Livre, Chap.
[6, 511]	τοῖς τέτταρσι τμήμασι τέτταρα ταῦτα	παθήματα	ἐν τῇ ψυχῇ γιγνόμενα λαβέ,
[6, 504]	γε, ἦν δ’ ἐγώ, τοῦ	παθήματος	ἥκιστα προσδεῖ φύλακι πόλεώς τε
[6, 488]	εἰκάζω. οὕτω γὰρ χαλεπὸν τὸ	πάθος	τῶν ἐπιεικεστάτων, ὃ πρὸς τὰς
[6, 491]	οὕτω φῶμεν τὰς εὐφυεστάτας κακῆς	παιδαγωγίας	τυχούσας διαφερόντως κακὰς γίγνεσθαι; ἢ
[6, 498]	τοὐναντίον· μειράκια μὲν ὄντα καὶ	παῖδας	μειρακιώδη παιδείαν καὶ φιλοσοφίαν μεταχειρίζεσθαι,
[6, 487]	δ’ ἐγώ, τελειωθεῖσι τοῖς τοιούτοις	παιδείᾳ	τε καὶ ἡλικίᾳ ἆρα οὐ
[6, 492]	ἴσχειν; ἢ ποίαν (ἂν) αὐτῷ	παιδείαν	ἰδιωτικὴν ἀνθέξειν, ἣν οὐ κατακλυσθεῖσαν
[6, 498]	μὲν ὄντα καὶ παῖδας μειρακιώδη	παιδείαν	καὶ φιλοσοφίαν μεταχειρίζεσθαι, τῶν τε
[6, 492]	πρὸς ἀρετὴν παρὰ τὴν τούτων	παιδείαν	πεπαιδευμένον, ἀνθρώπειον, ὦ ἑταῖρε— θεῖον
[6, 503]	καὶ καλῶς μετέχειν, ἢ μήτε	παιδείας	τῆς ἀκριβεστάτης δεῖν αὐτῷ μεταδιδόναι
[6, 492]	λέγοντας μεγίστους (μὲν εἶναι σοφιστάς,	παιδεύειν	δὲ τελεώτατα καὶ ἀπεργάζεσθαι οἵους
[6, 493]	καὶ ἀντιτέχνους ἡγοῦνται, μὴ ἄλλα	παιδεύειν	ἢ ταῦτα τὰ τῶν πολλῶν
[6, 496]	ἀνάγκη. Τί δέ; τοὺς ἀναξίους	παιδεύσεως,	ὅταν αὐτῇ πλησιάζοντες ὁμιλῶσι μὴ
[6, 492]	λόγῳ μὴ πείθοντες οὗτοι οἱ	παιδευταί	τε καὶ σοφισταί. ἢ οὐκ
[6, 493]	ἄτοπος ἄν σοι δοκεῖ εἶναι	παιδευτής;	Εμοιγ’ ἔφη. Η οὖν τι
[6, 485]	συγγενές τε καὶ οἰκεῖον τῶν	παιδικῶν	ἀγαπᾶν. Ορθῶς, ἔφη. Η οὖν
[6, 502]	ἐν τῷ πρόσθεν παραλιπόντι καὶ	παιδογονίαν	καὶ τὴν τῶν ἀρχόντων κατάστασιν,
[6, 502]	δὴ τῶν γυναικῶν τε καὶ	παίδων	πεπέρανται, τὸ δὲ τῶν ἀρχόντων
[6, 498]	ἁπτόμενοι μειράκια ὄντα ἄρτι (ἐκ	παίδων	τὸ μεταξὺ οἰκονομίας καὶ χρηματισμοῦ
[6, 494]	φύσεως. Ναί. Οὐκοῦν εὐθὺς ἐν	παισὶν	ὁ τοιοῦτος πρῶτος ἔσται ἐν
