| Livre, Chap. |
| [6, 494] |
μεγαλοπρέπεια
ταύτης
εἶναι
τῆς
φύσεως.
|
Ναί. |
Οὐκοῦν
εὐθὺς
ἐν
παισὶν
ὁ |
| [6, 489] |
ἀληθῆ
σε
λέγειν.
ἦ
γάρ;
|
Ναί. |
Οὐκοῦν
τῆς
μὲν
τῶν
ἐπιεικῶν |
| [6, 488] |
τῆς
νεώς,
τὸν
δὲ
γενναῖον
|
ναύκληρον |
μανδραγόρᾳ
ἢ
μέθῃ
ἤ
τινι |
| [6, 488] |
πολλῶν
νεῶν
πέρι
εἴτε
μιᾶς·
|
ναύκληρον |
μεγέθει
μὲν
καὶ
(ῥώμῃ
ὑπὲρ |
| [6, 488] |
ἢ
πείθοντες
ἢ
βιαζόμενοι
τὸν
|
ναύκληρον, |
τὸν
δὲ
μὴ
τοιοῦτον
ψέγοντας |
| [6, 488] |
αὐτοὺς
δὲ
αὐτῷ
ἀεὶ
τῷ
|
(ναυκλήρῳ |
περικεχύσθαι
δεομένους
καὶ
πάντα
ποιοῦντας |
| [6, 488] |
κυβερνητικὸν
καὶ
ἐπιστάμενον
τὰ
κατὰ
|
ναῦν, |
ὃς
ἂν
συλλαμβάνειν
δεινὸς
ᾖ |
| [6, 488] |
κυβερνητικήν.
τοιούτων
δὴ
περὶ
τὰς
|
ναῦς |
γιγνομένων
τὸν
ὡς
ἀληθῶς
κυβερνητικὸν |
| [6, 489] |
τῶν
ἐν
ταῖς
οὕτω
κατεσκευασμέναις
|
ναυσὶ |
πλωτήρων;
Καὶ
μάλα,
ἔφη
ὁ |
| [6, 489] |
ἄρχοντας
ἀπεικάζων
οἷς
ἄρτι
ἐλέγομεν
|
ναύταις |
οὐχ
ἁμαρτήσῃ,
καὶ
τοὺς
ὑπὸ |
| [6, 488] |
ναυτικῶν
ἕτερα
τοιαῦτα,
τοὺς
δὲ
|
ναύτας |
στασιάζοντας
πρὸς
ἀλλήλους
περὶ
τῆς |
| [6, 488] |
τοιούτους,
πρὸς
δὲ
τούτοις
(ἐπαινοῦντας
|
ναυτικὸν |
μὲν
καλοῦντας
καὶ
κυβερνητικὸν
καὶ |
| [6, 488] |
βραχύ
τι
καὶ
γιγνώσκοντα
περὶ
|
ναυτικῶν |
ἕτερα
τοιαῦτα,
τοὺς
δὲ
ναύτας |
| [6, 489] |
οὐ
γὰρ
ἔχει
φύσιν
κυβερνήτην
|
ναυτῶν |
δεῖσθαι
ἄρχεσθαι
ὑφ’
αὑτοῦ
οὐδὲ |
| [6, 491] |
ἐκ
φαύλης
ἀλλ’
οὐκ
ἐκ
|
νεανικῆς |
φύσεως
τροφῇ
διολομένης
γίγνεσθαι,
ἀσθενῆ |
| [6, 503] |
οὐκ
ἐθέλουσιν
ἅμα
φύεσθαι
καὶ
|
νεανικοί |
τε
καὶ
μεγαλοπρεπεῖς
τὰς
διανοίας |
| [6, 498] |
ἐκτὸς
γίγνηται,
τότε
ἤδη
ἀφέτους
|
νέμεσθαι |
καὶ
μηδὲν
ἄλλο
πράττειν,
ὅτι |
| [6, 487] |
μὴ
τοῦ
πεπαιδεῦσθαι
ἕνεκα
ἁψάμενοι
|
νέοι |
ὄντες
(ἀπαλλάττωνται,
ἀλλὰ
μακρότερον
ἐνδιατρίψωσιν, |
| [6, 492] |
ἐν
δὴ
τῷ
τοιούτῳ
τὸν
|
νέον, |
τὸ
λεγόμενον,
τίνα
οἴει
καρδίαν |
| [6, 486] |
σκοπῶν
φιλόσοφον
καὶ
μὴ
εὐθὺς
|
νέου |
ὄντος
ἐπισκέψῃ,
εἰ
ἄρα
δικαία |
| [6, 485] |
πάσης
ἀληθείας
δεῖ
εὐθὺς
ἐκ
|
νέου |
ὅτι
μάλιστα
ὀρέγεσθαι.
