Ennéade, livre, chap.
[5, 3, 4]	τῷ τοιούτῳ ὁρατῷ τὰ ἄλλα	μαθεῖν	{τῷ τοιούτῳ} {ἢ} κατὰ τὴν
[5, 3, 10]	πολυπραγμονεῖν ἑαυτό· τί γὰρ καὶ	μαθήσεται	νοῆσαν; Πρὸ γὰρ τοῦ νοῆσαι
[5, 3, 4]	δύναμιν τὴν γινώσκουσαν τὸ τοιοῦτον	μαθόντες	αὐτῇ τῇ δυνάμει ᾗ καὶ
[5, 3, 7]	ἃ δύναται ἐκεῖνος. Ταῦτα δὲ	μαθὼν	καὶ γνοὺς καὶ ταύτῃ ἑαυτὸν
[5, 3, 7]	γνώσεται κατὰ τὰς δυνάμεις αὐτοῦ	μαθών,	καὶ ἑαυτὸν γνώσεται ἐκεῖθεν γενόμενος
[5, 3, 9]	καὶ τὴν αἴσθησιν δὲ εὖ	μάλα,	ἐπιθυμίας δὲ καὶ θυμοὺς καὶ
[5, 3, 10]	μένειν ἁπλοῦν, καὶ ὅσῳ ἂν	μάλιστα	αὐτὸ νοῇ· διχάσει γὰρ αὐτὸ
[5, 3, 7]	αὐτό ἐστι τὸ ὁρώμενον, ταύτῃ	μάλιστα	λείποιτ´ ἂν αὐτῷ ἰδεῖν ἑαυτὸν
[5, 3, 7]	ἡ αὐτῶν οἰκεία ἐνέργεια καὶ	μάλιστα,	οἷς τὸ εἶναι οὐ δυνάμει
[5, 3, 8]	γὰρ ἔξω βλέπει καὶ οὐ	μᾶλλον	αἰσθάνεται· ὁ δ´ ἐκεῖνο τὸ
[5, 3, 9]	εἰς τὰ ἔσχατα ἀνάπαλιν εἴδη,	μᾶλλον	δὲ εἰς τὰ πρῶτα. ~Ταῦτα
[5, 3, 8]	ἐνταῦθα ἡ ὄψις φῶς οὖσα,	μᾶλλον	δὲ ἑνωθεῖσα φωτί, φῶς ὁρᾷ·
[5, 3, 10]	νοῦν δεηθῆναι τοῦ ὁρᾶν ἑαυτόν,	μᾶλλον	δὲ ἔχειν τὸ ὁρᾶν ἑαυτόν,
[5, 3, 5]	πρῶτος νοῦς τὰ ὄντα ἔχων,	μᾶλλον	δὲ ὁ αὐτὸς τοῖς οὖσιν.
[5, 3, 9]	τὰ ἴχνη ἔχων τὰ πρῶτα,	μᾶλλον	δὲ οὐκ ἔχων, ἀλλ´ αὐτὸς
[5, 3, 7]	ἕν τι τῶν δοθέντων αὐτός,	μᾶλλον	δὲ πάντα τὰ δοθέντα αὐτός.
[5, 3, 16]	πρὸς τὸ κάτω χωρεῖν καὶ	μᾶλλον	εἰς πλῆθος ἰέναι, καὶ ἡ
[5, 3, 8]	φύσει καὶ ταῦτα, καὶ ἔτι	μᾶλλον	ἐκεῖνα. Καὶ ἔστι φύσις ἡ
[5, 3, 6]	δή, ὡς ἔοικεν, ἡμεῖς πεισθῆναι	μᾶλλον	ἢ νῷ καθαρῷ θεᾶσθαι τὸ
[5, 3, 17]	ἔτι ἡ ψυχὴ ὠδίνει καὶ	μᾶλλον.	Ἴσως οὖν χρὴ αὐτὴν ἤδη
[5, 3, 3]	μὴ προσνεύειν αὐτόν, ἀλλ´ ἡμᾶς	μᾶλλον	πρὸς αὐτὸν εἰς τὸ ἄνω
[5, 3, 8]	τῶν ἀληθῶν λαβὼν οἷον βλέπει	μᾶλλον	τὰ ὁρατά, ἀλλὰ τοὐναντίον. Λείπεται
[5, 3, 7]	προϊόντων καὶ μιμουμένων τῶν ἐγγὺς	μᾶλλον,	τῶν δὲ ἐσχάτων ἀμυδρὰν ἀποσῳζόντων
[5, 3, 13]	πολλοῦ τινος αἴσθησίς ἐστι· καὶ	μαρτυρεῖ	καὶ τοὔνομα. Καὶ ἡ νόησις
[5, 3, 10]	δεῖ εἶναι, μὴ δὲ ὄντος	μάτην	ἐστί. Δεῖ τοίνυν πλείω ἑνὸς
[5, 3, 15]	δὲ ἐκεῖνο ἓν πάντα, ὅτι	μεγάλην	ἀρχήν· ἀρχὴ γὰρ ἓν ὄντως
[5, 3, 9]	οἷον ἡλίου μετὰ τὴν τοῦ	μεγέθους	σφαῖραν τὸ περὶ αὐτὴν ἐξ
[5, 3, 9]	αἴσθησιν δὲ καὶ ἐφ´ ἑαυτῆς	μεθ´	ὧν δύναται καὶ ἤδη ἐν
[5, 3, 8]	τοιοῦτον καὶ ἔτι κάλλιον καὶ	μεῖζον	αὐτὸ νομίζων καὶ ἐναργέστερον ἐγγὺς
[5, 3, 14]	τοσοῦτον κἂν εἰδεῖεν, ὅτι ἔχουσι	μεῖζον	ἐν αὐτοῖς, κἂν μὴ εἰδῶσιν
[5, 3, 14]	ὄν» ἀλλὰ καὶ πλέον καὶ	μεῖζον	ἢ λεγόμενον, ὅτι καὶ αὐτὸς
[5, 3, 9]	οὗ ὡρμημένον καὶ περὶ αὐτὸν	μεῖναν,	ἄλλο δὲ ἐξ ἄλλου ἀεὶ
[5, 3, 10]	αὐτὸ πολύ τι εἶναι, εἰ	μέλλοι	ἐνεργεῖν ἐν αὑτῷ. Εἰ δὲ
[5, 3, 9]	ψυχῆς θειότατον κατιδεῖν δεῖ τὸν	μέλλοντα	νοῦν εἴσεσθαι ὅ τι ἐστί.
