Livre, Chap.
[6, 491]	λέγω. Εχω, ἔφη· καὶ ἡδέως	γ’	ἂν ἀκριβέστερον ἃ λέγεις πυθοίμην.
[6, 499]	οὔτε πόλις οὔτε πολιτεία οὐδέ	γ’	ἀνὴρ ὁμοίως μή ποτε γένηται
[6, 497]	δύνασθαι διακωλύσει· παρὼν δὲ τήν	γ’	ἐμὴν προθυμίαν εἴσῃ. σκόπει δὲ
[6, 509]	καὶ πολύ· ὅμως δέ, ὅσα	γ’	ἐν τῷ παρόντι δυνατόν, ἑκὼν
[6, 506]	πόλει, οἷς πάντα ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά	γ’	ἔφη. Οἶμαι γοῦν, εἶπον, δίκαιά
[6, 485]	τὴν δ’ ἀλήθειαν στέργειν. Εἰκός	γ’	ἔφη. Οὐ μόνον γε, ὦ
[6, 500]	ἥκιστα φιλοσοφίᾳ πρέπον ποιοῦντας; Πολύ	γ’	ἔφη. Οὐδὲ γάρ που, ὦ
[6, 501]	ἢ αὐτοὶ ποιῆσαι. Καὶ ὀρθῶς	γ’	ἔφη. Οὐκοῦν μετὰ ταῦτα οἴει
[6, 509]	περὶ αὐτοῦ λέγειν. Καὶ μηδαμῶς	γ’	ἔφη, παύσῃ, εἰ μή τι,
[6, 494]	ἀνέξεται ἢ ἡγήσεαι εἶναι; Ηκιστά	γ’	ἔφη. Φιλόσοφον μὲν ἄρα, ἦν
[6, 498]	τοιούτοις ἐντύχωσι λόγοις. Εἰς μικρόν	γ’	ἔφη, χρόνον εἴρηκας. Εἰς οὐδὲν
[6, 506]	οἶδεν λέγειν ὡς εἰδότα; Οὐδαμῶς	γ’	ἔφη, ὡς εἰδότα, ὡς μέντοι
[6, 507]	δύναμιν· ἀλλὰ μόνον λέγε. Διομολογησάμενός	γ’	ἔφην ἐγώ, καὶ ἀναμνήσας ὑμᾶς
[6, 508]	Καὶ μάλα, ἔφη. (Οταν δέ	γ’	οἶμαι ὧν ὁ ἥλιος καταλάμπει,
[6, 495]	τοῦ δεσπότου τὴν θυγατέρα μέλλοντος	γαμεῖν;	~(Οὐ πάνυ, ἔφη, διαφέρει. Ποῖ’
[6, 499]	Μοῦσα πόλεως ἐγκρατὴς γένηται. οὐ	γὰρ	ἀδύνατος γενέσθαι, οὐδ’ ἡμεῖς ἀδύνατα
[6, 490]	αὐτῇ χορὸν κακῶν ἀκολουθῆσαι. Πῶς	γάρ;	Αλλ’ ὑγιές τε καὶ δίκαιον
[6, 495]	πᾶσα ἡ τοιαύτη παρασκευή; Οὐ	γάρ,	ἀλλ’ ὀρθῶς, ἔφη, ἐλέχθη. Οὗτος
[6, 495]	ἦν δ’ ἐγώ, λεγόμενα. καθορῶντες	γὰρ	ἄλλοι ἀνθρωπίσκοι κενὴν τὴν χώραν
[6, 493]	δὴ ἐν πολιτικῇ; ὅτι μὲν	γὰρ	ἄν τις τούτοις ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος,
[6, 499]	οὐδένα φημὶ ἔχειν λόγον. οὕτω	γὰρ	ἂν ἡμεῖς δικαίως καταγελῴμεθα, ὡς
[6, 505]	λέγουσι πάλιν ὡς εἰδόσιν; φρόνησιν	γὰρ	αὐτό φασιν εἶναι ἀγαθοῦ, ὡς
[6, 484]	γε τἆλλα μὴ ἐλλείποιντο· τούτῳ	γὰρ	αὐτῷ σχεδόν τι τῷ μεγίστῳ
[6, 492]	τὸ ἐπιχειρεῖν πολλὴ ἄνοια. οὔτε	γὰρ	γίγνεται οὔτε γέγονεν οὐδὲ οὖν
[6, 501]	δ’ ὅς, εἰ σωφρονοῦσιν. (Πῇ	γὰρ	δὴ ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι; πότερον μὴ
[6, 494]	δ’ (ἐκ τῶν ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται	γὰρ	δὴ ἡμῖν εὐμάθεια καὶ μνήμη
[6, 497]	πόλις φιλοσοφίαν οὐ διολεῖται. τὰ	γὰρ	δὴ μεγάλα πάντα ἐπισφαλῆ, καὶ
[6, 495]	περὶ τὸ αὑτῶν τεχνίον. ὅμως	γὰρ	δὴ πρός γε τὰς ἄλλας
[6, 508]	καὶ οἱ ἄλλοι· τὸν ἥλιον	γὰρ	δῆλον ὅτι ἐρωτᾷς. Αρ’ οὖν
[6, 509]	ὑπὲρ ταῦτα κάλλει ἐστίν· οὐ	γὰρ	δήπου σύ γε ἡδονὴν αὐτὸ
[6, 503]	εἰκότως ὀλίγοι ἔσονταί σοι· ἣν	γὰρ	διήλθομεν φύσιν δεῖν ὑπάρχειν αὐτοῖς,
[6, 506]	ἄλλοις δοκοῦν περὶ αὐτῶν. Οὐδὲ	γὰρ	δίκαιόν μοι, ἔφη, ὦ Σώκρατες,
[6, 506]	περὶ τοῦ ἀγαθοῦ διέλθῃς. Καὶ	γὰρ	ἐμοί, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ
[6, 485]	τοιοῦτος καὶ οὐδαμῇ φιλοχρήματος· ὧν	γὰρ	ἕνεκα χρήματα μετὰ πολλῆς δαπάνης
[6, 497]	ἔχων τοὺς νόμους ἐτίθεις. Ερρήθη	γάρ,	ἔφη. Αλλ’ οὐχ ἱκανῶς, εἶπον,
[6, 502]	ἐπιτελέσαι τὰ νῦν ἀπιστούμενα. Ικανὸς	γάρ,	ἔφη. Αρχοντος γάρ που, ἦν
[6, 484]	ἀνεφάνησαν οἵ εἰσιν ἑκάτεροι. Ισως	γάρ,	ἔφη, διὰ βραχέος οὐ ῥᾴδιον.