Παντελῶς
γε. |
| [6, 495] |
λελυμένου,
ἐν
βαλανείῳ
δὲ
λελουμένου,
|
νεουογὸν |
ἱμάτιον
ἔχοντος,
ὡς
νυμφίου
παρεσκευασμένου, |
| [6, 492] |
διαφθειρομένους
τινὰς
εἶναι
ὑπὸ
σοφιστῶν
|
νέους, |
διαφθείροντας
δέ
τινας
σοφιστὰς
ἰδιωτικούς, |
| [6, 492] |
ἀπεργάζεσθαι
οἵους
βούλονται
εἶναι
καὶ
|
νέους |
καὶ
πρεσβυτέρους
καὶ
ἄνδρας
καὶ |
| [6, 488] |
γὰρ
τοιουτονὶ
γενόμενον
εἴτε
πολλῶν
|
νεῶν |
πέρι
εἴτε
μιᾶς·
ναύκληρον
μεγέθει |
| [6, 488] |
ἤ
τινι
ἄλλῳ
συμποδίσαντας
τῆς
|
νεὼς |
ἄρχειν
χρωμένους
τοῖς
ἐνοῦσι,
καὶ |
| [6, 488] |
προσηκόντων,
εἰ
μέλλει
τῷ
ὄντι
|
νεὼς |
ἀρχικὸς
ἔσεσθαι,
ὅπως
δὲ
κυβερνήσει |
| [6, 488] |
ἀποκτεινύντας
ἢ
ἐκβάλλοντας
ἐκ
τῆς
|
νεώς, |
τὸν
δὲ
γενναῖον
ναύκληρον
μανδραγόρᾳ |
| [6, 495] |
κτησαμένου
χαλκέως
φαλακροῦ
καὶ
σμικροῦ,
|
νεωστὶ |
μὲν
ἐκ
δεσμῶν
λελυμένου,
ἐν |
| [6, 488] |
(ῥώμῃ
ὑπὲρ
τοὺς
ἐν
τῇ
|
νηὶ |
πάντας,
ὑπόκωφον
δὲ
καὶ
ὁρῶντα |
| [6, 508] |
καὶ
τὸ
τῆς
ψυχῆς
ὧδε
|
νόει· |
ὅταν
μὲν
οὗ
καταλάμπει
ἀλήθειά |
| [6, 507] |
τὰ
μὲν
δὴ
ὁρᾶσθαί
φαμεν,
|
νοεῖσθαι |
δ’
οὔ,
τὰς
δ’
αὖ |
| [6, 507] |
οὔ,
τὰς
δ’
αὖ
ἰδέας
|
νοεῖσθαι |
μέν,
ὁρᾶσθαι
δ’
οὔ.
Παντάπασι |
| [6, 511] |
ἐν
τῇ
ψυχῇ
γιγνόμενα
λαβέ,
|
νόησιν |
μὲν
ἐπὶ
τῷ
ἀνωτάτω,
διάνοιαν |
| [6, 488] |
καὶ
τὰ
τοιαῦτα
μειγνύντες
γράφουσιν.
|
νόησον |
γὰρ
τοιουτονὶ
γενόμενον
εἴτε
πολλῶν |
| [6, 503] |
δεῖ
καθιστάναι.
Εἰρήσθω
γάρ,
ἔφη.
|
Νόησον |
δὴ
ὡς
εἰκότως
ὀλίγοι
ἔσονταί |
| [6, 509] |
οὐκ
ἀπολείψω.
Μὴ
γάρ,
ἔφη.
|
(Νόησον |
τοίνυν,
ἦν
δ’
ἐγώ,
ὥσπερ |
| [6, 509] |
ἔχεις
ταῦτα
διττὰ
εἴδη,
ὁρατόν,
|
νοητόν; |
Εχω.
Ωσπερ
τοίνυν
γραμμὴν
δίχα |
| [6, 511] |
Αληθῆ,
ἔφη,
λέγεις.
Τοῦτο
τοίνυν
|
νοητὸν |
μὲν
τὸ
εἶδος
ἔλεγον,
ὑποθέσεσι |
| [6, 509] |
εἶναι,
καὶ
βασιλεύειν
τὸ
μὲν
|
νοητοῦ |
γένους
τε
καὶ
τόπου,
τὸ |
| [6, 511] |
ἐπιστήμης
τοῦ
ὄντος
τε
καὶ
|
νοητοῦ |
θεωρούμενον
ἢ
τὸ
ὑπὸ
τῶν |
| [6, 511] |
τοίνυν
ἕτερον
μάνθανε
τμῆμα
τοῦ
|
νοητοῦ |
λέγοντά
με
τοῦτο
οὗ
αὐτὸς |
| [6, 510] |
δὴ
αὖ
καὶ
τὴν
τοῦ
|
νοητοῦ |
τομὴν
ᾗ
τμητέον.
