Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 9]	εἴσεσθαι ὅ τι ἐστί. Γένοιτο	δ´	ἂν τοῦτο ἴσως καὶ ταύτῃ,
[5, 3, 5]	αὐτῶν, οὐκ αὐτὰ ἔχει· εἰ	δ´	αὐτὰ ἔχει, οὐκ ἰδὼν αὐτὰ
[5, 3, 12]	ὑπέστησαν, κἀκεῖ πλῆθος ἔσται· εἰ	δ´	αὐταί εἰσιν αἱ πρῶται ἐνέργειαι,
[5, 3, 8]	ἑαυτοῦ ἐστι καὶ αὑτῷ· τοῦτο	δ´	ἐὰν μὴ ἄλλου γένηται καὶ
[5, 3, 8]	καὶ οὐ μᾶλλον αἰσθάνεται· ὁ	δ´	ἐκεῖνο τὸ φῶς τῶν ἀληθῶν
[5, 3, 2]	παθημάτων ὑφ´ ἑαυτοῦ αἰσθάνεται. Τὸ	δ´	ἐν αὐτῇ λογιζόμενον παρὰ τῶν
[5, 3, 15]	εἶχεν ὡς μὴ διακεκριμένα· τὰ	δ´	ἐν τῷ δευτέρῳ διεκέκριτο τῷ
[5, 3, 10]	οὐδὲν ζητεῖ περὶ αὐτοῦ, ὃ	δ´	ἐξελίττει ἑαυτό, καὶ πολλὰ ἂν
[5, 3, 7]	νοῦν αὐτῆς οἷον εἴσω, τὸ	δ´	ἔξω νοῦ πρὸς τὸ ἔξω.
[5, 3, 8]	ψυχῇ μὲν ἐλλάμψαν ἐφώτισε· τοῦτο	δ´	ἐστὶ νοερὰν ἐποίησε· τοῦτο δ´
[5, 3, 8]	δ´ ἐστὶ νοερὰν ἐποίησε· τοῦτο	δ´	ἐστὶν ὡμοίωσεν ἑαυτῷ τῷ ἄνω
[5, 3, 16]	ὡς ἄλλων ὄντων αὐτοῦ. Εἰ	δ´	ἡ πᾶσα ζωὴ τούτῳ καὶ
[5, 3, 7]	καὶ ἃ δύναται κομισάμενος· εἰ	δὲ	ἀδυνατήσει ἰδεῖν σαφῶς ἐκεῖνον, ἐπειδὴ
[5, 3, 3]	αὐτῷ καὶ οὐ προσχρώμεθα διανοίᾳ	δὲ	ἀεί καὶ ἡμέτερον μὲν χρωμένων,
[5, 3, 12]	φῶς πρὸ φωτὸς ποιήσομεν ἐπιλάμπειν	δὲ	ἀεὶ μένοντα ἐπὶ τοῦ νοητοῦ.
[5, 3, 3]	δὲ οὐ τοῦτο νοῦς, τὰ	δὲ	ἄλλα ψυχὴ ἀπὸ τοῦ αἰσθητικοῦ
[5, 3, 4]	ὁ οὕτως ἑαυτὸν ἐγνωκώς, ἡμεῖς	δὲ	ἄλλῃ δυνάμει προσχρησάμενοι νοῦν αὖ
[5, 3, 11]	ἐπ´ αὐτῇ φάντασμά τι, ἐξῆλθε	δὲ	ἄλλο λαβοῦσα ἐν αὐτῇ αὐτὸ
[5, 3, 10]	δὲ μὴ εἴη ἄλλο, τὸ	δὲ	ἄλλο, τί καὶ ποιήσει; ἢ
[5, 3, 3]	συγκεχωρημένον ἀεὶ γὰρ αἰσθανόμεθα νοῦς	δὲ	ἀμφισβητεῖται, καὶ ὅτι μὴ αὐτῷ
[5, 3, 15]	Εἰ δὲ μὴ ἕν, δύο	δέ,	ἀνάγκη ἤδη καὶ πλῆθος εἶναι·
[5, 3, 3]	ἔξω σκοπεῖσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν, νῷ	δὲ	ἀξιοῦμεν ὑπάρχειν τὰ αὐτοῦ καὶ
[5, 3, 12]	τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπεδίδομεν, τῇ	δὲ	ἀρχῇ πάντων οὐκέτι. Δεῖται δὲ
[5, 3, 9]	οἷος ἀφ´ ἑαυτῆς σκοπουμένῃ, νοῦς	δὲ	αὐτὸς αὑτὸν οὐ συλλογιζόμενος περὶ
[5, 3, 4]	καὶ αἰσθάνεσθαι παρόντος. Καὶ γινώσκομεν	δὲ	αὑτοὺς τῷ τῷ τοιούτῳ ὁρατῷ
[5, 3, 17]	ἐκ πάντων ἔξω ἐστίν· ἕκαστον	δὲ	αὐτῶν δηλονότι ἐνδεές· καὶ ὅτι
[5, 3, 9]	ἐν τοῖς εἴδεσιν οὖσαν. Εἰ	δὲ	βούλεταί τις, καταβαίνων καὶ ἐπὶ
[5, 3, 13]	αὔταρκες ὄντως οὐδὲν δεῖται· τὸ	δὲ	δευτέρως αὔταρκες, δεόμενον δὲ ἑαυτοῦ,
[5, 3, 8]	σαφέστερον μὲν ἀντιλαμβάνεσθαι αὐτοῦ, ἡμᾶς	δὲ	δι´ αὐτοῦ· διὰ δὲ τῶν
[5, 3, 2]	διοίσει τοῦ ἐπάνω ζητήσομεν, μὴ	δὲ	διδόντες ἐπ´ ἐκεῖνον ἥξομεν τῷ
[5, 3, 4]	ὅταν κατ´ ἐκεῖνον· κατ´ ἐκεῖνον	δὲ	διχῶς, ἢ τοῖς οἷον γράμμασιν
[5, 3, 15]	λόγῳ. Ἐνέργεια γὰρ ἤδη· τὸ	δὲ	δύναμις πάντων. Ἀλλὰ τίς ὁ
[5, 3, 4]	τούτῳ καὶ τοῦτον βλέπει, αὐτῷ	δὲ	ἑαυτόν. Ὡς δὴ οὖν νοῦς
[5, 3, 13]	τὸ δὲ δευτέρως αὔταρκες, δεόμενον	δὲ	ἑαυτοῦ, τοῦτο δεῖται τοῦ νοεῖν
[5, 3, 11]	νοῦς ἐπέβαλε μὲν ἐκείνῳ, λαβὼν	δὲ	ἐγένετο νοῦς, ἀεὶ δὲ ἐνδιάμενος
[5, 3, 3]	ἃ ἡ φαντασία ἔδωκεν· εἰ	δέ,	εἰ ἀγαθός, λέγοι, ἐξ ὧν
[5, 3, 3]	διὰ τῆς αἰσθήσεως εἴρηκεν, ὃ	δὲ	εἴρηκεν ἐπ´ αὐτοῖς, ἤδη παρ´
[5, 3, 9]	τὰ ἔσχατα ἀνάπαλιν εἴδη, μᾶλλον	δὲ	εἰς τὰ πρῶτα. ~Ταῦτα μὲν
[5, 3, 3]	Ἢ ἀγαθοειδής ἐστι, καὶ ἐπερρώσθη	δὲ	εἰς τὴν αἴσθησιν τοῦ τοιούτου
[5, 3, 13]	καὶ κυρίως ἐστὶ νοεῖν· ἓν	δὲ	ἕκαστον αὐτό τί ἐστι καὶ
[5, 3, 11]	ἀλλ´ ἐξ ὧν· ἀφ´ οὗ	δὲ	ἕκαστον, οὐχ ἕκαστον, ἀλλ´ ἕτερον
[5, 3, 15]	Ἢ ὧν ἀρχὴ ἐκεῖνο. Πῶς	δὲ	ἐκεῖνο ἀρχὴ τῶν πάντων; Ἆρα,
[5, 3, 15]	δεῖξαι αὐτὸ ἓν πάντα. Αὐτὸ	δὲ	ἐκεῖνο ἓν πάντα, ὅτι μεγάλην
[5, 3, 12]	ἐνέργειαι, τὸ δεύτερον ποιήσασαι ποιήσασαι	δὲ	ἐκεῖνο, ὃ πρὸ τούτων τῶν
[5, 3, 8]	ἐκεῖ γὰρ τὰ ἀληθῆ. Ἡ	δὲ	ἐν τῷ νῷ ζωὴ καὶ
[5, 3, 11]	λαβὼν δὲ ἐγένετο νοῦς, ἀεὶ	δὲ	ἐνδιάμενος καὶ γενόμενος καὶ νοῦς
[5, 3, 12]	ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἡ	δὲ	ἐνέργεια αὐτοῦ τὸ πλῆθος, τοσαύτη
[5, 3, 6]	τῷ ἐνεργήματι τοῦ νοῦ. Ἐπεὶ	δὲ	ἐνταῦθα γεγενήμεθα πάλιν αὖ καὶ
[5, 3, 8]	ἡ ὄψις φῶς οὖσα, μᾶλλον	δὲ	ἑνωθεῖσα φωτί, φῶς ὁρᾷ· χρώματα