[5, 3, 9]	ἡμεῖς δέ, ὅταν εἰς αὐτόν·	μεμέρισται	γὰρ ἡμῖν ἡ ζωὴ καὶ
[5, 3, 12]	αὐτοῦ τὸ πλῆθος. Ἀλλ´ εἰ	μὲν	αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ μὴ οὐσίαι,
[5, 3, 3]	δὲ τοῦ νοῦ. Ἀλλ´ αἴσθησις	μὲν	αἰεὶ ἡμέτερον δοκεῖ συγκεχωρημένον ἀεὶ
[5, 3, 1]	διδόναι παντάπασιν ἄτοπον, εἰ τῶν	μὲν	ἄλλων γνῶσιν ἔχει, ἑαυτοῦ δὲ
[5, 3, 6]	οὐκ ἔχει· καὶ γὰρ ἡ	μὲν	ἀνάγκη ἐν νῷ, ἡ δὲ
[5, 3, 8]	αὐτοῦ; Τοιοῦτόν ἐστιν, οἷον σαφέστερον	μὲν	ἀντιλαμβάνεσθαι αὐτοῦ, ἡμᾶς δὲ δι´
[5, 3, 12]	Εἰ κατὰ λόγον θησόμεθα, τὴν	μὲν	ἀπ´ αὐτοῦ οἷον ῥυεῖσαν ἐνέργειαν
[5, 3, 12]	εἰς ἐνέργειαν ἔρχεται, οὐ πλῆθος	μέν,	ἀτελὲς δὲ πρὶν ἐνεργῆσαι τῇ
[5, 3, 5]	πρὸς τὸ ὁρώμενον. Ἢ πρῶτον	μὲν	ἄτοπος ὁ μερισμὸς ἑαυτοῦ· πῶς
[5, 3, 5]	νοῦς οὗτος δυνάμει οὐδ´ ἕτερος	μὲν	αὐτός, ἡ δὲ νόησις ἄλλο·
[5, 3, 1]	ὢν οὐ γνώσεται, ἀλλ´ ἃ	μὲν	αὐτοῦ γνώσεται ὅτι γιγνώσκει, τίς
[5, 3, 3]	σύνεσιν ἴσχει, πρῶτον ζητητέον. ~Ἡ	μὲν	γὰρ αἴσθησις εἶδεν ἄνθρωπον καὶ
[5, 3, 1]	ὂν νόησιν ἴσχειν ἑαυτοῦ; Τὸ	μὲν	γὰρ διότι σύνθετον λεγόμενον νοεῖν
[5, 3, 2]	τὸν νοῦν ἀνενεκτέον τοῦτο. Γνῶσιν	μὲν	γὰρ ἑαυτοῦ τούτῳ τῷ μέρει
[5, 3, 12]	καὶ ἐξηρτημένου ἀπ´ ἐκείνου. Εἰ	μὲν	γὰρ ἐκείνου ποθὲν ἐνεργήσαντος αὗται
[5, 3, 15]	ἐξ αὐτοῦ τὸ πλῆθος; Ἓν	μὲν	γὰρ ἐξ αὐτοῦ ἁπλοῦν τάχ´
[5, 3, 5]	τὸ νοοῦν νοήσει ἑαυτό; Ἡ	μὲν	γὰρ νόησις οἷον περιέξει τὸ
[5, 3, 6]	δὲ τοῦ νοῦ κυριώτερον. Ἡ	μὲν	γὰρ ψυχὴ ἐνόει ἑαυτὴν ὅτι
[5, 3, 7]	πρὸς τὸ ἔξω. Κατὰ θάτερα	μὲν	γὰρ ὡμοίωται ὅθεν ἥκει, κατὰ
[5, 3, 4]	γινώσκοντα ἑαυτὸν διττὸν εἶναι, τὸ	μὲν	γινώσκοντα τῆς διανοίας τῆς ψυχικῆς
[5, 3, 6]	νοήσει, ὃ ἦν αὐτός. ~Ὁ	μὲν	δὴ λόγος ἀπέδειξεν εἶναί τι
[5, 3, 15]	καὶ τὰ ἄλλα. Καὶ ὅτι	μὲν	δὴ μὴ ἓν τὸ ἐκείνου,
[5, 3, 3]	εἰ ἀγαθός, λέγοι, ἐξ ὧν	μὲν	ἔγνω διὰ τῆς αἰσθήσεως εἴρηκεν,
[5, 3, 12]	τι προθυμηθῇ· οὐδ´ αὖ τὸ	μὲν	εἶχε τοῦ πράγματος, τὸ δὲ
[5, 3, 12]	ἀφ´ οὗ εἰσιν, ἔσονται, μένοντος	μὲν	ἐκείνου ἁπλοῦ, τοῦ δὲ ἐξ
[5, 3, 11]	Οὗτος οὖν ὁ νοῦς ἐπέβαλε	μὲν	ἐκείνῳ, λαβὼν δὲ ἐγένετο νοῦς,
[5, 3, 8]	δὲ φῶς τοῦτο ἐν ψυχῇ	μὲν	ἐλλάμψαν ἐφώτισε· τοῦτο δ´ ἐστὶ
[5, 3, 1]	ἐπιστήμῃ καταστήσεται. Καὶ γὰρ τῶν	μὲν	ἔξω ἡ αἴσθησις, ἀλλ´ οὐ
[5, 3, 6]	αὐτῷ μένοντι εἴη ἂν τῶν	μὲν	ἔξω τις γνῶσις, ἀνάγκη δὲ
[5, 3, 11]	ἐν αὐτῷ πληθυνόμενον· ὥστε ὥρμησε	μὲν	ἐπ´ αὐτὸ οὐχ ὡς νοῦς,
