, 8]	τοῦ φωτὸς ἐν ψυχῇ, τοιοῦτον	καὶ	ἔτι κάλλιον καὶ μεῖζον αὐτὸ
[5, 3, 8]	γὰρ τῇ φύσει καὶ ταῦτα,	καὶ	ἔτι μᾶλλον ἐκεῖνα. Καὶ ἔστι
[5, 3, 9]	ψυχὴ ἡ τοιαύτη καθαρά, ὥστε	καὶ	ἐφ´ αὑτῆς ὁρᾶσθαι ὑπό τε
[5, 3, 9]	τὰ εἴδη κομιζομένην, αἴσθησιν δὲ	καὶ	ἐφ´ ἑαυτῆς μεθ´ ὧν δύναται
[5, 3, 2]	σύνεσιν ἔτι προσλαμβάνει ὥσπερ ἐπιγινῶσκον	καὶ	ἐφαρμόζον τοῖς ἐν αὐτῷ ἐκ
[5, 3, 2]	ἰόντων ἐφορᾷ οἷον τοὺς τύπους,	καὶ	ἔχει καὶ περὶ τούτους τὴν
[5, 3, 5]	πρὶν μερίσαι ἑαυτὸν καὶ θεωρῶν	καὶ	ἔχων. Εἰ τοῦτο, δεῖ τὴν
[5, 3, 6]	θεᾶσθαι τὸ ἀληθές. Καὶ γὰρ	καὶ	ἕως ἦμεν ἄνω ἐν νοῦ
[5, 3, 16]	δ´ ἡ πᾶσα ζωὴ τούτῳ	καὶ	ζωὴ ἐναργής, καὶ τελεία πᾶσα
[5, 3, 17]	ἀναμαρτήτου καὶ νοῦ πάντα ἔχοντος	καὶ	ζωῆς πάσης καὶ νοῦ παντός;
[5, 3, 10]	ὅταν νοῇ, ἐν δυσὶν εἶναι,	καὶ	ἢ ἔξω θάτερον ἢ ἐν
[5, 3, 15]	μετ´ αὐτὸ θεωρεῖται, ἀπορῆσαι ἄξιον·	καὶ	ἡ ἀνάγκη δὲ τοῦ μετ´
[5, 3, 16]	καὶ μᾶλλον εἰς πλῆθος ἰέναι,	καὶ	ἡ ἀρχὴ ἑκάστων ἁπλουστέρα ἢ
[5, 3, 10]	Καὶ γὰρ αὖ πόθος τις	καὶ	ἡ γνῶσίς ἐστι καὶ οἷον
[5, 3, 6]	ἑώρα καὶ ὁρῶν ἐνεργείᾳ ἦν	καὶ	ἡ ἐνέργεια αὐτός· νοῦς γὰρ
[5, 3, 8]	λόγος ὁ ἐν τῷ σπέρματι	καὶ	ἡ ἔχουσα ψυχὴ ταῦτα. Ἀλλ´
[5, 3, 6]	ἑαυτοῦ γνῶσιν· τίς γὰρ ἂν	καὶ	ἡ ζωὴ αὐτοῦ εἴη πράξεως
[5, 3, 5]	ἑκάτερον ἄρα ἑαυτὸν νοήσει, καθότι	καὶ	ἡ νόησις αὐτὸς ἦν, καὶ
[5, 3, 13]	ἐστι· καὶ μαρτυρεῖ καὶ τοὔνομα.	Καὶ	ἡ νόησις προτέρα οὖσα εἴσω
[5, 3, 8]	τὸ ὁρατὸν οἷον ἡ ὅρασις,	καὶ	ἡ ὅρασις οἷον τὸ ὁρατόν.
[5, 3, 5]	αὐτοῦ δυνάμει. Εἰ οὖν ἐνέργεια	καὶ	ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἓν
[5, 3, 6]	οὐκ ἄλλο αὐτῷ τὸ ἔργον	καὶ	ἡ οὐσία ἢ τὸ νῷ
[5, 3, 12]	οὕτω τε γὰρ ἦν ἀτελὴς	καὶ	ἡ προθυμία οὐκ εἶχεν ὅ
[5, 3, 5]	τὸ νοητόν· εἰ οὖν ἐνέργεια	καὶ	ἡ πρώτη ἐνέργεια καὶ καλλίστη
[5, 3, 13]	καὶ εἰς αὐτὸ νεῦον. Ἐπεὶ	καὶ	ἡ συναίσθησις πολλοῦ τινος αἴσθησίς
[5, 3, 9]	ἐφ´ ἑαυτῆς μεθ´ ὧν δύναται	καὶ	ἤδη ἐν τοῖς εἴδεσιν οὖσαν.
[5, 3, 4]	ἐκεῖνον μεταλαβόντες, ἐπείπερ κἀκεῖνος ἡμέτερος	καὶ	ἡμεῖς ἐκείνου, οὕτω νοῦν καὶ
[5, 3, 14]	ἑτέρων ὄντων τοῦ κινήσαντος, οὕτω	καὶ	ἡμεῖς κινδυνεύομεν ἔχειν πρὸς ἐκεῖνο,
[5, 3, 4]	πρὸς ἡμᾶς> ἐκεῖνος. ~Βασιλεύομεν δὲ	καὶ	ἡμεῖς, ὅταν κατ´ ἐκεῖνον· κατ´
[5, 3, 3]	Καὶ γὰρ αἰσθανόμεθα δι´ αἰσθήσεως	καὶ	ἡμεῖς οὐχ οἱ αἰσθανόμενοι· ἆρ´
[5, 3, 3]	οὐ προσχρώμεθα διανοίᾳ δὲ ἀεί	καὶ	ἡμέτερον μὲν χρωμένων, οὐ προσχρωμένων
[5, 3, 5]	ἀλλ´ ἦν πρὶν μερίσαι ἑαυτὸν	καὶ	θεωρῶν καὶ ἔχων. Εἰ τοῦτο,
[5, 3, 9]	δὲ εὖ μάλα, ἐπιθυμίας δὲ	καὶ	θυμοὺς καὶ τὰς ἄλλας τὰς
[5, 3, 7]	ἐνέργειαν ἔχοντι πυρὸς οὕτω τοι	καὶ	ἴχνος αὐτοῦ δυνηθῆναι ποιῆσαι ἐν
[5, 3, 5]	καὶ ἡ νόησις αὐτὸς ἦν,	καὶ	καθότι τὸ νοητὸν αὐτός, ὅπερ
[5, 3, 5]	ἐνέργεια καὶ ἡ πρώτη ἐνέργεια	καὶ	καλλίστη δή, νόησις ἂν εἴη
[5, 3, 14]	λέγωμεν. Ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἐνθουσιῶντες	καὶ	κάτοχοι γενόμενοι ἐπὶ τοσοῦτον κἂν
[5, 3, 16]	κόσμος αἰσθητὸς αὐτό, ἀλλὰ νοῦς	καὶ	κόσμος νοητός· καὶ τὸ πρὸ
[5, 3, 13]	τι ἑαυτὸ νοῇ, ὃ δὴ	καὶ	κυρίως ἐστὶ νοεῖν· ἓν δὲ
[5, 3, 8]	πρὸς αὐτὸ λαμπηδών, λάμπον ὁμοῦ	καὶ	λαμπόμενον, τὸ ἀληθῶς νοητόν, καὶ
[5, 3, 10]	οὖν, εἰ δύο μόνα εἴη	καὶ	λέγοι ἐγὼ καὶ τοῦτο» Ἢ
[5, 3, 3]	οὗτος» εἰ πρότερον ἐνέτυχε τούτῳ,	καὶ	λέγοι προσχρωμένη τῇ μνήμῃ, ὅτι