[5, 3, 9]	καὶ περὶ αὐτὸν μεῖναν, ἄλλο	δὲ	ἐξ ἄλλου ἀεὶ προϊὸν τοῦ
[5, 3, 10]	νόησιν εἶναι καὶ ἐν ταυτότητι	δὲ	ἐξ ἀνάγκης· καὶ εἶναι τὰ
[5, 3, 12]	μένοντος μὲν ἐκείνου ἁπλοῦ, τοῦ	δὲ	ἐξ αὐτοῦ ἐφ´ ἑαυτοῦ πλήθους
[5, 3, 12]	πᾶσαν τὴν νοητὴν φύσιν, αὐτὸν	δὲ	ἐπ´ ἄκρῳ τῷ νοητῷ ἑστηκότα
[5, 3, 12]	τι καὶ τὸ γινώσκειν· τὸ	δέ	ἐστιν ἄνευ τοῦ τὶ» ἕν·
[5, 3, 15]	ἐπέκεινα ὅλως; Χεῖρον ἄρα· τοῦτο	δέ	ἐστιν ἐνδεέστερον. Τί οὖν ἐνδεέστερον
[5, 3, 14]	λέγομεν, ὃ μὴ ἔστιν· ὃ	δέ	ἐστιν, οὐ λέγομεν· ὥστε ἐκ
[5, 3, 15]	τοῦ πάντη ἑνός· ἀλλ´ ὅμως	δὲ	ἔστιν εἰπεῖν οἷον ἐκ φωτὸς
[5, 3, 16]	ἂν εἴη ἐπέκεινα τούτων. Εἰ	δὲ	ἔστιν ἐκεῖνο, δηλονότι ζωὴ πρὸς
[5, 3, 7]	μιμουμένων τῶν ἐγγὺς μᾶλλον, τῶν	δὲ	ἐσχάτων ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων εἰκόνα. ~Ποῖον
[5, 3, 9]	τοῦτο ψυχὴν καὶ τὴν αἴσθησιν	δὲ	εὖ μάλα, ἐπιθυμίας δὲ καὶ
[5, 3, 17]	ψυχὴ ἀφώτιστος ἄθεος ἐκείνου· φωτισθεῖσα	δὲ	ἔχει, ὃ ἐζήτει, καὶ τοῦτο
[5, 3, 10]	δεηθῆναι τοῦ ὁρᾶν ἑαυτόν, μᾶλλον	δὲ	ἔχειν τὸ ὁρᾶν ἑαυτόν, πρῶτον
[5, 3, 11]	ὡς ὄψις οὔπω ἰδοῦσα, ἐξῆλθε	δὲ	ἔχουσα ὅπερ αὐτὴ ἐπλήθυνεν· ὥστε
[5, 3, 6]	γινώσκοι ἂν ἑαυτὸ οὕτω. Ὄντων	δὲ	ἢ ἄνωθεν αὐτῷ γινομένων ἐκεῖθεν,
[5, 3, 12]	πρὶν ἐνεργῆσαι τῇ οὐσίᾳ. Εἰ	δὲ	ἡ οὐσία αὐτοῦ ἐνέργεια, ἡ
[5, 3, 9]	ἡλίου φῶς ἐν ἀέρι, αὐτὴ	δὲ	ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη καθαρά,
[5, 3, 11]	τότε ἐγένετο ἰδοῦσα ὄψις. Τοῦτο	δὲ	ἤδη νοῦς, ὅτε ἔχει, καὶ
[5, 3, 8]	εἴδωλον καὶ οἱ λόγοι· ὅθεν	δὲ	ἦλθε, τὸ ἐναργὲς καὶ τὸ
[5, 3, 3]	διανοουμένου καὶ ἐπάνω βεβηκότα, ὅμως	δὲ	ἡμέτερον, καὶ εἰ μὴ συναριθμοῖμεν
[5, 3, 3]	εἰς τὸ ἄνω βλέποντας. Αἴσθησις	δὲ	ἡμῖν ἄγγελος, βασιλεὺς δὲ πρὸς
[5, 3, 16]	λόγος πολὺς καὶ πᾶς, τὸ	δὲ	ἦν δηλονότι οὐ λόγος; Εἰ
[5, 3, 17]	τὴν ὠδῖνα ἐπῳδὴν εὕροιμεν. Τάχα	δὲ	καὶ ἐκ τῶν ἤδη λεχθέντων,
[5, 3, 2]	τί ποτ´ ἐστὶ σκεψόμεθα. Εἰ	δὲ	καὶ ἐνταῦθα ἐν τῷ κάτω
[5, 3, 3]	τῇ μνήμῃ, ὅτι Σωκράτης. Εἰ	δὲ	καὶ ἐξελίττοι τὴν μορφήν, μερίζει
[5, 3, 9]	ἐμπλατύτερα τὰ εἴδη κομιζομένην, αἴσθησιν	δὲ	καὶ ἐφ´ ἑαυτῆς μεθ´ ὧν
[5, 3, 4]	δὲ πρὸς ἡμᾶς> ἐκεῖνος. ~Βασιλεύομεν	δὲ	καὶ ἡμεῖς, ὅταν κατ´ ἐκεῖνον·
[5, 3, 9]	αἴσθησιν δὲ εὖ μάλα, ἐπιθυμίας	δὲ	καὶ θυμοὺς καὶ τὰς ἄλλας
[5, 3, 7]	ὡμοίωται ὅθεν ἥκει, κατὰ θάτερα	δὲ	καίτοι ἀνομοιωθεῖσα ὅμως ὡμοίωται καὶ
[5, 3, 14]	εἰδῶσιν ὅ τι, ἐξ ὧν	δὲ	κεκίνηνται καὶ λέγουσιν, ἐκ τούτων
[5, 3, 7]	καὶ ἃ δύναται ἐκεῖνος. Ταῦτα	δὲ	μαθὼν καὶ γνοὺς καὶ ταύτῃ
[5, 3, 15]	ὄντως καὶ ἀληθῶς ἕν· τὸ	δὲ	μετὰ τὴν ἀρχὴν ὧδέ πως
[5, 3, 16]	ἐξίστασθαι δεήσει, ὅτι ἀγαθόν· εἰ	δὲ	μή, βέλτιον ἀποστῆναι. Ἆρ´ οὖν
[5, 3, 10]	εἶναι καὶ ἓν ἄμφω· εἰ	δὲ	μή, δεήσει πάλιν ἄλλου. Τί
[5, 3, 10]	ἐνεργεῖ, ἄλλο καὶ ἄλλο· εἰ	δὲ	μὴ εἴη ἄλλο, τὸ δὲ
[5, 3, 1]	μὲν ἄλλων γνῶσιν ἔχει, ἑαυτοῦ	δὲ	μὴ ἐν γνώσει καὶ ἐπιστήμῃ
[5, 3, 15]	τοῦτο γὰρ ἦν ἐκεῖνο. Εἰ	δὲ	μὴ ἕν, δύο δέ, ἀνάγκη
[5, 3, 15]	μὲν ἔχων, οὐχ ἁπλοῦς· εἰ	δὲ	μὴ ἔχων, πῶς ἐξ αὐτοῦ
[5, 3, 12]	ἐφ´ ἑαυτοῦ πανταχοῦ ἐκεῖνο· εἰ	δὲ	μή, ἢ πρὸ τοῦ κινηθῆναι
[5, 3, 14]	περὶ αὐτοῦ μὲν λέγειν, αὐτὸ	δὲ	μὴ λέγειν. Καὶ γὰρ λέγομεν,
[5, 3, 12]	ὅτι μὴ αὐτοῦ ἐνεργήσαντος. Εἰ	δὲ	μή, οὐκ ἔσται ἡ πρώτη
[5, 3, 6]	πρακτικὸς εἴη, γινώσκειν ἑαυτόν. Ὧι	δὲ	μὴ πρᾶξις οὐδὲ γὰρ ὄρεξις
[5, 3, 10]	μέλλοι ἐνεργεῖν ἐν αὑτῷ. Εἰ	δὲ	μή τι προελεύσεται ἐπ´ ἄλλο,
[5, 3, 16]	ἦν δηλονότι οὐ λόγος; Εἰ	δὲ	μὴ τοῦτο ἦν, πῶς οὖν
[5, 3, 9]	εἶτα ἀπὸ ταύτης ἀναβαινέτω. Εἰ	δὲ	μηδὲ τοῦτο, αἴσθησιν ἐμπλατύτερα τὰ
[5, 3, 16]	ἑαυτῷ καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ	δὲ	μηδὲν ζητεῖ, ἔχει ἐν ἑαυτῷ
[5, 3, 5]	οὐδ´ ἕτερος μὲν αὐτός, ἡ	δὲ	νόησις ἄλλο· οὕτω γὰρ ἂν
[5, 3, 1]	ἢ μή, σκέψασθαι προσήκει· ὅσα	δὲ	νοητά, νοῦς δηλονότι γνώσεται. Ἆρ´
[5, 3, 5]	νόησις αὐτοῦ τὸ νοητόν, τὸ	δὲ	νοητὸν αὐτός, αὐτὸς ἄρα ἑαυτὸν
[5, 3, 16]	νοῦς οὔτε κόσμος νοητός, ἁπλούστερον	δὲ	νοῦ καὶ ἁπλούστερον κόσμου νοητοῦ.