[6, 506]	αὐτὰ πρότερον γνώσεσθαι ἱκανῶς. Καλῶς	γάρ,	ἔφη, μαντεύῃ. Οὐκοῦν ἡμῖν ἡ
[6, 503]	φύλακας φιλοσόφους δεῖ καθιστάναι. Εἰρήσθω	γάρ,	ἔφη. Νόησον δὴ ὡς εἰκότως
[6, 509]	δυνατόν, ἑκὼν οὐκ ἀπολείψω. Μὴ	γάρ,	ἔφη. (Νόησον τοίνυν, ἦν δ’
[6, 502]	οὐ μέντοι ἀδύνατά γε. Συμβαίνει	γάρ,	ἔφη. Οὐκοῦν ἐπειδὴ τοῦτο μόγις
[6, 503]	ἔφη, λέγεις· μέμνημαι γάρ. Οκνος	γάρ,	ἔφην, ὦ φίλε, ἐγώ, εἰπεῖν
[6, 489]	ἀλλὰ μὴ τοὺς ἐπιεικεῖς. οὐ	γὰρ	ἔχει φύσιν κυβερνήτην ναυτῶν δεῖσθαι
[6, 506]	ἐπὶ τέλει ὢν ἀποστῇς. ἀρκέσει	γὰρ	ἡμῖν, κἂν ὥσπερ δικαιοσύνης πέρι
[6, 509]	Απολλον, ἔφη, δαιμονίας ὑπερβολῆς. Σὺ	γάρ,	ἦν δ’ ἐγώ, αἴτιος, ἀναγκάζων
[6, 492]	οὐδένα, ἦ δ’ ὅς. Οὐ	γάρ,	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ
[6, 496]	Θεάγους χαλινὸς οἷος κατασχεῖν· καὶ	γὰρ	(Θεάγει τὰ μὲν ἄλλα πάντα
[6, 507]	καὶ διορίζομεν τῷ λόγῳ. Φαμὲν	γάρ.	Καὶ αὐτὸ δὴ καλὸν καὶ
[6, 509]	οὐ γένεσιν αὐτὸν ὄντα. Πῶς	γάρ;	Καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις τοίνυν μὴ
[6, 504]	σοφίας ὃ ἕκαστον εἴη. Μὴ	γὰρ	μνημονεύων, ἔφη, τὰ λοιπὰ ἂν
[6, 511]	ἔφη, ἱκανῶς μὲν οὔ— δοκεῖς	γάρ	μοι συχνὸν ἔργον λέγειν— ὅτι
[6, 506]	ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι— πλέον	γάρ	μοι φαίνεται ἢ κατὰ τὴν
[6, 489]	συνεχώρησα ἀληθῆ σε λέγειν. ἦ	γάρ;	Ναί. Οὐκοῦν τῆς μὲν τῶν
[6, 502]	ἔμπροσθεν, ὡς ἐγᾦμαι, διήλθομεν. Ικανῶς	γάρ.	Νῦν δή, ὡς ἔοικεν, συμβαίνει
[6, 503]	παρόν. Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις· μέμνημαι	γάρ.	Οκνος γάρ, ἔφην, ὦ φίλε,
[6, 505]	ἀμφισβητήσεις περὶ αὐτοῦ, φανερόν; Πῶς	γὰρ	οὔ; Τί δέ; τόδε οὐ
[6, 498]	πρὸ τοῦ ἐχθροὺς ὄντας. πείρας	γὰρ	οὐδὲν ἀνήσομεν, ἕως ἂν ἢ
[6, 502]	γίγνεσθαι ἡ παντελῶς ἀληθής· νῦν	γὰρ	οὐδὲν ἧττον ἦλθεν τὸ δεῖν
[6, 504]	οὐ πάνυ μετρίως γίγνεται· ἀτελὲς	γὰρ	οὐδὲν οὐδενὸς μέτρον. δοκεῖ δ’
[6, 508]	ὃ (δὴ καλοῦμεν ὄμμα. Οὐ	γὰρ	οὖν. Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν γε οἶμαι
[6, 495]	πολλῶν κακῶν ἄξιοί εἰσιν. Καὶ	γὰρ	οὖν, ἔφη, τά γε λεγόμενα
[6, 490]	μηδαμῇ μετεῖναι φιλοσοφίας ἀληθινῆς. Ην	γὰρ	οὕτω λεγόμενον. Οὐκοῦν ἓν μὲν
[6, 505]	Καὶ μάλα, ἔφη, γελοίως. (Πῶς	γὰρ	οὐχί, ἦν δ’ ἐγώ, εἰ
[6, 502]	ἀπιστούμενα. Ικανὸς γάρ, ἔφη. Αρχοντος	γάρ	που, ἦν δ’ ἐγώ, τιθέντος
[6, 491]	πλειόνων ἐνδεῖ τῶν πρεπόντων· ἀγαθῷ	γάρ	που κακὸν ἐναντιώτερον ἢ τῷ
[6, 490]	ἐξ ἀρχῆς ἀναγκάζοντα τάττειν; μέμνησαι	γάρ	που ὅτι συνέβη προσῆκον τούτοις
[6, 486]	σε λάθῃ μετέχουσα ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον	γάρ	που σμικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ τοῦ
