Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 8]	ἴχνος νοῦ ζωῆς· ἐκεῖ γὰρ	τὰ	ἀληθῆ. Ἡ δὲ ἐν τῷ
[5, 3, 4]	νοῦς τις αὐτὸς γεγονώς, ὅτε	τὰ	ἄλλα ἀφεὶς ἑαυτοῦ τούτῳ καὶ
[5, 3, 1]	ἑνί τινι τῶν ἐν αὐτῷ	τὰ	ἄλλα θεωροῦν οὕτω δὴ λέγηται
[5, 3, 15]	ταὐτὸν ἤδη καὶ ποιὸν καὶ	τὰ	ἄλλα. Καὶ ὅτι μὲν δὴ
[5, 3, 4]	αὑτοὺς τῷ τῷ τοιούτῳ ὁρατῷ	τὰ	ἄλλα μαθεῖν {τῷ τοιούτῳ} {ἢ}
[5, 3, 1]	δὴ ἑνὶ τῶν ἐν αὐτῷ	τὰ	ἄλλα νοεῖ, ὥσπερ ἂν εἰ
[5, 3, 14]	νοῦς, ὁ δοὺς οὐσίαν καὶ	τὰ	ἄλλα, ὅσα τούτου τοῦ στοίχου,
[5, 3, 15]	τοῦτο, παρ´ οὗ πως καὶ	τὰ	ἄλλα, τὰ μὲν τῷ ἐγγύς,
[5, 3, 1]	ἐγνωσμένον, μὴ κἀκείνου τοῦ νοήσαντος	τὰ	ἄλλα τὰ σὺν αὐτῷ καὶ
[5, 3, 10]	νοούμενα πρὸς τὸν νοῦν καὶ	τὰ	αὐτὰ καὶ ἕτερα. Καὶ πάλιν
[5, 3, 16]	λέγεται; Ἆρ´ ἔχον τὸ κατὰ	τὰ	αὐτὰ καὶ ὡσαύτως; Καὶ τί
[5, 3, 3]	πολυπραγμονεῖν, νῷ δὲ ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν	τὰ	αὐτοῦ καὶ τὰ ἐν αὐτῷ
[5, 3, 3]	κωλύει τοῦτο ἄλλῃ δυνάμει σκοπεῖσθαι	τὰ	αὐτοῦ; οὐ τὸ διανοητικὸν οὐδὲ
[5, 3, 6]	φύσεως καὶ ἐπιστρέφων εἰς αὑτόν.	Τὰ	γὰρ ὄντα ὁρῶν ἑαυτὸν ἑώρα
[5, 3, 15]	οὕτως εἶχεν ὡς μὴ διακεκριμένα·	τὰ	δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ διεκέκριτο
[5, 3, 3]	τί δὲ οὐ τοῦτο νοῦς,	τὰ	δὲ ἄλλα ψυχὴ ἀπὸ τοῦ
[5, 3, 3]	νοήματα αὐτοί· τοῦτο γὰρ ἡμεῖς.	Τὰ	δὲ τοῦ νοῦ ἐνεργήματα ἄνωθεν
[5, 3, 15]	ἄλλα, τὰ μὲν τῷ ἐγγύς,	τὰ	{δὲ} τῷ πόρρω. Ἐπεὶ δὲ
[5, 3, 7]	δοθέντων αὐτός, μᾶλλον δὲ πάντα	τὰ	δοθέντα αὐτός. Εἰ μὲν οὖν
[5, 3, 1]	ὢν γινώσκει οὐκέτι; Ἢ καὶ	τὰ	ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτόν; Καὶ τίς
[5, 3, 9]	δὲ μηδὲ τοῦτο, αἴσθησιν ἐμπλατύτερα	τὰ	εἴδη κομιζομένην, αἴσθησιν δὲ καὶ
[5, 3, 3]	νοῦ ἐνεργήματα ἄνωθεν οὕτως, ὡς	τὰ	ἐκ τῆς αἰσθήσεως κάτωθεν, τοῦτο
[5, 3, 3]	ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν τὰ αὐτοῦ καὶ	τὰ	ἐν αὐτῷ σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´ εἴ
[5, 3, 3]	μὲν οἱ λογιζόμενοι καὶ νοοῦμεν	τὰ	ἐν τῇ διανοίᾳ νοήματα αὐτοί·
[5, 3, 12]	μὲν οὕτως φασί· σύνθεσις γὰρ	τὰ	ἑξῆς· ἐπὶ δὲ τῶν ὄντων
[5, 3, 3]	ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ ὅτι ἔδομεν αὐτῷ	τὰ	ἔξω σκοπεῖσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν, νῷ
[5, 3, 4]	ἐπιστάμενον οἷόν ἐστι καὶ οἷα	τὰ	ἔργα αὐτοῦ; Εἰ οὖν λέγοι,
[5, 3, 9]	ἀναβαινέτω ἀπὸ ἐσχάτων εἰδῶν εἰς	τὰ	ἔσχατα ἀνάπαλιν εἴδη, μᾶλλον δὲ
[5, 3, 5]	καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ὁμοῦ καὶ	τὰ	ἑωραμένα. Εἰ οὖν ἐν τῇ
[5, 3, 9]	ἔλαττον ἔχων τὸ πᾶν, οὐδὲ	τὰ	ἴχνη ἔχων τὰ πρῶτα, μᾶλλον
[5, 3, 10]	δὲ ἐξ ἀνάγκης· καὶ εἶναι	τὰ	κυρίως νοούμενα πρὸς τὸν νοῦν
[5, 3, 15]	οὗ πως καὶ τὰ ἄλλα,	τὰ	μὲν τῷ ἐγγύς, τὰ {δὲ}
[5, 3, 11]	ταύτῃ πρὸ νοῦ· καὶ εἰ	τὰ	μετ´ αὐτὸν δὲ τὴν τάξιν
[5, 3, 5]	τύπον γὰρ ἕξει ὁ ἔχων	τὰ	ὄντα ἕτερον τῶν ὄντων, ὅπερ
[5, 3, 5]	καὶ δὴ καὶ πρῶτος νοῦς	τὰ	ὄντα ἔχων, μᾶλλον δὲ ὁ
[5, 3, 8]	ἀληθῶν λαβὼν οἷον βλέπει μᾶλλον	τὰ	ὁρατά, ἀλλὰ τοὐναντίον. Λείπεται τοίνυν
[5, 3, 17]	αὐτὸ καὶ εἶναι καὶ ὁμοῦ	τὰ	πάντα; Ἀλλ´ εἰ ποιεῖ ἕκαστον
[5, 3, 4]	εἰκὼν νοῦ, ἔχον ἐν ἑαυτῷ	τὰ	πάντα οἷον γεγραμμένα, ὡς ἐκεῖ
[5, 3, 11]	καὶ γὰρ αὖ νοῦ ἐντὸς	τὰ	πάντα· ὥστε καὶ ταύτῃ πρὸ
[5, 3, 16]	τοῦτο τὸ ὡσαύτως, ὅτι ἀρκεῖ	τὰ	παρόντα. Ἀλλὰ πάντων ἤδη παρόντων
[5, 3, 10]	~Ταῦτα μὲν οὖν ταύτῃ. Οὐδὲ	τὰ	ποιηθέντα μόνον· οὐ γὰρ ἂν
[5, 3, 10]	ἦν ἔσχατα. Ἐκεῖ δὲ πρῶτα	τὰ	ποιοῦντα, ὅθεν καὶ πρῶτα. Δεῖ
[5, 3, 12]	Ἢ διεσπασμένα ἔσται ἀπ´ ἀλλήλων	τὰ	πολλά, ἄλλο ἄλλοθεν ἐπὶ τὴν
[5, 3, 12]	ἕν τι εἶναι, ἀφ´ οὗ	τὰ	πολλά; Ἢ διεσπασμένα ἔσται ἀπ´
[5, 3, 9]	πᾶν, οὐδὲ τὰ ἴχνη ἔχων	τὰ	πρῶτα, μᾶλλον δὲ οὐκ ἔχων,
[5, 3, 9]	ἀνάπαλιν εἴδη, μᾶλλον δὲ εἰς	τὰ	πρῶτα. ~Ταῦτα μὲν οὖν ταύτῃ.
[5, 3, 1]	κἀκείνου τοῦ νοήσαντος τὰ ἄλλα	τὰ	σὺν αὐτῷ καὶ ἑαυτὸ νενοηκότος,
[5, 3, 5]	οὖν ἐν τῇ θεωρίᾳ ὑπάρχει	τὰ	τεθεωρημένα, εἰ μὲν τύποι αὐτῶν,
[5, 3, 11]	σημαίνει ἕν τι τῶν πάντων	τἀγαθόν,	οὐδὲ τοῦτο· εἰ δὲ τὸ
[5, 3, 11]	οὐδὲ νοῦν αὐτὸν προσερεῖς· οὐδὲ	τἀγαθὸν	οὖν· εἰ σημαίνει ἕν τι
[5, 3, 17]	ἐζήτει, καὶ τοῦτο τὸ τέλος	τἀληθινὸν	ψυχῇ, ἐφάψασθαι φωτὸς ἐκείνου καὶ
[5, 3, 13]	ταῦτα λέγοντες ἑαυτοὺς περιτρέπομεν ἐπὶ	τἀναντία.	Πολὺ γὰρ αὐτὸ ποιοῦμεν γνωστὸν
[5, 3, 5]	ὁ θεωρῶν ἐν τῷ θεωρουμένῳ	τάξας	ἑαυτὸν κατὰ τὸ θεωρεῖν; οὐ
[5, 3, 11]	τὰ μετ´ αὐτὸν δὲ τὴν	τάξιν	ἔχει τὴν τῶν πάντων, καὶ
[5, 3, 9]	ἐπιθυμίας δὲ καὶ θυμοὺς καὶ	τὰς	ἄλλας τὰς τοιαύτας φλυαρίας, ὡς
[5, 3, 7]	μὲν οὖν κἀκεῖνο γνώσεται κατὰ	τὰς	δυνάμεις αὐτοῦ μαθών, καὶ ἑαυτὸν
[5, 3, 12]	τῷ ἐκ τῶν ἐνεργειῶν συστάντι	τὰς	ἐνεργείας ἃς παραχωρῆσαν· ἄλλο γὰρ
[5, 3, 12]	πρὸ τῶν ἐνεργειῶν τίθενται. Εἶτα	τὰς	ἐνεργείας μενούσας ἀεὶ καὶ ὑποστάσεις
[5, 3, 12]	τοῦ νοῦ ἁπλοῦ ὄντος φήσουσι	τὰς	ἐνεργείας προελθεῖν· ἤδη μέν τι
[5, 3, 9]	καὶ θυμοὺς καὶ τὰς ἄλλας	τὰς	τοιαύτας φλυαρίας, ὡς πρὸς τὸ
[5, 3, 5]	τίς; ὁ ἐν τῷ θεωρεῖν	τάττων	ἑαυτὸν ἢ ὁ ἐν τῷ
[5, 3, 8]	σπέρματι καὶ ἡ ἔχουσα ψυχὴ	ταῦτα.	Ἀλλ´ ἡ μὲν οὐχ ὁρᾷ
[5, 3, 14]	παρασχὼν ταῦτα, οὐκ αὐτὸς ὢν	ταῦτα.	~Ἀλλὰ πῶς παρασχών; Ἢ τῷ
[5, 3, 14]	δὲ οἷος ἄρα, ὡς οὐ	ταῦτα,	ἀλλά τι κρεῖττον τούτου, ὃ
[5, 3, 8]	σπέρμασι τοῖς ταῦτα ποιοῦσιν οὐ	ταῦτα·	ἀόρατα γὰρ τῇ φύσει καὶ
[5, 3, 1]	μόνον ἢ καὶ ἑαυτόν, ὃς	ταῦτα	γνώσεται; Καὶ ἆρα οὕτω γνώσεται
[5, 3, 7]	ἔδωκε, καὶ ἃ δύναται ἐκεῖνος.	Ταῦτα	δὲ μαθὼν καὶ γνοὺς καὶ
[5, 3, 3]	ψυχὴν δεῖ ἐν λογισμοῖς εἶναι·	ταῦτα	δὲ πάντα λογιζομένης δυνάμεως ἔργα.
[5, 3, 8]	ἔσχε τὴν μνήμην ἐπ´ αὐτῇ,	ταῦτα	δὴ ἔχουσαν δεικνύναι ἑαυτήν, ὡς
[5, 3, 9]	οὐκ ἔχων, ἀλλ´ αὐτὸς ὢν	ταῦτα.	Εἰ δέ τις ἀδυνατεῖ {τὴν
[5, 3, 8]	χρῶμα ἢ σχῆμα· πρὶν γὰρ	ταῦτα	εἶναι, ἔστιν ἐκεῖνα· καὶ ὁ
[5, 3, 8]	ἀόρατα γὰρ τῇ φύσει καὶ	ταῦτα,	καὶ ἔτι μᾶλλον ἐκεῖνα. Καὶ
[5, 3, 17]	Ἐὰν οὖν λέγωμεν τὸ ποιῆσαν	ταῦτα»	καὶ πῶς ποιῆσαν; Καί, μὴ
[5, 3, 17]	καὶ ἐπέκεινα αὐταρκείας. Ἀρκεῖ οὖν	ταῦτα	λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι; Ἢ ἔτι ἡ
[5, 3, 13]	αὐτό» ἐκεῖνο χρὴ ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι	ταῦτα	λέγοντες ἑαυτοὺς περιτρέπομεν ἐπὶ τἀναντία.
[5, 3, 10]	μᾶλλον δὲ εἰς τὰ πρῶτα.	~Ταῦτα	μὲν οὖν ταύτῃ. Οὐδὲ τὰ
[5, 3, 1]	οὕτω γνώσεται ἑαυτόν, ὅτι γινώσκει	ταῦτα	μόνον, τίς δὲ ὢν οὐ
[5, 3, 14]	καὶ νοῦ καὶ αἰσθήσεως, παρασχὼν	ταῦτα,	οὐκ αὐτὸς ὢν ταῦτα. ~Ἀλλὰ
[5, 3, 8]	ὁ ἐν τοῖς σπέρμασι τοῖς	ταῦτα	ποιοῦσιν οὐ ταῦτα· ἀόρατα γὰρ
[5, 3, 16]	αὐτὰ καὶ ὡσαύτως; Καὶ τί	ταῦτα	πρὸς τὸ ἀγαθόν; Τὸ γὰρ
[5, 3, 7]	δὲ μαθὼν καὶ γνοὺς καὶ	ταύτῃ	ἑαυτὸν γνώσεται· καὶ γὰρ ἕν
[5, 3, 9]	δ´ ἂν τοῦτο ἴσως καὶ	ταύτῃ,	εἰ ἀφέλοις πρῶτον τὸ σῶμα
[5, 3, 7]	ἴσως αὐτό ἐστι τὸ ὁρώμενον,	ταύτῃ	μάλιστα λείποιτ´ ἂν αὐτῷ ἰδεῖν
[5, 3, 10]	τὰ πρῶτα. ~Ταῦτα μὲν οὖν	ταύτῃ.	Οὐδὲ τὰ ποιηθέντα μόνον· οὐ
[5, 3, 11]	ἐντὸς τὰ πάντα· ὥστε καὶ	ταύτῃ	πρὸ νοῦ· καὶ εἰ τὰ
[5, 3, 11]	ἔχει τὴν τῶν πάντων, καὶ	ταύτῃ	πρὸ πάντων. Οὐ δὴ δεῖ,
[5, 3, 7]	γινώσκειν αὐτόν τις ὁμολογήσει, καὶ	ταύτῃ	συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται καὶ ἑαυτὸν γινώσκειν.
[5, 3, 10]	τῶν νοουμένων συνεκφέρει τὴν ταυτότητα	ταύτην	καὶ τὴν ἑτερότητα· ἢ τί
[5, 3, 9]	νοοῦσαν, δοξαστικὴν λαβέτω, εἶτα ἀπὸ	ταύτης	ἀναβαινέτω. Εἰ δὲ μηδὲ τοῦτο,
[5, 3, 17]	οὐκ ὂν οὐσία, ἀλλ´ ἐπέκεινα	ταύτης>	καὶ ἐπέκεινα αὐταρκείας. Ἀρκεῖ οὖν
[5, 3, 1]	Ἀποστῆναι μὲν οὖν τῆς δόξης	ταύτης	οὐ πάνυ οἷόν τε πολλῶν
[5, 3, 13]	ὅλως τὸ νοεῖν πολλῶν εἰς	ταὐτὸ	συνελθόντων συναίσθησις εἶναι τοῦ ὅλου,
[5, 3, 5]	ἐκεῖνο τὸ μέρος αὐτοῦ ὂν	ταὐτὸν	αὐτῷ εἶδεν ἑαυτόν· διαφέρει γὰρ
[5, 3, 12]	τὸ ἀπ´ αὐτοῦ οὐδ´ αὖ	ταὐτὸν	αὐτῷ οὐδὲ τοιοῦτον οἷον μὴ
[5, 3, 5]	Εἰ τοῦτο, δεῖ τὴν θεωρίαν	ταὐτὸν	εἶναι τῷ θεωρητῷ, καὶ τὸν
[5, 3, 5]	τῷ θεωρητῷ, καὶ τὸν νοῦν	ταὐτὸν	εἶναι τῷ νοητῷ· καὶ γάρ,
[5, 3, 15]	πῶς δὲ πολλά; Ἢ οὐ	ταὐτὸν	ἔμελλε τὸ ἐξ ἐκείνου ἐκείνῳ.
[5, 3, 5]	ἡ νόησις καὶ τὸ νοητὸν	ταὐτόν	ἐνέργεια γάρ τις τὸ νοητόν·
[5, 3, 15]	εἶναι· καὶ γὰρ ἕτερον καὶ	ταὐτὸν	ἤδη καὶ ποιὸν καὶ τὰ
[5, 3, 15]	ἐκείνου ἐκείνῳ. Εἰ οὖν μὴ	ταὐτόν,	οὐδέ γε βέλτιον· τί γὰρ
[5, 3, 5]	νοητῷ· καὶ γάρ, εἰ μὴ	ταὐτόν,	οὐκ ἀλήθεια ἔσται· τύπον γὰρ
[5, 3, 5]	οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἓν καὶ	ταὐτὸν	τῇ ἐνεργείᾳ ἂν εἴη· ἓν
[5, 3, 5]	οἷον περιέξει τὸ νοητόν, ἢ	ταὐτὸν	τῷ νοητῷ ἔσται, οὔπω δὲ
[5, 3, 10]	ἕκαστον τῶν νοουμένων συνεκφέρει τὴν	ταυτότητα	ταύτην καὶ τὴν ἑτερότητα· ἢ
[5, 3, 10]	τὴν νόησιν εἶναι καὶ ἐν	ταυτότητι	δὲ ἐξ ἀνάγκης· καὶ εἶναι
[5, 3, 15]	μὲν γὰρ ἐξ αὐτοῦ ἁπλοῦν	τάχ´	ἄν τις δοίη καίτοι καὶ
[5, 3, 17]	πρὸς τὴν ὠδῖνα ἐπῳδὴν εὕροιμεν.	Τάχα	δὲ καὶ ἐκ τῶν ἤδη
[5, 3, 9]	καὶ ἐφ´ αὑτῆς ὁρᾶσθαι ὑπό	τε	αὐτῆς καὶ ἄλλης τοιαύτης. Καὶ
[5, 3, 9]	τι περὶ αὐτὸν γενομένη ἐξήρτηταί	τε	αὐτοῦ καὶ οὔτε ἐν ἄλλῳ,
[5, 3, 12]	οὐδ´ αὖ ὅλως προυθυμήθη, οὕτω	τε	γὰρ ἦν ἀτελὴς καὶ ἡ
[5, 3, 13]	ἔξω ἔσται ἡ νόησις, ἐνδεές	τε	ἔσται καὶ οὐ κυρίως τὸ
[5, 3, 1]	τὴν αὐτοῦ κατανόησιν; Ἢ οἷόν	τε	καὶ μὴ σύνθετον ὂν νόησιν
[5, 3, 12]	νοῦς τῆς προθυμίας μεταξὺ αὐτοῦ	τε	καὶ τοῦ γεννηθέντος νοῦ γενομένης·
[5, 3, 1]	αὐτῷ καὶ ἑαυτὸ νενοηκότος, ἔσται	τε	οὐ τὸ ζητούμενον τὸ αὐτὸ
[5, 3, 1]	δόξης ταύτης οὐ πάνυ οἷόν	τε	πολλῶν τῶν ἀτόπων συμβαινόντων· καὶ
[5, 3, 6]	πρώτοις, καὶ ὅτι μὴ οἷόν	τε	τοῦτον τὸν τοιοῦτον ἐκτὸς ἑαυτοῦ
[5, 3, 5]	προσθήσει παρ´ αὐτοῦ καὶ τὸν	τεθεωρηκότα,	ἵνα τέλεον αὐτὸν ᾖ νενοηκώς.
