Livre, Chap.
[6, 505]	πᾶς ἀτιμάζει; Καὶ μάλα, ἔφη.	Ο	δὴ διώκει μὲν ἅπασα ψυχὴ
[6, 507]	Τίνος δὴ λέγεις, ἔφη, τούτου;	Ο	δὴ σὺ καλεῖς, ἦν δ’
[6, 491]	ὄλεθροι καὶ μεγάλοι. Τίνες δή;	Ο	μὲν πάντων θαυμαστότατον ἀκοῦσαι, ὅτι
[6, 485]	ταῦτα ἔχειν; Πάνυ μὲν οὖν.	Ο	τοίνυν ἀρχόμενοι τούτου τοῦ λόγου
[6, 489]	ναυσὶ πλωτήρων; Καὶ μάλα, ἔφη	ὁ	Αδείμαντος. Οὐ δή, ἦν δ’
[6, 487]	ἂν τὴν πόλιν ἐπιτρέποις; (Καὶ	ὁ	Αδείμαντος, Ω Σώκρατες, ἔφη, πρὸς
[6, 509]	πρεσβείᾳ καὶ δυνάμει ὑπερέχοντος. (Καὶ	ὁ	Γλαύκων μάλα γελοίως, Απολλον, ἔφη,
[6, 506]	ἦ δ’ ὅς, ὦ Σώκρατες,	ὁ	Γλαύκων, ὥσπερ ἐπὶ τέλει ὢν
[6, 508]	(Οταν δέ γ’ οἶμαι ὧν	ὁ	ἥλιος καταλάμπει, σαφῶς ὁρῶσι, καὶ
[6, 508]	οὖν. Αρ’ οὖν οὐ καὶ	ὁ	ἥλιος ὄψις μὲν οὐκ ἔστιν,
[6, 486]	Οὔ μοι δοκεῖ. Τί οὖν;	ὁ	κόσμιος καὶ μὴ φιλοχρήματος μηδ’
[6, 511]	λέγοντά με τοῦτο οὗ αὐτὸς	ὁ	λόγος ἅπτεται τῇ τοῦ διαλέγεσθαι
[6, 490]	εἰς αὐτοὺς ἀποβλέψας περὶ ὧν	ὁ	λόγος, φαίη ὁρᾶν αὐτῶν τοὺς
[6, 487]	δικαιοσύνης, ἀνδρείας, σωφροσύνης; Οὐδ’ ἂν	ὁ	Μῶμος, ἔφη, τό γε τοιοῦτον
[6, 497]	τὸν αὐτὸν ὅνπερ καὶ σὺ	ὁ	νομοθέτης ἔχων τοὺς νόμους ἐτίθεις.
[6, 493]	οὖν τι τούτου δοκεῖ διαφέρειν	ὁ	τὴν τῶν πολλῶν καὶ (παντοδαπῶν
[6, 506]	ἡ πολιτεία τελέως κεκοσμήσεται, ἐὰν	ὁ	(τοιοῦτος αὐτὴν ἐπισκοπῇ φύλαξ, ὁ
[6, 486]	θάνατον οὐ δεινόν τι ἡγήσεται	ὁ	τοιοῦτος; Ηκιστά γε. Δειλῇ δὴ
[6, 494]	Ναί. Οὐκοῦν εὐθὺς ἐν παισὶν	ὁ	τοιοῦτος πρῶτος ἔσται ἐν ἅπασιν,
[6, 495]	ὅς, ἀνάγκη. Εστιν οὖν ὅπως	ὁ	τοιοῦτος φιλοσοφήσει; Οὐ πάνυ. Ορᾷς
[6, 492]	(αὐτοῖς αἵ τε πέτραι καὶ	ὁ	τόπος ἐν ᾧ ἂν ὦσιν
[6, 496]	ἔλθοι. εἴη δ’ ἂν καὶ	ὁ	τοῦ ἡμετέρου ἑταίρου Θεάγους χαλινὸς
[6, 489]	τῶν πλουσίων θύρας ἰέναι, ἀλλ’	ὁ	τοῦτο κομψευσάμενος ἐψεύσατο, τὸ δὲ
[6, 506]	ὁ (τοιοῦτος αὐτὴν ἐπισκοπῇ φύλαξ,	ὁ	τούτων ἐπιστήμων; Ανάγκη, ἔφη. ἀλλὰ
[6, 490]	τὸ ὂν πεφυκὼς εἴη ἁμιλλᾶσθαι	ὅ	γε ὄντως φιλομαθής, καὶ οὐκ
[6, 485]	εἴη. Μεγάλη ἀνάγκη. Σώφρων μὴν	ὅ	γε τοιοῦτος καὶ οὐδαμῇ φιλοχρήματος·
[6, 500]	ἔφη. Θείῳ δὴ καὶ κοσμίῳ	ὅ	γε φιλόσοφος ὁμιλῶν κόσμιός τε
[6, 485]	ὅτι μαθήματός γε ἀεὶ ἐρῶσιν	ὃ	ἂν αὐτοῖς δηλοῖ ἐκείνης τῆς
[6, 501]	τὸ ἀνδρείκελον, ἀπ’ ἐκείνου τεκμαιρόμενοι,	ὃ	δὴ καὶ Ομηρος ἐκάλεσεν ἐν
[6, 508]	αὐτὴ οὔτ’ ἐν ᾧ ἐγγίγνεται,	ὃ	(δὴ καλοῦμεν ὄμμα. Οὐ γὰρ
[6, 507]	μὲν ἀκούειν, τὴν δὲ ἀκούεσθαι,	ὃ	(ἐὰν μὴ παραγένηται τρίτον, ἡ
[6, 504]	σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας καὶ σοφίας	ὃ	ἕκαστον εἴη. Μὴ γὰρ μνημονεύων,
[6, 507]	ἑκάστου ὡς μιᾶς οὔσης τιθέντες,	ὃ	ἔστιν” ἕκαστον προσαγορεύομεν. Εστι ταῦτα.
[6, 490]	ἀπολήγοι τοῦ ἔρωτος, πρὶν αὐτοῦ	ὃ	ἔστιν ἑκάστου τῆς φύσεως ἅψασθαι
[6, 489]	τὴν διάθεσιν ἔοικεν, ἀλλὰ μανθάνειν	ὃ	λέγω. Καὶ μάλ’ ἔφη. Πρῶτον
[6, 504]	μάλα, ἔφη, (ἄξιον τὸ διανόημα)	ὃ	μέντοι μέγιστον μάθημα καὶ περὶ
[6, 487]	οὖν ὅπῃ μέμψῃ τοιοῦτον ἐπιτήδευμα,	ὃ	μή ποτ’ ἄν τις οἷός
[6, 504]	μανθάνοντι πονητέον ἢ γυμναζομένῳ· ἤ,	ὃ	νυνδὴ ἐλέγομεν, τοῦ μεγίστου τε
[6, 501]	πρῶτον μὲν καθαρὰν ποιήσειαν ἄν,	ὃ	οὐ πάνυ ῥᾴδιον· ἀλλ’ οὖν
[6, 486]	τινά τι ἱκανῶς ἂν στέρξαι,	ὃ	πράττων ἂν ἀλγῶν τε πράττοι
[6, 488]	χαλεπὸν τὸ πάθος τῶν ἐπιεικεστάτων,	ὃ	πρὸς τὰς πόλεις πεπόνθασιν, ὥστε
[6, 503]	καὶ ἡδοναῖς, καὶ ἔτι δὴ	ὃ	τότε παρεῖμεν νῦν λέγομεν, ὅτι
[6, 506]	δοκοῦσί τί σοι τυφλῶν διαφέρειν	ὁδὸν	ὀρθῶς πορευομένων οἱ ἄνευ νοῦ
[6, 489]	δὴ καὶ λέγωμεν ἐκεῖθεν ἀναμνησθέντες,	ὅθεν	διῇμεν τὴν φύσιν ~οἷον ἀνάγκη
[6, 487]	ἀλλὰ γὰρ τοιόνδε τι πάσχουσιν	οἱ	ἀκούοντες ἑκάστοτε ἃ νῦν λέγεις·
[6, 508]	Ονπερ καὶ σύ, ἔφη, καὶ	οἱ	ἄλλοι· τὸν ἥλιον γὰρ δῆλον
[6, 506]	τυφλῶν διαφέρειν ὁδὸν ὀρθῶς πορευομένων	οἱ	ἄνευ νοῦ ἀληθές τι δοξάζοντες;
[6, 485]	τίνα τρόπον οἷοί τ’ ἔσονται	οἱ	αὐτοὶ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα ἔχειν;
[6, 485]	ὅτι οἷοί τε ταῦτα ἔχειν	οἱ	αὐτοί, ὅτι τε οὐκ ἄλλους
[6, 496]	καὶ τούτων δὴ τῶν ὀλίγων	οἱ	γενόμενοι καὶ γευσάμενοι ὡς ἡδὺ
[6, 488]	καὶ ἀπολογούμενον ὑπὲρ αὐτῶν, οἷον	οἱ	γραφῆς τραγελάφους καὶ τὰ τοιαῦτα
[6, 489]	πλεῖστοι τῶν ἰόντων ἐπ’ αὐτήν,	οἱ	δὲ ἐπιεικέστατοι ἄχρηστοι, καὶ ἐγὼ
[6, 484]	ταὐτὰ ὡσαύτως ἔχοντος δυνάμενοι ἐφάπτεσθαι,	οἱ	δὲ μὴ ἀλλ’ ἐν πολλοῖς
[6, 495]	συνόντες αὐτῇ οἱ μὲν οὐδενός,	οἱ	δὲ πολλοὶ πολλῶν κακῶν ἄξιοί
[6, 495]	ὀνομάτων καὶ προσχημάτων μεστήν, ὥσπερ	οἱ	ἐκ τῶν εἱργμῶν εἰς τὰ
[6, 504]	ἐνεγκεῖν ~εἴτε καὶ (ἀποδειλιάσει, ὥσπερ	οἱ	ἐν τοῖς ἄλλοις ἀποδειλιῶντες. Πρέπει
[6, 489]	λέγεις, ὡς ἄχρηστοι τοῖς πολλοῖς	οἱ	ἐπιεικέστατοι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ· τῆς
[6, 511]	ἀλλὰ μὴ αἰσθήσεσιν αὐτὰ θεᾶσθαι	οἱ	θεώμενοι, διὰ δὲ τὸ μὴ
[6, 498]	~Νῦν μέν, ἦν δ’ ἐγώ,	οἱ	καὶ ἁπτόμενοι μειράκια ὄντα ἄρτι
[6, 484]	~Πολιτεία	(Οἱ	μὲν δὴ φιλόσοφοι, ἦν δ’
[6, 495]	ὀνειδίζοντας, ὡς οἱ συνόντες αὐτῇ	οἱ	μὲν οὐδενός, οἱ δὲ πολλοὶ
[6, 484]	δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, καὶ	οἱ	μὴ διὰ μακροῦ τινος διεξελθόντες
[6, 487]	ὥσπερ ὑπὸ τῶν πεττεύειν δεινῶν	οἱ	μὴ τελευτῶντες ἀποκλείονται καὶ οὐκ
[6, 492]	προστιθέασι λόγῳ μὴ πείθοντες οὗτοι	οἱ	παιδευταί τε καὶ σοφισταί. ἢ
[6, 510]	οἶμαι γάρ σε εἰδέναι ὅτι	οἱ	περὶ τὰς γεωμετρίας τε καὶ
[6, 489]	τῇ φιλοσοφίᾳ λέγειν ὡς παμπόνηροι	οἱ	πλεῖστοι τῶν ἰόντων ἐπ’ αὐτήν,
[6, 494]	πράγματα οἵ τε οἰκεῖοι καὶ	οἱ	πολῖται. Πῶς δ’ οὔ; (Υποκείσονται
[6, 492]	ἢ καὶ σὺ ἡγῇ, ὥσπερ	οἱ	πολλοί, διαφθειρομένους τινὰς εἶναι ὑπὸ
[6, 490]	τούτῳ νῦν γεγόναμεν, τί ποθ’	οἱ	πολλοὶ κακοί, καὶ τούτου δὴ
[6, 500]	ὅς. Αλλ’ ἐὰν δὴ αἴσθωνται	οἱ	πολλοὶ ὅτι ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ
[6, 495]	φῂς ὀνειδίζειν τοὺς ὀνειδίζοντας, ὡς	οἱ	συνόντες αὐτῇ οἱ μὲν οὐδενός,
[6, 502]	τίνων (μαθημάτων τε καὶ ἐπιτηδευμάτων	οἱ	σωτῆρες ἐνέσονται τῆς πολιτείας, καὶ
[6, 495]	τούτων δὴ τῶν ἀνδρῶν καὶ	οἱ	τὰ μέγιστα κακὰ ἐργαζόμενοι τὰς
[6, 495]	γίγνονται καὶ τοὺς ἰδιώτας, καὶ	οἱ	τἀγαθά, οἳ ἂν ταύτῃ τύχωσι
[6, 505]	ὄνομα. Αληθέστατα, ἔφη. Τί δὲ	οἱ	τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν ὁριζόμενοι; μῶν
[6, 503]	καὶ βεβαιότητος ἐθέλειν ζῆν, ἀλλ’	οἱ	τοιοῦτοι ὑπὸ ὀξύτητος φέρονται ὅπῃ
[6, 484]	τὸ ἑξῆς; ἐπειδὴ φιλόσοφοι μὲν	οἱ	τοῦ ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως
[6, 505]	Καὶ ὅτι γε, ὦ φίλε,	οἱ	τοῦτο ἡγούμενοι οὐκ ἔχουσι δεῖξαι
[6, 500]	πόλις, εἰ μὴ αὐτὴν διαγράψειαν	οἱ	τῷ θείῳ παραδείγματι χρώμενοι ζωγράφοι;
[6, 484]	οὖν δοκοῦσί τι τυφλῶν διαφέρειν	οἱ	τῷ ὄντι τοῦ ὄντος ἑκάστου
[6, 487]	πόλεις, πρὶν ἂν ἐν αὐταῖς	οἱ	φιλόσοφοι ἄρξωσιν, οὓς ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν
[6, 489]	τοίνυν ἐκεῖνον τὸν θαυμάζοντα ὅτι	οἱ	φιλόσοφοι οὐ τιμῶνται ἐν ταῖς
[6, 498]	πλησιάσαντες αὐτοῦ τῷ χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται,	οἱ	φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι— λέγω δὲ χαλεπώτατον
[6, 484]	διεξελθόντες λόγου μόγις πως ἀνεφάνησαν	οἵ	εἰσιν ἑκάτεροι. Ισως γάρ, ἔφη,
[6, 494]	γίγνηται, ἐπὶ τὰ αὑτῶν πράγματα	οἵ	τε οἰκεῖοι καὶ οἱ πολῖται.
[6, 495]	τεχνῶν ἐκπηδῶσιν εἰς τὴν φιλοσοφίαν,	οἳ	ἂν κομψότατοι ὄντες τυγχάνωσι περὶ
[6, 485]	πρὸς (τούτῳ ἐν τῇ φύσει	οἳ	ἂν μέλλωσιν ἔσεσθαι οἵους ἐλέγομεν.
[6, 495]	τοὺς ἰδιώτας, καὶ οἱ τἀγαθά,	οἳ	ἂν ταύτῃ τύχωσι ῥυέντες· σμικρὰ
[6, 505]	ἐστὶν οὐδὲ πίστει χρήσασθαι μονίμῳ	οἵᾳ	καὶ περὶ τἆλλα, διὰ τοῦτο
[6, 495]	ἀνάξιοι ᾔσχυνάν τε καὶ ὀνείδηπεριῆψαν,	οἷα	καὶ σὺ φῂς ὀνειδίζειν τοὺς
[6, 491]	εἰς τὸ ἐπιτήδευμα καθισταμένας αὐτῆς,	οἷαι	οὖσαι φύσεις ψυχῶν εἰς ἀνάξιον
[6, 491]	πανταχῇ καὶ ἐπὶ πάντας δόξαν	οἵαν	λέγεις φιλοσοφίᾳ προσῆψαν. Τίνας δέ,
[6, 493]	οἷς ἑκάστας εἴωθεν φθέγγεσθαι, καὶ	οἵας	αὖ ἄλλου φθεγγομένου ἡμεροῦταί τε
[6, 487]	τοὺς ταῦτα λέγοντας ψεύδεσθαι; Οὐκ	οἶδα,	ἦ δ’ ὅς, ἀλλὰ τὸ
[6, 510]	μὲν οὖν, ἔφη, τοῦτό γε	οἶδα.	Οὐκοῦν καὶ ὅτι τοῖς ὁρωμένοις
[6, 506]	εἶναι περὶ ὧν τις μὴ	οἶδεν	λέγειν ὡς εἰδότα; Οὐδαμῶς γ’
[6, 486]	πῶς; Ανόνητα δὴ πονῶν οὐκ	οἴει	ἀναγκασθήσεται τελευτῶν αὑτόν τε μισεῖν
[6, 500]	πλάττειν, ἆρα κακὸν δημιουργὸν αὐτὸν	οἴει	γενήσεσθαι σωφροσύνης τε καὶ δικαιοσύνης
[6, 494]	τῇ κτήσει αὐτοῦ, ἆρ’ εὐπετὲς	οἴει	εἶναι εἰσακοῦσαι διὰ τοσούτων κακῶν;
[6, 503]	δ’ ὅς. Οὐκοῦν σπάνιον αὐτὸ	οἴει	ἔσεσθαι; Πῶς δ’ οὔ; (Βασανιστέον
[6, 492]	σφόδρα. Τίνα οὖν ἄλλον σοφιστὴν	οἴει	ἢ ποίους ἰδιωτικοὺς λόγους ἐναντία
[6, 494]	ἔφη, οὕτω γίγνεσθαι. Τί οὖν	οἴει,	ἦν δ’ ἐγώ, τὸν τοιοῦτον
[6, 492]	τὸν νέον, τὸ λεγόμενον, τίνα	οἴει	καρδίαν ἴσχειν; ἢ ποίαν (ἂν)
[6, 499]	οὔτε ἕνα οὔτε πλείους. ἢ	οἴει;	Οὐδαμῶς γε. Οὐδέ γε αὖ
[6, 487]	πόλεσι γιγνομένους. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας,	Οἴει	οὖν, εἶπον, τοὺς ταῦτα λέγοντας
[6, 491]	φύεσθαι καὶ ὀλίγας. ἢ οὐκ	οἴει;	Σφόδρα γε. Τούτων δὴ τῶν
[6, 491]	τυχούσας διαφερόντως κακὰς γίγνεσθαι; ἢ	οἴει	τὰ μεγάλα ἀδικήματα καὶ τὴν
[6, 505]	τι ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ. ἢ	οἴει	τι πλέον εἶναι πᾶσαν κτῆσιν
[6, 504]	καὶ περὶ ὅτι αὐτὸ λέγεις,	οἴει	τιν’ ἄν σε, ἔφη, ἀφεῖναι
[6, 500]	καὶ ὅτι μάλιστα ἀφομοιοῦσθαι. ἢ	οἴει	τινὰ μηχανὴν εἶναι, ὅτῳ τις
[6, 500]	λήψεσθαι καὶ ἄλλα ἀποκρινεῖσθαι. ἢ	οἴει	τινὰ χαλεπαίνειν τῷ μὴ χαλεπῷ
[6, 486]	πάσης δὲ οὐσίας, οἷόν τε	οἴει	τούτῳ μέγα τι δοκεῖν εἶναι
[6, 501]	γ’ ἔφη. Οὐκοῦν μετὰ ταῦτα	οἴει	ὑπογράψασθαι ἂν τὸ σχῆμα τῆς
[6, 506]	ὡς μέντοι οἰόμενον ταῦθ’ ἃ	οἴεται	ἐθέλειν λέγειν. Τί δέ; εἶπον·
[6, 491]	πόλει καὶ πάντα τὰ τούτων	οἰκεῖα·	ἔχεις γὰρ τὸν τύπον ὧν
[6, 501]	Αλλὰ μὴ τὴν φύσιν αὐτῶν	οἰκείαν	εἶναι τοῦ ἀρίστου, ἣν ἡμεῖς
[6, 494]	τὰ αὑτῶν πράγματα οἵ τε	οἰκεῖοι	καὶ οἱ πολῖται. Πῶς δ’
[6, 485]	πᾶν τὸ συγγενές τε καὶ	οἰκεῖον	τῶν παιδικῶν ἀγαπᾶν. Ορθῶς, ἔφη.