[6, 496]	λέγειν, τὸ δαιμόνιον σημεῖον· ἢ	γάρ	πού τινι ἄλλῳ ἢ οὐδενὶ
[6, 500]	ποιοῦντας; Πολύ γ’ ἔφη. Οὐδὲ	γάρ	που, ὦ Αδείμαντε, σχολὴ τῷ
[6, 497]	μὴ τυχὼν πολιτείας προσηκούσης· ἐν	γὰρ	προσηκούσῃ αὐτός τε μᾶλλον αὐξήσεται
[6, 498]	τοὺς πολλοὺς θαῦμα οὐδέν· οὐ	γὰρ	πώποτε εἶδον γενόμενον τὸ νῦν
[6, 510]	γὰρ τούτων προειρημένων μαθήσῃ. οἶμαι	γάρ	σε εἰδέναι ὅτι οἱ περὶ
[6, 500]	καὶ πρᾷον ὄντα; ἐγὼ μὲν	γάρ	σε προφθάσας λέγω ὅτι ἐν
[6, 504]	ἐπὶ τέλος οὔποτε ἥξει. Οὐ	γὰρ	ταῦτα, ἔφη, μέγιστα, ἀλλ’ ἔτι
[6, 505]	εἶναι καὶ κακὰ ταὐτά. ἦ	γάρ;	(Τί μήν; Οὐκοῦν ὅτι μὲν
[6, 487]	οἷός τ’ εἴη ἀντειπεῖν. ἀλλὰ	γὰρ	τοιόνδε τι πάσχουσιν οἱ ἀκούοντες
[6, 488]	τὰ τοιαῦτα μειγνύντες γράφουσιν. νόησον	γὰρ	τοιουτονὶ γενόμενον εἴτε πολλῶν νεῶν
[6, 491]	πάντα τὰ τούτων οἰκεῖα· ἔχεις	γὰρ	τὸν τύπον ὧν λέγω. Εχω,
[6, 506]	Αλλ’ ἔφη, λέγε· εἰς αὖθις	γὰρ	τοῦ πατρὸς ἀποτείσεις τὴν διήγησιν.
[6, 497]	πολιτεία. Οὐκ ἔγνως, ἔφη· οὐ	γὰρ	τοῦτο ἔμελλον, ἀλλ’ εἰ αὑτὴ
[6, 508]	αὖ νοῦν οὐκ ἔχοντι. Εοικε	γάρ.	(Τοῦτο τοίνυν τὸ τὴν ἀλήθειαν
[6, 510]	αὖθις, ἦν δ’ ἐγώ· ῥᾷον	γὰρ	τούτων προειρημένων μαθήσῃ. οἶμαι γάρ
[6, 487]	εἰς τὸ παρὸν ἀποβλέψας. νῦν	γὰρ	φαίη ἄν τίς σοι λόγῳ
[6, 502]	ἔχει τις λέγειν; ὡς μὲν	γὰρ	χαλεπὸν σωθῆναι, καὶ ἡμεῖς (συγχωροῦμεν·
[6, 488]	ἴδῃς ὡς γλίσχρως εἰκάζω. οὕτω	γὰρ	χαλεπὸν τὸ πάθος τῶν ἐπιεικεστάτων,
[6, 493]	τὴν παροιμίαν ἐξαιρῶμεν λόγου· ~εὖ	γὰρ	χρὴ εἰδέναι, ὅτιπερ ἂν σωθῇ
[6, 485]	πέρι ὡμολογήσθω (ἡμῖν ὅτι μαθήματός	γε	ἀεὶ ἐρῶσιν ὃ ἂν αὐτοῖς
[6, 487]	ἀλλ’ ἐν λόγοις· ἐπεὶ τό	γε	ἀληθὲς οὐδέν τι μᾶλλον ταύτῃ
[6, 485]	νέου ὅτι μάλιστα ὀρέγεσθαι. Παντελῶς	γε.	Αλλὰ μὴν ὅτῳ γε εἰς
[6, 509]	ἀπολείπεις. Αλλὰ μήν, εἶπον, συχνά	γε	ἀπολείπω. Μηδὲ σμικρὸν τοίνυν, ἔφη,
[6, 499]	ἢ οἴει; Οὐδαμῶς γε. Οὐδέ	γε	αὖ λόγων, ὦ μακάριε, καλῶν
[6, 502]	δ’ ὅς. Καὶ μὴν ὅτι	γε	βέλτιστα, εἴπερ δυνατά, ἱκανῶς ἐν
[6, 508]	φῶς. Αλλὰ μήν, ἔφη, πολλοῦ	γε	δεῖ ἄτιμον εἶναι. Τίνα οὖν
[6, 494]	εἰσακοῦσαι διὰ τοσούτων κακῶν; Πολλοῦ	γε	δεῖ, ἦ δ’ ὅς. Εὰν
[6, 486]	τι ἡγήσεται ὁ τοιοῦτος; Ηκιστά	γε.	Δειλῇ δὴ καὶ ἀνελευθέρῳ φύσει
[6, 506]	τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ	γε	δοκοῦντος ἐμοὶ τὰ νῦν— ὃς
[6, 497]	ἐλάχιστα ἂν διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ	γε,	εἶπον, τὰ μέγιστα, μὴ τυχὼν
[6, 485]	Παντελῶς γε. Αλλὰ μὴν ὅτῳ	γε	εἰς ἕν τι αἱ ἐπιθυμίαι
[6, 487]	δι’ εἰκόνος λεγομένης. Σὺ δέ	γε,	ἔφη, οἶμαι οὐκ εἴωθας δι’
[6, 500]	συμπάσης τῆς δημοτικῆς ἀρετῆς; Ηκιστά	γε,	ἦ δ’ ὅς. Αλλ’ ἐὰν
[6, 501]	νῦν ἀκούοντες πραΰνονται; Καὶ πολύ	γε,	ἦ δ’ ὅς, εἰ σωφρονοῦσιν.
