Livre, Chap.
[6, 511]	παθήματα ἐν τῇ ψυχῇ γιγνόμενα	λαβέ,	νόησιν μὲν ἐπὶ τῷ ἀνωτάτω,
[6, 488]	μήτε μελέτην οἰόμενοι δυνατὸν εἶναι	λαβεῖν	ἅμα καὶ τὴν κυβερνητικήν. τοιούτων
[6, 505]	ἀποροῦσα δὲ καὶ οὐκ ἔχουσα	λαβεῖν	ἱκανῶς τί ποτ’ ἐστὶν οὐδὲ
[6, 497]	ὄντι χαλεπά. (Αλλ’ ὅμως, ἔφη,	λαβέτω	τέλος ἡ ἀπόδειξις τούτου φανεροῦ
[6, 501]	(τίνα λέγεις τρόπον τῆς διαγραφῆς;	Λαβόντες,	ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ πίνακα
[6, 491]	ἂν ἀκριβέστερον ἃ λέγεις πυθοίμην.	Λαβοῦ	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ὅλου
[6, 509]	Ωσπερ τοίνυν γραμμὴν δίχα τετμημένην	λαβὼν	ἄνισα τμήματα, πάλιν τέμνε ἑκάτερον
[6, 496]	ἂν γένοιτο— ταῦτα πάντα λογισμῷ	λαβών,	ἡσυχίαν ἔχων καὶ τὰ αὑτοῦ
[6, 486]	μή. Τὸ ποῖον; Μή σε	λάθῃ	μετέχουσα ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον γάρ που
[6, 507]	ἔφη, κατὰ δύναμιν· ἀλλὰ μόνον	λέγε.	Διομολογησάμενός γ’ ἔφην ἐγώ, καὶ
[6, 506]	δὲ μή, ἐᾶν. Αλλ’ ἔφη,	λέγε·	εἰς αὖθις γὰρ τοῦ πατρὸς
[6, 498]	Ως ἀληθῶς μοι δοκεῖς, ἔφη,	λέγειν	γε προθύμως, ὦ Σώκρατες· οἶμαι
[6, 506]	ἀγαθοῦ φαίνεται καὶ ὁμοιότατος ἐκείνῳ,	λέγειν	ἐθέλω, εἰ καὶ ὑμῖν φίλον,
[6, 487]	οἶμαι οὐκ εἴωθας δι’ εἰκόνων	λέγειν.	Εἶεν, εἶπον· σκώπτεις ἐμβεβληκώς με
[6, 489]	καὶ ἐγὼ συνεχώρησα ἀληθῆ σε	λέγειν.	ἦ γάρ; Ναί. Οὐκοῦν τῆς
[6, 509]	τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα περὶ αὐτοῦ	λέγειν.	Καὶ μηδαμῶς γ’ ἔφη, παύσῃ,
[6, 505]	σχεδὸν οἶσθ’ ὅτι μέλλω τοῦτο	λέγειν,	καὶ πρὸς τούτῳ ὅτι αὐτὴν
[6, 511]	δοκεῖς γάρ μοι συχνὸν ἔργον	λέγειν—	ὅτι μέντοι βούλει διορίζειν σαφέστερον
[6, 487]	(Πῶς οὖν, ἔφη, εὖ ἔχει	λέγειν	ὅτι οὐ πρότερον κακῶν παύσονται
[6, 497]	ὡς προθύμως καὶ παρακινδυνευτικῶς μέλλω	λέγειν,	ὅτι τοὐναντίον ἢ νῦν δεῖ
[6, 500]	ἐπιτήδευσιν, ἵνα μὴ ἡγῶνταί σε	λέγειν	οὓς αὐτοὶ οἴονται. (ἢ καὶ
[6, 487]	ἂν ὅτι ἔμοιγε φαίνονται τἀληθῆ	λέγειν.	(Πῶς οὖν, ἔφη, εὖ ἔχει
[6, 506]	οἰόμενον ταῦθ’ ἃ οἴεται ἐθέλειν	λέγειν.	Τί δέ; εἶπον· οὐκ ᾔσθησαι
[6, 496]	τὸ δ’ ἡμέτερον οὐκ ἄξιον	λέγειν,	τὸ δαιμόνιον σημεῖον· ἢ γάρ
[6, 508]	ἦν δ’ ἐγώ, φάναι με	λέγειν	τὸν τοῦ ἀγαθοῦ ἔκγονον, ὃν
[6, 506]	περὶ ὧν τις μὴ οἶδεν	λέγειν	ὡς εἰδότα; Οὐδαμῶς γ’ ἔφη,
[6, 502]	πολλὴ ἀνάγκη διαφθαρῆναι, ἔχει τις	λέγειν;	ὡς μὲν γὰρ χαλεπὸν σωθῆναι,
[6, 489]	φῂς τὸν ἐγκαλοῦντα τῇ φιλοσοφίᾳ	λέγειν	ὡς παμπόνηροι οἱ πλεῖστοι τῶν
[6, 511]	καὶ συγχωρῶ καὶ τάττω ὡς	λέγεις.