[5, 3, 11]	ὅπερ αὐτὴ ἐπλήθυνεν· ὥστε ἄλλου	μὲν	ἐπεθύμησεν ἀορίστως ἔχουσα ἐπ´ αὐτῇ
[5, 3, 6]	κυρίως νοεῖν. Νοεῖ οὖν ἄλλως	μὲν	ἐπὶ ψυχῆς ὄν, ἐπὶ δὲ
[5, 3, 5]	αὐτοῦ καθορᾷ; Ἀλλ´ οὕτω τὸ	μὲν	ἔσται ὁρῶν, τὸ δὲ ὁρώμενον·
[5, 3, 10]	εἰμὶ τόδε» τὸ τόδε» εἰ	μὲν	ἕτερον τι αὐτοῦ ἐρεῖ, ψεύσεται·
[5, 3, 15]	ἔχει, πῶς παρέσχεν; Ἀλλ´ εἰ	μὲν	ἔχων, οὐχ ἁπλοῦς· εἰ δὲ
[5, 3, 14]	οὕτως ἔχομεν, ὥστε περὶ αὐτοῦ	μὲν	λέγειν, αὐτὸ δὲ μὴ λέγειν.
[5, 3, 8]	ποῖόν τι ἑαυτόν; Ἢ τὸ	μὲν	νοητὸν οὐδὲ δεῖ ζητεῖν, οἷον
[5, 3, 7]	γὰρ αὖ καὶ ἔστιν ὁ	μὲν	νοῦς ἐν αὑτῷ ἐνέργεια, ἡ
[5, 3, 10]	ἄλλου ἐπέκεινα τούτου; ἢ ὁ	μὲν	νοῦς τοῦτο; Τί οὖν; οὐχ
[5, 3, 12]	τὸ πλῆθος. Τοῦτο δὲ τῷ	μὲν	νῷ συγχωροῦμεν, ᾧ καὶ τὸ
[5, 3, 3]	νοῦ μὲν οὕτως; Ἢ αὐτοὶ	μὲν	οἱ λογιζόμενοι καὶ νοοῦμεν τὰ
[5, 3, 3]	ἡμέτερον δὲ νοῦν φήσομεν, ἄλλον	μὲν	ὄντα τοῦ διανοουμένου καὶ ἐπάνω
[5, 3, 7]	ἐνέργεια, ἡ δὲ ψυχὴ τὸ	μὲν	ὅσον πρὸς νοῦν αὐτῆς οἷον
[5, 3, 2]	ἐν αὐτῇ καὶ ὅπως. Τὸ	μὲν	οὖν αἰσθητικὸν αὐτῆς αὐτόθεν ἂν
[5, 3, 11]	τὸ ἐπέκεινα ἐθέλῃ νοεῖ, ἓν	μὲν	οὖν αὐτὸ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ἐπιβάλλειν
[5, 3, 16]	μετ´ αὐτὸ ἔτι ζητητέα. ~Ὅτι	μὲν	οὖν δεῖ τι εἶναι τὸ
[5, 3, 7]	πάντα τὰ δοθέντα αὐτός. Εἰ	μὲν	οὖν κἀκεῖνο γνώσεται κατὰ τὰς
[5, 3, 15]	ὃ ποιήσει, ποιήσει ὅμως. Εἴρηται	μὲν	οὖν, ὅτι, εἴ τι ἐκ
[5, 3, 10]	δὲ εἰς τὰ πρῶτα. ~Ταῦτα	μὲν	οὖν ταύτῃ. Οὐδὲ τὰ ποιηθέντα
[5, 3, 1]	ἑαυτὸ νοεῖν τι ὄντως. Ἀποστῆναι	μὲν	οὖν τῆς δόξης ταύτης οὐ
[5, 3, 9]	αὐτὴν ἐξ αὐτῆς λάμπον. Ἡλίου	μὲν	οὖν τὸ φῶς οὐκ ἄν
[5, 3, 3]	διανοούμεθα οὕτως {καὶ διὰ νοῦ	μὲν	οὕτως; Ἢ αὐτοὶ μὲν οἱ
[5, 3, 6]	ἐνέργειαν πιστικὴν ἔχειν; Ἢ ἀνάγκην	μὲν	οὕτως, πειθὼ δὲ οὐκ ἔχει·
[5, 3, 12]	ἓν πρῶτον. Ἀλλ´ ἐπ´ ἀριθμοῦ	μὲν	οὕτως φασί· σύνθεσις γὰρ τὰ
[5, 3, 8]	ἔχουσα ψυχὴ ταῦτα. Ἀλλ´ ἡ	μὲν	οὐχ ὁρᾷ ἃ ἔχει· οὐδὲ
[5, 3, 9]	καὶ ἄλλης τοιαύτης. Καὶ αὐτῇ	μὲν	περὶ νοῦ συλλογιστέα οἷος ἀφ´
[5, 3, 3]	διττῆς, χείρονος καὶ βελτίονος, χείρονος	μὲν	τῆς αἰσθήσεως, βελτίονος δὲ τοῦ
[5, 3, 12]	φήσουσι τὰς ἐνεργείας προελθεῖν· ἤδη	μέν	τι ἁπλοῦν τὸ πρὸ τῶν
[5, 3, 14]	λέγομεν περὶ αὐτοῦ; Ἢ λέγομεν	μέν	τι περὶ αὐτοῦ, οὐ μὴν
[5, 3, 9]	οὐδὲ γὰρ ἐκείνῳ. Ὅθεν τὸ	μὲν	τοῦ ἡλίου φῶς ἐν ἀέρι,