[6, 493]	διδόντος οὐ καταγέλαστον; (Οἶμαι δέ	γε,	ἦ δ’ ὅς, οὐδ’ ἀκούσομαι.
[6, 505]	δὲ τοῦτο μᾶλλον· ἐπεὶ ὅτι	γε	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα μέγιστον
[6, 509]	ἐστίν· οὐ γὰρ δήπου σύ	γε	ἡδονὴν αὐτὸ λέγεις. Εὐφήμει, ἦν
[6, 495]	τά γε λεγόμενα ταῦτα. Εἰκότως	γε,	ἦν δ’ ἐγώ, λεγόμενα. καθορῶντες
[6, 507]	ἀκουσθήσεται; Οὐδενός, ἔφη. Οἶμαι δέ	γε,	ἦν δ’ ἐγώ, οὐδ’ ἄλλαις
[6, 504]	αὐτὸ διὰ ῥᾳθυμίαν. Τούτου δέ	γε,	ἦν δ’ ἐγώ, τοῦ παθήματος
[6, 495]	Καὶ γὰρ οὖν, ἔφη, τά	γε	λεγόμενα ταῦτα. Εἰκότως γε, ἦν
[6, 510]	Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη, τοῦτό	γε	οἶδα. Οὐκοῦν καὶ ὅτι τοῖς
[6, 508]	Οὐ γὰρ οὖν. Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν	γε	οἶμαι τῶν περὶ τὰς αἰσθήσεις
[6, 505]	ἔφη. Αλλὰ μὴν καὶ τόδε	γε	οἶσθα, ὅτι τοῖς μὲν πολλοῖς
[6, 490]	ὂν πεφυκὼς εἴη ἁμιλλᾶσθαι ὅ	γε	ὄντως φιλομαθής, καὶ οὐκ (ἐπιμένοι
[6, 499]	πολιτεία καὶ ἔστιν καὶ γενήσεταί	γε,	ὅταν αὕτη ἡ Μοῦσα πόλεως
[6, 505]	ἦν δ’ ἐγώ, εἰ ὀνειδίζοντές	γε	ὅτι οὐκ ἴσμεν τὸ ἀγαθὸν
[6, 499]	οὔτε πλείους. ἢ οἴει; Οὐδαμῶς	γε.	Οὐδέ γε αὖ λόγων, ὦ
[6, 508]	περὶ τὰς αἰσθήσεις ὀργάνων. Πολύ	γε.	Οὐκοῦν καὶ τὴν δύναμιν ἣν
[6, 498]	ἀληθῶς μοι δοκεῖς, ἔφη, λέγειν	γε	προθύμως, ὦ Σώκρατες· οἶμαι μέντοι
[6, 498]	οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφην, ὥς	γε	πρὸς τὸν ἅπαντα. τὸ μέντοι
[6, 502]	δὲ γενέσθαι, οὐ μέντοι ἀδύνατά	γε.	Συμβαίνει γάρ, ἔφη. Οὐκοῦν ἐπειδὴ
[6, 505]	ὁμολογεῖν ἡδονὰς εἶναι κακάς; Σφόδρα	γε.	Συμβαίνει δὴ αὐτοῖς οἶμαι ὁμολογεῖν
[6, 484]	ἔφη, εἴη ἄλλους αἱρεῖσθαι, εἴ	γε	τἆλλα μὴ ἐλλείποιντο· τούτῳ γὰρ
[6, 495]	τεχνίον. ὅμως γὰρ δὴ πρός	γε	τὰς ἄλλας τέχνας καίπερ οὕτω
[6, 486]	οὖν. Αλλ’ οὐ μὴν τό	γε	τῆς ἀμούσου τε καὶ ἀσχήμονος
[6, 504]	ἐν τοῖς ἄλλοις ἀποδειλιῶντες. Πρέπει	γέ	τοι δή, ἔφη, οὕτω σκοπεῖν.