[5, 3, 5]	νενοηκώς. Ἀλλ´ εἰ καὶ τὸν	τεθεωρηκότα,	ὁμοῦ καὶ τὰ ἑωραμένα. Εἰ
[5, 3, 5]	ἐν τῇ θεωρίᾳ ὑπάρχει τὰ	τεθεωρημένα,	εἰ μὲν τύποι αὐτῶν, οὐκ
[5, 3, 16]	τούτῳ καὶ ζωὴ ἐναργής, καὶ	τελεία	πᾶσα ἐν τούτῳ ψυχὴ καὶ
[5, 3, 8]	οὐκ ἔχον, κἂν βλέπῃ δέ,	τελειωθὲν	ἐν ἄλλῳ ἄλλο καὶ οὐχ
[5, 3, 5]	αὐτοῦ καὶ τὸν τεθεωρηκότα, ἵνα	τέλεον	αὐτὸν ᾖ νενοηκώς. Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 8]	ὁ νοῦς ἐκεῖνός ἐστιν ὁ	τέλεος	καὶ πᾶς, ὁ γινώσκων πρώτως
[5, 3, 17]	ὃ ἐζήτει, καὶ τοῦτο τὸ	τέλος	τἀληθινὸν ψυχῇ, ἐφάψασθαι φωτὸς ἐκείνου
[5, 3, 1]	ἄλλα νοεῖ, ὥσπερ ἂν εἰ	τῇ	αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν τὴν μορφὴν
[5, 3, 13]	τοῦ τὶ» ~Διὸ καὶ ἄρρητον	τῇ	ἀληθείᾳ· ὅ τι γὰρ ἂν
[5, 3, 14]	ἔχομεν; Ἤ, εἰ μὴ ἔχομεν	τῇ	γνώσει, καὶ παντελῶς οὐκ ἔχομεν;
[5, 3, 12]	καὶ τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν,	τῇ	δὲ ἀρχῇ πάντων οὐκέτι. Δεῖται
[5, 3, 3]	ἄνθρωπον καὶ ἔδωκε τὸν τύπον	τῇ	διανοίᾳ· ἡ δὲ τί φησιν;
[5, 3, 3]	λογιζόμενοι καὶ νοοῦμεν τὰ ἐν	τῇ	διανοίᾳ νοήματα αὐτοί· τοῦτο γὰρ
[5, 3, 2]	τῆς ψυχῆς μέχρι τοῦδε ἱστάμενος	τῇ	δυνάμει ἢ καὶ εἰς ἑαυτὸν
[5, 3, 4]	γινώσκουσαν τὸ τοιοῦτον μαθόντες αὐτῇ	τῇ	δυνάμει ᾗ καὶ ἐκεῖνο γινόμενοι,
[5, 3, 5]	αὐτοῦ ἐνέργεια, ἓν καὶ ταὐτὸν	τῇ	ἐνεργείᾳ ἂν εἴη· ἓν δὲ
[5, 3, 5]	ἐνεργείᾳ ἂν εἴη· ἓν δὲ	τῇ	ἐνεργείᾳ τὸ ὂν καὶ τὸ
[5, 3, 17]	εἰ ποιεῖ ἕκαστον εἶναι καὶ	τῇ	ἑνὸς παρουσίᾳ αὔταρκες τὸ πλῆθος
[5, 3, 5]	τὰ ἑωραμένα. Εἰ οὖν ἐν	τῇ	θεωρίᾳ ὑπάρχει τὰ τεθεωρημένα, εἰ
[5, 3, 3]	ἐνέτυχε τούτῳ, καὶ λέγοι προσχρωμένη	τῇ	μνήμῃ, ὅτι Σωκράτης. Εἰ δὲ
[5, 3, 5]	τὸ νοητὸν αὐτός, ὅπερ ἐνόει	τῇ	νοήσει, ὃ ἦν αὐτός. ~Ὁ
[5, 3, 5]	ἄρα ἑαυτὸν νοήσει· νοήσει γὰρ	τῇ	νοήσει, ὅπερ ἦν αὐτός, καὶ
[5, 3, 6]	πως, διανοητικὸν αὐτὸ τιθέμενοι καὶ	τῇ	ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες νοῦν τινα αὐτὸ
[5, 3, 12]	μέν, ἀτελὲς δὲ πρὶν ἐνεργῆσαι	τῇ	οὐσίᾳ. Εἰ δὲ ἡ οὐσία
[5, 3, 1]	ἄτοπον ὄν, ἀλλὰ μηδὲ νοῦ	τῇ	φύσει διδόναι παντάπασιν ἄτοπον, εἰ
[5, 3, 8]	ποιοῦσιν οὐ ταῦτα· ἀόρατα γὰρ	τῇ	φύσει καὶ ταῦτα, καὶ ἔτι
[5, 3, 8]	καὶ ἐπιλαμφθὲν τοῦτο ζωὴν ἔδωκε	τῇ	ψυχῇ ἐναργεστέραν, ζωὴν δὲ οὐ
[5, 3, 9]	τὴν πλάττουσαν τοῦτο ψυχὴν καὶ	τὴν	αἴσθησιν δὲ εὖ μάλα, ἐπιθυμίας
[5, 3, 3]	ἐστι, καὶ ἐπερρώσθη δὲ εἰς	τὴν	αἴσθησιν τοῦ τοιούτου ἐπιλάμποντος αὐτῇ
[5, 3, 1]	καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν τὴν μορφὴν καὶ	τὴν	ἄλλην τοῦ σώματος φύσιν, οὐκ
[5, 3, 5]	ὄντων, ὅπερ οὐκ ἔστιν ἀλήθεια.	Τὴν	ἄρα ἀλήθειαν οὐχ ἑτέρου εἶναι
[5, 3, 15]	ἀληθῶς ἕν· τὸ δὲ μετὰ	τὴν	ἀρχὴν ὧδέ πως ἐπιβρίσαντος τοῦ
[5, 3, 2]	καὶ ἔχει καὶ περὶ τούτους	τὴν	αὐτὴν δύναμιν. Καὶ σύνεσιν ἔτι
[5, 3, 8]	θεμένην ἑαυτὴν εἶναι ἐκείνου, ὡς	τὴν	αὐτῆς ζωὴν ἴνδαλμα καὶ ὁμοίωμα
[5, 3, 1]	δυναμένου εἰς ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν καὶ	τὴν	αὐτοῦ κατανόησιν; Ἢ οἷόν τε
[5, 3, 9]	βούλεταί τις, καταβαίνων καὶ ἐπὶ	τὴν	γεννῶσαν ἴτω μέχρι καὶ ὧν
[5, 3, 4]	τοιούτῳ} {ἢ} κατὰ τὴν δύναμιν	τὴν	γινώσκουσαν τὸ τοιοῦτον μαθόντες αὐτῇ
[5, 3, 8]	ἐκείνῳ, ὡς καὶ παρ´ ἡμῶν	τὴν	γνῶσιν αὐτοῦ δι´ αὐτοῦ γίνεσθαι·
[5, 3, 6]	ποτε εἴη) ἀνάγκη συνεῖναι αὐτῷ	τὴν	γνῶσιν ἑαυτοῦ— καὶ ὅτι ἐν
[5, 3, 17]	εἰπεῖν καὶ διανοηθῆναι, ἐπείπερ δεῖ	τὴν	διάνοιαν, ἵνα τι εἴπῃ, ἄλλο
[5, 3, 6]	αὐτὸ εἶναι ἢ διὰ νοῦ	τὴν	δύναμιν καὶ παρὰ νοῦ αὐτὸ
[5, 3, 4]	μαθεῖν {τῷ τοιούτῳ} {ἢ} κατὰ	τὴν	δύναμιν τὴν γινώσκουσαν τὸ τοιοῦτον
[5, 3, 6]	οὖσα οὐ μόνον εὔλογον ὑποδείκνυσιν	{τὴν	ἑαυτοῦ} ἀλλὰ καὶ ἀναγκαίαν {αὐτοῦ}
[5, 3, 6]	ἑαυτοῦ} ἀλλὰ καὶ ἀναγκαίαν {αὐτοῦ}	τὴν	ἑαυτοῦ γνῶσιν· τίς γὰρ ἂν
[5, 3, 6]	καὶ ἐπὶ τὸν ἀληθῆ νοῦν	τὴν	εἰκόνα, ὃς ἦν ὁ αὐτὸς
[5, 3, 8]	οὐκ εἴασεν, ἀλλ´ ἀγαπᾶν ἐποίησε	τὴν	ἐν αὐτῷ ἀγλαΐαν· οὐ μὴν
[5, 3, 16]	πρὸς ἐκεῖνο καὶ τὴν ζωὴν	τὴν	ἐν αὐτῷ, μίμημά τι τοῦ
[5, 3, 7]	αὑτῷ πρότερον ὄντι πυρὶ καὶ	τὴν	ἐνέργειαν ἔχοντι πυρὸς οὕτω τοι
[5, 3, 7]	πρὸς αὑτῷ καὶ εἰς ἑαυτὸν	τὴν	ἐνέργειαν ἴσχει. Καὶ γὰρ εἴ
[5, 3, 8]	γενομένην ἢ παραχωρήσασαν τῷ νῷ	τὴν	ἐνέργειαν, ὧν ἔσχε τὴν μνήμην
[5, 3, 15]	ἔστιν εἰπεῖν οἷον ἐκ φωτὸς	τὴν	ἐξ αὐτοῦ περίλαμψιν πῶς δὲ
[5, 3, 2]	ἐκ τῆς αἰσθήσεως φαντασμάτων παρακειμένων	τὴν	ἐπίκρισιν ποιούμενον καὶ συνάγον καὶ
[5, 3, 10]	συνεκφέρει τὴν ταυτότητα ταύτην καὶ	τὴν	ἑτερότητα· ἢ τί νοήσει, ὃ
[5, 3, 16]	γὰρ ἐπιστρέψει πρὸς ἐκεῖνο καὶ	τὴν	ζωὴν τὴν ἐν αὐτῷ, μίμημά
[5, 3, 5]	καὶ ἔχων. Εἰ τοῦτο, δεῖ	τὴν	θεωρίαν ταὐτὸν εἶναι τῷ θεωρητῷ,
[5, 3, 12]	ἐφορμᾷ; Εἰ κατὰ λόγον θησόμεθα,	τὴν	μὲν ἀπ´ αὐτοῦ οἷον ῥυεῖσαν
[5, 3, 8]	νῷ τὴν ἐνέργειαν, ὧν ἔσχε	τὴν	μνήμην ἐπ´ αὐτῇ, ταῦτα δὴ
[5, 3, 1]	εἰ τῇ αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν	τὴν	μορφὴν καὶ τὴν ἄλλην τοῦ
[5, 3, 3]	Σωκράτης. Εἰ δὲ καὶ ἐξελίττοι	τὴν	μορφήν, μερίζει ἃ ἡ φαντασία
[5, 3, 10]	ἄμφω, καὶ ἀεὶ ἐν ἑτερότητι	τὴν	νόησιν εἶναι καὶ ἐν ταυτότητι
[5, 3, 12]	φῶς νοῦν θησόμεθα καὶ πᾶσαν	τὴν	νοητὴν φύσιν, αὐτὸν δὲ ἐπ´
[5, 3, 10]	ἵνα ὅρασις ᾖ, καὶ συνεκπίπτειν	τὴν	ὅρασιν τῷ ὁρατῷ, καὶ τὸ
[5, 3, 10]	εἶναι, καὶ ὁρατικὸν ἐκείνου, καὶ	τὴν	οὐσίαν αὐτοῦ ὅρασιν εἶναι· καὶ
[5, 3, 9]	καὶ δηλονότι σαυτοῦ, εἶτα καὶ	τὴν	πλάττουσαν τοῦτο ψυχὴν καὶ τὴν
[5, 3, 9]	ταῦτα. Εἰ δέ τις ἀδυνατεῖ	{τὴν	πρώτην} τὴν τοιαύτην ψυχὴν ἔχειν
[5, 3, 10]	αὐτὸ ἑαυτό, κἂν σύνεσιν δῷ	τὴν	σιωπήν. Εἶτα οὐδὲ δεήσεται οἷον
[5, 3, 2]	ὧν δέχεται τύπων ἐφ´ ἑκάτερα	τὴν	σύνεσιν ἴσχει. Καὶ πῶς τὴν
[5, 3, 2]	τὴν σύνεσιν ἴσχει. Καὶ πῶς	τὴν	σύνεσιν ἴσχει, πρῶτον ζητητέον. ~Ἡ
[5, 3, 12]	τὰ πολλά, ἄλλο ἄλλοθεν ἐπὶ	τὴν	σύνθεσιν κατὰ τύχην ἰόν. Ἀλλ´
[5, 3, 11]	εἰ τὰ μετ´ αὐτὸν δὲ	τὴν	τάξιν ἔχει τὴν τῶν πάντων,
[5, 3, 10]	αὖ ἕκαστον τῶν νοουμένων συνεκφέρει	τὴν	ταυτότητα ταύτην καὶ τὴν ἑτερότητα·
[5, 3, 9]	δέ τις ἀδυνατεῖ {τὴν πρώτην}	τὴν	τοιαύτην ψυχὴν ἔχειν καθαρῶς νοοῦσαν,
[5, 3, 9]	φῶς ἐκείνου, οἷον ἡλίου μετὰ	τὴν	τοῦ μεγέθους σφαῖραν τὸ περὶ
[5, 3, 11]	αὐτὸν δὲ τὴν τάξιν ἔχει	τὴν	τῶν πάντων, καὶ ταύτῃ πρὸ
[5, 3, 16]	ἐκεῖνο τούτῳ ἐξημμένη ἐκείνου καὶ	τὴν	ὑπόστασιν ἔχουσα ἐξ ἐκείνου καὶ
[5, 3, 6]	θεωρεῖν ἐθέλοντες. Ἴσως οὖν χρὴ	τὴν	ψυχὴν ἡμῶν διδάξαι, πῶς ποτε
[5, 3, 8]	τῶν τοιούτων λογισμῶν ἀνάγεσθαι καὶ	τὴν	ψυχὴν ἡμῶν εἰς αὐτὸ εἰκόνα
[5, 3, 8]	τοὐναντίον γὰρ ἐπέστρεψε πρὸς ἑαυτὴν	τὴν	ψυχήν, καὶ σκίδνασθαι οὐκ εἴασεν,
[5, 3, 17]	ἐπᾳστέον, εἴ ποθέν τινα πρὸς	τὴν	ὠδῖνα ἐπῳδὴν εὕροιμεν. Τάχα δὲ
[5, 3, 3]	χείρονος καὶ βελτίονος, χείρονος μὲν	τῆς	αἰσθήσεως, βελτίονος δὲ τοῦ νοῦ.
[5, 3, 3]	ἐξ ὧν μὲν ἔγνω διὰ	τῆς	αἰσθήσεως εἴρηκεν, ὃ δὲ εἴρηκεν
[5, 3, 3]	ἄνωθεν οὕτως, ὡς τὰ ἐκ	τῆς	αἰσθήσεως κάτωθεν, τοῦτο ὄντες τὸ
[5, 3, 2]	αὐτῇ λογιζόμενον παρὰ τῶν ἐκ	τῆς	αἰσθήσεως φαντασμάτων παρακειμένων τὴν ἐπίκρισιν
[5, 3, 4]	διττὸν εἶναι, τὸ μὲν γινώσκοντα	τῆς	διανοίας τῆς ψυχικῆς φύσιν, τὸν
[5, 3, 1]	τι ὄντως. Ἀποστῆναι μὲν οὖν	τῆς	δόξης ταύτης οὐ πάνυ οἷόν
[5, 3, 1]	σκοπεῖν, εἰ δυνατόν, ἢ ἀποστατέον	τῆς	δόξης τῆς τοῦ αὐτὸ ἑαυτὸ
[5, 3, 15]	πάντων. Ἀλλὰ τίς ὁ τρόπος	τῆς	δυνάμεως; Οὐ γὰρ ὡς ἡ
[5, 3, 6]	αὐτὸς καὶ ὅστις καὶ ἐκ	τῆς	ἑαυτοῦ φύσεως καὶ ἐπιστρέφων εἰς
[5, 3, 8]	ὁρᾶν δύνασθαι ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον, διὰ	τῆς	ἐκείνῳ πρὸς τὸ ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης,
[5, 3, 12]	νοῦν γενέσθαι, εἶτα ἐγένετο νοῦς	τῆς	προθυμίας μεταξὺ αὐτοῦ τε καὶ
[5, 3, 1]	δυνατόν, ἢ ἀποστατέον τῆς δόξης	τῆς	τοῦ αὐτὸ ἑαυτὸ νοεῖν τι
[5, 3, 4]	τὸ ἄνω μόνον ἐφέλκοντα τὸ	τῆς	ψυχῆς ἄμεινον, ὃ καὶ δύναται
[5, 3, 2]	ἄκρατος. Τοῦτο τοίνυν τὸ διανοητικὸν	τῆς	ψυχῆς ἆρα ἐπιστρέφει ἐφ´ ἑαυτὸ
[5, 3, 2]	δὴ καὶ ἀναμνήσεις φαῖμεν ἂν	τῆς	ψυχῆς εἶναι. Καὶ νοῦς ὁ
[5, 3, 3]	εἰ μὴ συναριθμοῖμεν τοῖς μέρεσι	τῆς	ψυχῆς. Ἢ ἡμέτερον καὶ οὐχ
[5, 3, 3]	κάτωθεν, τοῦτο ὄντες τὸ κύριον	τῆς	ψυχῆς, μέσον δυνάμεως διττῆς, χείρονος
[5, 3, 2]	ψυχῆς εἶναι. Καὶ νοῦς ὁ	τῆς	ψυχῆς μέχρι τοῦδε ἱστάμενος τῇ
[5, 3, 6]	θεωρεῖ ἑαυτόν, διδάξαι δὲ τοῦτο	τῆς	ψυχῆς, ὃ νοερόν πως, διανοητικὸν
[5, 3, 3]	αὐτῇ νοῦ· τὸ γὰρ καθαρὸν	τῆς	ψυχῆς τοῦτο καὶ νοῦ δέχεται
[5, 3, 4]	τὸ μὲν γινώσκοντα τῆς διανοίας	τῆς	ψυχικῆς φύσιν, τὸν δὲ ὑπεράνω
[5, 3, 12]	ἤθει> ὑπέστη. Δεῖ οὖν, ἵνα	τι	ἄλλο ὑποστῇ, ἡσυχίαν ἄγειν ἐφ´
[5, 3, 12]	τὰς ἐνεργείας προελθεῖν· ἤδη μέν	τι	ἁπλοῦν τὸ πρὸ τῶν ἐνεργειῶν
[5, 3, 10]	τὸ τόδε» εἰ μὲν ἕτερον	τι	αὐτοῦ ἐρεῖ, ψεύσεται· εἰ δὲ
[5, 3, 4]	νοῦ ἔχει, καὶ ὡς ἔστι	τι	βέλτιον αὐτοῦ, ὃ οὐ ζητεῖ,
[5, 3, 13]	καὶ ἄρρητον τῇ ἀληθείᾳ· ὅ	τι	γὰρ ἂν εἴπῃς, τὶ ἐρεῖς.
