Livre, Chap.
[6, 511]	λέγειν— ὅτι μέντοι βούλει διορίζειν	σαφέστερον	εἶναι τὸ ὑπὸ τῆς τοῦ
[6, 509]	τοῦ νοουμένου, καί σοι ἔσται	σαφηνείᾳ	καὶ ἀσαφείᾳ πρὸς ἄλληλα ἐν
[6, 511]	ἐστιν ἀληθείας μετέχει, οὕτω ταῦτα	σαφηνείας	ἡγησάμενος μετέχειν. Μανθάνω, ἔφη, καὶ
[6, 508]	οἶμαι ὧν ὁ ἥλιος καταλάμπει,	σαφῶς	ὁρῶσι, καὶ τοῖς αὐτοῖς τούτοις
[6, 510]	τούτων προειρημένων μαθήσῃ. οἶμαι γάρ	σε	εἰδέναι ὅτι οἱ περὶ τὰς
[6, 489]	ἦν δ’ ἐγώ, οἶμαι δεῖσθαί	σε	ἐξεταζομένην τὴν εἰκόνα ἰδεῖν, ὅτι
[6, 504]	αὐτὸ λέγεις, οἴει τιν’ ἄν	σε,	ἔφη, ἀφεῖναι μὴ ἐρωτήσαντα τί
[6, 486]	καὶ μή. Τὸ ποῖον; Μή	σε	λάθῃ μετέχουσα ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον γάρ
[6, 489]	ἄχρηστοι, καὶ ἐγὼ συνεχώρησα ἀληθῆ	σε	λέγειν. ἦ γάρ; Ναί. Οὐκοῦν
[6, 500]	τὴν ἐπιτήδευσιν, ἵνα μὴ ἡγῶνταί	σε	λέγειν οὓς αὐτοὶ οἴονται. (ἢ
[6, 500]	πρᾷον ὄντα; ἐγὼ μὲν γάρ	σε	προφθάσας λέγω ὅτι ἐν ὀλίγοις
[6, 496]	οὐκ ἄξιον λέγειν, τὸ δαιμόνιον	σημεῖον·	ἢ γάρ πού τινι ἄλλῳ
[6, 510]	πᾶν τὸ φυτευτὸν καὶ τὸ	σκευαστὸν	ὅλον γένος. Τίθημι, ἔφη. Η
[6, 510]	ἐπὶ τοῦτο οὗ ἂν ἐπὶ	σκέψιν	ὁρμήσωσι. Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη,
[6, 510]	τε καὶ γράφουσιν, ὧν καὶ	σκιαὶ	καὶ ἐν ὕδασιν εἰκόνες εἰσίν,
[6, 510]	τὰς εἰκόνας ~πρῶτον (μὲν τὰς	σκιάς,	ἔπειτα τὰ ἐν τοῖς ὕδασι
[6, 506]	αἰσχρὰ θεάσασθαι, τυφλά τε καὶ	σκολιά,	ἐξὸν (παρ’ ἄλλων ἀκούειν φανά
[6, 497]	τήν γ’ ἐμὴν προθυμίαν εἴσῃ.	σκόπει	δὲ καὶ νῦν ὡς προθύμως
[6, 510]	ὡμοιώθη; (Εγωγ’ ἔφη, καὶ μάλα.	Σκόπει	δὴ αὖ καὶ τὴν τοῦ
[6, 485]	λέγεις. Τόδε τοίνυν μετὰ τοῦτο	σκόπει	εἰ ἀνάγκη ἔχειν πρὸς (τούτῳ
[6, 507]	Οὐ πάνυ, ἔφη. Αλλ’ ὧδε	σκόπει.	ἔστιν ὅτι προσδεῖ ἀκοῇ καὶ
[6, 491]	γε. Τούτων δὴ τῶν ὀλίγων	σκόπει	ὡς πολλοὶ ὄλεθροι καὶ μεγάλοι.