[6, 487]	ἂν ὁ Μῶμος, ἔφη, τό	γε	τοιοῦτον μέμψαιτο. Αλλ’ ἦν δ’
[6, 485]	Μεγάλη ἀνάγκη. Σώφρων μὴν ὅ	γε	τοιοῦτος καὶ οὐδαμῇ φιλοχρήματος· ὧν
[6, 485]	φιλόσοφόν τε καὶ (φιλοψευδῆ; Οὐδαμῶς	γε.	Τὸν ἄρα τῷ ὄντι φιλομαθῆ
[6, 491]	ὀλίγας. ἢ οὐκ οἴει; Σφόδρα	γε.	Τούτων δὴ τῶν ὀλίγων σκόπει
[6, 487]	δ’ ἐπιεικεστάτους δοκοῦντας ὅμως τοῦτό	γε	ὑπὸ τοῦ ἐπιτηδεύματος οὗ σὺ
[6, 503]	Εστι ταῦτα, ἔφη. Ημεῖς δέ	γέ	φαμεν ἀμφοτέρων δεῖν εὖ τε
[6, 500]	Θείῳ δὴ καὶ κοσμίῳ ὅ	γε	φιλόσοφος ὁμιλῶν κόσμιός τε (καὶ
[6, 485]	Εἰκός γ’ ἔφη. Οὐ μόνον	γε,	ὦ φίλε, εἰκός, ἀλλὰ καὶ
[6, 505]	Πῶς δ’ οὔ; Καὶ ὅτι	γε,	ὦ φίλε, οἱ τοῦτο ἡγούμενοι
[6, 500]	που, ὦ Αδείμαντε, σχολὴ τῷ	γε	ὡς ἀληθῶς πρὸς τοῖς οὖσι
[6, 490]	αἰτίαν ἐπισκοποῦντες ἐπὶ τούτῳ νῦν	γεγόναμεν,	τί ποθ’ οἱ πολλοὶ κακοί,
[6, 499]	τε καὶ ἐλευθέρων ἱκανῶς ἐπήκοοι	γεγόνασιν,	οἵων ζητεῖν μὲν τὸ ἀληθὲς
[6, 499]	πόλεώς τις ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι ἢ	γέγονεν	ἐν τῷ ἀπείρῳ τῷ παρεληλυθότι
[6, 499]	ἕτοιμοι τῷ λόγῳ διαμάχεσθαι, ὡς	γέγονεν	ἡ εἰρημένη πολιτεία καὶ ἔστιν
[6, 496]	ἄλλῳ ἢ οὐδενὶ τῶν ἔμπροσθεν	γέγονεν.	καὶ τούτων δὴ τῶν ὀλίγων
[6, 492]	ἄνοια. οὔτε γὰρ γίγνεται οὔτε	γέγονεν	οὐδὲ οὖν μὴ γένηται ἀλλοῖον
[6, 502]	φῶμεν αὐτοὺς ἀλλὰ (παντάπασι πρᾴους	γεγονέναι	καὶ πεπεῖσθαι, ἵνα, εἰ μή
[6, 498]	ἐμὲ καὶ Θρασύμαχον ἄρτι (φίλους	γεγονότας,	οὐδὲ πρὸ τοῦ ἐχθροὺς ὄντας.
[6, 504]	ἀπεργασίαν μὴ παριέναι. ἢ οὐ	γελοῖον	ἐπὶ μὲν ἄλλοις σμικροῦ ἀξίοις
[6, 509]	ὑπερέχοντος. (Καὶ ὁ Γλαύκων μάλα	γελοίως,	Απολλον, ἔφη, δαιμονίας ὑπερβολῆς. Σὺ
[6, 505]	ἀγαθοῦ φάναι. Καὶ μάλα, ἔφη,	γελοίως.	(Πῶς γὰρ οὐχί, ἦν δ’
[6, 506]	τ’ ἔσομαι, προθυμούμενος δὲ ἀσχημονῶν	γέλωτα	ὀφλήσω. ἀλλ’ ὦ μακάριοι, αὐτὸ
[6, 485]	οὔσης καὶ μὴ πλανωμένης ὑπὸ	γενέσεως	καὶ φθορᾶς. Ωμολογήσθω. Καὶ μήν,
[6, 499]	ἔρως ἐμπέσῃ. τούτων δὲ πότερα	γενέσθαι	ἢ ἀμφότερα ὡς ἄρα ἐστὶν
[6, 499]	ἐπιμεληθῆναι, καὶ τῇ πόλει κατηκόῳ	γενέσθαι,	ἢ τῶν νῦν ἐν δυναστείαις
[6, 491]	νυνδή, εἰ τελέως (μέλλοι φιλόσοφος	γενέσθαι,	ὀλιγάκις ἐν ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ
[6, 502]	λέγομεν, εἰ γένοιτο, χαλεπὰ δὲ	γενέσθαι,	οὐ μέντοι ἀδύνατά γε. Συμβαίνει
[6, 499]	ἐγκρατὴς γένηται. οὐ γὰρ ἀδύνατος	γενέσθαι,	οὐδ’ ἡμεῖς ἀδύνατα λέγομεν· χαλεπὰ
[6, 509]	καὶ αὔξην καὶ τροφήν, οὐ	γένεσιν	αὐτὸν ὄντα. Πῶς γάρ; Καὶ
[6, 509]	παρέχειν φήσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν	γένεσιν	καὶ αὔξην καὶ τροφήν, οὐ
[6, 500]	ἆρα κακὸν δημιουργὸν αὐτὸν οἴει	γενήσεσθαι	σωφροσύνης τε καὶ δικαιοσύνης καὶ
[6, 499]	εἰρημένη πολιτεία καὶ ἔστιν καὶ	γενήσεταί	γε, ὅταν αὕτη ἡ Μοῦσα
[6, 499]	ἡμετέρας ἐπόψεως, ἢ καὶ ἔπειτα	γενήσεται,	περὶ τούτου ἕτοιμοι τῷ λόγῳ
[6, 500]	οὖν τις, εἶπον, αὐτῷ ἀνάγκη	γένηται	ἃ ἐκεῖ ὁρᾷ μελετῆσαι εἰς
[6, 495]	μέρη, ὅταν ἐν κακῇ τροφῇ	γένηται,	αἴτια τρόπον τινὰ τοῦ ἐκπεσεῖν
[6, 492]	οὔτε γέγονεν οὐδὲ οὖν μὴ	γένηται	ἀλλοῖον ἦθος πρὸς ἀρετὴν παρὰ
[6, 493]	ὅτιπερ ἂν σωθῇ τε (καὶ	γένηται	οἷον δεῖ ἐν τοιαύτῃ καταστάσει
[6, 499]	αὕτη ἡ Μοῦσα πόλεως ἐγκρατὴς	γένηται.	οὐ γὰρ ἀδύνατος γενέσθαι, οὐδ’
[6, 501]	πόλεως τὸ φιλόσοφον γένος ἐγκρατὲς	γένηται,	οὔτε πόλει οὔτε πολίταις κακῶν