[5, 3, 10]	ἑνὶ καὶ ἀμερεῖ προσβάλλοι, ἠλογήθη·	τί	γὰρ ἂν ἔχοι περὶ αὐτοῦ
[5, 3, 7]	τὸ αὐτὸ εἶναι τὸ ὁρώμενον.	Τί	γὰρ ἂν καὶ δοίημεν αὐτῷ
[5, 3, 15]	μὴ ταὐτόν, οὐδέ γε βέλτιον·	τί	γὰρ ἂν τοῦ ἑνὸς βέλτιον
[5, 3, 16]	πῶς τὸ ἀγαθοειδὲς ἐξ ἀγαθοῦ;	Τί	γὰρ ἔχον ἑαυτοῦ ἀγαθοειδὲς λέγεται;
[5, 3, 10]	οὐδὲ δεήσεται οἷον πολυπραγμονεῖν ἑαυτό·	τί	γὰρ καὶ μαθήσεται νοῆσαν; Πρὸ
[5, 3, 3]	νοῦ δέχεται ἐπικείμενα ἴχνη. Διὰ	τί	δὲ οὐ τοῦτο νοῦς, τὰ
[5, 3, 16]	τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος, ὅ	τι	δήποτέ ἐστι τοῦτο. ~Τί οὖν
[5, 3, 12]	τὸ γὰρ αὐτὸ» πρὸ τοῦ	τὶ»	~Διὸ καὶ ἄρρητον τῇ ἀληθείᾳ·
[5, 3, 13]	εἶναι τοῦ ὅλου, ὅταν αὐτό	τι	ἑαυτὸ νοῇ, ὃ δὴ καὶ
[5, 3, 8]	νοητὸν ὁ νοῦς, καὶ ποῖόν	τι	ἑαυτόν; Ἢ τὸ μὲν νοητὸν
[5, 3, 12]	ἀνάγκη ἤδη καὶ ἐνταῦθα ἕν	τι	εἶναι, ἀφ´ οὗ τὰ πολλά;
[5, 3, 10]	ἄλλο ἐνεργεῖν, ἢ αὐτὸ πολύ	τι	εἶναι, εἰ μέλλοι ἐνεργεῖν ἐν
[5, 3, 11]	πρὸ ὧν ἐστι, τούτων ἕν	τι	εἶναι, οὐδὲ νοῦν αὐτὸν προσερεῖς·
[5, 3, 16]	ζητητέα. ~Ὅτι μὲν οὖν δεῖ	τι	εἶναι τὸ μετὰ τὸ πρῶτον,
[5, 3, 17]	ἐπείπερ δεῖ τὴν διάνοιαν, ἵνα	τι	εἴπῃ, ἄλλο καὶ ἄλλο λαβεῖν·
[5, 3, 13]	αὐτῷ πολύ ἐστι, κἂν ἄλλο	τι	εἴπῃς, ἔχει τὸ εἶναι. Εἰ
[5, 3, 15]	Εἴρηται μὲν οὖν, ὅτι, εἴ	τι	ἐκ τοῦ ἑνός, ἄλλο δεῖ
[5, 3, 12]	τὸ δέ ἐστιν ἄνευ τοῦ	τὶ»	ἕν· εἰ γὰρ τὶ ἕν,
[5, 3, 12]	τοῦ τὶ» ἕν· εἰ γὰρ	τὶ	ἕν, οὐκ ἂν αὐτοέν· τὸ
[5, 3, 10]	ἔχει τὸ ἓν πάντη εἰς	τί	ἐνεργήσει, ἀλλὰ μόνον καὶ ἔρημον>
[5, 3, 7]	ἐνέργειαν ἴσχει. Καὶ γὰρ εἴ	τι	ἐξ αὐτοῦ, τῷ εἰς αὐτὸν
[5, 3, 14]	αὐτοῖς, κἂν μὴ εἰδῶσιν ὅ	τι,	ἐξ ὧν δὲ κεκίνηνται καὶ
[5, 3, 11]	ἀορίστως ἔχουσα ἐπ´ αὐτῇ φάντασμά	τι,	ἐξῆλθε δὲ ἄλλο λαβοῦσα ἐν
[5, 3, 13]	ὅ τι γὰρ ἂν εἴπῃς,	τὶ	ἐρεῖς. Ἀλλὰ τὸ ἐπέκεινα> πάντων
[5, 3, 9]	τὸν μέλλοντα νοῦν εἴσεσθαι ὅ	τι	ἐστί. Γένοιτο δ´ ἂν τοῦτο
[5, 3, 13]	νοεῖν· ἓν δὲ ἕκαστον αὐτό	τί	ἐστι καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ
[5, 3, 13]	εἶναι. Εἰ δὲ τοῦτο, εἴ	τί	ἐστιν ἁπλούστατον ἁπάντων, οὐχ ἕξει
[5, 3, 3]	οὐχ ἡμέτερον. Τὸ δὴ προσχρῆσθαι	τί	ἐστιν; Ἆρα αὐτοὺς ἐκεῖνο γινομένους,
[5, 3, 4]	ἔχει πάντως δήπου; Ἀλλ´ ἆρα	τί	ἐστιν αὐτὸ {ὃ} οὐκ οἶδεν
[5, 3, 7]	καὶ εἰς ἄλλο, ἢ ἄλλο	τι	ἥκειν ἀπ´ αὐτοῦ ὁμοιούμενον αὐτῷ,
[5, 3, 10]	εἴη ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο,	τί	καὶ ποιήσει; ἢ ποῦ προβήσεται;
[5, 3, 12]	φύσει τὸ γινώσκειν. Ἓν γάρ	τι	καὶ τὸ γινώσκειν· τὸ δέ
[5, 3, 17]	πῶς ποιῆσαν; Καί, μὴ φανῇ	τι	κρεῖττον, οὐκ ἄπεισιν ὁ λογισμὸς
[5, 3, 14]	ἄρα, ὡς οὐ ταῦτα, ἀλλά	τι	κρεῖττον τούτου, ὃ λέγομεν ὄν»
[5, 3, 12]	αὐτὸ {τὸ} πλῆθος ἔσται. ~Καὶ	τί	κωλύει οὕτω πλῆθος εἶναι, ἕως
[5, 3, 10]	ταύτην καὶ τὴν ἑτερότητα· ἢ	τί	νοήσει, ὃ μὴ ἔχει ἄλλο
[5, 3, 1]	τῆς τοῦ αὐτὸ ἑαυτὸ νοεῖν	τι	ὄντως. Ἀποστῆναι μὲν οὖν τῆς
[5, 3, 8]	ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων εἰκόνα. ~Ποῖον δέ	τι	ὁρᾷ τὸ νοητὸν ὁ νοῦς,
[5, 3, 3]	λογιζομένης δυνάμεως ἔργα. Ἀλλὰ διὰ	τί	οὐ τούτῳ τῷ μέρει δόντες
[5, 3, 10]	εἰμὶ εἰμὶ» καὶ ἐγὼ ἐγώ»	Τί	οὖν, εἰ δύο μόνα εἴη
[5, 3, 5]	τοῦτο δὲ οὐκ αὐτὸ ἑαυτό»	Τί	οὖν, εἰ πᾶν τοιοῦτον οἷον
[5, 3, 13]	εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον, πολλὰ ἔχει.	Τί	οὖν; Ἕκαστον αὐτῶν οὐ νοηθήσεται;
[5, 3, 15]	ἄρα· τοῦτο δέ ἐστιν ἐνδεέστερον.	Τί	οὖν ἐνδεέστερον τοῦ ἑνός; Ἢ
[5, 3, 17]	ὅ τι δήποτέ ἐστι τοῦτο.	~Τί	οὖν ἐστι κρεῖττον ζωῆς ἐμφρονεστάτου
[5, 3, 3]	ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ νοῦν καθαρὸν λαμβάνει.	Τί	οὖν κωλύει ἐν ψυχῇ νοῦν
[5, 3, 3]	σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´ εἴ τις φήσει	τί	οὖν κωλύει τοῦτο ἄλλῃ δυνάμει
[5, 3, 10]	δὲ μή, δεήσει πάλιν ἄλλου.	Τί	οὖν; οὐ δεήσει πάλιν ἄλλου
[5, 3, 10]	ἢ ὁ μὲν νοῦς τοῦτο;	Τί	οὖν; οὐχ ὁρᾷ ἑαυτόν; Ἢ
[5, 3, 17]	αὐτοῦ ἑνός, οὐκ αὐτὸ ἕν.	Τί	οὖν τὸ οὗ μετέχει, ὃ
[5, 3, 12]	ἔσται ὁρμὴ μόνον οὖσα. Ἐπὶ	τί	οὖν ὡς ἀτυχοῦσά του ἐφορμᾷ;
[5, 3, 9]	δὲ ψυχὴ ἐκ νοῦ φῶς	τι	περὶ αὐτὸν γενομένη ἐξήρτηταί τε
[5, 3, 14]	περὶ αὐτοῦ; Ἢ λέγομεν μέν	τι	περὶ αὐτοῦ, οὐ μὴν αὐτὸ
[5, 3, 2]	καὶ τὸ αὐτὸ ἑαυτό» ὅ	τί	ποτ´ ἐστὶ σκεψόμεθα. Εἰ δὲ
[5, 3, 4]	ἀναγκαῖον οὕτως, εἴπερ γνωσόμεθα, ὅ	τί	ποτ´ ἐστὶ τὸ ἐν νῷ
[5, 3, 10]	ἐν αὑτῷ. Εἰ δὲ μή	τι	προελεύσεται ἐπ´ ἄλλο, στήσεται· ὅταν
[5, 3, 12]	ἡ προθυμία οὐκ εἶχεν ὅ	τι	προθυμηθῇ· οὐδ´ αὖ τὸ μὲν
[5, 3, 12]	οὐκ εἶχεν· οὐδὲ γὰρ ἦν	τι,	πρὸς ὃ ἡ ἔκτασις. Ἀλλὰ
[5, 3, 16]	καὶ νοῦν εἴπομεν, ἢ ἄλλο	τι	συμβεβηκὸς τούτοις. Ἀλλ´ εἰ τοῦτο
[5, 3, 10]	ἔχοι περὶ αὐτοῦ εἰπεῖν, ἢ	τί	συνεῖναι; Καὶ γὰρ εἰ τὸ
[5, 3, 16]	τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως; Καὶ	τί	ταῦτα πρὸς τὸ ἀγαθόν; Τὸ
[5, 3, 6]	μὲν δὴ λόγος ἀπέδειξεν εἶναί	τι	τὸ αὐτὸ ἑαυτὸ κυρίως νοεῖν.
[5, 3, 2]	δοτέον αὐτῇ γνῶσιν ἑαυτῆς, καὶ	τί	τὸ γινῶσκον ἐν αὐτῇ καὶ
[5, 3, 16]	ζωὴν τὴν ἐν αὐτῷ, μίμημά	τι	τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος, καθὸ
[5, 3, 16]	νοῦν τὸν ἐν τούτῳ, μίμημά	τι	τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος, ὅ
[5, 3, 7]	ἑαυτὸν γνώσεται· καὶ γὰρ ἕν	τι	τῶν δοθέντων αὐτός, μᾶλλον δὲ
[5, 3, 11]	ἕτερον ἁπάντων. Οὐ τοίνυν ἕν	τι	τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ πάντων,
[5, 3, 13]	ὂν αὐτοῦ ἀλλ´ ὅτι οὔτε	τι	τῶν πάντων οὔτε ὄνομα αὐτοῦ>
[5, 3, 11]	τἀγαθὸν οὖν· εἰ σημαίνει ἕν	τι	τῶν πάντων τἀγαθόν, οὐδὲ τοῦτο·
[5, 3, 12]	ἔκτασις. Ἀλλὰ δῆλον, ὅτι, εἴ	τι	ὑπέστη μετ´ αὐτόν, μένοντος ἐκείνου
[5, 3, 3]	τύπον τῇ διανοίᾳ· ἡ δὲ	τί	φησιν; Ἢ οὔπω οὐδὲν ἐρεῖ,
[5, 3, 9]	ὃ εἰκόνα ἔφαμεν νοῦ σῴζουσάν	τι	φῶς ἐκείνου, οἷον ἡλίου μετὰ
[5, 3, 6]	ὃ νοερόν πως, διανοητικὸν αὐτὸ	τιθέμενοι	καὶ τῇ ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες νοῦν
[5, 3, 12]	ἁπλοῦν τὸ πρὸ τῶν ἐνεργειῶν	τίθενται.	Εἶτα τὰς ἐνεργείας μενούσας ἀεὶ
[5, 3, 6]	καὶ τῇ ὀνομασίᾳ ὑποσημαίνοντες νοῦν	τινα	αὐτὸ εἶναι ἢ διὰ νοῦ
[5, 3, 6]	αὖ καὶ ἐν ψυχῇ, πειθώ	τινα	γενέσθαι ζητοῦμεν, οἷον ἐν εἰκόνι
[5, 3, 15]	αὐτοῦ πάντα αὖ καὶ ἕν.	Τίνα	οὖν πάντα; Ἢ ὧν ἀρχὴ
[5, 3, 17]	ἀλλὰ πάλιν ἐπᾳστέον, εἴ ποθέν	τινα	πρὸς τὴν ὠδῖνα ἐπῳδὴν εὕροιμεν.
[5, 3, 14]	καὶ λέγουσιν, ἐκ τούτων αἴσθησίν	τινα	τοῦ κινήσαντος λαμβάνουσιν ἑτέρων ὄντων
[5, 3, 5]	ὄντι, οἷον λίθῳ ἢ ἀψύχῳ	τινί	καὶ οὐσία ἡ πρώτη τὸ
[5, 3, 1]	ποικίλον δεῖ εἶναι, ἵνα ἑνί	τινι	τῶν ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα
[5, 3, 13]	Ἐπεὶ καὶ ἡ συναίσθησις πολλοῦ	τινος	αἴσθησίς ἐστι· καὶ μαρτυρεῖ καὶ
[5, 3, 10]	ὅρασιν εἶναι· καὶ γὰρ ὄντος	τινὸς	ἄλλου ὅρασιν δεῖ εἶναι, μὴ
[5, 3, 17]	ἄλλος {ὅταν} εἰς οἶκον καλοῦντός	τινος	ἐλθὼν φωτίσῃ· ἢ μηδ´ ἐλθὼν
[5, 3, 1]	τίς ὁ τρόπος καὶ μέχρι	τίνος	σκεπτέον. ~Πρότερον δὲ περὶ ψυχῆς
[5, 3, 9]	αὐτὸς ὢν ταῦτα. Εἰ δέ	τις	ἀδυνατεῖ {τὴν πρώτην} τὴν τοιαύτην
[5, 3, 12]	ἑξῆς· ἐπὶ δὲ τῶν ὄντων	τίς	ἀνάγκη ἤδη καὶ ἐνταῦθα ἕν
[5, 3, 8]	καὶ νοοειδῆ γίγνεσθαι· καὶ ἐάν	τις	αὐτὴν ἀπαιτῇ ὁποῖον ὁ νοῦς
[5, 3, 15]	ᾖ, οὔπω ἐστὶν ὄν» εἴποι	τις	αὐτό· κἂν ἕκαστον ἔχῃ λέγειν
[5, 3, 4]	αὐτὸ ἑαυτό» Ἔστι δὴ νοῦς	τις	αὐτὸς γεγονώς, ὅτε τὰ ἄλλα
[5, 3, 17]	μετέχομεν ἀληθῶν ὅμως ἐκφεύγει, εἴ	τις	βούλοιτο εἰπεῖν καὶ διανοηθῆναι, ἐπείπερ
[5, 3, 6]	ἀναγκαίαν {αὐτοῦ} τὴν ἑαυτοῦ γνῶσιν·	τίς	γὰρ ἂν καὶ ἡ ζωὴ
[5, 3, 6]	εἴη ἂν τῶν μὲν ἔξω	τις	γνῶσις, ἀνάγκη δὲ οὐκ ἔνεστιν,
[5, 3, 1]	μὲν αὐτοῦ γνώσεται ὅτι γιγνώσκει,	τίς	δὲ ὢν γινώσκει οὐκέτι; Ἢ
[5, 3, 1]	ἑαυτόν, ὅτι γινώσκει ταῦτα μόνον,	τίς	δὲ ὢν οὐ γνώσεται, ἀλλ´
[5, 3, 15]	ἐξ αὐτοῦ ἁπλοῦν τάχ´ ἄν	τις	δοίη καίτοι καὶ τοῦτο ζητηθείη
[5, 3, 4]	μόνον πτεροῦσθαι πρὸς νόησιν, ἵνα	τις	ἐκεῖ παρακαταθοῖτο ἃ εἶδε. Τὸ
[5, 3, 17]	τῶν ἤδη λεχθέντων, εἰ πολλάκις	τις	ἐπᾴδοι, γένοιτο. Τίς οὖν ὥσπερ
[5, 3, 17]	ἐν δὲ πάντη ἁπλῷ διέξοδος	τίς	ἐστιν; Ἀλλ´ ἀρκεῖ κἂν νοερῶς
[5, 3, 2]	ἐνταῦθα ἐν τῷ κάτω δώσομεν,	τίς	ἡ διαφορὰ τοῦ νοεῖν ἑαυτὸ
[5, 3, 10]	ἑαυτῷ. Καὶ γὰρ αὖ πόθος	τις	καὶ ἡ γνῶσίς ἐστι καὶ
[5, 3, 9]	εἴδεσιν οὖσαν. Εἰ δὲ βούλεταί	τις,	καταβαίνων καὶ ἐπὶ τὴν γεννῶσαν
[5, 3, 5]	τύχην· καὶ ὁ μερίζων δὲ	τίς;	ὁ ἐν τῷ θεωρεῖν τάττων
[5, 3, 1]	τὰ ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτόν; Καὶ	τίς	ὁ τρόπος καὶ μέχρι τίνος
[5, 3, 15]	τὸ δὲ δύναμις πάντων. Ἀλλὰ	τίς	ὁ τρόπος τῆς δυνάμεως; Οὐ
[5, 3, 15]	αὐτό· κἂν ἕκαστον ἔχῃ λέγειν	τις	ὅ ἐστι, τῷ ἓν ἕκαστον
[5, 3, 7]	εἰ τὸν θεὸν γινώσκειν αὐτόν	τις	ὁμολογήσει, καὶ ταύτῃ συγχωρεῖν ἀναγκασθήσεται
[5, 3, 8]	ἡ ὅρασις οἷον τὸ ὁρατόν.	Τίς	οὖν αὐτὸ ἐρεῖ οἷόν ἐστιν;
[5, 3, 17]	εἰ πολλάκις τις ἐπᾴδοι, γένοιτο.	Τίς	οὖν ὥσπερ καινὴ ἐπῳδὴ ἄλλη;
[5, 3, 3]	μὴ ἄρα πρὸς ἑαυτὴν διαλογίζοιτο	τίς	οὗτος» εἰ πρότερον ἐνέτυχε τούτῳ,
[5, 3, 9]	οὖν τὸ φῶς οὐκ ἄν	τις	συγχωρήσειεν ἐφ´ ἑαυτοῦ περὶ αὐτὸν
[5, 3, 5]	τὸ νοητὸν ταὐτόν ἐνέργεια γάρ	τις	τὸ νοητόν· οὐ γὰρ δὴ
[5, 3, 3]	ἐν αὐτῷ σκοπεῖσθαι. Ἀλλ´ εἴ	τις	φήσει τί οὖν κωλύει τοῦτο
[5, 3, 16]	ἐκ λόγου λόγος; Καὶ πῶς	τὸ	ἀγαθοειδὲς ἐξ ἀγαθοῦ; Τί γὰρ
[5, 3, 16]	παρῆν. Ἔχει οὖν ἐν ἑαυτῷ	τὸ	ἀγαθὸν ἢ τοιοῦτον ὄν, ὃ
[5, 3, 16]	συμβεβηκὸς τούτοις. Ἀλλ´ εἰ τοῦτο	τὸ	ἀγαθόν, οὐδὲν ἂν εἴη ἐπέκεινα
[5, 3, 3]	ἔχουσα τοῦ ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῇ.	Τὸ	ἀγαθὸν πῶς ἔχει παρ´ αὐτῇ;
[5, 3, 16]	ὡσαύτως; Καὶ τί ταῦτα πρὸς	τὸ	ἀγαθόν; Τὸ γὰρ ὡσαύτως ζητοῦμεν
[5, 3, 8]	ἐκεῖνον, διὰ τῆς ἐκείνῳ πρὸς	τὸ	ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης, ὅσον ψυχῆς μέρος
[5, 3, 6]	μᾶλλον ἢ νῷ καθαρῷ θεᾶσθαι	τὸ	ἀληθές. Καὶ γὰρ καὶ ἕως
[5, 3, 8]	δὲ ἦλθε, τὸ ἐναργὲς καὶ	τὸ	ἀληθινὸν καὶ τὸ πρώτως, ὅθεν
[5, 3, 8]	λαμπηδών, λάμπον ὁμοῦ καὶ λαμπόμενον,	τὸ	ἀληθῶς νοητόν, καὶ νοοῦν καὶ
[5, 3, 10]	τί συνεῖναι; Καὶ γὰρ εἰ	τὸ	ἀμερὲς πάντη εἰπεῖν αὐτὸν δέοι,
[5, 3, 16]	τοῖς γεννωμένοις οὐκ ἔστι πρὸς	τὸ	ἄνω, ἀλλὰ πρὸς τὸ κάτω
[5, 3, 3]	ἡμᾶς μᾶλλον πρὸς αὐτὸν εἰς	τὸ	ἄνω βλέποντας. Αἴσθησις δὲ ἡμῖν
[5, 3, 4]	γενόμενον καὶ συναρπάσαντα ἑαυτὸν εἰς	τὸ	ἄνω μόνον ἐφέλκοντα τὸ τῆς
[5, 3, 12]	τοῦ νοητοῦ. Οὐδὲ γὰρ ἀποτέτμηται	τὸ	ἀπ´ αὐτοῦ οὐδ´ αὖ ταὐτὸν
[5, 3, 6]	γενέσθαι ζητοῦμεν, οἷον ἐν εἰκόνι	τὸ	ἀρχέτυπον θεωρεῖν ἐθέλοντες. Ἴσως οὖν
[5, 3, 7]	ἴχνη νοήσεως καὶ νοῦ κατὰ	τὸ	ἀρχέτυπον προϊόντων καὶ μιμουμένων τῶν
[5, 3, 17]	ἄλλα πολλὰ καὶ ὅτι τούτῳ	τὸ	αὔταρκες ἐκ πάντων ἔξω ἐστίν·
[5, 3, 13]	αὐτὸ ὂν τῷ ὅλῳ πεποίηκε	τὸ	αὔταρκες ἱκανὸν ἐξ ἁπάντων γενόμενον,
[5, 3, 1]	ἔσται τε οὐ τὸ ζητούμενον	τὸ	αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλ´ ἄλλο ἄλλο.
