HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, La République, livre VI

Liste des contextes (ordre alphabétique)


ν  =  54 formes différentes pour 104 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Livre, Chap.
[6, 494]   μεγαλοπρέπεια ταύτης εἶναι τῆς φύσεως.  Ναί.   Οὐκοῦν εὐθὺς ἐν παισὶν
[6, 489]   ἀληθῆ σε λέγειν. γάρ;  Ναί.   Οὐκοῦν τῆς μὲν τῶν ἐπιεικῶν
[6, 488]   τῆς νεώς, τὸν δὲ γενναῖον  ναύκληρον   μανδραγόρᾳ μέθῃ τινι
[6, 488]   πολλῶν νεῶν πέρι εἴτε μιᾶς·  ναύκληρον   μεγέθει μὲν καὶ (ῥώμῃ ὑπὲρ
[6, 488]   πείθοντες βιαζόμενοι τὸν  ναύκληρον,   τὸν δὲ μὴ τοιοῦτον ψέγοντας
[6, 488]   αὐτοὺς δὲ αὐτῷ ἀεὶ τῷ  (ναυκλήρῳ   περικεχύσθαι δεομένους καὶ πάντα ποιοῦντας
[6, 488]   κυβερνητικὸν καὶ ἐπιστάμενον τὰ κατὰ  ναῦν,   ὃς ἂν συλλαμβάνειν δεινὸς
[6, 488]   κυβερνητικήν. τοιούτων δὴ περὶ τὰς  ναῦς   γιγνομένων τὸν ὡς ἀληθῶς κυβερνητικὸν
[6, 489]   τῶν ἐν ταῖς οὕτω κατεσκευασμέναις  ναυσὶ   πλωτήρων; Καὶ μάλα, ἔφη
[6, 489]   ἄρχοντας ἀπεικάζων οἷς ἄρτι ἐλέγομεν  ναύταις   οὐχ ἁμαρτήσῃ, καὶ τοὺς ὑπὸ
[6, 488]   ναυτικῶν ἕτερα τοιαῦτα, τοὺς δὲ  ναύτας   στασιάζοντας πρὸς ἀλλήλους περὶ τῆς
[6, 488]   τοιούτους, πρὸς δὲ τούτοις (ἐπαινοῦντας  ναυτικὸν   μὲν καλοῦντας καὶ κυβερνητικὸν καὶ
[6, 488]   βραχύ τι καὶ γιγνώσκοντα περὶ  ναυτικῶν   ἕτερα τοιαῦτα, τοὺς δὲ ναύτας
[6, 489]   οὐ γὰρ ἔχει φύσιν κυβερνήτην  ναυτῶν   δεῖσθαι ἄρχεσθαι ὑφ’ αὑτοῦ οὐδὲ
[6, 491]   ἐκ φαύλης ἀλλ’ οὐκ ἐκ  νεανικῆς   φύσεως τροφῇ διολομένης γίγνεσθαι, ἀσθενῆ
[6, 503]   οὐκ ἐθέλουσιν ἅμα φύεσθαι καὶ  νεανικοί   τε καὶ μεγαλοπρεπεῖς τὰς διανοίας
[6, 498]   ἐκτὸς γίγνηται, τότε ἤδη ἀφέτους  νέμεσθαι   καὶ μηδὲν ἄλλο πράττειν, ὅτι
[6, 487]   μὴ τοῦ πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα ἁψάμενοι  νέοι   ὄντες (ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν,
[6, 492]   ἐν δὴ τῷ τοιούτῳ τὸν  νέον,   τὸ λεγόμενον, τίνα οἴει καρδίαν
[6, 486]   σκοπῶν φιλόσοφον καὶ μὴ εὐθὺς  νέου   ὄντος ἐπισκέψῃ, εἰ ἄρα δικαία
[6, 485]   πάσης ἀληθείας δεῖ εὐθὺς ἐκ  νέου   ὅτι μάλιστα ὀρέγεσθαι. Παντελῶς γε.