[5, 3, 3]	οὐ ψυχῆς μὲν φήσομεν, ἡμέτερον	δὲ	νοῦν φήσομεν, ἄλλον μὲν ὄντα
[5, 3, 1]	βούλει, διάνοια καὶ δόξα· ὁ	δὲ	νοῦς, εἰ τούτων γνῶσιν ἔχει
[5, 3, 6]	ἐνόει ἑαυτὴν ὅτι ἄλλου, ὁ	δὲ	νοῦς ὅτι αὐτὸς καὶ οἷος
[5, 3, 6]	ὅπερ ἐστί, νοῦς ἐστιν (ἀνόητος	δὲ	νοῦς οὐκ ἄν ποτε εἴη)
[5, 3, 16]	εἰς τὸ γεννᾶν ἔχει. Ἐκεῖνα	δὲ	νῦν λεκτέον, ὡς, ἐπειδὴ ἐν
[5, 3, 5]	νοῦς τὰ ὄντα ἔχων, μᾶλλον	δὲ	ὁ αὐτὸς τοῖς οὖσιν. Ἀλλ´
[5, 3, 8]	ἔστιν ἐκεῖνα· καὶ ὁ λόγος	δὲ	ὁ ἐν τοῖς σπέρμασι τοῖς
[5, 3, 5]	ταὐτὸν τῷ νοητῷ ἔσται, οὔπω	δὲ	ὁ νοῦς δῆλος ἑαυτὸν νοῶν.
[5, 3, 14]	ὅσα τούτου τοῦ στοίχου, αὐτὸς	δὲ	οἷος ἄρα, ὡς οὐ ταῦτα,
[5, 3, 15]	μὴ ἕν· πολλὰ ἄρα· ἐφιέμενον	δὲ	ὅμως τοῦ ἑνός· ἓν ἄρα
[5, 3, 15]	ἄλλο δεῖ παρ´ αὐτό· ἄλλο	δὲ	ὂν οὐχ ἕν· τοῦτο γὰρ
[5, 3, 10]	ἄλλου ὅρασιν δεῖ εἶναι, μὴ	δὲ	ὄντος μάτην ἐστί. Δεῖ τοίνυν
[5, 3, 8]	οἷόν ἐστιν; Ὁ ἰδών· νοῦς	δὲ	ὁρᾷ. Ἐπεὶ καὶ ἐνταῦθα ἡ
[5, 3, 5]	τὸ μὲν ἔσται ὁρῶν, τὸ	δὲ	ὁρώμενον· τοῦτο δὲ οὐκ αὐτὸ
[5, 3, 9]	πάρεστι γὰρ ἀεὶ αὑτῷ, ἡμεῖς	δέ,	ὅταν εἰς αὐτόν· μεμέρισται γὰρ
[5, 3, 17]	ἀρκεῖ κἂν νοερῶς ἐφάψασθαι· ἐφαψάμενον	δέ,	ὅτε ἐφάπτεται, πάντη μηδὲν μήτε
[5, 3, 8]	ἔδωκε τῇ ψυχῇ ἐναργεστέραν, ζωὴν	δὲ	οὐ γεννητικήν· τοὐναντίον γὰρ ἐπέστρεψε
[5, 3, 8]	ὁρᾷ· χρώματα γὰρ ὁρᾷ· ἐκεῖ	δὲ	οὐ δι´ ἑτέρου, ἀλλὰ δι´
[5, 3, 14]	ὕστερον περὶ αὐτοῦ λέγομεν. Ἔχειν	δὲ	οὐ κωλυόμεθα, κἂν μὴ λέγωμεν.
[5, 3, 3]	δέχεται ἐπικείμενα ἴχνη. Διὰ τί	δὲ	οὐ τοῦτο νοῦς, τὰ δὲ
[5, 3, 9]	ζωὴ καὶ πολλαὶ ζωαί, ἐκεῖνος	δὲ	οὐδὲν δεῖται ἄλλης ζωῆς ἢ
[5, 3, 5]	ὁρῶν, τὸ δὲ ὁρώμενον· τοῦτο	δὲ	οὐκ αὐτὸ ἑαυτό» Τί οὖν,
[5, 3, 12]	μὲν εἶχε τοῦ πράγματος, τὸ	δὲ	οὐκ εἶχεν· οὐδὲ γὰρ ἦν
[5, 3, 6]	μὲν ἔξω τις γνῶσις, ἀνάγκη	δὲ	οὐκ ἔνεστιν, εἴπερ τὸ πᾶν
[5, 3, 6]	Ἢ ἀνάγκην μὲν οὕτως, πειθὼ	δὲ	οὐκ ἔχει· καὶ γὰρ ἡ
[5, 3, 9]	ἴχνη ἔχων τὰ πρῶτα, μᾶλλον	δὲ	οὐκ ἔχων, ἀλλ´ αὐτὸς ὢν
[5, 3, 12]	ἀεὶ καὶ ὑποστάσεις θήσονται· ὑποστάσεις	δὲ	οὖσαι ἕτεραι ἐκείνου, ἀφ´ οὗ
[5, 3, 3]	ἡμέτερον μὲν χρωμένων, οὐ προσχρωμένων	δὲ	οὐχ ἡμέτερον. Τὸ δὴ προσχρῆσθαι
[5, 3, 10]	Ἀλλὰ τοῦτο εἰς ὕστερον· νῦν	δὲ	πάλιν λέγωμεν οὐ γὰρ περὶ
[5, 3, 10]	τοῦ ἐπιτυχόντος> ἡ σκέψις λεκτέον	δὲ	πάλιν τοῦτον τὸν νοῦν δεηθῆναι
[5, 3, 3]	δεῖ ἐν λογισμοῖς εἶναι· ταῦτα	δὲ	πάντα λογιζομένης δυνάμεως ἔργα. Ἀλλὰ
[5, 3, 7]	τι τῶν δοθέντων αὐτός, μᾶλλον	δὲ	πάντα τὰ δοθέντα αὐτός. Εἰ
[5, 3, 13]	οὐ κυρίως τὸ νοεῖν. Τὸ	δὲ	πάντη ἁπλοῦν καὶ αὔταρκες ὄντως
[5, 3, 17]	οὕτω γὰρ καὶ διέξοδος· ἐν	δὲ	πάντη ἁπλῷ διέξοδος τίς ἐστιν;
[5, 3, 10]	προελεύσεται ἐπ´ ἄλλο, στήσεται· ὅταν	δὲ	πᾶσαν στάσιν, οὐ νοήσει. Δεῖ
[5, 3, 6]	μὲν ἀνάγκη ἐν νῷ, ἡ	δὲ	πειθὼ ἐν ψυχῇ. Ζητοῦμεν δή,
[5, 3, 17]	μήτε σχολὴν ἄγειν λέγειν, ὕστερον	δὲ	περὶ αὐτοῦ συλλογίζεσθαι. Τότε δὲ
[5, 3, 2]	καὶ μέχρι τίνος σκεπτέον. ~Πρότερον	δὲ	περὶ ψυχῆς ζητητέον, εἰ δοτέον
[5, 3, 15]	ἐκείνου, δεδειγμένον ἂν εἴη· ὅτι	δὲ	πλῆθος καὶ πλῆθος τοιοῦτον, οἷον
[5, 3, 15]	τὴν ἐξ αὐτοῦ περίλαμψιν πῶς	δὲ	πολλά; Ἢ οὐ ταὐτὸν ἔμελλε
[5, 3, 11]	παρεδέξατο ἐν αὐτῇ γενέσθαι. Οὗτος	δὲ	πολὺς ἐξ ἑνὸς ἐγένετο, καὶ
[5, 3, 12]	ἔρχεται, οὐ πλῆθος μέν, ἀτελὲς	δὲ	πρὶν ἐνεργῆσαι τῇ οὐσίᾳ. Εἰ
[5, 3, 12]	δὲ ἀρχῇ πάντων οὐκέτι. Δεῖται	δὲ	πρὸ τοῦ πολλοῦ τὸ ἓν
[5, 3, 11]	οὐδὲ νοῦς οὔπω νοήσας. Τὸ	δὲ	πρὸ τούτων ἡ ἀρχὴ τούτων,
[5, 3, 3]	Αἴσθησις δὲ ἡμῖν ἄγγελος, βασιλεὺς	δὲ	πρὸς ἡμᾶς> ἐκεῖνος. ~Βασιλεύομεν δὲ
[5, 3, 10]	γὰρ ἂν ἦν ἔσχατα. Ἐκεῖ	δὲ	πρῶτα τὰ ποιοῦντα, ὅθεν καὶ
[5, 3, 10]	τι αὐτοῦ ἐρεῖ, ψεύσεται· εἰ	δὲ	συμβεβηκὸς αὐτῷ, πολλὰ ἐρεῖ ἢ
[5, 3, 8]	ἱκανὸν οὐκ ἔχον, κἂν βλέπῃ	δέ,	τελειωθὲν ἐν ἄλλῳ ἄλλο καὶ
[5, 3, 5]	τῇ ἐνεργείᾳ ἂν εἴη· ἓν	δὲ	τῇ ἐνεργείᾳ τὸ ὂν καὶ
[5, 3, 11]	καὶ εἰ τὰ μετ´ αὐτὸν	δὲ	τὴν τάξιν ἔχει τὴν τῶν
[5, 3, 8]	ἐσχάτων ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων εἰκόνα. ~Ποῖον	δέ	τι ὁρᾷ τὸ νοητὸν ὁ
[5, 3, 3]	τὸν τύπον τῇ διανοίᾳ· ἡ	δὲ	τί φησιν; Ἢ οὔπω οὐδὲν
[5, 3, 9]	ἀλλ´ αὐτὸς ὢν ταῦτα. Εἰ	δέ	τις ἀδυνατεῖ {τὴν πρώτην} τὴν
[5, 3, 5]	κατὰ τύχην· καὶ ὁ μερίζων	δὲ	τίς; ὁ ἐν τῷ θεωρεῖν
[5, 3, 15]	τὰ {δὲ} τῷ πόρρω. Ἐπεὶ	δὲ	τὸ μετ´ αὐτὸ καὶ ὅτι
[5, 3, 15]	λέγει καὶ τὸ αὐτό· ἔτι	δὲ	τὸ μὴ πολλὰ ἔχον ἐν
[5, 3, 10]	τοῦ θιγγάνοντος οὐ νοοῦντος. Δεῖ	δὲ	τὸ νοοῦν μηδὲ αὐτὸ μένειν
[5, 3, 11]	πάντων τἀγαθόν, οὐδὲ τοῦτο· εἰ	δὲ	τὸ πρὸ πάντων, ἔστω οὕτως
[5, 3, 13]	ἐστι καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ	δὲ	τοῦ ἔξω ἔσται ἡ νόησις,
[5, 3, 15]	ἀπορῆσαι ἄξιον· καὶ ἡ ἀνάγκη	δὲ	τοῦ μετ´ αὐτὸ ἔτι ζητητέα.