[6, 491]	Τίνας δέ, ἔφη, τὰς διαφθορὰς	λέγεις;	Εγώ σοι, εἶπον, ἂν οἷός
[6, 509]	ἀγαθοῦ ἕξιν. Αμήχανον κάλλος, ἔφη,	λέγεις,	εἰ ἐπιστήμην μὲν καὶ ἀλήθειαν
[6, 503]	δὲ διεσπασμένη φύεται. (Πῶς, ἔφη,	λέγεις;	Εὐμαθεῖς καὶ μνήμονες καὶ ἀγχίνοι
[6, 509]	δήπου σύ γε ἡδονὴν αὐτὸ	λέγεις.	Εὐφήμει, ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’
[6, 507]	χρώματα ἔσται ἀόρατα. Τίνος δὴ	λέγεις,	ἔφη, τούτου; Ο δὴ σὺ
[6, 487]	οἱ ἀκούοντες ἑκάστοτε ἃ νῦν	λέγεις·	ἡγοῦνται δι’ ἀπειρίαν τοῦ ἐρωτᾶν
[6, 504]	οὕτω σκοπεῖν. ἀλλὰ ποῖα δὴ	λέγεις	μαθήματα μέγιστα; Μνημονεύεις μέν που,
[6, 503]	τὸ νῦν παρόν. Αληθέστατα, ἔφη,	λέγεις·	μέμνημαι γάρ. Οκνος γάρ, ἔφην,
[6, 504]	μάθημα καὶ περὶ ὅτι αὐτὸ	λέγεις,	οἴει τιν’ ἄν σε, ἔφη,
[6, 507]	δ’ ἐγώ, φῶς. Αληθῆ, ἔφη,	λέγεις.	~Οὐ σμικρᾷ ἄρα ἰδέᾳ ἡ
[6, 503]	ἅπαν αὐτῶν ἐξοίχεται. Αληθῆ, ἔφη,	λέγεις.	Οὐκοῦν τὰ βέβαια αὖ ταῦτα
[6, 510]	μέθοδον ποιουμένη. Ταῦτ’ ἔφη, ἃ	λέγεις,	οὐχ ἱκανῶς ἔμαθον. (Αλλ’ αὖθις,
[6, 497]	προσήκουσαν αὐτῇ τίνα τῶν νῦν	λέγεις	πολιτειῶν; (Οὐδ’ ἡντινοῦν, εἶπον, ἀλλὰ
[6, 491]	ἡδέως γ’ ἂν ἀκριβέστερον ἃ	λέγεις	πυθοίμην. Λαβοῦ τοίνυν, ἦν δ’
[6, 497]	εἰρῆσθαι, εἰ μὴ ἔτ’ ἄλλο	λέγεις	τι σύ. Αλλ’ οὐδέν, ἦ
[6, 511]	καὶ ταῖς ταύτης ἀδελφαῖς τέχναις	λέγεις.	Τὸ τοίνυν ἕτερον μάνθανε τμῆμα
[6, 485]	καὶ ἐρωτικῶν διήλθομεν. Ορθῶς, ἔφη,	λέγεις.	Τόδε τοίνυν μετὰ τοῦτο σκόπει
[6, 499]	τῆς φιλομαθείας διαβολὴν ἐνδεικνύῃ οὓς	λέγεις	τοὺς φιλοσόφους, ~καὶ διορίζῃ (ὥσπερ
[6, 511]	ἢ τῇ διανοίᾳ. Αληθῆ, ἔφη,	λέγεις.	Τοῦτο τοίνυν νοητὸν μὲν τὸ
[6, 501]	ἐάνπερ αἴσθωνται. ~ἀλλὰ δὴ (τίνα	λέγεις	τρόπον τῆς διαγραφῆς; Λαβόντες, ἦν
[6, 491]	καὶ ἐπὶ πάντας δόξαν οἵαν	λέγεις	φιλοσοφίᾳ προσῆψαν. Τίνας δέ, ἔφη,