Πῇ;
Ηι |
| [6, 508] |
ἑαυτῷ,
ὅτιπερ
αὐτὸ
(ἐν
τῷ
|
νοητῷ |
τόπῳ
πρός
τε
νοῦν
καὶ |
| [6, 511] |
περὶ
αὐτὰ
δοκοῦσί
σοι,
καίτοι
|
νοητῶν |
ὄντων
μετὰ
ἀρχῆς.
διάνοιαν
δὲ |
| [6, 496] |
εἰκὸς
γεννᾶν
τοὺς
τοιούτους;
οὐ
|
νόθα |
καὶ
φαῦλα;
Πολλὴ
ἀνάγκη.
Τί |
| [6, 509] |
τε
καὶ
ὄψιν
ἡλιοειδῆ
μὲν
|
νομίζειν |
ὀρθόν,
ἥλιον
δ’
ἡγεῖσθαι
οὐκ |
| [6, 509] |
οὕτω
καὶ
ἐνταῦθα
ἀγαθοειδῆ
μὲν
|
νομίζειν |
ταῦτ’
ἀμφότερα
ὀρθόν,
ἀγαθὸν
δὲ |
| [6, 484] |
οὕτω
δὴ
καὶ
τὰ
ἐνθάδε
|
νόμιμα |
καλῶν
τε
πέρι
καὶ
δικαίων |
| [6, 502] |
ἔοικεν,
συμβαίνει
ἡμῖν
περὶ
τῆς
|
νομοθεσίας |
ἄριστα
μὲν
εἶναι
ἃ
λέγομεν, |
| [6, 497] |
αὐτὸν
ὅνπερ
καὶ
σὺ
ὁ
|
νομοθέτης |
ἔχων
τοὺς
νόμους
ἐτίθεις.
Ερρήθη |
| [6, 497] |
σὺ
ὁ
νομοθέτης
ἔχων
τοὺς
|
νόμους |
ἐτίθεις.
Ερρήθη
γάρ,
ἔφη.
Αλλ’ |
| [6, 502] |
ἦν
δ’
ἐγώ,
τιθέντος
τοὺς
|
νόμους |
καὶ
τὰ
ἐπιτηδεύματα
ἃ
διεληλύθαμεν, |
| [6, 501] |
ἐθελῆσαι
ἂν
ἅψασθαι
μηδὲ
γράφειν
|
νόμους, |
πρὶν
ἢ
παραλαβεῖν
καθαρὰν
ἢ |
| [6, 484] |
δ’
ἐγώ,
δυνατοὶ
φαίνωνται
φυλάξαι
|
νόμους |
τε
καὶ
ἐπιτηδεύματα
πόλεων,
τούτους |
| [6, 504] |
προσδεῖ
φύλακι
πόλεώς
τε
καὶ
|
νόμων. |
Εἰκός,
ἦ
δ’
ὅς.
Τὴν |
| [6, 508] |
πρός
τε
νοῦν
καὶ
τὰ
|
νοούμενα, |
τοῦτο
τοῦτον
ἐν
τῷ
ὁρατῷ |
| [6, 509] |
ὁρωμένου
γένους
καὶ
τὸ
τοῦ
|
νοουμένου, |
καί
σοι
ἔσται
σαφηνείᾳ
καὶ |
| [6, 496] |
φιλοσοφίας,
ἡ
δὲ
τοῦ
σώματος
|
νοσοτροφία |
ἀπείργουσα
αὐτὸν
τῶν
πολιτικῶν
κατέχει. |
| [6, 506] |
ὁδὸν
ὀρθῶς
πορευομένων
οἱ
ἄνευ
|
νοῦ |
ἀληθές
τι
δοξάζοντες;
Οὐδέν,
ἔφη. |
| [6, 494] |
σχηματισμοῦ
καὶ
φρονήματος
κενοῦ
ἄνευ
|
νοῦ |
ἐμπιμπλάμενον;
Καὶ
μάλ’
ἔφη.
Τῷ |
| [6, 511] |
μεταξύ
τι
δόξης
τε
καὶ
|
νοῦ |
τὴν
διάνοιαν
οὖσαν.