[6, 511]	τὸ μὴ ἐπ’ ἀρχὴν (ἀνελθόντες	σκοπεῖν	ἀλλ’ ἐξ ὑποθέσεων, νοῦν οὐκ
[6, 504]	γέ τοι δή, ἔφη, οὕτω	σκοπεῖν.	ἀλλὰ ποῖα δὴ λέγεις μαθήματα
[6, 486]	μήν που καὶ τόδε δεῖ	σκοπεῖν,	ὅταν κρίνειν μέλλῃς φύσιν φιλόσοφόν
[6, 503]	ἐν μαθήμασι πολλοῖς γυμνάζειν δεῖ,	σκοποῦντας	εἰ καὶ τὰ μέγιστα μαθήματα
[6, 486]	ἔστιν. Καὶ τοῦτο δὴ ψυχὴν	σκοπῶν	φιλόσοφον καὶ μὴ εὐθὺς νέου
[6, 508]	ὅταν δὲ εἰς τὸ τῷ	σκότῳ	κεκραμένον, τὸ γιγνόμενόν τε καὶ
[6, 487]	δι’ εἰκόνων λέγειν. Εἶεν, εἶπον·	σκώπτεις	ἐμβεβληκώς με εἰς λόγον ~οὕτω
[6, 508]	φῶς. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. ~Οὐ	σμικρᾷ	ἄρα ἰδέᾳ ἡ τοῦ ὁρᾶν
[6, 495]	οἳ ἂν ταύτῃ τύχωσι ῥυέντες·	σμικρὰ	δὲ φύσις οὐδὲν μέγα οὐδέποτε
[6, 496]	μεῖναν ἐπ’ αὐτῇ, ἢ ἐν	σμικρᾷ	πόλει ὅταν μεγάλη ψυχὴ φυῇ
[6, 486]	μετέχουσα ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον γάρ που	σμικρολογία	ψυχῇ μελλούσῃ τοῦ ὅλου καὶ
[6, 486]	ἀλγῶν τε πράττοι καὶ μόγις	σμικρὸν	ἀνύτων; Οὐκ ἂν γένοιτο. Τί
[6, 490]	φθοράς, ὡς διόλλυται ἐν πολλοῖς,	σμικρὸν	δέ τι ἐκφεύγει, οὓς δὴ
[6, 487]	λόγου παρ’ ἕκαστον τὸ ἐρώτημα	σμικρὸν	παραγόμενοι, ἁθροισθέντων τῶν σμικρῶν ἐπὶ
[6, 509]	εἶπον, συχνά γε ἀπολείπω. Μηδὲ	σμικρὸν	τοίνυν, ἔφη, παραλίπῃς. Οἶμαι μέν,
[6, 504]	οὐ γελοῖον ἐπὶ μὲν ἄλλοις	σμικροῦ	ἀξίοις (πᾶν ποιεῖν συντεινομένους ὅπως
[6, 495]	ἀργύριον κτησαμένου χαλκέως φαλακροῦ καὶ	σμικροῦ,	νεωστὶ μὲν ἐκ δεσμῶν λελυμένου,
[6, 485]	ὅτι πάσης αὐτῆς, καὶ οὔτε	σμικροῦ	οὔτε μείζονος οὔτε τιμιωτέρου οὔτε
[6, 487]	ἐρώτημα σμικρὸν παραγόμενοι, ἁθροισθέντων τῶν	σμικρῶν	ἐπὶ τελευτῆς τῶν λόγων μέγα
[6, 506]	δέ; ἦν δ’ ἐγώ· δοκεῖ	σοι	δίκαιον εἶναι περὶ ὧν τις
[6, 493]	πρὸς Διὸς οὐκ ἄτοπος ἄν	σοι	δοκεῖ εἶναι παιδευτής; Εμοιγ’ ἔφη.
[6, 487]	ἦ δ’ ὅς, ἀλλὰ τὸ	σοὶ	δοκοῦν ἡδέως ἂν ἀκούοιμι. Ακούοις
[6, 491]	ἔφη, τὰς διαφθορὰς λέγεις; Εγώ	σοι,	εἶπον, ἂν οἷός τε γένωμαι,
[6, 509]	καὶ τὸ τοῦ νοουμένου, καί	σοι	ἔσται σαφηνείᾳ καὶ ἀσαφείᾳ πρὸς
[6, 491]	ἐγώ, ὅλου αὐτοῦ ὀρθῶς, καί	σοι	εὔδηλόν τε φανεῖται καὶ οὐκ
[6, 493]	ἄλλως, ἔφη, δοκεῖ. Ετι τοίνυν	σοι,	ἦν δ’ ἐγώ, πρὸς τούτοις
[6, 503]	δὴ ὡς εἰκότως ὀλίγοι ἔσονταί	σοι·	ἣν γὰρ διήλθομεν φύσιν δεῖν
[6, 511]	οὐκ ἴσχειν περὶ αὐτὰ δοκοῦσί	σοι,	καίτοι νοητῶν ὄντων μετὰ ἀρχῆς.
