Livre, Chap.
[6, 508]	ἀποδιδὸν τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέαν	φάθι	εἶναι· αἰτίαν δ’ ἐπιστήμης οὖσαν
[6, 487]	τὸ παρὸν ἀποβλέψας. νῦν γὰρ	φαίη	ἄν τίς σοι λόγῳ μὲν
[6, 490]	ἀποβλέψας περὶ ὧν ὁ λόγος,	φαίη	ὁρᾶν αὐτῶν τοὺς μὲν ἀχρήστους,
[6, 486]	ἀσχήμονος φύσεως ἄλλοσέ ποι ἂν	φαῖμεν	ἕλκειν ἢ εἰς ἀμετρίαν. Τί
[6, 503]	μνημονεύεις, δεῖν αὐτοὺς φιλοπόλιδάς τε	φαίνεσθαι,	βασανιζομένους ἐν ἡδοναῖς τε καὶ
[6, 503]	μήτ’ ἐν ἄλλῃ μηδεμιᾷ μεταβολῇ	φαίνεσθαι	ἐκβάλλοντας, ἢ τὸν ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον,
[6, 484]	διὰ βραχέος οὐ ῥᾴδιον. Οὐ	φαίνεται,	εἶπον· ἐμοὶ γοῦν ἔτι δοκεῖ
[6, 506]	νῦν εἶναι— πλέον γάρ μοι	φαίνεται	ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν
[6, 506]	δὲ ἔκγονός τε τοῦ ἀγαθοῦ	φαίνεται	καὶ ὁμοιότατος ἐκείνῳ, λέγειν ἐθέλω,
[6, 508]	ἔγνω αὐτὸ καὶ νοῦν ἔχειν	φαίνεται·	ὅταν δὲ εἰς τὸ τῷ
[6, 506]	δίκαιόν μοι, ἔφη, ὦ Σώκρατες,	φαίνεται	τὰ τῶν ἄλλων μὲν ἔχειν
[6, 508]	τοῖς αὐτοῖς τούτοις ὄμμασιν ἐνοῦσα	φαίνεται.	Τί μήν; Οὕτω τοίνυν καὶ
[6, 487]	ἀκούοιμι. Ακούοις ἂν ὅτι ἔμοιγε	φαίνονται	τἀληθῆ λέγειν. (Πῶς οὖν, ἔφη,
[6, 508]	φέγγη, ἀμβλυώττουσί τε καὶ ἐγγὺς	φαίνονται	τυφλῶν, ὥσπερ οὐκ ἐνούσης καθαρᾶς
[6, 484]	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ, δυνατοὶ	φαίνωνται	φυλάξαι νόμους τε καὶ ἐπιτηδεύματα
[6, 495]	αὐτοὺς ἰδεῖν ἀργύριον κτησαμένου χαλκέως	φαλακροῦ	καὶ σμικροῦ, νεωστὶ μὲν ἐκ
[6, 503]	ταῦτα, ἔφη. Ημεῖς δέ γέ	φαμεν	ἀμφοτέρων δεῖν εὖ τε καὶ
[6, 490]	ἀληθείας οὐκ ἄν ποτε οἶμαι	φαμὲν	αὐτῇ χορὸν κακῶν ἀκολουθῆσαι. Πῶς
[6, 507]	τε καὶ διορίζομεν τῷ λόγῳ.	Φαμὲν	γάρ. Καὶ αὐτὸ δὴ καλὸν
[6, 495]	καὶ ἄλλως γιγνομένης, ὡς ἡμεῖς	φαμεν.	καὶ ἐκ τούτων δὴ τῶν
[6, 507]	Καὶ τὰ μὲν δὴ ὁρᾶσθαί	φαμεν,	νοεῖσθαι δ’ οὔ, τὰς δ’
[6, 507]	ἀγαθὰ καὶ ἕκαστα οὕτως εἶναί	φαμέν	τε καὶ διορίζομεν τῷ λόγῳ.