[6, 489]	ἔφη. Καὶ ὅτι τοίνυν τἀληθῆ	λέγεις,	ὡς ἄχρηστοι τοῖς πολλοῖς οἱ
[6, 494]	ἐάν τις ἠρέμα προσελθὼν τἀληθῆ	λέγῃ,	ὅτι νοῦς οὐκ ἔνεστιν αὐτῷ,
[6, 484]	λέγοντες ἂν αὐτό, ἔφη, μετρίως	λέγοιμεν;	Οπότεροι ἄν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 509]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ	λέγομεν,	δύο αὐτὼ εἶναι, καὶ βασιλεύειν
[6, 490]	πᾶς μὲν (ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν οἷς	λέγομεν,	ἐάσας δὲ τοὺς λόγους, εἰς
[6, 502]	νομοθεσίας ἄριστα μὲν εἶναι ἃ	λέγομεν,	εἰ γένοιτο, χαλεπὰ δὲ γενέσθαι,
[6, 503]	δὴ ὃ τότε παρεῖμεν νῦν	λέγομεν,	ὅτι καὶ ἐν μαθήμασι πολλοῖς
[6, 499]	ἀδύνατος γενέσθαι, οὐδ’ ἡμεῖς ἀδύνατα	λέγομεν·	χαλεπὰ δὲ καὶ παρ’ ἡμῶν
[6, 500]	πολλοὶ ὅτι ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ	(λέγομεν,	χαλεπανοῦσι δὴ τοῖς φιλοσόφοις καὶ
[6, 491]	δ’ ἐγώ, πρὸς τούτοις τὰ	λεγόμενα	ἀγαθὰ πάντα φθείρει καὶ ἀποσπᾷ,
[6, 495]	ἐκ τοῦ ἐπιτηδεύματος, καὶ τὰ	λεγόμενα	ἀγαθά, πλοῦτοί τε καὶ πᾶσα
[6, 495]	Εἰκότως γε, ἦν δ’ ἐγώ,	λεγόμενα.	καθορῶντες γὰρ ἄλλοι ἀνθρωπίσκοι κενὴν
[6, 503]	ἆθλα. τοιαῦτ’ ἄττα ἦν τὰ	λεγόμενα	παρεξιόντος καὶ παρακαλυπτομένου τοῦ (λόγου,
[6, 495]	γὰρ οὖν, ἔφη, τά γε	λεγόμενα	ταῦτα. Εἰκότως γε, ἦν δ’
[6, 493]	πέρα τῶν ἀναγκαίων, ἡ Διομηδεία	λεγομένη	ἀνάγκη ποιεῖν αὐτῷ ταῦτα ἃ
[6, 487]	ἐρώτημα δεόμενον ἀποκρίσεως δι’ εἰκόνος	λεγομένης.	Σὺ δέ γε, ἔφη, οἶμαι
[6, 498]	τὸ μέντοι μὴ πείθεσθαι τοῖς	λεγομένοις	τοὺς πολλοὺς θαῦμα οὐδέν· οὐ
[6, 498]	πώποτε εἶδον γενόμενον τὸ νῦν	λεγόμενον,	(ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον τοιαῦτ’ ἄττα
[6, 490]	φιλοσοφίας ἀληθινῆς. Ην γὰρ οὕτω	λεγόμενον.	Οὐκοῦν ἓν μὲν τοῦτο σφόδρα
[6, 497]	μεγάλα πάντα ἐπισφαλῆ, καὶ τὸ	λεγόμενον	τὰ καλὰ τῷ ὄντι χαλεπά.