[5, 3, 6]	δὴ λόγος ἀπέδειξεν εἶναί τι	τὸ	αὐτὸ ἑαυτὸ κυρίως νοεῖν. Νοεῖ
[5, 3, 2]	ἥξομεν τῷ λόγῳ βαδίζοντες, καὶ	τὸ	αὐτὸ ἑαυτό» ὅ τί ποτ´
[5, 3, 7]	εἰ τὸ ἰδεῖν τοῦτό ἐστι	τὸ	αὐτὸ εἶναι τὸ ὁρώμενον. Τί
[5, 3, 15]	ἕκαστον αὐτῶν εἶναι λέγει καὶ	τὸ	αὐτό· ἔτι δὲ τὸ μὴ
[5, 3, 12]	τὶ ἕν, οὐκ ἂν αὐτοέν·	τὸ	γὰρ αὐτὸ» πρὸ τοῦ τὶ»
[5, 3, 11]	ἀρχὴ τούτων, οὐχ ὡς ἐνυπάρχουσα·	τὸ	γὰρ ἀφ´ οὗ οὐκ ἐνυπάρχει,
[5, 3, 13]	ἀλλ´ εἴρηκε μιᾷ ῥήσει πολλά.	Τὸ	γὰρ εἶναι τοῦτο, ὅπερ ὄντως
[5, 3, 3]	τοῦ τοιούτου ἐπιλάμποντος αὐτῇ νοῦ·	τὸ	γὰρ καθαρὸν τῆς ψυχῆς τοῦτο
[5, 3, 13]	ἐξευρὼν λέγει καὶ εἰκότως λέγει,	τὸ	γὰρ ὂν πολύ ἐστιν· ἐπεί,
[5, 3, 12]	εἶναι, ἕως ἐστὶν οὐσία μία;	Τὸ	γὰρ πλῆθος οὐ συνθέσεις, ἀλλ´
[5, 3, 16]	τί ταῦτα πρὸς τὸ ἀγαθόν;	Τὸ	γὰρ ὡσαύτως ζητοῦμεν ὂν τῶν
[5, 3, 16]	ἐσχάτων, ὃ μὴ δύναμιν εἰς	τὸ	γεννᾶν ἔχει. Ἐκεῖνα δὲ νῦν
[5, 3, 16]	καὶ τὸ πρὸ τούτου τοίνυν	τὸ	γεννῆσαν αὐτὸ οὔτε νοῦς οὔτε
[5, 3, 16]	εἴπερ ὄντως ἁπλοῦν. Ἀλλὰ πῶς	τὸ	γενόμενον ἐξ αὐτοῦ λόγος πολὺς
[5, 3, 12]	ἀλλ´ ἔστιν ἐν δευτέρᾳ φύσει	τὸ	γινώσκειν. Ἓν γάρ τι καὶ
[5, 3, 12]	γινώσκειν. Ἓν γάρ τι καὶ	τὸ	γινώσκειν· τὸ δέ ἐστιν ἄνευ
[5, 3, 2]	αὐτῇ γνῶσιν ἑαυτῆς, καὶ τί	τὸ	γινῶσκον ἐν αὐτῇ καὶ ὅπως.
[5, 3, 2]	σώματι παθημάτων ὑφ´ ἑαυτοῦ αἰσθάνεται.	Τὸ	δ´ ἐν αὐτῇ λογιζόμενον παρὰ
[5, 3, 7]	πρὸς νοῦν αὐτῆς οἷον εἴσω,	τὸ	δ´ ἔξω νοῦ πρὸς τὸ
[5, 3, 10]	εἰ δὲ μὴ εἴη ἄλλο,	τὸ	δὲ ἄλλο, τί καὶ ποιήσει;
[5, 3, 13]	καὶ αὔταρκες ὄντως οὐδὲν δεῖται·	τὸ	δὲ δευτέρως αὔταρκες, δεόμενον δὲ
[5, 3, 15]	τῷ λόγῳ. Ἐνέργεια γὰρ ἤδη·	τὸ	δὲ δύναμις πάντων. Ἀλλὰ τίς
[5, 3, 12]	γάρ τι καὶ τὸ γινώσκειν·	τὸ	δέ ἐστιν ἄνευ τοῦ τὶ»
[5, 3, 16]	αὐτοῦ λόγος πολὺς καὶ πᾶς,	τὸ	δὲ ἦν δηλονότι οὐ λόγος;
[5, 3, 15]	ἓν ὄντως καὶ ἀληθῶς ἕν·	τὸ	δὲ μετὰ τὴν ἀρχὴν ὧδέ
[5, 3, 5]	ἡ νόησις αὐτοῦ τὸ νοητόν,	τὸ	δὲ νοητὸν αὐτός, αὐτὸς ἄρα
[5, 3, 5]	οὕτω τὸ μὲν ἔσται ὁρῶν,	τὸ	δὲ ὁρώμενον· τοῦτο δὲ οὐκ
[5, 3, 12]	τὸ μὲν εἶχε τοῦ πράγματος,	τὸ	δὲ οὐκ εἶχεν· οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 13]	καὶ οὐ κυρίως τὸ νοεῖν.	Τὸ	δὲ πάντη ἁπλοῦν καὶ αὔταρκες
[5, 3, 11]	ἔχων οὐδὲ νοῦς οὔπω νοήσας.	Τὸ	δὲ πρὸ τούτων ἡ ἀρχὴ
[5, 3, 8]	ὁρᾷ· αὐτὸ ἄρα αὑτὸ ὁρᾷ.	Τὸ	δὲ φῶς τοῦτο ἐν ψυχῇ
[5, 3, 12]	γινῶσκον ἑαυτὸ καὶ πρῶτον γινῶσκον.	Τὸ	δὲ ὥσπερ ἐπέκεινα νοῦ, οὕτως
[5, 3, 12]	αὐταί εἰσιν αἱ πρῶται ἐνέργειαι,	τὸ	δεύτερον ποιήσασαι ποιήσασαι δὲ ἐκεῖνο,
[5, 3, 4]	τις ἐκεῖ παρακαταθοῖτο ἃ εἶδε.	Τὸ	δὴ διανοητικὸν ὅτι διανοητικὸν ἆρα
[5, 3, 9]	τὸ θνητὸν νευούσας καὶ πάνυ.	Τὸ	δὴ λοιπὸν αὐτῆς τοῦτό ἐστιν,
[5, 3, 3]	οὐ προσχρωμένων δὲ οὐχ ἡμέτερον.	Τὸ	δὴ προσχρῆσθαι τί ἐστιν; Ἆρα
[5, 3, 3]	δυνάμει σκοπεῖσθαι τὰ αὐτοῦ; οὐ	τὸ	διανοητικὸν οὐδὲ τὸ λογιστικὸν ἐπιζητεῖ,
[5, 3, 2]	νοῦς ὁ ἄκρατος. Τοῦτο τοίνυν	τὸ	διανοητικὸν τῆς ψυχῆς ἆρα ἐπιστρέφει
[5, 3, 8]	Οἷον οὖν ἐστι τὸ ἴχνος	τὸ	ἐγγενόμενον τοῦ φωτὸς ἐν ψυχῇ,
[5, 3, 13]	κἂν ἄλλο τι εἴπῃς, ἔχει	τὸ	εἶναι. Εἰ δὲ τοῦτο, εἴ
[5, 3, 13]	λαβεῖν, οὐ νοήσεις· ἀλλ´ αὐτὸ	τὸ	εἶναι ἐν αὐτῷ πολύ ἐστι,
[5, 3, 7]	οἰκεία ἐνέργεια καὶ μάλιστα, οἷς	τὸ	εἶναι οὐ δυνάμει ἐστίν, ἀλλὰ
[5, 3, 7]	οὐ δυνάμει ἐστίν, ἀλλὰ ἐνεργείᾳ.	Τὸ	εἶναι οὖν ἐνέργεια, καὶ οὐδέν,
[5, 3, 15]	ὅτι μὲν δὴ μὴ ἓν	τὸ	ἐκείνου, δεδειγμένον ἂν εἴη· ὅτι
[5, 3, 12]	αὐτοῦ οὐκ ἐξώσαντα ἀπ´ αὐτοῦ	τὸ	ἐκφανέν ἢ ἄλλο φῶς πρὸ
[5, 3, 9]	τῶν χειρόνων, οὐδὲ αὑτῷ παρέχει	τὸ	ἔλαττον ἔχων τὸ πᾶν, οὐδὲ
[5, 3, 4]	γνωσόμεθα, ὅ τί ποτ´ ἐστὶ	τὸ	ἐν νῷ αὐτὸ ἑαυτό» Ἔστι
[5, 3, 12]	Δεῖται δὲ πρὸ τοῦ πολλοῦ	τὸ	ἓν εἶναι, ἀφ´ οὗ καὶ
[5, 3, 10]	ἐν παντί. Οὐδὲ γὰρ ἔχει	τὸ	ἓν πάντη εἰς τί ἐνεργήσει,
[5, 3, 12]	πολύ· ἐπ´ ἀριθμοῦ γὰρ παντὸς	τὸ	ἓν πρῶτον. Ἀλλ´ ἐπ´ ἀριθμοῦ
[5, 3, 8]	οἱ λόγοι· ὅθεν δὲ ἦλθε,	τὸ	ἐναργὲς καὶ τὸ ἀληθινὸν καὶ
[5, 3, 13]	δεῖται τοῦ νοεῖν ἑαυτό· καὶ	τὸ	ἐνδεὲς πρὸς αὐτὸ ὂν τῷ
[5, 3, 10]	ἢ ποῦ προβήσεται; Διὸ δεῖ	τὸ	ἐνεργοῦν ἢ περὶ ἄλλο ἐνεργεῖν,
[5, 3, 15]	πολλά; Ἢ οὐ ταὐτὸν ἔμελλε	τὸ	ἐξ ἐκείνου ἐκείνῳ. Εἰ οὖν
[5, 3, 6]	πρακτικός γε οὗτος· ὡς πρὸς	τὸ	ἔξω βλέποντι τῷ πρακτικῷ καὶ
[5, 3, 7]	τὸ δ´ ἔξω νοῦ πρὸς	τὸ	ἔξω. Κατὰ θάτερα μὲν γὰρ
[5, 3, 11]	νοῦς οὗτος ὁ πολύς, ὅταν	τὸ	ἐπέκεινα ἐθέλῃ νοεῖ, ἓν μὲν
[5, 3, 13]	ἂν εἴπῃς, τὶ ἐρεῖς. Ἀλλὰ	τὸ	ἐπέκεινα> πάντων καὶ ἐπέκεινα τοῦ
[5, 3, 8]	νοητὸν οὐδὲ δεῖ ζητεῖν, οἷον	τὸ	ἐπὶ τοῖς σώμασι χρῶμα ἢ
[5, 3, 6]	οὗτος, καὶ οὐκ ἄλλο αὐτῷ	τὸ	ἔργον καὶ ἡ οὐσία ἢ
[5, 3, 16]	ἑκουσίως; Εἰ οὖν ἀγαπητὸν τούτῳ	τὸ	ζῆν, δῆλον ὅτι οὐδὲν ζητεῖ·
[5, 3, 16]	πάντων ἤδη παρόντων τούτῳ ἀγαπητὸν	τὸ	ζῆν καὶ δὴ οὕτω παρόντων,
[5, 3, 5]	ζωῆς χωρὶς οὐδ´ αὖ ἐπακτὸν	τὸ	ζῆν οὐδὲ τὸ νοεῖν ἄλλῳ
[5, 3, 16]	μή, βέλτιον ἀποστῆναι. Ἆρ´ οὖν	τὸ	ζῆν ὡσαύτως μένοντα ἐπὶ τούτου
[5, 3, 1]	ἑαυτὸ νενοηκότος, ἔσται τε οὐ	τὸ	ζητούμενον τὸ αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλ´
[5, 3, 5]	γὰρ ἦν ἐν τῷ θεωρουμένῳ	τὸ	θεωρεῖν. Ἢ γνοὺς ἑαυτὸν οὕτω
[5, 3, 5]	τῷ θεωρουμένῳ τάξας ἑαυτὸν κατὰ	τὸ	θεωρεῖν; οὐ γὰρ ἦν ἐν
[5, 3, 9]	τὰς τοιαύτας φλυαρίας, ὡς πρὸς	τὸ	θνητὸν νευούσας καὶ πάνυ. Τὸ
[5, 3, 7]	ἀδυνατήσει ἰδεῖν σαφῶς ἐκεῖνον, ἐπειδὴ	τὸ	ἰδεῖν ἴσως αὐτό ἐστι τὸ
[5, 3, 8]	ἵνα ἴδῃ, αὑτῷ αὔταρκες πρὸς	τὸ	ἰδεῖν καὶ γὰρ ὃ ὁρᾷ
[5, 3, 7]	ἰδεῖν ἑαυτὸν καὶ εἰδέναι, εἰ	τὸ	ἰδεῖν τοῦτό ἐστι τὸ αὐτὸ
[5, 3, 8]	ἄνω φωτί. Οἷον οὖν ἐστι	τὸ	ἴχνος τὸ ἐγγενόμενον τοῦ φωτὸς
[5, 3, 16]	ἑαυτοῦ ἀγαθοειδὲς λέγεται; Ἆρ´ ἔχον	τὸ	κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως;
[5, 3, 16]	πρὸς τὸ ἄνω, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	κάτω χωρεῖν καὶ μᾶλλον εἰς
[5, 3, 3]	τῆς αἰσθήσεως κάτωθεν, τοῦτο ὄντες	τὸ	κύριον τῆς ψυχῆς, μέσον δυνάμεως
[5, 3, 3]	αὐτοῦ; οὐ τὸ διανοητικὸν οὐδὲ	τὸ	λογιστικὸν ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ νοῦν καθαρὸν
[5, 3, 1]	σύνθετον ὂν νόησιν ἴσχειν ἑαυτοῦ;	Τὸ	μὲν γὰρ διότι σύνθετον λεγόμενον
[5, 3, 4]	τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν διττὸν εἶναι,	τὸ	μὲν γινώσκοντα τῆς διανοίας τῆς
[5, 3, 12]	ὅ τι προθυμηθῇ· οὐδ´ αὖ	τὸ	μὲν εἶχε τοῦ πράγματος, τὸ
[5, 3, 5]	μέρος αὐτοῦ καθορᾷ; Ἀλλ´ οὕτω	τὸ	μὲν ἔσται ὁρῶν, τὸ δὲ
[5, 3, 8]	καὶ ποῖόν τι ἑαυτόν; Ἢ	τὸ	μὲν νοητὸν οὐδὲ δεῖ ζητεῖν,
[5, 3, 7]	αὑτῷ ἐνέργεια, ἡ δὲ ψυχὴ	τὸ	μὲν ὅσον πρὸς νοῦν αὐτῆς
[5, 3, 2]	γινῶσκον ἐν αὐτῇ καὶ ὅπως.	Τὸ	μὲν οὖν αἰσθητικὸν αὐτῆς αὐτόθεν
[5, 3, 9]	αὐτῇ· οὐδὲ γὰρ ἐκείνῳ. Ὅθεν	τὸ	μὲν τοῦ ἡλίου φῶς ἐν
[5, 3, 5]	ὁρωμένου; Οὕτω γὰρ ἰδὼν ἐκεῖνο	τὸ	μέρος αὐτοῦ ὂν ταὐτὸν αὐτῷ