[5, 3, 5]	θεωρίᾳ ὑπάρχει τὰ τεθεωρημένα, εἰ	μὲν	τύποι αὐτῶν, οὐκ αὐτὰ ἔχει·
[5, 3, 15]	πως καὶ τὰ ἄλλα, τὰ	μὲν	τῷ ἐγγύς, τὰ {δὲ} τῷ
[5, 3, 10]	ἔχειν τὸ ὁρᾶν ἑαυτόν, πρῶτον	μὲν	τῷ πολὺν εἶναι, εἶτα καὶ
[5, 3, 3]	ψυχῆς τοῦτο; Ἀλλ´ οὐ ψυχῆς	μὲν	φήσομεν, ἡμέτερον δὲ νοῦν φήσομεν,
[5, 3, 3]	διανοίᾳ δὲ ἀεί καὶ ἡμέτερον	μὲν	χρωμένων, οὐ προσχρωμένων δὲ οὐχ
[5, 3, 8]	γένηται καὶ ἐν ἄλλῳ, οὐδὲ	μένει·	εἰκόνι> γὰρ προσήκει ἑτέρου> οὖσαν
[5, 3, 10]	διάφορον πάντη αὐτὸ πρὸς αὐτὸ	μένει,	καὶ οὐδὲν ζητεῖ περὶ αὐτοῦ,
[5, 3, 10]	δὲ τὸ νοοῦν μηδὲ αὐτὸ	μένειν	ἁπλοῦν, καὶ ὅσῳ ἂν μάλιστα
[5, 3, 12]	τῶν ἐνεργειῶν, ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ,	μένειν,	τῷ δευτέρῳ τῷ ἐκ τῶν
[5, 3, 12]	φωτὸς ποιήσομεν ἐπιλάμπειν δὲ ἀεὶ	μένοντα	ἐπὶ τοῦ νοητοῦ. Οὐδὲ γὰρ
[5, 3, 16]	Ἆρ´ οὖν τὸ ζῆν ὡσαύτως	μένοντα	ἐπὶ τούτου ἑκουσίως; Εἰ οὖν
[5, 3, 6]	πρακτικῷ καὶ μὴ ἐν αὐτῷ	μένοντι	εἴη ἂν τῶν μὲν ἔξω
[5, 3, 12]	εἴ τι ὑπέστη μετ´ αὐτόν,	μένοντος	ἐκείνου ἐν τῷ αὐτῷ ἤθει>
[5, 3, 12]	ἐκείνου, ἀφ´ οὗ εἰσιν, ἔσονται,	μένοντος	μὲν ἐκείνου ἁπλοῦ, τοῦ δὲ
[5, 3, 12]	ἐνεργειῶν τίθενται. Εἶτα τὰς ἐνεργείας	μενούσας	ἀεὶ καὶ ὑποστάσεις θήσονται· ὑποστάσεις
[5, 3, 6]	ἕν· καὶ ὅλος ὅλῳ, οὐ	μέρει	ἄλλο μέρος. Ἆρ´ οὖν τοιοῦτον
[5, 3, 2]	μὲν γὰρ ἑαυτοῦ τούτῳ τῷ	μέρει	διδόντες νοῦν γὰρ αὐτὸν φήσομεν
[5, 3, 3]	διὰ τί οὐ τούτῳ τῷ	μέρει	δόντες τὸ νοεῖν ἑαυτὸ ἀπαλλαξόμεθα;
[5, 3, 5]	ἑαυτὸν ὁρᾷ. ~Ἆρ´ οὖν ἄλλῳ	μέρει	ἑαυτοῦ ἄλλο μέρος αὐτοῦ καθορᾷ;
[5, 3, 3]	καὶ εἰ μὴ συναριθμοῖμεν τοῖς	μέρεσι	τῆς ψυχῆς. Ἢ ἡμέτερον καὶ
[5, 3, 5]	μερισμὸς ἑαυτοῦ· πῶς γὰρ καὶ	μεριεῖ;	οὐ γὰρ δὴ κατὰ τύχην·
[5, 3, 3]	δὲ καὶ ἐξελίττοι τὴν μορφήν,	μερίζει	ἃ ἡ φαντασία ἔδωκεν· εἰ
[5, 3, 5]	δὴ κατὰ τύχην· καὶ ὁ	μερίζων	δὲ τίς; ὁ ἐν τῷ
[5, 3, 5]	οὐκ ἰδὼν αὐτὰ ἐκ τοῦ	μερίσαι	αὑτὸν ἔχει, ἀλλ´ ἦν πρὶν
[5, 3, 5]	αὑτὸν ἔχει, ἀλλ´ ἦν πρὶν	μερίσαι	ἑαυτὸν καὶ θεωρῶν καὶ ἔχων.
[5, 3, 5]	Ἢ πρῶτον μὲν ἄτοπος ὁ	μερισμὸς	ἑαυτοῦ· πῶς γὰρ καὶ μεριεῖ;
[5, 3, 6]	ὅλος ὅλῳ, οὐ μέρει ἄλλο	μέρος.	Ἆρ´ οὖν τοιοῦτον ὁ λόγος
[5, 3, 5]	οὖν ἄλλῳ μέρει ἑαυτοῦ ἄλλο	μέρος	αὐτοῦ καθορᾷ; Ἀλλ´ οὕτω τὸ
[5, 3, 5]	Οὕτω γὰρ ἰδὼν ἐκεῖνο τὸ	μέρος	αὐτοῦ ὂν ταὐτὸν αὐτῷ εἶδεν
[5, 3, 8]	τὸ ἀκριβέστερον ὡμοιωμένης, ὅσον ψυχῆς	μέρος	εἰς ὁμοιότητα νῷ δύναται ἐλθεῖν.