[6, 492]	τῷ τοιούτῳ τὸν νέον, τὸ	λεγόμενον,	τίνα οἴει καρδίαν ἴσχειν; ἢ
[6, 489]	καὶ τοὺς ὑπὸ τούτων ἀχρήστους	λεγομένους	καὶ μετεωρολέσχας τοῖς ὡς ἀληθῶς
[6, 492]	θορύβῳ τὰ μὲν ψέγωσι τῶν	λεγομένων	ἢ πραττομένων, τὰ δὲ ἐπαινῶσιν,
[6, 511]	ἕτερον μάνθανε τμῆμα τοῦ νοητοῦ	λέγοντά	με τοῦτο οὗ αὐτὸς ὁ
[6, 488]	διδακτὸν εἶναι, ἀλλὰ καὶ τὸν	λέγοντα	ὡς διδακτὸν ἑτοίμους κατατέμνειν, αὐτοὺς
[6, 492]	ἀλλ’ οὐκ αὐτοὺς τοὺς ταῦτα	λέγοντας	μεγίστους (μὲν εἶναι σοφιστάς, παιδεύειν
[6, 494]	μὲν ἔργον, πᾶν δ’ ἔπος	λέγοντάς	τε καὶ πράττοντας καὶ περὶ
[6, 487]	Οἴει οὖν, εἶπον, τοὺς ταῦτα	λέγοντας	ψεύδεσθαι; Οὐκ οἶδα, ἦ δ’
[6, 484]	πόλεως ἡγεμόνας εἶναι; Πῶς οὖν	λέγοντες	ἂν αὐτό, ἔφη, μετρίως λέγοιμεν;
[6, 499]	καταγελῴμεθα, ὡς ἄλλως εὐχαῖς ὅμοια	λέγοντες.	ἢ οὐχ οὕτως; Οὕτως. Εἰ
[6, 501]	(Οὐ δήπου. Ετι οὖν ἀγριανοῦσι	λεγόντων	ἡμῶν ὅτι πρὶν ἂν πόλεως
[6, 505]	ὅτι οὐκ ἴσμεν τὸ ἀγαθὸν	λέγουσι	πάλιν ὡς εἰδόσιν; φρόνησιν γὰρ
[6, 505]	ὡς αὖ συνιέντων ἡμῶν ὅτι	λέγουσιν,	ἐπειδὰν τὸ τοῦ ἀγαθοῦ φθέγξωνται
[6, 500]	τοῖς φιλοσόφοις καὶ ἀπιστήσουσιν ἡμῖν	λέγουσιν	ὡς οὐκ ἄν ποτε ἄλλως
[6, 487]	οὐδέν τι μᾶλλον ταύτῃ ἔχειν.	λέγω	δ’ εἰς τὸ παρὸν ἀποβλέψας.
