Livre, Chap.
[6, 494]	Καὶ τοὺς φιλοσοφοῦντας ἄρα ἀνάγκη	ψέγεσθαι	ὑπ’ αὐτῶν. Ανάγκη. Καὶ ὑπὸ
[6, 488]	ναύκληρον, τὸν δὲ μὴ τοιοῦτον	ψέγοντας	ὡς ἄχρηστον, τοῦ δὲ ἀληθινοῦ
[6, 492]	σὺν πολλῷ θορύβῳ τὰ μὲν	ψέγωσι	τῶν λεγομένων ἢ πραττομένων, τὰ
[6, 487]	οὖν, εἶπον, τοὺς ταῦτα λέγοντας	ψεύδεσθαι;	Οὐκ οἶδα, ἦ δ’ ὅς,
[6, 490]	Τί οὖν; τούτῳ τι μετέσται	ψεῦδος	ἀγαπᾶν ἢ πᾶν τοὐναντίον μισεῖν;
[6, 485]	ἑκόντας εἶναι μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ	ψεῦδος	ἀλλὰ μισεῖν, τὴν δ’ ἀλήθειαν
[6, 487]	ταύτης τινὸς ἑτέρας, οὐκ ἐν	ψήφοις	ἀλλ’ ἐν λόγοις· ἐπεὶ τό
[6, 492]	οὐ κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ τοῦ τοιούτου	ψόγου	ἢ ἐπαίνου οἰχήσεσθαι φερομένην κατὰ
[6, 492]	ἐπηχοῦντες διπλάσιον θόρυβον παρέχωσι τοῦ	ψόγου	καὶ ἐπαίνου. ἐν δὴ τῷ
[6, 491]	ἐγώ, ὦ Αδείμαντε, καὶ τὰς	ψυχὰς	οὕτω φῶμεν τὰς εὐφυεστάτας κακῆς
[6, 495]	σώματα λελώβηνται, οὕτω (καὶ τὰς	ψυχὰς	συγκεκλασμένοι τε καὶ ἀποτεθρυμμένοι διὰτὰς
[6, 511]	τέτταρα ταῦτα παθήματα ἐν τῇ	ψυχῇ	γιγνόμενα λαβέ, νόησιν μὲν ἐπὶ
[6, 484]	καὶ μηδὲν ἐναργὲς ἐν τῇ	ψυχῇ	ἔχοντες παράδειγμα, μηδὲ δυνάμενοι ὥσπερ
[6, 510]	τότε μιμηθεῖσιν ὡς εἰκόσιν χρωμένη	ψυχὴ	ζητεῖν ἀναγκάζεται ἐξ ὑποθέσεων, οὐκ
[6, 505]	Ο δὴ διώκει μὲν ἅπασα	ψυχὴ	καὶ τούτου ἕνεκα πάντα (πράττει,
[6, 486]	ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον γάρ που σμικρολογία	ψυχῇ	μελλούσῃ τοῦ ὅλου καὶ παντὸς
[6, 486]	ὄντος ἱκανῶς τε καὶ τελέως	ψυχῇ	μεταλήψεσθαι; ~(Αναγκαιότατα μὲν οὖν, ἔφη.
[6, 498]	τῆς ἡλικίας, ἐν ᾗ ἡ	ψυχὴ	τελεοῦσθαι ἄρχεται, ἐπιτείνειν τὰ ἐκείνης
[6, 494]	τὸ σῶμα φυῇ προσφερὴς τῇ	ψυχῇ;	Τί δ’ οὐ μέλλει; ἔφη.
[6, 496]	ἐν σμικρᾷ πόλει ὅταν μεγάλη	ψυχὴ	φυῇ καὶ ἀτιμάσασα τὰ τῆς
[6, 486]	Πῶς δ’ οὔ; (Επιλήσμονα ἄρα	ψυχὴν	ἐν ταῖς ἱκανῶς φιλοσόφοις μή
[6, 491]	τῆς φύσεως ἀπόλλυσι τὴν ἔχουσαν	ψυχὴν	καὶ ἀποσπᾷ φιλοσοφίας. λέγω δὲ
[6, 486]	Οὐκ ἔστιν. Καὶ τοῦτο δὴ	ψυχὴν	σκοπῶν φιλόσοφον καὶ μὴ εὐθὺς
[6, 511]	εἶδος ἔλεγον, ὑποθέσεσι δ’ ἀναγκαζομένην	ψυχὴν	χρῆσθαι περὶ τὴν ζήτησιν αὐτοῦ,
[6, 504]	δ’ ἐγώ, ὅτι τριττὰ εἴδη	ψυχῆς	διαστησάμενοι συνεβιβάζομεν δικαιοσύνης τε πέρι
[6, 490]	τῆς φύσεως ἅψασθαι ᾧ προσήκει	ψυχῆς	ἐφάπτεσθαι τοῦ τοιούτου— προσήκει δὲ
[6, 485]	τοιοῦτον ἐρρυήκασιν, περὶ τὴν τῆς	ψυχῆς	οἶμαι ἡδονὴν αὐτῆς καθ’ αὑτὴν
[6, 508]	Οὕτω τοίνυν καὶ τὸ τῆς	ψυχῆς	ὧδε νόει· ὅταν μὲν οὗ
[6, 491]	καθισταμένας αὐτῆς, οἷαι οὖσαι φύσεις	ψυχῶν	εἰς ἀνάξιον καὶ μεῖζον ἑαυτῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006