[6, 485]	ἀγαπᾶν. Ορθῶς, ἔφη. Η οὖν	οἰκειότερον	σοφίᾳ τι ἀληθείας ἂν εὕροις;
[6, 497]	εἰ αὑτὴ ἣν ἡμεῖς διεληλύθαμεν	οἰκίζοντες	τὴν πόλιν ἢ ἄλλη. Τὰ
[6, 498]	ἄρτι (ἐκ παίδων τὸ μεταξὺ	οἰκονομίας	καὶ χρηματισμοῦ πλησιάσαντες αὐτοῦ τῷ
[6, 501]	τῆς πολιτείας; Τί μήν; (Επειτα	οἶμαι	ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ ἂν ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν,
[6, 494]	οὐ μέλλει; ἔφη. Βουλήσονται δὴ	οἶμαι	αὐτῷ χρῆσθαι, ἐπειδὰν πρεσβύτερος γίγνηται,
[6, 510]	ῥᾷον γὰρ τούτων προειρημένων μαθήσῃ.	οἶμαι	γάρ σε εἰδέναι ὅτι οἱ
[6, 506]	πάντα ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά γ’ ἔφη.	Οἶμαι	γοῦν, εἶπον, δίκαιά τε καὶ
[6, 493]	αὐτῶν λόγον διδόντος οὐ καταγέλαστον;	(Οἶμαι	δέ γε, ἦ δ’ ὅς,
[6, 507]	δὲ οὐκ ἀκουσθήσεται; Οὐδενός, ἔφη.	Οἶμαι	δέ γε, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 505]	διανοῇ (ἐμοὶ πράγματα παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος.	οἶμαι	δὲ τοῦτο μᾶλλον· ἐπεὶ ὅτι
[6, 489]	Οὐ δή, ἦν δ’ ἐγώ,	οἶμαι	δεῖσθαί σε ἐξεταζομένην τὴν εἰκόνα
[6, 485]	αὐτῶν πρῶτον δεῖ καταμαθεῖν· καὶ	οἶμαι,	ἐὰν ἐκείνην ἱκανῶς ὁμολογήσωμεν, ὁμολογήσειν
[6, 502]	θαυμαστόν τι καὶ ἀδύνατον; (Οὐκ	οἶμαι	ἔγωγε, ἦ δ’ ὅς. Καὶ
[6, 501]	ἔφη. Καὶ τὸ μὲν ἂν	οἶμαι	ἐξαλείφοιεν, τὸ δὲ πάλιν ἐγγράφοιεν,
[6, 485]	ἐρρυήκασιν, περὶ τὴν τῆς ψυχῆς	οἶμαι	ἡδονὴν αὐτῆς καθ’ αὑτὴν εἶεν
[6, 491]	Πῶς δ’ οὔ; Εχει δὴ	οἶμαι	λόγον τὴν ἀρίστην φύσιν ἐν
[6, 492]	τοῦ φιλοσόφου φύσιν, ἂν μὲν	οἶμαι	μαθήσεως προσηκούσης τύχῃ, εἰς πᾶσαν
[6, 509]	Μηδὲ σμικρὸν τοίνυν, ἔφη, παραλίπῃς.	Οἶμαι	μέν, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ
[6, 492]	λόγους ἐναντία τούτοις τείνοντας κρατήσειν;	(Οἶμαι	μὲν οὐδένα, ἦ δ’ ὅς.
[6, 498]	λέγειν γε προθύμως, ὦ Σώκρατες·	οἶμαι	μέντοι τοὺς πολλοὺς τῶν ἀκουόντων
[6, 505]	Σφόδρα γε. Συμβαίνει δὴ αὐτοῖς	οἶμαι	ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι καὶ κακὰ
[6, 487]	λεγομένης. Σὺ δέ γε, ἔφη,	οἶμαι	οὐκ εἴωθας δι’ εἰκόνων λέγειν.
[6, 491]	πειράσομαι διελθεῖν. τόδε μὲν οὖν	οἶμαι	πᾶς ἡμῖν ὁμολογήσει, τοιαύτην φύσιν
[6, 509]	ἥλιον τοῖς ὁρωμένοις οὐ μόνον	οἶμαι	τὴν τοῦ ὁρᾶσθαι δύναμιν παρέχειν
[6, 508]	γὰρ οὖν. Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν γε	οἶμαι	τῶν περὶ τὰς αἰσθήσεις ὀργάνων.
[6, 490]	δὴ ἀληθείας οὐκ ἄν ποτε	οἶμαι	φαμὲν αὐτῇ χορὸν κακῶν ἀκολουθῆσαι.
[6, 508]	μάλα, ἔφη. (Οταν δέ γ’	οἶμαι	ὧν ὁ ἥλιος καταλάμπει, σαφῶς
[6, 503]	τε καὶ μεγαλοπρεπεῖς τὰς διανοίας	οἷοι	κοσμίως μετὰ ἡσυχίας καὶ βεβαιότητος
[6, 485]	τοῦτο δὴ λέγωμεν, τίνα τρόπον	οἷοί	τ’ ἔσονται οἱ αὐτοὶ κἀκεῖνα
[6, 485]	ἱκανῶς ὁμολογήσωμεν, ὁμολογήσειν καὶ ὅτι	οἷοί	τε ταῦτα ἔχειν οἱ αὐτοί,
[6, 494]	καὶ ἕλκηται πρὸς φιλοσοφίαν, τί	οἰόμεθα	δράσειν ἐκείνους τοὺς ἡγουμένους ἀπολλύναι
[6, 498]	ἀκροαταὶ γίγνεσθαι, μεγάλα ἡγοῦνται, πάρεργον	οἰόμενοι	αὐτὸ δεῖν πράττειν· πρὸς δὲ
[6, 488]	μήτε τέχνην τούτου μήτε μελέτην	οἰόμενοι	δυνατὸν εἶναι λαβεῖν ἅμα καὶ
[6, 488]	ἀλλήλους περὶ τῆς κυβερνήσεως, ἕκαστον	οἰόμενον	δεῖν κυβερνᾶν, μήτε μαθόντα πώποτε
[6, 506]	ἔφη, ὡς εἰδότα, ὡς μέντοι	οἰόμενον	ταῦθ’ ἃ οἴεται ἐθέλειν λέγειν.
[6, 490]	ἀναμνησθέντες, ὅθεν διῇμεν τὴν φύσιν	~οἷον	ἀνάγκη φῦναι τὸν καλόν τε
[6, 493]	ἂν σωθῇ τε (καὶ γένηται	οἷον	δεῖ ἐν τοιαύτῃ καταστάσει πολιτειῶν,
[6, 496]	ἔχων καὶ τὰ αὑτοῦ πράττων,	οἷον	ἐν χειμῶνι κονιορτοῦ καὶ ζάλης
[6, 511]	ἀρχὰς ἀλλὰ τῷ ὄντι ὑποθέσεις,	οἷον	ἐπιβάσεις τε καὶ ὁρμάς, ἵνα
[6, 488]	εἰκάζοντα καὶ ἀπολογούμενον ὑπὲρ αὐτῶν,	οἷον	οἱ γραφῆς τραγελάφους καὶ τὰ
[6, 504]	μέντοι ἔμπροσθεν προειρημένων ἑπομένας ἀποδείξεις	οἷόν	τ’ εἴη προσάψαι. καὶ ὑμεῖς
[6, 490]	ὠδῖνος, πρὶν δ’ οὔ; Ως	οἷόν	τ’ ἔφη, μετριώτατα. Τί οὖν;
[6, 484]	ἀναφέροντές τε (καὶ θεώμενοι ὡς	οἷόν	τε ἀκριβέστατα, οὕτω δὴ καὶ
[6, 486]	μὲν χρόνου, πάσης δὲ οὐσίας,	οἷόν	τε οἴει τούτῳ μέγα τι
[6, 493]	ἁθροισθῶσιν, καὶ σοφίαν ταύτην καλεῖν·	οἷόνπερ	ἂν εἰ θρέμματος μεγάλου καὶ
[6, 500]	ἡγῶνταί σε λέγειν οὓς αὐτοὶ	οἴονται.	(ἢ καὶ ἐὰν οὕτω θεῶνται,
[6, 496]	τοῦ ἡμετέρου ἑταίρου Θεάγους χαλινὸς	οἷος	κατασχεῖν· καὶ γὰρ (Θεάγει τὰ
[6, 487]	μὲν ταῦτά σοι οὐδεὶς ἂν	οἷός	τ’ εἴη ἀντειπεῖν. ἀλλὰ γὰρ
[6, 486]	λήθης ὢν πλέως; ἆρ’ ἂν	οἷός	τ’ εἴη ἐπιστήμης μὴ κενὸς
[6, 506]	ἀρκέσει· ἀλλ’ ὅπως μὴ οὐχ	οἷός	τ’ ἔσομαι, προθυμούμενος δὲ ἀσχημονῶν
[6, 494]	τὸν πείθοντα, ὅπως ἂν μὴ	οἷός	τ’ ᾖ, καὶ ἰδίᾳ ἐπιβουλεύοντας
[6, 487]	ὃ μή ποτ’ ἄν τις	οἷός	τε γένοιτο ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι, εἰ
[6, 491]	λέγεις; Εγώ σοι, εἶπον, ἂν	οἷός	τε γένωμαι, πειράσομαι διελθεῖν. τόδε
[6, 492]	παιδεύειν δὲ τελεώτατα καὶ ἀπεργάζεσθαι	οἵους	βούλονται εἶναι καὶ νέους καὶ
[6, 485]	φύσει οἳ ἂν μέλλωσιν ἔσεσθαι	οἵους	ἐλέγομεν. Τὸ ποῖον; Τὴν ἀψεύδειαν
[6, 503]	ταῦτα ἤθη καὶ οὐκ εὐμετάβολα,	οἷς	(ἄν τις μᾶλλον ὡς πιστοῖς
[6, 489]	τοὺς νῦν πολιτικοὺς ἄρχοντας ἀπεικάζων	οἷς	ἄρτι ἐλέγομεν ναύταις οὐχ ἁμαρτήσῃ,
[6, 493]	μὲν χαίροι ἐκεῖνο ἀγαθὰ καλῶν,	οἷς	δὲ ἄχθοιτο κακά, ἄλλον δὲ
[6, 493]	γίγνεται, καὶ φωνὰς δὴ ἐφ’	οἷς	ἑκάστας εἴωθεν φθέγγεσθαι, καὶ οἵας
[6, 511]	αὐτὰ ἀνὰ λόγον, ὥσπερ ἐφ’	οἷς	ἐστιν ἀληθείας μετέχει, οὕτω ταῦτα
[6, 490]	ὅτι πᾶς μὲν (ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν	οἷς	λέγομεν, ἐάσας δὲ τοὺς λόγους,
[6, 495]	Οὗτοι μὲν δὴ οὕτως ἐκπίπτοντες,	οἷς	μάλιστα προσήκει, (ἔρημον καὶ ἀτελῆ
[6, 493]	ταῖς τοῦ μεγάλου ζῴου δόξαις,	οἷς	μὲν χαίροι ἐκεῖνο ἀγαθὰ καλῶν,
[6, 506]	τοὺς βελτίστους ἐν τῇ πόλει,	οἷς	πάντα ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά γ’ ἔφη.
[6, 510]	τούτων διανοούμενοι, ἀλλ’ ἐκείνων πέρι	οἷς	ταῦτα ἔοικε, τοῦ τετραγώνου αὐτοῦ
[6, 503]	οὔ; (Βασανιστέον δὴ ἔν τε	οἷς	τότε ἐλέγομεν πόνοις τε καὶ
[6, 505]	ὠφέλιμα γίγνεται. καὶ νῦν σχεδὸν	οἶσθ’	ὅτι μέλλω τοῦτο λέγειν, καὶ
[6, 508]	μοι. Οφθαλμοί, ἦν δ’ ἐγώ,	οἶσθ’	ὅτι, ὅταν μηκέτι ἐπ’ ἐκεῖνά
[6, 505]	εἰ ὅτι μάλιστα τἆλλα ἐπισταίμεθα,	οἶσθ’	ὅτι οὐδὲν ἡμῖν ὄφελος, ὥσπερ
[6, 503]	καὶ ὅσα ἄλλα τούτοις ἕπεται	οἶσθ’	ὅτι οὐκ ἐθέλουσιν ἅμα φύεσθαι
[6, 501]	οὐ πάνυ ῥᾴδιον· ἀλλ’ οὖν	οἶσθ’	ὅτι τούτῳ ἂν εὐθὺς τῶν
[6, 507]	ἰδίᾳ ἐπ’ αὐτὸ τοῦτο πεφυκός,	οἶσθα	ὅτι ἥ τε ὄψις οὐδὲν
[6, 505]	Αλλὰ μὴν καὶ τόδε γε	οἶσθα,	ὅτι τοῖς μὲν πολλοῖς ἡδονὴ
[6, 492]	τε καὶ σοφισταί. ἢ οὐκ	οἶσθα	ὅτι τὸν μὴ πειθόμενον ἀτιμίαις
[6, 492]	τοῦ τοιούτου ψόγου ἢ ἐπαίνου	οἰχήσεσθαι	φερομένην κατὰ ῥοῦν ᾗ ἂν
[6, 499]	καὶ ἐλευθέρων ἱκανῶς ἐπήκοοι γεγόνασιν,	οἵων	ζητεῖν μὲν τὸ ἀληθὲς συντεταμένως
[6, 503]	Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις· μέμνημαι γάρ.	Οκνος	γάρ, ἔφην, ὦ φίλε, ἐγώ,
[6, 491]	τῶν ὀλίγων σκόπει ὡς πολλοὶ	ὄλεθροι	καὶ μεγάλοι. Τίνες δή; Ο
[6, 495]	Οὗτος δή, εἶπον, ὦ θαυμάσιε,	ὄλεθρός	τε καὶ διαφθορὰ (τοσαύτη τε
[6, 504]	σὺ ἐρώτα. πάντως αὐτὸ οὐκ	ὀλιγάκις	ἀκήκοας, ~νῦν δὲ ἢ οὐκ
[6, 503]	ταὐτὸν συμφύεσθαι αὐτῆς τὰ μέρη	ὀλιγάκις	ἐθέλει, τὰ πολλὰ δὲ διεσπασμένη
[6, 491]	εἰ τελέως (μέλλοι φιλόσοφος γενέσθαι,	ὀλιγάκις	ἐν ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ ὀλίγας.
[6, 491]	ὀλιγάκις ἐν ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ	ὀλίγας.	ἢ οὐκ οἴει; Σφόδρα γε.
[6, 495]	φύσεως εἰς τὸ ἄριστον ἐπιτήδευμα,	ὀλίγης	καὶ ἄλλως γιγνομένης, ὡς ἡμεῖς
[6, 503]	ἔφη. Νόησον δὴ ὡς εἰκότως	ὀλίγοι	ἔσονταί σοι· ἣν γὰρ διήλθομεν
[6, 499]	ἂν τοῖς φιλοσόφοις τούτοις τοῖς	ὀλίγοις	καὶ οὐ πονηροῖς, ἀχρήστοις δὲ
[6, 500]	σε προφθάσας λέγω ὅτι ἐν	ὀλίγοις	τισὶν ἡγοῦμαι, ἀλλ’ οὐκ ἐν
[6, 498]	τὸ γῆρας ἐκτὸς δή τινων	ὀλίγων	ἀποσβέννυνται πολὺ μᾶλλον τοῦ (Ηρακλειτείου
[6, 496]	γέγονεν. καὶ τούτων δὴ τῶν	ὀλίγων	οἱ γενόμενοι καὶ γευσάμενοι ὡς
[6, 491]	Σφόδρα γε. Τούτων δὴ τῶν	ὀλίγων	σκόπει ὡς πολλοὶ ὄλεθροι καὶ
[6, 510]	τὸ φυτευτὸν καὶ τὸ σκευαστὸν	ὅλον	γένος. Τίθημι, ἔφη. Η καὶ
[6, 491]	Λαβοῦ τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	ὅλου	αὐτοῦ ὀρθῶς, καί σοι εὔδηλόν
[6, 486]	που σμικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ τοῦ	ὅλου	καὶ παντὸς ἀεὶ ἐπορέξεσθαι θείου
[6, 501]	ἐκείνου τεκμαιρόμενοι, ὃ δὴ καὶ	Ομηρος	ἐκάλεσεν ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐγγιγνόμενον
[6, 500]	τινὰ μηχανὴν εἶναι, ὅτῳ τις	ὁμιλεῖ	ἀγάμενος, μὴ μιμεῖσθαι ἐκεῖνο; Αδύνατον,
[6, 493]	μὲν γὰρ ἄν τις τούτοις	ὁμιλῇ	ἐπιδεικνύμενος, ἢ ποίησιν ἤ τινα
[6, 496]	Αδείμαντε, λείπεται τῶν (κατ’ ἀξίαν	ὁμιλούντων	φιλοσοφίᾳ, ἤ που ὑπὸ φυγῆς
[6, 500]	καὶ κοσμίῳ ὅ γε φιλόσοφος	ὁμιλῶν	κόσμιός τε (καὶ θεῖος εἰς
[6, 496]	ἀναξίους παιδεύσεως, ὅταν αὐτῇ πλησιάζοντες	ὁμιλῶσι	μὴ κατ’ ἀξίαν, ποῖ’ ἄττα
[6, 508]	ᾧ ἐγγίγνεται, ὃ (δὴ καλοῦμεν	ὄμμα.	Οὐ γὰρ οὖν. Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν
[6, 508]	ὁρῶσι, καὶ τοῖς αὐτοῖς τούτοις	ὄμμασιν	ἐνοῦσα φαίνεται. Τί μήν; Οὕτω
[6, 507]	προσδεῖται; Πῶς; Ενούσης που ἐν	ὄμμασιν	ὄψεως καὶ ἐπιχειροῦντος τοῦ ἔχοντος
[6, 499]	δικαίως καταγελῴμεθα, ὡς ἄλλως εὐχαῖς	ὅμοια	λέγοντες. ἢ οὐχ οὕτως; Οὕτως.
[6, 506]	τε τοῦ ἀγαθοῦ φαίνεται καὶ	ὁμοιότατος	ἐκείνῳ, λέγειν ἐθέλω, εἰ καὶ
[6, 509]	ἀλλὰ τὴν περὶ τὸν ἥλιον	ὁμοιότητα	αὖ διεξιών, εἴ πῃ ἀπολείπεις.
[6, 510]	πρὸς τὸ γνωστόν, οὕτω τὸ	ὁμοιωθὲν	πρὸς τὸ ᾧ ὡμοιώθη; (Εγωγ’
[6, 499]	οὔτε πολιτεία οὐδέ γ’ ἀνὴρ	ὁμοίως	μή ποτε γένηται τέλεος, πρὶν
[6, 505]	γε. Συμβαίνει δὴ αὐτοῖς οἶμαι	ὁμολογεῖν	ἀγαθὰ εἶναι καὶ κακὰ ταὐτά.
[6, 505]	ἢ οὐ καὶ οὗτοι ἀναγκάζονται	ὁμολογεῖν	ἡδονὰς εἶναι κακάς; Σφόδρα γε.
[6, 490]	ἐπιλαβομένου ὅτι πᾶς μὲν (ἀναγκασθήσεται	ὁμολογεῖν	οἷς λέγομεν, ἐάσας δὲ τοὺς
[6, 499]	χαλεπὰ δὲ καὶ παρ’ ἡμῶν	ὁμολογεῖται.	Καὶ ἐμοί, ἔφη, οὕτω δοκεῖ.