[6, 491]	ἔχουσαν ψυχὴν καὶ ἀποσπᾷ φιλοσοφίας.	λέγω	δὲ ἀνδρείαν, σωφροσύνην καὶ πάντα
[6, 509]	(τὸ μὲν ἕτερον τμῆμα εἰκόνες—	λέγω	δὲ τὰς εἰκόνας ~πρῶτον (μὲν
[6, 498]	χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται, οἱ φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι—	λέγω	δὲ χαλεπώτατον τὸ περὶ τοὺς
[6, 491]	ἔχεις γὰρ τὸν τύπον ὧν	λέγω.	Εχω, ἔφη· καὶ ἡδέως γ’
[6, 489]	διάθεσιν ἔοικεν, ἀλλὰ μανθάνειν ὃ	λέγω.	Καὶ μάλ’ ἔφη. Πρῶτον μὲν
[6, 500]	ἐγὼ μὲν γάρ σε προφθάσας	λέγω	ὅτι ἐν ὀλίγοις τισὶν ἡγοῦμαι,
[6, 497]	οὐδέν, ἦ δ’ ὅς, ἔτι	λέγω	περὶ τούτου· ἀλλὰ τὴν προσήκουσαν
[6, 489]	μὲν οὖν. Ακούωμεν δὴ καὶ	λέγωμεν	ἐκεῖθεν ἀναμνησθέντες, ὅθεν διῇμεν τὴν
[6, 485]	ἂν προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν τοῦτο δὴ	λέγωμεν,	τίνα τρόπον οἷοί τ’ ἔσονται
[6, 493]	πολιτειῶν, θεοῦ μοῖραν αὐτὸ σῶσαι	λέγων	οὐ κακῶς ἐρεῖς. Οὐδ’ ἐμοὶ
[6, 487]	ἀποκλείεσθαι καὶ οὐκ ἔχειν ὅτι	λέγωσιν	ὑπὸ πεττείας αὖ ταύτης τινὸς
[6, 510]	τοῖς ὅσα πυκνά τε καὶ	λεῖα	καὶ φανὰ συνέστηκεν, καὶ πᾶν
[6, 495]	πραττούσης φιλοσοφίας τὸ ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον	λείπεται,	οὗ δὴ ἐφιέμενοι πολλοὶ ἀτελεῖς
[6, 496]	τι, ἔφην ἐγώ, ὦ Αδείμαντε,	λείπεται	τῶν (κατ’ ἀξίαν ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ,
[6, 495]	προσήκει, (ἔρημον καὶ ἀτελῆ φιλοσοφίαν	λείποντες	αὐτοί τε βίον οὐ προσήκοντα
[6, 502]	ποίας ἡλικίας ἕκαστοι ἑκάστων ἁπτόμενοι;	Λεκτέον	μέντοι, ἔφη. Οὐδέν, ἦν δ’
[6, 502]	τὰ ἐπίλοιπα δὴ μετὰ τοῦτο	λεκτέον,	τίνα τρόπον ἡμῖν καὶ ἐκ
[6, 495]	δεσμῶν λελυμένου, ἐν βαλανείῳ δὲ	λελουμένου,	νεουογὸν ἱμάτιον ἔχοντος, ὡς νυμφίου
[6, 495]	σμικροῦ, νεωστὶ μὲν ἐκ δεσμῶν	λελυμένου,	ἐν βαλανείῳ δὲ λελουμένου, νεουογὸν
[6, 495]	καὶ δημιουργιῶν ὥσπερ τὰ σώματα	λελώβηνται,	οὕτω (καὶ τὰς ψυχὰς συγκεκλασμένοι
[6, 498]	τὰ ἐκείνης γυμνάσια· ὅταν δὲ	λήγῃ	μὲν ἡ ῥώμη, πολιτικῶν δὲ
[6, 490]	ζῴη καὶ τρέφοιτο καὶ οὕτω	λήγοι	ὠδῖνος, πρὶν δ’ οὔ; Ως
[6, 486]	μηδὲν ὧν μάθοι σῴζειν δύναιτο,	λήθης	ὢν πλέως; ἆρ’ ἂν οἷός
[6, 500]	ἀλλοίαν τοι φήσεις αὐτοὺς δόξαν	λήψεσθαι	καὶ ἄλλα ἀποκρινεῖσθαι. ἢ οἴει