[6, 487]	νῦν γὰρ φαίη ἄν τίς	σοι	λόγῳ μὲν οὐκ ἔχειν καθ’
[6, 487]	Σώκρατες, ἔφη, πρὸς μὲν ταῦτά	σοι	οὐδεὶς ἂν οἷός τ’ εἴη
[6, 486]	(Τί οὖν; μή πῃ δοκοῦμέν	σοι	οὐκ ἀναγκαῖα ἕκαστα διεληλυθέναι καὶ
[6, 506]	ἦσθα καὶ πάλαι καταφανὴς ὅτι	σοι	οὐκ ἀποχρήσοι τὸ τοῖς ἄλλοις
[6, 509]	ἵνα μὴ οὐρανοῦ εἰπὼν δόξω	σοι	σοφίζεσθαι περὶ τὸ ὄνομα. ἀλλ’
[6, 506]	βέλτισται τυφλαί— ἢ δοκοῦσί τί	σοι	τυφλῶν διαφέρειν ὁδὸν ὀρθῶς πορευομένων
[6, 490]	ἀνδρεία, μεγαλοπρέπεια, εὐμάθεια, μνήμη· καὶ	σοῦ	ἐπιλαβομένου ὅτι πᾶς μὲν (ἀναγκασθήσεται
[6, 485]	Ορθῶς, ἔφη. Η οὖν οἰκειότερον	σοφίᾳ	τι ἀληθείας ἂν εὕροις; Καὶ
[6, 493]	συνιόντων ὀργὴν καὶ ἡδονὰς κατανενοηκέναι	σοφίαν	ἡγούμενος, εἴτ’ ἐν γραφικῇ εἴτ’
[6, 493]	ἃ δοξάζουσιν ὅταν ἁθροισθῶσιν, καὶ	σοφίαν	ταύτην καλεῖν· οἷόνπερ ἂν εἰ
[6, 493]	συνουσίᾳ τε καὶ χρόνου τριβῇ	σοφίαν	τε καλέσειεν καὶ ὡς τέχνην
[6, 504]	καὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας καὶ	σοφίας	ὃ ἕκαστον εἴη. Μὴ γὰρ
[6, 509]	μὴ οὐρανοῦ εἰπὼν δόξω σοι	σοφίζεσθαι	περὶ τὸ ὄνομα. ἀλλ’ οὖν
[6, 496]	οὐχ ὡς ἀληθῶς προσήκοντα ἀκοῦσαι	σοφίσματα,	καὶ οὐδὲν γνήσιον οὐδὲ φρονήσεως
[6, 492]	οὗτοι οἱ παιδευταί τε καὶ	σοφισταί.	ἢ οὐκ οἶσθα ὅτι τὸν
[6, 492]	σοφιστῶν νέους, διαφθείροντας δέ τινας	σοφιστὰς	ἰδιωτικούς, ὅτι καὶ ἄξιον λόγου,
[6, 493]	μισθαρνούντων ἰδιωτῶν, οὓς δὴ οὗτοι	σοφιστὰς	καλοῦσι καὶ ἀντιτέχνους ἡγοῦνται, μὴ
[6, 492]	ταῦτα λέγοντας μεγίστους (μὲν εἶναι	σοφιστάς,	παιδεύειν δὲ τελεώτατα καὶ ἀπεργάζεσθαι
[6, 492]	ἔφη, σφόδρα. Τίνα οὖν ἄλλον	σοφιστὴν	οἴει ἢ ποίους ἰδιωτικοὺς λόγους
[6, 492]	πολλοί, διαφθειρομένους τινὰς εἶναι ὑπὸ	σοφιστῶν	νέους, διαφθείροντας δέ τινας σοφιστὰς
[6, 502]	Οὐδέν, ἦν δ’ ἐγώ, τὸ	σοφόν	μοι ἐγένετο τήν τε τῶν
[6, 489]	ἄρχεσθαι ὑφ’ αὑτοῦ οὐδὲ τοὺς	σοφοὺς	ἐπὶ τὰς τῶν πλουσίων θύρας
[6, 503]	Ορθῶς, ἦ δ’ ὅς. Οὐκοῦν	σπάνιον	αὐτὸ οἴει ἔσεσθαι; Πῶς δ’
[6, 492]	ἐὰν δὲ μὴ ἐν προσηκούσῃ	σπαρεῖσά	τε καὶ φυτευθεῖσα τρέφηται, εἰς