[6, 510]	πυκνά τε καὶ λεῖα καὶ	φανὰ	συνέστηκεν, καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον,
[6, 506]	σκολιά, ἐξὸν (παρ’ ἄλλων ἀκούειν	φανά	τε καὶ καλά; Μὴ πρὸς
[6, 510]	Η καὶ ἐθέλοις ἂν αὐτὸ	φάναι,	ἦν δ’ ἐγώ, διῃρῆσθαι ἀληθείᾳ
[6, 505]	ἀναγκάζονται τελευτῶντες τὴν τοῦ ἀγαθοῦ	φάναι.	Καὶ μάλα, ἔφη, γελοίως. (Πῶς
[6, 508]	Τοῦτον τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	φάναι	με λέγειν τὸν τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 509]	τοίνυν μὴ μόνον τὸ γιγνώσκεσθαι	φάναι	ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ παρεῖναι, ἀλλὰ
[6, 491]	ὀρθῶς, καί σοι εὔδηλόν τε	φανεῖται	καὶ οὐκ ἄτοπα δόξει τὰ
[6, 505]	καὶ πολλαὶ ἀμφισβητήσεις περὶ αὐτοῦ,	φανερόν;	Πῶς γὰρ οὔ; Τί δέ;
[6, 505]	οὔ; Τί δέ; τόδε οὐ	φανερόν,	ὡς δίκαια μὲν καὶ καλὰ
[6, 497]	λαβέτω τέλος ἡ ἀπόδειξις τούτου	φανεροῦ	γενομένου. Οὐ τὸ μὴ βούλεσθαι,
[6, 510]	περὶ αὐτῶν διδόναι (ὡς παντὶ	φανερῶν,	ἐκ τούτων δ’ ἀρχόμενοι τὰ
[6, 484]	γοῦν ἔτι δοκεῖ ἂν βελτιόνως	φανῆναι	εἰ περὶ τούτου μόνου ἔδει
[6, 510]	ἔπειτα τὰ ἐν τοῖς ὕδασι	φαντάσματα	καὶ ἐν τοῖς ὅσα πυκνά
[6, 505]	ὡς εἰδόσιν; φρόνησιν γὰρ αὐτό	φασιν	εἶναι ἀγαθοῦ, ὡς αὖ συνιέντων
[6, 489]	φιλοσοφίᾳ διὰ τοὺς τὰ τοιαῦτα	φάσκοντας	ἐπιτηδεύειν, οὓς δὴ σὺ φῂς
[6, 488]	ᾧ ἐμάνθανεν, πρὸς δὲ τούτοις	φάσκοντας	μηδὲ διδακτὸν εἶναι, ἀλλὰ καὶ
[6, 496]	τοὺς τοιούτους; οὐ νόθα καὶ	φαῦλα;	Πολλὴ ἀνάγκη. Τί δέ; τοὺς
[6, 491]	καὶ τὴν ἄκρατον πονηρίαν ἐκ	φαύλης	ἀλλ’ οὐκ ἐκ νεανικῆς φύσεως
[6, 491]	οὖσαν τροφῇ κάκιον ἀπαλλάττειν τῆς	φαύλης.	Εχει. (Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 508]	φῶς ἐπέχῃ, ἀλλὰ ὧν νυκτερινὰ	φέγγη,	ἀμβλυώττουσί τε καὶ ἐγγὺς φαίνονται
[6, 492]	κατὰ ῥοῦν ᾗ ἂν οὗτος	φέρῃ,	καὶ φήσειν τε τὰ αὐτὰ
[6, 492]	τοιούτου ψόγου ἢ ἐπαίνου οἰχήσεσθαι	φερομένην	κατὰ ῥοῦν ᾗ ἂν οὗτος
[6, 496]	κονιορτοῦ καὶ ζάλης ὑπὸ πνεύματος	φερομένου	ὑπὸ τειχίον ἀποστάς, ὁρῶν τοὺς
[6, 503]	ἀλλ’ οἱ τοιοῦτοι ὑπὸ ὀξύτητος	φέρονται	ὅπῃ ἂν τύχωσιν, καὶ τὸ
[6, 487]	ἀποκλείονται καὶ οὐκ ἔχουσιν ὅτι	(φέρωσιν,	οὕτω καὶ σφεῖς τελευτῶντες ἀποκλείεσθαι
[6, 499]	ἐστὶν ἀδύνατον, ἐγὼ μὲν οὐδένα	φημὶ	ἔχειν λόγον. οὕτω γὰρ ἂν
[6, 506]	Σώκρατες, πότερον ἐπιστήμην τὸ ἀγαθὸν	φῂς	εἶναι ἢ ἡδονήν, ἢ ἄλλο
[6, 495]	καὶ ὀνείδηπεριῆψαν, οἷα καὶ σὺ	φῂς	ὀνειδίζειν τοὺς ὀνειδίζοντας, ὡς οἱ
[6, 489]	φάσκοντας ἐπιτηδεύειν, οὓς δὴ σὺ	φῂς	τὸν ἐγκαλοῦντα τῇ φιλοσοφίᾳ λέγειν
[6, 501]	εἴπερ τινὰ ἄλλην; ἢ ἐκείνους	φήσει	μᾶλλον, οὓς ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν; (Οὐ
[6, 492]	ᾗ ἂν οὗτος φέρῃ, καὶ	φήσειν	τε τὰ αὐτὰ τούτοις καλὰ
[6, 509]	τὴν τοῦ ὁρᾶσθαι δύναμιν παρέχειν	φήσεις,	ἀλλὰ καὶ τὴν γένεσιν καὶ