Ικανώτατα,
ἦν |
| [6, 508] |
τε
καὶ
ἔγνω
αὐτὸ
καὶ
|
νοῦν |
ἔχειν
φαίνεται·
ὅταν
δὲ
εἰς |
| [6, 490] |
μιγεὶς
τῷ
ὄντι
ὄντως,
γεννήσας
|
νοῦν |
καὶ
ἀλήθειαν,
γνοίη
τε
καὶ |
| [6, 508] |
τῷ
νοητῷ
τόπῳ
πρός
τε
|
νοῦν |
καὶ
τὰ
νοούμενα,
τοῦτο
τοῦτον |
| [6, 508] |
δόξας
μεταβάλλον,
καὶ
ἔοικεν
αὖ
|
νοῦν |
οὐκ
ἔχοντι.
Εοικε
γάρ.
(Τοῦτο |
| [6, 511] |
(ἀνελθόντες
σκοπεῖν
ἀλλ’
ἐξ
ὑποθέσεων,
|
νοῦν |
οὐκ
ἴσχειν
περὶ
αὐτὰ
δοκοῦσί |
| [6, 511] |
τῶν
τοιούτων
ἕξιν
ἀλλ’
οὐ
|
νοῦν, |
ὡς
μεταξύ
τι
δόξης
τε |
| [6, 494] |
ἠρέμα
προσελθὼν
τἀληθῆ
λέγῃ,
ὅτι
|
νοῦς |
οὐκ
ἔνεστιν
αὐτῷ,
δεῖται
δέ, |
| [6, 508] |
ἡμερινὸν
φῶς
ἐπέχῃ,
ἀλλὰ
ὧν
|
νυκτερινὰ |
φέγγη,
ἀμβλυώττουσί
τε
καὶ
ἐγγὺς |
| [6, 495] |
λελουμένου,
νεουογὸν
ἱμάτιον
ἔχοντος,
ὡς
|
νυμφίου |
παρεσκευασμένου,
διὰ
πενίαν
καὶ
ἐρημίαν |
| [6, 501] |
παρεδίδομεν,
καί
τι
μᾶλλον
αὐτὸ
|
νῦν |
ἀκούοντες
πραΰνονται;
Καὶ
πολύ
γε, |
| [6, 502] |
ἔχων
πειθομένην,
πάντ’
ἐπιτελέσαι
τὰ
|
νῦν |
ἀπιστούμενα.
Ικανὸς
γάρ,
ἔφη.
Αρχοντος |
| [6, 503] |
ὦ
φίλε,
ἐγώ,
εἰπεῖν
τὰ
|
νῦν |
ἀποτετολμημένα·
νῦν
δὲ
τοῦτο
μὲν |
| [6, 502] |
χαλεπὴ
γίγνεσθαι
ἡ
παντελῶς
ἀληθής·
|
νῦν |
γὰρ
οὐδὲν
ἧττον
ἦλθεν
τὸ |
| [6, 487] |
δ’
εἰς
τὸ
παρὸν
ἀποβλέψας.
|
νῦν |
γὰρ
φαίη
ἄν
τίς
σοι |
| [6, 490] |
τὴν
αἰτίαν
ἐπισκοποῦντες
ἐπὶ
τούτῳ
|
νῦν |
γεγόναμεν,
τί
ποθ’
οἱ
πολλοὶ |
| [6, 505] |
πάντως
αὐτὸ
οὐκ
ὀλιγάκις
ἀκήκοας,
|
~νῦν |
δὲ
ἢ
οὐκ
ἐννοεῖς
ἢ |
| [6, 503] |
ἐγώ,
εἰπεῖν
τὰ
νῦν
ἀποτετολμημένα·
|
νῦν |
δὲ
τοῦτο
μὲν
τετολμήσθω
εἰπεῖν, |
| [6, 497] |
μέλλω
λέγειν,
ὅτι
τοὐναντίον
ἢ
|
νῦν |
δεῖ
τοῦ
ἐπιτηδεύματος
τούτου
πόλιν |
| [6, 502] |
ὡς
ἐγᾦμαι,
διήλθομεν.