[5, 3, 3]	χείρονος μὲν τῆς αἰσθήσεως, βελτίονος	δὲ	τοῦ νοῦ. Ἀλλ´ αἴσθησις μὲν
[5, 3, 3]	αὐτοί· τοῦτο γὰρ ἡμεῖς. Τὰ	δὲ	τοῦ νοῦ ἐνεργήματα ἄνωθεν οὕτως,
[5, 3, 6]	μὲν ἐπὶ ψυχῆς ὄν, ἐπὶ	δὲ	τοῦ νοῦ κυριώτερον. Ἡ μὲν
[5, 3, 13]	εἴπῃς, ἔχει τὸ εἶναι. Εἰ	δὲ	τοῦτο, εἴ τί ἐστιν ἁπλούστατον
[5, 3, 6]	ὁ νοῦς θεωρεῖ ἑαυτόν, διδάξαι	δὲ	τοῦτο τῆς ψυχῆς, ὃ νοερόν
[5, 3, 11]	καὶ ὡς νοῦς ἔχει· πρὸ	δὲ	τούτου ἔφεσις μόνον καὶ ἀτύπωτος
[5, 3, 12]	αὐτοῦ, ὅσον τὸ πλῆθος. Τοῦτο	δὲ	τῷ μὲν νῷ συγχωροῦμεν, ᾧ
[5, 3, 3]	ἀεὶ καὶ ὅτι χωριστός· χωριστὸς	δὲ	τῷ μὴ προσνεύειν αὐτόν, ἀλλ´
[5, 3, 15]	τὰ μὲν τῷ ἐγγύς, τὰ	{δὲ}	τῷ πόρρω. Ἐπεὶ δὲ τὸ
[5, 3, 12]	σύνθεσις γὰρ τὰ ἑξῆς· ἐπὶ	δὲ	τῶν ὄντων τίς ἀνάγκη ἤδη
[5, 3, 8]	ἡμᾶς δὲ δι´ αὐτοῦ· διὰ	δὲ	τῶν τοιούτων λογισμῶν ἀνάγεσθαι καὶ
[5, 3, 4]	διανοίας τῆς ψυχικῆς φύσιν, τὸν	δὲ	ὑπεράνω τούτου, τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν
[5, 3, 8]	αὐτὸ ἄρα αὑτὸ ὁρᾷ. Τὸ	δὲ	φῶς τοῦτο ἐν ψυχῇ μὲν
[5, 3, 17]	δὲ περὶ αὐτοῦ συλλογίζεσθαι. Τότε	δὲ	χρὴ ἑωρακέναι πιστεύειν, ὅταν ἡ
[5, 3, 9]	μετὰ τὸν ἥλιον σώματος. Ἡ	δὲ	ψυχὴ ἐκ νοῦ φῶς τι
[5, 3, 6]	καὶ περὶ αὐτοῦ λέγων, ἡ	δὲ	ψυχὴ ἡσυχίαν ἦγε συγχωροῦσα τῷ
[5, 3, 7]	νοῦς ἐν αὑτῷ ἐνέργεια, ἡ	δὲ	ψυχὴ τὸ μὲν ὅσον πρὸς
[5, 3, 1]	αὐτοῦ γνώσεται ὅτι γιγνώσκει, τίς	δὲ	ὢν γινώσκει οὐκέτι; Ἢ καὶ
[5, 3, 1]	ὅτι γινώσκει ταῦτα μόνον, τίς	δὲ	ὢν οὐ γνώσεται, ἀλλ´ ἃ
[5, 3, 12]	ἑαυτὸ καὶ πρῶτον γινῶσκον. Τὸ	δὲ	ὥσπερ ἐπέκεινα νοῦ, οὕτως καὶ
[5, 3, 15]	δὴ μὴ ἓν τὸ ἐκείνου,	δεδειγμένον	ἂν εἴη· ὅτι δὲ πλῆθος
[5, 3, 10]	δὲ πάλιν τοῦτον τὸν νοῦν	δεηθῆναι	τοῦ ὁρᾶν ἑαυτόν, μᾶλλον δὲ
[5, 3, 16]	πρότερον ἐκεῖνο, οὗ μὴ ἐξίστασθαι	δεήσει,	ὅτι ἀγαθόν· εἰ δὲ μή,
[5, 3, 10]	πάλιν ἄλλου. Τί οὖν; οὐ	δεήσει	πάλιν ἄλλου ἐπέκεινα τούτου; ἢ
[5, 3, 10]	ἓν ἄμφω· εἰ δὲ μή,	δεήσει	πάλιν ἄλλου. Τί οὖν; οὐ
[5, 3, 10]	δῷ τὴν σιωπήν. Εἶτα οὐδὲ	δεήσεται	οἷον πολυπραγμονεῖν ἑαυτό· τί γὰρ
[5, 3, 5]	ἄρα ἀλήθειαν οὐχ ἑτέρου εἶναι	δεῖ,	ἀλλ´ ὃ λέγει, τοῦτο καὶ
[5, 3, 17]	ἄλλο, ἀλλὰ στήσεται αὐτοῦ. Ἀλλὰ	δεῖ	ἀναβῆναι διά γε ἄλλα πολλὰ
[5, 3, 10]	καὶ τοῦ θιγγάνοντος οὐ νοοῦντος.	Δεῖ	δὲ τὸ νοοῦν μηδὲ αὐτὸ
[5, 3, 1]	~Ἆρα τὸ νοοῦν ἑαυτὸ ποικίλον	δεῖ	εἶναι, ἵνα ἑνί τινι τῶν
[5, 3, 10]	γὰρ ὄντος τινὸς ἄλλου ὅρασιν	δεῖ	εἶναι, μὴ δὲ ὄντος μάτην
[5, 3, 16]	ἄλλο πρὸ τούτου. Συστῆναι οὖν	δεῖ	εἰς ἓν ὄντως παντὸς πλήθους
[5, 3, 3]	αἰσθητικοῦ ἀρξάμενα; Ἢ ὅτι ψυχὴν	δεῖ	ἐν λογισμοῖς εἶναι· ταῦτα δὲ
[5, 3, 8]	Ἢ τὸ μὲν νοητὸν οὐδὲ	δεῖ	ζητεῖν, οἷον τὸ ἐπὶ τοῖς
[5, 3, 17]	γὰρ ἐφωτίσθη, τοῦτό ἐστιν, ὃ	δεῖ	θεάσασθαι· οὐδὲ γὰρ ἥλιον διὰ
[5, 3, 3]	εἶναι; Οὐδέν, φήσομεν· ἀλλ´ ἔτι	δεῖ	λέγειν ψυχῆς τοῦτο; Ἀλλ´ οὐ
[5, 3, 10]	τὰ ποιοῦντα, ὅθεν καὶ πρῶτα.	Δεῖ	οὖν ἅμα καὶ τὸ ποιοῦν
[5, 3, 12]	ἐν τῷ αὐτῷ ἤθει> ὑπέστη.	Δεῖ	οὖν, ἵνα τι ἄλλο ὑποστῇ,
[5, 3, 15]	τι ἐκ τοῦ ἑνός, ἄλλο	δεῖ	παρ´ αὐτό· ἄλλο δὲ ὂν
[5, 3, 11]	ταύτῃ πρὸ πάντων. Οὐ δὴ	δεῖ,	πρὸ ὧν ἐστι, τούτων ἕν
[5, 3, 10]	ἀμερὲς πάντη εἰπεῖν αὐτὸν δέοι,	δεῖ	πρότερον λέγειν ἃ μὴ ἔστιν·
[5, 3, 17]	βούλοιτο εἰπεῖν καὶ διανοηθῆναι, ἐπείπερ	δεῖ	τὴν διάνοιαν, ἵνα τι εἴπῃ,