[5, 3, 14]	τι, ἐξ ὧν δὲ κεκίνηνται	καὶ	λέγουσιν, ἐκ τούτων αἴσθησίν τινα
[5, 3, 10]	οἷον πολυπραγμονεῖν ἑαυτό· τί γὰρ	καὶ	μαθήσεται νοῆσαν; Πρὸ γὰρ τοῦ
[5, 3, 7]	καταλείπεται ἡ αὐτῶν οἰκεία ἐνέργεια	καὶ	μάλιστα, οἷς τὸ εἶναι οὐ
[5, 3, 16]	ἀλλὰ πρὸς τὸ κάτω χωρεῖν	καὶ	μᾶλλον εἰς πλῆθος ἰέναι, καὶ
[5, 3, 17]	Ἢ ἔτι ἡ ψυχὴ ὠδίνει	καὶ	μᾶλλον. Ἴσως οὖν χρὴ αὐτὴν
[5, 3, 13]	συναίσθησις πολλοῦ τινος αἴσθησίς ἐστι·	καὶ	μαρτυρεῖ καὶ τοὔνομα. Καὶ ἡ
[5, 3, 8]	ψυχῇ, τοιοῦτον καὶ ἔτι κάλλιον	καὶ	μεῖζον αὐτὸ νομίζων καὶ ἐναργέστερον
[5, 3, 14]	λέγομεν ὄν» ἀλλὰ καὶ πλέον	καὶ	μεῖζον ἢ λεγόμενον, ὅτι καὶ
[5, 3, 5]	ὁ μερισμὸς ἑαυτοῦ· πῶς γὰρ	καὶ	μεριεῖ; οὐ γὰρ δὴ κατὰ
[5, 3, 17]	ἕκαστον {τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς} μετείληφε	καὶ	μετέχει τοῦ αὐτοῦ ἑνός, οὐκ
[5, 3, 1]	ἑαυτόν; Καὶ τίς ὁ τρόπος	καὶ	μέχρι τίνος σκεπτέον. ~Πρότερον δὲ
[5, 3, 6]	τὸ ἔξω βλέποντι τῷ πρακτικῷ	καὶ	μὴ ἐν αὐτῷ μένοντι εἴη
[5, 3, 13]	εἶναι τοῦτο, ὅπερ ὄντως εἶναι	καὶ	μὴ ἴχνος ἔχον τοῦ ὄντος
[5, 3, 1]	αὐτοῦ κατανόησιν; Ἢ οἷόν τε	καὶ	μὴ σύνθετον ὂν νόησιν ἴσχειν
[5, 3, 17]	ποιῆσαν ταῦτα» καὶ πῶς ποιῆσαν;	Καί,	μὴ φανῇ τι κρεῖττον, οὐκ
[5, 3, 7]	νοῦ κατὰ τὸ ἀρχέτυπον προϊόντων	καὶ	μιμουμένων τῶν ἐγγὺς μᾶλλον, τῶν
[5, 3, 13]	αὐτῶν οὐ νοηθήσεται; Ἢ ἔρημον	καὶ	μόνον> ἐὰν ἐθελήσῃς λαβεῖν, οὐ
[5, 3, 5]	τῇ νοήσει, ὅπερ ἦν αὐτός,	καὶ	νοήσει τὸ νοητόν, ὅπερ ἦν
[5, 3, 6]	ἡ ἐνέργεια αὐτός· νοῦς γὰρ	καὶ	νόησις ἕν· καὶ ὅλος ὅλῳ,
[5, 3, 11]	γενόμενος καὶ νοῦς καὶ οὐσία	καὶ	νόησις, ὅτε ἐνόησε· πρὸ γὰρ
[5, 3, 8]	ἐγγὺς ἂν γένοιο φύσεως νοῦ	καὶ	νοητοῦ. Καὶ γὰρ αὖ καὶ
[5, 3, 8]	ἐκείνου, καὶ ὅταν νοῇ, θεοειδῆ	καὶ	νοοειδῆ γίγνεσθαι· καὶ ἐάν τις
[5, 3, 3]	Ἢ αὐτοὶ μὲν οἱ λογιζόμενοι	καὶ	νοοῦμεν τὰ ἐν τῇ διανοίᾳ
[5, 3, 8]	τὸ ἀληθῶς νοητόν, καὶ νοοῦν	καὶ	νοούμενον, καὶ ἑαυτῷ ὁρώμενον καὶ
[5, 3, 8]	καὶ λαμπόμενον, τὸ ἀληθῶς νοητόν,	καὶ	νοοῦν καὶ νοούμενον, καὶ ἑαυτῷ
[5, 3, 3]	γὰρ καθαρὸν τῆς ψυχῆς τοῦτο	καὶ	νοῦ δέχεται ἐπικείμενα ἴχνη. Διὰ
[5, 3, 14]	ὅτι καὶ αὐτὸς κρείττων λόγου	καὶ	νοῦ καὶ αἰσθήσεως, παρασχὼν ταῦτα,
[5, 3, 7]	ὥστε πάντα εἶναι ἴχνη νοήσεως	καὶ	νοῦ κατὰ τὸ ἀρχέτυπον προϊόντων
[5, 3, 16]	τοίνυν ἐκεῖνο ζωῆς εἶναι κρεῖσσον	καὶ	νοῦ· οὕτω γὰρ ἐπιστρέψει πρὸς
[5, 3, 17]	ἐμφρονεστάτου καὶ ἀπταίστου καὶ ἀναμαρτήτου	καὶ	νοῦ πάντα ἔχοντος καὶ ζωῆς
[5, 3, 17]	πάντα ἔχοντος καὶ ζωῆς πάσης	καὶ	νοῦ παντός; Ἐὰν οὖν λέγωμεν
[5, 3, 16]	τοιοῦτον ὄν, ὃ δὴ ζωὴν	καὶ	νοῦν εἴπομεν, ἢ ἄλλο τι
[5, 3, 11]	ἀεὶ δὲ ἐνδιάμενος καὶ γενόμενος	καὶ	νοῦς καὶ οὐσία καὶ νόησις,
[5, 3, 2]	φαῖμεν ἂν τῆς ψυχῆς εἶναι.	Καὶ	νοῦς ὁ τῆς ψυχῆς μέχρι
[5, 3, 4]	γεγραμμένα, ὡς ἐκεῖ ὁ γράφων	καὶ	ὁ γράψας, ἆρ´ οὖν στήσεται
[5, 3, 8]	γὰρ ταῦτα εἶναι, ἔστιν ἐκεῖνα·	καὶ	ὁ λόγος δὲ ὁ ἐν
[5, 3, 5]	οὐ γὰρ δὴ κατὰ τύχην·	καὶ	ὁ μερίζων δὲ τίς; ὁ
[5, 3, 11]	καὶ πολλὰ ἂν εἴη. ~Διὸ	καὶ	ὁ νοῦς οὗτος ὁ πολύς,
[5, 3, 8]	ἀλλ´ ἔστι καὶ αὕτη εἴδωλον	καὶ	οἱ λόγοι· ὅθεν δὲ ἦλθε,
[5, 3, 4]	οὐκ οἶδεν ἐπιστάμενον οἷόν ἐστι	καὶ	οἷα τὰ ἔργα αὐτοῦ; Εἰ
[5, 3, 6]	καὶ αὐτῷ ὅσα ὁρᾷ γινώσκει	καὶ	οἶδεν ἃ λέγει. Καὶ εἰ
[5, 3, 10]	ἔσται νόησις αὐτοῦ, ἀλλὰ θίξις	καὶ	οἷον ἐπαφὴ μόνον ἄρρητος καὶ