[5, 3, 3]	ὄντες τὸ κύριον τῆς ψυχῆς,	μέσον	δυνάμεως διττῆς, χείρονος καὶ βελτίονος,
[5, 3, 15]	τὸ μετ´ αὐτὸ καὶ ὅτι	μετ´	αὐτὸ δῆλον ποιεῖ τῷ τὸ
[5, 3, 15]	καὶ ἡ ἀνάγκη δὲ τοῦ	μετ´	αὐτὸ ἔτι ζητητέα. ~Ὅτι μὲν
[5, 3, 15]	πλῆθος τοιοῦτον, οἷον ἐν τῷ	μετ´	αὐτὸ θεωρεῖται, ἀπορῆσαι ἄξιον· καὶ
[5, 3, 15]	τῷ πόρρω. Ἐπεὶ δὲ τὸ	μετ´	αὐτὸ καὶ ὅτι μετ´ αὐτὸ
[5, 3, 11]	πρὸ νοῦ· καὶ εἰ τὰ	μετ´	αὐτὸν δὲ τὴν τάξιν ἔχει
[5, 3, 12]	δῆλον, ὅτι, εἴ τι ὑπέστη	μετ´	αὐτόν, μένοντος ἐκείνου ἐν τῷ
[5, 3, 4]	ἀπὸ νοῦ ἐστι καὶ δεύτερον	μετὰ	νοῦν καὶ εἰκὼν νοῦ, ἔχον
[5, 3, 15]	καὶ ἀληθῶς ἕν· τὸ δὲ	μετὰ	τὴν ἀρχὴν ὧδέ πως ἐπιβρίσαντος
[5, 3, 9]	τι φῶς ἐκείνου, οἷον ἡλίου	μετὰ	τὴν τοῦ μεγέθους σφαῖραν τὸ
[5, 3, 16]	οὖν δεῖ τι εἶναι τὸ	μετὰ	τὸ πρῶτον, ἀλλαχοῦ εἴρηται, καὶ
[5, 3, 9]	μὴ διάστημα διδῷ κενὸν τὸ	μετὰ	τὸν ἥλιον σώματος. Ἡ δὲ
[5, 3, 6]	ἐφαρμόττοντι οὕτω τοι γινώσκειν ἑαυτό.	Μεταθέτω	τοίνυν καὶ ἐπὶ τὸν ἀληθῆ
[5, 3, 4]	γινώσκοντα ἑαυτὸν κατοψόμεθα ἢ ἐκεῖνον	μεταλαβόντες,	ἐπείπερ κἀκεῖνος ἡμέτερος καὶ ἡμεῖς
[5, 3, 12]	εἶτα ἐγένετο νοῦς τῆς προθυμίας	μεταξὺ	αὐτοῦ τε καὶ τοῦ γεννηθέντος
[5, 3, 17]	ὅτι ἕκαστον {τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς}	μετείληφε	καὶ μετέχει τοῦ αὐτοῦ ἑνός,
[5, 3, 15]	τῶν ἐξ αὐτοῦ, ἕως ζωῆς	μετέχει,	ἓν πολλά· ἀδυνατεῖ γὰρ δεῖξαι
[5, 3, 17]	ἕν. Τί οὖν τὸ οὗ	μετέχει,	ὃ ποιεῖ αὐτὸ καὶ εἶναι
[5, 3, 17]	{τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς} μετείληφε καὶ	μετέχει	τοῦ αὐτοῦ ἑνός, οὐκ αὐτὸ
[5, 3, 17]	πᾶσι τοῖς ἀληθέσι καὶ ὧν	μετέχομεν	ἀληθῶν ὅμως ἐκφεύγει, εἴ τις
[5, 3, 15]	πως ἐπιβρίσαντος τοῦ ἑνὸς πάντα	μετέχον	τοῦ ἕν, καὶ ὁτιοῦν αὐτοῦ
[5, 3, 15]	ἔχον ἐν ἑαυτῷ ἤδη οὐ	μετουσίᾳ	ἑνὸς ἕν, ἀλλὰ αὐτὸ ἕν,
[5, 3, 9]	καὶ ἐπὶ τὴν γεννῶσαν ἴτω	μέχρι	καὶ ὧν ποιεῖ· εἶτα ἐντεῦθεν
[5, 3, 1]	Καὶ τίς ὁ τρόπος καὶ	μέχρι	τίνος σκεπτέον. ~Πρότερον δὲ περὶ
[5, 3, 2]	Καὶ νοῦς ὁ τῆς ψυχῆς	μέχρι	τοῦδε ἱστάμενος τῇ δυνάμει ἢ
[5, 3, 4]	ὁ γράψας, ἆρ´ οὖν στήσεται	μέχρι	τούτων ὁ οὕτως ἑαυτὸν ἐγνωκώς,
[5, 3, 8]	καὶ αὑτῷ· τοῦτο δ´ ἐὰν	μὴ	ἄλλου γένηται καὶ ἐν ἄλλῳ,
[5, 3, 3]	ἔγνω μόνον καὶ ἔστη· εἰ	μὴ	ἄρα πρὸς ἑαυτὴν διαλογίζοιτο τίς
[5, 3, 14]	οὖν λέγομεν περὶ αὐτοῦ, εἰ	μὴ	αὐτὸ ἔχομεν; Ἤ, εἰ μὴ
[5, 3, 12]	ἐνέργειαι αἱ ἀπ´ αὐτοῦ, ὅτι	μὴ	αὐτοῦ ἐνεργήσαντος. Εἰ δὲ μή,
[5, 3, 3]	νοῦς δὲ ἀμφισβητεῖται, καὶ ὅτι	μὴ	αὐτῷ ἀεὶ καὶ ὅτι χωριστός·
[5, 3, 16]	δεήσει, ὅτι ἀγαθόν· εἰ δὲ	μή,	βέλτιον ἀποστῆναι. Ἆρ´ οὖν τὸ
[5, 3, 15]	καὶ ἔστιν, ὅπερ ἐστί, τούτῳ·	μὴ	γὰρ ἓν γενόμενον, κἂν ἐκ
[5, 3, 2]	ὅπῃ διοίσει τοῦ ἐπάνω ζητήσομεν,	μὴ	δὲ διδόντες ἐπ´ ἐκεῖνον ἥξομεν
[5, 3, 10]	τινὸς ἄλλου ὅρασιν δεῖ εἶναι,	μὴ	δὲ ὄντος μάτην ἐστί. Δεῖ
[5, 3, 10]	καὶ ἓν ἄμφω· εἰ δὲ	μή,	δεήσει πάλιν ἄλλου. Τί οὖν;
[5, 3, 15]	Ἀλλ´ ἄρα οὕτως εἶχεν ὡς	μὴ	διακεκριμένα· τὰ δ´ ἐν τῷ
[5, 3, 9]	ἥλιον θήσεται ἐν ἄλλῳ, ἵνα	μὴ	διάστημα διδῷ κενὸν τὸ μετὰ
[5, 3, 16]	ἐστι μηδὲ τῶν ἐσχάτων, ὃ	μὴ	δύναμιν εἰς τὸ γεννᾶν ἔχει.