[6, 497]	ξενικὸν σπέρμα ἐν γῇ ἄλλῃ	σπειρόμενον	ἐξίτηλον εἰς τὸ ἐπιχώριον φιλεῖ
[6, 497]	καὶ ἀλλοιοῦσθαι αὐτήν, ὥσπερ ξενικὸν	σπέρμα	ἐν γῇ ἄλλῃ σπειρόμενον ἐξίτηλον
[6, 491]	κελεύεις; (Παντός, ἦν δ’ ἐγώ,	σπέρματος	πέρι ἢ φυτοῦ, εἴτε ἐγγείων
[6, 485]	τινὶ μᾶλλον ἢ τούτῳ προσήκει	σπουδάζειν.	Οὕτω. ~(Καὶ μήν που καὶ
[6, 485]	ἕνεκα χρήματα μετὰ πολλῆς δαπάνης	σπουδάζεται,	ἄλλῳ τινὶ μᾶλλον ἢ τούτῳ
[6, 488]	ἕτερα τοιαῦτα, τοὺς δὲ ναύτας	στασιάζοντας	πρὸς ἀλλήλους περὶ τῆς κυβερνήσεως,
[6, 503]	ὥσπερ χρυσὸν ἐν πυρὶ βασανιζόμενον,	στατέον	ἄρχοντα καὶ γέρα δοτέον καὶ
[6, 485]	ἀλλὰ μισεῖν, τὴν δ’ ἀλήθειαν	στέργειν.	Εἰκός γ’ ἔφη. Οὐ μόνον
[6, 486]	ποτέ τινά τι ἱκανῶς ἂν	στέρξαι,	ὃ πράττων ἂν ἀλγῶν τε
[6, 484]	διαφέρει. Τούτους οὖν μᾶλλον φύλακας	στησόμεθα	ἢ τοὺς ἐγνωκότας μὲν ἕκαστον
[6, 498]	ἡ ῥώμη, πολιτικῶν δὲ καὶ	(στρατειῶν	ἐκτὸς γίγνηται, τότε ἤδη ἀφέτους
[6, 492]	εἰς δικαστήρια ἢ θέατρα ἢ	στρατόπεκα	ἤ τινα ἄλλον κοινὸν πλήθους
[6, 497]	πόλεως φιλοσόφου φύσεως· διὸ καὶ	στρέφεσθαί	τε καὶ ἀλλοιοῦσθαι αὐτήν, ὥσπερ
[6, 497]	μὴ ἔτ’ ἄλλο λέγεις τι	σύ.	Αλλ’ οὐδέν, ἦ δ’ ὅς,
[6, 509]	γελοίως, Απολλον, ἔφη, δαιμονίας ὑπερβολῆς.	Σὺ	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ, αἴτιος,
[6, 509]	κάλλει ἐστίν· οὐ γὰρ δήπου	σύ	γε ἡδονὴν αὐτὸ λέγεις. Εὐφήμει,
[6, 487]	δεόμενον ἀποκρίσεως δι’ εἰκόνος λεγομένης.	Σὺ	δέ γε, ἔφη, οἶμαι οὐκ
[6, 506]	τούτων ἐπιστήμων; Ανάγκη, ἔφη. ἀλλὰ	σὺ	δή, ὦ Σώκρατες, πότερον ἐπιστήμην
[6, 487]	γε ὑπὸ τοῦ ἐπιτηδεύματος οὗ	σὺ	ἐπαινεῖς πάσχοντας, ἀχρήστους ταῖς πόλεσι
[6, 504]	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ	σὺ	ἐρώτα. πάντως αὐτὸ οὐκ ὀλιγάκις
[6, 508]	τὰ ὁρώμενα ὁρᾶσθαι; Ονπερ καὶ	σύ,	ἔφη, καὶ οἱ ἄλλοι· τὸν
[6, 492]	βοηθήσας θεῶν τύχῃ. ἢ καὶ	σὺ	ἡγῇ, ὥσπερ οἱ πολλοί, διαφθειρομένους
[6, 507]	λέγεις, ἔφη, τούτου; Ο δὴ	σὺ	καλεῖς, ἦν δ’ ἐγώ, φῶς.