[5, 3, 10]	τις καὶ ἡ γνῶσίς ἐστι	καὶ	οἷον ζητήσαντος εὕρεσις. Τὸ τοίνυν
[5, 3, 6]	ὁ δὲ νοῦς ὅτι αὐτὸς	καὶ	οἷος αὐτὸς καὶ ὅστις καὶ
[5, 3, 6]	νοῦς γὰρ καὶ νόησις ἕν·	καὶ	ὅλος ὅλῳ, οὐ μέρει ἄλλο
[5, 3, 16]	μετὰ τὸ πρῶτον, ἀλλαχοῦ εἴρηται,	καὶ	ὅλως, ὅτι δύναμίς ἐστι καὶ
[5, 3, 8]	ὡς τὴν αὐτῆς ζωὴν ἴνδαλμα	καὶ	ὁμοίωμα εἶναι ἐκείνου, καὶ ὅταν
[5, 3, 17]	ὃ ποιεῖ αὐτὸ καὶ εἶναι	καὶ	ὁμοῦ τὰ πάντα; Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 6]	ὁ αὐτὸς τοῖς νοουμένοις ἀληθέσι	καὶ	ὄντως οὖσι καὶ πρώτοις, καὶ
[5, 3, 2]	διδόντες νοῦν γὰρ αὐτὸν φήσομεν	καὶ	ὅπῃ διοίσει τοῦ ἐπάνω ζητήσομεν,
[5, 3, 10]	εἶναι· καὶ γὰρ ὡς ἕτερα	καὶ	ὅπῃ ἕτερα καὶ ἀριθμὸς ἤδη
[5, 3, 2]	τί τὸ γινῶσκον ἐν αὐτῇ	καὶ	ὅπως. Τὸ μὲν οὖν αἰσθητικὸν
[5, 3, 17]	φωτί, ἀλλ´ αὐτό, δι´ οὗ	καὶ	ὁρᾷ. Δι´ οὗ γὰρ ἐφωτίσθη,
[5, 3, 10]	καὶ ἐξ ἀνάγκης ὁρατικὸν εἶναι,	καὶ	ὁρατικὸν ἐκείνου, καὶ τὴν οὐσίαν
[5, 3, 6]	γὰρ ὄντα ὁρῶν ἑαυτὸν ἑώρα	καὶ	ὁρῶν ἐνεργείᾳ ἦν καὶ ἡ
[5, 3, 6]	ὅτι αὐτὸς καὶ οἷος αὐτὸς	καὶ	ὅστις καὶ ἐκ τῆς ἑαυτοῦ
[5, 3, 10]	νοοῦν μηδὲ αὐτὸ μένειν ἁπλοῦν,	καὶ	ὅσῳ ἂν μάλιστα αὐτὸ νοῇ·
[5, 3, 8]	ἴνδαλμα καὶ ὁμοίωμα εἶναι ἐκείνου,	καὶ	ὅταν νοῇ, θεοειδῆ καὶ νοοειδῆ
[5, 3, 17]	ἕκαστον δὲ αὐτῶν δηλονότι ἐνδεές·	καὶ	ὅτι ἕκαστον {τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς}
[5, 3, 6]	συνεῖναι αὐτῷ τὴν γνῶσιν ἑαυτοῦ—	καὶ	ὅτι ἐν αὐτῷ οὗτος, καὶ
[5, 3, 4]	ὅτι σύνεσιν τῶν ἔξω λαμβάνει,	καὶ	ὅτι κρίνει ἃ κρίνει, καὶ
[5, 3, 15]	καὶ ποιὸν καὶ τὰ ἄλλα.	Καὶ	ὅτι μὲν δὴ μὴ ἓν
[5, 3, 15]	Ἐπεὶ δὲ τὸ μετ´ αὐτὸ	καὶ	ὅτι μετ´ αὐτὸ δῆλον ποιεῖ
[5, 3, 3]	γὰρ αἰσθανόμεθα νοῦς δὲ ἀμφισβητεῖται,	καὶ	ὅτι μὴ αὐτῷ ἀεὶ καὶ
[5, 3, 6]	καὶ ὄντως οὖσι καὶ πρώτοις,	καὶ	ὅτι μὴ οἷόν τε τοῦτον
[5, 3, 4]	ὅτι διανοητικὸν ἆρα οὐκ οἶδε,	καὶ	ὅτι σύνεσιν τῶν ἔξω λαμβάνει,
[5, 3, 4]	καὶ ὅτι κρίνει ἃ κρίνει,	καὶ	ὅτι τοῖς ἐν ἑαυτῷ κανόσιν,
[5, 3, 17]	ἀναβῆναι διά γε ἄλλα πολλὰ	καὶ	ὅτι τούτῳ τὸ αὔταρκες ἐκ
[5, 3, 15]	ἕκαστον αὐτῶν ποιήσασα εἶναι; Ἢ	καὶ	ὅτι ὑπέστησεν αὐτά. Πῶς δή;
[5, 3, 3]	καὶ ὅτι μὴ αὐτῷ ἀεὶ	καὶ	ὅτι χωριστός· χωριστὸς δὲ τῷ
[5, 3, 15]	ἑνὸς πάντα μετέχον τοῦ ἕν,	καὶ	ὁτιοῦν αὐτοῦ πάντα αὖ καὶ
[5, 3, 8]	καὶ νοούμενον, καὶ ἑαυτῷ ὁρώμενον	καὶ	οὐ δεόμενον ἄλλου, ἵνα ἴδῃ,
[5, 3, 13]	ἡ νόησις, ἐνδεές τε ἔσται	καὶ	οὐ κυρίως τὸ νοεῖν. Τὸ
[5, 3, 8]	αἰσθητικήν, αὕτη γὰρ ἔξω βλέπει	καὶ	οὐ μᾶλλον αἰσθάνεται· ὁ δ´
[5, 3, 3]	ἡμέτερον· διὸ καὶ προσχρώμεθα αὐτῷ	καὶ	οὐ προσχρώμεθα διανοίᾳ δὲ ἀεί
[5, 3, 13]	ὅταν ἀπορῶμεν ἀναίσθητον οὖν ἑαυτοῦ	καὶ	οὐδὲ παρακολουθοῦν ἑαυτῷ οὐδὲ οἶδεν
[5, 3, 16]	τούτῳ ψυχὴ καὶ πᾶς νοῦς,	καὶ	οὐδὲν αὐτῷ οὔτε ζωῆς οὔτε
[5, 3, 16]	νοῦ ἀποστατεῖ. Αὐτάρκης οὖν ἑαυτῷ	καὶ	οὐδὲν ζητεῖ· εἰ δὲ μηδὲν
[5, 3, 13]	δὲ ἕκαστον αὐτό τί ἐστι	καὶ	οὐδὲν ζητεῖ· εἰ δὲ τοῦ
[5, 3, 10]	πάντη αὐτὸ πρὸς αὐτὸ μένει,	καὶ	οὐδὲν ζητεῖ περὶ αὐτοῦ, ὃ
[5, 3, 7]	ἐνεργείᾳ. Τὸ εἶναι οὖν ἐνέργεια,	καὶ	οὐδέν, πρὸς ὃ ἡ ἐνέργεια·
[5, 3, 6]	καὶ ὅτι ἐν αὐτῷ οὗτος,	καὶ	οὐκ ἄλλο αὐτῷ τὸ ἔργον
[5, 3, 5]	οἷον λίθῳ ἢ ἀψύχῳ τινί	καὶ	οὐσία ἡ πρώτη τὸ νοητόν·
[5, 3, 11]	ἐνδιάμενος καὶ γενόμενος καὶ νοῦς	καὶ	οὐσία καὶ νόησις, ὅτε ἐνόησε·