Ικανῶς
γάρ.
|
Νῦν |
δή,
ὡς
ἔοικεν,
συμβαίνει
ἡμῖν |
| [6, 490] |
σφόδρα
οὕτω
παρὰ
δόξαν
τοῖς
|
νῦν |
δοκουμένοις
περὶ
αὐτοῦ;
Καὶ
μάλα, |
| [6, 506] |
ποτ’
(ἐστὶ
τἀγαθὸν
ἐάσωμεν
τὸ
|
νῦν |
εἶναι—
πλέον
γάρ
μοι
φαίνεται |
| [6, 499] |
πόλει
κατηκόῳ
γενέσθαι,
ἢ
τῶν
|
νῦν |
ἐν
δυναστείαις
ἢ
βασιλείαις
ὄντων |
| [6, 499] |
τῷ
παρεληλυθότι
χρόνῳ
ἢ
καὶ
|
νῦν |
ἔστιν
ἔν
τινι
βαρβαρικῷ
τόπῳ, |
| [6, 504] |
τούτων
οὐχ
ὑπογραφὴν
δεῖ
ὥσπερ
|
νῦν |
θεάσασθαι,
ἀλλὰ
τὴν
τελεωτάτην
ἀπεργασίαν |
| [6, 497] |
ἐπαιτιῶμαι,
μηδεμίαν
ἀξίαν
εἶναι
τῶν
|
νῦν |
κατάστασιν
πόλεως
φιλοσόφου
φύσεως·
διὸ |
| [6, 499] |
καὶ
οὐ
πονηροῖς,
ἀχρήστοις
δὲ
|
νῦν |
κεκλημένοις,
ἀνάγκη
τις
ἐκ
τύχης |
| [6, 487] |
πάσχουσιν
οἱ
ἀκούοντες
ἑκάστοτε
ἃ
|
νῦν |
λέγεις·
ἡγοῦνται
δι’
ἀπειρίαν
τοῦ |
| [6, 497] |
τὴν
προσήκουσαν
αὐτῇ
τίνα
τῶν
|
νῦν |
λέγεις
πολιτειῶν;
(Οὐδ’
ἡντινοῦν,
εἶπον, |
| [6, 503] |
ἔτι
δὴ
ὃ
τότε
παρεῖμεν
|
νῦν |
λέγομεν,
ὅτι
καὶ
ἐν
μαθήμασι |
| [6, 498] |
γὰρ
πώποτε
εἶδον
γενόμενον
τὸ
|
νῦν |
λεγόμενον,
(ἀλλὰ
πολὺ
μᾶλλον
τοιαῦτ’ |
| [6, 498] |
ἐπιτηδεύματος
τούτου
πόλιν
ἅπτεσθαι.
Πῶς;
|
~Νῦν |
μέν,
ἦν
δ’
ἐγώ,
οἱ |
| [6, 497] |
οὕτω
καὶ
τοῦτο
τὸ
γένος
|
νῦν |
μὲν
οὐκ
ἴσχειν
τὴν
αὑτοῦ |
| [6, 506] |
τοῦ
γε
δοκοῦντος
ἐμοὶ
τὰ
|
νῦν— |
ὃς
δὲ
ἔκγονός
τε
τοῦ |
| [6, 503] |
τοῦ
(λόγου,
πεφοβημένου
κινεῖν
τὸ
|
νῦν |
παρόν.
Αληθέστατα,
ἔφη,
λέγεις·
μέμνημαι |
| [6, 489] |
τι
ὄφελος
ᾖ.
ἀλλὰ
τοὺς
|
νῦν |
πολιτικοὺς
ἄρχοντας
ἀπεικάζων
οἷς
ἄρτι |
| [6, 498] |
οὐκ
ἀπὸ
τοῦ
αὐτομάτου
ὥσπερ
|
νῦν |
συμπεσόντα.
ἄνδρα
δὲ
ἀρετῇ
παρισωμένον |
| [6, 505] |
χρήσιμα
καὶ
ὠφέλιμα
γίγνεται.
καὶ
|
νῦν |
σχεδὸν
οἶσθ’
ὅτι
μέλλω
τοῦτο |
| [6, 507] |
ὑμᾶς
κομίσασθαι,
ἀλλὰ
μὴ
ὥσπερ
|
νῦν |
τοὺς
τόκους
μόνον.
τοῦτον
δὲ |
| [6, 497] |
προθυμίαν
εἴσῃ.
σκόπει
δὲ
καὶ
|
νῦν |
ὡς
προθύμως
καὶ
παρακινδυνευτικῶς
μέλλω |
| [6, 491] |
καὶ
πάντα
ἔχουσαν
ὅσα
προσετάξαμεν
|
νυνδή, |
εἰ
τελέως
(μέλλοι
φιλόσοφος
γενέσθαι, |
| [6, 504] |
πονητέον
ἢ
γυμναζομένῳ·
ἤ,
ὃ
|
νυνδὴ |
ἐλέγομεν,
τοῦ
μεγίστου
τε
καὶ |
| [6, 490] |
(ἐσόμενον.
ἡγεῖτο
δ’
αὐτῷ,
εἰ
|
νῷ |
ἔχεις,
πρῶτον
μὲν
ἀλήθεια,
ἣν |