[6, 500]	ἐὰν οὕτω θεῶνται, ἀλλοίαν τοι	φήσεις	αὐτοὺς δόξαν λήψεσθαι καὶ ἄλλα
[6, 493]	δὴ ἐφ’ οἷς ἑκάστας εἴωθεν	φθέγγεσθαι,	καὶ οἵας αὖ ἄλλου φθεγγομένου
[6, 493]	φθέγγεσθαι, καὶ οἵας αὖ ἄλλου	φθεγγομένου	ἡμεροῦταί τε καὶ ἀγριαίνει, καταμαθὼν
[6, 505]	λέγουσιν, ἐπειδὰν τὸ τοῦ ἀγαθοῦ	φθέγξωνται	ὄνομα. Αληθέστατα, ἔφη. Τί δὲ
[6, 491]	τούτοις τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πάντα	φθείρει	καὶ ἀποσπᾷ, κάλλος καὶ πλοῦτος
[6, 500]	χαλεπαίνειν τῷ μὴ χαλεπῷ ἢ	φθονεῖν	τῷ μὴ φθονερῷ ἄφθονόν τε
[6, 500]	χαλεπῷ ἢ φθονεῖν τῷ μὴ	φθονερῷ	ἄφθονόν τε καὶ πρᾷον ὄντα;
[6, 500]	(ἀνθρώπων πραγματείας, καὶ μαχόμενον αὐτοῖς	φθόνου	τε καὶ δυσμενείας ἐμπίμπλασθαι, ἀλλ’
[6, 485]	μὴ πλανωμένης ὑπὸ γενέσεως καὶ	φθορᾶς.	Ωμολογήσθω. Καὶ μήν, ἦν δ’
[6, 490]	τῆς φύσεως δεῖ θεάσασθαι τὰς	φθοράς,	ὡς διόλλυται ἐν πολλοῖς, σμικρὸν
[6, 500]	ἐπεισκεκωμακότας, λοιδορουμένους τε αὑτοῖς καὶ	φιλαπεχθημόνως	ἔχοντας καὶ ἀεὶ περὶ ἀνθρώπων
[6, 503]	γάρ. Οκνος γάρ, ἔφην, ὦ	φίλε,	ἐγώ, εἰπεῖν τὰ νῦν ἀποτετολμημένα·
[6, 485]	ἔφη. Οὐ μόνον γε, ὦ	φίλε,	εἰκός, ἀλλὰ καὶ πᾶσα ἀνάγκη
[6, 504]	καὶ τοῖς ἄλλοις. (Αλλ’ ὦ	φίλε,	ἦν δ’ ἐγώ, μέτρον τῶν
[6, 505]	οὔ; Καὶ ὅτι γε, ὦ	φίλε,	οἱ τοῦτο ἡγούμενοι οὐκ ἔχουσι
[6, 494]	προκολακεύοντες τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ δύναμιν.	Φιλεῖ	γοῦν, ἔφη, οὕτω γίγνεσθαι. Τί
[6, 497]	σπειρόμενον ἐξίτηλον εἰς τὸ ἐπιχώριον	φιλεῖ	κρατούμενον ἰέναι, οὕτω καὶ τοῦτο
[6, 499]	παραμυθούμενος καὶ ἀπολυόμενος τὴν τῆς	φιλομαθείας	διαβολὴν ἐνδεικνύῃ οὓς λέγεις τοὺς
[6, 485]	γε. Τὸν ἄρα τῷ ὄντι	φιλομαθῆ	πάσης ἀληθείας δεῖ εὐθὺς ἐκ
[6, 490]	εἴη ἁμιλλᾶσθαι ὅ γε ὄντως	φιλομαθής,	καὶ οὐκ (ἐπιμένοι ἐπὶ τοῖς
[6, 506]	λέγειν ἐθέλω, εἰ καὶ ὑμῖν	φίλον,	εἰ δὲ μή, ἐᾶν. Αλλ’
[6, 499]	δόξαν ἕξουσιν, ἐὰν αὐτοῖς μὴ	φιλονικῶν	ἀλλὰ παραμυθούμενος καὶ ἀπολυόμενος τὴν
[6, 503]	(δ’ εἰ μνημονεύεις, δεῖν αὐτοὺς	φιλοπόλιδάς	τε φαίνεσθαι, βασανιζομένους ἐν ἡδοναῖς
[6, 487]	εἴη μνήμων, εὐμαθής, μεγαλοπρεπής, εὔχαρις,	φίλος	τε καὶ συγγενὴς ἀληθείας, δικαιοσύνης,
[6, 495]	Εστιν οὖν ὅπως ὁ τοιοῦτος	φιλοσοφήσει;	Οὐ πάνυ. Ορᾷς οὖν, ἦν
[6, 489]	διέλθωμεν, καὶ ὅτι οὐδὲ τούτου	φιλοσοφία	αἰτία, (ἂν δυνώμεθα, πειραθῶμεν δεῖξαι;
[6, 489]	μεγίστη καὶ ἰσχυροτάτη διαβολὴ γίγνεται	φιλοσοφίᾳ	διὰ τοὺς τὰ τοιαῦτα φάσκοντας
[6, 496]	λείπεται τῶν (κατ’ ἀξίαν ὁμιλούντων	φιλοσοφίᾳ,	ἤ που ὑπὸ φυγῆς καταληφθὲν
[6, 498]	ἀνδροῦται, εὖ μάλα ἐπιμελεῖσθαι, ὑπηρεσίαν	φιλοσοφίᾳ	κτωμένους· προϊούσης δὲ τῆς ἡλικίας,
[6, 489]	σὺ φῂς τὸν ἐγκαλοῦντα τῇ	φιλοσοφίᾳ	λέγειν ὡς παμπόνηροι οἱ πλεῖστοι
[6, 500]	ἀνθρώπων τοὺς λόγους ποιουμένους, ἥκιστα	φιλοσοφίᾳ	πρέπον ποιοῦντας; Πολύ γ’ ἔφη.