[5, 3, 15]	{δὲ} τῷ πόρρω. Ἐπεὶ δὲ	τὸ	μετ´ αὐτὸ καὶ ὅτι μετ´
[5, 3, 16]	μὲν οὖν δεῖ τι εἶναι	τὸ	μετὰ τὸ πρῶτον, ἀλλαχοῦ εἴρηται,
[5, 3, 9]	ἵνα μὴ διάστημα διδῷ κενὸν	τὸ	μετὰ τὸν ἥλιον σώματος. Ἡ
[5, 3, 15]	οὖν ἐνδεέστερον τοῦ ἑνός; Ἢ	τὸ	μὴ ἕν· πολλὰ ἄρα· ἐφιέμενον
[5, 3, 15]	ἓν ἄρα πολλά. Πᾶν γὰρ	τὸ	μὴ ἓν τῷ ἓν σῴζεται
[5, 3, 15]	καὶ τὸ αὐτό· ἔτι δὲ	τὸ	μὴ πολλὰ ἔχον ἐν ἑαυτῷ
[5, 3, 5]	αὖ ἐπακτὸν τὸ ζῆν οὐδὲ	τὸ	νοεῖν ἄλλῳ ὄντι, οἷον λίθῳ
[5, 3, 11]	νοῦς, ὅτι πολύς ἐστι, καὶ	τὸ	νοεῖν αὐτὸ οἷον παρεμπεσόν, κἂν
[5, 3, 3]	οὐ τούτῳ τῷ μέρει δόντες	τὸ	νοεῖν ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ ὅτι
[5, 3, 12]	μὲν νῷ συγχωροῦμεν, ᾧ καὶ	τὸ	νοεῖν ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν, τῇ δὲ
[5, 3, 13]	νοεῖν ποιοῦμεν· κἂν σὺν αὐτῷ	τὸ	νοεῖν ᾖ, περιττὸν ἔσται αὐτῷ
[5, 3, 13]	νοεῖν ᾖ, περιττὸν ἔσται αὐτῷ	τὸ	νοεῖν. Κινδυνεύει γὰρ ὅλως τὸ
[5, 3, 13]	τὸ νοεῖν. Κινδυνεύει γὰρ ὅλως	τὸ	νοεῖν πολλῶν εἰς ταὐτὸ συνελθόντων
[5, 3, 13]	τε ἔσται καὶ οὐ κυρίως	τὸ	νοεῖν. Τὸ δὲ πάντη ἁπλοῦν
[5, 3, 5]	νόησις αὐτὸς ἦν, καὶ καθότι	τὸ	νοητὸν αὐτός, ὅπερ ἐνόει τῇ
[5, 3, 5]	τινί καὶ οὐσία ἡ πρώτη	τὸ	νοητόν· εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ
[5, 3, 5]	ἅμα πάντα ἔσται, νοῦς, νόησις,	τὸ	νοητόν. Εἰ οὖν ἡ νόησις
[5, 3, 5]	Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις καὶ	τὸ	νοητὸν ἕν, πῶς διὰ τοῦτο
[5, 3, 5]	τῇ ἐνεργείᾳ τὸ ὂν καὶ	τὸ	νοητόν· ἓν ἅμα πάντα ἔσται,
[5, 3, 5]	μὲν γὰρ νόησις οἷον περιέξει	τὸ	νοητόν, ἢ ταὐτὸν τῷ νοητῷ
[5, 3, 5]	Ἓν ἄρα οὕτω νοῦς καὶ	τὸ	νοητὸν καὶ τὸ ὂν καὶ
[5, 3, 8]	εἰκόνα. ~Ποῖον δέ τι ὁρᾷ	τὸ	νοητὸν ὁ νοῦς, καὶ ποῖόν
[5, 3, 5]	ὅπερ ἦν αὐτός, καὶ νοήσει	τὸ	νοητόν, ὅπερ ἦν αὐτός. Καθ´
[5, 3, 5]	νοητὸν ταὐτόν ἐνέργεια γάρ τις	τὸ	νοητόν· οὐ γὰρ δὴ δύναμις
[5, 3, 11]	γὰρ τούτου οὐ νόησις ἦν	τὸ	νοητὸν οὐκ ἔχων οὐδὲ νοῦς
[5, 3, 5]	Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις καὶ	τὸ	νοητὸν ταὐτόν ἐνέργεια γάρ τις
[5, 3, 5]	Εἰ οὖν ἡ νόησις αὐτοῦ	τὸ	νοητόν, τὸ δὲ νοητὸν αὐτός,
[5, 3, 10]	ἕτερον καὶ ἕτερον λαβεῖν καὶ	τὸ	νοούμενον κατανοούμενον ὂν ποικίλον εἶναι·
[5, 3, 1]	~Ἆρα	τὸ	νοοῦν ἑαυτὸ ποικίλον δεῖ εἶναι,
[5, 3, 10]	καὶ πολλὰ ἄλλα. Δεῖ τοίνυν	τὸ	νοοῦν ἕτερον καὶ ἕτερον λαβεῖν
[5, 3, 10]	θιγγάνοντος οὐ νοοῦντος. Δεῖ δὲ	τὸ	νοοῦν μηδὲ αὐτὸ μένειν ἁπλοῦν,
[5, 3, 5]	νοητὸν ἕν, πῶς διὰ τοῦτο	τὸ	νοοῦν νοήσει ἑαυτό; Ἡ μὲν
[5, 3, 10]	στάσιν, οὐ νοήσει. Δεῖ τοίνυν	τὸ	νοοῦν, ὅταν νοῇ, ἐν δυσὶν
[5, 3, 6]	ἔργον καὶ ἡ οὐσία ἢ	τὸ	νῷ μόνον εἶναι. Οὐ γὰρ
[5, 3, 13]	Οὐ γὰρ ὡς λίθον λέγει	τὸ	ὄν, ὅταν ἀληθεύῃ, ἀλλ´ εἴρηκε
[5, 3, 5]	νοῦς καὶ τὸ νοητὸν καὶ	τὸ	ὂν καὶ πρῶτον ὂν τοῦτο
[5, 3, 5]	εἴη· ἓν δὲ τῇ ἐνεργείᾳ	τὸ	ὂν καὶ τὸ νοητόν· ἓν
[5, 3, 10]	ὁρᾶν ἑαυτόν, μᾶλλον δὲ ἔχειν	τὸ	ὁρᾶν ἑαυτόν, πρῶτον μὲν τῷ
[5, 3, 8]	ἐκεῖ οὐδέν, ἀλλ´ ὅρασις καὶ	τὸ	ὁρατὸν αὐτῇ ὁμοῦ καὶ τοιοῦτον
[5, 3, 8]	ὁρατὸν αὐτῇ ὁμοῦ καὶ τοιοῦτον	τὸ	ὁρατὸν οἷον ἡ ὅρασις, καὶ
[5, 3, 8]	ὅρασις, καὶ ἡ ὅρασις οἷον	τὸ	ὁρατόν. Τίς οὖν αὐτὸ ἐρεῖ
[5, 3, 5]	γὰρ οὐδὲν τὸ ὁρῶν πρὸς	τὸ	ὁρώμενον. Ἢ πρῶτον μὲν ἄτοπος
[5, 3, 7]	τὸ ἰδεῖν ἴσως αὐτό ἐστι	τὸ	ὁρώμενον, ταύτῃ μάλιστα λείποιτ´ ἂν
[5, 3, 7]	τοῦτό ἐστι τὸ αὐτὸ εἶναι	τὸ	ὁρώμενον. Τί γὰρ ἂν καὶ
[5, 3, 10]	τὴν ὅρασιν τῷ ὁρατῷ, καὶ	τὸ	ὁρώμενον τὸ ὑπ´ αὐτοῦ πλῆθος
[5, 3, 5]	τοιοῦτον οἷον ὁμοιομερὲς εἶναι, ὥστε	τὸ	ὁρῶν μηδὲν διαφέρειν τοῦ ὁρωμένου;
[5, 3, 5]	εἶδεν ἑαυτόν· διαφέρει γὰρ οὐδὲν	τὸ	ὁρῶν πρὸς τὸ ὁρώμενον. Ἢ
[5, 3, 17]	οὐκ αὐτὸ ἕν. Τί οὖν	τὸ	οὗ μετέχει, ὃ ποιεῖ αὐτὸ
[5, 3, 5]	ἄλλο· οὕτω γὰρ ἂν πάλιν	τὸ	οὐσιῶδες αὐτοῦ δυνάμει. Εἰ οὖν
[5, 3, 1]	ἀληθῶς νοεῖν αὑτό· οὐ γὰρ	τὸ	πᾶν ἔσται ἐν τῷ τοιούτῳ
[5, 3, 9]	αὑτῷ παρέχει τὸ ἔλαττον ἔχων	τὸ	πᾶν, οὐδὲ τὰ ἴχνη ἔχων
[5, 3, 6]	ἀνάγκη δὲ οὐκ ἔνεστιν, εἴπερ	τὸ	πᾶν πρακτικὸς εἴη, γινώσκειν ἑαυτόν.
[5, 3, 11]	ἐξ αὐτοῦ ᾖ, πληθύει, δεῖ	τὸ	πάντη ἁπλοῦν καὶ πρῶτον ἁπάντων
[5, 3, 9]	μετὰ τὴν τοῦ μεγέθους σφαῖραν	τὸ	περὶ αὐτὴν ἐξ αὐτῆς λάμπον.
[5, 3, 9]	γῆν ἥκῃ· ἀλλὰ πᾶν καὶ	τὸ	περὶ αὐτὸν ἥλιον θήσεται ἐν
[5, 3, 12]	συνθέσεις, ἀλλ´ αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ	τὸ	πλῆθος. Ἀλλ´ εἰ μὲν αἱ
[5, 3, 15]	μετ´ αὐτὸ δῆλον ποιεῖ τῷ	τὸ	πλῆθος αὐτοῦ ἓν πανταχοῦ εἶναι·
[5, 3, 17]	καὶ τῇ ἑνὸς παρουσίᾳ αὔταρκες	τὸ	πλῆθος αὐτοῦ καὶ αὐτός, δηλονότι
[5, 3, 15]	μὴ ἔχων, πῶς ἐξ αὐτοῦ	τὸ	πλῆθος; Ἓν μὲν γὰρ ἐξ
[5, 3, 11]	εἰ νοῦς ἔσται, καὶ αὐτὸ	{τὸ}	πλῆθος ἔσται. ~Καὶ τί κωλύει
[5, 3, 12]	ἐνέργεια, ἡ δὲ ἐνέργεια αὐτοῦ	τὸ	πλῆθος, τοσαύτη ἔσται ἡ οὐσία
[5, 3, 12]	ἔσται ἡ οὐσία αὐτοῦ, ὅσον	τὸ	πλῆθος. Τοῦτο δὲ τῷ μὲν
[5, 3, 16]	ἁπλουστέρα ἢ αὐτά. Κόσμον τοίνυν	τὸ	ποιῆσαν αἰσθητὸν οὐκ ἂν εἴη
[5, 3, 17]	νοῦ παντός; Ἐὰν οὖν λέγωμεν	τὸ	ποιῆσαν ταῦτα» καὶ πῶς ποιῆσαν;
[5, 3, 10]	πρῶτα. Δεῖ οὖν ἅμα καὶ	τὸ	ποιοῦν εἶναι καὶ ἓν ἄμφω·
[5, 3, 12]	ἓν εἶναι, ἀφ´ οὗ καὶ	τὸ	πολύ· ἐπ´ ἀριθμοῦ γὰρ παντὸς
[5, 3, 16]	γὰρ ἐκ πολλοῦ πολύ, ἀλλὰ	τὸ	πολὺ τοῦτο ἐξ οὐ πολλοῦ·
[5, 3, 11]	τἀγαθόν, οὐδὲ τοῦτο· εἰ δὲ	τὸ	πρὸ πάντων, ἔστω οὕτως ὠνομασμένον.
[5, 3, 16]	νοῦς καὶ κόσμος νοητός· καὶ	τὸ	πρὸ τούτου τοίνυν τὸ γεννῆσαν
[5, 3, 12]	προελθεῖν· ἤδη μέν τι ἁπλοῦν	τὸ	πρὸ τῶν ἐνεργειῶν τίθενται. Εἶτα
[5, 3, 16]	δεῖ τι εἶναι τὸ μετὰ	τὸ	πρῶτον, ἀλλαχοῦ εἴρηται, καὶ ὅλως,
[5, 3, 8]	τῷ νῷ ζωὴ καὶ ἐνέργεια	τὸ	πρῶτον φῶς ἑαυτῷ λάμπον πρώτως
[5, 3, 8]	ἐναργὲς καὶ τὸ ἀληθινὸν καὶ	τὸ	πρώτως, ὅθεν καὶ ἑαυτοῦ ἐστι
[5, 3, 9]	καὶ ταύτῃ, εἰ ἀφέλοις πρῶτον	τὸ	σῶμα ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου καὶ
[5, 3, 17]	ἔχει, ὃ ἐζήτει, καὶ τοῦτο	τὸ	τέλος τἀληθινὸν ψυχῇ, ἐφάψασθαι φωτὸς
[5, 3, 4]	εἰς τὸ ἄνω μόνον ἐφέλκοντα	τὸ	τῆς ψυχῆς ἄμεινον, ὃ καὶ
[5, 3, 10]	Εἶθ´ ὅταν λέγῃ εἰμὶ τόδε»	τὸ	τόδε» εἰ μὲν ἕτερον τι
[5, 3, 10]	ἐστι καὶ οἷον ζητήσαντος εὕρεσις.	Τὸ	τοίνυν διάφορον πάντη αὐτὸ πρὸς
[5, 3, 4]	κατὰ τὴν δύναμιν τὴν γινώσκουσαν	τὸ	τοιοῦτον μαθόντες αὐτῇ τῇ δυνάμει
[5, 3, 10]	τῷ ὁρατῷ, καὶ τὸ ὁρώμενον	τὸ	ὑπ´ αὐτοῦ πλῆθος εἶναι ἐν
[5, 3, 9]	αὐτῆς λάμπον. Ἡλίου μὲν οὖν	τὸ	φῶς οὐκ ἄν τις συγχωρήσειεν
[5, 3, 17]	φῶς λάβῃ· τοῦτο γάρ {τοῦτο	τὸ	φῶς} παρ´ αὐτοῦ καὶ αὐτός·
[5, 3, 8]	μᾶλλον αἰσθάνεται· ὁ δ´ ἐκεῖνο	τὸ	φῶς τῶν ἀληθῶν λαβὼν οἷον
[5, 3, 9]	~Ψυχὴν οὖν, ὡς ἔοικε, καὶ	τὸ	ψυχῆς θειότατον κατιδεῖν δεῖ τὸν
[5, 3, 1]	σώματος φύσιν, οὐκ ἂν ἔχοι	τὸ	ὡς ἀληθῶς νοεῖν αὑτό· οὐ
[5, 3, 16]	ζητεῖ· ἔοικε τοίνυν διὰ τοῦτο	τὸ	ὡσαύτως, ὅτι ἀρκεῖ τὰ παρόντα.