[5, 3, 5]	καλλίστη δή, νόησις ἂν εἴη	καὶ	οὐσιώδης νόησις· καὶ γὰρ ἀληθεστάτη·
[5, 3, 9]	αὐτὸν γενομένη ἐξήρτηταί τε αὐτοῦ	καὶ	οὔτε ἐν ἄλλῳ, ἀλλὰ περὶ
[5, 3, 11]	δὲ πολὺς ἐξ ἑνὸς ἐγένετο,	καὶ	οὕτως γνοὺς εἶδεν αὐτό, καὶ
[5, 3, 5]	θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα εἶδε·	καὶ	οὕτως ἔσται ἄλλον, ἀλλ´ οὐχ
[5, 3, 10]	λέγειν ἃ μὴ ἔστιν· ὥστε	καὶ	οὕτως πολλὰ ἂν εἶναι, ἵνα
[5, 3, 8]	δέ, τελειωθὲν ἐν ἄλλῳ ἄλλο	καὶ	οὐχ αὑτὸ βλέπει. Ἀλλ´ οὖν
[5, 3, 3]	μέρεσι τῆς ψυχῆς. Ἢ ἡμέτερον	καὶ	οὐχ ἡμέτερον· διὸ καὶ προσχρώμεθα
[5, 3, 10]	καὶ τὰ αὐτὰ καὶ ἕτερα.	Καὶ	πάλιν αὖ ἕκαστον τῶν νοουμένων
[5, 3, 14]	εἰ μὴ ἔχομεν τῇ γνώσει,	καὶ	παντελῶς οὐκ ἔχομεν; Ἀλλ´ οὕτως
[5, 3, 9]	ὡς πρὸς τὸ θνητὸν νευούσας	καὶ	πάνυ. Τὸ δὴ λοιπὸν αὐτῆς
[5, 3, 8]	ὃ ὁρᾷ αὐτό ἐστι γιγνωσκόμενον	καὶ	παρ´ ἡμῶν αὐτῷ ἐκείνῳ, ὡς
[5, 3, 8]	παρ´ ἡμῶν αὐτῷ ἐκείνῳ, ὡς	καὶ	παρ´ ἡμῶν τὴν γνῶσιν αὐτοῦ
[5, 3, 6]	ἢ διὰ νοῦ τὴν δύναμιν	καὶ	παρὰ νοῦ αὐτὸ ἴσχειν. Τούτῳ
[5, 3, 16]	τελεία πᾶσα ἐν τούτῳ ψυχὴ	καὶ	πᾶς νοῦς, καὶ οὐδὲν αὐτῷ
[5, 3, 8]	νοῦς ἐκεῖνός ἐστιν ὁ τέλεος	καὶ	πᾶς, ὁ γινώσκων πρώτως ἑαυτόν,
[5, 3, 16]	γενόμενον ἐξ αὐτοῦ λόγος πολὺς	καὶ	πᾶς, τὸ δὲ ἦν δηλονότι
[5, 3, 12]	ἀπὸ ἡλίου φῶς νοῦν θησόμεθα	καὶ	πᾶσαν τὴν νοητὴν φύσιν, αὐτὸν
[5, 3, 9]	ἥλιον εἶναι, ἐξ οὗ ὡρμημένον	καὶ	περὶ αὐτὸν μεῖναν, ἄλλο δὲ
[5, 3, 6]	νοῦς γὰρ ἦν ὁ νοῶν	καὶ	περὶ αὐτοῦ λέγων, ἡ δὲ
[5, 3, 2]	οἷον τοὺς τύπους, καὶ ἔχει	καὶ	περὶ τούτους τὴν αὐτὴν δύναμιν.
[5, 3, 14]	τούτου, ὃ λέγομεν ὄν» ἀλλὰ	καὶ	πλέον καὶ μεῖζον ἢ λεγόμενον,
[5, 3, 15]	ἕν, δύο δέ, ἀνάγκη ἤδη	καὶ	πλῆθος εἶναι· καὶ γὰρ ἕτερον
[5, 3, 15]	ἂν εἴη· ὅτι δὲ πλῆθος	καὶ	πλῆθος τοιοῦτον, οἷον ἐν τῷ
[5, 3, 10]	ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο, τί	καὶ	ποιήσει; ἢ ποῦ προβήσεται; Διὸ
[5, 3, 15]	γὰρ ἕτερον καὶ ταὐτὸν ἤδη	καὶ	ποιὸν καὶ τὰ ἄλλα. Καὶ
[5, 3, 8]	ὁρᾷ τὸ νοητὸν ὁ νοῦς,	καὶ	ποῖόν τι ἑαυτόν; Ἢ τὸ
[5, 3, 7]	γὰρ καὶ πράττουσα ὅμως θεωρεῖ	καὶ	ποιοῦσα εἴδη ποιεῖ, οἷον νοήσεις
[5, 3, 10]	ὅπῃ ἕτερα καὶ ἀριθμὸς ἤδη	καὶ	πολλὰ ἄλλα. Δεῖ τοίνυν τὸ
[5, 3, 10]	αὐτοῦ, ὃ δ´ ἐξελίττει ἑαυτό,	καὶ	πολλὰ ἂν εἴη. ~Διὸ καὶ
[5, 3, 9]	μεμέρισται γὰρ ἡμῖν ἡ ζωὴ	καὶ	πολλαὶ ζωαί, ἐκεῖνος δὲ οὐδὲν
[5, 3, 3]	ἔδομεν αὐτῷ τὰ ἔξω σκοπεῖσθαι	καὶ	πολυπραγμονεῖν, νῷ δὲ ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν
[5, 3, 7]	πράττοι, εἴτε ποιοῖ· καὶ γὰρ	καὶ	πράττουσα ὅμως θεωρεῖ καὶ ποιοῦσα
[5, 3, 11]	πάντων, ἀλλὰ πρὸ πάντων, ὥστε	καὶ	πρὸ νοῦ· καὶ γὰρ αὖ
[5, 3, 12]	ἢ πρὸ τοῦ κινηθῆναι κινήσεται,	καὶ	πρὸ τοῦ νοῆσαι νοήσει, ἢ
[5, 3, 8]	πρῶτον φῶς ἑαυτῷ λάμπον πρώτως	καὶ	πρὸς αὐτὸ λαμπηδών, λάμπον ὁμοῦ
[5, 3, 16]	τὴν ὑπόστασιν ἔχουσα ἐξ ἐκείνου	καὶ	πρὸς ἐκεῖνο ζῶσα· ἐκεῖνο γὰρ
[5, 3, 3]	ἡμέτερον καὶ οὐχ ἡμέτερον· διὸ	καὶ	προσχρώμεθα αὐτῷ καὶ οὐ προσχρώμεθα
[5, 3, 10]	δὲ πρῶτα τὰ ποιοῦντα, ὅθεν	καὶ	πρῶτα. Δεῖ οὖν ἅμα καὶ
[5, 3, 5]	γὰρ ἀληθεστάτη· νόησις δὴ τοιαύτη	καὶ	πρώτη οὖσα καὶ πρώτως νοῦς
[5, 3, 6]	νοουμένοις ἀληθέσι καὶ ὄντως οὖσι	καὶ	πρώτοις, καὶ ὅτι μὴ οἷόν
[5, 3, 11]	πληθύει, δεῖ τὸ πάντη ἁπλοῦν	καὶ	πρῶτον ἁπάντων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι.
