Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 7]	ταύτῃ μάλιστα λείποιτ´ ἂν αὐτῷ	ἰδεῖν	ἑαυτὸν καὶ εἰδέναι, εἰ τὸ
[5, 3, 7]	ἰδεῖν σαφῶς ἐκεῖνον, ἐπειδὴ τὸ	ἰδεῖν	ἴσως αὐτό ἐστι τὸ ὁρώμενον,
[5, 3, 4]	πληρωθέντες αὐτοῦ ἢ καὶ δυνηθέντες	ἰδεῖν	καὶ αἰσθάνεσθαι παρόντος. Καὶ γινώσκομεν
[5, 3, 8]	ἴδῃ, αὑτῷ αὔταρκες πρὸς τὸ	ἰδεῖν	καὶ γὰρ ὃ ὁρᾷ αὐτό
[5, 3, 7]	δύναται κομισάμενος· εἰ δὲ ἀδυνατήσει	ἰδεῖν	σαφῶς ἐκεῖνον, ἐπειδὴ τὸ ἰδεῖν
[5, 3, 7]	ἑαυτὸν καὶ εἰδέναι, εἰ τὸ	ἰδεῖν	τοῦτό ἐστι τὸ αὐτὸ εἶναι
[5, 3, 8]	καὶ οὐ δεόμενον ἄλλου, ἵνα	ἴδῃ,	αὑτῷ αὔταρκες πρὸς τὸ ἰδεῖν
[5, 3, 11]	νοῦς, ἀλλ´ ὡς ὄψις οὔπω	ἰδοῦσα,	ἐξῆλθε δὲ ἔχουσα ὅπερ αὐτὴ
[5, 3, 11]	εἶδεν αὐτό, καὶ τότε ἐγένετο	ἰδοῦσα	ὄψις. Τοῦτο δὲ ἤδη νοῦς,
[5, 3, 5]	εἰ δ´ αὐτὰ ἔχει, οὐκ	ἰδὼν	αὐτὰ ἐκ τοῦ μερίσαι αὑτὸν
[5, 3, 5]	διαφέρειν τοῦ ὁρωμένου; Οὕτω γὰρ	ἰδὼν	ἐκεῖνο τὸ μέρος αὐτοῦ ὂν
[5, 3, 8]	αὐτὸ ἐρεῖ οἷόν ἐστιν; Ὁ	ἰδών·	νοῦς δὲ ὁρᾷ. Ἐπεὶ καὶ
[5, 3, 16]	χωρεῖν καὶ μᾶλλον εἰς πλῆθος	ἰέναι,	καὶ ἡ ἀρχὴ ἑκάστων ἁπλουστέρα
[5, 3, 13]	τῷ ὅλῳ πεποίηκε τὸ αὔταρκες	ἱκανὸν	ἐξ ἁπάντων γενόμενον, συνὸν ἑαυτῷ,
[5, 3, 8]	οὐδὲ βλέπει, ἅτε δὴ φῶς	ἱκανὸν	οὐκ ἔχον, κἂν βλέπῃ δέ,
[5, 3, 10]	καὶ οὕτως πολλὰ ἂν εἶναι,	ἵνα	ἓν εἴη. Εἶθ´ ὅταν λέγῃ
[5, 3, 1]	νοοῦν ἑαυτὸ ποικίλον δεῖ εἶναι,	ἵνα	ἑνί τινι τῶν ἐν αὐτῷ
[5, 3, 8]	ὁρώμενον καὶ οὐ δεόμενον ἄλλου,	ἵνα	ἴδῃ, αὑτῷ αὔταρκες πρὸς τὸ
[5, 3, 9]	αὐτὸν ἥλιον θήσεται ἐν ἄλλῳ,	ἵνα	μὴ διάστημα διδῷ κενὸν τὸ
[5, 3, 10]	Δεῖ τοίνυν πλείω ἑνὸς εἶναι,	ἵνα	ὅρασις ᾖ, καὶ συνεκπίπτειν τὴν
[5, 3, 5]	παρ´ αὐτοῦ καὶ τὸν τεθεωρηκότα,	ἵνα	τέλεον αὐτὸν ᾖ νενοηκώς. Ἀλλ´
[5, 3, 12]	αὐτῷ ἤθει> ὑπέστη. Δεῖ οὖν,	ἵνα	τι ἄλλο ὑποστῇ, ἡσυχίαν ἄγειν
[5, 3, 17]	διανοηθῆναι, ἐπείπερ δεῖ τὴν διάνοιαν,	ἵνα	τι εἴπῃ, ἄλλο καὶ ἄλλο
[5, 3, 4]	δύναται μόνον πτεροῦσθαι πρὸς νόησιν,	ἵνα	τις ἐκεῖ παρακαταθοῖτο ἃ εἶδε.