[6, 491]	ἐπὶ πάντας δόξαν οἵαν λέγεις	φιλοσοφίᾳ	προσῆψαν. Τίνας δέ, ἔφη, τὰς
[6, 489]	πολλοῖς οἱ ἐπιεικέστατοι τῶν ἐν	φιλοσοφίᾳ·	τῆς μέντοι ἀχρηστίας τοὺς μὴ
[6, 495]	μάλιστα προσήκει, (ἔρημον καὶ ἀτελῆ	φιλοσοφίαν	λείποντες αὐτοί τε βίον οὐ
[6, 498]	καὶ παῖδας μειρακιώδη παιδείαν καὶ	φιλοσοφίαν	μεταχειρίζεσθαι, τῶν τε σωμάτων, ἐν
[6, 495]	τῶν τεχνῶν ἐκπηδῶσιν εἰς τὴν	φιλοσοφίαν,	οἳ ἂν κομψότατοι ὄντες τυγχάνωσι
[6, 487]	δὲ ὁρᾶν, ὅσοι ἂν ἐπὶ	φιλοσοφίαν	ὁρμήσαντες μὴ τοῦ πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα
[6, 497]	ποῖον; Τίνα τρόπον μεταχειριζομένη πόλις	φιλοσοφίαν	οὐ διολεῖται. τὰ γὰρ δὴ
[6, 499]	Οὕτως. Εἰ τοίνυν ἄκροις εἰς	φιλοσοφίαν	πόλεώς τις ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι ἢ
[6, 494]	καὶ κάμπτηται καὶ ἕλκηται πρὸς	φιλοσοφίαν,	τί οἰόμεθα δράσειν ἐκείνους τοὺς
[6, 500]	τοῦτο συνοίει, τοῦ χαλεπῶς πρὸς	φιλοσοφίαν	τοὺς πολλοὺς διακεῖσθαι ἐκείνους αἰτίους
[6, 490]	ἢ ἀλαζόνι ὄντι μηδαμῇ μετεῖναι	φιλοσοφίας	ἀληθινῆς. Ην γὰρ οὕτω λεγόμενον.
[6, 486]	Δειλῇ δὴ καὶ ἀνελευθέρῳ φύσει	φιλοσοφίας	ἀληθινῆς, ὡς ἔοικεν, οὐκ ἂν
[6, 499]	(ἔκ τινος θείας ἐπιπνοίας ἀληθινῆς	φιλοσοφίας	ἀληθινὸς ἔρως ἐμπέσῃ. τούτων δὲ
[6, 496]	πάντα παρεσκεύασται πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν	φιλοσοφίας,	ἡ δὲ τοῦ σώματος νοσοτροφία
[6, 491]	τὴν ἔχουσαν ψυχὴν καὶ ἀποσπᾷ	φιλοσοφίας.	λέγω δὲ ἀνδρείαν, σωφροσύνην καὶ
[6, 495]	ἄλλας τέχνας καίπερ οὕτω πραττούσης	φιλοσοφίας	τὸ ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον λείπεται, οὗ
[6, 497]	σώσει. Τὸ μὲν οὖν τῆς	φιλοσοφίας	ὧν ἕνεκα διαβολὴν εἴληφεν καὶ
[6, 487]	πρὶν ἂν ἐν αὐταῖς οἱ	φιλόσοφοι	ἄρξωσιν, οὓς ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν αὐταῖς
[6, 484]	~Πολιτεία (Οἱ μὲν δὴ	φιλόσοφοι,	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων,
[6, 484]	ἐγώ, ἢ τὸ ἑξῆς; ἐπειδὴ	φιλόσοφοι	μὲν οἱ τοῦ ἀεὶ κατὰ
[6, 489]	ἐκεῖνον τὸν θαυμάζοντα ὅτι οἱ	φιλόσοφοι	οὐ τιμῶνται ἐν ταῖς πόλεσι
[6, 502]	ἔκγονοι ἢ δυναστῶν τὰς φύσεις	φιλόσοφοι;	Οὐδ’ ἂν εἷς, ἔφη. Τοιούτους
[6, 484]	καὶ παντοίως ἴσχουσιν πλανώμενοι οὐ	φιλόσοφοι,	ποτέρους δὴ δεῖ πόλεως ἡγεμόνας
[6, 500]	αὐτοῦ (λέγομεν, χαλεπανοῦσι δὴ τοῖς	φιλοσόφοις	καὶ ἀπιστήσουσιν ἡμῖν λέγουσιν ὡς
[6, 486]	ἄρα ψυχὴν ἐν ταῖς ἱκανῶς	φιλοσόφοις	μή ποτε ἐγκρίνωμεν, ἀλλὰ μνημονικὴν
[6, 499]	γένηται τέλεος, πρὶν ἂν τοῖς	φιλοσόφοις	τούτοις τοῖς ὀλίγοις καὶ οὐ
[6, 501]	ὅτι πρὶν ἂν πόλεως τὸ	φιλόσοφον	γένος ἐγκρατὲς γένηται, οὔτε πόλει
[6, 501]	οὐκ ἀγαθὴν τελέως ἔσεσθαι καὶ	φιλόσοφον,	εἴπερ τινὰ ἄλλην; ἢ ἐκείνους
[6, 486]	Καὶ τοῦτο δὴ ψυχὴν σκοπῶν	φιλόσοφον	καὶ μὴ εὐθὺς νέου ὄντος
[6, 494]	ἡγήσεαι εἶναι; Ηκιστά γ’ ἔφη.	Φιλόσοφον	μὲν ἄρα, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 486]	σκοπεῖν, ὅταν κρίνειν μέλλῃς φύσιν	φιλόσοφόν	τε καὶ μή. Τὸ ποῖον;
[6, 485]	δυνατὸν εἶναι τὴν αὐτὴν φύσιν	φιλόσοφόν	τε καὶ (φιλοψευδῆ; Οὐδαμῶς γε.