[5, 3, 12]	ἀλλ´ ὁρῶν καὶ γινῶσκον ἑαυτὸ	καὶ	πρῶτον γινῶσκον. Τὸ δὲ ὥσπερ
[5, 3, 5]	τὸ νοητὸν καὶ τὸ ὂν	καὶ	πρῶτον ὂν τοῦτο καὶ δὴ
[5, 3, 5]	πρῶτον ὂν τοῦτο καὶ δὴ	καὶ	πρῶτος νοῦς τὰ ὄντα ἔχων,
[5, 3, 5]	δὴ τοιαύτη καὶ πρώτη οὖσα	καὶ	πρώτως νοῦς ἂν εἴη ὁ
[5, 3, 7]	ἀπ´ αὐτοῦ ὁμοιούμενον αὐτῷ, οἷον	καὶ	πυρὶ ἐν αὑτῷ πρότερον ὄντι
[5, 3, 17]	οὖν λέγωμεν τὸ ποιῆσαν ταῦτα»	καὶ	πῶς ποιῆσαν; Καί, μὴ φανῇ
[5, 3, 2]	ἐφ´ ἑκάτερα τὴν σύνεσιν ἴσχει.	Καὶ	πῶς τὴν σύνεσιν ἴσχει, πρῶτον
[5, 3, 16]	οὖν οὐκ ἐκ λόγου λόγος;	Καὶ	πῶς τὸ ἀγαθοειδὲς ἐξ ἀγαθοῦ;
[5, 3, 8]	ἐπέστρεψε πρὸς ἑαυτὴν τὴν ψυχήν,	καὶ	σκίδνασθαι οὐκ εἴασεν, ἀλλ´ ἀγαπᾶν
[5, 3, 6]	ἂν καὶ τούτῳ λόγῳ ὄντι	καὶ	συγγενῆ λαμβάνοντι καὶ τοῖς ἐν
[5, 3, 6]	ὥστε εἴπερ ἐν ἑαυτῷ ἐστι	καὶ	σὺν ἑαυτῷ καὶ τοῦτο, ὅπερ
[5, 3, 2]	φαντασμάτων παρακειμένων τὴν ἐπίκρισιν ποιούμενον	καὶ	συνάγον καὶ διαιροῦν· ἢ καὶ
[5, 3, 4]	ἔτι, ἀλλὰ παντελῶς ἄλλον γενόμενον	καὶ	συναρπάσαντα ἑαυτὸν εἰς τὸ ἄνω
[5, 3, 10]	ἑνὸς εἶναι, ἵνα ὅρασις ᾖ,	καὶ	συνεκπίπτειν τὴν ὅρασιν τῷ ὁρατῷ,
[5, 3, 2]	περὶ τούτους τὴν αὐτὴν δύναμιν.	Καὶ	σύνεσιν ἔτι προσλαμβάνει ὥσπερ ἐπιγινῶσκον
[5, 3, 15]	καὶ ταὐτὸν ἤδη καὶ ποιὸν	καὶ	τὰ ἄλλα. Καὶ ὅτι μὲν
[5, 3, 14]	ἔνδον νοῦς, ὁ δοὺς οὐσίαν	καὶ	τὰ ἄλλα, ὅσα τούτου τοῦ
[5, 3, 15]	ὅτι τοῦτο, παρ´ οὗ πως	καὶ	τὰ ἄλλα, τὰ μὲν τῷ
[5, 3, 10]	κυρίως νοούμενα πρὸς τὸν νοῦν	καὶ	τὰ αὐτὰ καὶ ἕτερα. Καὶ
[5, 3, 1]	δὲ ὢν γινώσκει οὐκέτι; Ἢ	καὶ	τὰ ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτόν; Καὶ
[5, 3, 3]	δὲ ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν τὰ αὐτοῦ	καὶ	τὰ ἐν αὐτῷ σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´
[5, 3, 5]	εἰ καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ὁμοῦ	καὶ	τὰ ἑωραμένα. Εἰ οὖν ἐν
[5, 3, 9]	μάλα, ἐπιθυμίας δὲ καὶ θυμοὺς	καὶ	τὰς ἄλλας τὰς τοιαύτας φλυαρίας,
[5, 3, 8]	ταῦτα· ἀόρατα γὰρ τῇ φύσει	καὶ	ταῦτα, καὶ ἔτι μᾶλλον ἐκεῖνα.
[5, 3, 7]	Ταῦτα δὲ μαθὼν καὶ γνοὺς	καὶ	ταύτῃ ἑαυτὸν γνώσεται· καὶ γὰρ
[5, 3, 9]	Γένοιτο δ´ ἂν τοῦτο ἴσως	καὶ	ταύτῃ, εἰ ἀφέλοις πρῶτον τὸ
[5, 3, 11]	νοῦ ἐντὸς τὰ πάντα· ὥστε	καὶ	ταύτῃ πρὸ νοῦ· καὶ εἰ
[5, 3, 11]	τάξιν ἔχει τὴν τῶν πάντων,	καὶ	ταύτῃ πρὸ πάντων. Οὐ δὴ
[5, 3, 7]	θεὸν γινώσκειν αὐτόν τις ὁμολογήσει,	καὶ	ταύτῃ συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται καὶ ἑαυτὸν
[5, 3, 15]	πλῆθος εἶναι· καὶ γὰρ ἕτερον	καὶ	ταὐτὸν ἤδη καὶ ποιὸν καὶ
[5, 3, 5]	ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἓν	καὶ	ταὐτὸν τῇ ἐνεργείᾳ ἂν εἴη·
[5, 3, 16]	ζωὴ τούτῳ καὶ ζωὴ ἐναργής,	καὶ	τελεία πᾶσα ἐν τούτῳ ψυχὴ
[5, 3, 17]	Ἀλλ´ εἰ ποιεῖ ἕκαστον εἶναι	καὶ	τῇ ἑνὸς παρουσίᾳ αὔταρκες τὸ
[5, 3, 6]	νοερόν πως, διανοητικὸν αὐτὸ τιθέμενοι	καὶ	τῇ ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες νοῦν τινα
[5, 3, 9]	καὶ τὴν πλάττουσαν τοῦτο ψυχὴν	καὶ	τὴν αἴσθησιν δὲ εὖ μάλα,
[5, 3, 1]	αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν τὴν μορφὴν	καὶ	τὴν ἄλλην τοῦ σώματος φύσιν,
[5, 3, 1]	οὐ δυναμένου εἰς ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν	καὶ	τὴν αὐτοῦ κατανόησιν; Ἢ οἷόν
[5, 3, 7]	ἐν αὑτῷ πρότερον ὄντι πυρὶ	καὶ	τὴν ἐνέργειαν ἔχοντι πυρὸς οὕτω
[5, 3, 10]	νοουμένων συνεκφέρει τὴν ταυτότητα ταύτην	καὶ	τὴν ἑτερότητα· ἢ τί νοήσει,
[5, 3, 16]	οὕτω γὰρ ἐπιστρέψει πρὸς ἐκεῖνο	καὶ	τὴν ζωὴν τὴν ἐν αὐτῷ,
[5, 3, 10]	ὁρατικὸν εἶναι, καὶ ὁρατικὸν ἐκείνου,	καὶ	τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ὅρασιν εἶναι·
[5, 3, 9]	ἀνθρώπου καὶ δηλονότι σαυτοῦ, εἶτα	καὶ	τὴν πλάττουσαν τοῦτο ψυχὴν καὶ
[5, 3, 16]	πρὸς ἐκεῖνο τούτῳ ἐξημμένη ἐκείνου	καὶ	τὴν ὑπόστασιν ἔχουσα ἐξ ἐκείνου