[6, 495]   λελυμένου, ἐν βαλανείῳ δὲ λελουμένου,  νεουογὸν   ἱμάτιον ἔχοντος, ὡς νυμφίου παρεσκευασμένου,
[6, 492]   διαφθειρομένους τινὰς εἶναι ὑπὸ σοφιστῶν  νέους,   διαφθείροντας δέ τινας σοφιστὰς ἰδιωτικούς,
[6, 492]   ἀπεργάζεσθαι οἵους βούλονται εἶναι καὶ  νέους   καὶ πρεσβυτέρους καὶ ἄνδρας καὶ
[6, 488]   γὰρ τοιουτονὶ γενόμενον εἴτε πολλῶν  νεῶν   πέρι εἴτε μιᾶς· ναύκληρον μεγέθει
[6, 488]   τινι ἄλλῳ συμποδίσαντας τῆς  νεὼς   ἄρχειν χρωμένους τοῖς ἐνοῦσι, καὶ
[6, 488]   προσηκόντων, εἰ μέλλει τῷ ὄντι  νεὼς   ἀρχικὸς ἔσεσθαι, ὅπως δὲ κυβερνήσει
[6, 488]   ἀποκτεινύντας ἐκβάλλοντας ἐκ τῆς  νεώς,   τὸν δὲ γενναῖον ναύκληρον μανδραγόρᾳ
[6, 495]   κτησαμένου χαλκέως φαλακροῦ καὶ σμικροῦ,  νεωστὶ   μὲν ἐκ δεσμῶν λελυμένου, ἐν
[6, 488]   (ῥώμῃ ὑπὲρ τοὺς ἐν τῇ  νηὶ   πάντας, ὑπόκωφον δὲ καὶ ὁρῶντα
[6, 508]   καὶ τὸ τῆς ψυχῆς ὧδε  νόει·   ὅταν μὲν οὗ καταλάμπει ἀλήθειά
[6, 507]   τὰ μὲν δὴ ὁρᾶσθαί φαμεν,  νοεῖσθαι   δ’ οὔ, τὰς δ’ αὖ
[6, 507]   οὔ, τὰς δ’ αὖ ἰδέας  νοεῖσθαι   μέν, ὁρᾶσθαι δ’ οὔ. Παντάπασι
[6, 511]   ἐν τῇ ψυχῇ γιγνόμενα λαβέ,  νόησιν   μὲν ἐπὶ τῷ ἀνωτάτω, διάνοιαν
[6, 488]   καὶ τὰ τοιαῦτα μειγνύντες γράφουσιν.  νόησον   γὰρ τοιουτονὶ γενόμενον εἴτε πολλῶν
[6, 503]   δεῖ καθιστάναι. Εἰρήσθω γάρ, ἔφη.  Νόησον   δὴ ὡς εἰκότως ὀλίγοι ἔσονταί
[6, 509]   οὐκ ἀπολείψω. Μὴ γάρ, ἔφη.  (Νόησον   τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ
[6, 509]   ἔχεις ταῦτα διττὰ εἴδη, ὁρατόν,  νοητόν;   Εχω. Ωσπερ τοίνυν γραμμὴν δίχα
[6, 511]   Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Τοῦτο τοίνυν  νοητὸν   μὲν τὸ εἶδος ἔλεγον, ὑποθέσεσι
[6, 509]   εἶναι, καὶ βασιλεύειν τὸ μὲν  νοητοῦ   γένους τε καὶ τόπου, τὸ
[6, 511]   ἐπιστήμης τοῦ ὄντος τε καὶ  νοητοῦ   θεωρούμενον τὸ ὑπὸ τῶν
[6, 511]   τοίνυν ἕτερον μάνθανε τμῆμα τοῦ  νοητοῦ   λέγοντά με τοῦτο οὗ αὐτὸς
[6, 510]   δὴ αὖ καὶ τὴν τοῦ  νοητοῦ   τομὴν τμητέον. Πῇ; Ηι
[6, 508]   ἑαυτῷ, ὅτιπερ αὐτὸ (ἐν τῷ  νοητῷ   τόπῳ πρός τε νοῦν καὶ
[6, 511]   περὶ αὐτὰ δοκοῦσί σοι, καίτοι  νοητῶν   ὄντων μετὰ ἀρχῆς. διάνοιαν δὲ
[6, 496]   εἰκὸς γεννᾶν τοὺς τοιούτους; οὐ  νόθα   καὶ φαῦλα; Πολλὴ ἀνάγκη. Τί
[6, 509]   τε καὶ ὄψιν ἡλιοειδῆ μὲν  νομίζειν   ὀρθόν, ἥλιον δ’ ἡγεῖσθαι οὐκ
[6, 509]   οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀγαθοειδῆ μὲν  νομίζειν   ταῦτ’ ἀμφότερα ὀρθόν, ἀγαθὸν δὲ
[6, 484]   οὕτω δὴ καὶ τὰ ἐνθάδε  νόμιμα   καλῶν τε πέρι καὶ δικαίων
[6, 502]   ἔοικεν, συμβαίνει ἡμῖν περὶ τῆς  νομοθεσίας   ἄριστα μὲν εἶναι λέγομεν,
[6, 497]   αὐτὸν ὅνπερ καὶ σὺ  νομοθέτης   ἔχων τοὺς νόμους ἐτίθεις. Ερρήθη
[6, 497]   σὺ νομοθέτης ἔχων τοὺς  νόμους   ἐτίθεις. Ερρήθη γάρ, ἔφη. Αλλ’
[6, 502]   ἦν δ’ ἐγώ, τιθέντος τοὺς  νόμους   καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα διεληλύθαμεν,
[6, 501]   ἐθελῆσαι ἂν ἅψασθαι μηδὲ γράφειν  νόμους,   πρὶν παραλαβεῖν καθαρὰν
[6, 484]   δ’ ἐγώ, δυνατοὶ φαίνωνται φυλάξαι  νόμους   τε καὶ ἐπιτηδεύματα πόλεων, τούτους
[6, 504]   προσδεῖ φύλακι πόλεώς τε καὶ  νόμων.   Εἰκός, δ’ ὅς. Τὴν
[6, 508]   πρός τε νοῦν καὶ τὰ  νοούμενα,   τοῦτο τοῦτον ἐν τῷ ὁρατῷ
[6, 509]   ὁρωμένου γένους καὶ τὸ τοῦ  νοουμένου,   καί σοι ἔσται σαφηνείᾳ καὶ
[6, 496]   φιλοσοφίας, δὲ τοῦ σώματος  νοσοτροφία   ἀπείργουσα αὐτὸν τῶν πολιτικῶν κατέχει.