[6, 499]	γ’ ἀνὴρ ὁμοίως μή ποτε	γένηται	τέλεος, πρὶν ἂν τοῖς φιλοσόφοις
[6, 496]	ἤ που ὑπὸ φυγῆς καταληφθὲν	γενναῖον	καὶ εὖ τεθραμμένον ἦθος, ἀπορίᾳ
[6, 488]	ἐκ τῆς νεώς, τὸν δὲ	γενναῖον	ναύκληρον μανδραγόρᾳ ἢ μέθῃ ἤ
[6, 494]	ἐν ταύτῃ πλούσιός τε καὶ	γενναῖος,	καὶ ἔτι εὐειδὴς καὶ μέγας;
[6, 496]	κατ’ ἀξίαν, ποῖ’ ἄττα φῶμεν	γεννᾶν	διανοήματά τε καὶ δόξας; ἆρ’
[6, 496]	διαφέρει. Ποῖ’ ἄττα οὖν εἰκὸς	γεννᾶν	τοὺς τοιούτους; οὐ νόθα καὶ
[6, 490]	καὶ μιγεὶς τῷ ὄντι ὄντως,	γεννήσας	νοῦν καὶ ἀλήθειαν, γνοίη τε
[6, 501]	γοῦν ἄν, ἔφη, ἡ γραφὴ	γένοιτο.	Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 487]	ποτ’ ἄν τις οἷός τε	γένοιτο	ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι, εἰ μὴ φύσει
[6, 486]	ὅπῃ ἂν δυσσύμβολος ἢ ἄδικος	γένοιτο;	Οὐκ ἔστιν. Καὶ τοῦτο δὴ
[6, 496]	τε καὶ τοῖς ἄλλοις ἂν	γένοιτο—	ταῦτα πάντα λογισμῷ λαβών, ἡσυχίαν
[6, 486]	μόγις σμικρὸν ἀνύτων; Οὐκ ἂν	γένοιτο.	Τί δ’ εἰ μηδὲν ὧν
[6, 502]	μὲν εἶναι ἃ λέγομεν, εἰ	γένοιτο,	χαλεπὰ δὲ γενέσθαι, οὐ μέντοι
[6, 502]	ἀμφισβητήσει, ὡς οὐκ ἂν τύχοιεν	γενόμενοι	βασιλέων ἔκγονοι ἢ δυναστῶν τὰς
[6, 496]	τούτων δὴ τῶν ὀλίγων οἱ	γενόμενοι	καὶ γευσάμενοι ὡς ἡδὺ καὶ
[6, 498]	ἐκεῖνον τὸν βίον, ὅταν αὖθις	γενόμενοι	τοῖς τοιούτοις ἐντύχωσι λόγοις. Εἰς
[6, 488]	μειγνύντες γράφουσιν. νόησον γὰρ τοιουτονὶ	γενόμενον	εἴτε πολλῶν νεῶν πέρι εἴτε
[6, 498]	οὐδέν· οὐ γὰρ πώποτε εἶδον	γενόμενον	τὸ νῦν λεγόμενον, (ἀλλὰ πολὺ
[6, 502]	ἦν δ’ ἐγώ, εἷς ἱκανὸς	γενόμενος,	πόλιν ἔχων πειθομένην, πάντ’ ἐπιτελέσαι
[6, 497]	τέλος ἡ ἀπόδειξις τούτου φανεροῦ	γενομένου.	Οὐ τὸ μὴ βούλεσθαι, ἦν
[6, 502]	ἂν εἷς, ἔφη. Τοιούτους δὲ	γενομένους	ὡς πολλὴ ἀνάγκη διαφθαρῆναι, ἔχει
[6, 501]	πρὶν ἂν πόλεως τὸ φιλόσοφον	γένος	ἐγκρατὲς γένηται, οὔτε πόλει οὔτε
[6, 497]	ἰέναι, οὕτω καὶ τοῦτο τὸ	γένος	νῦν μὲν οὐκ ἴσχειν τὴν
[6, 510]	φυτευτὸν καὶ τὸ σκευαστὸν ὅλον	γένος.	Τίθημι, ἔφη. Η καὶ ἐθέλοις
[6, 507]	ἐν αὐτοῖς, ἐὰν μὴ (παραγένηται	γένος	τρίτον ἰδίᾳ ἐπ’ αὐτὸ τοῦτο
[6, 507]	ὅτι προσδεῖ ἀκοῇ καὶ φωνῇ	γένους	ἄλλου εἰς τὸ τὴν μὲν
[6, 509]	λόγον, τό τε τοῦ ὁρωμένου	γένους	καὶ τὸ τοῦ νοουμένου, καί
[6, 509]	καὶ βασιλεύειν τὸ μὲν νοητοῦ	γένους	τε καὶ τόπου, τὸ δ’
[6, 491]	σοι, εἶπον, ἂν οἷός τε	γένωμαι,	πειράσομαι διελθεῖν. τόδε μὲν οὖν
[6, 503]	πυρὶ βασανιζόμενον, στατέον ἄρχοντα καὶ	γέρα	δοτέον καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι
[6, 496]	τῶν ὀλίγων οἱ γενόμενοι καὶ	γευσάμενοι	ὡς ἡδὺ καὶ μακάριον τὸ
[6, 511]	ἔφη, ὅτι τὸ ὑπὸ ταῖς	γεωμετρίαις	τε καὶ ταῖς ταύτης ἀδελφαῖς
[6, 510]	εἰδέναι ὅτι οἱ περὶ τὰς	γεωμετρίας	τε καὶ λογισμοὺς καὶ τὰ
[6, 511]	καλεῖν μοι δοκεῖς τὴν τῶν	γεωμετρικῶν	τε καὶ τὴν τῶν τοιούτων
[6, 497]	αὐτήν, ὥσπερ ξενικὸν σπέρμα ἐν	γῇ	ἄλλῃ σπειρόμενον ἐξίτηλον εἰς τὸ
[6, 498]	δεῖν πράττειν· πρὸς δὲ τὸ	γῆρας	ἐκτὸς δή τινων ὀλίγων ἀποσβέννυνται
[6, 491]	ἐκ νεανικῆς φύσεως τροφῇ διολομένης	γίγνεσθαι,	ἀσθενῆ δὲ φύσιν μεγάλων οὔτε
[6, 491]	κακῆς παιδαγωγίας τυχούσας διαφερόντως κακὰς	γίγνεσθαι;	ἢ οἴει τὰ μεγάλα ἀδικήματα
[6, 502]	ὡς ἐπίφθονός τε καὶ χαλεπὴ	γίγνεσθαι	ἡ παντελῶς ἀληθής· νῦν γὰρ
[6, 500]	τῷ πλήθει, χαλεπὴν οὕτω φύσιν	γίγνεσθαι.	Καὶ ἐγὼ ἀμέλει, ἔφη, συνοίομαι.