[5, 3, 10]	ὅταν λέγῃ εἰμὶ τόδε» τὸ	τόδε»	εἰ μὲν ἕτερον τι αὐτοῦ
[5, 3, 10]	εἴη. Εἶθ´ ὅταν λέγῃ εἰμὶ	τόδε»	τὸ τόδε» εἰ μὲν ἕτερον
[5, 3, 6]	ἐν αὐτῷ ἴχνεσιν ἐφαρμόττοντι οὕτω	τοι	γινώσκειν ἑαυτό. Μεταθέτω τοίνυν καὶ
[5, 3, 7]	τὴν ἐνέργειαν ἔχοντι πυρὸς οὕτω	τοι	καὶ ἴχνος αὐτοῦ δυνηθῆναι ποιῆσαι
[5, 3, 17]	μηδ´ ἐλθὼν οὐκ ἐφώτισεν. Οὕτω	τοι	καὶ ψυχὴ ἀφώτιστος ἄθεος ἐκείνου·
[5, 3, 9]	θυμοὺς καὶ τὰς ἄλλας τὰς	τοιαύτας	φλυαρίας, ὡς πρὸς τὸ θνητὸν
[5, 3, 9]	αὐτὴ δὲ ἡ ψυχὴ ἡ	τοιαύτη	καθαρά, ὥστε καὶ ἐφ´ αὑτῆς
[5, 3, 5]	καὶ γὰρ ἀληθεστάτη· νόησις δὴ	τοιαύτη	καὶ πρώτη οὖσα καὶ πρώτως
[5, 3, 9]	τις ἀδυνατεῖ {τὴν πρώτην} τὴν	τοιαύτην	ψυχὴν ἔχειν καθαρῶς νοοῦσαν, δοξαστικὴν
[5, 3, 9]	ὑπό τε αὐτῆς καὶ ἄλλης	τοιαύτης.	Καὶ αὐτῇ μὲν περὶ νοῦ
[5, 3, 6]	παρὰ νοῦ αὐτὸ ἴσχειν. Τούτῳ	τοίνυν	γιγνώσκειν προσήκει, ὡς καὶ αὐτῷ
[5, 3, 16]	δῆλον ὅτι οὐδὲν ζητεῖ· ἔοικε	τοίνυν	διὰ τοῦτο τὸ ὡσαύτως, ὅτι
[5, 3, 10]	καὶ οἷον ζητήσαντος εὕρεσις. Τὸ	τοίνυν	διάφορον πάντη αὐτὸ πρὸς αὐτὸ
[5, 3, 10]	ἕκαστον λόγος, πολλά ἐστι. Καταμανθάνει	τοίνυν	ἑαυτὸ τῷ ποικίλον ὀφθαλμὸν εἶναι
[5, 3, 16]	ἐκεῖνο γὰρ αὐτοῦ ἀρχή. Δεῖ	τοίνυν	ἐκεῖνο ζωῆς εἶναι κρεῖσσον καὶ
[5, 3, 11]	ἕκαστον, ἀλλ´ ἕτερον ἁπάντων. Οὐ	τοίνυν	ἕν τι τῶν πάντων, ἀλλὰ
[5, 3, 8]	τὰ ὁρατά, ἀλλὰ τοὐναντίον. Λείπεται	τοίνυν	ζωὴν νοερὰν προσειληφέναι, ἴχνος νοῦ
[5, 3, 1]	ἑαυτό, ἀλλ´ ἄλλο ἄλλο. Δεῖ	τοίνυν	θέσθαι καὶ ἁπλοῦ κατανόησιν ἑαυτοῦ
[5, 3, 6]	οὕτω τοι γινώσκειν ἑαυτό. Μεταθέτω	τοίνυν	καὶ ἐπὶ τὸν ἀληθῆ νοῦν
[5, 3, 10]	δὲ ὄντος μάτην ἐστί. Δεῖ	τοίνυν	πλείω ἑνὸς εἶναι, ἵνα ὅρασις
[5, 3, 16]	νοητός· καὶ τὸ πρὸ τούτου	τοίνυν	τὸ γεννῆσαν αὐτὸ οὔτε νοῦς
[5, 3, 2]	τοῦτο νοῦς ὁ ἄκρατος. Τοῦτο	τοίνυν	τὸ διανοητικὸν τῆς ψυχῆς ἆρα
[5, 3, 10]	ἤδη καὶ πολλὰ ἄλλα. Δεῖ	τοίνυν	τὸ νοοῦν ἕτερον καὶ ἕτερον
[5, 3, 10]	πᾶσαν στάσιν, οὐ νοήσει. Δεῖ	τοίνυν	τὸ νοοῦν, ὅταν νοῇ, ἐν
[5, 3, 16]	ἑκάστων ἁπλουστέρα ἢ αὐτά. Κόσμον	τοίνυν	τὸ ποιῆσαν αἰσθητὸν οὐκ ἂν
[5, 3, 6]	μὴ οἷόν τε τοῦτον τὸν	τοιοῦτον	ἐκτὸς ἑαυτοῦ εἶναι ὥστε εἴπερ
[5, 3, 8]	ἂν ἔσχομεν λέγειν περὶ αὐτοῦ;	Τοιοῦτόν	ἐστιν, οἷον σαφέστερον μὲν ἀντιλαμβάνεσθαι
[5, 3, 8]	ἐγγενόμενον τοῦ φωτὸς ἐν ψυχῇ,	τοιοῦτον	καὶ ἔτι κάλλιον καὶ μεῖζον
[5, 3, 4]	τὴν δύναμιν τὴν γινώσκουσαν τὸ	τοιοῦτον	μαθόντες αὐτῇ τῇ δυνάμει ᾗ
[5, 3, 6]	μέρει ἄλλο μέρος. Ἆρ´ οὖν	τοιοῦτον	ὁ λόγος ἔδειξεν, οἷον καὶ
[5, 3, 15]	ὅτι δὲ πλῆθος καὶ πλῆθος	τοιοῦτον,	οἷον ἐν τῷ μετ´ αὐτὸ
[5, 3, 12]	οὐδ´ αὖ ταὐτὸν αὐτῷ οὐδὲ	τοιοῦτον	οἷον μὴ οὐσία εἶναι οὐδ´
[5, 3, 5]	ἑαυτό» Τί οὖν, εἰ πᾶν	τοιοῦτον	οἷον ὁμοιομερὲς εἶναι, ὥστε τὸ
[5, 3, 16]	ἐν ἑαυτῷ τὸ ἀγαθὸν ἢ	τοιοῦτον	ὄν, ὃ δὴ ζωὴν καὶ
[5, 3, 8]	τὸ ὁρατὸν αὐτῇ ὁμοῦ καὶ	τοιοῦτον	τὸ ὁρατὸν οἷον ἡ ὅρασις,
[5, 3, 3]	δὲ εἰς τὴν αἴσθησιν τοῦ	τοιούτου	ἐπιλάμποντος αὐτῇ νοῦ· τὸ γὰρ
[5, 3, 1]	τὸ πᾶν ἔσται ἐν τῷ	τοιούτῳ	ἐγνωσμένον, μὴ κἀκείνου τοῦ νοήσαντος
[5, 3, 4]	ὁρατῷ τὰ ἄλλα μαθεῖν {τῷ	τοιούτῳ}	{ἢ} κατὰ τὴν δύναμιν τὴν
[5, 3, 4]	γινώσκομεν δὲ αὑτοὺς τῷ τῷ	τοιούτῳ	ὁρατῷ τὰ ἄλλα μαθεῖν {τῷ
[5, 3, 8]	δι´ αὐτοῦ· διὰ δὲ τῶν	τοιούτων	λογισμῶν ἀνάγεσθαι καὶ τὴν ψυχὴν
[5, 3, 17]	ἐπῳδὴ ἄλλη; Ἐπιθέουσα γὰρ πᾶσι	τοῖς	ἀληθέσι καὶ ὧν μετέχομεν ἀληθῶν
[5, 3, 7]	τῶν ἄλλων ἐνέργεια· ἐπεὶ καὶ	τοῖς	ἄλλοις, οἷς ἐστιν ἡσυχία ἑτέρων,
[5, 3, 16]	νῦν λεκτέον, ὡς, ἐπειδὴ ἐν	τοῖς	γεννωμένοις οὐκ ἔστι πρὸς τὸ
[5, 3, 9]	ὧν δύναται καὶ ἤδη ἐν	τοῖς	εἴδεσιν οὖσαν. Εἰ δὲ βούλεταί
[5, 3, 2]	προσλαμβάνει ὥσπερ ἐπιγινῶσκον καὶ ἐφαρμόζον	τοῖς	ἐν αὐτῷ ἐκ παλαιοῦ τύποις
[5, 3, 6]	ὄντι καὶ συγγενῆ λαμβάνοντι καὶ	τοῖς	ἐν αὐτῷ ἴχνεσιν ἐφαρμόττοντι οὕτω
[5, 3, 4]	κρίνει ἃ κρίνει, καὶ ὅτι	τοῖς	ἐν ἑαυτῷ κανόσιν, οὓς παρὰ
[5, 3, 3]	ἡμέτερον, καὶ εἰ μὴ συναριθμοῖμεν	τοῖς	μέρεσι τῆς ψυχῆς. Ἢ ἡμέτερον
[5, 3, 6]	εἰκόνα, ὃς ἦν ὁ αὐτὸς	τοῖς	νοουμένοις ἀληθέσι καὶ ὄντως οὖσι
[5, 3, 4]	κατ´ ἐκεῖνον δὲ διχῶς, ἢ	τοῖς	οἷον γράμμασιν ὥσπερ νόμοις ἐν
[5, 3, 5]	ἔχων, μᾶλλον δὲ ὁ αὐτὸς	τοῖς	οὖσιν. Ἀλλ´ εἰ ἡ νόησις
[5, 3, 13]	ἐπέκεινα τοῦ σεμνοτάτου νοῦ» ἐν	τοῖς	πᾶσι μόνον ἀληθὲς οὐκ ὄνομα
[5, 3, 8]	ὁ λόγος δὲ ὁ ἐν	τοῖς	σπέρμασι τοῖς ταῦτα ποιοῦσιν οὐ
[5, 3, 8]	δεῖ ζητεῖν, οἷον τὸ ἐπὶ	τοῖς	σώμασι χρῶμα ἢ σχῆμα· πρὶν
[5, 3, 8]	δὲ ὁ ἐν τοῖς σπέρμασι	τοῖς	ταῦτα ποιοῦσιν οὐ ταῦτα· ἀόρατα
[5, 3, 6]	ἑαυτό. Μεταθέτω τοίνυν καὶ ἐπὶ	τὸν	ἀληθῆ νοῦν τὴν εἰκόνα, ὃς
[5, 3, 4]	ᾗ καὶ ἐκεῖνο γινόμενοι, ὡς	τὸν	γινώσκοντα ἑαυτὸν διττὸν εἶναι, τὸ
[5, 3, 4]	φύσιν, τὸν δὲ ὑπεράνω τούτου,	τὸν	γινώσκοντα ἑαυτὸν κατὰ τὸν νοῦν
[5, 3, 4]	τῆς διανοίας τῆς ψυχικῆς φύσιν,	τὸν	δὲ ὑπεράνω τούτου, τὸν γινώσκοντα
[5, 3, 16]	τοῦτο ζῇ, καὶ τὸν νοῦν	τὸν	ἐν τούτῳ, μίμημά τι τοῦ
[5, 3, 9]	διάστημα διδῷ κενὸν τὸ μετὰ	τὸν	ἥλιον σώματος. Ἡ δὲ ψυχὴ
[5, 3, 7]	θεωρεῖ, εἴποιμεν ἄν. Ἀλλ´ εἰ	τὸν	θεὸν γινώσκειν αὐτόν τις ὁμολογήσει,
[5, 3, 7]	καὶ ἐν νῷ ὄντι; ~Ἀλλὰ	τὸν	θεὸν θεωρεῖ, εἴποιμεν ἄν. Ἀλλ´
[5, 3, 9]	τὸ ψυχῆς θειότατον κατιδεῖν δεῖ	τὸν	μέλλοντα νοῦν εἴσεσθαι ὅ τι
[5, 3, 2]	καὶ γιγνώσκει ἑαυτόν; Ἢ ἐπὶ	τὸν	νοῦν ἀνενεκτέον τοῦτο. Γνῶσιν μὲν
[5, 3, 10]	σκέψις λεκτέον δὲ πάλιν τοῦτον	τὸν	νοῦν δεηθῆναι τοῦ ὁρᾶν ἑαυτόν,
[5, 3, 4]	τούτου, τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν κατὰ	τὸν	νοῦν ἐκεῖνον γινόμενον· κἀκείνῳ ἑαυτὸν
[5, 3, 10]	εἶναι τὰ κυρίως νοούμενα πρὸς	τὸν	νοῦν καὶ τὰ αὐτὰ καὶ
[5, 3, 5]	ταὐτὸν εἶναι τῷ θεωρητῷ, καὶ	τὸν	νοῦν ταὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ·
[5, 3, 16]	ὄντος, καθὸ τοῦτο ζῇ, καὶ	τὸν	νοῦν τὸν ἐν τούτῳ, μίμημά
[5, 3, 5]	Ἢ προσθήσει παρ´ αὐτοῦ καὶ	τὸν	τεθεωρηκότα, ἵνα τέλεον αὐτὸν ᾖ
[5, 3, 5]	ᾖ νενοηκώς. Ἀλλ´ εἰ καὶ	τὸν	τεθεωρηκότα, ὁμοῦ καὶ τὰ ἑωραμένα.
[5, 3, 6]	ὅτι μὴ οἷόν τε τοῦτον	τὸν	τοιοῦτον ἐκτὸς ἑαυτοῦ εἶναι ὥστε
[5, 3, 3]	αἴσθησις εἶδεν ἄνθρωπον καὶ ἔδωκε	τὸν	τύπον τῇ διανοίᾳ· ἡ δὲ
[5, 3, 9]	ἄλλῳ, ἀλλὰ περὶ ἐκεῖνον, οὔτε	τόπος	αὐτῇ· οὐδὲ γὰρ ἐκείνῳ. Ὅθεν
[5, 3, 12]	δὲ ἐνέργεια αὐτοῦ τὸ πλῆθος,	τοσαύτη	ἔσται ἡ οὐσία αὐτοῦ, ὅσον
[5, 3, 14]	ἐνθουσιῶντες καὶ κάτοχοι γενόμενοι ἐπὶ	τοσοῦτον	κἂν εἰδεῖεν, ὅτι ἔχουσι μεῖζον
[5, 3, 17]	ὕστερον δὲ περὶ αὐτοῦ συλλογίζεσθαι.	Τότε	δὲ χρὴ ἑωρακέναι πιστεύειν, ὅταν
[5, 3, 11]	οὕτως γνοὺς εἶδεν αὐτό, καὶ	τότε	ἐγένετο ἰδοῦσα ὄψις. Τοῦτο δὲ
[5, 3, 17]	παρ´ αὐτοῦ καὶ αὐτός· καὶ	τότε	χρὴ νομίζειν παρεῖναι, ὅταν ὥσπερ
[5, 3, 3]	αὐτῆς ἂν ἔχοι κανόνα ἔχουσα	τοῦ	ἀγαθοῦ παρ´ αὐτῇ. Τὸ ἀγαθὸν
[5, 3, 3]	τὰ δὲ ἄλλα ψυχὴ ἀπὸ	τοῦ	αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα; Ἢ ὅτι ψυχὴν
[5, 3, 9]	ἀφέλοις πρῶτον τὸ σῶμα ἀπὸ	τοῦ	ἀνθρώπου καὶ δηλονότι σαυτοῦ, εἶτα
[5, 3, 1]	δὴ λέγηται νοεῖν ἑαυτό, ὡς	τοῦ	ἁπλοῦ παντάπασιν ὄντος οὐ δυναμένου
[5, 3, 1]	ἢ ἀποστατέον τῆς δόξης τῆς	τοῦ	αὐτὸ ἑαυτὸ νοεῖν τι ὄντως.
[5, 3, 17]	δηλονότι ἐνδεές· καὶ ὅτι ἕκαστον	{τοῦ	αὐτοῦ ἑνὸς} μετείληφε καὶ μετέχει
[5, 3, 17]	αὐτοῦ ἑνὸς} μετείληφε καὶ μετέχει	τοῦ	αὐτοῦ ἑνός, οὐκ αὐτὸ ἕν.
[5, 3, 12]	προθυμίας μεταξὺ αὐτοῦ τε καὶ	τοῦ	γεννηθέντος νοῦ γενομένης· οὐδ´ αὖ
[5, 3, 12]	δεόμενον ὥσπερ οὐδενός, οὕτως οὐδὲ	τοῦ	γινώσκειν· ἀλλ´ ἔστιν ἐν δευτέρᾳ
[5, 3, 12]	ἔσονται, μένοντος μὲν ἐκείνου ἁπλοῦ,	τοῦ	δὲ ἐξ αὐτοῦ ἐφ´ ἑαυτοῦ
[5, 3, 3]	νοῦν φήσομεν, ἄλλον μὲν ὄντα	τοῦ	διανοουμένου καὶ ἐπάνω βεβηκότα, ὅμως
[5, 3, 16]	τὴν ἐν αὐτῷ, μίμημά τι	τοῦ	ἐν ἐκείνῳ ὄντος, καθὸ τοῦτο
[5, 3, 16]	τὸν ἐν τούτῳ, μίμημά τι	τοῦ	ἐν ἐκείνῳ ὄντος, ὅ τι
[5, 3, 15]	ἐπιβρίσαντος τοῦ ἑνὸς πάντα μετέχον	τοῦ	ἕν, καὶ ὁτιοῦν αὐτοῦ πάντα
[5, 3, 15]	οὖν, ὅτι, εἴ τι ἐκ	τοῦ	ἑνός, ἄλλο δεῖ παρ´ αὐτό·
[5, 3, 15]	γε βέλτιον· τί γὰρ ἂν	τοῦ	ἑνὸς βέλτιον ἢ ἐπέκεινα ὅλως;
[5, 3, 15]	πολλὰ ἄρα· ἐφιέμενον δὲ ὅμως	τοῦ	ἑνός· ἓν ἄρα πολλά. Πᾶν
[5, 3, 15]	ἐστιν ἐνδεέστερον. Τί οὖν ἐνδεέστερον	τοῦ	ἑνός; Ἢ τὸ μὴ ἕν·
[5, 3, 15]	τὴν ἀρχὴν ὧδέ πως ἐπιβρίσαντος	τοῦ	ἑνὸς πάντα μετέχον τοῦ ἕν,
[5, 3, 2]	αἰσθητικὸν αὐτῆς αὐτόθεν ἂν φαῖμεν	τοῦ	ἔξω εἶναι μόνον· καὶ γὰρ
[5, 3, 13]	καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ δὲ	τοῦ	ἔξω ἔσται ἡ νόησις, ἐνδεές
[5, 3, 2]	αὐτὸν φήσομεν καὶ ὅπῃ διοίσει	τοῦ	ἐπάνω ζητήσομεν, μὴ δὲ διδόντες
[5, 3, 10]	πάλιν λέγωμεν οὐ γὰρ περὶ	τοῦ	ἐπιτυχόντος> ἡ σκέψις λεκτέον δὲ
[5, 3, 12]	Ἐπὶ τί οὖν ὡς ἀτυχοῦσά	του	ἐφορμᾷ; Εἰ κατὰ λόγον θησόμεθα,
[5, 3, 9]	γὰρ ἐκείνῳ. Ὅθεν τὸ μὲν	τοῦ	ἡλίου φῶς ἐν ἀέρι, αὐτὴ
[5, 3, 10]	προνοοῦσα οὔπω νοῦ γεγονότος καὶ	τοῦ	θιγγάνοντος οὐ νοοῦντος. Δεῖ δὲ
[5, 3, 12]	εἰ δὲ μή, ἢ πρὸ	τοῦ	κινηθῆναι κινήσεται, καὶ πρὸ τοῦ
[5, 3, 14]	λέγουσιν, ἐκ τούτων αἴσθησίν τινα	τοῦ	κινήσαντος λαμβάνουσιν ἑτέρων ὄντων τοῦ
[5, 3, 14]	τοῦ κινήσαντος λαμβάνουσιν ἑτέρων ὄντων	τοῦ	κινήσαντος, οὕτω καὶ ἡμεῖς κινδυνεύομεν
[5, 3, 9]	ἐκείνου, οἷον ἡλίου μετὰ τὴν	τοῦ	μεγέθους σφαῖραν τὸ περὶ αὐτὴν
[5, 3, 5]	ἔχει, οὐκ ἰδὼν αὐτὰ ἐκ	τοῦ	μερίσαι αὑτὸν ἔχει, ἀλλ´ ἦν
[5, 3, 15]	ἄξιον· καὶ ἡ ἀνάγκη δὲ	τοῦ	μετ´ αὐτὸ ἔτι ζητητέα. ~Ὅτι
[5, 3, 13]	δεόμενον δὲ ἑαυτοῦ, τοῦτο δεῖται	τοῦ	νοεῖν ἑαυτό· καὶ τὸ ἐνδεὲς
[5, 3, 2]	κάτω δώσομεν, τίς ἡ διαφορὰ	τοῦ	νοεῖν ἑαυτὸ σκεψόμεθα· εἰ γὰρ
[5, 3, 13]	ποιοῦντες καὶ διδόντες νοεῖν δεῖσθαι	τοῦ	νοεῖν ποιοῦμεν· κἂν σὺν αὐτῷ
[5, 3, 12]	τοῦ κινηθῆναι κινήσεται, καὶ πρὸ	τοῦ	νοῆσαι νοήσει, ἢ ἡ πρώτη
[5, 3, 10]	καὶ μαθήσεται νοῆσαν; Πρὸ γὰρ	τοῦ	νοῆσαι ὑπάρχει ὅπερ ἐστὶν ἑαυτῷ.