[6, 506]   ὁδὸν ὀρθῶς πορευομένων οἱ ἄνευ  νοῦ   ἀληθές τι δοξάζοντες; Οὐδέν, ἔφη.
[6, 494]   σχηματισμοῦ καὶ φρονήματος κενοῦ ἄνευ  νοῦ   ἐμπιμπλάμενον; Καὶ μάλ’ ἔφη. Τῷ
[6, 511]   μεταξύ τι δόξης τε καὶ  νοῦ   τὴν διάνοιαν οὖσαν. Ικανώτατα, ἦν
[6, 508]   τε καὶ ἔγνω αὐτὸ καὶ  νοῦν   ἔχειν φαίνεται· ὅταν δὲ εἰς
[6, 490]   μιγεὶς τῷ ὄντι ὄντως, γεννήσας  νοῦν   καὶ ἀλήθειαν, γνοίη τε καὶ
[6, 508]   τῷ νοητῷ τόπῳ πρός τε  νοῦν   καὶ τὰ νοούμενα, τοῦτο τοῦτον
[6, 508]   δόξας μεταβάλλον, καὶ ἔοικεν αὖ  νοῦν   οὐκ ἔχοντι. Εοικε γάρ. (Τοῦτο
[6, 511]   (ἀνελθόντες σκοπεῖν ἀλλ’ ἐξ ὑποθέσεων,  νοῦν   οὐκ ἴσχειν περὶ αὐτὰ δοκοῦσί
[6, 511]   τῶν τοιούτων ἕξιν ἀλλ’ οὐ  νοῦν,   ὡς μεταξύ τι δόξης τε
[6, 494]   ἠρέμα προσελθὼν τἀληθῆ λέγῃ, ὅτι  νοῦς   οὐκ ἔνεστιν αὐτῷ, δεῖται δέ,
[6, 508]   ἡμερινὸν φῶς ἐπέχῃ, ἀλλὰ ὧν  νυκτερινὰ   φέγγη, ἀμβλυώττουσί τε καὶ ἐγγὺς
[6, 495]   λελουμένου, νεουογὸν ἱμάτιον ἔχοντος, ὡς  νυμφίου   παρεσκευασμένου, διὰ πενίαν καὶ ἐρημίαν
[6, 501]   παρεδίδομεν, καί τι μᾶλλον αὐτὸ  νῦν   ἀκούοντες πραΰνονται; Καὶ πολύ γε,
[6, 502]   ἔχων πειθομένην, πάντ’ ἐπιτελέσαι τὰ  νῦν   ἀπιστούμενα. Ικανὸς γάρ, ἔφη. Αρχοντος
[6, 503]   φίλε, ἐγώ, εἰπεῖν τὰ  νῦν   ἀποτετολμημένα· νῦν δὲ τοῦτο μὲν
[6, 502]   χαλεπὴ γίγνεσθαι παντελῶς ἀληθής·  νῦν   γὰρ οὐδὲν ἧττον ἦλθεν τὸ
[6, 487]   δ’ εἰς τὸ παρὸν ἀποβλέψας.  νῦν   γὰρ φαίη ἄν τίς σοι
[6, 490]   τὴν αἰτίαν ἐπισκοποῦντες ἐπὶ τούτῳ  νῦν   γεγόναμεν, τί ποθ’ οἱ πολλοὶ
[6, 505]   πάντως αὐτὸ οὐκ ὀλιγάκις ἀκήκοας,  ~νῦν   δὲ οὐκ ἐννοεῖς
[6, 503]   ἐγώ, εἰπεῖν τὰ νῦν ἀποτετολμημένα·  νῦν   δὲ τοῦτο μὲν τετολμήσθω εἰπεῖν,
[6, 497]   μέλλω λέγειν, ὅτι τοὐναντίον  νῦν   δεῖ τοῦ ἐπιτηδεύματος τούτου πόλιν
[6, 502]   ὡς ἐγᾦμαι, διήλθομεν. Ικανῶς γάρ.  Νῦν   δή, ὡς ἔοικεν, συμβαίνει ἡμῖν
[6, 490]   σφόδρα οὕτω παρὰ δόξαν τοῖς  νῦν   δοκουμένοις περὶ αὐτοῦ; Καὶ μάλα,
[6, 506]   ποτ’ (ἐστὶ τἀγαθὸν ἐάσωμεν τὸ  νῦν   εἶναι— πλέον γάρ μοι φαίνεται