[5, 3, 8]	δὲ τῶν τοιούτων λογισμῶν ἀνάγεσθαι	καὶ	τὴν ψυχὴν ἡμῶν εἰς αὐτὸ
[5, 3, 12]	καὶ αὐτὸ {τὸ} πλῆθος ἔσται.	~Καὶ	τί κωλύει οὕτω πλῆθος εἶναι,
[5, 3, 16]	κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως;	Καὶ	τί ταῦτα πρὸς τὸ ἀγαθόν;
[5, 3, 2]	εἰ δοτέον αὐτῇ γνῶσιν ἑαυτῆς,	καὶ	τί τὸ γινῶσκον ἐν αὐτῇ
[5, 3, 1]	καὶ τὰ ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτόν;	Καὶ	τίς ὁ τρόπος καὶ μέχρι
[5, 3, 8]	ὅθεν δὲ ἦλθε, τὸ ἐναργὲς	καὶ	τὸ ἀληθινὸν καὶ τὸ πρώτως,
[5, 3, 2]	ἐκεῖνον ἥξομεν τῷ λόγῳ βαδίζοντες,	καὶ	τὸ αὐτὸ ἑαυτό» ὅ τί
[5, 3, 15]	ἓν ἕκαστον αὐτῶν εἶναι λέγει	καὶ	τὸ αὐτό· ἔτι δὲ τὸ
[5, 3, 12]	τὸ γινώσκειν. Ἓν γάρ τι	καὶ	τὸ γινώσκειν· τὸ δέ ἐστιν
[5, 3, 13]	τοῦτο δεῖται τοῦ νοεῖν ἑαυτό·	καὶ	τὸ ἐνδεὲς πρὸς αὐτὸ ὂν
[5, 3, 11]	οὖν νοῦς, ὅτι πολύς ἐστι,	καὶ	τὸ νοεῖν αὐτὸ οἷον παρεμπεσόν,
[5, 3, 12]	τῷ μὲν νῷ συγχωροῦμεν, ᾧ	καὶ	τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν, τῇ
[5, 3, 5]	οὖσιν. Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις	καὶ	τὸ νοητὸν ἕν, πῶς διὰ
[5, 3, 5]	δὲ τῇ ἐνεργείᾳ τὸ ὂν	καὶ	τὸ νοητόν· ἓν ἅμα πάντα
[5, 3, 5]	εἶναι. Ἓν ἄρα οὕτω νοῦς	καὶ	τὸ νοητὸν καὶ τὸ ὂν
[5, 3, 5]	νοῶν. Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις	καὶ	τὸ νοητὸν ταὐτόν ἐνέργεια γάρ
[5, 3, 10]	νοοῦν ἕτερον καὶ ἕτερον λαβεῖν	καὶ	τὸ νοούμενον κατανοούμενον ὂν ποικίλον
[5, 3, 5]	οὕτω νοῦς καὶ τὸ νοητὸν	καὶ	τὸ ὂν καὶ πρῶτον ὂν
[5, 3, 8]	τούτων ἐκεῖ οὐδέν, ἀλλ´ ὅρασις	καὶ	τὸ ὁρατὸν αὐτῇ ὁμοῦ καὶ
[5, 3, 10]	συνεκπίπτειν τὴν ὅρασιν τῷ ὁρατῷ,	καὶ	τὸ ὁρώμενον τὸ ὑπ´ αὐτοῦ
[5, 3, 9]	ἐπὶ γῆν ἥκῃ· ἀλλὰ πᾶν	καὶ	τὸ περὶ αὐτὸν ἥλιον θήσεται
[5, 3, 10]	καὶ πρῶτα. Δεῖ οὖν ἅμα	καὶ	τὸ ποιοῦν εἶναι καὶ ἓν
[5, 3, 12]	τὸ ἓν εἶναι, ἀφ´ οὗ	καὶ	τὸ πολύ· ἐπ´ ἀριθμοῦ γὰρ
[5, 3, 16]	ἀλλὰ νοῦς καὶ κόσμος νοητός·	καὶ	τὸ πρὸ τούτου τοίνυν τὸ
[5, 3, 8]	τὸ ἐναργὲς καὶ τὸ ἀληθινὸν	καὶ	τὸ πρώτως, ὅθεν καὶ ἑαυτοῦ
[5, 3, 9]	ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν οὖν, ὡς ἔοικε,	καὶ	τὸ ψυχῆς θειότατον κατιδεῖν δεῖ
[5, 3, 8]	καὶ τὸ ὁρατὸν αὐτῇ ὁμοῦ	καὶ	τοιοῦτον τὸ ὁρατὸν οἷον ἡ
[5, 3, 7]	ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐνέργεια· ἐπεὶ	καὶ	τοῖς ἄλλοις, οἷς ἐστιν ἡσυχία
[5, 3, 6]	λόγῳ ὄντι καὶ συγγενῆ λαμβάνοντι	καὶ	τοῖς ἐν αὐτῷ ἴχνεσιν ἐφαρμόττοντι
[5, 3, 5]	θεωρίαν ταὐτὸν εἶναι τῷ θεωρητῷ,	καὶ	τὸν νοῦν ταὐτὸν εἶναι τῷ
[5, 3, 16]	ἐκείνῳ ὄντος, καθὸ τοῦτο ζῇ,	καὶ	τὸν νοῦν τὸν ἐν τούτῳ,
[5, 3, 5]	ἑωρακώς. Ἢ προσθήσει παρ´ αὐτοῦ	καὶ	τὸν τεθεωρηκότα, ἵνα τέλεον αὐτὸν
[5, 3, 5]	αὐτὸν ᾖ νενοηκώς. Ἀλλ´ εἰ	καὶ	τὸν τεθεωρηκότα, ὁμοῦ καὶ τὰ
[5, 3, 11]	καὶ οὕτως γνοὺς εἶδεν αὐτό,	καὶ	τότε ἐγένετο ἰδοῦσα ὄψις. Τοῦτο
[5, 3, 17]	φῶς} παρ´ αὐτοῦ καὶ αὐτός·	καὶ	τότε χρὴ νομίζειν παρεῖναι, ὅταν
[5, 3, 12]	τῆς προθυμίας μεταξὺ αὐτοῦ τε	καὶ	τοῦ γεννηθέντος νοῦ γενομένης· οὐδ´
[5, 3, 10]	ἀνόητος, προνοοῦσα οὔπω νοῦ γεγονότος	καὶ	τοῦ θιγγάνοντος οὐ νοοῦντος. Δεῖ
[5, 3, 13]	τινος αἴσθησίς ἐστι· καὶ μαρτυρεῖ	καὶ	τοὔνομα. Καὶ ἡ νόησις προτέρα
[5, 3, 15]	τάχ´ ἄν τις δοίη καίτοι	καὶ	τοῦτο ζητηθείη ἄν, πῶς ἐκ
[5, 3, 10]	μόνα εἴη καὶ λέγοι ἐγὼ	καὶ	τοῦτο» Ἢ ἀνάγκη πόλλ´ ἤδη
[5, 3, 6]	ἑαυτῷ ἐστι καὶ σὺν ἑαυτῷ	καὶ	τοῦτο, ὅπερ ἐστί, νοῦς ἐστιν
[5, 3, 16]	δύναμίς ἐστι καὶ ἀμήχανος δύναμις,	καὶ	τοῦτο, ὅτι ἐκ τῶν ἄλλων
[5, 3, 1]	θέσθαι καὶ ἁπλοῦ κατανόησιν ἑαυτοῦ	καὶ	τοῦτο πῶς, σκοπεῖν, εἰ δυνατόν,
[5, 3, 17]	φωτισθεῖσα δὲ ἔχει, ὃ ἐζήτει,	καὶ	τοῦτο τὸ τέλος τἀληθινὸν ψυχῇ,
[5, 3, 4]	τὰ ἄλλα ἀφεὶς ἑαυτοῦ τούτῳ	καὶ	τοῦτον βλέπει, αὐτῷ δὲ ἑαυτόν.