[5, 3, 14]	ἔχουσι μεῖζον ἐν αὐτοῖς, κἂν	μὴ	εἰδῶσιν ὅ τι, ἐξ ὧν
[5, 3, 10]	ἄλλο καὶ ἄλλο· εἰ δὲ	μὴ	εἴη ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο,
[5, 3, 8]	οὖσαν ἐν ἑτέρῳ γίγνεσθαι> εἰ	μὴ	εἴη ἐκείνου ἐξηρτημένη· διὸ οὐδὲ
[5, 3, 6]	ἔξω βλέποντι τῷ πρακτικῷ καὶ	μὴ	ἐν αὐτῷ μένοντι εἴη ἂν
[5, 3, 1]	ἄλλων γνῶσιν ἔχει, ἑαυτοῦ δὲ	μὴ	ἐν γνώσει καὶ ἐπιστήμῃ καταστήσεται.
[5, 3, 15]	γὰρ ἦν ἐκεῖνο. Εἰ δὲ	μὴ	ἕν, δύο δέ, ἀνάγκη ἤδη
[5, 3, 15]	ἐνδεέστερον τοῦ ἑνός; Ἢ τὸ	μὴ	ἕν· πολλὰ ἄρα· ἐφιέμενον δὲ
[5, 3, 15]	ἄλλα. Καὶ ὅτι μὲν δὴ	μὴ	ἓν τὸ ἐκείνου, δεδειγμένον ἂν
[5, 3, 15]	ἄρα πολλά. Πᾶν γὰρ τὸ	μὴ	ἓν τῷ ἓν σῴζεται καὶ
[5, 3, 16]	ἀγαθῶν. Ἢ πρότερον ἐκεῖνο, οὗ	μὴ	ἐξίστασθαι δεήσει, ὅτι ἀγαθόν· εἰ
[5, 3, 14]	λέγειν. Καὶ γὰρ λέγομεν, ὃ	μὴ	ἔστιν· ὃ δέ ἐστιν, οὐ
[5, 3, 10]	δέοι, δεῖ πρότερον λέγειν ἃ	μὴ	ἔστιν· ὥστε καὶ οὕτως πολλὰ
[5, 3, 10]	ἑτερότητα· ἢ τί νοήσει, ὃ	μὴ	ἔχει ἄλλο καὶ ἄλλο; Καὶ
[5, 3, 15]	ποιεῖν. Πῶς οὖν ποιεῖ ἃ	μὴ	ἔχει; Οὐ γὰρ ὡς ἔτυχε·
[5, 3, 15]	τῷ μὴ ἔχειν. Ἀλλ´ ἃ	μὴ	ἔχει, πῶς παρέσχεν; Ἀλλ´ εἰ
[5, 3, 15]	Ἢ τῷ ἔχειν ἢ τῷ	μὴ	ἔχειν. Ἀλλ´ ἃ μὴ ἔχει,
[5, 3, 14]	μὴ αὐτὸ ἔχομεν; Ἤ, εἰ	μὴ	ἔχομεν τῇ γνώσει, καὶ παντελῶς
[5, 3, 15]	ἔχων, οὐχ ἁπλοῦς· εἰ δὲ	μὴ	ἔχων, πῶς ἐξ αὐτοῦ τὸ
[5, 3, 12]	ἑαυτοῦ πανταχοῦ ἐκεῖνο· εἰ δὲ	μή,	ἢ πρὸ τοῦ κινηθῆναι κινήσεται,
[5, 3, 13]	τοῦτο, ὅπερ ὄντως εἶναι καὶ	μὴ	ἴχνος ἔχον τοῦ ὄντος λέγεται,
[5, 3, 1]	ἔσται ἐν τῷ τοιούτῳ ἐγνωσμένον,	μὴ	κἀκείνου τοῦ νοήσαντος τὰ ἄλλα
[5, 3, 14]	αὐτοῦ μὲν λέγειν, αὐτὸ δὲ	μὴ	λέγειν. Καὶ γὰρ λέγομεν, ὃ
[5, 3, 14]	Ἔχειν δὲ οὐ κωλυόμεθα, κἂν	μὴ	λέγωμεν. Ἀλλ´ ὥσπερ οἱ ἐνθουσιῶντες
[5, 3, 6]	οὖσι καὶ πρώτοις, καὶ ὅτι	μὴ	οἷόν τε τοῦτον τὸν τοιοῦτον
[5, 3, 12]	μὴ αὐτοῦ ἐνεργήσαντος. Εἰ δὲ	μή,	οὐκ ἔσται ἡ πρώτη ἐνέργεια