[6, 491]	μὲν οὖν οἶμαι πᾶς ἡμῖν	ὁμολογήσει,	τοιαύτην φύσιν καὶ πάντα ἔχουσαν
[6, 485]	οἶμαι, ἐὰν ἐκείνην ἱκανῶς ὁμολογήσωμεν,	ὁμολογήσειν	καὶ ὅτι οἷοί τε ταῦτα
[6, 485]	καὶ οἶμαι, ἐὰν ἐκείνην ἱκανῶς	ὁμολογήσωμεν,	ὁμολογήσειν καὶ ὅτι οἷοί τε
[6, 502]	εἰ μή τι, ἀλλὰ αἰσχυνθέντες	ὁμολογήσωσιν;	Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. Οὗτοι
[6, 487]	οἱ φιλόσοφοι ἄρξωσιν, οὓς ἀχρήστους	ὁμολογοῦμεν	αὐταῖς εἶναι; Ερωτᾷς, ἦν δ’
[6, 510]	τὰ λοιπὰ ἤδη διεξιόντες τελευτῶσιν	ὁμολογουμένως	ἐπὶ τοῦτο οὗ ἂν ἐπὶ
[6, 495]	τυγχάνωσι περὶ τὸ αὑτῶν τεχνίον.	ὅμως	γὰρ δὴ πρός γε τὰς
[6, 509]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ πολύ·	ὅμως	δέ, ὅσα γ’ ἐν τῷ
[6, 499]	προορώμενοι (ἡμεῖς τότε καὶ δεδιότες	ὅμως	ἐλέγομεν, ὑπὸ τἀληθοῦς ἠναγκασμένοι, ὅτι
[6, 497]	καλὰ τῷ ὄντι χαλεπά. (Αλλ’	ὅμως,	ἔφη, λαβέτω τέλος ἡ ἀπόδειξις
[6, 505]	δοκοῦντα, κἂν εἰ> μὴ εἴη,	ὅμως	ταῦτα πράττειν καὶ κεκτῆσθαι καὶ
[6, 487]	εἴπωμεν, τοὺς δ’ ἐπιεικεστάτους δοκοῦντας	ὅμως	τοῦτό γε ὑπὸ τοῦ ἐπιτηδεύματος
[6, 508]	καταλάμπει ἀλήθειά τε καὶ τὸ	ὄν,	εἰς τοῦτο ἀπερείσηται, ἐνόησέν τε
[6, 484]	τοὺς ἐγνωκότας μὲν ἕκαστον τὸ	ὄν,	ἐμπειρίᾳ δὲ μηδὲν ἐκείνων ἐλλείποντας
[6, 490]	μετρίως ἀπολογησόμεθα ὅτι πρὸς τὸ	ὂν	πεφυκὼς εἴη ἁμιλλᾶσθαι ὅ γε
[6, 501]	τότ’ ἐπῃνοῦμεν πρὸς αὐτούς, δι’	ὃν	ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον ὅτι τὰς πόλεις
[6, 508]	λέγειν τὸν τοῦ ἀγαθοῦ ἔκγονον,	ὃν	τἀγαθὸν ἐγέννησεν ἀνάλογον ἑαυτῷ, ὅτιπερ
[6, 501]	ὡς τοιοῦτός ἐστι πολιτειῶν ζωγράφος	ὃν	τότ’ ἐπῃνοῦμεν πρὸς αὐτούς, δι’
[6, 495]	ἐπεισελθόντες ἀνάξιοι ᾔσχυνάν τε καὶ	ὀνείδηπεριῆψαν,	οἷα καὶ σὺ φῂς ὀνειδίζειν
[6, 495]	ὀνείδηπεριῆψαν, οἷα καὶ σὺ φῂς	ὀνειδίζειν	τοὺς ὀνειδίζοντας, ὡς οἱ συνόντες
[6, 495]	καὶ σὺ φῂς ὀνειδίζειν τοὺς	ὀνειδίζοντας,	ὡς οἱ συνόντες αὐτῇ οἱ
[6, 505]	οὐχί, ἦν δ’ ἐγώ, εἰ	ὀνειδίζοντές	γε ὅτι οὐκ ἴσμεν τὸ
[6, 496]	τι τὴν πόλιν ἢ φίλους	ὀνῆσαι	προαπολόμενος ἀνωφελὴς αὑτῷ τε καὶ
[6, 505]	ἐπειδὰν τὸ τοῦ ἀγαθοῦ φθέγξωνται	ὄνομα.	Αληθέστατα, ἔφη. Τί δὲ οἱ
[6, 509]	δόξω σοι σοφίζεσθαι περὶ τὸ	ὄνομα.	ἀλλ’ οὖν ἔχεις ταῦτα διττὰ
[6, 493]	κακὸν ἢ δίκαιον ἢ ἄδικον,	ὀνομάζοι	δὲ πάντα ταῦτα ἐπὶ ταῖς
[6, 495]	χώραν ταύτην γιγνομένην, καλῶν (δὲ	ὀνομάτων	καὶ προσχημάτων μεστήν, ὥσπερ οἱ
[6, 508]	κάλλιστα καὶ τὰ ὁρώμενα ὁρᾶσθαι;	Ονπερ	καὶ σύ, ἔφη, καὶ οἱ
[6, 497]	(ἔχον τῆς πολιτείας τὸν αὐτὸν	ὅνπερ	καὶ σὺ ὁ νομοθέτης ἔχων
[6, 498]	ἐγώ, οἱ καὶ ἁπτόμενοι μειράκια	ὄντα	ἄρτι (ἐκ παίδων τὸ μεταξὺ
[6, 500]	φθονερῷ ἄφθονόν τε καὶ πρᾷον	ὄντα;	ἐγὼ μὲν γάρ σε προφθάσας
[6, 505]	τὰ δοκοῦντα κτᾶσθαι, ἀλλὰ τὰ	ὄντα	ζητοῦσιν, τὴν δὲ δόξαν ἐνταῦθα
[6, 498]	ἔφη. Πᾶν τοὐναντίον· μειράκια μὲν	ὄντα	καὶ παῖδας μειρακιώδη παιδείαν καὶ
[6, 503]	πολέμῳ πρὸς τοὺς φόβους δυσκίνητα	ὄντα,	πρὸς τὰς μαθήσεις αὖ ποιεῖ
[6, 509]	καὶ τροφήν, οὐ γένεσιν αὐτὸν	ὄντα.	Πῶς γάρ; Καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις
[6, 498]	γεγονότας, οὐδὲ πρὸ τοῦ ἐχθροὺς	ὄντας.	πείρας γὰρ οὐδὲν ἀνήσομεν, ἕως
[6, 487]	τοῦ πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα ἁψάμενοι νέοι	ὄντες	(ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν, τοὺς
[6, 495]	τὴν φιλοσοφίαν, οἳ ἂν κομψότατοι	ὄντες	τυγχάνωσι περὶ τὸ αὑτῶν τεχνίον.
[6, 497]	δηλώσει ὅτι τοῦτο μὲν τῷ	ὄντι	θεῖον ἦν, τὰ δὲ ἄλλα
[6, 488]	κυβερνητικὸν οὐχ ἡγῇ ἂν τῷ	ὄντι	μετεωροσκόπον ~(τε καὶ ἀδολέσχην καὶ
[6, 490]	καὶ πάντῃ ἔδει ἢ ἀλαζόνι	ὄντι	μηδαμῇ μετεῖναι φιλοσοφίας ἀληθινῆς. Ην
[6, 493]	ἀγαθοῦ φύσιν, ὅσον διαφέρει τῷ	ὄντι,	μήτε ἑωρακὼς εἴη μήτε ἄλλῳ
[6, 488]	τέχνῃ προσηκόντων, εἰ μέλλει τῷ	ὄντι	νεὼς ἀρχικὸς ἔσεσθαι, ὅπως δὲ
[6, 490]	ᾧ πλησιάσας καὶ μιγεὶς τῷ	ὄντι	ὄντως, γεννήσας νοῦν καὶ ἀλήθειαν,
[6, 499]	βαρβαρικῷ τόπῳ, πόρρω που (ἐκτὸς	ὄντι	τῆς ἡμετέρας ἐπόψεως, ἢ καὶ
[6, 484]	τι τυφλῶν διαφέρειν οἱ τῷ	ὄντι	τοῦ ὄντος ἑκάστου ἐστερημένοι τῆς
[6, 511]	ποιούμενος οὐκ ἀρχὰς ἀλλὰ τῷ	ὄντι	ὑποθέσεις, οἷον ἐπιβάσεις τε καὶ
[6, 485]	Οὐδαμῶς γε. Τὸν ἄρα τῷ	ὄντι	φιλομαθῆ πάσης ἀληθείας δεῖ εὐθὺς
[6, 497]	τὸ λεγόμενον τὰ καλὰ τῷ	ὄντι	χαλεπά. (Αλλ’ ὅμως, ἔφη, λαβέτω
[6, 484]	διαφέρειν οἱ τῷ ὄντι τοῦ	ὄντος	ἑκάστου ἐστερημένοι τῆς γνώσεως, καὶ
[6, 486]	φιλόσοφον καὶ μὴ εὐθὺς νέου	ὄντος	ἐπισκέψῃ, εἰ ἄρα δικαία τε
[6, 486]	φύσει, ἣν ἐπὶ τὴν τοῦ	ὄντος	ἰδέαν ἑκάστου τὸ αὐτοφυὲς εὐάγωγον
[6, 486]	ἑπόμενα ἀλλήλοις τῇ μελλούσῃ τοῦ	ὄντος	ἱκανῶς τε καὶ τελέως ψυχῇ
[6, 504]	τοιούτων ἀπολεῖπον καὶ ὁτιοῦν τοῦ	ὄντος	οὐ πάνυ μετρίως γίγνεται· ἀτελὲς
[6, 501]	ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι; πότερον μὴ τοῦ	ὄντος	τε καὶ ἀληθείας ἐραστὰς εἶναι
[6, 511]	τῆς τοῦ διαλέγεσθαι ἐπιστήμης τοῦ	ὄντος	τε καὶ νοητοῦ θεωρούμενον ἢ
[6, 509]	ἐκείνου αὐτοῖς προσεῖναι, οὐκ οὐσίας	ὄντος	τοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἔτι ἐπέκεινα
[6, 508]	διανοοῦ, οὕτω δὲ καλῶν ἀμφοτέρων	ὄντων,	γνώσεώς τε καὶ ἀληθείας, ἄλλο
[6, 511]	αὐτὰ δοκοῦσί σοι, καίτοι νοητῶν	ὄντων	μετὰ ἀρχῆς. διάνοιαν δὲ καλεῖν
[6, 499]	νῦν ἐν δυναστείαις ἢ βασιλείαις	ὄντων	ὑέσιν ἢ αὐτοῖς (ἔκ τινος
[6, 490]	πλησιάσας καὶ μιγεὶς τῷ ὄντι	ὄντως,	γεννήσας νοῦν καὶ ἀλήθειαν, γνοίη
[6, 490]	πεφυκὼς εἴη ἁμιλλᾶσθαι ὅ γε	ὄντως	φιλομαθής, καὶ οὐκ (ἐπιμένοι ἐπὶ
[6, 503]	καὶ μνήμονες καὶ ἀγχίνοι καὶ	ὀξεῖς	καὶ ὅσα ἄλλα τούτοις ἕπεται
[6, 484]	ἆρα δῆλον, εἴτε τυφλὸν εἴτε	ὀξὺ	ὁρῶντα χρὴ φύλακα τηρεῖν ὁτιοῦν;
[6, 503]	ζῆν, ἀλλ’ οἱ τοιοῦτοι ὑπὸ	ὀξύτητος	φέρονται ὅπῃ ἂν τύχωσιν, καὶ
[6, 486]	μηδ’ ἀλαζὼν μηδὲ δειλὸς ἔσθ’	ὅπῃ	ἂν δυσσύμβολος ἢ ἄδικος γένοιτο;
[6, 503]	οἱ τοιοῦτοι ὑπὸ ὀξύτητος φέρονται	ὅπῃ	ἂν τύχωσιν, καὶ τὸ βέβαιον
[6, 493]	ὅπῃ τε προσελθεῖν χρὴ καὶ	ὅπῃ	ἅψασθαι αὐτοῦ, καὶ ὁπότε χαλεπώτατον
[6, 487]	μὲν οὖν, ἔφη. Εστιν οὖν	ὅπῃ	μέμψῃ τοιοῦτον ἐπιτήδευμα, ὃ μή
[6, 506]	δίκαιά τε καὶ καλὰ ἀγνοούμενα	ὅπῃ	ποτὲ ἀγαθά ἐστιν, οὐ πολλοῦ
[6, 493]	ὀργάς τις καὶ (ἐπιθυμίας κατεμάνθανεν,	ὅπῃ	τε προσελθεῖν χρὴ καὶ ὅπῃ
[6, 493]	καὶ ὅπῃ ἅψασθαι αὐτοῦ, καὶ	ὁπότε	χαλεπώτατον ἢ πρᾳότατον καὶ ἐκ
[6, 484]	ἂν αὐτό, ἔφη, μετρίως λέγοιμεν;	Οπότεροι	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ, δυνατοὶ
[6, 509]	ἀμφότερα ὀρθόν, ἀγαθὸν δὲ ἡγεῖσθαι	ὁπότερον	αὐτῶν οὐκ ὀρθόν, ἀλλ’ ἔτι
[6, 494]	πεισθῇ, καὶ περὶ τὸν πείθοντα,	ὅπως	ἂν μὴ οἷός τ’ ᾖ,
[6, 494]	καὶ πράττοντας καὶ περὶ αὐτόν,	ὅπως	ἂν μὴ πεισθῇ, καὶ περὶ
[6, 488]	περικεχύσθαι δεομένους καὶ πάντα ποιοῦντας	ὅπως	ἂν σφίσι τὸ πηδάλιον ἐπιτρέψῃ,
[6, 488]	ὃς ἂν συλλαμβάνειν δεινὸς ᾖ	ὅπως	ἄρξουσιν ἢ πείθοντες ἢ βιαζόμενοι
[6, 488]	τῷ ὄντι νεὼς ἀρχικὸς ἔσεσθαι,	ὅπως	δὲ κυβερνήσει (ἐάντε τινες βούλωνται
[6, 506]	ἑταῖρε, καὶ μάλα ἀρκέσει· ἀλλ’	ὅπως	μὴ οὐχ οἷός τ’ ἔσομαι,
[6, 495]	δ’ ὅς, ἀνάγκη. Εστιν οὖν	ὅπως	ὁ τοιοῦτος φιλοσοφήσει; Οὐ πάνυ.
[6, 504]	σμικροῦ ἀξίοις (πᾶν ποιεῖν συντεινομένους	ὅπως	ὅτι ἀκριβέστατα καὶ καθαρώτατα ἕξει,
[6, 494]	(μὴ τὰ πολλὰ ἕκαστα, ἔσθ’	ὅπως	πλῆθος ἀνέξεται ἢ ἡγήσεαι εἶναι;
[6, 502]	ἐθέλειν ποιεῖν τοὺς πολίτας. Οὐδ’	ὁπωστιοῦν.	Αλλὰ δή, ἅπερ ἡμῖν δοκεῖ,
[6, 498]	ἀκουόντων προθυμότερον ἔτι ἀντιτείνειν οὐδ’	ὁπωστιοῦν	πεισομένους, ἀπὸ Θρασυμάχου ἀρξαμένους. Μὴ
[6, 500]	αὐτῷ ἀνάγκη γένηται ἃ ἐκεῖ	ὁρᾷ	μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων ἤθη καὶ
[6, 508]	σμικρᾷ ἄρα ἰδέᾳ ἡ τοῦ	ὁρᾶν	αἴσθησις καὶ ἡ τοῦ ὁρᾶσθαι
[6, 490]	περὶ ὧν ὁ λόγος, φαίη	ὁρᾶν	αὐτῶν τοὺς μὲν ἀχρήστους, τοὺς
[6, 487]	τὸ ἐρωτώμενον ἐναντιοῦσθαι, ἔργῳ δὲ	ὁρᾶν,	ὅσοι ἂν ἐπὶ φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες
[6, 508]	τὸ φῶς ὄψιν τε ποιεῖ	ὁρᾶν	ὅτι κάλλιστα καὶ τὰ ὁρώμενα
[6, 507]	δημιουργὸν ὅσῳ πολυτελεστάτην τὴν τοῦ	ὁρᾶν	τε καὶ ὁρᾶσθαι δύναμιν ἐδημιούργησεν;
[6, 495]	ὁ τοιοῦτος φιλοσοφήσει; Οὐ πάνυ.	Ορᾷς	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι
[6, 494]	Δῆλον. Εκ δὴ τούτων τίνα	ὁρᾷς	σωτηρίαν φιλοσόφῳ φύσει, ὥστ’ ἐν
[6, 507]	δ’ αὖ ἰδέας νοεῖσθαι μέν,	ὁρᾶσθαι	δ’ οὔ. Παντάπασι μὲν οὖν.
[6, 507]	τὴν τοῦ ὁρᾶν τε καὶ	ὁρᾶσθαι	δύναμιν ἐδημιούργησεν; Οὐ πάνυ, ἔφη.