[6, 497]	πολιτείας τὸν αὐτὸν ὅνπερ καὶ	σὺ	ὁ νομοθέτης ἔχων τοὺς νόμους
[6, 507]	οὐδεμιᾷ, τοιούτου προσδεῖ οὐδενός. ἢ	σύ	τινα ἔχεις εἰπεῖν; Οὐκ ἔγωγε,
[6, 495]	τε καὶ ὀνείδηπεριῆψαν, οἷα καὶ	σὺ	φῂς ὀνειδίζειν τοὺς ὀνειδίζοντας, ὡς
[6, 489]	τοιαῦτα φάσκοντας ἐπιτηδεύειν, οὓς δὴ	σὺ	φῂς τὸν ἐγκαλοῦντα τῇ φιλοσοφίᾳ
[6, 490]	ἐφάπτεσθαι τοῦ τοιούτου— προσήκει δὲ	συγγενεῖ—	ᾧ πλησιάσας καὶ μιγεὶς τῷ
[6, 491]	πλοῦτος καὶ ἰσχὺς σώματος καὶ	συγγένεια	ἐρρωμένη ἐν πόλει καὶ πάντα
[6, 485]	του φύσει ἔχοντα πᾶν τὸ	συγγενές	τε καὶ οἰκεῖον τῶν παιδικῶν
[6, 494]	τὸ εὖ πεφυκέναι καὶ τὸ	συγγενὲς	(τῶν λόγων εἰσαισθάνηταί τέ πῃ
[6, 486]	μήν; Αλήθειαν δ’ ἀμετρίᾳ ἡγῇ	συγγενῆ	εἶναι ἢ ἐμμετρίᾳ; Εμμετρίᾳ. Εμμετρον
[6, 487]	μεγαλοπρεπής, εὔχαρις, φίλος τε καὶ	συγγενὴς	ἀληθείας, δικαιοσύνης, ἀνδρείας, σωφροσύνης; Οὐδ’
[6, 495]	ζῶσιν, τὴν δέ, ὥσπερ ὀρφανὴν	συγγενῶν,	ἄλλοι ἐπεισελθόντες ἀνάξιοι ᾔσχυνάν τε
[6, 492]	ἦ δ’ ὅς. Οταν, εἶπον,	συγκαθεζόμενοι	ἁθρόοι πολλοὶ εἰς ἐκκλησίας ἢ
[6, 495]	λελώβηνται, οὕτω (καὶ τὰς ψυχὰς	συγκεκλασμένοι	τε καὶ ἀποτεθρυμμένοι διὰτὰς βαναυσίας
[6, 502]	γὰρ χαλεπὸν σωθῆναι, καὶ ἡμεῖς	(συγχωροῦμεν·	ὡς δὲ ἐν παντὶ τῷ
[6, 511]	ἡγησάμενος μετέχειν. Μανθάνω, ἔφη, καὶ	συγχωρῶ	καὶ τάττω ὡς λέγεις.