[5, 3, 5]	θεωρῶν καὶ ἔχων. Εἰ τοῦτο,	δεῖ	τὴν θεωρίαν ταὐτὸν εἶναι τῷ
[5, 3, 16]	ἔτι ζητητέα. ~Ὅτι μὲν οὖν	δεῖ	τι εἶναι τὸ μετὰ τὸ
[5, 3, 10]	ποιήσει; ἢ ποῦ προβήσεται; Διὸ	δεῖ	τὸ ἐνεργοῦν ἢ περὶ ἄλλο
[5, 3, 11]	κἂν ἐξ αὐτοῦ ᾖ, πληθύει,	δεῖ	τὸ πάντη ἁπλοῦν καὶ πρῶτον
[5, 3, 16]	ζῶσα· ἐκεῖνο γὰρ αὐτοῦ ἀρχή.	Δεῖ	τοίνυν ἐκεῖνο ζωῆς εἶναι κρεῖσσον
[5, 3, 1]	αὐτὸ ἑαυτό, ἀλλ´ ἄλλο ἄλλο.	Δεῖ	τοίνυν θέσθαι καὶ ἁπλοῦ κατανόησιν
[5, 3, 10]	μὴ δὲ ὄντος μάτην ἐστί.	Δεῖ	τοίνυν πλείω ἑνὸς εἶναι, ἵνα
[5, 3, 10]	ἀριθμὸς ἤδη καὶ πολλὰ ἄλλα.	Δεῖ	τοίνυν τὸ νοοῦν ἕτερον καὶ
[5, 3, 10]	δὲ πᾶσαν στάσιν, οὐ νοήσει.	Δεῖ	τοίνυν τὸ νοοῦν, ὅταν νοῇ,
[5, 3, 9]	καὶ τὸ ψυχῆς θειότατον κατιδεῖν	δεῖ	τὸν μέλλοντα νοῦν εἴσεσθαι ὅ
[5, 3, 8]	ἐπ´ αὐτῇ, ταῦτα δὴ ἔχουσαν	δεικνύναι	ἑαυτήν, ὡς δι´ αὐτῆς εἰκόνος
[5, 3, 15]	μετέχει, ἓν πολλά· ἀδυνατεῖ γὰρ	δεῖξαι	αὐτὸ ἓν πάντα. Αὐτὸ δὲ
[5, 3, 13]	γνῶσιν ποιοῦντες καὶ διδόντες νοεῖν	δεῖσθαι	τοῦ νοεῖν ποιοῦμεν· κἂν σὺν
[5, 3, 9]	πολλαὶ ζωαί, ἐκεῖνος δὲ οὐδὲν	δεῖται	ἄλλης ζωῆς ἢ ἄλλων, ἀλλ´
[5, 3, 12]	τῇ δὲ ἀρχῇ πάντων οὐκέτι.	Δεῖται	δὲ πρὸ τοῦ πολλοῦ τὸ
[5, 3, 10]	ὁρᾷ ἑαυτόν; Ἢ οὗτος οὐδὲν	δεῖται	ὁράσεως. Ἀλλὰ τοῦτο εἰς ὕστερον·
[5, 3, 13]	ἁπλοῦν καὶ αὔταρκες ὄντως οὐδὲν	δεῖται·	τὸ δὲ δευτέρως αὔταρκες, δεόμενον
[5, 3, 13]	αὔταρκες, δεόμενον δὲ ἑαυτοῦ, τοῦτο	δεῖται	τοῦ νοεῖν ἑαυτό· καὶ τὸ
[5, 3, 9]	παρέχει, οὐχ ἑαυτῷ· οὐδὲ γὰρ	δεῖται	τῶν χειρόνων, οὐδὲ αὑτῷ παρέχει
[5, 3, 10]	τὸ ἀμερὲς πάντη εἰπεῖν αὐτὸν	δέοι,	δεῖ πρότερον λέγειν ἃ μὴ
[5, 3, 8]	καὶ ἑαυτῷ ὁρώμενον καὶ οὐ	δεόμενον	ἄλλου, ἵνα ἴδῃ, αὑτῷ αὔταρκες
[5, 3, 13]	δεῖται· τὸ δὲ δευτέρως αὔταρκες,	δεόμενον	δὲ ἑαυτοῦ, τοῦτο δεῖται τοῦ
[5, 3, 12]	οὕτως καὶ ἐπέκεινα γνώσεως, οὐδὲν	δεόμενον	ὥσπερ οὐδενός, οὕτως οὐδὲ τοῦ
[5, 3, 12]	τοῦ γινώσκειν· ἀλλ´ ἔστιν ἐν	δευτέρᾳ	φύσει τὸ γινώσκειν. Ἓν γάρ
[5, 3, 4]	ὅτι ἀπὸ νοῦ ἐστι καὶ	δεύτερον	μετὰ νοῦν καὶ εἰκὼν νοῦ,
[5, 3, 12]	εἰσιν αἱ πρῶται ἐνέργειαι, τὸ	δεύτερον	ποιήσασαι ποιήσασαι δὲ ἐκεῖνο, ὃ
[5, 3, 15]	διακεκριμένα· τὰ δ´ ἐν τῷ	δευτέρῳ	διεκέκριτο τῷ λόγῳ. Ἐνέργεια γὰρ
[5, 3, 12]	ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ, μένειν, τῷ	δευτέρῳ	τῷ ἐκ τῶν ἐνεργειῶν συστάντι
[5, 3, 13]	ὄντως οὐδὲν δεῖται· τὸ δὲ	δευτέρως	αὔταρκες, δεόμενον δὲ ἑαυτοῦ, τοῦτο
[5, 3, 3]	τῆς ψυχῆς τοῦτο καὶ νοῦ	δέχεται	ἐπικείμενα ἴχνη. Διὰ τί δὲ
[5, 3, 15]	ἡ ὕλη δυνάμει λέγεται, ὅτι	δέχεται·	πάσχει γάρ· ἀλλ´ οὗτος ἀντιτεταγμένως
[5, 3, 2]	αὐτό; Ἢ οὔ· ἀλλὰ ὧν	δέχεται	τύπων ἐφ´ ἑκάτερα τὴν σύνεσιν
[5, 3, 3]	ἐκεῖνο οὖν τῷ λογιστικῷ πρώτῳ	δεχομένῳ.	Καὶ γὰρ αἰσθανόμεθα δι´ αἰσθήσεως
[5, 3, 11]	καὶ ταύτῃ πρὸ πάντων. Οὐ	δὴ	δεῖ, πρὸ ὧν ἐστι, τούτων
[5, 3, 4]	ἐκεῖ παρακαταθοῖτο ἃ εἶδε. Τὸ	δὴ	διανοητικὸν ὅτι διανοητικὸν ἆρα οὐκ
[5, 3, 5]	τις τὸ νοητόν· οὐ γὰρ	δὴ	δύναμις οὐδέ γ´ ἀνόητον οὐδὲ
[5, 3, 1]	σύνθετον λεγόμενον νοεῖν ἑαυτό, ὅτι	δὴ	ἑνὶ τῶν ἐν αὐτῷ τὰ
[5, 3, 8]	τὴν μνήμην ἐπ´ αὐτῇ, ταῦτα	δὴ	ἔχουσαν δεικνύναι ἑαυτήν, ὡς δι´
[5, 3, 16]	ἀγαθὸν ἢ τοιοῦτον ὄν, ὃ	δὴ	ζωὴν καὶ νοῦν εἴπομεν, ἢ
[5, 3, 15]	καὶ ὅτι ὑπέστησεν αὐτά. Πῶς	δή;	Ἢ τῷ πρότερον ἔχειν αὐτά.