[6, 501]	ἣν μυθολογοῦμεν λόγῳ ἔργῳ τέλος	λήψεται;	Ισως, ἔφη, ἧττον. ~Βούλει οὖν,
[6, 497]	ἀλλότριον ἦθος ἐκπίπτειν· εἰ δὲ	λήψεται	τὴν ἀρίστην πολιτείαν, ὥσπερ (καὶ
[6, 510]	περὶ τὰς γεωμετρίας τε καὶ	λογισμοὺς	καὶ τὰ τοιαῦτα πραγματευόμενοι, ὑποθέμενοι
[6, 496]	ἄλλοις ἂν γένοιτο— ταῦτα πάντα	λογισμῷ	λαβών, ἡσυχίαν ἔχων καὶ τὰ
[6, 498]	αὖθις γενόμενοι τοῖς τοιούτοις ἐντύχωσι	λόγοις.	Εἰς μικρόν γ’ ἔφη, χρόνον
[6, 487]	οὐκ ἐν ψήφοις ἀλλ’ ἐν	λόγοις·	ἐπεὶ τό γε ἀληθὲς οὐδέν
[6, 493]	ἤδη πώποτέ του ἤδουσας αὐτῶν	λόγον	διδόντος οὐ καταγέλαστον; (Οἶμαι δέ
[6, 497]	ἀεὶ ἐνεῖναι ἐν τῇ πόλει	λόγον	(ἔχον τῆς πολιτείας τὸν αὐτὸν
[6, 500]	κόσμῳ δὲ πάντα καὶ κατὰ	λόγον	ἔχοντα, ταῦτα μιμεῖσθαί τε καὶ
[6, 510]	εἰδότες, ποιησάμενοι ὑποθέσεις αὐτά, οὐδένα	λόγον	οὔτε αὑτοῖς οὔτε ἄλλοις ἔτι
[6, 499]	ἐγὼ μὲν οὐδένα φημὶ ἔχειν	λόγον.	οὕτω γὰρ ἂν ἡμεῖς δικαίως
[6, 487]	εἶπον· σκώπτεις ἐμβεβληκώς με εἰς	λόγον	~οὕτω (δυσαπόδεικτον; ἄκουε δ’ οὖν
[6, 493]	κακά, ἄλλον δὲ μηδένα ἔχοι	λόγον	περὶ αὐτῶν, ἀλλὰ τἀναγκαῖα δίκαια
[6, 491]	δ’ οὔ; Εχει δὴ οἶμαι	λόγον	τὴν ἀρίστην φύσιν ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ
[6, 509]	τὸ τμῆμα ἀνὰ τὸν αὐτὸν	λόγον,	τό τε τοῦ ὁρωμένου γένους
[6, 507]	ὑμᾶς ἄκων, κίβδηλον ἀποδιδοὺς τὸν	λόγον	τοῦ τόκου. Εὐλαβησόμεθα, ἔφη, κατὰ
[6, 511]	εἰκασίαν, καὶ τάξον αὐτὰ ἀνὰ	λόγον,	ὥσπερ ἐφ’ οἷς ἐστιν ἀληθείας
[6, 511]	με τοῦτο οὗ αὐτὸς ὁ	λόγος	ἅπτεται τῇ τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμει,
[6, 490]	αὐτοὺς ἀποβλέψας περὶ ὧν ὁ	λόγος,	φαίη ὁρᾶν αὐτῶν τοὺς μὲν
[6, 492]	σοφιστὰς ἰδιωτικούς, ὅτι καὶ ἄξιον	λόγου,	ἀλλ’ οὐκ αὐτοὺς τοὺς ταῦτα
[6, 485]	Ο τοίνυν ἀρχόμενοι τούτου τοῦ	λόγου	ἐλέγομεν, τὴν φύσιν αὐτῶν πρῶτον
[6, 492]	μέντοι κατὰ τὴν παροιμίαν ἐξαιρῶμεν	λόγου·	~εὖ γὰρ χρὴ εἰδέναι, ὅτιπερ
[6, 484]	μὴ διὰ μακροῦ τινος διεξελθόντες	λόγου	μόγις πως ἀνεφάνησαν οἵ εἰσιν
[6, 487]	ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι ὑπὸ τοῦ	λόγου	παρ’ ἕκαστον τὸ ἐρώτημα σμικρὸν
[6, 503]	λεγόμενα παρεξιόντος καὶ παρακαλυπτομένου τοῦ	(λόγου,	πεφοβημένου κινεῖν τὸ νῦν παρόν.
