Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 12]	δὲ τῷ μὲν νῷ συγχωροῦμεν,	ᾧ	καὶ τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν,
[5, 3, 15]	τὸ δὲ μετὰ τὴν ἀρχὴν	ὧδέ	πως ἐπιβρίσαντος τοῦ ἑνὸς πάντα
[5, 3, 17]	εἴ ποθέν τινα πρὸς τὴν	ὠδῖνα	ἐπῳδὴν εὕροιμεν. Τάχα δὲ καὶ
[5, 3, 17]	ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ ἔτι ἡ ψυχὴ	ὠδίνει	καὶ μᾶλλον. Ἴσως οὖν χρὴ
[5, 3, 17]	γεννῆσαι ἀίξασαν πρὸς αὐτὸ πληρωθεῖσαν	ὠδίνων.	Οὐ μὴν ἀλλὰ πάλιν ἐπᾳστέον,
[5, 3, 6]	πᾶν πρακτικὸς εἴη, γινώσκειν ἑαυτόν.	Ὧι	δὲ μὴ πρᾶξις οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 8]	τῆς ἐκείνῳ πρὸς τὸ ἀκριβέστερον	ὡμοιωμένης,	ὅσον ψυχῆς μέρος εἰς ὁμοιότητα
[5, 3, 8]	νοερὰν ἐποίησε· τοῦτο δ´ ἐστὶν	ὡμοίωσεν	ἑαυτῷ τῷ ἄνω φωτί. Οἷον
[5, 3, 7]	θάτερα δὲ καίτοι ἀνομοιωθεῖσα ὅμως	ὡμοίωται	καὶ ἐνταῦθα, εἴτε πράττοι, εἴτε
[5, 3, 7]	ἔξω. Κατὰ θάτερα μὲν γὰρ	ὡμοίωται	ὅθεν ἥκει, κατὰ θάτερα δὲ
[5, 3, 1]	γνώσεται ὅτι γιγνώσκει, τίς δὲ	ὢν	γινώσκει οὐκέτι; Ἢ καὶ τὰ
[5, 3, 1]	γινώσκει ταῦτα μόνον, τίς δὲ	ὢν	οὐ γνώσεται, ἀλλ´ ἃ μὲν
[5, 3, 14]	αἰσθήσεως, παρασχὼν ταῦτα, οὐκ αὐτὸς	ὢν	ταῦτα. ~Ἀλλὰ πῶς παρασχών; Ἢ
[5, 3, 9]	δὲ οὐκ ἔχων, ἀλλ´ αὐτὸς	ὢν	ταῦτα. Εἰ δέ τις ἀδυνατεῖ
[5, 3, 15]	ἕν. Τίνα οὖν πάντα; Ἢ	ὧν	ἀρχὴ ἐκεῖνο. Πῶς δὲ ἐκεῖνο
[5, 3, 11]	οὗ οὐκ ἐνυπάρχει, ἀλλ´ ἐξ	ὧν·	ἀφ´ οὗ δὲ ἕκαστον, οὐχ
[5, 3, 14]	μὴ εἰδῶσιν ὅ τι, ἐξ	ὧν	δὲ κεκίνηνται καὶ λέγουσιν, ἐκ
[5, 3, 2]	καὶ αὐτό; Ἢ οὔ· ἀλλὰ	ὧν	δέχεται τύπων ἐφ´ ἑκάτερα τὴν
[5, 3, 9]	δὲ καὶ ἐφ´ ἑαυτῆς μεθ´	ὧν	δύναται καὶ ἤδη ἐν τοῖς
[5, 3, 11]	πάντων. Οὐ δὴ δεῖ, πρὸ	ὧν	ἐστι, τούτων ἕν τι εἶναι,
[5, 3, 8]	παραχωρήσασαν τῷ νῷ τὴν ἐνέργειαν,	ὧν	ἔσχε τὴν μνήμην ἐπ´ αὐτῇ,
[5, 3, 3]	δέ, εἰ ἀγαθός, λέγοι, ἐξ	ὧν	μὲν ἔγνω διὰ τῆς αἰσθήσεως
[5, 3, 17]	γὰρ πᾶσι τοῖς ἀληθέσι καὶ	ὧν	μετέχομεν ἀληθῶν ὅμως ἐκφεύγει, εἴ