[5, 3, 1]	τῷ τοιούτῳ ἐγνωσμένον, μὴ κἀκείνου	τοῦ	νοήσαντος τὰ ἄλλα τὰ σὺν
[5, 3, 12]	ἐπιλάμπειν δὲ ἀεὶ μένοντα ἐπὶ	τοῦ	νοητοῦ. Οὐδὲ γὰρ ἀποτέτμηται τὸ
[5, 3, 3]	μὲν τῆς αἰσθήσεως, βελτίονος δὲ	τοῦ	νοῦ. Ἀλλ´ αἴσθησις μὲν αἰεὶ
[5, 3, 12]	τύχην ἰόν. Ἀλλ´ ἐξ ἑνὸς	τοῦ	νοῦ ἁπλοῦ ὄντος φήσουσι τὰς
[5, 3, 3]	τοῦτο γὰρ ἡμεῖς. Τὰ δὲ	τοῦ	νοῦ ἐνεργήματα ἄνωθεν οὕτως, ὡς
[5, 3, 6]	ἡσυχίαν ἦγε συγχωροῦσα τῷ ἐνεργήματι	τοῦ	νοῦ. Ἐπεὶ δὲ ἐνταῦθα γεγενήμεθα
[5, 3, 4]	ἐν ἑαυτῷ κανόσιν, οὓς παρὰ	τοῦ	νοῦ ἔχει, καὶ ὡς ἔστι
[5, 3, 2]	ἢ καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ	τοῦ	νοῦ ἰόντων ἐφορᾷ οἷον τοὺς
[5, 3, 6]	ἐπὶ ψυχῆς ὄν, ἐπὶ δὲ	τοῦ	νοῦ κυριώτερον. Ἡ μὲν γὰρ
[5, 3, 7]	ἐστιν ἔκστασις, ἀλλ´ ἔστιν ἡσυχία	τοῦ	νοῦ σχολὴν ἄγουσα ἀπὸ τῶν
[5, 3, 13]	εἰς ταὐτὸ συνελθόντων συναίσθησις εἶναι	τοῦ	ὅλου, ὅταν αὐτό τι ἑαυτὸ
[5, 3, 13]	εἶναι καὶ μὴ ἴχνος ἔχον	τοῦ	ὄντος λέγεται, ὃ οὐδὲ ὂν
[5, 3, 13]	οὐκ ἔτυχεν οὔτε αὐτοῦ οὔτε	τοῦ	ὄντος. Οὐ γὰρ ὡς λίθον
[5, 3, 11]	Καὶ γὰρ αὖ ἔχει τύπον	τοῦ	ὁράματος· ἢ οὐ παρεδέξατο ἐν
[5, 3, 10]	πάλιν τοῦτον τὸν νοῦν δεηθῆναι	τοῦ	ὁρᾶν ἑαυτόν, μᾶλλον δὲ ἔχειν
[5, 3, 5]	ὥστε τὸ ὁρῶν μηδὲν διαφέρειν	τοῦ	ὁρωμένου; Οὕτω γὰρ ἰδὼν ἐκεῖνο
[5, 3, 15]	τοῦτο ζητηθείη ἄν, πῶς ἐκ	τοῦ	πάντη ἑνός· ἀλλ´ ὅμως δὲ
[5, 3, 12]	πάντων οὐκέτι. Δεῖται δὲ πρὸ	τοῦ	πολλοῦ τὸ ἓν εἶναι, ἀφ´
[5, 3, 12]	οὐδ´ αὖ τὸ μὲν εἶχε	τοῦ	πράγματος, τὸ δὲ οὐκ εἶχεν·
[5, 3, 9]	δὲ ἐξ ἄλλου ἀεὶ προϊὸν	τοῦ	πρὸ αὐτοῦ, ἕως ἂν εἰς
[5, 3, 13]	τὸ ἐπέκεινα> πάντων καὶ ἐπέκεινα	τοῦ	σεμνοτάτου νοῦ» ἐν τοῖς πᾶσι
[5, 3, 14]	καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα τούτου	τοῦ	στοίχου, αὐτὸς δὲ οἷος ἄρα,
[5, 3, 1]	τὴν μορφὴν καὶ τὴν ἄλλην	τοῦ	σώματος φύσιν, οὐκ ἂν ἔχοι
[5, 3, 12]	αὐτοέν· τὸ γὰρ αὐτὸ» πρὸ	τοῦ	τὶ» ~Διὸ καὶ ἄρρητον τῇ
[5, 3, 12]	γινώσκειν· τὸ δέ ἐστιν ἄνευ	τοῦ	τὶ» ἕν· εἰ γὰρ τὶ
[5, 3, 3]	ἐπερρώσθη δὲ εἰς τὴν αἴσθησιν	τοῦ	τοιούτου ἐπιλάμποντος αὐτῇ νοῦ· τὸ
[5, 3, 8]	ἐστι τὸ ἴχνος τὸ ἐγγενόμενον	τοῦ	φωτὸς ἐν ψυχῇ, τοιοῦτον καὶ
[5, 3, 2]	νοῦς ὁ τῆς ψυχῆς μέχρι	τοῦδε	ἱστάμενος τῇ δυνάμει ἢ καὶ
[5, 3, 8]	ἐναργεστέραν, ζωὴν δὲ οὐ γεννητικήν·	τοὐναντίον	γὰρ ἐπέστρεψε πρὸς ἑαυτὴν τὴν
[5, 3, 8]	βλέπει μᾶλλον τὰ ὁρατά, ἀλλὰ	τοὐναντίον.	Λείπεται τοίνυν ζωὴν νοερὰν προσειληφέναι,
[5, 3, 13]	αἴσθησίς ἐστι· καὶ μαρτυρεῖ καὶ	τοὔνομα.	Καὶ ἡ νόησις προτέρα οὖσα
[5, 3, 2]	ἐν αὐτῷ ἐκ παλαιοῦ τύποις	τοὺς	νέους καὶ ἄρτι ἥκοντας· ὃ
[5, 3, 2]	τοῦ νοῦ ἰόντων ἐφορᾷ οἷον	τοὺς	τύπους, καὶ ἔχει καὶ περὶ
[5, 3, 9]	ταύτης ἀναβαινέτω. Εἰ δὲ μηδὲ	τοῦτο,	αἴσθησιν ἐμπλατύτερα τὰ εἴδη κομιζομένην,
[5, 3, 16]	καὶ αὐτὸ πολύ, οὐκ ἀρχὴ	τοῦτο,	ἀλλ´ ἄλλο πρὸ τούτου. Συστῆναι
[5, 3, 3]	ἀλλ´ ἔτι δεῖ λέγειν ψυχῆς	τοῦτο;	Ἀλλ´ οὐ ψυχῆς μὲν φήσομεν,
[5, 3, 3]	τις φήσει τί οὖν κωλύει	τοῦτο	ἄλλῃ δυνάμει σκοπεῖσθαι τὰ αὐτοῦ;
[5, 3, 3]	ἐν τῇ διανοίᾳ νοήματα αὐτοί·	τοῦτο	γὰρ ἡμεῖς. Τὰ δὲ τοῦ
[5, 3, 15]	ἄλλο δὲ ὂν οὐχ ἕν·	τοῦτο	γὰρ ἦν ἐκεῖνο. Εἰ δὲ
[5, 3, 17]	ἡ ψυχὴ ἐξαίφνης φῶς λάβῃ·	τοῦτο	γάρ {τοῦτο τὸ φῶς} παρ´
[5, 3, 17]	φωτὸς ἄλλου. Πῶς ἂν οὖν	τοῦτο	γένοιτο; Ἄφελε πάντα.
[5, 3, 2]	Ἢ ἐπὶ τὸν νοῦν ἀνενεκτέον	τοῦτο.	Γνῶσιν μὲν γὰρ ἑαυτοῦ τούτῳ
[5, 3, 8]	καὶ ἑαυτοῦ ἐστι καὶ αὑτῷ·	τοῦτο	δ´ ἐὰν μὴ ἄλλου γένηται
[5, 3, 8]	ἐν ψυχῇ μὲν ἐλλάμψαν ἐφώτισε·	τοῦτο	δ´ ἐστὶ νοερὰν ἐποίησε· τοῦτο
[5, 3, 8]	τοῦτο δ´ ἐστὶ νοερὰν ἐποίησε·	τοῦτο	δ´ ἐστὶν ὡμοίωσεν ἑαυτῷ τῷ
[5, 3, 15]	ἢ ἐπέκεινα ὅλως; Χεῖρον ἄρα·	τοῦτο	δέ ἐστιν ἐνδεέστερον. Τί οὖν
[5, 3, 11]	καὶ τότε ἐγένετο ἰδοῦσα ὄψις.	Τοῦτο	δὲ ἤδη νοῦς, ὅτε ἔχει,
[5, 3, 5]	ἔσται ὁρῶν, τὸ δὲ ὁρώμενον·	τοῦτο	δὲ οὐκ αὐτὸ ἑαυτό» Τί
[5, 3, 12]	οὐσία αὐτοῦ, ὅσον τὸ πλῆθος.	Τοῦτο	δὲ τῷ μὲν νῷ συγχωροῦμεν,
[5, 3, 5]	καὶ θεωρῶν καὶ ἔχων. Εἰ	τοῦτο,	δεῖ τὴν θεωρίαν ταὐτὸν εἶναι
[5, 3, 13]	δευτέρως αὔταρκες, δεόμενον δὲ ἑαυτοῦ,	τοῦτο	δεῖται τοῦ νοεῖν ἑαυτό· καὶ
[5, 3, 11]	τι τῶν πάντων τἀγαθόν, οὐδὲ	τοῦτο·	εἰ δὲ τὸ πρὸ πάντων,
[5, 3, 13]	ἔχει τὸ εἶναι. Εἰ δὲ	τοῦτο,	εἴ τί ἐστιν ἁπλούστατον ἁπάντων,
[5, 3, 10]	οὗτος οὐδὲν δεῖται ὁράσεως. Ἀλλὰ	τοῦτο	εἰς ὕστερον· νῦν δὲ πάλιν
[5, 3, 8]	αὑτὸ ὁρᾷ. Τὸ δὲ φῶς	τοῦτο	ἐν ψυχῇ μὲν ἐλλάμψαν ἐφώτισε·
[5, 3, 16]	πολλοῦ πολύ, ἀλλὰ τὸ πολὺ	τοῦτο	ἐξ οὐ πολλοῦ· εἰ γὰρ
[5, 3, 10]	συμβεβηκὸς αὐτῷ, πολλὰ ἐρεῖ ἢ	τοῦτο	ἐρεῖ εἰμὶ εἰμὶ» καὶ ἐγὼ
[5, 3, 7]	καὶ εἰδέναι, εἰ τὸ ἰδεῖν	τοῦτό	ἐστι τὸ αὐτὸ εἶναι τὸ
[5, 3, 17]	ὁρᾷ. Δι´ οὗ γὰρ ἐφωτίσθη,	τοῦτό	ἐστιν, ὃ δεῖ θεάσασθαι· οὐδὲ
[5, 3, 9]	πάνυ. Τὸ δὴ λοιπὸν αὐτῆς	τοῦτό	ἐστιν, ὃ εἰκόνα ἔφαμεν νοῦ
[5, 3, 16]	τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος, καθὸ	τοῦτο	ζῇ, καὶ τὸν νοῦν τὸν
[5, 3, 15]	ἄν τις δοίη καίτοι καὶ	τοῦτο	ζητηθείη ἄν, πῶς ἐκ τοῦ
[5, 3, 8]	Καὶ γὰρ αὖ καὶ ἐπιλαμφθὲν	τοῦτο	ζωὴν ἔδωκε τῇ ψυχῇ ἐναργεστέραν,
[5, 3, 10]	εἴη καὶ λέγοι ἐγὼ καὶ	τοῦτο»	Ἢ ἀνάγκη πόλλ´ ἤδη εἶναι·
[5, 3, 16]	οὐ λόγος; Εἰ δὲ μὴ	τοῦτο	ἦν, πῶς οὖν οὐκ ἐκ
[5, 3, 9]	τι ἐστί. Γένοιτο δ´ ἂν	τοῦτο	ἴσως καὶ ταύτῃ, εἰ ἀφέλοις
[5, 3, 5]	τὸ ὂν καὶ πρῶτον ὂν	τοῦτο	καὶ δὴ καὶ πρῶτος νοῦς
[5, 3, 5]	εἶναι δεῖ, ἀλλ´ ὃ λέγει,	τοῦτο	καὶ εἶναι. Ἓν ἄρα οὕτω
[5, 3, 3]	τὸ γὰρ καθαρὸν τῆς ψυχῆς	τοῦτο	καὶ νοῦ δέχεται ἐπικείμενα ἴχνη.
[5, 3, 13]	λέγεται, ὃ οὐδὲ ὂν διὰ	τοῦτο	λέγοιτ´ ἄν, ὥσπερ εἰκὼν πρὸς
[5, 3, 13]	ὄντα· καὶ γὰρ ἐὰν αὐτὸ	τοῦτο	μόνον εἴπῃ ὄν εἰμι» ὡς
[5, 3, 2]	σκεψόμεθα· εἰ γὰρ μηδεμία, ἤδη	τοῦτο	νοῦς ὁ ἄκρατος. Τοῦτο τοίνυν
[5, 3, 3]	ἴχνη. Διὰ τί δὲ οὐ	τοῦτο	νοῦς, τὰ δὲ ἄλλα ψυχὴ
[5, 3, 3]	τὰ ἐκ τῆς αἰσθήσεως κάτωθεν,	τοῦτο	ὄντες τὸ κύριον τῆς ψυχῆς,
[5, 3, 6]	ἐστι καὶ σὺν ἑαυτῷ καὶ	τοῦτο,	ὅπερ ἐστί, νοῦς ἐστιν (ἀνόητος
[5, 3, 13]	ῥήσει πολλά. Τὸ γὰρ εἶναι	τοῦτο,	ὅπερ ὄντως εἶναι καὶ μὴ
[5, 3, 16]	ἐστι καὶ ἀμήχανος δύναμις, καὶ	τοῦτο,	ὅτι ἐκ τῶν ἄλλων ἁπάντων
[5, 3, 15]	οὐ κατ´ ἄλλου, ἀλλ´ ὅτι	τοῦτο,	παρ´ οὗ πως καὶ τὰ
[5, 3, 1]	καὶ ἁπλοῦ κατανόησιν ἑαυτοῦ καὶ	τοῦτο	πῶς, σκοπεῖν, εἰ δυνατόν, ἢ
[5, 3, 6]	νοῦς θεωρεῖ ἑαυτόν, διδάξαι δὲ	τοῦτο	τῆς ψυχῆς, ὃ νοερόν πως,
[5, 3, 16]	ὄντος, ὅ τι δήποτέ ἐστι	τοῦτο.	~Τί οὖν ἐστι κρεῖττον ζωῆς
[5, 3, 10]	τούτου; ἢ ὁ μὲν νοῦς	τοῦτο;	Τί οὖν; οὐχ ὁρᾷ ἑαυτόν;
[5, 3, 16]	τι συμβεβηκὸς τούτοις. Ἀλλ´ εἰ	τοῦτο	τὸ ἀγαθόν, οὐδὲν ἂν εἴη
[5, 3, 5]	τὸ νοητὸν ἕν, πῶς διὰ	τοῦτο	τὸ νοοῦν νοήσει ἑαυτό; Ἡ
[5, 3, 17]	δὲ ἔχει, ὃ ἐζήτει, καὶ	τοῦτο	τὸ τέλος τἀληθινὸν ψυχῇ, ἐφάψασθαι
[5, 3, 17]	ἐξαίφνης φῶς λάβῃ· τοῦτο γάρ	{τοῦτο	τὸ φῶς} παρ´ αὐτοῦ καὶ
[5, 3, 16]	οὐδὲν ζητεῖ· ἔοικε τοίνυν διὰ	τοῦτο	τὸ ὡσαύτως, ὅτι ἀρκεῖ τὰ
[5, 3, 2]	ἤδη τοῦτο νοῦς ὁ ἄκρατος.	Τοῦτο	τοίνυν τὸ διανοητικὸν τῆς ψυχῆς
[5, 3, 9]	σαυτοῦ, εἶτα καὶ τὴν πλάττουσαν	τοῦτο	ψυχὴν καὶ τὴν αἴσθησιν δὲ
[5, 3, 1]	γὰρ εἰ μὴ ψυχῇ δοίημεν	τοῦτο	ὡς πάνυ ἄτοπον ὄν, ἀλλὰ
[5, 3, 16]	εἴπομεν, ἢ ἄλλο τι συμβεβηκὸς	τούτοις.	Ἀλλ´ εἰ τοῦτο τὸ ἀγαθόν,
[5, 3, 4]	ἄλλα ἀφεὶς ἑαυτοῦ τούτῳ καὶ	τοῦτον	βλέπει, αὐτῷ δὲ ἑαυτόν. Ὡς
[5, 3, 10]	ἡ σκέψις λεκτέον δὲ πάλιν	τοῦτον	τὸν νοῦν δεηθῆναι τοῦ ὁρᾶν
[5, 3, 6]	καὶ ὅτι μὴ οἷόν τε	τοῦτον	τὸν τοιοῦτον ἐκτὸς ἑαυτοῦ εἶναι
[5, 3, 16]	τὸ ζῆν ὡσαύτως μένοντα ἐπὶ	τούτου	ἑκουσίως; Εἰ οὖν ἀγαπητὸν τούτῳ
[5, 3, 11]	ὡς νοῦς ἔχει· πρὸ δὲ	τούτου	ἔφεσις μόνον καὶ ἀτύπωτος ὄψις.
[5, 3, 10]	οὐ δεήσει πάλιν ἄλλου ἐπέκεινα	τούτου;	ἢ ὁ μὲν νοῦς τοῦτο;
[5, 3, 14]	οὐ ταῦτα, ἀλλά τι κρεῖττον	τούτου,	ὃ λέγομεν ὄν» ἀλλὰ καὶ
[5, 3, 11]	νόησις, ὅτε ἐνόησε· πρὸ γὰρ	τούτου	οὐ νόησις ἦν τὸ νοητὸν
[5, 3, 16]	ἀρχὴ τοῦτο, ἀλλ´ ἄλλο πρὸ	τούτου.	Συστῆναι οὖν δεῖ εἰς ἓν
[5, 3, 16]	κόσμος νοητός· καὶ τὸ πρὸ	τούτου	τοίνυν τὸ γεννῆσαν αὐτὸ οὔτε
[5, 3, 4]	ψυχικῆς φύσιν, τὸν δὲ ὑπεράνω	τούτου,	τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν κατὰ τὸν
[5, 3, 14]	οὐσίαν καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα	τούτου	τοῦ στοίχου, αὐτὸς δὲ οἷος
[5, 3, 2]	τύπους, καὶ ἔχει καὶ περὶ	τούτους	τὴν αὐτὴν δύναμιν. Καὶ σύνεσιν
[5, 3, 16]	παρόντα. Ἀλλὰ πάντων ἤδη παρόντων	τούτῳ	ἀγαπητὸν τὸ ζῆν καὶ δὴ
[5, 3, 16]	ἐκεῖνο, δηλονότι ζωὴ πρὸς ἐκεῖνο	τούτῳ	ἐξημμένη ἐκείνου καὶ τὴν ὑπόστασιν
[5, 3, 6]	ὄρεξις τῷ καθαρῷ νῷ ἀπόντος	τούτῳ	ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς αὐτὸν οὖσα
[5, 3, 16]	Εἰ δ´ ἡ πᾶσα ζωὴ	τούτῳ	καὶ ζωὴ ἐναργής, καὶ τελεία
[5, 3, 3]	τίς οὗτος» εἰ πρότερον ἐνέτυχε	τούτῳ,	καὶ λέγοι προσχρωμένη τῇ μνήμῃ,
[5, 3, 4]	ὅτε τὰ ἄλλα ἀφεὶς ἑαυτοῦ	τούτῳ	καὶ τοῦτον βλέπει, αὐτῷ δὲ
[5, 3, 6]	καὶ αὐτό, συμβαίνοι ἂν καὶ	τούτῳ	λόγῳ ὄντι καὶ συγγενῆ λαμβάνοντι
[5, 3, 15]	σῴζεται καὶ ἔστιν, ὅπερ ἐστί,	τούτῳ·	μὴ γὰρ ἓν γενόμενον, κἂν
[5, 3, 16]	καὶ τὸν νοῦν τὸν ἐν	τούτῳ,	μίμημά τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ
[5, 3, 17]	γε ἄλλα πολλὰ καὶ ὅτι	τούτῳ	τὸ αὔταρκες ἐκ πάντων ἔξω
[5, 3, 16]	τούτου ἑκουσίως; Εἰ οὖν ἀγαπητὸν	τούτῳ	τὸ ζῆν, δῆλον ὅτι οὐδὲν
[5, 3, 6]	καὶ παρὰ νοῦ αὐτὸ ἴσχειν.	Τούτῳ	τοίνυν γιγνώσκειν προσήκει, ὡς καὶ
[5, 3, 2]	τοῦτο. Γνῶσιν μὲν γὰρ ἑαυτοῦ	τούτῳ	τῷ μέρει διδόντες νοῦν γὰρ
[5, 3, 3]	ἔργα. Ἀλλὰ διὰ τί οὐ	τούτῳ	τῷ μέρει δόντες τὸ νοεῖν
[5, 3, 16]	ἐναργής, καὶ τελεία πᾶσα ἐν	τούτῳ	ψυχὴ καὶ πᾶς νοῦς, καὶ
[5, 3, 14]	δὲ κεκίνηνται καὶ λέγουσιν, ἐκ	τούτων	αἴσθησίν τινα τοῦ κινήσαντος λαμβάνουσιν
[5, 3, 1]	δόξα· ὁ δὲ νοῦς, εἰ	τούτων	γνῶσιν ἔχει ἢ μή, σκέψασθαι
[5, 3, 16]	ἀγαθόν, οὐδὲν ἂν εἴη ἐπέκεινα	τούτων.	Εἰ δὲ ἔστιν ἐκεῖνο, δηλονότι
[5, 3, 8]	οὐχ αὑτὸ βλέπει. Ἀλλ´ οὖν	τούτων	ἐκεῖ οὐδέν, ἀλλ´ ὅρασις καὶ
[5, 3, 11]	δὴ δεῖ, πρὸ ὧν ἐστι,	τούτων	ἕν τι εἶναι, οὐδὲ νοῦν
[5, 3, 11]	οὔπω νοήσας. Τὸ δὲ πρὸ	τούτων	ἡ ἀρχὴ τούτων, οὐχ ὡς
[5, 3, 4]	γράψας, ἆρ´ οὖν στήσεται μέχρι	τούτων	ὁ οὕτως ἑαυτὸν ἐγνωκώς, ἡμεῖς
[5, 3, 11]	δὲ πρὸ τούτων ἡ ἀρχὴ	τούτων,	οὐχ ὡς ἐνυπάρχουσα· τὸ γὰρ
[5, 3, 12]	ποιήσασαι δὲ ἐκεῖνο, ὃ πρὸ	τούτων	τῶν ἐνεργειῶν, ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ,
[5, 3, 1]	καὶ ἑαυτόν; Καὶ τίς ὁ	τρόπος	καὶ μέχρι τίνος σκεπτέον. ~Πρότερον
[5, 3, 15]	δύναμις πάντων. Ἀλλὰ τίς ὁ	τρόπος	τῆς δυνάμεως; Οὐ γὰρ ὡς
[5, 3, 5]	ὑπάρχει τὰ τεθεωρημένα, εἰ μὲν	τύποι	αὐτῶν, οὐκ αὐτὰ ἔχει· εἰ
[5, 3, 2]	τοῖς ἐν αὐτῷ ἐκ παλαιοῦ	τύποις	τοὺς νέους καὶ ἄρτι ἥκοντας·
[5, 3, 5]	μὴ ταὐτόν, οὐκ ἀλήθεια ἔσται·	τύπον	γὰρ ἕξει ὁ ἔχων τὰ
[5, 3, 3]	εἶδεν ἄνθρωπον καὶ ἔδωκε τὸν	τύπον	τῇ διανοίᾳ· ἡ δὲ τί
[5, 3, 11]	ποιήσασα. Καὶ γὰρ αὖ ἔχει	τύπον	τοῦ ὁράματος· ἢ οὐ παρεδέξατο
[5, 3, 2]	νοῦ ἰόντων ἐφορᾷ οἷον τοὺς	τύπους,	καὶ ἔχει καὶ περὶ τούτους
[5, 3, 2]	Ἢ οὔ· ἀλλὰ ὧν δέχεται	τύπων	ἐφ´ ἑκάτερα τὴν σύνεσιν ἴσχει.