[5, 3, 2]	νέους καὶ ἄρτι ἥκοντας· ὃ	δὴ	καὶ ἀναμνήσεις φαῖμεν ἂν τῆς
[5, 3, 13]	αὐτό τι ἑαυτὸ νοῇ, ὃ	δὴ	καὶ κυρίως ἐστὶ νοεῖν· ἓν
[5, 3, 5]	καὶ πρῶτον ὂν τοῦτο καὶ	δὴ	καὶ πρῶτος νοῦς τὰ ὄντα
[5, 3, 5]	γὰρ καὶ μεριεῖ; οὐ γὰρ	δὴ	κατὰ τύχην· καὶ ὁ μερίζων
[5, 3, 1]	αὐτῷ τὰ ἄλλα θεωροῦν οὕτω	δὴ	λέγηται νοεῖν ἑαυτό, ὡς τοῦ
[5, 3, 6]	ὃ ἦν αὐτός. ~Ὁ μὲν	δὴ	λόγος ἀπέδειξεν εἶναί τι τὸ
[5, 3, 9]	θνητὸν νευούσας καὶ πάνυ. Τὸ	δὴ	λοιπὸν αὐτῆς τοῦτό ἐστιν, ὃ
[5, 3, 15]	τὰ ἄλλα. Καὶ ὅτι μὲν	δὴ	μὴ ἓν τὸ ἐκείνου, δεδειγμένον
[5, 3, 5]	ἡ πρώτη ἐνέργεια καὶ καλλίστη	δή,	νόησις ἂν εἴη καὶ οὐσιώδης
[5, 3, 4]	ἐν νῷ αὐτὸ ἑαυτό» Ἔστι	δὴ	νοῦς τις αὐτὸς γεγονώς, ὅτε
[5, 3, 4]	βλέπει, αὐτῷ δὲ ἑαυτόν. Ὡς	δὴ	οὖν νοῦς ἑαυτὸν ὁρᾷ. ~Ἆρ´
[5, 3, 16]	τούτῳ ἀγαπητὸν τὸ ζῆν καὶ	δὴ	οὕτω παρόντων, οὐχ ὡς ἄλλων
[5, 3, 6]	νῷ μόνον εἶναι. Οὐ γὰρ	δὴ	πρακτικός γε οὗτος· ὡς πρὸς
[5, 3, 3]	προσχρωμένων δὲ οὐχ ἡμέτερον. Τὸ	δὴ	προσχρῆσθαι τί ἐστιν; Ἆρα αὐτοὺς
[5, 3, 5]	νόησις· καὶ γὰρ ἀληθεστάτη· νόησις	δὴ	τοιαύτη καὶ πρώτη οὖσα καὶ
[5, 3, 8]	ἐξηρτημένη· διὸ οὐδὲ βλέπει, ἅτε	δὴ	φῶς ἱκανὸν οὐκ ἔχον, κἂν
[5, 3, 6]	δὲ πειθὼ ἐν ψυχῇ. Ζητοῦμεν	δή,	ὡς ἔοικεν, ἡμεῖς πεισθῆναι μᾶλλον
[5, 3, 12]	πρὸς ὃ ἡ ἔκτασις. Ἀλλὰ	δῆλον,	ὅτι, εἴ τι ὑπέστη μετ´
[5, 3, 16]	οὖν ἀγαπητὸν τούτῳ τὸ ζῆν,	δῆλον	ὅτι οὐδὲν ζητεῖ· ἔοικε τοίνυν
[5, 3, 15]	αὐτὸ καὶ ὅτι μετ´ αὐτὸ	δῆλον	ποιεῖ τῷ τὸ πλῆθος αὐτοῦ
[5, 3, 1]	προσήκει· ὅσα δὲ νοητά, νοῦς	δηλονότι	γνώσεται. Ἆρ´ οὖν αὐτὰ μόνον
[5, 3, 17]	ἔξω ἐστίν· ἕκαστον δὲ αὐτῶν	δηλονότι	ἐνδεές· καὶ ὅτι ἕκαστον {τοῦ
[5, 3, 16]	τούτων. Εἰ δὲ ἔστιν ἐκεῖνο,	δηλονότι	ζωὴ πρὸς ἐκεῖνο τούτῳ ἐξημμένη
[5, 3, 16]	καὶ πᾶς, τὸ δὲ ἦν	δηλονότι	οὐ λόγος; Εἰ δὲ μὴ
[5, 3, 17]	τὸ πλῆθος αὐτοῦ καὶ αὐτός,	δηλονότι	ποιητικὸν οὐσίας καὶ αὐταρκείας ἐκεῖνο
[5, 3, 13]	οὖσα εἴσω εἰς αὐτὸν ἐπιστρέφει	δηλονότι	πολὺν ὄντα· καὶ γὰρ ἐὰν
[5, 3, 9]	σῶμα ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου καὶ	δηλονότι	σαυτοῦ, εἶτα καὶ τὴν πλάττουσαν
[5, 3, 5]	ἔσται, οὔπω δὲ ὁ νοῦς	δῆλος	ἑαυτὸν νοῶν. Ἀλλ´ εἰ ἡ
[5, 3, 16]	ἐν ἐκείνῳ ὄντος, ὅ τι	δήποτέ	ἐστι τοῦτο. ~Τί οὖν ἐστι
[5, 3, 4]	οὐ ζητεῖ, ἀλλ´ ἔχει πάντως	δήπου;	Ἀλλ´ ἆρα τί ἐστιν αὐτὸ
[5, 3, 3]	πρώτῳ δεχομένῳ. Καὶ γὰρ αἰσθανόμεθα	δι´	αἰσθήσεως καὶ ἡμεῖς οὐχ οἱ
[5, 3, 8]	φωτὶ ἄλλο φῶς ὁρᾷ, οὐ	δι´	ἄλλου. Φῶς ἄρα φῶς ἄλλο
[5, 3, 8]	δὴ ἔχουσαν δεικνύναι ἑαυτήν, ὡς	δι´	αὐτῆς εἰκόνος οὔσης ὁρᾶν δύνασθαι
[5, 3, 8]	δὲ οὐ δι´ ἑτέρου, ἀλλὰ	δι´	αὑτῆς, ὅτι μηδὲ ἔξω. Ἄλλῳ
[5, 3, 8]	παρ´ ἡμῶν τὴν γνῶσιν αὐτοῦ	δι´	αὐτοῦ γίνεσθαι· ἢ πόθεν ἂν
[5, 3, 8]	μὲν ἀντιλαμβάνεσθαι αὐτοῦ, ἡμᾶς δὲ	δι´	αὐτοῦ· διὰ δὲ τῶν τοιούτων
[5, 3, 8]	γὰρ ὁρᾷ· ἐκεῖ δὲ οὐ	δι´	ἑτέρου, ἀλλὰ δι´ αὑτῆς, ὅτι
[5, 3, 17]	αὐτό, δι´ οὗ καὶ ὁρᾷ.	Δι´	οὗ γὰρ ἐφωτίσθη, τοῦτό ἐστιν,
[5, 3, 17]	οὐκ ἄλλου φωτί, ἀλλ´ αὐτό,	δι´	οὗ καὶ ὁρᾷ. Δι´ οὗ
[5, 3, 7]	δοίημεν αὐτῷ ἄλλο; Ἡσυχίαν, νὴ	Δία.	Ἀλλὰ νῷ ἡσυχία οὐ νοῦ
[5, 3, 17]	στήσεται αὐτοῦ. Ἀλλὰ δεῖ ἀναβῆναι	διά	γε ἄλλα πολλὰ καὶ ὅτι
[5, 3, 8]	αὐτοῦ, ἡμᾶς δὲ δι´ αὐτοῦ·	διὰ	δὲ τῶν τοιούτων λογισμῶν ἀνάγεσθαι
[5, 3, 3]	οὖν καὶ διανοούμεθα οὕτως {καὶ	διὰ	νοῦ μὲν οὕτως; Ἢ αὐτοὶ
[5, 3, 6]	νοῦν τινα αὐτὸ εἶναι ἢ	διὰ	νοῦ τὴν δύναμιν καὶ παρὰ
[5, 3, 3]	λέγοι, ἐξ ὧν μὲν ἔγνω	διὰ	τῆς αἰσθήσεως εἴρηκεν, ὃ δὲ
[5, 3, 8]	οὔσης ὁρᾶν δύνασθαι ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον,	διὰ	τῆς ἐκείνῳ πρὸς τὸ ἀκριβέστερον
[5, 3, 3]	καὶ νοῦ δέχεται ἐπικείμενα ἴχνη.	Διὰ	τί δὲ οὐ τοῦτο νοῦς,
[5, 3, 3]	πάντα λογιζομένης δυνάμεως ἔργα. Ἀλλὰ	διὰ	τί οὐ τούτῳ τῷ μέρει
[5, 3, 13]	ὄντος λέγεται, ὃ οὐδὲ ὂν	διὰ	τοῦτο λέγοιτ´ ἄν, ὥσπερ εἰκὼν
[5, 3, 5]	καὶ τὸ νοητὸν ἕν, πῶς	διὰ	τοῦτο τὸ νοοῦν νοήσει ἑαυτό;
[5, 3, 16]	ὅτι οὐδὲν ζητεῖ· ἔοικε τοίνυν	διὰ	τοῦτο τὸ ὡσαύτως, ὅτι ἀρκεῖ
[5, 3, 17]	δεῖ θεάσασθαι· οὐδὲ γὰρ ἥλιον	διὰ	φωτὸς ἄλλου. Πῶς ἂν οὖν