[6, 499]   πόλει κατηκόῳ γενέσθαι, τῶν  νῦν   ἐν δυναστείαις βασιλείαις ὄντων
[6, 499]   τῷ παρεληλυθότι χρόνῳ καὶ  νῦν   ἔστιν ἔν τινι βαρβαρικῷ τόπῳ,
[6, 504]   τούτων οὐχ ὑπογραφὴν δεῖ ὥσπερ  νῦν   θεάσασθαι, ἀλλὰ τὴν τελεωτάτην ἀπεργασίαν
[6, 497]   ἐπαιτιῶμαι, μηδεμίαν ἀξίαν εἶναι τῶν  νῦν   κατάστασιν πόλεως φιλοσόφου φύσεως· διὸ
[6, 499]   καὶ οὐ πονηροῖς, ἀχρήστοις δὲ  νῦν   κεκλημένοις, ἀνάγκη τις ἐκ τύχης
[6, 487]   πάσχουσιν οἱ ἀκούοντες ἑκάστοτε  νῦν   λέγεις· ἡγοῦνται δι’ ἀπειρίαν τοῦ
[6, 497]   τὴν προσήκουσαν αὐτῇ τίνα τῶν  νῦν   λέγεις πολιτειῶν; (Οὐδ’ ἡντινοῦν, εἶπον,
[6, 503]   ἔτι δὴ τότε παρεῖμεν  νῦν   λέγομεν, ὅτι καὶ ἐν μαθήμασι
[6, 498]   γὰρ πώποτε εἶδον γενόμενον τὸ  νῦν   λεγόμενον, (ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον τοιαῦτ’
[6, 498]   ἐπιτηδεύματος τούτου πόλιν ἅπτεσθαι. Πῶς;  ~Νῦν   μέν, ἦν δ’ ἐγώ, οἱ
[6, 497]   οὕτω καὶ τοῦτο τὸ γένος  νῦν   μὲν οὐκ ἴσχειν τὴν αὑτοῦ
[6, 506]   τοῦ γε δοκοῦντος ἐμοὶ τὰ  νῦν—   ὃς δὲ ἔκγονός τε τοῦ
[6, 503]   τοῦ (λόγου, πεφοβημένου κινεῖν τὸ  νῦν   παρόν. Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις· μέμνημαι
[6, 489]   τι ὄφελος ᾖ. ἀλλὰ τοὺς  νῦν   πολιτικοὺς ἄρχοντας ἀπεικάζων οἷς ἄρτι
[6, 498]   οὐκ ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου ὥσπερ  νῦν   συμπεσόντα. ἄνδρα δὲ ἀρετῇ παρισωμένον
[6, 505]   χρήσιμα καὶ ὠφέλιμα γίγνεται. καὶ  νῦν   σχεδὸν οἶσθ’ ὅτι μέλλω τοῦτο
[6, 507]   ὑμᾶς κομίσασθαι, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ  νῦν   τοὺς τόκους μόνον. τοῦτον δὲ
[6, 497]   προθυμίαν εἴσῃ. σκόπει δὲ καὶ  νῦν   ὡς προθύμως καὶ παρακινδυνευτικῶς μέλλω
[6, 491]   καὶ πάντα ἔχουσαν ὅσα προσετάξαμεν  νυνδή,   εἰ τελέως (μέλλοι φιλόσοφος γενέσθαι,
[6, 504]   πονητέον γυμναζομένῳ· ἤ,  νυνδὴ   ἐλέγομεν, τοῦ μεγίστου τε καὶ
[6, 490]   (ἐσόμενον. ἡγεῖτο δ’ αὐτῷ, εἰ  νῷ   ἔχεις, πρῶτον μὲν ἀλήθεια, ἣν




| Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 23/03/2006