[6, 491]	προσετάξαμεν νυνδή, εἰ τελέως (μέλλοι	φιλόσοφος	γενέσθαι, ὀλιγάκις ἐν ἀνθρώποις φύεσθαι
[6, 500]	δὴ καὶ κοσμίῳ ὅ γε	φιλόσοφος	ὁμιλῶν κόσμιός τε (καὶ θεῖος
[6, 485]	εἰ μὴ πεπλασμένως ἀλλ’ (ἀληθῶς	φιλόσοφός	τις εἴη. Μεγάλη ἀνάγκη. Σώφρων
[6, 497]	εἶναι τῶν νῦν κατάστασιν πόλεως	φιλοσόφου	φύσεως· διὸ καὶ στρέφεσθαί τε
[6, 495]	ἄρα καὶ αὐτὰ τὰ τῆς	φιλοσόφου	φύσεως μέρη, ὅταν ἐν κακῇ
[6, 490]	Καὶ δὴ τὸν ἄλλον τῆς	φιλοσόφου	φύσεως χορὸν τί δεῖ πάλιν
[6, 492]	οὕτως. ~(Ην τοίνυν ἔθεμεν τοῦ	φιλοσόφου	φύσιν, ἂν μὲν οἶμαι μαθήσεως
[6, 494]	ἀδύνατον εἶναι. Αδύνατον. Καὶ τοὺς	φιλοσοφοῦντας	ἄρα ἀνάγκη ψέγεσθαι ὑπ’ αὐτῶν.
[6, 501]	καὶ ἀληθείας ἐραστὰς εἶναι τοὺς	φιλοσόφους;	Ατοπον μεντἄν, ἔφη, εἴη. Αλλὰ
[6, 503]	εἰπεῖν, ὅτι τοὺς ἀκριβεστάτους φύλακας	φιλοσόφους	δεῖ καθιστάναι. Εἰρήσθω γάρ, ἔφη.
[6, 499]	διαβολὴν ἐνδεικνύῃ οὓς λέγεις τοὺς	φιλοσόφους,	~καὶ διορίζῃ (ὥσπερ ἄρτι τήν
[6, 489]	ταῖς πόλεσι πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς	φιλοσόφους	τὴν διάθεσιν ἔοικεν, ἀλλὰ μανθάνειν
[6, 494]	δὴ τούτων τίνα ὁρᾷς σωτηρίαν	φιλοσόφῳ	φύσει, ὥστ’ ἐν τῷ ἐπιτηδεύματι
[6, 485]	Πῶς; Τοῦτο μὲν δὴ τῶν	φιλοσόφων	φύσεων πέρι ὡμολογήσθω (ἡμῖν ὅτι
[6, 490]	πάλιν ἀνειλήφαμεν τὴν τῶν ἀληθῶς	φιλοσόφων	φύσιν καὶ ἐξ ἀνάγκης ὡρισάμεθα.