[5, 3, 8]	ἐκείνου, ὡς τὴν αὐτῆς ζωὴν	ἴνδαλμα	καὶ ὁμοίωμα εἶναι ἐκείνου, καὶ
[5, 3, 12]	ἐπὶ τὴν σύνθεσιν κατὰ τύχην	ἰόν.	Ἀλλ´ ἐξ ἑνὸς τοῦ νοῦ
[5, 3, 2]	ἐπὶ τῶν ἐκ τοῦ νοῦ	ἰόντων	ἐφορᾷ οἷον τοὺς τύπους, καὶ
[5, 3, 2]	ὁ τῆς ψυχῆς μέχρι τοῦδε	ἱστάμενος	τῇ δυνάμει ἢ καὶ εἰς
[5, 3, 7]	καὶ εἰς ἑαυτὸν τὴν ἐνέργειαν	ἴσχει.	Καὶ γὰρ εἴ τι ἐξ
[5, 3, 2]	τύπων ἐφ´ ἑκάτερα τὴν σύνεσιν	ἴσχει.	Καὶ πῶς τὴν σύνεσιν ἴσχει,
[5, 3, 2]	ἴσχει. Καὶ πῶς τὴν σύνεσιν	ἴσχει,	πρῶτον ζητητέον. ~Ἡ μὲν γὰρ
[5, 3, 1]	καὶ μὴ σύνθετον ὂν νόησιν	ἴσχειν	ἑαυτοῦ; Τὸ μὲν γὰρ διότι
[5, 3, 6]	δύναμιν καὶ παρὰ νοῦ αὐτὸ	ἴσχειν.	Τούτῳ τοίνυν γιγνώσκειν προσήκει, ὡς
[5, 3, 7]	σαφῶς ἐκεῖνον, ἐπειδὴ τὸ ἰδεῖν	ἴσως	αὐτό ἐστι τὸ ὁρώμενον, ταύτῃ
[5, 3, 9]	ἐστί. Γένοιτο δ´ ἂν τοῦτο	ἴσως	καὶ ταύτῃ, εἰ ἀφέλοις πρῶτον
[5, 3, 17]	ἡ ψυχὴ ὠδίνει καὶ μᾶλλον.	Ἴσως	οὖν χρὴ αὐτὴν ἤδη γεννῆσαι
[5, 3, 6]	εἰκόνι τὸ ἀρχέτυπον θεωρεῖν ἐθέλοντες.	Ἴσως	οὖν χρὴ τὴν ψυχὴν ἡμῶν
[5, 3, 9]	καταβαίνων καὶ ἐπὶ τὴν γεννῶσαν	ἴτω	μέχρι καὶ ὧν ποιεῖ· εἶτα
[5, 3, 6]	λαμβάνοντι καὶ τοῖς ἐν αὐτῷ	ἴχνεσιν	ἐφαρμόττοντι οὕτω τοι γινώσκειν ἑαυτό.
[5, 3, 3]	τοῦτο καὶ νοῦ δέχεται ἐπικείμενα	ἴχνη.	Διὰ τί δὲ οὐ τοῦτο
[5, 3, 9]	ἔχων τὸ πᾶν, οὐδὲ τὰ	ἴχνη	ἔχων τὰ πρῶτα, μᾶλλον δὲ
[5, 3, 7]	νοήσεις ἀπηρτισμένας, ὥστε πάντα εἶναι	ἴχνη	νοήσεως καὶ νοῦ κατὰ τὸ
[5, 3, 7]	ἔχοντι πυρὸς οὕτω τοι καὶ	ἴχνος	αὐτοῦ δυνηθῆναι ποιῆσαι ἐν ἄλλῳ.
[5, 3, 13]	ὅπερ ὄντως εἶναι καὶ μὴ	ἴχνος	ἔχον τοῦ ὄντος λέγεται, ὃ
[5, 3, 8]	Λείπεται τοίνυν ζωὴν νοερὰν προσειληφέναι,	ἴχνος	νοῦ ζωῆς· ἐκεῖ γὰρ τὰ
[5, 3, 8]	φωτί. Οἷον οὖν ἐστι τὸ	ἴχνος	τὸ ἐγγενόμενον τοῦ φωτὸς ἐν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010