[6, 508]	τοῦ ὁρᾶσθαι (δύναμις τῶν ἄλλων	συζεύξεων	τιμιωτέρῳ ζυγῷ ἐζύγησαν, εἴπερ μὴ
[6, 488]	τὰ κατὰ ναῦν, ὃς ἂν	συλλαμβάνειν	δεινὸς ᾖ ὅπως ἄρξουσιν ἢ
[6, 492]	ἤ τινα ἄλλον κοινὸν πλήθους	σύλλογον	σὺν πολλῷ θορύβῳ τὰ μὲν
[6, 502]	γενέσθαι, οὐ μέντοι ἀδύνατά γε.	Συμβαίνει	γάρ, ἔφη. Οὐκοῦν ἐπειδὴ τοῦτο
[6, 505]	ἡδονὰς εἶναι κακάς; Σφόδρα γε.	Συμβαίνει	δὴ αὐτοῖς οἶμαι ὁμολογεῖν ἀγαθὰ
[6, 502]	γάρ. Νῦν δή, ὡς ἔοικεν,	συμβαίνει	ἡμῖν περὶ τῆς νομοθεσίας ἄριστα
[6, 496]	τῶν πόλεων πράττει οὐδ’ ἔστι	(σύμμαχος	μεθ’ ὅτου τις ἰὼν ἐπὶ
[6, 501]	τὸ ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐμποιοῖεν,	συμμειγνύντες	τε καὶ κεραννύντες ἐκ τῶν
[6, 500]	σωφροσύνης τε καὶ δικαιοσύνης καὶ	συμπάσης	τῆς δημοτικῆς ἀρετῆς; Ηκιστά γε,
[6, 498]	ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου ὥσπερ νῦν	συμπεσόντα.	ἄνδρα δὲ ἀρετῇ παρισωμένον καὶ
[6, 488]	ἢ μέθῃ ἤ τινι ἄλλῳ	συμποδίσαντας	τῆς νεὼς ἄρχειν χρωμένους τοῖς
[6, 503]	δεῖν ὑπάρχειν αὐτοῖς, εἰς ταὐτὸν	συμφύεσθαι	αὐτῆς τὰ μέρη ὀλιγάκις ἐθέλει,
[6, 492]	τινα ἄλλον κοινὸν πλήθους σύλλογον	σὺν	πολλῷ θορύβῳ τὰ μὲν ψέγωσι
[6, 488]	ἀλλὰ δεῖ ἐκ πολλῶν αὐτὸ	συναγαγεῖν	εἰκάζοντα καὶ ἀπολογούμενον ὑπὲρ αὐτῶν,
[6, 496]	εἰς θηρία ἄνθρωπος ἐμπεσών, οὔτε	συναδικεῖν	ἐθέλων οὔτε ἱκανὸς ὢν εἷς
[6, 490]	τάττειν; μέμνησαι γάρ που ὅτι	συνέβη	προσῆκον τούτοις ἀνδρεία, μεγαλοπρέπεια, εὐμάθεια,
[6, 504]	ὅτι τριττὰ εἴδη ψυχῆς διαστησάμενοι	συνεβιβάζομεν	δικαιοσύνης τε πέρι καὶ σωφροσύνης
[6, 510]	τε καὶ λεῖα καὶ φανὰ	συνέστηκεν,	καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον, εἰ
[6, 489]	δὲ ἐπιεικέστατοι ἄχρηστοι, καὶ ἐγὼ	συνεχώρησα	ἀληθῆ σε λέγειν. ἦ γάρ;
[6, 505]	φασιν εἶναι ἀγαθοῦ, ὡς αὖ	συνιέντων	ἡμῶν ὅτι λέγουσιν, ἐπειδὰν τὸ
[6, 493]	τὴν τῶν πολλῶν καὶ (παντοδαπῶν	συνιόντων	ὀργὴν καὶ ἡδονὰς κατανενοηκέναι σοφίαν
[6, 500]	συνοίομαι. (Οὐκοῦν καὶ αὐτὸ τοῦτο	συνοίει,	τοῦ χαλεπῶς πρὸς φιλοσοφίαν τοὺς
[6, 500]	γίγνεσθαι. Καὶ ἐγὼ ἀμέλει, ἔφη,	συνοίομαι.	(Οὐκοῦν καὶ αὐτὸ τοῦτο συνοίει,
[6, 495]	ὀνειδίζειν τοὺς ὀνειδίζοντας, ὡς οἱ	συνόντες	αὐτῇ οἱ μὲν οὐδενός, οἱ
[6, 493]	ἀγριαίνει, καταμαθὼν δὲ ταῦτα πάντα	συνουσίᾳ	τε καὶ χρόνου τριβῇ σοφίαν
[6, 499]	ἐν δίκαις καὶ ἐν ἰδίαις	συνουσίαις	πόρρωθεν ἀσπαζομένων. Οὐδὲ τούτων, ἔφη.