[5, 3, 12]	ταὐτὸν αὐτῷ οὐδὲ τοιοῦτον οἷον	μὴ	οὐσία εἶναι οὐδ´ αὖ οἷον
[5, 3, 12]	εἰ μὲν αἱ ἐνέργειαι αὐτοῦ	μὴ	οὐσίαι, ἀλλ´ ἐκ δυνάμεως εἰς
[5, 3, 16]	ἑαυτῷ ὃ ἐζήτησεν ἄν, εἰ	μὴ	παρῆν. Ἔχει οὖν ἐν ἑαυτῷ
[5, 3, 15]	τὸ αὐτό· ἔτι δὲ τὸ	μὴ	πολλὰ ἔχον ἐν ἑαυτῷ ἤδη
[5, 3, 6]	εἴη, γινώσκειν ἑαυτόν. Ὧι δὲ	μὴ	πρᾶξις οὐδὲ γὰρ ὄρεξις τῷ
[5, 3, 3]	ὅτι χωριστός· χωριστὸς δὲ τῷ	μὴ	προσνεύειν αὐτόν, ἀλλ´ ἡμᾶς μᾶλλον
[5, 3, 1]	εἰ τούτων γνῶσιν ἔχει ἢ	μή,	σκέψασθαι προσήκει· ὅσα δὲ νοητά,
[5, 3, 3]	ὅμως δὲ ἡμέτερον, καὶ εἰ	μὴ	συναριθμοῖμεν τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς.
[5, 3, 1]	κατανόησιν; Ἢ οἷόν τε καὶ	μὴ	σύνθετον ὂν νόησιν ἴσχειν ἑαυτοῦ;
[5, 3, 15]	ἐξ ἐκείνου ἐκείνῳ. Εἰ οὖν	μὴ	ταὐτόν, οὐδέ γε βέλτιον· τί
[5, 3, 5]	τῷ νοητῷ· καὶ γάρ, εἰ	μὴ	ταὐτόν, οὐκ ἀλήθεια ἔσται· τύπον
[5, 3, 10]	ἐνεργεῖν ἐν αὑτῷ. Εἰ δὲ	μή	τι προελεύσεται ἐπ´ ἄλλο, στήσεται·
[5, 3, 16]	δηλονότι οὐ λόγος; Εἰ δὲ	μὴ	τοῦτο ἦν, πῶς οὖν οὐκ
[5, 3, 17]	ταῦτα» καὶ πῶς ποιῆσαν; Καί,	μὴ	φανῇ τι κρεῖττον, οὐκ ἄπεισιν
[5, 3, 1]	ἀτόπων συμβαινόντων· καὶ γὰρ εἰ	μὴ	ψυχῇ δοίημεν τοῦτο ὡς πάνυ
[5, 3, 17]	καλοῦντός τινος ἐλθὼν φωτίσῃ· ἢ	μηδ´	ἐλθὼν οὐκ ἐφώτισεν. Οὕτω τοι
[5, 3, 15]	ἔχει; Οὐ γὰρ ὡς ἔτυχε·	μηδ´	ἐνθυμηθεὶς ὃ ποιήσει, ποιήσει ὅμως.
[5, 3, 10]	νοοῦντος. Δεῖ δὲ τὸ νοοῦν	μηδὲ	αὐτὸ μένειν ἁπλοῦν, καὶ ὅσῳ
[5, 3, 8]	ἑτέρου, ἀλλὰ δι´ αὑτῆς, ὅτι	μηδὲ	ἔξω. Ἄλλῳ οὖν φωτὶ ἄλλο
[5, 3, 1]	ὡς πάνυ ἄτοπον ὄν, ἀλλὰ	μηδὲ	νοῦ τῇ φύσει διδόναι παντάπασιν
[5, 3, 9]	ἀπὸ ταύτης ἀναβαινέτω. Εἰ δὲ	μηδὲ	τοῦτο, αἴσθησιν ἐμπλατύτερα τὰ εἴδη
[5, 3, 16]	ἁπάντων πιστωτέον, ὅτι μηδέν ἐστι	μηδὲ	τῶν ἐσχάτων, ὃ μὴ δύναμιν
[5, 3, 2]	νοεῖν ἑαυτὸ σκεψόμεθα· εἰ γὰρ	μηδεμία,	ἤδη τοῦτο νοῦς ὁ ἄκρατος.