[5, 3, 12]	οὐσία εἶναι οὐδ´ αὖ οἷον	τυφλὸν	εἶναι, ἀλλ´ ὁρῶν καὶ γινῶσκον
[5, 3, 12]	ἄλλοθεν ἐπὶ τὴν σύνθεσιν κατὰ	τύχην	ἰόν. Ἀλλ´ ἐξ ἑνὸς τοῦ
[5, 3, 5]	μεριεῖ; οὐ γὰρ δὴ κατὰ	τύχην·	καὶ ὁ μερίζων δὲ τίς;
[5, 3, 8]	τοῦτο δ´ ἐστὶν ὡμοίωσεν ἑαυτῷ	τῷ	ἄνω φωτί. Οἷον οὖν ἐστι
[5, 3, 10]	ἢ ἔξω θάτερον ἢ ἐν	τῷ	αὐτῷ ἄμφω, καὶ ἀεὶ ἐν
[5, 3, 12]	μετ´ αὐτόν, μένοντος ἐκείνου ἐν	τῷ	αὐτῷ ἤθει> ὑπέστη. Δεῖ οὖν,
[5, 3, 15]	γὰρ πλῆθος ὂν ὅμως ἐν	τῷ	αὐτῷ καὶ διακρῖναι οὐκ ἂν
[5, 3, 15]	μὴ διακεκριμένα· τὰ δ´ ἐν	τῷ	δευτέρῳ διεκέκριτο τῷ λόγῳ. Ἐνέργεια
[5, 3, 12]	ἐνεργειῶν, ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ, μένειν,	τῷ	δευτέρῳ τῷ ἐκ τῶν ἐνεργειῶν
[5, 3, 15]	καὶ τὰ ἄλλα, τὰ μὲν	τῷ	ἐγγύς, τὰ {δὲ} τῷ πόρρω.
[5, 3, 7]	γὰρ εἴ τι ἐξ αὐτοῦ,	τῷ	εἰς αὐτὸν ἐν ἑαυτῷ. Ἔδει
[5, 3, 12]	ἐφ´ ἑαυτοῦ, μένειν, τῷ δευτέρῳ	τῷ	ἐκ τῶν ἐνεργειῶν συστάντι τὰς
[5, 3, 15]	ἔχῃ λέγειν τις ὅ ἐστι,	τῷ	ἓν ἕκαστον αὐτῶν εἶναι λέγει
[5, 3, 15]	Πᾶν γὰρ τὸ μὴ ἓν	τῷ	ἓν σῴζεται καὶ ἔστιν, ὅπερ
[5, 3, 6]	δὲ ψυχὴ ἡσυχίαν ἦγε συγχωροῦσα	τῷ	ἐνεργήματι τοῦ νοῦ. Ἐπεὶ δὲ
[5, 3, 10]	τῷ πολὺν εἶναι, εἶτα καὶ	τῷ	ἑτέρου εἶναι, καὶ ἐξ ἀνάγκης
[5, 3, 15]	ταῦτα. ~Ἀλλὰ πῶς παρασχών; Ἢ	τῷ	ἔχειν ἢ τῷ μὴ ἔχειν.
[5, 3, 5]	μερίζων δὲ τίς; ὁ ἐν	τῷ	θεωρεῖν τάττων ἑαυτὸν ἢ ὁ
[5, 3, 5]	τάττων ἑαυτὸν ἢ ὁ ἐν	τῷ	θεωρεῖσθαι; Εἶτα πῶς ἑαυτὸν γνώσεται
[5, 3, 5]	δεῖ τὴν θεωρίαν ταὐτὸν εἶναι	τῷ	θεωρητῷ, καὶ τὸν νοῦν ταὐτὸν
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν γνώσεται ὁ θεωρῶν ἐν	τῷ	θεωρουμένῳ τάξας ἑαυτὸν κατὰ τὸ
[5, 3, 5]	θεωρεῖν; οὐ γὰρ ἦν ἐν	τῷ	θεωρουμένῳ τὸ θεωρεῖν. Ἢ γνοὺς
[5, 3, 6]	μὴ πρᾶξις οὐδὲ γὰρ ὄρεξις	τῷ	καθαρῷ νῷ ἀπόντος τούτῳ ἡ
[5, 3, 2]	Εἰ δὲ καὶ ἐνταῦθα ἐν	τῷ	κάτω δώσομεν, τίς ἡ διαφορὰ
[5, 3, 3]	νοῦς ἡμεῖς· κατ´ ἐκεῖνο οὖν	τῷ	λογιστικῷ πρώτῳ δεχομένῳ. Καὶ γὰρ
[5, 3, 2]	δὲ διδόντες ἐπ´ ἐκεῖνον ἥξομεν	τῷ	λόγῳ βαδίζοντες, καὶ τὸ αὐτὸ
[5, 3, 15]	δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ διεκέκριτο	τῷ	λόγῳ. Ἐνέργεια γὰρ ἤδη· τὸ
[5, 3, 12]	ὅσον τὸ πλῆθος. Τοῦτο δὲ	τῷ	μὲν νῷ συγχωροῦμεν, ᾧ καὶ
[5, 3, 2]	Γνῶσιν μὲν γὰρ ἑαυτοῦ τούτῳ	τῷ	μέρει διδόντες νοῦν γὰρ αὐτὸν
[5, 3, 3]	Ἀλλὰ διὰ τί οὐ τούτῳ	τῷ	μέρει δόντες τὸ νοεῖν ἑαυτὸ
[5, 3, 15]	καὶ πλῆθος τοιοῦτον, οἷον ἐν	τῷ	μετ´ αὐτὸ θεωρεῖται, ἀπορῆσαι ἄξιον·
[5, 3, 15]	παρασχών; Ἢ τῷ ἔχειν ἢ	τῷ	μὴ ἔχειν. Ἀλλ´ ἃ μὴ
[5, 3, 3]	καὶ ὅτι χωριστός· χωριστὸς δὲ	τῷ	μὴ προσνεύειν αὐτόν, ἀλλ´ ἡμᾶς
[5, 3, 5]	περιέξει τὸ νοητόν, ἢ ταὐτὸν	τῷ	νοητῷ ἔσται, οὔπω δὲ ὁ
[5, 3, 12]	φύσιν, αὐτὸν δὲ ἐπ´ ἄκρῳ	τῷ	νοητῷ ἑστηκότα βασιλεύειν ἐπ´ αὐτοῦ
[5, 3, 5]	καὶ τὸν νοῦν ταὐτὸν εἶναι	τῷ	νοητῷ· καὶ γάρ, εἰ μὴ
[5, 3, 8]	ὁ γινώσκων πρώτως ἑαυτόν, ἐν	τῷ	νῷ αὐτὴν πρῶτον γενομένην ἢ
[5, 3, 8]	τὰ ἀληθῆ. Ἡ δὲ ἐν	τῷ	νῷ ζωὴ καὶ ἐνέργεια τὸ
[5, 3, 8]	αὐτὴν πρῶτον γενομένην ἢ παραχωρήσασαν	τῷ	νῷ τὴν ἐνέργειαν, ὧν ἔσχε
[5, 3, 13]	τὸ ἐνδεὲς πρὸς αὐτὸ ὂν	τῷ	ὅλῳ πεποίηκε τὸ αὔταρκες ἱκανὸν
[5, 3, 10]	ᾖ, καὶ συνεκπίπτειν τὴν ὅρασιν	τῷ	ὁρατῷ, καὶ τὸ ὁρώμενον τὸ
[5, 3, 15]	πάσχει γάρ· ἀλλ´ οὗτος ἀντιτεταγμένως	τῷ	ποιεῖν. Πῶς οὖν ποιεῖ ἃ
[5, 3, 10]	πολλά ἐστι. Καταμανθάνει τοίνυν ἑαυτὸ	τῷ	ποικίλον ὀφθαλμὸν εἶναι ἢ ποικίλων
[5, 3, 13]	νόησιν αὐτοῦ· εἰ γὰρ ἕξει,	τῷ	πολὺ εἶναι ἕξει. Οὔτ´ οὖν
[5, 3, 10]	τὸ ὁρᾶν ἑαυτόν, πρῶτον μὲν	τῷ	πολὺν εἶναι, εἶτα καὶ τῷ
[5, 3, 15]	μὲν τῷ ἐγγύς, τὰ {δὲ}	τῷ	πόρρω. Ἐπεὶ δὲ τὸ μετ´
[5, 3, 6]	ὡς πρὸς τὸ ἔξω βλέποντι	τῷ	πρακτικῷ καὶ μὴ ἐν αὐτῷ
[5, 3, 15]	ὑπέστησεν αὐτά. Πῶς δή; Ἢ	τῷ	πρότερον ἔχειν αὐτά. Ἀλλ´ εἴρηται,
[5, 3, 8]	οἷον ὁ λόγος ὁ ἐν	τῷ	σπέρματι καὶ ἡ ἔχουσα ψυχὴ
[5, 3, 2]	γὰρ εἰ τῶν ἔνδον ἐν	τῷ	σώματι γινομένων συναίσθησις εἴη, ἀλλὰ
[5, 3, 2]	ἡ ἀντίληψις· τῶν γὰρ ἐν	τῷ	σώματι παθημάτων ὑφ´ ἑαυτοῦ αἰσθάνεται.
[5, 3, 15]	ὅτι μετ´ αὐτὸ δῆλον ποιεῖ	τῷ	τὸ πλῆθος αὐτοῦ ἓν πανταχοῦ
[5, 3, 1]	γὰρ τὸ πᾶν ἔσται ἐν	τῷ	τοιούτῳ ἐγνωσμένον, μὴ κἀκείνου τοῦ
[5, 3, 4]	τοιούτῳ ὁρατῷ τὰ ἄλλα μαθεῖν	{τῷ	τοιούτῳ} {ἢ} κατὰ τὴν δύναμιν
[5, 3, 4]	Καὶ γινώσκομεν δὲ αὑτοὺς τῷ	τῷ	τοιούτῳ ὁρατῷ τὰ ἄλλα μαθεῖν
[5, 3, 4]	παρόντος. Καὶ γινώσκομεν δὲ αὑτοὺς	τῷ	τῷ τοιούτῳ ὁρατῷ τὰ ἄλλα
[5, 3, 16]	Τὸ γὰρ ὡσαύτως ζητοῦμεν ὂν	τῶν	ἀγαθῶν. Ἢ πρότερον ἐκεῖνο, οὗ
[5, 3, 8]	ὁ δ´ ἐκεῖνο τὸ φῶς	τῶν	ἀληθῶν λαβὼν οἷον βλέπει μᾶλλον
[5, 3, 16]	δύναμις, καὶ τοῦτο, ὅτι ἐκ	τῶν	ἄλλων ἁπάντων πιστωτέον, ὅτι μηδέν
[5, 3, 7]	τοῦ νοῦ σχολὴν ἄγουσα ἀπὸ	τῶν	ἄλλων ἐνέργεια· ἐπεὶ καὶ τοῖς
[5, 3, 1]	οὐ πάνυ οἷόν τε πολλῶν	τῶν	ἀτόπων συμβαινόντων· καὶ γὰρ εἰ
[5, 3, 2]	ἑαυτοῦ καὶ ἐνταῦθα ἡ ἀντίληψις·	τῶν	γὰρ ἐν τῷ σώματι παθημάτων
[5, 3, 7]	καὶ μιμουμένων τῶν ἐγγὺς μᾶλλον,	τῶν	δὲ ἐσχάτων ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων εἰκόνα.
[5, 3, 7]	γνώσεται· καὶ γὰρ ἕν τι	τῶν	δοθέντων αὐτός, μᾶλλον δὲ πάντα
[5, 3, 7]	τὸ ἀρχέτυπον προϊόντων καὶ μιμουμένων	τῶν	ἐγγὺς μᾶλλον, τῶν δὲ ἐσχάτων
[5, 3, 2]	δ´ ἐν αὐτῇ λογιζόμενον παρὰ	τῶν	ἐκ τῆς αἰσθήσεως φαντασμάτων παρακειμένων
[5, 3, 2]	καὶ διαιροῦν· ἢ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἐκ τοῦ νοῦ ἰόντων ἐφορᾷ
[5, 3, 1]	δεῖ εἶναι, ἵνα ἑνί τινι	τῶν	ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα θεωροῦν
[5, 3, 1]	νοεῖν ἑαυτό, ὅτι δὴ ἑνὶ	τῶν	ἐν αὐτῷ τὰ ἄλλα νοεῖ,
[5, 3, 2]	εἶναι μόνον· καὶ γὰρ εἰ	τῶν	ἔνδον ἐν τῷ σώματι γινομένων
[5, 3, 12]	δὲ ἐκεῖνο, ὃ πρὸ τούτων	τῶν	ἐνεργειῶν, ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ, μένειν,
[5, 3, 12]	μένειν, τῷ δευτέρῳ τῷ ἐκ	τῶν	ἐνεργειῶν συστάντι τὰς ἐνεργείας ἃς
[5, 3, 12]	μέν τι ἁπλοῦν τὸ πρὸ	τῶν	ἐνεργειῶν τίθενται. Εἶτα τὰς ἐνεργείας
[5, 3, 15]	ὁμοῦ πάντα> ἐπεὶ καὶ ἕκαστον	τῶν	ἐξ αὐτοῦ, ἕως ζωῆς μετέχει,
[5, 3, 2]	σώματι γινομένων συναίσθησις εἴη, ἀλλὰ	τῶν	ἔξω ἑαυτοῦ καὶ ἐνταῦθα ἡ
[5, 3, 4]	οὐκ οἶδε, καὶ ὅτι σύνεσιν	τῶν	ἔξω λαμβάνει, καὶ ὅτι κρίνει
[5, 3, 16]	πιστωτέον, ὅτι μηδέν ἐστι μηδὲ	τῶν	ἐσχάτων, ὃ μὴ δύναμιν εἰς
[5, 3, 8]	φύσις ἡ αὐτὴ ἐκείνων καὶ	τῶν	ἐχόντων, οἷον ὁ λόγος ὁ
[5, 3, 17]	εὕροιμεν. Τάχα δὲ καὶ ἐκ	τῶν	ἤδη λεχθέντων, εἰ πολλάκις τις
[5, 3, 1]	φύσει διδόναι παντάπασιν ἄτοπον, εἰ	τῶν	μὲν ἄλλων γνῶσιν ἔχει, ἑαυτοῦ
[5, 3, 1]	καὶ ἐπιστήμῃ καταστήσεται. Καὶ γὰρ	τῶν	μὲν ἔξω ἡ αἴσθησις, ἀλλ´
[5, 3, 6]	ἐν αὐτῷ μένοντι εἴη ἂν	τῶν	μὲν ἔξω τις γνῶσις, ἀνάγκη
[5, 3, 10]	ἕτερα. Καὶ πάλιν αὖ ἕκαστον	τῶν	νοουμένων συνεκφέρει τὴν ταυτότητα ταύτην
[5, 3, 5]	ὁ ἔχων τὰ ὄντα ἕτερον	τῶν	ὄντων, ὅπερ οὐκ ἔστιν ἀλήθεια.
[5, 3, 12]	γὰρ τὰ ἑξῆς· ἐπὶ δὲ	τῶν	ὄντων τίς ἀνάγκη ἤδη καὶ
[5, 3, 11]	ἁπάντων. Οὐ τοίνυν ἕν τι	τῶν	πάντων, ἀλλὰ πρὸ πάντων, ὥστε
[5, 3, 15]	ἐκεῖνο. Πῶς δὲ ἐκεῖνο ἀρχὴ	τῶν	πάντων; Ἆρα, ὅτι αὐτὰ σῴζει
[5, 3, 11]	δὲ τὴν τάξιν ἔχει τὴν	τῶν	πάντων, καὶ ταύτῃ πρὸ πάντων.
[5, 3, 13]	αὐτοῦ ἀλλ´ ὅτι οὔτε τι	τῶν	πάντων οὔτε ὄνομα αὐτοῦ> ὅτι
[5, 3, 11]	οὖν· εἰ σημαίνει ἕν τι	τῶν	πάντων τἀγαθόν, οὐδὲ τοῦτο· εἰ
[5, 3, 8]	δὲ δι´ αὐτοῦ· διὰ δὲ	τῶν	τοιούτων λογισμῶν ἀνάγεσθαι καὶ τὴν
[5, 3, 14]	ἐστιν, οὐ λέγομεν· ὥστε ἐκ	τῶν	ὕστερον περὶ αὐτοῦ λέγομεν. Ἔχειν
[5, 3, 9]	οὐχ ἑαυτῷ· οὐδὲ γὰρ δεῖται	τῶν	χειρόνων, οὐδὲ αὑτῷ παρέχει τὸ