[6, 504]	ἄλλοις σμικροῦ ἀξίοις (πᾶν ποιεῖν	συντεινομένους	ὅπως ὅτι ἀκριβέστατα καὶ καθαρώτατα
[6, 499]	οἵων ζητεῖν μὲν τὸ ἀληθὲς	συντεταμένως	ἐκ παντὸς τρόπου τοῦ γνῶναι
[6, 493]	τε καλέσειεν καὶ ὡς τέχνην	συστησάμενος	ἐπὶ διδασκαλίαν τρέποιτο, μηδὲν εἰδὼς
[6, 509]	πῃ ἀπολείπεις. Αλλὰ μήν, εἶπον,	συχνά	γε ἀπολείπω. Μηδὲ σμικρὸν τοίνυν,
[6, 504]	περαιτέρω ζητεῖν. Καὶ μάλ’ ἔφη,	συχνοὶ	πάσχουσιν αὐτὸ διὰ ῥᾳθυμίαν. Τούτου
[6, 511]	μὲν οὔ— δοκεῖς γάρ μοι	συχνὸν	ἔργον λέγειν— ὅτι μέντοι βούλει
[6, 487]	τελευτῆς τῶν λόγων μέγα τὸ	σφάλμα	καὶ ἐναντίον τοῖς πρώτοις ἀναφαίνεσθαι,
[6, 487]	ἔχουσιν ὅτι (φέρωσιν, οὕτω καὶ	σφεῖς	τελευτῶντες ἀποκλείεσθαι καὶ οὐκ ἔχειν
[6, 489]	~(τε καὶ ἀδολέσχην καὶ ἄχρηστόν	σφισι	καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἐν ταῖς
[6, 488]	καὶ πάντα ποιοῦντας ὅπως ἂν	σφίσι	τὸ πηδάλιον ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε δ’
[6, 505]	ἀναγκάζονται ὁμολογεῖν ἡδονὰς εἶναι κακάς;	Σφόδρα	γε. Συμβαίνει δὴ αὐτοῖς οἶμαι
[6, 491]	καὶ ὀλίγας. ἢ οὐκ οἴει;	Σφόδρα	γε. Τούτων δὴ τῶν ὀλίγων
[6, 490]	λεγόμενον. Οὐκοῦν ἓν μὲν τοῦτο	σφόδρα	οὕτω παρὰ δόξαν τοῖς νῦν
[6, 485]	εἰς ἕν τι αἱ ἐπιθυμίαι	σφόδρα	ῥέπουσιν, ἴσμεν που ὅτι εἰς
[6, 492]	θανάτοις κολάζουσι; Καὶ μάλα, ἔφη,	σφόδρα.	Τίνα οὖν ἄλλον σοφιστὴν οἴει
[6, 505]	καὶ ὠφέλιμα γίγνεται. καὶ νῦν	σχεδὸν	οἶσθ’ ὅτι μέλλω τοῦτο λέγειν,
[6, 484]	μὴ ἐλλείποιντο· τούτῳ γὰρ αὐτῷ	σχεδόν	τι τῷ μεγίστῳ ἂν προέχοιεν.
[6, 501]	ταῦτα οἴει ὑπογράψασθαι ἂν τὸ	σχῆμα	τῆς πολιτείας; Τί μήν; (Επειτα
[6, 510]	καὶ τὸ ἄρτιον καὶ τὰ	σχήματα	καὶ γωνιῶν τριττὰ εἴδη καὶ
[6, 494]	ἐπὶ τούτοις ὑψηλὸν ἐξαρεῖν αὑτόν,	σχηματισμοῦ	καὶ φρονήματος κενοῦ ἄνευ νοῦ
[6, 500]	Οὐδὲ γάρ που, ὦ Αδείμαντε,	σχολὴ	τῷ γε ὡς ἀληθῶς πρὸς
[6, 486]	δ’ εἰ μηδὲν ὧν μάθοι	σῴζειν	δύναιτο, λήθης ὢν πλέως; ἆρ’
[6, 484]	τίθεσθαι, καὶ τὰ κείμενα φυλάττοντες	σῴζειν;	Οὐ μὰ τὸν Δία, ἦ
[6, 496]	ἐπὶ τὴν τῷ δικαίῳ βοήθειαν	σῴζοιτ’	ἄν, ἀλλ’ ὥσπερ εἰς θηρία
[6, 502]	πάντων οὐδέποτε οὐδ’ ἂν εἷς	σωθείη,	ἔσθ’ ὅστις ἀμφισβητήσειε; Καὶ πῶς;
[6, 493]	γὰρ χρὴ εἰδέναι, ὅτιπερ ἂν	σωθῇ	τε (καὶ γένηται οἷον δεῖ