[5, 3, 5]	ὁμοιομερὲς εἶναι, ὥστε τὸ ὁρῶν	μηδὲν	διαφέρειν τοῦ ὁρωμένου; Οὕτω γὰρ
[5, 3, 16]	τῶν ἄλλων ἁπάντων πιστωτέον, ὅτι	μηδέν	ἐστι μηδὲ τῶν ἐσχάτων, ὃ
[5, 3, 16]	καὶ οὐδὲν ζητεῖ· εἰ δὲ	μηδὲν	ζητεῖ, ἔχει ἐν ἑαυτῷ ὃ
[5, 3, 13]	πάντων οὔτε ὄνομα αὐτοῦ> ὅτι	μηδὲν	κατ´ αὐτοῦ· ἀλλ´ ὡς ἐνδέχεται,
[5, 3, 17]	ἐφαψάμενον δέ, ὅτε ἐφάπτεται, πάντη	μηδὲν	μήτε δύνασθαι μήτε σχολὴν ἄγειν
[5, 3, 17]	πρὸς αὐτὸ πληρωθεῖσαν ὠδίνων. Οὐ	μὴν	ἀλλὰ πάλιν ἐπᾳστέον, εἴ ποθέν
[5, 3, 14]	μέν τι περὶ αὐτοῦ, οὐ	μὴν	αὐτὸ λέγομεν οὐδὲ γνῶσιν οὐδὲ
[5, 3, 8]	τὴν ἐν αὐτῷ ἀγλαΐαν· οὐ	μὴν	οὐδὲ αἰσθητικήν, αὕτη γὰρ ἔξω
[5, 3, 17]	δέ, ὅτε ἐφάπτεται, πάντη μηδὲν	μήτε	δύνασθαι μήτε σχολὴν ἄγειν λέγειν,
[5, 3, 17]	ἐφάπτεται, πάντη μηδὲν μήτε δύνασθαι	μήτε	σχολὴν ἄγειν λέγειν, ὕστερον δὲ
[5, 3, 13]	ὄν, ὅταν ἀληθεύῃ, ἀλλ´ εἴρηκε	μιᾷ	ῥήσει πολλά. Τὸ γὰρ εἶναι
[5, 3, 12]	πλῆθος εἶναι, ἕως ἐστὶν οὐσία	μία;	Τὸ γὰρ πλῆθος οὐ συνθέσεις,
[5, 3, 16]	τὴν ζωὴν τὴν ἐν αὐτῷ,	μίμημά	τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος,
[5, 3, 16]	τὸν νοῦν τὸν ἐν τούτῳ,	μίμημά	τι τοῦ ἐν ἐκείνῳ ὄντος,
[5, 3, 7]	κατὰ τὸ ἀρχέτυπον προϊόντων καὶ	μιμουμένων	τῶν ἐγγὺς μᾶλλον, τῶν δὲ
[5, 3, 3]	τούτῳ, καὶ λέγοι προσχρωμένη τῇ	μνήμῃ,	ὅτι Σωκράτης. Εἰ δὲ καὶ
[5, 3, 8]	τὴν ἐνέργειαν, ὧν ἔσχε τὴν	μνήμην	ἐπ´ αὐτῇ, ταῦτα δὴ ἔχουσαν
[5, 3, 10]	ἐγώ» Τί οὖν, εἰ δύο	μόνα	εἴη καὶ λέγοι ἐγὼ καὶ
[5, 3, 13]	σεμνοτάτου νοῦ» ἐν τοῖς πᾶσι	μόνον	ἀληθὲς οὐκ ὄνομα ὂν αὐτοῦ
[5, 3, 10]	ἀλλὰ θίξις καὶ οἷον ἐπαφὴ	μόνον	ἄρρητος καὶ ἀνόητος, προνοοῦσα οὔπω
[5, 3, 13]	οὐ νοηθήσεται; Ἢ ἔρημον καὶ	μόνον>	ἐὰν ἐθελήσῃς λαβεῖν, οὐ νοήσεις·
[5, 3, 6]	ἡ οὐσία ἢ τὸ νῷ	μόνον	εἶναι. Οὐ γὰρ δὴ πρακτικός
[5, 3, 13]	καὶ γὰρ ἐὰν αὐτὸ τοῦτο	μόνον	εἴπῃ ὄν εἰμι» ὡς ἐξευρὼν
[5, 3, 6]	ἐπιστροφὴ πρὸς αὐτὸν οὖσα οὐ	μόνον	εὔλογον ὑποδείκνυσιν {τὴν ἑαυτοῦ} ἀλλὰ
[5, 3, 4]	συναρπάσαντα ἑαυτὸν εἰς τὸ ἄνω	μόνον	ἐφέλκοντα τὸ τῆς ψυχῆς ἄμεινον,
[5, 3, 1]	δηλονότι γνώσεται. Ἆρ´ οὖν αὐτὰ	μόνον	ἢ καὶ ἑαυτόν, ὃς ταῦτα
[5, 3, 11]	ἔχει· πρὸ δὲ τούτου ἔφεσις	μόνον	καὶ ἀτύπωτος ὄψις. Οὗτος οὖν
[5, 3, 2]	ἂν φαῖμεν τοῦ ἔξω εἶναι	μόνον·	καὶ γὰρ εἰ τῶν ἔνδον
[5, 3, 10]	πάντη εἰς τί ἐνεργήσει, ἀλλὰ	μόνον	καὶ ἔρημον> ὂν πάντη στήσεται.
[5, 3, 3]	οὔπω οὐδὲν ἐρεῖ, ἀλλ´ ἔγνω	μόνον	καὶ ἔστη· εἰ μὴ ἄρα
[5, 3, 10]	οὖν ταύτῃ. Οὐδὲ τὰ ποιηθέντα	μόνον·	οὐ γὰρ ἂν ἦν ἔσχατα.
[5, 3, 12]	ἐνέργεια αὐτοῦ ἀτελὴς ἔσται ὁρμὴ	μόνον	οὖσα. Ἐπὶ τί οὖν ὡς
[5, 3, 4]	ψυχῆς ἄμεινον, ὃ καὶ δύναται	μόνον	πτεροῦσθαι πρὸς νόησιν, ἵνα τις
[5, 3, 1]	γνώσεται ἑαυτόν, ὅτι γινώσκει ταῦτα	μόνον,	τίς δὲ ὢν οὐ γνώσεται,
[5, 3, 1]	τῇ αἰσθήσει καταλαμβάνοιμεν αὐτῶν τὴν	μορφὴν	καὶ τὴν ἄλλην τοῦ σώματος
[5, 3, 3]	Εἰ δὲ καὶ ἐξελίττοι τὴν	μορφήν,	μερίζει ἃ ἡ φαντασία ἔδωκεν·

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010