[5, 3, 9]	τὴν γεννῶσαν ἴτω μέχρι καὶ	ὧν	ποιεῖ· εἶτα ἐντεῦθεν ἀναβαινέτω ἀπὸ
[5, 3, 11]	τὸ πρὸ πάντων, ἔστω οὕτως	ὠνομασμένον.	Εἰ οὖν νοῦς, ὅτι πολύς
[5, 3, 9]	αὐτὸν ἥλιον εἶναι, ἐξ οὗ	ὡρμημένον	καὶ περὶ αὐτὸν μεῖναν, ἄλλο
[5, 3, 11]	λαμβάνων ἐν αὐτῷ πληθυνόμενον· ὥστε	ὥρμησε	μὲν ἐπ´ αὐτὸ οὐχ ὡς
[5, 3, 1]	φύσιν, οὐκ ἂν ἔχοι τὸ	ὡς	ἀληθῶς νοεῖν αὑτό· οὐ γὰρ
[5, 3, 16]	καὶ δὴ οὕτω παρόντων, οὐχ	ὡς	ἄλλων ὄντων αὐτοῦ. Εἰ δ´
[5, 3, 4]	κἀκείνῳ ἑαυτὸν νοεῖν αὖ οὐχ	ὡς	ἄνθρωπον ἔτι, ἀλλὰ παντελῶς ἄλλον
[5, 3, 11]	αὐτὸ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ἐπιβάλλειν θέλων	ὡς	ἁπλῷ ἔξεισιν ἄλλο ἀεὶ λαμβάνων
[5, 3, 12]	ἀπ´ αὐτοῦ οἷον ῥυεῖσαν ἐνέργειαν	ὡς	ἀπὸ ἡλίου φῶς νοῦν θησόμεθα
[5, 3, 12]	μόνον οὖσα. Ἐπὶ τί οὖν	ὡς	ἀτυχοῦσά του ἐφορμᾷ; Εἰ κατὰ
[5, 3, 4]	τοῦτον βλέπει, αὐτῷ δὲ ἑαυτόν.	Ὡς	δὴ οὖν νοῦς ἑαυτὸν ὁρᾷ.
[5, 3, 8]	ταῦτα δὴ ἔχουσαν δεικνύναι ἑαυτήν,	ὡς	δι´ αὐτῆς εἰκόνος οὔσης ὁρᾶν
[5, 3, 13]	ὂν πολύ ἐστιν· ἐπεί, ὅταν	ὡς	εἰς ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ καὶ εἴπῃ
[5, 3, 4]	ἑαυτῷ τὰ πάντα οἷον γεγραμμένα,	ὡς	ἐκεῖ ὁ γράφων καὶ ὁ
[5, 3, 3]	αὐτοὺς ἐκεῖνο γινομένους, καὶ φθεγγομένους	ὡς	ἐκεῖνος; Ἢ κατ´ ἐκεῖνον· οὐ
[5, 3, 13]	ὅτι μηδὲν κατ´ αὐτοῦ· ἀλλ´	ὡς	ἐνδέχεται, ἡμῖν αὐτοῖς σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν
[5, 3, 11]	τούτων ἡ ἀρχὴ τούτων, οὐχ	ὡς	ἐνυπάρχουσα· τὸ γὰρ ἀφ´ οὗ
[5, 3, 13]	τοῦτο μόνον εἴπῃ ὄν εἰμι»	ὡς	ἐξευρὼν λέγει καὶ εἰκότως λέγει,
[5, 3, 9]	νῷ δύναται ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν οὖν,	ὡς	ἔοικε, καὶ τὸ ψυχῆς θειότατον
[5, 3, 6]	πειθὼ ἐν ψυχῇ. Ζητοῦμεν δή,	ὡς	ἔοικεν, ἡμεῖς πεισθῆναι μᾶλλον ἢ
[5, 3, 16]	ἔχει. Ἐκεῖνα δὲ νῦν λεκτέον,	ὡς,	ἐπειδὴ ἐν τοῖς γεννωμένοις οὐκ
[5, 3, 4]	παρὰ τοῦ νοῦ ἔχει, καὶ	ὡς	ἔστι τι βέλτιον αὐτοῦ, ὃ
[5, 3, 10]	πόλλ´ ἤδη εἶναι· καὶ γὰρ	ὡς	ἕτερα καὶ ὅπῃ ἕτερα καὶ
[5, 3, 15]	ἃ μὴ ἔχει; Οὐ γὰρ	ὡς	ἔτυχε· μηδ´ ἐνθυμηθεὶς ὃ ποιήσει,