[6, 502]	λέγειν; ὡς μὲν γὰρ χαλεπὸν	σωθῆναι,	καὶ ἡμεῖς (συγχωροῦμεν· ὡς δὲ
[6, 492]	(Πολλή, ἦ δ’ ὅς, ὦ	Σώκρατες,	ἀνάγκη. Καὶ μήν, ἦν δ’
[6, 487]	ἐπιτρέποις; (Καὶ ὁ Αδείμαντος, Ω	Σώκρατες,	ἔφη, πρὸς μὲν ταῦτά σοι
[6, 506]	Διός, ἦ δ’ ὅς, ὦ	Σώκρατες,	ὁ Γλαύκων, ὥσπερ ἐπὶ τέλει
[6, 498]	ἔφη, λέγειν γε προθύμως, ὦ	Σώκρατες·	οἶμαι μέντοι τοὺς πολλοὺς τῶν
[6, 506]	ἔφη. ἀλλὰ σὺ δή, ὦ	Σώκρατες,	πότερον ἐπιστήμην τὸ ἀγαθὸν φῂς
[6, 506]	γὰρ δίκαιόν μοι, ἔφη, ὦ	Σώκρατες,	φαίνεται τὰ τῶν ἄλλων μὲν
[6, 494]	ἄλλως τε καὶ ἐὰν τὸ	σῶμα	φυῇ προσφερὴς τῇ ψυχῇ; Τί
[6, 495]	τε καὶ δημιουργιῶν ὥσπερ τὰ	σώματα	λελώβηνται, οὕτω (καὶ τὰς ψυχὰς
[6, 485]	ἄν, τὰς δὲ διὰ τοῦ	σώματος	ἐκλείποιεν, εἰ μὴ πεπλασμένως ἀλλ’
[6, 491]	κάλλος καὶ πλοῦτος καὶ ἰσχὺς	σώματος	καὶ συγγένεια ἐρρωμένη ἐν πόλει
[6, 496]	ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας, ἡ δὲ τοῦ	σώματος	νοσοτροφία ἀπείργουσα αὐτὸν τῶν πολιτικῶν
[6, 498]	καὶ φιλοσοφίαν μεταχειρίζεσθαι, τῶν τε	σωμάτων,	ἐν ᾧ βλαστάνει τε καὶ
[6, 493]	καταστάσει πολιτειῶν, θεοῦ μοῖραν αὐτὸ	σῶσαι	λέγων οὐ κακῶς ἐρεῖς. Οὐδ’
[6, 497]	μετὰ τῶν ἰδίων τὰ κοινὰ	σώσει.	Τὸ μὲν οὖν τῆς φιλοσοφίας
[6, 502]	(μαθημάτων τε καὶ ἐπιτηδευμάτων οἱ	σωτῆρες	ἐνέσονται τῆς πολιτείας, καὶ κατὰ
[6, 494]	Εκ δὴ τούτων τίνα ὁρᾷς	σωτηρίαν	φιλοσόφῳ φύσει, ὥστ’ ἐν τῷ
[6, 501]	φύσει δίκαιον καὶ καλὸν καὶ	σῶφρον	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, καὶ
[6, 501]	γε, ἦ δ’ ὅς, εἰ	σωφρονοῦσιν.	(Πῇ γὰρ δὴ ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι;
[6, 490]	καὶ δίκαιον ἦθος, ᾧ καὶ	σωφροσύνην	ἕπεσθαι. Ορθῶς, ἔφη. Καὶ δὴ
[6, 491]	ἀποσπᾷ φιλοσοφίας. λέγω δὲ ἀνδρείαν,	σωφροσύνην	καὶ πάντα ἃ διήλθομεν. Ατοπον,
[6, 504]	συνεβιβάζομεν δικαιοσύνης τε πέρι καὶ	σωφροσύνης	καὶ ἀνδρείας καὶ σοφίας ὃ
[6, 506]	κἂν ὥσπερ δικαιοσύνης πέρι καὶ	σωφροσύνης	καὶ τῶν ἄλλων διῆλθες, οὕτω
[6, 487]	καὶ συγγενὴς ἀληθείας, δικαιοσύνης, ἀνδρείας,	σωφροσύνης;	Οὐδ’ ἂν ὁ Μῶμος, ἔφη,
[6, 500]	κακὸν δημιουργὸν αὐτὸν οἴει γενήσεσθαι	σωφροσύνης	τε καὶ δικαιοσύνης καὶ συμπάσης
[6, 485]	φιλόσοφός τις εἴη. Μεγάλη ἀνάγκη.	Σώφρων	μὴν ὅ γε τοιοῦτος καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006