[6, 498]	τοῦτο πραττόντων παρακαλούμενοι ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ	γίγνεσθαι,	μεγάλα ἡγοῦνται, πάρεργον οἰόμενοι αὐτὸ
[6, 494]	δύναμιν. Φιλεῖ γοῦν, ἔφη, οὕτω	γίγνεσθαι.	Τί οὖν οἴει, ἦν δ’
[6, 504]	τοῦ ὄντος οὐ πάνυ μετρίως	γίγνεται·	ἀτελὲς γὰρ οὐδὲν οὐδενὸς μέτρον.
[6, 500]	θεῖος εἰς τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ	γίγνεται·	διαβολὴ δ’ ἐν πᾶσι πολλή.
[6, 505]	τἆλλα προσχρησάμενα χρήσιμα καὶ ὠφέλιμα	γίγνεται.	καὶ νῦν σχεδὸν οἶσθ’ ὅτι
[6, 493]	ἢ πρᾳότατον καὶ ἐκ τίνων	γίγνεται,	καὶ φωνὰς δὴ ἐφ’ οἷς
[6, 492]	ἐπιχειρεῖν πολλὴ ἄνοια. οὔτε γὰρ	γίγνεται	οὔτε γέγονεν οὐδὲ οὖν μὴ
[6, 489]	δὲ μεγίστη καὶ ἰσχυροτάτη διαβολὴ	γίγνεται	φιλοσοφίᾳ διὰ τοὺς τὰ τοιαῦτα
[6, 494]	οἶμαι αὐτῷ χρῆσθαι, ἐπειδὰν πρεσβύτερος	γίγνηται,	ἐπὶ τὰ αὑτῶν πράγματα οἵ
[6, 498]	πολιτικῶν δὲ καὶ (στρατειῶν ἐκτὸς	γίγνηται,	τότε ἤδη ἀφέτους νέμεσθαι καὶ
[6, 504]	εἴη περίοδος, ἣν περιελθόντι καταφανῆ	γίγνοιτο,	τῶν μέντοι ἔμπροσθεν προειρημένων ἑπομένας
[6, 511]	ταῦτα παθήματα ἐν τῇ ψυχῇ	γιγνόμενα	λαβέ, νόησιν μὲν ἐπὶ τῷ
[6, 495]	ἀνθρωπίσκοι κενὴν τὴν χώραν ταύτην	γιγνομένην,	καλῶν (δὲ ὀνομάτων καὶ προσχημάτων
[6, 495]	ἄριστον ἐπιτήδευμα, ὀλίγης καὶ ἄλλως	γιγνομένης,	ὡς ἡμεῖς φαμεν. καὶ ἐκ
[6, 508]	τὸ τῷ σκότῳ κεκραμένον, τὸ	γιγνόμενόν	τε καὶ ἀπολλύμενον, δοξάζει τε
[6, 487]	μὲν πλείστους καὶ πάνυ ἀλλοκότους	γιγνομένους,	ἵνα μὴ παμπονήρους εἴπωμεν, τοὺς
[6, 487]	ἐπαινεῖς πάσχοντας, ἀχρήστους ταῖς πόλεσι	γιγνομένους.	Καὶ ἐγὼ ἀκούσας, Οἴει οὖν,
[6, 488]	τοιούτων δὴ περὶ τὰς ναῦς	γιγνομένων	τὸν ὡς ἀληθῶς κυβερνητικὸν οὐχ
[6, 495]	μέγιστα κακὰ ἐργαζόμενοι τὰς πόλεις	γίγνονται	καὶ τοὺς ἰδιώτας, καὶ οἱ
[6, 509]	γιγνωσκομένοις τοίνυν μὴ μόνον τὸ	γιγνώσκεσθαι	φάναι ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ παρεῖναι,
[6, 508]	ἐπιστήμης οὖσαν καὶ ἀληθείας, ὡς	γιγνωσκομένης	μὲν διανοοῦ, οὕτω δὲ καλῶν
[6, 508]	τὸ τὴν ἀλήθειαν παρέχον τοῖς	γιγνωσκομένοις	καὶ τῷ γιγνώσκοντι τὴν δύναμιν
[6, 509]	ὄντα. Πῶς γάρ; Καὶ τοῖς	γιγνωσκομένοις	τοίνυν μὴ μόνον τὸ γιγνώσκεσθαι
[6, 488]	ὁρῶντα ὡσαύτως βραχύ τι καὶ	γιγνώσκοντα	περὶ ναυτικῶν ἕτερα τοιαῦτα, τοὺς
[6, 508]	παρέχον τοῖς γιγνωσκομένοις καὶ τῷ	γιγνώσκοντι	τὴν δύναμιν ἀποδιδὸν τὴν τοῦ
[6, 484]	φιλόσοφοι, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ	Γλαύκων,	καὶ οἱ μὴ διὰ μακροῦ
[6, 509]	καὶ δυνάμει ὑπερέχοντος. (Καὶ ὁ	Γλαύκων	μάλα γελοίως, Απολλον, ἔφη, δαιμονίας
[6, 506]	δ’ ὅς, ὦ Σώκρατες, ὁ	Γλαύκων,	ὥσπερ ἐπὶ τέλει ὢν ἀποστῇς.