[6, 490]	οἷς λέγομεν, ἐάσας δὲ τοὺς	λόγους,	εἰς αὐτοὺς ἀποβλέψας περὶ ὧν
[6, 498]	δὲ χαλεπώτατον τὸ περὶ τοὺς	λόγους	ἐν δὲ τῷ ἔπειτα, ἐὰν
[6, 492]	σοφιστὴν οἴει ἢ ποίους ἰδιωτικοὺς	λόγους	ἐναντία τούτοις τείνοντας κρατήσειν; (Οἶμαι
[6, 510]	ὁρωμένοις εἴδεσι προσχρῶνται καὶ τοὺς	λόγους	περὶ αὐτῶν ποιοῦνται, οὐ περὶ
[6, 510]	τοῦ τετραγώνου αὐτοῦ ἕνεκα τοὺς	λόγους	ποιούμενοι καὶ διαμέτρου αὐτῆς, ἀλλ’
[6, 500]	καὶ ἀεὶ περὶ ἀνθρώπων τοὺς	λόγους	ποιουμένους, ἥκιστα φιλοσοφίᾳ πρέπον ποιοῦντας;
[6, 499]	γενήσεται, περὶ τούτου ἕτοιμοι τῷ	λόγῳ	διαμάχεσθαι, ὡς γέγονεν ἡ εἰρημένη
[6, 498]	δυνατοῦ τελέως ἔργῳ τε καὶ	λόγῳ,	~δυναστεύοντα (ἐν πόλει ἑτέρᾳ τοιαύτῃ,
[6, 501]	οὐδὲ ἡ πολιτεία ἣν μυθολογοῦμεν	λόγῳ	ἔργῳ τέλος λήψεται; Ισως, ἔφη,
[6, 487]	γὰρ φαίη ἄν τίς σοι	λόγῳ	μὲν οὐκ ἔχειν καθ’ ἕκαστον
[6, 492]	Ποίαν; ἔφη. Ην ἔργῳ προστιθέασι	λόγῳ	μὴ πείθοντες οὗτοι οἱ παιδευταί
[6, 507]	φαμέν τε καὶ διορίζομεν τῷ	λόγῳ.	Φαμὲν γάρ. Καὶ αὐτὸ δὴ
[6, 494]	πεφυκέναι καὶ τὸ συγγενὲς (τῶν	λόγων	εἰσαισθάνηταί τέ πῃ καὶ κάμπτηται
[6, 487]	τῶν σμικρῶν ἐπὶ τελευτῆς τῶν	λόγων	μέγα τὸ σφάλμα καὶ ἐναντίον
[6, 499]	Οὐδαμῶς γε. Οὐδέ γε αὖ	λόγων,	ὦ μακάριε, καλῶν τε καὶ
[6, 500]	τοὺς ἔξωθεν οὐ προσῆκον ἐπεισκεκωμακότας,	λοιδορουμένους	τε αὑτοῖς καὶ φιλαπεχθημόνως ἔχοντας
[6, 504]	Μὴ γὰρ μνημονεύων, ἔφη, τὰ	λοιπὰ	ἂν εἴην δίκαιος μὴ ἀκούειν.
[6, 484]	ῥηθῆναι, καὶ μὴ πολλὰ τὰ	λοιπὰ	διελθεῖν μέλλοντι κατόψεσθαι τί διαφέρει
[6, 510]	ἐκ τούτων δ’ ἀρχόμενοι τὰ	λοιπὰ	ἤδη διεξιόντες τελευτῶσιν ὁμολογουμένως ἐπὶ
[6, 497]	τὴν ἀπόδειξιν· ἐπεὶ καὶ τὸ	λοιπὸν	οὐ πάντων ῥᾷστον διελθεῖν. Τὸ
[6, 503]	βασανιζομένους ἐν ἡδοναῖς τε καὶ	λύπαις,	καὶ τὸ δόγμα τοῦτο μήτ’

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006