[6, 498]	αὐτοῦ τῷ χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται, οἱ	φιλοσοφώτατοι	ποιούμενοι— λέγω δὲ χαλεπώτατον τὸ
[6, 485]	τοῖς πρόσθεν περί τε τῶν	φιλοτίμων	καὶ ἐρωτικῶν διήλθομεν. Ορθῶς, ἔφη,
[6, 498]	ἐγώ, ἐμὲ καὶ Θρασύμαχον ἄρτι	(φίλους	γεγονότας, οὐδὲ πρὸ τοῦ ἐχθροὺς
[6, 496]	πρίν τι τὴν πόλιν ἢ	φίλους	ὀνῆσαι προαπολόμενος ἀνωφελὴς αὑτῷ τε
[6, 486]	οὖν; ὁ κόσμιος καὶ μὴ	φιλοχρήματος	μηδ’ ἀνελεύθερος μηδ’ ἀλαζὼν μηδὲ
[6, 485]	ὅ γε τοιοῦτος καὶ οὐδαμῇ	φιλοχρήματος·	ὧν γὰρ ἕνεκα χρήματα μετὰ
[6, 485]	αὐτὴν φύσιν φιλόσοφόν τε καὶ	(φιλοψευδῆ;	Οὐδαμῶς γε. Τὸν ἄρα τῷ
[6, 503]	τότε ἐλέγομεν πόνοις τε καὶ	φόβοις	καὶ ἡδοναῖς, καὶ ἔτι δὴ
[6, 503]	μήτ’ ἐν πόνοις μήτ’ ἐν	φόβοις	μήτ’ ἐν ἄλλῃ μηδεμιᾷ μεταβολῇ
[6, 503]	ἐν τῷ πολέμῳ πρὸς τοὺς	φόβους	δυσκίνητα ὄντα, πρὸς τὰς μαθήσεις
[6, 497]	Αλλ’ οὐχ ἱκανῶς, εἶπον, ἐδηλώθη,	φόβῳ	ὧν ὑμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι δεδηλώκατε μακρὰν
[6, 505]	μέντοι ἀγαθήν; ἢ πάντα τἆλλα	φρονεῖν	ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ, καλὸν δὲ
[6, 505]	καλὸν δὲ καὶ ἀγαθὸν μηδὲν	φρονεῖν;	Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγ’ ἔφη.
[6, 494]	ὑψηλὸν ἐξαρεῖν αὑτόν, σχηματισμοῦ καὶ	φρονήματος	κενοῦ ἄνευ νοῦ ἐμπιμπλάμενον; Καὶ
[6, 496]	σοφίσματα, καὶ οὐδὲν γνήσιον οὐδὲ	φρονήσεως	(ἄξιον) ἀληθινῆς ἐχόμενον; Παντελῶς μὲν
[6, 505]	ἀγαθὸν λέγουσι πάλιν ὡς εἰδόσιν;	φρόνησιν	γὰρ αὐτό φασιν εἶναι ἀγαθοῦ,
[6, 505]	ἡγούμενοι οὐκ ἔχουσι δεῖξαι ἥτις	φρόνησις,	ἀλλ’ ἀναγκάζονται τελευτῶντες τὴν τοῦ
[6, 505]	τὸ ἀγαθόν, τοῖς δὲ κομψοτέροις	φρόνησις.	Πῶς δ’ οὔ; Καὶ ὅτι
[6, 496]	ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ, ἤ που ὑπὸ	φυγῆς	καταληφθὲν γενναῖον καὶ εὖ τεθραμμένον
[6, 503]	οἶσθ’ ὅτι οὐκ ἐθέλουσιν ἅμα	φύεσθαι	καὶ νεανικοί τε καὶ μεγαλοπρεπεῖς
[6, 491]	φιλόσοφος γενέσθαι, ὀλιγάκις ἐν ἀνθρώποις	φύεσθαι	καὶ ὀλίγας. ἢ οὐκ οἴει;
[6, 503]	ἐθέλει, τὰ πολλὰ δὲ διεσπασμένη	φύεται.	(Πῶς, ἔφη, λέγεις; Εὐμαθεῖς καὶ
[6, 496]	σμικρᾷ πόλει ὅταν μεγάλη ψυχὴ	φυῇ	καὶ ἀτιμάσασα τὰ τῆς πόλεως
[6, 494]	τε καὶ ἐὰν τὸ σῶμα	φυῇ	προσφερὴς τῇ ψυχῇ; Τί δ’
[6, 506]	ἐστιν, οὐ πολλοῦ τινος ἄξιον	φύλακα	κεκτῆσθαι ἂν ἑαυτῶν τὸν τοῦτο
[6, 484]	τυφλὸν εἴτε ὀξὺ ὁρῶντα χρὴ	φύλακα	τηρεῖν ὁτιοῦν; Καὶ πῶς, ἔφη,
[6, 484]	καὶ ἐπιτηδεύματα πόλεων, τούτους καθιστάναι	(φύλακας.	Ορθῶς, ἔφη. Τόδε δέ, ἦν
[6, 484]	τι διαφέρει. Τούτους οὖν μᾶλλον	φύλακας	στησόμεθα ἢ τοὺς ἐγνωκότας μὲν
[6, 503]	τετολμήσθω εἰπεῖν, ὅτι τοὺς ἀκριβεστάτους	φύλακας	φιλοσόφους δεῖ καθιστάναι. Εἰρήσθω γάρ,
[6, 504]	ἐγώ, τοῦ παθήματος ἥκιστα προσδεῖ	φύλακι	πόλεώς τε καὶ νόμων. Εἰκός,
[6, 506]	ἐὰν ὁ (τοιοῦτος αὐτὴν ἐπισκοπῇ	φύλαξ,	ὁ τούτων ἐπιστήμων; Ανάγκη, ἔφη.