[6, 488]	ἵν’ ἔτι μᾶλλον ἴδῃς ὡς	γλίσχρως	εἰκάζω. οὕτω γὰρ χαλεπὸν τὸ
[6, 496]	προσήκοντα ἀκοῦσαι σοφίσματα, καὶ οὐδὲν	γνήσιον	οὐδὲ φρονήσεως (ἄξιον) ἀληθινῆς ἐχόμενον;
[6, 490]	ὄντως, γεννήσας νοῦν καὶ ἀλήθειαν,	γνοίη	τε καὶ ἀληθῶς ζῴη καὶ
[6, 499]	συντεταμένως ἐκ παντὸς τρόπου τοῦ	γνῶναι	χάριν, τὰ δὲ κομψά τε
[6, 506]	μαντεύομαι δὲ μηδένα αὐτὰ πρότερον	γνώσεσθαι	ἱκανῶς. Καλῶς γάρ, ἔφη, μαντεύῃ.
[6, 484]	τοῦ ὄντος ἑκάστου ἐστερημένοι τῆς	γνώσεως,	καὶ μηδὲν ἐναργὲς ἐν τῇ
[6, 508]	οὕτω δὲ καλῶν ἀμφοτέρων ὄντων,	γνώσεώς	τε καὶ ἀληθείας, ἄλλο καὶ
[6, 510]	ὡς τὸ δοξαστὸν πρὸς τὸ	γνωστόν,	οὕτω τὸ ὁμοιωθὲν πρὸς τὸ
[6, 501]	ὅσον ἐνδέχεται θεοφιλῆ ποιήσειαν. Καλλίστη	γοῦν	ἄν, ἔφη, ἡ γραφὴ γένοιτο.
[6, 506]	ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά γ’ ἔφη. Οἶμαι	γοῦν,	εἶπον, δίκαιά τε καὶ καλὰ
[6, 484]	ῥᾴδιον. Οὐ φαίνεται, εἶπον· ἐμοὶ	γοῦν	ἔτι δοκεῖ ἂν βελτιόνως φανῆναι
[6, 494]	τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ δύναμιν. Φιλεῖ	γοῦν,	ἔφη, οὕτω γίγνεσθαι. Τί οὖν
[6, 509]	ὁρατόν, νοητόν; Εχω. Ωσπερ τοίνυν	γραμμὴν	δίχα τετμημένην λαβὼν ἄνισα τμήματα,
[6, 501]	πόλεως ἐθελῆσαι ἂν ἅψασθαι μηδὲ	γράφειν	νόμους, πρὶν ἢ παραλαβεῖν καθαρὰν
[6, 501]	Καλλίστη γοῦν ἄν, ἔφη, ἡ	γραφὴ	γένοιτο. Αρ’ οὖν, ἦν δ’
[6, 484]	ἔχοντες παράδειγμα, μηδὲ δυνάμενοι ὥσπερ	γραφῆς	εἰς τὸ ἀληθέστατον ἀποβλέποντες κἀκεῖσε
[6, 488]	ἀπολογούμενον ὑπὲρ αὐτῶν, οἷον οἱ	γραφῆς	τραγελάφους καὶ τὰ τοιαῦτα μειγνύντες
[6, 493]	κατανενοηκέναι σοφίαν ἡγούμενος, εἴτ’ ἐν	γραφικῇ	εἴτ’ ἐν μουσικῇ εἴτε δὴ
[6, 510]	αὐτῆς, ἀλλ’ οὐ (ταύτης ἣν	γράφουσιν,	καὶ τἆλλα οὕτως, αὐτὰ μὲν
[6, 488]	τραγελάφους καὶ τὰ τοιαῦτα μειγνύντες	γράφουσιν.	νόησον γὰρ τοιουτονὶ γενόμενον εἴτε
[6, 510]	ταῦτα ἃ πλάττουσίν τε καὶ	γράφουσιν,	ὧν καὶ σκιαὶ καὶ ἐν
[6, 503]	ὅτι καὶ ἐν μαθήμασι πολλοῖς	γυμνάζειν	δεῖ, σκοποῦντας εἰ καὶ τὰ
[6, 504]	οὐχ ἧττον μανθάνοντι πονητέον ἢ	γυμναζομένῳ·	ἤ, ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν, τοῦ
[6, 498]	τελεοῦσθαι ἄρχεται, ἐπιτείνειν τὰ ἐκείνης	γυμνάσια·	ὅταν δὲ λήγῃ μὲν ἡ
[6, 492]	καὶ πρεσβυτέρους καὶ ἄνδρας καὶ	γυναῖκας;	Πότε δή; ἦ δ’ ὅς.
[6, 502]	(καὶ τὰ μὲν δὴ τῶν	γυναικῶν	τε καὶ παίδων πεπέρανται, τὸ
[6, 502]	μοι ἐγένετο τήν τε τῶν	γυναικῶν	τῆς κτήσεως δυσχέρειαν ἐν τῷ
[6, 510]	ἄρτιον καὶ τὰ σχήματα καὶ	γωνιῶν	τριττὰ εἴδη καὶ ἄλλα τούτων

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006