[5, 3, 6]	περ καὶ αὐτό, συμβαίνοι ἂν	καὶ	τούτῳ λόγῳ ὄντι καὶ συγγενῆ
[5, 3, 10]	μὲν τῷ πολὺν εἶναι, εἶτα	καὶ	τῷ ἑτέρου εἶναι, καὶ ἐξ
[5, 3, 8]	ἔστι φύσις ἡ αὐτὴ ἐκείνων	καὶ	τῶν ἐχόντων, οἷον ὁ λόγος
[5, 3, 12]	Εἶτα τὰς ἐνεργείας μενούσας ἀεὶ	καὶ	ὑποστάσεις θήσονται· ὑποστάσεις δὲ οὖσαι
[5, 3, 3]	ἐστιν; Ἆρα αὐτοὺς ἐκεῖνο γινομένους,	καὶ	φθεγγομένους ὡς ἐκεῖνος; Ἢ κατ´
[5, 3, 17]	ἐλθὼν οὐκ ἐφώτισεν. Οὕτω τοι	καὶ	ψυχὴ ἀφώτιστος ἄθεος ἐκείνου· φωτισθεῖσα
[5, 3, 17]	Ἐπιθέουσα γὰρ πᾶσι τοῖς ἀληθέσι	καὶ	ὧν μετέχομεν ἀληθῶν ὅμως ἐκφεύγει,
[5, 3, 9]	ἐπὶ τὴν γεννῶσαν ἴτω μέχρι	καὶ	ὧν ποιεῖ· εἶτα ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω
[5, 3, 4]	οὓς παρὰ τοῦ νοῦ ἔχει,	καὶ	ὡς ἔστι τι βέλτιον αὐτοῦ,
[5, 3, 11]	δὲ ἤδη νοῦς, ὅτε ἔχει,	καὶ	ὡς νοῦς ἔχει· πρὸ δὲ
[5, 3, 16]	ἔχον τὸ κατὰ τὰ αὐτὰ	καὶ	ὡσαύτως; Καὶ τί ταῦτα πρὸς
[5, 3, 17]	ἐπᾴδοι, γένοιτο. Τίς οὖν ὥσπερ	καινὴ	ἐπῳδὴ ἄλλη; Ἐπιθέουσα γὰρ πᾶσι
[5, 3, 7]	ὅθεν ἥκει, κατὰ θάτερα δὲ	καίτοι	ἀνομοιωθεῖσα ὅμως ὡμοίωται καὶ ἐνταῦθα,
[5, 3, 15]	ἁπλοῦν τάχ´ ἄν τις δοίη	καίτοι	καὶ τοῦτο ζητηθείη ἄν, πῶς
[5, 3, 12]	ἐκείνου ποθὲν ἐνεργήσαντος αὗται ὑπέστησαν,	κἀκεῖ	πλῆθος ἔσται· εἰ δ´ αὐταί
[5, 3, 7]	δοθέντα αὐτός. Εἰ μὲν οὖν	κἀκεῖνο	γνώσεται κατὰ τὰς δυνάμεις αὐτοῦ
[5, 3, 4]	κατοψόμεθα ἢ ἐκεῖνον μεταλαβόντες, ἐπείπερ	κἀκεῖνος	ἡμέτερος καὶ ἡμεῖς ἐκείνου, οὕτω
[5, 3, 1]	ἐν τῷ τοιούτῳ ἐγνωσμένον, μὴ	κἀκείνου	τοῦ νοήσαντος τὰ ἄλλα τὰ
[5, 3, 4]	κατὰ τὸν νοῦν ἐκεῖνον γινόμενον·	κἀκείνῳ	ἑαυτὸν νοεῖν αὖ οὐχ ὡς
[5, 3, 8]	ἐν ψυχῇ, τοιοῦτον καὶ ἔτι	κάλλιον	καὶ μεῖζον αὐτὸ νομίζων καὶ
[5, 3, 5]	καὶ ἡ πρώτη ἐνέργεια καὶ	καλλίστη	δή, νόησις ἂν εἴη καὶ
[5, 3, 17]	θεὸς ἄλλος {ὅταν} εἰς οἶκον	καλοῦντός	τινος ἐλθὼν φωτίσῃ· ἢ μηδ´
[5, 3, 13]	εἶναι ἐν αὐτῷ πολύ ἐστι,	κἂν	ἄλλο τι εἴπῃς, ἔχει τὸ
[5, 3, 8]	δὴ φῶς ἱκανὸν οὐκ ἔχον,	κἂν	βλέπῃ δέ, τελειωθὲν ἐν ἄλλῳ
[5, 3, 14]	καὶ κάτοχοι γενόμενοι ἐπὶ τοσοῦτον	κἂν	εἰδεῖεν, ὅτι ἔχουσι μεῖζον ἐν
[5, 3, 15]	τούτῳ· μὴ γὰρ ἓν γενόμενον,	κἂν	ἐκ πολλῶν ᾖ, οὔπω ἐστὶν
[5, 3, 15]	ἐστὶν ὄν» εἴποι τις αὐτό·	κἂν	ἕκαστον ἔχῃ λέγειν τις ὅ
[5, 3, 11]	τὸ νοεῖν αὐτὸ οἷον παρεμπεσόν,	κἂν	ἐξ αὐτοῦ ᾖ, πληθύει, δεῖ
[5, 3, 14]	ὅτι ἔχουσι μεῖζον ἐν αὐτοῖς,	κἂν	μὴ εἰδῶσιν ὅ τι, ἐξ
[5, 3, 14]	λέγομεν. Ἔχειν δὲ οὐ κωλυόμεθα,	κἂν	μὴ λέγωμεν. Ἀλλ´ ὥσπερ οἱ
[5, 3, 17]	διέξοδος τίς ἐστιν; Ἀλλ´ ἀρκεῖ	κἂν	νοερῶς ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον δέ, ὅτε
[5, 3, 13]	νοεῖν δεῖσθαι τοῦ νοεῖν ποιοῦμεν·	κἂν	σὺν αὐτῷ τὸ νοεῖν ᾖ,
[5, 3, 10]	νοῇ· διχάσει γὰρ αὐτὸ ἑαυτό,	κἂν	σύνεσιν δῷ τὴν σιωπήν. Εἶτα
[5, 3, 3]	ἤδη παρ´ αὐτῆς ἂν ἔχοι	κανόνα	ἔχουσα τοῦ ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῇ.
[5, 3, 4]	καὶ ὅτι τοῖς ἐν ἑαυτῷ	κανόσιν,	οὓς παρὰ τοῦ νοῦ ἔχει,
[5, 3, 15]	ἕν, ἀλλὰ αὐτὸ ἕν, οὐ	κατ´	ἄλλου, ἀλλ´ ὅτι τοῦτο, παρ´
[5, 3, 13]	οὔτε ὄνομα αὐτοῦ> ὅτι μηδὲν	κατ´	αὐτοῦ· ἀλλ´ ὡς ἐνδέχεται, ἡμῖν
[5, 3, 3]	ἐκεῖνον· οὐ γὰρ νοῦς ἡμεῖς·	κατ´	ἐκεῖνο οὖν τῷ λογιστικῷ πρώτῳ
[5, 3, 4]	καὶ ἡμεῖς, ὅταν κατ´ ἐκεῖνον·	κατ´	ἐκεῖνον δὲ διχῶς, ἢ τοῖς
[5, 3, 4]	~Βασιλεύομεν δὲ καὶ ἡμεῖς, ὅταν	κατ´	ἐκεῖνον· κατ´ ἐκεῖνον δὲ διχῶς,
[5, 3, 3]	καὶ φθεγγομένους ὡς ἐκεῖνος; Ἢ	κατ´	ἐκεῖνον· οὐ γὰρ νοῦς ἡμεῖς·
[5, 3, 7]	μὲν γὰρ ὡμοίωται ὅθεν ἥκει,	κατὰ	θάτερα δὲ καίτοι ἀνομοιωθεῖσα ὅμως
[5, 3, 7]	ἔξω νοῦ πρὸς τὸ ἔξω.	Κατὰ	θάτερα μὲν γὰρ ὡμοίωται ὅθεν
[5, 3, 12]	ὡς ἀτυχοῦσά του ἐφορμᾷ; Εἰ	κατὰ	λόγον θησόμεθα, τὴν μὲν ἀπ´
[5, 3, 16]	ἀγαθοειδὲς λέγεται; Ἆρ´ ἔχον τὸ	κατὰ	τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως; Καὶ
[5, 3, 7]	Εἰ μὲν οὖν κἀκεῖνο γνώσεται	κατὰ	τὰς δυνάμεις αὐτοῦ μαθών, καὶ
[5, 3, 4]	ἄλλα μαθεῖν {τῷ τοιούτῳ} {ἢ}	κατὰ	τὴν δύναμιν τὴν γινώσκουσαν τὸ
[5, 3, 7]	εἶναι ἴχνη νοήσεως καὶ νοῦ	κατὰ	τὸ ἀρχέτυπον προϊόντων καὶ μιμουμένων
[5, 3, 5]	ἐν τῷ θεωρουμένῳ τάξας ἑαυτὸν	κατὰ	τὸ θεωρεῖν; οὐ γὰρ ἦν
[5, 3, 4]	ὑπεράνω τούτου, τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν	κατὰ	τὸν νοῦν ἐκεῖνον γινόμενον· κἀκείνῳ
[5, 3, 12]	ἄλλο ἄλλοθεν ἐπὶ τὴν σύνθεσιν	κατὰ	τύχην ἰόν. Ἀλλ´ ἐξ ἑνὸς
[5, 3, 5]	καὶ μεριεῖ; οὐ γὰρ δὴ	κατὰ	τύχην· καὶ ὁ μερίζων δὲ
[5, 3, 9]	οὖσαν. Εἰ δὲ βούλεταί τις,	καταβαίνων	καὶ ἐπὶ τὴν γεννῶσαν ἴτω
[5, 3, 1]	ὥσπερ ἂν εἰ τῇ αἰσθήσει	καταλαμβάνοιμεν	αὐτῶν τὴν μορφὴν καὶ τὴν
[5, 3, 7]	ἄλλοις, οἷς ἐστιν ἡσυχία ἑτέρων,	καταλείπεται	ἡ αὐτῶν οἰκεία ἐνέργεια καὶ
[5, 3, 10]	εἰ ἕκαστον λόγος, πολλά ἐστι.	Καταμανθάνει	τοίνυν ἑαυτὸ τῷ ποικίλον ὀφθαλμὸν
[5, 3, 1]	Δεῖ τοίνυν θέσθαι καὶ ἁπλοῦ	κατανόησιν	ἑαυτοῦ καὶ τοῦτο πῶς, σκοπεῖν,
[5, 3, 1]	ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν καὶ τὴν αὐτοῦ	κατανόησιν;	Ἢ οἷόν τε καὶ μὴ
[5, 3, 10]	ἕτερον λαβεῖν καὶ τὸ νοούμενον	κατανοούμενον	ὂν ποικίλον εἶναι· ἢ οὐκ
[5, 3, 1]	μὴ ἐν γνώσει καὶ ἐπιστήμῃ	καταστήσεται.	Καὶ γὰρ τῶν μὲν ἔξω
[5, 3, 9]	ἔοικε, καὶ τὸ ψυχῆς θειότατον	κατιδεῖν	δεῖ τὸν μέλλοντα νοῦν εἴσεσθαι
[5, 3, 14]	Ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἐνθουσιῶντες καὶ	κάτοχοι	γενόμενοι ἐπὶ τοσοῦτον κἂν εἰδεῖεν,
[5, 3, 4]	προσχρησάμενοι νοῦν αὖ γινώσκοντα ἑαυτὸν	κατοψόμεθα	ἢ ἐκεῖνον μεταλαβόντες, ἐπείπερ κἀκεῖνος
[5, 3, 2]	δὲ καὶ ἐνταῦθα ἐν τῷ	κάτω	δώσομεν, τίς ἡ διαφορὰ τοῦ
[5, 3, 16]	τὸ ἄνω, ἀλλὰ πρὸς τὸ	κάτω	χωρεῖν καὶ μᾶλλον εἰς πλῆθος
[5, 3, 3]	ὡς τὰ ἐκ τῆς αἰσθήσεως	κάτωθεν,	τοῦτο ὄντες τὸ κύριον τῆς
[5, 3, 14]	ὅ τι, ἐξ ὧν δὲ	κεκίνηνται	καὶ λέγουσιν, ἐκ τούτων αἴσθησίν
[5, 3, 9]	ἄλλῳ, ἵνα μὴ διάστημα διδῷ	κενὸν	τὸ μετὰ τὸν ἥλιον σώματος.