[6, 509]	οὐ μόνον οἶμαι τὴν τοῦ	ὁρᾶσθαι	δύναμιν παρέχειν φήσεις, ἀλλὰ καὶ
[6, 508]	ὁρᾶν αἴσθησις καὶ ἡ τοῦ	ὁρᾶσθαι	(δύναμις τῶν ἄλλων συζεύξεων τιμιωτέρῳ
[6, 508]	ὅτι κάλλιστα καὶ τὰ ὁρώμενα	ὁρᾶσθαι;	Ονπερ καὶ σύ, ἔφη, καὶ
[6, 507]	ταῦτα. Καὶ τὰ μὲν δὴ	ὁρᾶσθαί	φαμεν, νοεῖσθαι δ’ οὔ, τὰς
[6, 508]	ἔστιν, αἴτιος δ’ ὢν αὐτῆς	ὁρᾶται	ὑπ’ αὐτῆς ταύτης; Οὕτως, ἦ
[6, 509]	οὖν ἔχεις ταῦτα διττὰ εἴδη,	ὁρατόν,	νοητόν; Εχω. Ωσπερ τοίνυν γραμμὴν
[6, 509]	καὶ τόπου, τὸ δ’ αὖ	ὁρατοῦ,	ἵνα μὴ οὐρανοῦ εἰπὼν δόξω
[6, 507]	δὲ τῆς ὄψεως καὶ τοῦ	ὁρατοῦ	οὐκ ἐννοεῖς ὅτι προσδεῖται; Πῶς;
[6, 508]	νοούμενα, τοῦτο τοῦτον ἐν τῷ	ὁρατῷ	πρός τε ὄψιν καὶ τὰ
[6, 508]	οἶμαι τῶν περὶ τὰς αἰσθήσεις	ὀργάνων.	Πολύ γε. Οὐκοῦν καὶ τὴν
[6, 493]	μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ τρεφομένου τὰς	ὀργάς	τις καὶ (ἐπιθυμίας κατεμάνθανεν, ὅπῃ
[6, 493]	τῶν πολλῶν καὶ (παντοδαπῶν συνιόντων	ὀργὴν	καὶ ἡδονὰς κατανενοηκέναι σοφίαν ἡγούμενος,
[6, 485]	εὐθὺς ἐκ νέου ὅτι μάλιστα	ὀρέγεσθαι.	Παντελῶς γε. Αλλὰ μὴν ὅτῳ
[6, 509]	ἀγαθοειδῆ μὲν νομίζειν ταῦτ’ ἀμφότερα	ὀρθόν,	ἀγαθὸν δὲ ἡγεῖσθαι ὁπότερον αὐτῶν
[6, 509]	δὲ ἡγεῖσθαι ὁπότερον αὐτῶν οὐκ	ὀρθόν,	ἀλλ’ ἔτι μειζόνως τιμητέον τὴν
[6, 509]	καὶ ὄψιν ἡλιοειδῆ μὲν νομίζειν	ὀρθόν,	ἥλιον δ’ ἡγεῖσθαι οὐκ ὀρθῶς
[6, 489]	μετεωρολέσχας τοῖς ὡς ἀληθῶς κυβερνήταις.	Ορθότατα,	ἔφη. Εκ τε τοίνυν τούτων
[6, 485]	καὶ οἰκεῖον τῶν παιδικῶν ἀγαπᾶν.	Ορθῶς,	ἔφη. Η οὖν οἰκειότερον σοφίᾳ
[6, 490]	ἦθος, ᾧ καὶ σωφροσύνην ἕπεσθαι.	Ορθῶς,	ἔφη. Καὶ δὴ τὸν ἄλλον
[6, 501]	ἐγγιγνόμενον θεοειδές τε καὶ θεοείκελον.	Ορθῶς,	ἔφη. Καὶ τὸ μὲν ἂν
[6, 485]	τῶν φιλοτίμων καὶ ἐρωτικῶν διήλθομεν.	Ορθῶς,	ἔφη, λέγεις. Τόδε τοίνυν μετὰ
[6, 484]	ἐπιτηδεύματα πόλεων, τούτους καθιστάναι (φύλακας.	Ορθῶς,	ἔφη. Τόδε δέ, ἦν δ’
[6, 503]	μεταδιδόναι μήτε τιμῆς μήτε ἀρχῆς.	Ορθῶς,	ἦ δ’ ὅς. Οὐκοῦν σπάνιον
[6, 501]	καθαρὰν ἢ αὐτοὶ ποιῆσαι. Καὶ	ὀρθῶς	γ’ ἔφη. Οὐκοῦν μετὰ ταῦτα
[6, 495]	τοιαύτη παρασκευή; Οὐ γάρ, ἀλλ’	ὀρθῶς,	ἔφη, ἐλέχθη. Οὗτος δή, εἶπον,
[6, 509]	ὀρθόν, ἥλιον δ’ ἡγεῖσθαι οὐκ	ὀρθῶς	ἔχει, οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀγαθοειδῆ
[6, 508]	κάλλιον ἔτι τούτων ἡγούμενος αὐτὸ	ὀρθῶς	ἡγήσῃ· ~ἐπιστήμην (δὲ καὶ ἀλήθειαν,
[6, 491]	ἦν δ’ ἐγώ, ὅλου αὐτοῦ	ὀρθῶς,	καί σοι εὔδηλόν τε φανεῖται
[6, 506]	τί σοι τυφλῶν διαφέρειν ὁδὸν	ὀρθῶς	πορευομένων οἱ ἄνευ νοῦ ἀληθές
[6, 505]	δὲ οἱ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν	ὁριζόμενοι;	μῶν μή τι ἐλάττονος πλάνης
[6, 511]	ὑποθέσεις, οἷον ἐπιβάσεις τε καὶ	ὁρμάς,	ἵνα μέχρι τοῦ ἀνυποθέτου ἐπὶ
[6, 506]	φαίνεται ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν	ὁρμὴν	ἐφικέσθαι τοῦ γε δοκοῦντος ἐμοὶ
[6, 487]	ὁρᾶν, ὅσοι ἂν ἐπὶ φιλοσοφίαν	ὁρμήσαντες	μὴ τοῦ πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα ἁψάμενοι
[6, 510]	τοῦτο οὗ ἂν ἐπὶ σκέψιν	ὁρμήσωσι.	Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη, τοῦτό
[6, 495]	ἀληθῆ ζῶσιν, τὴν δέ, ὥσπερ	ὀρφανὴν	συγγενῶν, ἄλλοι ἐπεισελθόντες ἀνάξιοι ᾔσχυνάν
[6, 507]	Παντάπασι μὲν οὖν. (Τῷ οὖν	ὁρῶμεν	ἡμῶν αὐτῶν τὰ ὁρώμενα; Τῇ
[6, 508]	ὁρᾶν ὅτι κάλλιστα καὶ τὰ	ὁρώμενα	ὁρᾶσθαι; Ονπερ καὶ σύ, ἔφη,
[6, 508]	πρός τε ὄψιν καὶ τὰ	ὁρώμενα.	Πῶς; ἔφη· ἔτι δίελθέ μοι.
[6, 507]	οὖν ὁρῶμεν ἡμῶν αὐτῶν τὰ	ὁρώμενα;	Τῇ ὄψει, ἔφη. Οὐκοῦν, ἦν
[6, 510]	οἶδα. Οὐκοῦν καὶ ὅτι τοῖς	ὁρωμένοις	εἴδεσι προσχρῶνται καὶ τοὺς λόγους
[6, 509]	ἐπισκόπει. (Πῶς; Τὸν ἥλιον τοῖς	ὁρωμένοις	οὐ μόνον οἶμαι τὴν τοῦ
[6, 509]	αὐτὸν λόγον, τό τε τοῦ	ὁρωμένου	γένους καὶ τὸ τοῦ νοουμένου,
[6, 509]	πρὸς ἄλληλα ἐν μὲν τῷ	ὁρωμένῳ	(τὸ μὲν ἕτερον τμῆμα εἰκόνες—
[6, 496]	πνεύματος φερομένου ὑπὸ τειχίον ἀποστάς,	ὁρῶν	τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας, ἀγαπᾷ
[6, 484]	δῆλον, εἴτε τυφλὸν εἴτε ὀξὺ	ὁρῶντα	χρὴ φύλακα τηρεῖν ὁτιοῦν; Καὶ
[6, 488]	νηὶ πάντας, ὑπόκωφον δὲ καὶ	ὁρῶντα	ὡσαύτως βραχύ τι καὶ γιγνώσκοντα
[6, 500]	καὶ κατὰ ταὐτὰ ἀεὶ ἔχοντα	ὁρῶντας	καὶ θεωμένους οὔτ’ ἀδικοῦντα οὔτ’
[6, 508]	ὧν ὁ ἥλιος καταλάμπει, σαφῶς	ὁρῶσι,	καὶ τοῖς αὐτοῖς τούτοις ὄμμασιν
[6, 500]	ἀρετῆς; Ηκιστά γε, ἦ δ’	ὅς.	Αλλ’ ἐὰν δὴ αἴσθωνται οἱ
[6, 487]	ψεύδεσθαι; Οὐκ οἶδα, ἦ δ’	ὅς,	ἀλλὰ τὸ σοὶ δοκοῦν ἡδέως
[6, 495]	ἀγῶνας καθιστάντας; ~(Πολλή, ἦ δ’	ὅς,	ἀνάγκη. Εστιν οὖν ὅπως ὁ
[6, 494]	Πολλοῦ γε δεῖ, ἦ δ’	ὅς.	Εὰν δ’ οὖν, ἦν δ’
[6, 500]	ζωγράφοι; Οὐ χαλεπανοῦσιν, ἦ δ’	ὅς,	ἐάνπερ αἴσθωνται. ~ἀλλὰ δὴ (τίνα
[6, 501]	Καὶ πολύ γε, ἦ δ’	ὅς,	εἰ σωφρονοῦσιν. (Πῇ γὰρ δὴ
[6, 497]	σύ. Αλλ’ οὐδέν, ἦ δ’	ὅς,	ἔτι λέγω περὶ τούτου· ἀλλὰ
[6, 485]	εὕροις; Καὶ πῶς; ἦ δ’	ὅς.	Η οὖν δυνατὸν εἶναι τὴν
[6, 502]	(Οὐκ οἶμαι ἔγωγε, ἦ δ’	ὅς.	Καὶ μὴν ὅτι γε βέλτιστα,
[6, 492]	γυναῖκας; Πότε δή; ἦ δ’	ὅς.	Οταν, εἶπον, συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι πολλοὶ
[6, 492]	(Οἶμαι μὲν οὐδένα, ἦ δ’	ὅς.	Οὐ γάρ, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 484]	μὰ τὸν Δία, ἦ δ’	ὅς,	οὐ πολύ τι διαφέρει. Τούτους
[6, 497]	ἀπαλλάξεται. ~(Αλλά τοι, ἦ δ’	ὅς,	οὐ τὰ ἐλάχιστα ἂν διαπραξάμενος
[6, 493]	(Οἶμαι δέ γε, ἦ δ’	ὅς,	οὐδ’ ἀκούσομαι. Ταῦτα τοίνυν πάντα
[6, 486]	ἀνθρώπινον βίον; Αδύνατον, ἦ δ’	ὅς.	(Οὐκοῦν καὶ θάνατον οὐ δεινόν
[6, 503]	μήτε ἀρχῆς. Ορθῶς, ἦ δ’	ὅς.	Οὐκοῦν σπάνιον αὐτὸ οἴει ἔσεσθαι;
[6, 495]	πόλιν δρᾷ. Αληθέστατα, ἦ δ’	ὅς.	Οὗτοι μὲν δὴ οὕτως ἐκπίπτοντες,
[6, 491]	ἔσεσθαι; Οὔκ, ἀλλά, ἦ δ’	ὅς,	οὕτως. ~(Ην τοίνυν ἔθεμεν τοῦ
[6, 507]	εἰρημένα. (Τὰ ποῖα; ἦ δ’	ὅς.	Πολλὰ καλά, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 507]	εἰπεῖν; Οὐκ ἔγωγε, ἦ δ’	ὅς.	Τὴν δὲ τῆς ὄψεως καὶ
[6, 504]	καὶ νόμων. Εἰκός, ἦ δ’	ὅς.	Τὴν μακροτέραν τοίνυν, ὦ ἑταῖρε,
[6, 508]	αὐτῆς ταύτης; Οὕτως, ἦ δ’	ὅς.	Τοῦτον τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 492]	ἔσεσθαι τοιοῦτον; (Πολλή, ἦ δ’	ὅς,	ὦ Σώκρατες, ἀνάγκη. Καὶ μήν,
[6, 506]	Μὴ πρὸς Διός, ἦ δ’	ὅς,	ὦ Σώκρατες, ὁ Γλαύκων, ὥσπερ
[6, 488]	καὶ ἐπιστάμενον τὰ κατὰ ναῦν,	ὃς	ἂν συλλαμβάνειν δεινὸς ᾖ ὅπως
[6, 506]	γε δοκοῦντος ἐμοὶ τὰ νῦν—	ὃς	δὲ ἔκγονός τε τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 503]	καὶ ἀγχίνοι καὶ ὀξεῖς καὶ	ὅσα	ἄλλα τούτοις ἕπεται οἶσθ’ ὅτι
[6, 509]	ἐγώ, καὶ πολύ· ὅμως δέ,	ὅσα	γ’ ἐν τῷ παρόντι δυνατόν,
[6, 491]	τοιαύτην φύσιν καὶ πάντα ἔχουσαν	ὅσα	προσετάξαμεν νυνδή, εἰ τελέως (μέλλοι
[6, 510]	ὕδασι φαντάσματα καὶ ἐν τοῖς	ὅσα	πυκνά τε καὶ λεῖα καὶ
[6, 487]	ἐρωτώμενον ἐναντιοῦσθαι, ἔργῳ δὲ ὁρᾶν,	ὅσοι	ἂν ἐπὶ φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες μὴ
[6, 494]	ὑπὸ τούτων δὴ τῶν ἰδιωτῶν,	ὅσοι	προσομιλοῦντες ὄχλῳ ἀρέσκειν αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι.
[6, 498]	πολὺ μᾶλλον τοῦ (Ηρακλειτείου ἡλίου,	ὅσον	αὖθις οὐκ ἐξάπτονται. Δεῖ δὲ
[6, 493]	τοῦ ἀναγκαίου καὶ ἀγαθοῦ φύσιν,	ὅσον	διαφέρει τῷ ὄντι, μήτε ἑωρακὼς
[6, 501]	ὅτι μάλιστα ἀνθρώπεια ἤθη εἰς	ὅσον	ἐνδέχεται θεοφιλῆ ποιήσειαν. Καλλίστη γοῦν
[6, 502]	οὐδ’ ἂν εἷς σωθείη, ἔσθ’	ὅστις	ἀμφισβητήσειε; Καὶ πῶς; Αλλὰ μήν,
[6, 491]	ἑκάστῳ μηδ’ ὥρας μηδὲ τόπου,	ὅσῳ	ἂν ἐρρωμενέστερον ᾖ, τοσούτῳ πλειόνων
[6, 507]	ἐννενόηκας τὸν τῶν αἰσθήσεων δημιουργὸν	ὅσῳ	πολυτελεστάτην τὴν τοῦ ὁρᾶν τε
[6, 508]	καθαρᾶς ὄψεως; Καὶ μάλα, ἔφη.	(Οταν	δέ γ’ οἶμαι ὧν ὁ
[6, 492]	Πότε δή; ἦ δ’ ὅς.	Οταν,	εἶπον, συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι πολλοὶ εἰς
[6, 493]	τῶν πολλῶν δόγματα, ἃ δοξάζουσιν	ὅταν	ἁθροισθῶσιν, καὶ σοφίαν ταύτην καλεῖν·
[6, 498]	ποιήσωμεν εἰς ἐκεῖνον τὸν βίον,	ὅταν	αὖθις γενόμενοι τοῖς τοιούτοις ἐντύχωσι
[6, 496]	Τί δέ; τοὺς ἀναξίους παιδεύσεως,	ὅταν	αὐτῇ πλησιάζοντες ὁμιλῶσι μὴ κατ’
[6, 499]	καὶ ἔστιν καὶ γενήσεταί γε,	ὅταν	αὕτη ἡ Μοῦσα πόλεως ἐγκρατὴς
[6, 508]	αὐτὸ καὶ νοῦν ἔχειν φαίνεται·	ὅταν	δὲ εἰς τὸ τῷ σκότῳ
[6, 498]	ἄρχεται, ἐπιτείνειν τὰ ἐκείνης γυμνάσια·	ὅταν	δὲ λήγῃ μὲν ἡ ῥώμη,
[6, 495]	τὰ τῆς φιλοσόφου φύσεως μέρη,	ὅταν	ἐν κακῇ τροφῇ γένηται, αἴτια
[6, 486]	που καὶ τόδε δεῖ σκοπεῖν,	ὅταν	κρίνειν μέλλῃς φύσιν φιλόσοφόν τε
[6, 496]	αὐτῇ, ἢ ἐν σμικρᾷ πόλει	ὅταν	μεγάλη ψυχὴ φυῇ καὶ ἀτιμάσασα
[6, 508]	τὸ τῆς ψυχῆς ὧδε νόει·	ὅταν	μὲν οὗ καταλάμπει ἀλήθειά τε
[6, 508]	ἦν δ’ ἐγώ, οἶσθ’ ὅτι,	ὅταν	μηκέτι ἐπ’ ἐκεῖνά τις αὐτοὺς
[6, 503]	ὕπνου τε καὶ χάσμης ἐμπίμπλανται,	ὅταν	τι δέῃ τοιοῦτον διαπονεῖν. Εστι
[6, 504]	ἀξίοις (πᾶν ποιεῖν συντεινομένους ὅπως	ὅτι	ἀκριβέστατα καὶ καθαρώτατα ἕξει, τῶν
[6, 500]	ἐὰν δὴ αἴσθωνται οἱ πολλοὶ	ὅτι	ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ (λέγομεν, χαλεπανοῦσι
[6, 488]	ἀληθινοῦ κυβερνήτου πέρι μηδ’ ἐπαΐοντες,	ὅτι	ἀνάγκη αὐτῷ τὴν ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι
[6, 505]	τοῦτο λέγειν, καὶ πρὸς τούτῳ	ὅτι	αὐτὴν οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν· εἰ
[6, 504]	μέντοι μέγιστον μάθημα καὶ περὶ	ὅτι	αὐτὸ λέγεις, οἴει τιν’ ἄν
[6, 502]	ἦ δ’ ὅς. Καὶ μὴν	ὅτι	γε βέλτιστα, εἴπερ δυνατά, ἱκανῶς
[6, 505]	οἶμαι δὲ τοῦτο μᾶλλον· ἐπεὶ	ὅτι	γε ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα
[6, 505]	φρόνησις. Πῶς δ’ οὔ; Καὶ	ὅτι	γε, ὦ φίλε, οἱ τοῦτο
[6, 497]	αὐτὸ ἐρρήθη μὲν καὶ τότε,	ὅτι	δεήσοι τι ἀεὶ ἐνεῖναι ἐν
[6, 485]	ἐπιθυμίαι σφόδρα ῥέπουσιν, ἴσμεν που	ὅτι	εἰς τἆλλα τούτῳ ἀσθενέστεραι, ὥσπερ
[6, 487]	ἡδέως ἂν ἀκούοιμι. Ακούοις ἂν	ὅτι	ἔμοιγε φαίνονται τἀληθῆ λέγειν. (Πῶς
[6, 500]	μὲν γάρ σε προφθάσας λέγω	ὅτι	ἐν ὀλίγοις τισὶν ἡγοῦμαι, ἀλλ’
[6, 491]	Ο μὲν πάντων θαυμαστότατον ἀκοῦσαι,	ὅτι	ἓν ἕκαστον ὧν ἐπῃνέσαμεν τῆς
[6, 508]	ἄλλοι· τὸν ἥλιον γὰρ δῆλον	ὅτι	ἐρωτᾷς. Αρ’ οὖν ὧδε πέφυκεν
[6, 507]	ἐπ’ αὐτὸ τοῦτο πεφυκός, οἶσθα	ὅτι	ἥ τε ὄψις οὐδὲν ὄψεται,
[6, 492]	διαφθείροντας δέ τινας σοφιστὰς ἰδιωτικούς,	ὅτι	καὶ ἄξιον λόγου, ἀλλ’ οὐκ
[6, 503]	ὃ τότε παρεῖμεν νῦν λέγομεν,	ὅτι	καὶ ἐν μαθήμασι πολλοῖς γυμνάζειν
[6, 508]	φῶς ὄψιν τε ποιεῖ ὁρᾶν	ὅτι	κάλλιστα καὶ τὰ ὁρώμενα ὁρᾶσθαι;
[6, 493]	τῶν δογμάτων τε καὶ ἐπιθυμιῶν	ὅτι	καλὸν ἢ αἰσχρὸν (ἢ ἀγαθὸν
[6, 505]	ἀγαθοῦ, ὡς αὖ συνιέντων ἡμῶν	ὅτι	λέγουσιν, ἐπειδὰν τὸ τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 487]	τελευτῶντες ἀποκλείεσθαι καὶ οὐκ ἔχειν	ὅτι	λέγωσιν ὑπὸ πεττείας αὖ ταύτης
[6, 485]	φιλοσόφων φύσεων πέρι ὡμολογήσθω (ἡμῖν	ὅτι	μαθήματός γε ἀεὶ ἐρῶσιν ὃ
[6, 501]	τὸ δὲ πάλιν ἐγγράφοιεν, (ἕως	ὅτι	μάλιστα ἀνθρώπεια ἤθη εἰς ὅσον
[6, 500]	ἔχοντα, ταῦτα μιμεῖσθαί τε καὶ	ὅτι	μάλιστα ἀφομοιοῦσθαι. ἢ οἴει τινὰ
[6, 485]	ἀληθείας δεῖ εὐθὺς ἐκ νέου	ὅτι	μάλιστα ὀρέγεσθαι. Παντελῶς γε. Αλλὰ
[6, 505]	ἴσμεν, ἄνευ δὲ ταύτης εἰ	ὅτι	μάλιστα τἆλλα ἐπισταίμεθα, οἶσθ’ ὅτι
[6, 505]	γίγνεται. καὶ νῦν σχεδὸν οἶσθ’	ὅτι	μέλλω τοῦτο λέγειν, καὶ πρὸς
[6, 493]	μουσικῇ εἴτε δὴ ἐν πολιτικῇ;	ὅτι	μὲν γὰρ ἄν τις τούτοις
[6, 505]	ἦ γάρ; (Τί μήν; Οὐκοῦν	ὅτι	μὲν μεγάλαι καὶ πολλαὶ ἀμφισβητήσεις