[5, 3, 15]	τρόπος τῆς δυνάμεως; Οὐ γὰρ	ὡς	ἡ ὕλη δυνάμει λέγεται, ὅτι
[5, 3, 6]	ἴσχειν. Τούτῳ τοίνυν γιγνώσκειν προσήκει,	ὡς	καὶ αὐτῷ ὅσα ὁρᾷ γινώσκει
[5, 3, 8]	καὶ παρ´ ἡμῶν αὐτῷ ἐκείνῳ,	ὡς	καὶ παρ´ ἡμῶν τὴν γνῶσιν
[5, 3, 13]	οὔτε τοῦ ὄντος. Οὐ γὰρ	ὡς	λίθον λέγει τὸ ὄν, ὅταν
[5, 3, 15]	ἔσται. Ἀλλ´ ἄρα οὕτως εἶχεν	ὡς	μὴ διακεκριμένα· τὰ δ´ ἐν
[5, 3, 11]	ὥρμησε μὲν ἐπ´ αὐτὸ οὐχ	ὡς	νοῦς, ἀλλ´ ὡς ὄψις οὔπω
[5, 3, 11]	ἤδη νοῦς, ὅτε ἔχει, καὶ	ὡς	νοῦς ἔχει· πρὸ δὲ τούτου
[5, 3, 14]	στοίχου, αὐτὸς δὲ οἷος ἄρα,	ὡς	οὐ ταῦτα, ἀλλά τι κρεῖττον
[5, 3, 14]	ὅταν νοῦν καθαρὸν ἔχωμεν, χρώμενοι,	ὡς	οὗτός ἐστιν ὁ ἔνδον νοῦς,
[5, 3, 11]	αὐτὸ οὐχ ὡς νοῦς, ἀλλ´	ὡς	ὄψις οὔπω ἰδοῦσα, ἐξῆλθε δὲ
[5, 3, 1]	εἰ μὴ ψυχῇ δοίημεν τοῦτο	ὡς	πάνυ ἄτοπον ὄν, ἀλλὰ μηδὲ
[5, 3, 6]	γὰρ δὴ πρακτικός γε οὗτος·	ὡς	πρὸς τὸ ἔξω βλέποντι τῷ
[5, 3, 9]	τὰς ἄλλας τὰς τοιαύτας φλυαρίας,	ὡς	πρὸς τὸ θνητὸν νευούσας καὶ
[5, 3, 3]	τοῦ νοῦ ἐνεργήματα ἄνωθεν οὕτως,	ὡς	τὰ ἐκ τῆς αἰσθήσεως κάτωθεν,
[5, 3, 8]	εἰκόνα θεμένην ἑαυτὴν εἶναι ἐκείνου,	ὡς	τὴν αὐτῆς ζωὴν ἴνδαλμα καὶ
[5, 3, 4]	δυνάμει ᾗ καὶ ἐκεῖνο γινόμενοι,	ὡς	τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν διττὸν εἶναι,
[5, 3, 1]	οὕτω δὴ λέγηται νοεῖν ἑαυτό,	ὡς	τοῦ ἁπλοῦ παντάπασιν ὄντος οὐ
[5, 3, 16]	πρὸς τὸ ἀγαθόν; Τὸ γὰρ	ὡσαύτως	ζητοῦμεν ὂν τῶν ἀγαθῶν. Ἢ
[5, 3, 16]	τὸ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ	ὡσαύτως;	Καὶ τί ταῦτα πρὸς τὸ
[5, 3, 16]	ἀποστῆναι. Ἆρ´ οὖν τὸ ζῆν	ὡσαύτως	μένοντα ἐπὶ τούτου ἑκουσίως; Εἰ
[5, 3, 16]	ἔοικε τοίνυν διὰ τοῦτο τὸ	ὡσαύτως,	ὅτι ἀρκεῖ τὰ παρόντα. Ἀλλὰ
[5, 3, 1]	ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα νοεῖ,	ὥσπερ	ἂν εἰ τῇ αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν
[5, 3, 13]	ὂν διὰ τοῦτο λέγοιτ´ ἄν,	ὥσπερ	εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον, πολλὰ ἔχει.