[5, 3, 2]	ἐπίκρισιν ποιούμενον καὶ συνάγον καὶ	διαιροῦν·	ἢ καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ
[5, 3, 15]	ἄρα οὕτως εἶχεν ὡς μὴ	διακεκριμένα·	τὰ δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ
[5, 3, 15]	ὅμως ἐν τῷ αὐτῷ καὶ	διακρῖναι	οὐκ ἂν ἔχοις, ὅτι ὁμοῦ
[5, 3, 3]	εἰ μὴ ἄρα πρὸς ἑαυτὴν	διαλογίζοιτο	τίς οὗτος» εἰ πρότερον ἐνέτυχε
[5, 3, 17]	εἴ τις βούλοιτο εἰπεῖν καὶ	διανοηθῆναι,	ἐπείπερ δεῖ τὴν διάνοιαν, ἵνα
[5, 3, 4]	εἶδε. Τὸ δὴ διανοητικὸν ὅτι	διανοητικὸν	ἆρα οὐκ οἶδε, καὶ ὅτι
[5, 3, 6]	τῆς ψυχῆς, ὃ νοερόν πως,	διανοητικὸν	αὐτὸ τιθέμενοι καὶ τῇ ὀνομασίᾳ
[5, 3, 4]	παρακαταθοῖτο ἃ εἶδε. Τὸ δὴ	διανοητικὸν	ὅτι διανοητικὸν ἆρα οὐκ οἶδε,
[5, 3, 3]	σκοπεῖσθαι τὰ αὐτοῦ; οὐ τὸ	διανοητικὸν	οὐδὲ τὸ λογιστικὸν ἐπιζητεῖ, ἀλλὰ
[5, 3, 2]	ὁ ἄκρατος. Τοῦτο τοίνυν τὸ	διανοητικὸν	τῆς ψυχῆς ἆρα ἐπιστρέφει ἐφ´
[5, 3, 3]	προσχρώμεθα αὐτῷ καὶ οὐ προσχρώμεθα	διανοίᾳ	δὲ ἀεί καὶ ἡμέτερον μὲν
[5, 3, 3]	καὶ ἔδωκε τὸν τύπον τῇ	διανοίᾳ·	ἡ δὲ τί φησιν; Ἢ
[5, 3, 1]	νοῦς ἀντιλήψεται, καί, εἰ βούλει,	διάνοια	καὶ δόξα· ὁ δὲ νοῦς,
[5, 3, 3]	καὶ νοοῦμεν τὰ ἐν τῇ	διανοίᾳ	νοήματα αὐτοί· τοῦτο γὰρ ἡμεῖς.
[5, 3, 17]	καὶ διανοηθῆναι, ἐπείπερ δεῖ τὴν	διάνοιαν,	ἵνα τι εἴπῃ, ἄλλο καὶ
[5, 3, 4]	εἶναι, τὸ μὲν γινώσκοντα τῆς	διανοίας	τῆς ψυχικῆς φύσιν, τὸν δὲ
[5, 3, 3]	οἱ αἰσθανόμενοι· ἆρ´ οὖν καὶ	διανοούμεθα	οὕτως {καὶ διὰ νοῦ μὲν
[5, 3, 3]	φήσομεν, ἄλλον μὲν ὄντα τοῦ	διανοουμένου	καὶ ἐπάνω βεβηκότα, ὅμως δὲ
[5, 3, 9]	θήσεται ἐν ἄλλῳ, ἵνα μὴ	διάστημα	διδῷ κενὸν τὸ μετὰ τὸν
[5, 3, 5]	ὂν ταὐτὸν αὐτῷ εἶδεν ἑαυτόν·	διαφέρει	γὰρ οὐδὲν τὸ ὁρῶν πρὸς
[5, 3, 5]	εἶναι, ὥστε τὸ ὁρῶν μηδὲν	διαφέρειν	τοῦ ὁρωμένου; Οὕτω γὰρ ἰδὼν
[5, 3, 2]	τῷ κάτω δώσομεν, τίς ἡ	διαφορὰ	τοῦ νοεῖν ἑαυτὸ σκεψόμεθα· εἰ
[5, 3, 10]	οἷον ζητήσαντος εὕρεσις. Τὸ τοίνυν	διάφορον	πάντη αὐτὸ πρὸς αὐτὸ μένει,
[5, 3, 6]	ποτε ὁ νοῦς θεωρεῖ ἑαυτόν,	διδάξαι	δὲ τοῦτο τῆς ψυχῆς, ὃ
[5, 3, 6]	οὖν χρὴ τὴν ψυχὴν ἡμῶν	διδάξαι,	πῶς ποτε ὁ νοῦς θεωρεῖ
[5, 3, 1]	ἀλλὰ μηδὲ νοῦ τῇ φύσει	διδόναι	παντάπασιν ἄτοπον, εἰ τῶν μὲν
[5, 3, 2]	τοῦ ἐπάνω ζητήσομεν, μὴ δὲ	διδόντες	ἐπ´ ἐκεῖνον ἥξομεν τῷ λόγῳ
[5, 3, 13]	γνωστὸν καὶ γνῶσιν ποιοῦντες καὶ	διδόντες	νοεῖν δεῖσθαι τοῦ νοεῖν ποιοῦμεν·
[5, 3, 2]	γὰρ ἑαυτοῦ τούτῳ τῷ μέρει	διδόντες	νοῦν γὰρ αὐτὸν φήσομεν καὶ
[5, 3, 9]	ἐν ἄλλῳ, ἵνα μὴ διάστημα	διδῷ	κενὸν τὸ μετὰ τὸν ἥλιον
[5, 3, 15]	τὰ δ´ ἐν τῷ δευτέρῳ	διεκέκριτο	τῷ λόγῳ. Ἐνέργεια γὰρ ἤδη·
[5, 3, 17]	ἄλλο λαβεῖν· οὕτω γὰρ καὶ	διέξοδος·	ἐν δὲ πάντη ἁπλῷ διέξοδος
[5, 3, 17]	διέξοδος· ἐν δὲ πάντη ἁπλῷ	διέξοδος	τίς ἐστιν; Ἀλλ´ ἀρκεῖ κἂν
[5, 3, 12]	ἀφ´ οὗ τὰ πολλά; Ἢ	διεσπασμένα	ἔσται ἀπ´ ἀλλήλων τὰ πολλά,
[5, 3, 10]	καὶ ποιήσει; ἢ ποῦ προβήσεται;	Διὸ	δεῖ τὸ ἐνεργοῦν ἢ περὶ
[5, 3, 13]	γὰρ αὐτὸ» πρὸ τοῦ τὶ»	~Διὸ	καὶ ἄρρητον τῇ ἀληθείᾳ· ὅ
[5, 3, 11]	ἑαυτό, καὶ πολλὰ ἂν εἴη.	~Διὸ	καὶ ὁ νοῦς οὗτος ὁ
[5, 3, 3]	Ἢ ἡμέτερον καὶ οὐχ ἡμέτερον·	διὸ	καὶ προσχρώμεθα αὐτῷ καὶ οὐ
[5, 3, 8]	εἰ μὴ εἴη ἐκείνου ἐξηρτημένη·	διὸ	οὐδὲ βλέπει, ἅτε δὴ φῶς
[5, 3, 2]	γὰρ αὐτὸν φήσομεν καὶ ὅπῃ	διοίσει	τοῦ ἐπάνω ζητήσομεν, μὴ δὲ
[5, 3, 1]	ἴσχειν ἑαυτοῦ; Τὸ μὲν γὰρ	διότι	σύνθετον λεγόμενον νοεῖν ἑαυτό, ὅτι
[5, 3, 3]	κύριον τῆς ψυχῆς, μέσον δυνάμεως	διττῆς,	χείρονος καὶ βελτίονος, χείρονος μὲν
[5, 3, 4]	γινόμενοι, ὡς τὸν γινώσκοντα ἑαυτὸν	διττὸν	εἶναι, τὸ μὲν γινώσκοντα τῆς
[5, 3, 10]	ὅσῳ ἂν μάλιστα αὐτὸ νοῇ·	διχάσει	γὰρ αὐτὸ ἑαυτό, κἂν σύνεσιν
[5, 3, 4]	κατ´ ἐκεῖνον· κατ´ ἐκεῖνον δὲ	διχῶς,	ἢ τοῖς οἷον γράμμασιν ὥσπερ
[5, 3, 7]	αὐτός, μᾶλλον δὲ πάντα τὰ	δοθέντα	αὐτός. Εἰ μὲν οὖν κἀκεῖνο
[5, 3, 7]	καὶ γὰρ ἕν τι τῶν	δοθέντων	αὐτός, μᾶλλον δὲ πάντα τὰ
[5, 3, 15]	αὐτοῦ ἁπλοῦν τάχ´ ἄν τις	δοίη	καίτοι καὶ τοῦτο ζητηθείη ἄν,
[5, 3, 7]	ὁρώμενον. Τί γὰρ ἂν καὶ	δοίημεν	αὐτῷ ἄλλο; Ἡσυχίαν, νὴ Δία.