[6, 511]	γάρ μοι συχνὸν ἔργον λέγειν—	ὅτι	μέντοι βούλει διορίζειν σαφέστερον εἶναι
[6, 497]	ἐπιτηδευμάτων. δῆλος δὴ οὖν εἶ	ὅτι	μετὰ τοῦτο ἐρήσῃ τίς αὕτη
[6, 498]	νέμεσθαι καὶ μηδὲν ἄλλο πράττειν,	ὅτι	μὴ πάρεργον, τοὺς μέλλοντας εὐδαιμόνως
[6, 494]	τις ἠρέμα προσελθὼν τἀληθῆ λέγῃ,	ὅτι	νοῦς οὐκ ἔνεστιν αὐτῷ, δεῖται
[6, 510]	μαθήσῃ. οἶμαι γάρ σε εἰδέναι	ὅτι	οἱ περὶ τὰς γεωμετρίας τε
[6, 489]	μὲν τοίνυν ἐκεῖνον τὸν θαυμάζοντα	ὅτι	οἱ φιλόσοφοι οὐ τιμῶνται ἐν
[6, 485]	ἐκείνην ἱκανῶς ὁμολογήσωμεν, ὁμολογήσειν καὶ	ὅτι	οἷοί τε ταῦτα ἔχειν οἱ
[6, 508]	Οφθαλμοί, ἦν δ’ ἐγώ, οἶσθ’	ὅτι,	ὅταν μηκέτι ἐπ’ ἐκεῖνά τις
[6, 497]	ὧν ἕνεκα διαβολὴν εἴληφεν καὶ	ὅτι	οὐ δικαίως, ἐμοὶ μὲν δοκεῖ
[6, 495]	Ορᾷς οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	ὅτι	οὐ κακῶς ἐλέγομεν ὡς ἄρα
[6, 487]	οὖν, ἔφη, εὖ ἔχει λέγειν	ὅτι	οὐ πρότερον κακῶν παύσονται αἱ
[6, 489]	τὸ μετὰ τοῦτο διέλθωμεν, καὶ	ὅτι	οὐδὲ τούτου φιλοσοφία αἰτία, (ἂν
[6, 496]	ἱκανῶς ἰδόντες τὴν μανίαν, καὶ	ὅτι	οὐδεὶς οὐδὲν ὑγιὲς ὡς ἔπος
[6, 507]	ἄλλαις πολλαῖς, ἵνα μὴ εἴπω	ὅτι	οὐδεμιᾷ, τοιούτου προσδεῖ οὐδενός. ἢ
[6, 505]	ὅτι μάλιστα τἆλλα ἐπισταίμεθα, οἶσθ’	ὅτι	οὐδὲν ἡμῖν ὄφελος, ὥσπερ οὐδ’
[6, 499]	δὲ πολλοῖς, ἦν δ’ ἐγώ,	ὅτι	οὐκ αὖ δοκεῖ, ἐρεῖς; Ισως,
[6, 503]	ὅσα ἄλλα τούτοις ἕπεται οἶσθ’	ὅτι	οὐκ ἐθέλουσιν ἅμα φύεσθαι καὶ
[6, 505]	δ’ ἐγώ, εἰ ὀνειδίζοντές γε	ὅτι	οὐκ ἴσμεν τὸ ἀγαθὸν λέγουσι
[6, 499]	ὅμως ἐλέγομεν, ὑπὸ τἀληθοῦς ἠναγκασμένοι,	ὅτι	οὔτε πόλις οὔτε πολιτεία οὐδέ
[6, 490]	εὐμάθεια, μνήμη· καὶ σοῦ ἐπιλαβομένου	ὅτι	πᾶς μὲν (ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν οἷς
[6, 485]	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ	ὅτι	πάσης αὐτῆς, καὶ οὔτε σμικροῦ
[6, 489]	τὴν εἰκόνα καὶ πειρῶ πείθειν	ὅτι	πολὺ ἂν θαυμαστότερον ἦν (εἰ
[6, 501]	Ετι οὖν ἀγριανοῦσι λεγόντων ἡμῶν	ὅτι	πρὶν ἂν πόλεως τὸ φιλόσοφον
[6, 490]	οὖν δὴ οὐ μετρίως ἀπολογησόμεθα	ὅτι	πρὸς τὸ ὂν πεφυκὼς εἴη
[6, 507]	ἔφη. Αλλ’ ὧδε σκόπει. ἔστιν	ὅτι	προσδεῖ ἀκοῇ καὶ φωνῇ γένους
[6, 507]	καὶ τοῦ ὁρατοῦ οὐκ ἐννοεῖς	ὅτι	προσδεῖται; Πῶς; Ενούσης που ἐν
[6, 506]	καλῶς ἦσθα καὶ πάλαι καταφανὴς	ὅτι	σοι οὐκ ἀποχρήσοι τὸ τοῖς
[6, 490]	ἀναγκάζοντα τάττειν; μέμνησαι γάρ που	ὅτι	συνέβη προσῆκον τούτοις ἀνδρεία, μεγαλοπρέπεια,
[6, 489]	σε ἐξεταζομένην τὴν εἰκόνα ἰδεῖν,	ὅτι	ταῖς πόλεσι πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς
[6, 501]	αὐτούς, δι’ ὃν ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον	ὅτι	τὰς πόλεις αὐτῷ παρεδίδομεν, καί
[6, 485]	τε ταῦτα ἔχειν οἱ αὐτοί,	ὅτι	τε οὐκ ἄλλους πόλεων ἡγεμόνας
[6, 491]	ἐγγείων εἴτε τῶν ζῴων, ἴσμεν	ὅτι	τὸ μὴ τυχὸν τροφῆς ἧς
[6, 511]	τε καὶ τετιμημένοις. (Μανθάνω, ἔφη,	ὅτι	τὸ ὑπὸ ταῖς γεωμετρίαις τε
[6, 489]	ἐτιμῶντο. Αλλὰ διδάξω, ἔφη. Καὶ	ὅτι	τοίνυν τἀληθῆ λέγεις, ὡς ἄχρηστοι
[6, 505]	μὴν καὶ τόδε γε οἶσθα,	ὅτι	τοῖς μὲν πολλοῖς ἡδονὴ δοκεῖ
[6, 510]	τοῦτό γε οἶδα. Οὐκοῦν καὶ	ὅτι	τοῖς ὁρωμένοις εἴδεσι προσχρῶνται καὶ
[6, 492]	καὶ σοφισταί. ἢ οὐκ οἶσθα	ὅτι	τὸν μὴ πειθόμενον ἀτιμίαις τε
[6, 497]	προθύμως καὶ παρακινδυνευτικῶς μέλλω λέγειν,	ὅτι	τοὐναντίον ἢ νῦν δεῖ τοῦ
[6, 503]	δὲ τοῦτο μὲν τετολμήσθω εἰπεῖν,	ὅτι	τοὺς ἀκριβεστάτους φύλακας φιλοσόφους δεῖ
[6, 497]	αὐτὸ ἄριστόν ἐστιν, τότε δηλώσει	ὅτι	τοῦτο μὲν τῷ ὄντι θεῖον
[6, 501]	πάνυ ῥᾴδιον· ἀλλ’ οὖν οἶσθ’	ὅτι	τούτῳ ἂν εὐθὺς τῶν ἄλλων
[6, 504]	μέν που, ἦν δ’ ἐγώ,	ὅτι	τριττὰ εἴδη ψυχῆς διαστησάμενοι συνεβιβάζομεν
[6, 487]	τελευτῶντες ἀποκλείονται καὶ οὐκ ἔχουσιν	ὅτι	(φέρωσιν, οὕτω καὶ σφεῖς τελευτῶντες
[6, 504]	Τὸ ποῖον δή; (Ελέγομέν που	ὅτι	ὡς μὲν δυνατὸν ἦν κάλλιστα
[6, 484]	ὀξὺ ὁρῶντα χρὴ φύλακα τηρεῖν	ὁτιοῦν;	Καὶ πῶς, ἔφη, οὐ δῆλον;
[6, 504]	μέτρον τῶν τοιούτων ἀπολεῖπον καὶ	ὁτιοῦν	τοῦ ὄντος οὐ πάνυ μετρίως
[6, 493]	λόγου· ~εὖ γὰρ χρὴ εἰδέναι,	ὅτιπερ	ἂν σωθῇ τε (καὶ γένηται
[6, 508]	ὃν τἀγαθὸν ἐγέννησεν ἀνάλογον ἑαυτῷ,	ὅτιπερ	αὐτὸ (ἐν τῷ νοητῷ τόπῳ
[6, 496]	πράττει οὐδ’ ἔστι (σύμμαχος μεθ’	ὅτου	τις ἰὼν ἐπὶ τὴν τῷ
[6, 485]	ὀρέγεσθαι. Παντελῶς γε. Αλλὰ μὴν	ὅτῳ	γε εἰς ἕν τι αἱ
[6, 500]	ἢ οἴει τινὰ μηχανὴν εἶναι,	ὅτῳ	τις ὁμιλεῖ ἀγάμενος, μὴ μιμεῖσθαι
[6, 499]	ἡ Μοῦσα πόλεως ἐγκρατὴς γένηται.	οὐ	γὰρ ἀδύνατος γενέσθαι, οὐδ’ ἡμεῖς
[6, 495]	καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη παρασκευή;	Οὐ	γάρ, ἀλλ’ ὀρθῶς, ἔφη, ἐλέχθη.
[6, 509]	δ’ ὑπὲρ ταῦτα κάλλει ἐστίν·	οὐ	γὰρ δήπου σύ γε ἡδονὴν
[6, 489]	αἰτιᾶσθαι, ἀλλὰ μὴ τοὺς ἐπιεικεῖς.	οὐ	γὰρ ἔχει φύσιν κυβερνήτην ναυτῶν
[6, 492]	μὲν οὐδένα, ἦ δ’ ὅς.	Οὐ	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ
[6, 508]	ἐγγίγνεται, ὃ (δὴ καλοῦμεν ὄμμα.	Οὐ	γὰρ οὖν. Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν γε
[6, 498]	λεγομένοις τοὺς πολλοὺς θαῦμα οὐδέν·	οὐ	γὰρ πώποτε εἶδον γενόμενον τὸ
[6, 504]	μαθήματος ἐπὶ τέλος οὔποτε ἥξει.	Οὐ	γὰρ ταῦτα, ἔφη, μέγιστα, ἀλλ’
[6, 497]	ἡ πολιτεία. Οὐκ ἔγνως, ἔφη·	οὐ	γὰρ τοῦτο ἔμελλον, ἀλλ’ εἰ
[6, 504]	τελεωτάτην ἀπεργασίαν μὴ παριέναι. ἢ	οὐ	γελοῖον ἐπὶ μὲν ἄλλοις σμικροῦ
[6, 509]	γένεσιν καὶ αὔξην καὶ τροφήν,	οὐ	γένεσιν αὐτὸν ὄντα. Πῶς γάρ;
[6, 486]	δ’ ὅς. (Οὐκοῦν καὶ θάνατον	οὐ	δεινόν τι ἡγήσεται ὁ τοιοῦτος;
[6, 489]	Καὶ μάλα, ἔφη ὁ Αδείμαντος.	Οὐ	δή, ἦν δ’ ἐγώ, οἶμαι
[6, 484]	τηρεῖν ὁτιοῦν; Καὶ πῶς, ἔφη,	οὐ	δῆλον; Η οὖν δοκοῦσί τι
[6, 502]	καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ἃ διεληλύθαμεν,	οὐ	δήπου ἀδύνατον ἐθέλειν ποιεῖν τοὺς
[6, 501]	φήσει μᾶλλον, οὓς ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν;	(Οὐ	δήπου. Ετι οὖν ἀγριανοῦσι λεγόντων
[6, 497]	ἕνεκα διαβολὴν εἴληφεν καὶ ὅτι	οὐ	δικαίως, ἐμοὶ μὲν δοκεῖ μετρίως
[6, 497]	Τίνα τρόπον μεταχειριζομένη πόλις φιλοσοφίαν	οὐ	διολεῖται. τὰ γὰρ δὴ μεγάλα
[6, 511]	οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν ἰοῦσαν, ὡς	οὐ	δυναμένην τῶν ὑποθέσεων ἀνωτέρω ἐκβαίνειν,
[6, 508]	Πάνυ μὲν οὖν. Αρ’ οὖν	οὐ	καὶ ὁ ἥλιος ὄψις μὲν
[6, 505]	πλάνης ἔμπλεῳ τῶν ἑτέρων; ἢ	οὐ	καὶ οὗτοι ἀναγκάζονται ὁμολογεῖν ἡδονὰς
[6, 495]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι	οὐ	κακῶς ἐλέγομεν ὡς ἄρα καὶ
[6, 493]	θεοῦ μοῖραν αὐτὸ σῶσαι λέγων	οὐ	κακῶς ἐρεῖς. Οὐδ’ ἐμοὶ ἄλλως,
[6, 493]	του ἤδουσας αὐτῶν λόγον διδόντος	οὐ	καταγέλαστον; (Οἶμαι δέ γε, ἦ
[6, 492]	αὐτῷ παιδείαν ἰδιωτικὴν ἀνθέξειν, ἣν	οὐ	κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ τοῦ τοιούτου ψόγου
[6, 494]	αὐτῷ, δεῖται δέ, τὸ δὲ	οὐ	κτητὸν μὴ δουλεύσαντι τῇ κτήσει
[6, 484]	καὶ τὰ κείμενα φυλάττοντες σῴζειν;	Οὐ	μὰ τὸν Δία, ἦ δ’
[6, 494]	προσφερὴς τῇ ψυχῇ; Τί δ’	οὐ	μέλλει; ἔφη. Βουλήσονται δὴ οἶμαι
[6, 502]	εἰ γένοιτο, χαλεπὰ δὲ γενέσθαι,	οὐ	μέντοι ἀδύνατά γε. Συμβαίνει γάρ,
[6, 490]	μάλα, ἔφη. Αρ’ οὖν δὴ	οὐ	μετρίως ἀπολογησόμεθα ὅτι πρὸς τὸ
[6, 486]	καὶ ἀγρία. Πάνυ μὲν οὖν.	(Οὐ	μὴν οὐδὲ τόδε παραλείψεις, ὡς
[6, 486]	εἶναι. Παντάπασι μὲν οὖν. Αλλ’	οὐ	μὴν τό γε τῆς ἀμούσου
[6, 487]	παιδείᾳ τε καὶ ἡλικίᾳ ἆρα	οὐ	μόνοις ἂν τὴν πόλιν ἐπιτρέποις;
[6, 485]	ἀλήθειαν στέργειν. Εἰκός γ’ ἔφη.	Οὐ	μόνον γε, ὦ φίλε, εἰκός,
[6, 509]	(Πῶς; Τὸν ἥλιον τοῖς ὁρωμένοις	οὐ	μόνον οἶμαι τὴν τοῦ ὁρᾶσθαι
[6, 496]	οὖν εἰκὸς γεννᾶν τοὺς τοιούτους;	οὐ	νόθα καὶ φαῦλα; Πολλὴ ἀνάγκη.
[6, 511]	τὴν τῶν τοιούτων ἕξιν ἀλλ’	οὐ	νοῦν, ὡς μεταξύ τι δόξης
[6, 494]	τὴν χρείαν τε καὶ ἑταιρίαν;	οὐ	πᾶν μὲν ἔργον, πᾶν δ’
[6, 497]	ἀπόδειξιν· ἐπεὶ καὶ τὸ λοιπὸν	οὐ	πάντων ῥᾷστον διελθεῖν. Τὸ ποῖον;
[6, 507]	τε καὶ ὁρᾶσθαι δύναμιν ἐδημιούργησεν;	Οὐ	πάνυ, ἔφη. Αλλ’ ὧδε σκόπει.
[6, 496]	δεσπότου τὴν θυγατέρα μέλλοντος γαμεῖν;	~(Οὐ	πάνυ, ἔφη, διαφέρει. Ποῖ’ ἄττα
[6, 504]	ἀφεῖναι μὴ ἐρωτήσαντα τί ἐστιν;	Οὐ	πάνυ, ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ
[6, 504]	ἀπολεῖπον καὶ ὁτιοῦν τοῦ ὄντος	οὐ	πάνυ μετρίως γίγνεται· ἀτελὲς γὰρ
[6, 495]	οὖν ὅπως ὁ τοιοῦτος φιλοσοφήσει;	Οὐ	πάνυ. Ορᾷς οὖν, ἦν δ’
[6, 501]	μὲν καθαρὰν ποιήσειαν ἄν, ὃ	οὐ	πάνυ ῥᾴδιον· ἀλλ’ οὖν οἶσθ’
[6, 510]	τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν ποιοῦνται,	οὐ	περὶ τούτων διανοούμενοι, ἀλλ’ ἐκείνων
[6, 494]	ἔτι εὐειδὴς καὶ μέγας; ἆρ’	οὐ	πληρωθήσεσθαι ἀμηχάνου ἐλπίδος, ἡγούμενον καὶ
[6, 506]	ἀγνοούμενα ὅπῃ ποτὲ ἀγαθά ἐστιν,	οὐ	πολλοῦ τινος ἄξιον φύλακα κεκτῆσθαι
[6, 484]	τὸν Δία, ἦ δ’ ὅς,	οὐ	πολύ τι διαφέρει. Τούτους οὖν
[6, 499]	φιλοσόφοις τούτοις τοῖς ὀλίγοις καὶ	οὐ	πονηροῖς, ἀχρήστοις δὲ νῦν κεκλημένοις,
[6, 490]	τι ἐκφεύγει, οὓς δὴ καὶ	οὐ	πονηρούς, ἀχρήστους δὲ καλοῦσι· ~καὶ
[6, 500]	ἐκείνους αἰτίους εἶναι τοὺς ἔξωθεν	οὐ	προσῆκον ἐπεισκεκωμακότας, λοιδορουμένους τε αὑτοῖς
[6, 495]	φιλοσοφίαν λείποντες αὐτοί τε βίον	οὐ	προσήκοντα οὐδ’ ἀληθῆ ζῶσιν, τὴν
[6, 487]	ἔφη, εὖ ἔχει λέγειν ὅτι	οὐ	πρότερον κακῶν παύσονται αἱ πόλεις,
[6, 499]	~δυναστεύοντα (ἐν πόλει ἑτέρᾳ τοιαύτῃ,	οὐ	πώποτε ἑωράκασιν, οὔτε ἕνα οὔτε
[6, 489]	τοίνυν τούτων καὶ ἐν τούτοις	οὐ	ῥᾴδιον εὐδοκιμεῖν τὸ βέλτιστον ἐπιτήδευμα
[6, 484]	Ισως γάρ, ἔφη, διὰ βραχέος	οὐ	ῥᾴδιον. Οὐ φαίνεται, εἶπον· ἐμοὶ
[6, 508]	ἐγώ, φῶς. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις.	~Οὐ	σμικρᾷ ἄρα ἰδέᾳ ἡ τοῦ
[6, 497]	~(Αλλά τοι, ἦ δ’ ὅς,	οὐ	τὰ ἐλάχιστα ἂν διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο.
[6, 510]	ποιούμενοι καὶ διαμέτρου αὐτῆς, ἀλλ’	οὐ	(ταύτης ἣν γράφουσιν, καὶ τἆλλα
[6, 489]	τὸν θαυμάζοντα ὅτι οἱ φιλόσοφοι	οὐ	τιμῶνται ἐν ταῖς πόλεσι δίδασκέ
[6, 497]	ἡ ἀπόδειξις τούτου φανεροῦ γενομένου.	Οὐ	τὸ μὴ βούλεσθαι, ἦν δ’
[6, 489]	ἐπὶ τὰς τοῦ ἄρχειν δυναμένου,	οὐ	τὸν ἄρχοντα δεῖσθαι τῶν ἀρχομένων
[6, 484]	ἔφη, διὰ βραχέος οὐ ῥᾴδιον.	Οὐ	φαίνεται, εἶπον· ἐμοὶ γοῦν ἔτι
[6, 505]	γὰρ οὔ; Τί δέ; τόδε	οὐ	φανερόν, ὡς δίκαια μὲν καὶ
[6, 484]	πολλοῖς καὶ παντοίως ἴσχουσιν πλανώμενοι	οὐ	φιλόσοφοι, ποτέρους δὴ δεῖ πόλεως
[6, 500]	τῷ θείῳ παραδείγματι χρώμενοι ζωγράφοι;	Οὐ	χαλεπανοῦσιν, ἦ δ’ ὅς, ἐάνπερ
[6, 503]	αὐτὸ οἴει ἔσεσθαι; Πῶς δ’	οὔ;	(Βασανιστέον δὴ ἔν τε οἷς
[6, 511]	εἴδη. Μανθάνω, ἔφη, ἱκανῶς μὲν	οὔ—	δοκεῖς γάρ μοι συχνὸν ἔργον
[6, 486]	τὴν τοιαύτην πρᾶξιν; Πῶς δ’	οὔ;	(Επιλήσμονα ἄρα ψυχὴν ἐν ταῖς
[6, 491]	τῷ μὴ ἀγαθῷ. Πῶς δ’	οὔ;	Εχει δὴ οἶμαι λόγον τὴν
[6, 505]	δὲ κομψοτέροις φρόνησις. Πῶς δ’	οὔ;	Καὶ ὅτι γε, ὦ φίλε,
[6, 486]	ὡς ἔοικεν, οὐκ ἂν μετείη.	Οὔ	μοι δοκεῖ. Τί οὖν; ὁ
[6, 507]	ἰδέας νοεῖσθαι μέν, ὁρᾶσθαι δ’	οὔ.	Παντάπασι μὲν οὖν. (Τῷ οὖν
[6, 507]	δὴ ὁρᾶσθαί φαμεν, νοεῖσθαι δ’	οὔ,	τὰς δ’ αὖ ἰδέας νοεῖσθαι
[6, 505]	περὶ αὐτοῦ, φανερόν; Πῶς γὰρ	οὔ;	Τί δέ; τόδε οὐ φανερόν,
[6, 486]	αὐτοφυὲς εὐάγωγον παρέξει. Πῶς δ’	οὔ;	(Τί οὖν; μή πῃ δοκοῦμέν
[6, 494]	καὶ οἱ πολῖται. Πῶς δ’	οὔ;	(Υποκείσονται ἄρα δεόμενοι καὶ τιμῶντες,
[6, 490]	οὕτω λήγοι ὠδῖνος, πρὶν δ’	οὔ;	Ως οἷόν τ’ ἔφη, μετριώτατα.