[5, 3, 13]	περιττὸν ἔσται αὐτῷ τὸ νοεῖν.	Κινδυνεύει	γὰρ ὅλως τὸ νοεῖν πολλῶν
[5, 3, 14]	τοῦ κινήσαντος, οὕτω καὶ ἡμεῖς	κινδυνεύομεν	ἔχειν πρὸς ἐκεῖνο, ὅταν νοῦν
[5, 3, 12]	δὲ μή, ἢ πρὸ τοῦ	κινηθῆναι	κινήσεται, καὶ πρὸ τοῦ νοῆσαι
[5, 3, 14]	ἐκ τούτων αἴσθησίν τινα τοῦ	κινήσαντος	λαμβάνουσιν ἑτέρων ὄντων τοῦ κινήσαντος,
[5, 3, 14]	κινήσαντος λαμβάνουσιν ἑτέρων ὄντων τοῦ	κινήσαντος,	οὕτω καὶ ἡμεῖς κινδυνεύομεν ἔχειν
[5, 3, 12]	μή, ἢ πρὸ τοῦ κινηθῆναι	κινήσεται,	καὶ πρὸ τοῦ νοῆσαι νοήσει,
[5, 3, 9]	τοῦτο, αἴσθησιν ἐμπλατύτερα τὰ εἴδη	κομιζομένην,	αἴσθησιν δὲ καὶ ἐφ´ ἑαυτῆς
[5, 3, 7]	ἐκεῖθεν γενόμενος καὶ ἃ δύναται	κομισάμενος·	εἰ δὲ ἀδυνατήσει ἰδεῖν σαφῶς
[5, 3, 16]	ἀρχὴ ἑκάστων ἁπλουστέρα ἢ αὐτά.	Κόσμον	τοίνυν τὸ ποιῆσαν αἰσθητὸν οὐκ
[5, 3, 16]	ποιῆσαν αἰσθητὸν οὐκ ἂν εἴη	κόσμος	αἰσθητὸς αὐτό, ἀλλὰ νοῦς καὶ
[5, 3, 16]	γεννῆσαν αὐτὸ οὔτε νοῦς οὔτε	κόσμος	νοητός, ἁπλούστερον δὲ νοῦ καὶ
[5, 3, 16]	αἰσθητὸς αὐτό, ἀλλὰ νοῦς καὶ	κόσμος	νοητός· καὶ τὸ πρὸ τούτου
[5, 3, 16]	ἁπλούστερον δὲ νοῦ καὶ ἁπλούστερον	κόσμου	νοητοῦ. Οὐ γὰρ ἐκ πολλοῦ
[5, 3, 16]	Δεῖ τοίνυν ἐκεῖνο ζωῆς εἶναι	κρεῖσσον	καὶ νοῦ· οὕτω γὰρ ἐπιστρέψει
[5, 3, 17]	ἐστι τοῦτο. ~Τί οὖν ἐστι	κρεῖττον	ζωῆς ἐμφρονεστάτου καὶ ἀπταίστου καὶ
[5, 3, 17]	ποιῆσαν; Καί, μὴ φανῇ τι	κρεῖττον,	οὐκ ἄπεισιν ὁ λογισμὸς ἐπ´
[5, 3, 14]	ὡς οὐ ταῦτα, ἀλλά τι	κρεῖττον	τούτου, ὃ λέγομεν ὄν» ἀλλὰ
[5, 3, 14]	ἢ λεγόμενον, ὅτι καὶ αὐτὸς	κρείττων	λόγου καὶ νοῦ καὶ αἰσθήσεως,
[5, 3, 4]	τῶν ἔξω λαμβάνει, καὶ ὅτι	κρίνει	ἃ κρίνει, καὶ ὅτι τοῖς
[5, 3, 4]	λαμβάνει, καὶ ὅτι κρίνει ἃ	κρίνει,	καὶ ὅτι τοῖς ἐν ἑαυτῷ
[5, 3, 3]	αἰσθήσεως κάτωθεν, τοῦτο ὄντες τὸ	κύριον	τῆς ψυχῆς, μέσον δυνάμεως διττῆς,
[5, 3, 13]	ἑαυτὸ νοῇ, ὃ δὴ καὶ	κυρίως	ἐστὶ νοεῖν· ἓν δὲ ἕκαστον
[5, 3, 6]	εἶναί τι τὸ αὐτὸ ἑαυτὸ	κυρίως	νοεῖν. Νοεῖ οὖν ἄλλως μὲν
[5, 3, 10]	ἐξ ἀνάγκης· καὶ εἶναι τὰ	κυρίως	νοούμενα πρὸς τὸν νοῦν καὶ
[5, 3, 13]	ἐνδεές τε ἔσται καὶ οὐ	κυρίως	τὸ νοεῖν. Τὸ δὲ πάντη
[5, 3, 6]	ὄν, ἐπὶ δὲ τοῦ νοῦ	κυριώτερον.	Ἡ μὲν γὰρ ψυχὴ ἐνόει
[5, 3, 3]	νοῦν καθαρὸν λαμβάνει. Τί οὖν	κωλύει	ἐν ψυχῇ νοῦν καθαρὸν εἶναι;
[5, 3, 12]	{τὸ} πλῆθος ἔσται. ~Καὶ τί	κωλύει	οὕτω πλῆθος εἶναι, ἕως ἐστὶν
[5, 3, 3]	εἴ τις φήσει τί οὖν	κωλύει	τοῦτο ἄλλῃ δυνάμει σκοπεῖσθαι τὰ
[5, 3, 14]	αὐτοῦ λέγομεν. Ἔχειν δὲ οὐ	κωλυόμεθα,	κἂν μὴ λέγωμεν. Ἀλλ´ ὥσπερ