[6, 484]	ἦν δ’ ἐγώ, δυνατοὶ φαίνωνται	φυλάξαι	νόμους τε καὶ ἐπιτηδεύματα πόλεων,
[6, 484]	δέῃ τίθεσθαι, καὶ τὰ κείμενα	φυλάττοντες	σῴζειν; Οὐ μὰ τὸν Δία,
[6, 490]	διῇμεν τὴν φύσιν ~οἷον ἀνάγκη	φῦναι	τὸν καλόν τε κἀγαθὸν (ἐσόμενον.
[6, 501]	ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν, πρός τε τὸ	φύσει	δίκαιον καὶ καλὸν καὶ σῶφρον
[6, 487]	γένοιτο ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι, εἰ μὴ	φύσει	εἴη μνήμων, εὐμαθής, μεγαλοπρεπής, εὔχαρις,
[6, 485]	πᾶσα ἀνάγκη τὸν ἐρωτικῶς του	φύσει	ἔχοντα πᾶν τὸ συγγενές τε
[6, 486]	ζητῶμεν πρὸς τοῖς ἄλλοις διάνοιαν	φύσει,	ἣν ἐπὶ τὴν τοῦ ὄντος
[6, 485]	ἔχειν πρὸς (τούτῳ ἐν τῇ	φύσει	οἳ ἂν μέλλωσιν ἔσεσθαι οἵους
[6, 486]	γε. Δειλῇ δὴ καὶ ἀνελευθέρῳ	φύσει	φιλοσοφίας ἀληθινῆς, ὡς ἔοικεν, οὐκ
[6, 494]	τούτων τίνα ὁρᾷς σωτηρίαν φιλοσόφῳ	φύσει,	ὥστ’ ἐν τῷ ἐπιτηδεύματι μείνασαν
[6, 495]	ἐφιέμενοι πολλοὶ ἀτελεῖς μὲν τὰς	φύσεις,	ὑπὸ δὲ τῶν τεχνῶν τε
[6, 502]	βασιλέων ἔκγονοι ἢ δυναστῶν τὰς	φύσεις	φιλόσοφοι; Οὐδ’ ἂν εἷς, ἔφη.
[6, 491]	ἐπιτήδευμα καθισταμένας αὐτῆς, οἷαι οὖσαι	φύσεις	ψυχῶν εἰς ἀνάξιον καὶ μεῖζον
[6, 497]	ἄλλα ἀνθρώπινα, τά τε τῶν	φύσεων	καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων. δῆλος δὴ
[6, 485]	Τοῦτο μὲν δὴ τῶν φιλοσόφων	φύσεων	πέρι ὡμολογήσθω (ἡμῖν ὅτι μαθήματός
[6, 486]	τῆς ἀμούσου τε καὶ ἀσχήμονος	φύσεως	ἄλλοσέ ποι ἂν φαῖμεν ἕλκειν
[6, 491]	ἓν ἕκαστον ὧν ἐπῃνέσαμεν τῆς	φύσεως	ἀπόλλυσι τὴν ἔχουσαν ψυχὴν καὶ
[6, 490]	αὐτοῦ ὃ ἔστιν ἑκάστου τῆς	φύσεως	ἅψασθαι ᾧ προσήκει ψυχῆς ἐφάπτεσθαι
[6, 490]	δή, ἦν δ’ ἐγώ, τῆς	φύσεως	δεῖ θεάσασθαι τὰς φθοράς, ὡς
[6, 497]	τῶν νῦν κατάστασιν πόλεως φιλοσόφου	φύσεως·	διὸ καὶ στρέφεσθαί τε καὶ
[6, 495]	τε καὶ τοιαύτη τῆς βελτίστης	φύσεως	εἰς τὸ ἄριστον ἐπιτήδευμα, ὀλίγης
[6, 495]	καὶ αὐτὰ τὰ τῆς φιλοσόφου	φύσεως	μέρη, ὅταν ἐν κακῇ τροφῇ
[6, 494]	καὶ μεγαλοπρέπεια ταύτης εἶναι τῆς	φύσεως.	Ναί. Οὐκοῦν εὐθὺς ἐν παισὶν
[6, 491]	φαύλης ἀλλ’ οὐκ ἐκ νεανικῆς	φύσεως	τροφῇ διολομένης γίγνεσθαι, ἀσθενῆ δὲ
[6, 490]	δὴ τὸν ἄλλον τῆς φιλοσόφου	φύσεως	χορὸν τί δεῖ πάλιν ἐξ
[6, 492]	~(Ην τοίνυν ἔθεμεν τοῦ φιλοσόφου	φύσιν,	ἂν μὲν οἶμαι μαθήσεως προσηκούσης
[6, 500]	διορίζῃ (ὥσπερ ἄρτι τήν τε	φύσιν	αὐτῶν καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν, ἵνα
[6, 501]	ἔφη, εἴη. Αλλὰ μὴ τὴν	φύσιν	αὐτῶν οἰκείαν εἶναι τοῦ ἀρίστου,