[6, 510]	διεξιόντες τελευτῶσιν ὁμολογουμένως ἐπὶ τοῦτο	οὗ	ἂν ἐπὶ σκέψιν ὁρμήσωσι. Πάνυ
[6, 489]	ἄρχοντα δεῖσθαι τῶν ἀρχομένων ἄρχεσθαι,	οὗ	ἂν τῇ ἀληθείᾳ τι ὄφελος
[6, 511]	τοῦ νοητοῦ λέγοντά με τοῦτο	οὗ	αὐτὸς ὁ λόγος ἅπτεται τῇ
[6, 495]	φιλοσοφίας τὸ ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον λείπεται,	οὗ	δὴ ἐφιέμενοι πολλοὶ ἀτελεῖς μὲν
[6, 508]	ἐν οὐρανῷ θεῶν τούτου κύριον,	οὗ	ἡμῖν τὸ φῶς ὄψιν τε
[6, 508]	ψυχῆς ὧδε νόει· ὅταν μὲν	οὗ	καταλάμπει ἀλήθειά τε καὶ τὸ
[6, 487]	τοῦτό γε ὑπὸ τοῦ ἐπιτηδεύματος	οὗ	σὺ ἐπαινεῖς πάσχοντας, ἀχρήστους ταῖς
[6, 493]	δέ γε, ἦ δ’ ὅς,	οὐδ’	ἀκούσομαι. Ταῦτα τοίνυν πάντα ἐννοήσας
[6, 495]	αὐτοί τε βίον οὐ προσήκοντα	οὐδ’	ἀληθῆ ζῶσιν, τὴν δέ, ὥσπερ
[6, 507]	δέ γε, ἦν δ’ ἐγώ,	οὐδ’	ἄλλαις πολλαῖς, ἵνα μὴ εἴπω
[6, 502]	ἢ δυναστῶν τὰς φύσεις φιλόσοφοι;	Οὐδ’	ἂν εἷς, ἔφη. Τοιούτους δὲ
[6, 502]	τῷ χρόνῳ τῶν πάντων οὐδέποτε	οὐδ’	ἂν εἷς σωθείη, ἔσθ’ ὅστις
[6, 487]	συγγενὴς ἀληθείας, δικαιοσύνης, ἀνδρείας, σωφροσύνης;	Οὐδ’	ἂν ὁ Μῶμος, ἔφη, τό
[6, 490]	ἀλλ’ ἴοι καὶ οὐκ ἀμβλύνοιτο	οὐδ’	ἀπολήγοι τοῦ ἔρωτος, πρὶν αὐτοῦ
[6, 505]	ὅτι οὐδὲν ἡμῖν ὄφελος, ὥσπερ	οὐδ’	εἰ (κεκτῄμεθά τι ἄνευ τοῦ
[6, 493]	σῶσαι λέγων οὐ κακῶς ἐρεῖς.	Οὐδ’	ἐμοὶ ἄλλως, ἔφη, δοκεῖ. Ετι
[6, 496]	περὶ τὰ τῶν πόλεων πράττει	οὐδ’	ἔστι (σύμμαχος μεθ’ ὅτου τις
[6, 488]	πρὸς τὰς πόλεις πεπόνθασιν, ὥστε	οὐδ’	ἔστιν ἓν οὐδὲν ἄλλο τοιοῦτον
[6, 499]	γένηται. οὐ γὰρ ἀδύνατος γενέσθαι,	οὐδ’	ἡμεῖς ἀδύνατα λέγομεν· χαλεπὰ δὲ
[6, 497]	τίνα τῶν νῦν λέγεις πολιτειῶν;	(Οὐδ’	ἡντινοῦν, εἶπον, ἀλλὰ τοῦτο καὶ
[6, 502]	ἀδύνατον ἐθέλειν ποιεῖν τοὺς πολίτας.	Οὐδ’	ὁπωστιοῦν. Αλλὰ δή, ἅπερ ἡμῖν
[6, 498]	τῶν ἀκουόντων προθυμότερον ἔτι ἀντιτείνειν	οὐδ’	ὁπωστιοῦν πεισομένους, ἀπὸ Θρασυμάχου ἀρξαμένους.
[6, 485]	μὴν ὅ γε τοιοῦτος καὶ	οὐδαμῇ	φιλοχρήματος· ὧν γὰρ ἕνεκα χρήματα
[6, 506]	μὴ οἶδεν λέγειν ὡς εἰδότα;	Οὐδαμῶς	γ’ ἔφη, ὡς εἰδότα, ὡς
[6, 499]	ἕνα οὔτε πλείους. ἢ οἴει;	Οὐδαμῶς	γε. Οὐδέ γε αὖ λόγων,
[6, 485]	φύσιν φιλόσοφόν τε καὶ (φιλοψευδῆ;	Οὐδαμῶς	γε. Τὸν ἄρα τῷ ὄντι
[6, 499]	ὅτι οὔτε πόλις οὔτε πολιτεία	οὐδέ	γ’ ἀνὴρ ὁμοίως μή ποτε
[6, 506]	τοῖς ἄλλοις δοκοῦν περὶ αὐτῶν.	Οὐδὲ	γὰρ δίκαιόν μοι, ἔφη, ὦ
[6, 500]	πρέπον ποιοῦντας; Πολύ γ’ ἔφη.	Οὐδὲ	γάρ που, ὦ Αδείμαντε, σχολὴ
[6, 499]	πλείους. ἢ οἴει; Οὐδαμῶς γε.	Οὐδέ	γε αὖ λόγων, ὦ μακάριε,
[6, 497]	τὰ ἐλάχιστα ἂν διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο.	Οὐδέ	γε, εἶπον, τὰ μέγιστα, μὴ
[6, 501]	οὔτε πολίταις κακῶν παῦλα ἔσται,	οὐδὲ	ἡ πολιτεία ἣν μυθολογοῦμεν λόγῳ
[6, 492]	οὔτε γὰρ γίγνεται οὔτε γέγονεν	οὐδὲ	οὖν μὴ γένηται ἀλλοῖον ἦθος
[6, 505]	λαβεῖν ἱκανῶς τί ποτ’ ἐστὶν	οὐδὲ	πίστει χρήσασθαι μονίμῳ οἵᾳ καὶ
[6, 498]	καὶ Θρασύμαχον ἄρτι (φίλους γεγονότας,	οὐδὲ	πρὸ τοῦ ἐχθροὺς ὄντας. πείρας
[6, 486]	Πάνυ μὲν οὖν. (Οὐ μὴν	οὐδὲ	τόδε παραλείψεις, ὡς ἐγᾦμαι. Τὸ
[6, 489]	ναυτῶν δεῖσθαι ἄρχεσθαι ὑφ’ αὑτοῦ	οὐδὲ	τοὺς σοφοὺς ἐπὶ τὰς τῶν
[6, 501]	τοῦ ἀρίστου, ἣν ἡμεῖς διήλθομεν;	Οὐδὲ	τοῦτο. Τί δέ; τὴν τοιαύτην
[6, 489]	μετὰ τοῦτο διέλθωμεν, καὶ ὅτι	οὐδὲ	τούτου φιλοσοφία αἰτία, (ἂν δυνώμεθα,
[6, 499]	ἐν ἰδίαις συνουσίαις πόρρωθεν ἀσπαζομένων.	Οὐδὲ	τούτων, ἔφη. Τούτων τοι χάριν,
[6, 496]	ἀκοῦσαι σοφίσματα, καὶ οὐδὲν γνήσιον	οὐδὲ	φρονήσεως (ἄξιον) ἀληθινῆς ἐχόμενον; Παντελῶς
[6, 487]	ἔφη, πρὸς μὲν ταῦτά σοι	οὐδεὶς	ἂν οἷός τ’ εἴη ἀντειπεῖν.
[6, 496]	ἰδόντες τὴν μανίαν, καὶ ὅτι	οὐδεὶς	οὐδὲν ὑγιὲς ὡς ἔπος εἰπεῖν
[6, 507]	πολλαῖς, ἵνα μὴ εἴπω ὅτι	οὐδεμιᾷ,	τοιούτου προσδεῖ οὐδενός. ἢ σύ
[6, 488]	πεπόνθασιν, ὥστε οὐδ’ ἔστιν ἓν	οὐδὲν	ἄλλο τοιοῦτον πεπονθός, ἀλλὰ δεῖ
[6, 498]	τοῦ ἐχθροὺς ὄντας. πείρας γὰρ	οὐδὲν	ἀνήσομεν, ἕως ἂν ἢ πείσωμεν
[6, 496]	ἀληθῶς προσήκοντα ἀκοῦσαι σοφίσματα, καὶ	οὐδὲν	γνήσιον οὐδὲ φρονήσεως (ἄξιον) ἀληθινῆς
[6, 504]	τισιν ἱκανῶς ἤδη ἔχειν καὶ	οὐδὲν	δεῖν περαιτέρω ζητεῖν. Καὶ μάλ’
[6, 506]	ἄνευ νοῦ ἀληθές τι δοξάζοντες;	Οὐδέν,	ἔφη. Βούλει οὖν αἰσχρὰ θεάσασθαι,
[6, 497]	ἄλλο λέγεις τι σύ. Αλλ’	οὐδέν,	ἦ δ’ ὅς, ἔτι λέγω
[6, 505]	μάλιστα τἆλλα ἐπισταίμεθα, οἶσθ’ ὅτι	οὐδὲν	ἡμῖν ὄφελος, ὥσπερ οὐδ’ εἰ
[6, 502]	ἑκάστων ἁπτόμενοι; Λεκτέον μέντοι, ἔφη.	Οὐδέν,	ἦν δ’ ἐγώ, τὸ σοφόν
[6, 502]	ἡ παντελῶς ἀληθής· νῦν γὰρ	οὐδὲν	ἧττον ἦλθεν τὸ δεῖν αὐτὰ
[6, 495]	τύχωσι ῥυέντες· σμικρὰ δὲ φύσις	οὐδὲν	μέγα οὐδέποτε οὐδένα οὔτε ἰδιώτην
[6, 498]	γ’ ἔφη, χρόνον εἴρηκας. Εἰς	οὐδὲν	μὲν οὖν, ἔφην, ὥς γε
[6, 498]	τοῖς λεγομένοις τοὺς πολλοὺς θαῦμα	οὐδέν·	οὐ γὰρ πώποτε εἶδον γενόμενον
[6, 504]	πάνυ μετρίως γίγνεται· ἀτελὲς γὰρ	οὐδὲν	οὐδενὸς μέτρον. δοκεῖ δ’ ἐνίοτέ
[6, 507]	οἶσθα ὅτι ἥ τε ὄψις	οὐδὲν	ὄψεται, τά τε χρώματα ἔσται
[6, 487]	λόγοις· ἐπεὶ τό γε ἀληθὲς	οὐδέν	τι μᾶλλον ταύτῃ ἔχειν. λέγω
[6, 496]	τὴν μανίαν, καὶ ὅτι οὐδεὶς	οὐδὲν	ὑγιὲς ὡς ἔπος εἰπεῖν περὶ
[6, 492]	τούτοις τείνοντας κρατήσειν; (Οἶμαι μὲν	οὐδένα,	ἦ δ’ ὅς. Οὐ γάρ,
[6, 510]	ὡς εἰδότες, ποιησάμενοι ὑποθέσεις αὐτά,	οὐδένα	λόγον οὔτε αὑτοῖς οὔτε ἄλλοις
[6, 495]	δὲ φύσις οὐδὲν μέγα οὐδέποτε	οὐδένα	οὔτε ἰδιώτην οὔτε πόλιν δρᾷ.
[6, 499]	ἄρα ἐστὶν ἀδύνατον, ἐγὼ μὲν	οὐδένα	φημὶ ἔχειν λόγον. οὕτω γὰρ
[6, 505]	κεκτῆσθαι καὶ δοκεῖν, ἀγαθὰ δὲ	οὐδενὶ	ἔτι ἀρκεῖ τὰ δοκοῦντα κτᾶσθαι,
[6, 511]	ἐπὶ τελευτὴν καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ παντάπασιν	οὐδενὶ	προσχρώμενος, ἀλλ’ εἴδεσιν αὐτοῖς δι’
[6, 496]	γάρ πού τινι ἄλλῳ ἢ	οὐδενὶ	τῶν ἔμπροσθεν γέγονεν. καὶ τούτων
[6, 507]	ἀκούσεται, ἡ δὲ οὐκ ἀκουσθήσεται;	Οὐδενός,	ἔφη. Οἶμαι δέ γε, ἦν
[6, 507]	εἴπω ὅτι οὐδεμιᾷ, τοιούτου προσδεῖ	οὐδενός.	ἢ σύ τινα ἔχεις εἰπεῖν;
[6, 504]	μετρίως γίγνεται· ἀτελὲς γὰρ οὐδὲν	οὐδενὸς	μέτρον. δοκεῖ δ’ ἐνίοτέ τισιν
[6, 495]	οἱ συνόντες αὐτῇ οἱ μὲν	οὐδενός,	οἱ δὲ πολλοὶ πολλῶν κακῶν
[6, 502]	παντὶ τῷ χρόνῳ τῶν πάντων	οὐδέποτε	οὐδ’ ἂν εἷς σωθείη, ἔσθ’
[6, 495]	σμικρὰ δὲ φύσις οὐδὲν μέγα	οὐδέποτε	οὐδένα οὔτε ἰδιώτην οὔτε πόλιν
[6, 501]	τοιαύτην τυχοῦσαν τῶν προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων	οὐκ	ἀγαθὴν τελέως ἔσεσθαι καὶ φιλόσοφον,
[6, 507]	μὴ παραγένηται τρίτον, ἡ μὲν	οὐκ	ἀκούσεται, ἡ δὲ οὐκ ἀκουσθήσεται;
[6, 507]	μὲν οὐκ ἀκούσεται, ἡ δὲ	οὐκ	ἀκουσθήσεται; Οὐδενός, ἔφη. Οἶμαι δέ
[6, 485]	ἔχειν οἱ αὐτοί, ὅτι τε	οὐκ	ἄλλους πόλεων ἡγεμόνας δεῖ εἶναι
[6, 490]	πολλοῖς ἑκάστοις, ἀλλ’ ἴοι καὶ	οὐκ	ἀμβλύνοιτο οὐδ’ ἀπολήγοι τοῦ ἔρωτος,
[6, 500]	καὶ ἀπιστήσουσιν ἡμῖν λέγουσιν ὡς	οὐκ	ἄν ποτε ἄλλως εὐδαιμονήσειε πόλις,
[6, 490]	(Μισεῖν, ἔφη. Ηγουμένης δὴ ἀληθείας	οὐκ	ἄν ποτε οἶμαι φαμὲν αὐτῇ
[6, 511]	(δὲ αὐτὰ ἐκεῖνα ἰδεῖν ἃ	οὐκ	ἂν ἄλλως ἴδοι τις ἢ
[6, 486]	πράττοι καὶ μόγις σμικρὸν ἀνύτων;	Οὐκ	ἂν γένοιτο. Τί δ’ εἰ
[6, 486]	φύσει φιλοσοφίας ἀληθινῆς, ὡς ἔοικεν,	οὐκ	ἂν μετείη. Οὔ μοι δοκεῖ.
[6, 502]	δὲ πέρι τις ἀμφισβητήσει, ὡς	οὐκ	ἂν τύχοιεν γενόμενοι βασιλέων ἔκγονοι
[6, 486]	οὖν; μή πῃ δοκοῦμέν σοι	οὐκ	ἀναγκαῖα ἕκαστα διεληλυθέναι καὶ ἑπόμενα
[6, 495]	ἀποτεθρυμμένοι διὰτὰς βαναυσίας τυγχάνουσιν— ἢ	οὐκ	ἀνάγκη; Καὶ μάλα, ἔφη. Δοκεῖς
[6, 496]	πολιτικῶν κατέχει. τὸ δ’ ἡμέτερον	οὐκ	ἄξιον λέγειν, τὸ δαιμόνιον σημεῖον·
[6, 498]	ῥήματα ἐξεπίτηδες ἀλλήλοις ὡμοιωμένα, ἀλλ’	οὐκ	ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου ὥσπερ νῦν
[6, 509]	ἐν τῷ παρόντι δυνατόν, ἑκὼν	οὐκ	ἀπολείψω. Μὴ γάρ, ἔφη. (Νόησον
[6, 506]	καὶ πάλαι καταφανὴς ὅτι σοι	οὐκ	ἀποχρήσοι τὸ τοῖς ἄλλοις δοκοῦν
[6, 511]	διαλέγεσθαι δυνάμει, τὰς ὑποθέσεις ποιούμενος	οὐκ	ἀρχὰς ἀλλὰ τῷ ὄντι ὑποθέσεις,
[6, 491]	σοι εὔδηλόν τε φανεῖται καὶ	οὐκ	ἄτοπα δόξει τὰ προειρημένα περὶ
[6, 493]	τοιοῦτος δὴ ὢν πρὸς Διὸς	οὐκ	ἄτοπος ἄν σοι δοκεῖ εἶναι
[6, 499]	πολλοῖς, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι	οὐκ	αὖ δοκεῖ, ἐρεῖς; Ισως, ἔφη.
[6, 492]	ὅτι καὶ ἄξιον λόγου, ἀλλ’	οὐκ	αὐτοὺς τοὺς ταῦτα λέγοντας μεγίστους
[6, 497]	ἐρήσῃ τίς αὕτη ἡ πολιτεία.	Οὐκ	ἔγνως, ἔφη· οὐ γὰρ τοῦτο
[6, 505]	ἀγαθὸν μηδὲν φρονεῖν; Μὰ Δί’	οὐκ	ἔγωγ’ ἔφη. Αλλὰ μὴν καὶ
[6, 507]	ἢ σύ τινα ἔχεις εἰπεῖν;	Οὐκ	ἔγωγε, ἦ δ’ ὅς. Τὴν
[6, 503]	ἄλλα τούτοις ἕπεται οἶσθ’ ὅτι	οὐκ	ἐθέλουσιν ἅμα φύεσθαι καὶ νεανικοί
[6, 487]	Σὺ δέ γε, ἔφη, οἶμαι	οὐκ	εἴωθας δι’ εἰκόνων λέγειν. Εἶεν,
[6, 491]	ἄκρατον πονηρίαν ἐκ φαύλης ἀλλ’	οὐκ	ἐκ νεανικῆς φύσεως τροφῇ διολομένης
[6, 500]	ἐν ὀλίγοις τισὶν ἡγοῦμαι, ἀλλ’	οὐκ	ἐν τῷ πλήθει, χαλεπὴν οὕτω
[6, 487]	πεττείας αὖ ταύτης τινὸς ἑτέρας,	οὐκ	ἐν ψήφοις ἀλλ’ ἐν λόγοις·
[6, 494]	προσελθὼν τἀληθῆ λέγῃ, ὅτι νοῦς	οὐκ	ἔνεστιν αὐτῷ, δεῖται δέ, τὸ
[6, 505]	ὀλιγάκις ἀκήκοας, ~νῦν δὲ ἢ	οὐκ	ἐννοεῖς ἢ αὖ διανοῇ (ἐμοὶ
[6, 507]	τῆς ὄψεως καὶ τοῦ ὁρατοῦ	οὐκ	ἐννοεῖς ὅτι προσδεῖται; Πῶς; Ενούσης
[6, 508]	καὶ ἐγγὺς φαίνονται τυφλῶν, ὥσπερ	οὐκ	ἐνούσης καθαρᾶς ὄψεως; Καὶ μάλα,
[6, 498]	τοῦ (Ηρακλειτείου ἡλίου, ὅσον αὖθις	οὐκ	ἐξάπτονται. Δεῖ δὲ πῶς; ἔφη.