[5, 3, 1]	καὶ γὰρ εἰ μὴ ψυχῇ	δοίημεν	τοῦτο ὡς πάνυ ἄτοπον ὄν,
[5, 3, 3]	Ἀλλ´ αἴσθησις μὲν αἰεὶ ἡμέτερον	δοκεῖ	συγκεχωρημένον ἀεὶ γὰρ αἰσθανόμεθα νοῦς
[5, 3, 3]	τί οὐ τούτῳ τῷ μέρει	δόντες	τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα; Ἢ
[5, 3, 1]	καί, εἰ βούλει, διάνοια καὶ	δόξα·	ὁ δὲ νοῦς, εἰ τούτων
[5, 3, 9]	τοιαύτην ψυχὴν ἔχειν καθαρῶς νοοῦσαν,	δοξαστικὴν	λαβέτω, εἶτα ἀπὸ ταύτης ἀναβαινέτω.
[5, 3, 1]	ὄντως. Ἀποστῆναι μὲν οὖν τῆς	δόξης	ταύτης οὐ πάνυ οἷόν τε
[5, 3, 1]	εἰ δυνατόν, ἢ ἀποστατέον τῆς	δόξης	τῆς τοῦ αὐτὸ ἑαυτὸ νοεῖν
[5, 3, 2]	δὲ περὶ ψυχῆς ζητητέον, εἰ	δοτέον	αὐτῇ γνῶσιν ἑαυτῆς, καὶ τί
[5, 3, 14]	ἐστιν ὁ ἔνδον νοῦς, ὁ	δοὺς	οὐσίαν καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα
[5, 3, 5]	ἂν πάλιν τὸ οὐσιῶδες αὐτοῦ	δυνάμει.	Εἰ οὖν ἐνέργεια καὶ ἡ
[5, 3, 7]	μάλιστα, οἷς τὸ εἶναι οὐ	δυνάμει	ἐστίν, ἀλλὰ ἐνεργείᾳ. Τὸ εἶναι
[5, 3, 2]	ψυχῆς μέχρι τοῦδε ἱστάμενος τῇ	δυνάμει	ἢ καὶ εἰς ἑαυτὸν στρέφεται
[5, 3, 4]	τὸ τοιοῦτον μαθόντες αὐτῇ τῇ	δυνάμει	ᾗ καὶ ἐκεῖνο γινόμενοι, ὡς
[5, 3, 15]	Οὐ γὰρ ὡς ἡ ὕλη	δυνάμει	λέγεται, ὅτι δέχεται· πάσχει γάρ·
[5, 3, 5]	οὐδὲ γὰρ ὁ νοῦς οὗτος	δυνάμει	οὐδ´ ἕτερος μὲν αὐτός, ἡ
[5, 3, 4]	ἑαυτὸν ἐγνωκώς, ἡμεῖς δὲ ἄλλῃ	δυνάμει	προσχρησάμενοι νοῦν αὖ γινώσκοντα ἑαυτὸν
[5, 3, 3]	τί οὖν κωλύει τοῦτο ἄλλῃ	δυνάμει	σκοπεῖσθαι τὰ αὐτοῦ; οὐ τὸ
[5, 3, 7]	οὖν κἀκεῖνο γνώσεται κατὰ τὰς	δυνάμεις	αὐτοῦ μαθών, καὶ ἑαυτὸν γνώσεται
[5, 3, 1]	τοῦ ἁπλοῦ παντάπασιν ὄντος οὐ	δυναμένου	εἰς ἑαυτὸ ἐπιστρέφειν καὶ τὴν
[5, 3, 3]	τὸ κύριον τῆς ψυχῆς, μέσον	δυνάμεως	διττῆς, χείρονος καὶ βελτίονος, χείρονος
[5, 3, 12]	αὐτοῦ μὴ οὐσίαι, ἀλλ´ ἐκ	δυνάμεως	εἰς ἐνέργειαν ἔρχεται, οὐ πλῆθος
[5, 3, 3]	εἶναι· ταῦτα δὲ πάντα λογιζομένης	δυνάμεως	ἔργα. Ἀλλὰ διὰ τί οὐ
[5, 3, 15]	Ἀλλὰ τίς ὁ τρόπος τῆς	δυνάμεως;	Οὐ γὰρ ὡς ἡ ὕλη
[5, 3, 16]	μηδὲ τῶν ἐσχάτων, ὃ μὴ	δύναμιν	εἰς τὸ γεννᾶν ἔχει. Ἐκεῖνα
[5, 3, 6]	εἶναι ἢ διὰ νοῦ τὴν	δύναμιν	καὶ παρὰ νοῦ αὐτὸ ἴσχειν.
[5, 3, 2]	καὶ περὶ τούτους τὴν αὐτὴν	δύναμιν.	Καὶ σύνεσιν ἔτι προσλαμβάνει ὥσπερ
[5, 3, 4]	{τῷ τοιούτῳ} {ἢ} κατὰ τὴν	δύναμιν	τὴν γινώσκουσαν τὸ τοιοῦτον μαθόντες
[5, 3, 16]	ἀλλαχοῦ εἴρηται, καὶ ὅλως, ὅτι	δύναμίς	ἐστι καὶ ἀμήχανος δύναμις, καὶ
[5, 3, 16]	ὅτι δύναμίς ἐστι καὶ ἀμήχανος	δύναμις,	καὶ τοῦτο, ὅτι ἐκ τῶν
[5, 3, 5]	τὸ νοητόν· οὐ γὰρ δὴ	δύναμις	οὐδέ γ´ ἀνόητον οὐδὲ ζωῆς
[5, 3, 15]	Ἐνέργεια γὰρ ἤδη· τὸ δὲ	δύναμις	πάντων. Ἀλλὰ τίς ὁ τρόπος
[5, 3, 8]	δι´ αὐτῆς εἰκόνος οὔσης ὁρᾶν	δύνασθαι	ἀμῃγέπῃ ἐκεῖνον, διὰ τῆς ἐκείνῳ
[5, 3, 17]	ὅτε ἐφάπτεται, πάντη μηδὲν μήτε	δύνασθαι	μήτε σχολὴν ἄγειν λέγειν, ὕστερον
[5, 3, 7]	καὶ ἃ ἔδωκε, καὶ ἃ	δύναται	ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ μαθὼν καὶ
[5, 3, 8]	ψυχῆς μέρος εἰς ὁμοιότητα νῷ	δύναται	ἐλθεῖν. ~Ψυχὴν οὖν, ὡς ἔοικε,
[5, 3, 9]	καὶ ἐφ´ ἑαυτῆς μεθ´ ὧν	δύναται	καὶ ἤδη ἐν τοῖς εἴδεσιν
[5, 3, 7]	γνώσεται ἐκεῖθεν γενόμενος καὶ ἃ	δύναται	κομισάμενος· εἰ δὲ ἀδυνατήσει ἰδεῖν
[5, 3, 4]	τῆς ψυχῆς ἄμεινον, ὃ καὶ	δύναται	μόνον πτεροῦσθαι πρὸς νόησιν, ἵνα
[5, 3, 1]	καὶ τοῦτο πῶς, σκοπεῖν, εἰ	δυνατόν,	ἢ ἀποστατέον τῆς δόξης τῆς
[5, 3, 4]	οἷον πληρωθέντες αὐτοῦ ἢ καὶ	δυνηθέντες	ἰδεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι παρόντος. Καὶ
[5, 3, 7]	οὕτω τοι καὶ ἴχνος αὐτοῦ	δυνηθῆναι	ποιῆσαι ἐν ἄλλῳ. Καὶ γὰρ
[5, 3, 15]	ἐκεῖνο. Εἰ δὲ μὴ ἕν,	δύο	δέ, ἀνάγκη ἤδη καὶ πλῆθος
[5, 3, 10]	ἐγὼ ἐγώ» Τί οὖν, εἰ	δύο	μόνα εἴη καὶ λέγοι ἐγὼ
[5, 3, 10]	τὸ νοοῦν, ὅταν νοῇ, ἐν	δυσὶν	εἶναι, καὶ ἢ ἔξω θάτερον
[5, 3, 10]	γὰρ αὐτὸ ἑαυτό, κἂν σύνεσιν	δῷ	τὴν σιωπήν. Εἶτα οὐδὲ δεήσεται
[5, 3, 2]	καὶ ἐνταῦθα ἐν τῷ κάτω	δώσομεν,	τίς ἡ διαφορὰ τοῦ νοεῖν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010