[5, 3, 12]	καὶ πρῶτον γινῶσκον. Τὸ δὲ	ὥσπερ	ἐπέκεινα νοῦ, οὕτως καὶ ἐπέκεινα
[5, 3, 2]	δύναμιν. Καὶ σύνεσιν ἔτι προσλαμβάνει	ὥσπερ	ἐπιγινῶσκον καὶ ἐφαρμόζον τοῖς ἐν
[5, 3, 17]	τότε χρὴ νομίζειν παρεῖναι, ὅταν	ὥσπερ	θεὸς ἄλλος {ὅταν} εἰς οἶκον
[5, 3, 17]	τις ἐπᾴδοι, γένοιτο. Τίς οὖν	ὥσπερ	καινὴ ἐπῳδὴ ἄλλη; Ἐπιθέουσα γὰρ
[5, 3, 4]	διχῶς, ἢ τοῖς οἷον γράμμασιν	ὥσπερ	νόμοις ἐν ἡμῖν γραφεῖσιν, ἢ
[5, 3, 14]	κωλυόμεθα, κἂν μὴ λέγωμεν. Ἀλλ´	ὥσπερ	οἱ ἐνθουσιῶντες καὶ κάτοχοι γενόμενοι
[5, 3, 12]	καὶ ἐπέκεινα γνώσεως, οὐδὲν δεόμενον	ὥσπερ	οὐδενός, οὕτως οὐδὲ τοῦ γινώσκειν·
[5, 3, 11]	δὲ ἔχουσα ὅπερ αὐτὴ ἐπλήθυνεν·	ὥστε	ἄλλου μὲν ἐπεθύμησεν ἀορίστως ἔχουσα
[5, 3, 6]	τὸν τοιοῦτον ἐκτὸς ἑαυτοῦ εἶναι	ὥστε	εἴπερ ἐν ἑαυτῷ ἐστι καὶ
[5, 3, 14]	ὃ δέ ἐστιν, οὐ λέγομεν·	ὥστε	ἐκ τῶν ὕστερον περὶ αὐτοῦ
[5, 3, 9]	ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη καθαρά,	ὥστε	καὶ ἐφ´ αὑτῆς ὁρᾶσθαι ὑπό
[5, 3, 10]	πρότερον λέγειν ἃ μὴ ἔστιν·	ὥστε	καὶ οὕτως πολλὰ ἂν εἶναι,
[5, 3, 11]	τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ πάντων,	ὥστε	καὶ πρὸ νοῦ· καὶ γὰρ
[5, 3, 11]	αὖ νοῦ ἐντὸς τὰ πάντα·	ὥστε	καὶ ταύτῃ πρὸ νοῦ· καὶ
[5, 3, 5]	θεωρούμενον, ἀλλ´ οὐ θεωροῦντα, νοήσει·	ὥστε	οὐ πάντα οὐδὲ ὅλον γνώσεται
[5, 3, 7]	εἴδη ποιεῖ, οἷον νοήσεις ἀπηρτισμένας,	ὥστε	πάντα εἶναι ἴχνη νοήσεως καὶ
[5, 3, 14]	οὐκ ἔχομεν; Ἀλλ´ οὕτως ἔχομεν,	ὥστε	περὶ αὐτοῦ μὲν λέγειν, αὐτὸ
[5, 3, 5]	πᾶν τοιοῦτον οἷον ὁμοιομερὲς εἶναι,	ὥστε	τὸ ὁρῶν μηδὲν διαφέρειν τοῦ
[5, 3, 11]	ἀεὶ λαμβάνων ἐν αὐτῷ πληθυνόμενον·	ὥστε	ὥρμησε μὲν ἐπ´ αὐτὸ οὐχ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010