[6, 511]	χρῆσθαι περὶ τὴν ζήτησιν αὐτοῦ,	οὐκ	ἐπ’ ἀρχὴν ἰοῦσαν, ὡς οὐ
[6, 510]	ψυχὴ ζητεῖν ἀναγκάζεται ἐξ ὑποθέσεων,	οὐκ	ἐπ’ ἀρχὴν πορευομένη ἀλλ’ ἐπὶ
[6, 490]	ὅ γε ὄντως φιλομαθής, καὶ	οὐκ	(ἐπιμένοι ἐπὶ τοῖς δοξαζομένοις εἶναι
[6, 508]	καὶ ὁ ἥλιος ὄψις μὲν	οὐκ	ἔστιν, αἴτιος δ’ ὢν αὐτῆς
[6, 508]	πρὸς τοῦτον τὸν θεόν; Πῶς;	Οὐκ	ἔστιν ἥλιος ἡ ὄψις οὔτε
[6, 486]	ἂν δυσσύμβολος ἢ ἄδικος γένοιτο;	Οὐκ	ἔστιν. Καὶ τοῦτο δὴ ψυχὴν
[6, 503]	βέβαια αὖ ταῦτα ἤθη καὶ	οὐκ	εὐμετάβολα, οἷς (ἄν τις μᾶλλον
[6, 487]	ἄν τίς σοι λόγῳ μὲν	οὐκ	ἔχειν καθ’ ἕκαστον τὸ ἐρωτώμενον
[6, 487]	καὶ σφεῖς τελευτῶντες ἀποκλείεσθαι καὶ	οὐκ	ἔχειν ὅτι λέγωσιν ὑπὸ πεττείας
[6, 508]	μεταβάλλον, καὶ ἔοικεν αὖ νοῦν	οὐκ	ἔχοντι. Εοικε γάρ. (Τοῦτο τοίνυν
[6, 505]	τι εἶναι, ἀποροῦσα δὲ καὶ	οὐκ	ἔχουσα λαβεῖν ἱκανῶς τί ποτ’
[6, 505]	ὦ φίλε, οἱ τοῦτο ἡγούμενοι	οὐκ	ἔχουσι δεῖξαι ἥτις φρόνησις, ἀλλ’
[6, 487]	οἱ μὴ τελευτῶντες ἀποκλείονται καὶ	οὐκ	ἔχουσιν ὅτι (φέρωσιν, οὕτω καὶ
[6, 506]	ἐθέλειν λέγειν. Τί δέ; εἶπον·	οὐκ	ᾔσθησαι τὰς ἄνευ ἐπιστήμης δόξας,
[6, 505]	ἐγώ, εἰ ὀνειδίζοντές γε ὅτι	οὐκ	ἴσμεν τὸ ἀγαθὸν λέγουσι πάλιν
[6, 511]	σκοπεῖν ἀλλ’ ἐξ ὑποθέσεων, νοῦν	οὐκ	ἴσχειν περὶ αὐτὰ δοκοῦσί σοι,
[6, 497]	τοῦτο τὸ γένος νῦν μὲν	οὐκ	ἴσχειν τὴν αὑτοῦ δύναμιν, ἀλλ’
[6, 487]	εἶπον, τοὺς ταῦτα λέγοντας ψεύδεσθαι;	Οὐκ	οἶδα, ἦ δ’ ὅς, ἀλλὰ
[6, 486]	Καὶ πῶς; Ανόνητα δὴ πονῶν	οὐκ	οἴει ἀναγκασθήσεται τελευτῶν αὑτόν τε
[6, 491]	ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ ὀλίγας. ἢ	οὐκ	οἴει; Σφόδρα γε. Τούτων δὴ
[6, 502]	ἄλλοις θαυμαστόν τι καὶ ἀδύνατον;	(Οὐκ	οἶμαι ἔγωγε, ἦ δ’ ὅς.
[6, 492]	παιδευταί τε καὶ σοφισταί. ἢ	οὐκ	οἶσθα ὅτι τὸν μὴ πειθόμενον
[6, 504]	καὶ σὺ ἐρώτα. πάντως αὐτὸ	οὐκ	ὀλιγάκις ἀκήκοας, ~νῦν δὲ ἢ
[6, 509]	ἀγαθὸν δὲ ἡγεῖσθαι ὁπότερον αὐτῶν	οὐκ	ὀρθόν, ἀλλ’ ἔτι μειζόνως τιμητέον
[6, 509]	νομίζειν ὀρθόν, ἥλιον δ’ ἡγεῖσθαι	οὐκ	ὀρθῶς ἔχει, οὕτω καὶ ἐνταῦθα
[6, 509]	οὐσίαν ὑπ’ ἐκείνου αὐτοῖς προσεῖναι,	οὐκ	οὐσίας ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλ’
[6, 491]	οὔτε κακῶν αἰτίαν ποτὲ ἔσεσθαι;	Οὔκ,	ἀλλά, ἦ δ’ ὅς, οὕτως.
[6, 490]	ἀληθινῆς. Ην γὰρ οὕτω λεγόμενον.	Οὐκοῦν	ἓν μὲν τοῦτο σφόδρα οὕτω
[6, 502]	ἀδύνατά γε. Συμβαίνει γάρ, ἔφη.	Οὐκοῦν	ἐπειδὴ τοῦτο μόγις τέλος ἔσχεν,
[6, 494]	ταύτης εἶναι τῆς φύσεως. Ναί.	Οὐκοῦν	εὐθὺς ἐν παισὶν ὁ τοιοῦτος
[6, 506]	ἱκανῶς. Καλῶς γάρ, ἔφη, μαντεύῃ.	Οὐκοῦν	ἡμῖν ἡ πολιτεία τελέως κεκοσμήσεται,
[6, 507]	τὰ ὁρώμενα; Τῇ ὄψει, ἔφη.	Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ ἀκοῇ
[6, 491]	κάκιον ἀπαλλάττειν τῆς φαύλης. Εχει.	(Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Αδείμαντε,
[6, 500]	Καὶ ἐγὼ ἀμέλει, ἔφη, συνοίομαι.	(Οὐκοῦν	καὶ αὐτὸ τοῦτο συνοίει, τοῦ
[6, 486]	βίον; Αδύνατον, ἦ δ’ ὅς.	(Οὐκοῦν	καὶ θάνατον οὐ δεινόν τι
[6, 510]	οὖν, ἔφη, τοῦτό γε οἶδα.	Οὐκοῦν	καὶ ὅτι τοῖς ὁρωμένοις εἴδεσι
[6, 508]	τὰς αἰσθήσεις ὀργάνων. Πολύ γε.	Οὐκοῦν	καὶ τὴν δύναμιν ἣν ἔχει
[6, 501]	ποιῆσαι. Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφη.	Οὐκοῦν	μετὰ ταῦτα οἴει ὑπογράψασθαι ἂν
[6, 505]	ταὐτά. ἦ γάρ; (Τί μήν;	Οὐκοῦν	ὅτι μὲν μεγάλαι καὶ πολλαὶ
[6, 503]	ἀρχῆς. Ορθῶς, ἦ δ’ ὅς.	Οὐκοῦν	σπάνιον αὐτὸ οἴει ἔσεσθαι; Πῶς
[6, 503]	αὐτῶν ἐξοίχεται. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις.	Οὐκοῦν	τὰ βέβαια αὖ ταῦτα ἤθη
[6, 489]	σε λέγειν. ἦ γάρ; Ναί.	Οὐκοῦν	τῆς μὲν τῶν ἐπιεικῶν ἀχρηστίας
[6, 485]	τι τῷ μεγίστῳ ἂν προέχοιεν.	~(Οὐκοῦν	τοῦτο δὴ λέγωμεν, τίνα τρόπον
[6, 501]	ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν; (Οὐ δήπου. Ετι	οὖν	ἀγριανοῦσι λεγόντων ἡμῶν ὅτι πρὶν
[6, 506]	τι δοξάζοντες; Οὐδέν, ἔφη. Βούλει	οὖν	αἰσχρὰ θεάσασθαι, τυφλά τε καὶ
[6, 489]	δυνώμεθα, πειραθῶμεν δεῖξαι; Πάνυ μὲν	οὖν.	Ακούωμεν δὴ καὶ λέγωμεν ἐκεῖθεν
[6, 508]	(δὴ καλοῦμεν ὄμμα. Οὐ γὰρ	οὖν.	Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν γε οἶμαι τῶν
[6, 486]	ζητῶμεν δεῖν εἶναι. Παντάπασι μὲν	οὖν.	Αλλ’ οὐ μὴν τό γε
[6, 492]	Καὶ μάλα, ἔφη, σφόδρα. Τίνα	οὖν	ἄλλον σοφιστὴν οἴει ἢ ποίους
[6, 500]	ἐν πᾶσι πολλή. Παντάπασι μὲν	οὖν.	Αν οὖν τις, εἶπον, αὐτῷ
[6, 508]	ὥσπερ ἐπίρρυτον κέκτηται; Πάνυ μὲν	οὖν.	Αρ’ οὖν οὐ καὶ ὁ
[6, 490]	αὐτοῦ; Καὶ μάλα, ἔφη. Αρ’	οὖν	δὴ οὐ μετρίως ἀπολογησόμεθα ὅτι
[6, 484]	πῶς, ἔφη, οὐ δῆλον; Η	οὖν	δοκοῦσί τι τυφλῶν διαφέρειν οἱ
[6, 485]	πῶς; ἦ δ’ ὅς. Η	οὖν	δυνατὸν εἶναι τὴν αὐτὴν φύσιν
[6, 497]	καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων. δῆλος δὴ	οὖν	εἶ ὅτι μετὰ τοῦτο ἐρήσῃ
[6, 496]	πάνυ, ἔφη, διαφέρει. Ποῖ’ ἄττα	οὖν	εἰκὸς γεννᾶν τοὺς τοιούτους; οὐ
[6, 487]	γιγνομένους. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας, Οἴει	οὖν,	εἶπον, τοὺς ταῦτα λέγοντας ψεύδεσθαι;
[6, 487]	τελέως ψυχῇ μεταλήψεσθαι; ~(Αναγκαιότατα μὲν	οὖν,	ἔφη. Εστιν οὖν ὅπῃ μέμψῃ
[6, 487]	ἔμοιγε φαίνονται τἀληθῆ λέγειν. (Πῶς	οὖν,	ἔφη, εὖ ἔχει λέγειν ὅτι
[6, 491]	τὰ προειρημένα περὶ αὐτῶν. Πῶς	οὖν,	ἔφη, κελεύεις; (Παντός, ἦν δ’
[6, 502]	ἀλλὰ αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν; Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη. Οὗτοι μὲν τοίνυν, ἦν
[6, 496]	(ἄξιον) ἀληθινῆς ἐχόμενον; Παντελῶς μὲν	οὖν,	ἔφη. Πάνσμικρον δή τι, ἔφην
[6, 495]	κακῶν ἄξιοί εἰσιν. Καὶ γὰρ	οὖν,	ἔφη, τά γε λεγόμενα ταῦτα.
[6, 484]	διαφέρει βίος (δίκαιος ἀδίκου. Τί	οὖν,	ἔφη, τὸ μετὰ τοῦτο ἡμῖν;
[6, 510]	ἐπὶ σκέψιν ὁρμήσωσι. Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη, τοῦτό γε οἶδα. Οὐκοῦν
[6, 498]	χρόνον εἴρηκας. Εἰς οὐδὲν μὲν	οὖν,	ἔφην, ὥς γε πρὸς τὸν
[6, 508]	γε δεῖ ἄτιμον εἶναι. Τίνα	οὖν	ἔχεις αἰτιάσασθαι τῶν ἐν οὐρανῷ
[6, 509]	σοφίζεσθαι περὶ τὸ ὄνομα. ἀλλ’	οὖν	ἔχεις ταῦτα διττὰ εἴδη, ὁρατόν,
[6, 494]	ἦ δ’ ὅς. Εὰν δ’	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, διὰ τὸ
[6, 507]	τὰ αἰσθητά; Τί μήν; Αρ’	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, ἐννενόηκας τὸν
[6, 502]	λήψεται; Ισως, ἔφη, ἧττον. ~Βούλει	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, μὴ ἧττον
[6, 495]	τοιοῦτος φιλοσοφήσει; Οὐ πάνυ. Ορᾷς	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι οὐ
[6, 501]	ἔφη, ἡ γραφὴ γένοιτο. Αρ’	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, πείθομέν πῃ
[6, 484]	δεῖ πόλεως ἡγεμόνας εἶναι; Πῶς	οὖν	λέγοντες ἂν αὐτό, ἔφη, μετρίως
[6, 484]	οὐ πολύ τι διαφέρει. Τούτους	οὖν	μᾶλλον φύλακας στησόμεθα ἢ τοὺς
[6, 492]	γὰρ γίγνεται οὔτε γέγονεν οὐδὲ	οὖν	μὴ γένηται ἀλλοῖον ἦθος πρὸς
[6, 486]	παρέξει. Πῶς δ’ οὔ; (Τί	οὖν;	μή πῃ δοκοῦμέν σοι οὐκ
[6, 485]	καὶ ταῦτα ἔχειν; Πάνυ μὲν	οὖν.	Ο τοίνυν ἀρχόμενοι τούτου τοῦ
[6, 486]	μετείη. Οὔ μοι δοκεῖ. Τί	οὖν;	ὁ κόσμιος καὶ μὴ φιλοχρήματος
[6, 494]	γοῦν, ἔφη, οὕτω γίγνεσθαι. Τί	οὖν	οἴει, ἦν δ’ ἐγώ, τὸν
[6, 485]	παιδικῶν ἀγαπᾶν. Ορθῶς, ἔφη. Η	οὖν	οἰκειότερον σοφίᾳ τι ἀληθείας ἂν
[6, 491]	γένωμαι, πειράσομαι διελθεῖν. τόδε μὲν	οὖν	οἶμαι πᾶς ἡμῖν ὁμολογήσει, τοιαύτην
[6, 501]	ὃ οὐ πάνυ ῥᾴδιον· ἀλλ’	οὖν	οἶσθ’ ὅτι τούτῳ ἂν εὐθὺς
[6, 487]	~(Αναγκαιότατα μὲν οὖν, ἔφη. Εστιν	οὖν	ὅπῃ μέμψῃ τοιοῦτον ἐπιτήδευμα, ὃ
[6, 495]	ἦ δ’ ὅς, ἀνάγκη. Εστιν	οὖν	ὅπως ὁ τοιοῦτος φιλοσοφήσει; Οὐ
[6, 507]	οὔ. Παντάπασι μὲν οὖν. (Τῷ	οὖν	ὁρῶμεν ἡμῶν αὐτῶν τὰ ὁρώμενα;
[6, 508]	κέκτηται; Πάνυ μὲν οὖν. Αρ’	οὖν	οὐ καὶ ὁ ἥλιος ὄψις
[6, 486]	δυσκοινώνητος καὶ ἀγρία. Πάνυ μὲν	οὖν.	(Οὐ μὴν οὐδὲ τόδε παραλείψεις,
[6, 488]	λόγον ~οὕτω (δυσαπόδεικτον; ἄκουε δ’	οὖν	τῆς εἰκόνος, ἵν’ ἔτι μᾶλλον
[6, 497]	τὰ κοινὰ σώσει. Τὸ μὲν	οὖν	τῆς φιλοσοφίας ὧν ἕνεκα διαβολὴν
[6, 495]	ἀνάγκη; Καὶ μάλα, ἔφη. Δοκεῖς	οὖν	τι, ἦν δ’ ἐγώ, διαφέρειν
[6, 493]	εἶναι παιδευτής; Εμοιγ’ ἔφη. Η	οὖν	τι τούτου δοκεῖ διαφέρειν ὁ
[6, 500]	πολλή. Παντάπασι μὲν οὖν. Αν	οὖν	τις, εἶπον, αὐτῷ ἀνάγκη γένηται
[6, 507]	τόκους μόνον. τοῦτον δὲ δὴ	οὖν	τὸν τόκον τε καὶ ἔκγονον
[6, 490]	οἷόν τ’ ἔφη, μετριώτατα. Τί	οὖν;	τούτῳ τι μετέσται ψεῦδος ἀγαπᾶν
[6, 507]	ὁρᾶσθαι δ’ οὔ. Παντάπασι μὲν	οὖν.	(Τῷ οὖν ὁρῶμεν ἡμῶν αὐτῶν
[6, 486]	καὶ ἀνθρωπίνου. Αληθέστατα, ἔφη. Ηι	οὖν	ὑπάρχει διανοίᾳ μεγαλοπρέπεια καὶ θεωρία
[6, 508]	γὰρ δῆλον ὅτι ἐρωτᾷς. Αρ’	οὖν	ὧδε πέφυκεν ὄψις πρὸς τοῦτον
[6, 504]	μάλιστα προσήκοντος μαθήματος ἐπὶ τέλος	οὔποτε	ἥξει. Οὐ γὰρ ταῦτα, ἔφη,
[6, 492]	Καὶ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,	οὔπω	τὴν μεγίστην ἀνάγκην εἰρήκαμεν. Ποίαν;
[6, 509]	δ’ αὖ ὁρατοῦ, ἵνα μὴ	οὐρανοῦ	εἰπὼν δόξω σοι σοφίζεσθαι περὶ
[6, 488]	ποιεῖσθαι ἐνιαυτοῦ καὶ ὡρῶν καὶ	οὐρανοῦ	καὶ ἄστρων καὶ πνευμάτων καὶ
[6, 508]	οὖν ἔχεις αἰτιάσασθαι τῶν ἐν	οὐρανῷ	θεῶν τούτου κύριον, οὗ ἡμῖν
[6, 500]	ἵνα μὴ ἡγῶνταί σε λέγειν	οὓς	αὐτοὶ οἴονται. (ἢ καὶ ἐὰν
[6, 487]	ἐν αὐταῖς οἱ φιλόσοφοι ἄρξωσιν,	οὓς	ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν αὐταῖς εἶναι; Ερωτᾷς,
[6, 490]	πολλοῖς, σμικρὸν δέ τι ἐκφεύγει,	οὓς	δὴ καὶ οὐ πονηρούς, ἀχρήστους
[6, 493]	ποῖον; Εκαστος τῶν μισθαρνούντων ἰδιωτῶν,	οὓς	δὴ οὗτοι σοφιστὰς καλοῦσι καὶ
[6, 489]	τοὺς τὰ τοιαῦτα φάσκοντας ἐπιτηδεύειν,	οὓς	δὴ σὺ φῂς τὸν ἐγκαλοῦντα
[6, 501]	δ’ ἐγώ, πείθομέν πῃ ἐκείνους,	οὓς	διατεταμένους ἐφ’ ἡμᾶς ἔφησθα ἰέναι,
[6, 501]	ἄλλην; ἢ ἐκείνους φήσει μᾶλλον,	οὓς	ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν; (Οὐ δήπου. Ετι
[6, 499]	τὴν τῆς φιλομαθείας διαβολὴν ἐνδεικνύῃ	οὓς	λέγεις τοὺς φιλοσόφους, ~καὶ διορίζῃ
[6, 491]	τὸ ἐπιτήδευμα καθισταμένας αὐτῆς, οἷαι	οὖσαι	φύσεις ψυχῶν εἰς ἀνάξιον καὶ
[6, 511]	τε καὶ νοῦ τὴν διάνοιαν	οὖσαν.	Ικανώτατα, ἦν δ’ ἐγώ, ἀπεδέξω.