[6, 485]	τούτου τοῦ λόγου ἐλέγομεν, τὴν	φύσιν	αὐτῶν πρῶτον δεῖ καταμαθεῖν· καὶ
[6, 500]	ἐν τῷ πλήθει, χαλεπὴν οὕτω	φύσιν	γίγνεσθαι. Καὶ ἐγὼ ἀμέλει, ἔφη,
[6, 503]	ἔσονταί σοι· ἣν γὰρ διήλθομεν	φύσιν	δεῖν ὑπάρχειν αὐτοῖς, εἰς ταὐτὸν
[6, 491]	δὴ οἶμαι λόγον τὴν ἀρίστην	φύσιν	ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν τροφῇ κάκιον
[6, 490]	ἀνειλήφαμεν τὴν τῶν ἀληθῶς φιλοσόφων	φύσιν	καὶ ἐξ ἀνάγκης ὡρισάμεθα. (Εστιν,
[6, 491]	οἶμαι πᾶς ἡμῖν ὁμολογήσει, τοιαύτην	φύσιν	καὶ πάντα ἔχουσαν ὅσα προσετάξαμεν
[6, 489]	τοὺς ἐπιεικεῖς. οὐ γὰρ ἔχει	φύσιν	κυβερνήτην ναυτῶν δεῖσθαι ἄρχεσθαι ὑφ’
[6, 491]	τροφῇ διολομένης γίγνεσθαι, ἀσθενῆ δὲ	φύσιν	μεγάλων οὔτε ἀγαθῶν οὔτε κακῶν
[6, 496]	ἦθος, ἀπορίᾳ τῶν διαφθερούντων κατὰ	φύσιν	μεῖναν ἐπ’ αὐτῇ, ἢ ἐν
[6, 489]	ἐκεῖθεν ἀναμνησθέντες, ὅθεν διῇμεν τὴν	φύσιν	~οἷον ἀνάγκη φῦναι τὸν καλόν
[6, 493]	δὲ τοῦ ἀναγκαίου καὶ ἀγαθοῦ	φύσιν,	ὅσον διαφέρει τῷ ὄντι, μήτε
[6, 486]	δεῖ σκοπεῖν, ὅταν κρίνειν μέλλῃς	φύσιν	φιλόσοφόν τε καὶ μή. Τὸ
[6, 485]	οὖν δυνατὸν εἶναι τὴν αὐτὴν	φύσιν	φιλόσοφόν τε καὶ (φιλοψευδῆ; Οὐδαμῶς
[6, 495]	ταύτῃ τύχωσι ῥυέντες· σμικρὰ δὲ	φύσις	οὐδὲν μέγα οὐδέποτε οὐδένα οὔτε
[6, 492]	ἐν προσηκούσῃ σπαρεῖσά τε καὶ	φυτευθεῖσα	τρέφηται, εἰς πάντα τἀναντία αὖ,
[6, 510]	ἡμᾶς ζῷς καὶ πᾶν τὸ	φυτευτὸν	καὶ τὸ σκευαστὸν ὅλον γένος.
[6, 491]	δ’ ἐγώ, σπέρματος πέρι ἢ	φυτοῦ,	εἴτε ἐγγείων εἴτε τῶν ζῴων,
[6, 502]	ἦν δ’ ἐγώ, μὴ ἧττον	φῶμεν	αὐτοὺς ἀλλὰ (παντάπασι πρᾴους γεγονέναι
[6, 496]	μὴ κατ’ ἀξίαν, ποῖ’ ἄττα	φῶμεν	γεννᾶν διανοήματά τε καὶ δόξας;
[6, 506]	τὸ τοιοῦτον ~καὶ (τοσοῦτον οὕτω	φῶμεν	δεῖν ἐσκοτῶσθαι καὶ ἐκείνους τοὺς
[6, 491]	Αδείμαντε, καὶ τὰς ψυχὰς οὕτω	φῶμεν	τὰς εὐφυεστάτας κακῆς παιδαγωγίας τυχούσας
[6, 493]	καὶ ἐκ τίνων γίγνεται, καὶ	φωνὰς	δὴ ἐφ’ οἷς ἑκάστας εἴωθεν
[6, 507]	ἔστιν ὅτι προσδεῖ ἀκοῇ καὶ	φωνῇ	γένους ἄλλου εἰς τὸ τὴν
[6, 507]	σὺ καλεῖς, ἦν δ’ ἐγώ,	φῶς.	Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. ~Οὐ σμικρᾷ
[6, 508]	ἐζύγησαν, εἴπερ μὴ ἄτιμον τὸ	φῶς.	Αλλὰ μήν, ἔφη, πολλοῦ γε
[6, 508]	ἂν τὰς χρόας τὸ ἡμερινὸν	φῶς	ἐπέχῃ, ἀλλὰ ὧν νυκτερινὰ φέγγη,
[6, 508]	τούτου κύριον, οὗ ἡμῖν τὸ	φῶς	ὄψιν τε ποιεῖ ὁρᾶν ὅτι
[6, 509]	(δὲ καὶ ἀλήθειαν, ὥσπερ ἐκεῖ	φῶς	τε καὶ ὄψιν ἡλιοειδῆ μὲν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006