[6, 508]	φάθι εἶναι· αἰτίαν δ’ ἐπιστήμης	οὖσαν	καὶ ἀληθείας, ὡς γιγνωσκομένης μὲν
[6, 491]	τὴν ἀρίστην φύσιν ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ	οὖσαν	τροφῇ κάκιον ἀπαλλάττειν τῆς φαύλης.
[6, 485]	ἐκείνης τῆς οὐσίας τῆς ἀεὶ	οὔσης	καὶ μὴ πλανωμένης ὑπὸ γενέσεως
[6, 507]	ἰδέαν μίαν ἑκάστου ὡς μιᾶς	οὔσης	τιθέντες, ὃ ἔστιν” ἕκαστον προσαγορεύομεν.
[6, 500]	γε ὡς ἀληθῶς πρὸς τοῖς	οὖσι	τὴν διάνοιαν ἔχοντι κάτω βλέπειν
[6, 509]	τὸ εἶναί τε καὶ τὴν	οὐσίαν	ὑπ’ ἐκείνου αὐτοῖς προσεῖναι, οὐκ
[6, 486]	παντὸς μὲν χρόνου, πάσης δὲ	οὐσίας,	οἷόν τε οἴει τούτῳ μέγα
[6, 509]	ὑπ’ ἐκείνου αὐτοῖς προσεῖναι, οὐκ	οὐσίας	ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἔτι
[6, 509]	ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἔτι ἐπέκεινα τῆς	οὐσίας	πρεσβείᾳ καὶ δυνάμει ὑπερέχοντος. (Καὶ
[6, 485]	ἂν αὐτοῖς δηλοῖ ἐκείνης τῆς	οὐσίας	τῆς ἀεὶ οὔσης καὶ μὴ
[6, 500]	ὁρῶντας καὶ θεωμένους οὔτ’ ἀδικοῦντα	οὔτ’	ἀδικούμενα ὑπ’ ἀλλήλων, κόσμῳ δὲ
[6, 500]	ἀεὶ ἔχοντα ὁρῶντας καὶ θεωμένους	οὔτ’	ἀδικοῦντα οὔτ’ ἀδικούμενα ὑπ’ ἀλλήλων,
[6, 508]	ἥλιος ἡ ὄψις οὔτε αὐτὴ	οὔτ’	ἐν ᾧ ἐγγίγνεται, ὃ (δὴ
[6, 491]	γίγνεσθαι, ἀσθενῆ δὲ φύσιν μεγάλων	οὔτε	ἀγαθῶν οὔτε κακῶν αἰτίαν ποτὲ
[6, 510]	αὐτά, οὐδένα λόγον οὔτε αὑτοῖς	οὔτε	ἄλλοις ἔτι ἀξιοῦσι περὶ αὐτῶν
[6, 485]	σμικροῦ οὔτε μείζονος οὔτε τιμιωτέρου	οὔτε	ἀτιμοτέρου μέρους ἑκόντες ἀφίενται, ὥσπερ
[6, 508]	Οὐκ ἔστιν ἥλιος ἡ ὄψις	οὔτε	αὐτὴ οὔτ’ ἐν ᾧ ἐγγίγνεται,
[6, 510]	ποιησάμενοι ὑποθέσεις αὐτά, οὐδένα λόγον	οὔτε	αὑτοῖς οὔτε ἄλλοις ἔτι ἀξιοῦσι
[6, 492]	καὶ τὸ ἐπιχειρεῖν πολλὴ ἄνοια.	οὔτε	γὰρ γίγνεται οὔτε γέγονεν οὐδὲ
[6, 492]	πολλὴ ἄνοια. οὔτε γὰρ γίγνεται	οὔτε	γέγονεν οὐδὲ οὖν μὴ γένηται
[6, 499]	ἑτέρᾳ τοιαύτῃ, οὐ πώποτε ἑωράκασιν,	οὔτε	ἕνα οὔτε πλείους. ἢ οἴει;
[6, 495]	φύσις οὐδὲν μέγα οὐδέποτε οὐδένα	οὔτε	ἰδιώτην οὔτε πόλιν δρᾷ. Αληθέστατα,
[6, 496]	ἄνθρωπος ἐμπεσών, οὔτε συναδικεῖν ἐθέλων	οὔτε	ἱκανὸς ὢν εἷς πᾶσιν ἀγρίοις
[6, 491]	δὲ φύσιν μεγάλων οὔτε ἀγαθῶν	οὔτε	κακῶν αἰτίαν ποτὲ ἔσεσθαι; Οὔκ,
[6, 485]	πάσης αὐτῆς, καὶ οὔτε σμικροῦ	οὔτε	μείζονος οὔτε τιμιωτέρου οὔτε ἀτιμοτέρου
[6, 499]	οὐ πώποτε ἑωράκασιν, οὔτε ἕνα	οὔτε	πλείους. ἢ οἴει; Οὐδαμῶς γε.
[6, 501]	τὸ φιλόσοφον γένος ἐγκρατὲς γένηται,	οὔτε	πόλει οὔτε πολίταις κακῶν παῦλα
[6, 495]	μέγα οὐδέποτε οὐδένα οὔτε ἰδιώτην	οὔτε	πόλιν δρᾷ. Αληθέστατα, ἦ δ’
[6, 499]	ἐλέγομεν, ὑπὸ τἀληθοῦς ἠναγκασμένοι, ὅτι	οὔτε	πόλις οὔτε πολιτεία οὐδέ γ’
[6, 501]	γένος ἐγκρατὲς γένηται, οὔτε πόλει	οὔτε	πολίταις κακῶν παῦλα ἔσται, οὐδὲ
[6, 499]	τἀληθοῦς ἠναγκασμένοι, ὅτι οὔτε πόλις	οὔτε	πολιτεία οὐδέ γ’ ἀνὴρ ὁμοίως
[6, 485]	καὶ ὅτι πάσης αὐτῆς, καὶ	οὔτε	σμικροῦ οὔτε μείζονος οὔτε τιμιωτέρου
[6, 496]	ὥσπερ εἰς θηρία ἄνθρωπος ἐμπεσών,	οὔτε	συναδικεῖν ἐθέλων οὔτε ἱκανὸς ὢν
[6, 485]	καὶ οὔτε σμικροῦ οὔτε μείζονος	οὔτε	τιμιωτέρου οὔτε ἀτιμοτέρου μέρους ἑκόντες
[6, 505]	τῶν ἑτέρων; ἢ οὐ καὶ	οὗτοι	ἀναγκάζονται ὁμολογεῖν ἡδονὰς εἶναι κακάς;
[6, 495]	τὰ ἱερὰ ἀποδιδράσκοντες, ἅσμενοι καὶ	οὗτοι	ἐκ τῶν τεχνῶν ἐκπηδῶσιν εἰς
[6, 493]	ποιεῖν αὐτῷ ταῦτα ἃ ἂν	οὗτοι	ἐπαινῶσιν· ὡς δὲ καὶ ἀγαθὰ
[6, 492]	εἶναι, καὶ ἐπιτηδεύσειν ἅπερ ἂν	οὗτοι,	καὶ ἔσεσθαι τοιοῦτον; (Πολλή, ἦ
[6, 495]	δρᾷ. Αληθέστατα, ἦ δ’ ὅς.	Οὗτοι	μὲν δὴ οὕτως ἐκπίπτοντες, οἷς
[6, 502]	ὁμολογήσωσιν; Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.	Οὗτοι	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 492]	ἔργῳ προστιθέασι λόγῳ μὴ πείθοντες	οὗτοι	οἱ παιδευταί τε καὶ σοφισταί.
[6, 493]	τῶν μισθαρνούντων ἰδιωτῶν, οὓς δὴ	οὗτοι	σοφιστὰς καλοῦσι καὶ ἀντιτέχνους ἡγοῦνται,
[6, 495]	γάρ, ἀλλ’ ὀρθῶς, ἔφη, ἐλέχθη.	Οὗτος	δή, εἶπον, ὦ θαυμάσιε, ὄλεθρός
[6, 506]	ἢ ἄλλο τι παρὰ ταῦτα;	Οὗτος,	ἦν δ’ ἐγώ, ἀνήρ, καλῶς
[6, 492]	φερομένην κατὰ ῥοῦν ᾗ ἂν	οὗτος	φέρῃ, καὶ φήσειν τε τὰ
[6, 499]	μὲν οὐδένα φημὶ ἔχειν λόγον.	οὕτω	γὰρ ἂν ἡμεῖς δικαίως καταγελῴμεθα,
[6, 488]	μᾶλλον ἴδῃς ὡς γλίσχρως εἰκάζω.	οὕτω	γὰρ χαλεπὸν τὸ πάθος τῶν
[6, 494]	αὐτοῦ δύναμιν. Φιλεῖ γοῦν, ἔφη,	οὕτω	γίγνεσθαι. Τί οὖν οἴει, ἦν
[6, 508]	ἀληθείας, ὡς γιγνωσκομένης μὲν διανοοῦ,	οὕτω	δὲ καλῶν ἀμφοτέρων ὄντων, γνώσεώς
[6, 504]	καὶ ὑμεῖς ἐξαρκεῖν ἔφατε, καὶ	οὕτω	δὴ ἐρρήθη τὰ τότε τῆς
[6, 484]	θεώμενοι ὡς οἷόν τε ἀκριβέστατα,	οὕτω	δὴ καὶ τὰ ἐνθάδε νόμιμα
[6, 494]	Καὶ μάλ’ ἔφη. Τῷ δὴ	οὕτω	διατιθεμένῳ ἐάν τις ἠρέμα προσελθὼν
[6, 499]	ἡμῶν ὁμολογεῖται. Καὶ ἐμοί, ἔφη,	οὕτω	δοκεῖ. Τοῖς δὲ πολλοῖς, ἦν
[6, 488]	σκώπτεις ἐμβεβληκώς με εἰς λόγον	~οὕτω	(δυσαπόδεικτον; ἄκουε δ’ οὖν τῆς
[6, 500]	αὐτοὶ οἴονται. (ἢ καὶ ἐὰν	οὕτω	θεῶνται, ἀλλοίαν τοι φήσεις αὐτοὺς
[6, 509]	δ’ ἡγεῖσθαι οὐκ ὀρθῶς ἔχει,	οὕτω	καὶ ἐνταῦθα ἀγαθοειδῆ μὲν νομίζειν
[6, 485]	μᾶλλον ἢ τούτῳ προσήκει σπουδάζειν.	Οὕτω.	~(Καὶ μήν που καὶ τόδε
[6, 506]	σωφροσύνης καὶ τῶν ἄλλων διῆλθες,	οὕτω	καὶ περὶ τοῦ ἀγαθοῦ διέλθῃς.
[6, 487]	καὶ οὐκ ἔχουσιν ὅτι (φέρωσιν,	οὕτω	καὶ σφεῖς τελευτῶντες ἀποκλείεσθαι καὶ
[6, 495]	δημιουργιῶν ὥσπερ τὰ σώματα λελώβηνται,	οὕτω	(καὶ τὰς ψυχὰς συγκεκλασμένοι τε
[6, 497]	τὸ ἐπιχώριον φιλεῖ κρατούμενον ἰέναι,	οὕτω	καὶ τοῦτο τὸ γένος νῦν
[6, 489]	καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἐν ταῖς	οὕτω	κατεσκευασμέναις ναυσὶ πλωτήρων; Καὶ μάλα,
[6, 490]	μετεῖναι φιλοσοφίας ἀληθινῆς. Ην γὰρ	οὕτω	λεγόμενον. Οὐκοῦν ἓν μὲν τοῦτο
[6, 490]	ἀληθῶς ζῴη καὶ τρέφοιτο καὶ	οὕτω	λήγοι ὠδῖνος, πρὶν δ’ οὔ;
[6, 490]	Οὐκοῦν ἓν μὲν τοῦτο σφόδρα	οὕτω	παρὰ δόξαν τοῖς νῦν δοκουμένοις
[6, 507]	καλὸν καὶ αὐτὸ ἀγαθόν, καὶ	οὕτω	περὶ πάντων ἃ τότε ὡς
[6, 495]	γε τὰς ἄλλας τέχνας καίπερ	οὕτω	πραττούσης φιλοσοφίας τὸ ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον
[6, 504]	Πρέπει γέ τοι δή, ἔφη,	οὕτω	σκοπεῖν. ἀλλὰ ποῖα δὴ λέγεις
[6, 511]	ἐφ’ οἷς ἐστιν ἀληθείας μετέχει,	οὕτω	ταῦτα σαφηνείας ἡγησάμενος μετέχειν. Μανθάνω,
[6, 510]	τὸ δοξαστὸν πρὸς τὸ γνωστόν,	οὕτω	τὸ ὁμοιωθὲν πρὸς τὸ ᾧ
[6, 508]	ὄμμασιν ἐνοῦσα φαίνεται. Τί μήν;	Οὕτω	τοίνυν καὶ τὸ τῆς ψυχῆς
[6, 499]	ἦν δ’ ἐγώ, μὴ πάνυ	οὕτω	τῶν πολλῶν (κατηγόρει. ἀλλοίαν τοι
[6, 500]	οὐκ ἐν τῷ πλήθει, χαλεπὴν	οὕτω	φύσιν γίγνεσθαι. Καὶ ἐγὼ ἀμέλει,
[6, 506]	δὴ τὸ τοιοῦτον ~καὶ (τοσοῦτον	οὕτω	φῶμεν δεῖν ἐσκοτῶσθαι καὶ ἐκείνους
[6, 491]	ὦ Αδείμαντε, καὶ τὰς ψυχὰς	οὕτω	φῶμεν τὰς εὐφυεστάτας κακῆς παιδαγωγίας
[6, 510]	(ταύτης ἣν γράφουσιν, καὶ τἆλλα	οὕτως,	αὐτὰ μὲν ταῦτα ἃ πλάττουσίν
[6, 499]	ὅμοια λέγοντες. ἢ οὐχ οὕτως;	Οὕτως.	Εἰ τοίνυν ἄκροις εἰς φιλοσοφίαν
[6, 507]	καὶ πολλὰ ἀγαθὰ καὶ ἕκαστα	οὕτως	εἶναί φαμέν τε καὶ διορίζομεν
[6, 495]	δ’ ὅς. Οὗτοι μὲν δὴ	οὕτως	ἐκπίπτοντες, οἷς μάλιστα προσήκει, (ἔρημον
[6, 511]	αὖ ἐχόμενος τῶν ἐκείνης ἐχομένων,	οὕτως	ἐπὶ τελευτὴν καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ παντάπασιν
[6, 508]	αὐτῆς ὁρᾶται ὑπ’ αὐτῆς ταύτης;	Οὕτως,	ἦ δ’ ὅς. Τοῦτον τοίνυν,
[6, 491]	Οὔκ, ἀλλά, ἦ δ’ ὅς,	οὕτως.	~(Ην τοίνυν ἔθεμεν τοῦ φιλοσόφου
[6, 499]	εὐχαῖς ὅμοια λέγοντες. ἢ οὐχ	οὕτως;	Οὕτως. Εἰ τοίνυν ἄκροις εἰς
[6, 489]	ἀπεικάζων οἷς ἄρτι ἐλέγομεν ναύταις	οὐχ	ἁμαρτήσῃ, καὶ τοὺς ὑπὸ τούτων
[6, 488]	γιγνομένων τὸν ὡς ἀληθῶς κυβερνητικὸν	οὐχ	ἡγῇ ἂν τῷ ὄντι μετεωροσκόπον
[6, 504]	ἔφην, περιιτέον τῷ (τοιούτῳ, καὶ	οὐχ	ἧττον μανθάνοντι πονητέον ἢ γυμναζομένῳ·
[6, 497]	ἐτίθεις. Ερρήθη γάρ, ἔφη. Αλλ’	οὐχ	ἱκανῶς, εἶπον, ἐδηλώθη, φόβῳ ὧν
[6, 510]	ποιουμένη. Ταῦτ’ ἔφη, ἃ λέγεις,	οὐχ	ἱκανῶς ἔμαθον. (Αλλ’ αὖθις, ἦν
[6, 505]	καὶ πρὸς τούτῳ ὅτι αὐτὴν	οὐχ	ἱκανῶς ἴσμεν· εἰ δὲ μὴ
[6, 506]	μάλα ἀρκέσει· ἀλλ’ ὅπως μὴ	οὐχ	οἷός τ’ ἔσομαι, προθυμούμενος δὲ
[6, 499]	ἄλλως εὐχαῖς ὅμοια λέγοντες. ἢ	οὐχ	οὕτως; Οὕτως. Εἰ τοίνυν ἄκροις
[6, 504]	δ’ ἐγώ, καὶ αὐτῶν τούτων	οὐχ	ὑπογραφὴν δεῖ ὥσπερ νῦν θεάσασθαι,
[6, 496]	διανοήματά τε καὶ δόξας; ἆρ’	οὐχ	ὡς ἀληθῶς προσήκοντα ἀκοῦσαι σοφίσματα,
[6, 505]	μάλα, ἔφη, γελοίως. (Πῶς γὰρ	οὐχί,	ἦν δ’ ἐγώ, εἰ ὀνειδίζοντές
[6, 489]	οὗ ἂν τῇ ἀληθείᾳ τι	ὄφελος	ᾖ. ἀλλὰ τοὺς νῦν πολιτικοὺς
[6, 505]	καὶ τῶν ἄλλων εἴ τι	ὄφελος	ἦν, περὶ δὴ τὸ τοιοῦτον
[6, 505]	ἐπισταίμεθα, οἶσθ’ ὅτι οὐδὲν ἡμῖν	ὄφελος,	ὥσπερ οὐδ’ εἰ (κεκτῄμεθά τι
[6, 508]	Πῶς; ἔφη· ἔτι δίελθέ μοι.	Οφθαλμοί,	ἦν δ’ ἐγώ, οἶσθ’ ὅτι,
[6, 506]	ἔσομαι, προθυμούμενος δὲ ἀσχημονῶν γέλωτα	ὀφλήσω.	ἀλλ’ ὦ μακάριοι, αὐτὸ μὲν
[6, 494]	δὴ τῶν ἰδιωτῶν, ὅσοι προσομιλοῦντες	ὄχλῳ	ἀρέσκειν αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον. Εκ
[6, 507]	ἡμῶν αὐτῶν τὰ ὁρώμενα; Τῇ	ὄψει,	ἔφη. Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 507]	ὅτι ἥ τε ὄψις οὐδὲν	ὄψεται,	τά τε χρώματα ἔσται ἀόρατα.
[6, 507]	Πῶς; Ενούσης που ἐν ὄμμασιν	ὄψεως	καὶ ἐπιχειροῦντος τοῦ ἔχοντος χρῆσθαι
[6, 508]	τυφλῶν, ὥσπερ οὐκ ἐνούσης καθαρᾶς	ὄψεως;	Καὶ μάλα, ἔφη. (Οταν δέ
[6, 507]	δ’ ὅς. Τὴν δὲ τῆς	ὄψεως	καὶ τοῦ ὁρατοῦ οὐκ ἐννοεῖς
[6, 509]	ὥσπερ ἐκεῖ φῶς τε καὶ	ὄψιν	ἡλιοειδῆ μὲν νομίζειν ὀρθόν, ἥλιον
[6, 508]	ἐν τῷ ὁρατῷ πρός τε	ὄψιν	καὶ τὰ ὁρώμενα. Πῶς; ἔφη·
[6, 508]	κύριον, οὗ ἡμῖν τὸ φῶς	ὄψιν	τε ποιεῖ ὁρᾶν ὅτι κάλλιστα
[6, 508]	οὖν οὐ καὶ ὁ ἥλιος	ὄψις	μὲν οὐκ ἔστιν, αἴτιος δ’
[6, 507]	πεφυκός, οἶσθα ὅτι ἥ τε	ὄψις	οὐδὲν ὄψεται, τά τε χρώματα
[6, 508]	Πῶς; Οὐκ ἔστιν ἥλιος ἡ	ὄψις	οὔτε αὐτὴ οὔτ’ ἐν ᾧ
[6, 508]	ἐρωτᾷς. Αρ’ οὖν ὧδε πέφυκεν	ὄψις	πρὸς τοῦτον τὸν θεόν; Πῶς;