[6, 506]	ἐγώ, ἀνήρ, καλῶς ἦσθα καὶ	πάλαι	καταφανὴς ὅτι σοι οὐκ ἀποχρήσοι
[6, 490]	κακοί, καὶ τούτου δὴ ἕνεκα	πάλιν	ἀνειλήφαμεν τὴν τῶν ἀληθῶς φιλοσόφων
[6, 511]	παντὸς ἀρχὴν ἰών, ἁψάμενος αὐτῆς,	πάλιν	αὖ ἐχόμενος τῶν ἐκείνης ἐχομένων,
[6, 507]	ἃ τότε ὡς πολλὰ ἐτίθεμεν,	πάλιν	αὖ κατ’ ἰδέαν μίαν ἑκάστου
[6, 501]	ἂν οἶμαι ἐξαλείφοιεν, τὸ δὲ	πάλιν	ἐγγράφοιεν, (ἕως ὅτι μάλιστα ἀνθρώπεια
[6, 490]	φιλοσόφου φύσεως χορὸν τί δεῖ	πάλιν	ἐξ ἀρχῆς ἀναγκάζοντα τάττειν; μέμνησαι
[6, 509]	δίχα τετμημένην λαβὼν ἄνισα τμήματα,	πάλιν	τέμνε ἑκάτερον τὸ τμῆμα ἀνὰ
[6, 505]	οὐκ ἴσμεν τὸ ἀγαθὸν λέγουσι	πάλιν	ὡς εἰδόσιν; φρόνησιν γὰρ αὐτό
[6, 489]	ἐγκαλοῦντα τῇ φιλοσοφίᾳ λέγειν ὡς	παμπόνηροι	οἱ πλεῖστοι τῶν ἰόντων ἐπ’
[6, 487]	πάνυ ἀλλοκότους γιγνομένους, ἵνα μὴ	παμπονήρους	εἴπωμεν, τοὺς δ’ ἐπιεικεστάτους δοκοῦντας
[6, 494]	ἑταιρίαν; οὐ πᾶν μὲν ἔργον,	πᾶν	δ’ ἔπος λέγοντάς τε καὶ
[6, 494]	χρείαν τε καὶ ἑταιρίαν; οὐ	πᾶν	μὲν ἔργον, πᾶν δ’ ἔπος
[6, 504]	ἐπὶ μὲν ἄλλοις σμικροῦ ἀξίοις	(πᾶν	ποιεῖν συντεινομένους ὅπως ὅτι ἀκριβέστατα
[6, 485]	τὸν ἐρωτικῶς του φύσει ἔχοντα	πᾶν	τὸ συγγενές τε καὶ οἰκεῖον
[6, 510]	λεῖα καὶ φανὰ συνέστηκεν, καὶ	πᾶν	τὸ τοιοῦτον, εἰ κατανοεῖς. Αλλὰ
[6, 485]	δὴ πρὸς τὰ μαθήματα καὶ	πᾶν	τὸ τοιοῦτον ἐρρυήκασιν, περὶ τὴν
[6, 510]	τε περὶ ἡμᾶς ζῷς καὶ	πᾶν	τὸ φυτευτὸν καὶ τὸ σκευαστὸν
[6, 498]	ἐξάπτονται. Δεῖ δὲ πῶς; ἔφη.	Πᾶν	τοὐναντίον· μειράκια μὲν ὄντα καὶ
[6, 490]	τι μετέσται ψεῦδος ἀγαπᾶν ἢ	πᾶν	τοὐναντίον μισεῖν; (Μισεῖν, ἔφη. Ηγουμένης
[6, 496]	ἐχόμενον; Παντελῶς μὲν οὖν, ἔφη.	Πάνσμικρον	δή τι, ἔφην ἐγώ, ὦ
[6, 502]	ἱκανὸς γενόμενος, πόλιν ἔχων πειθομένην,	πάντ’	ἐπιτελέσαι τὰ νῦν ἀπιστούμενα. Ικανὸς
[6, 491]	λέγω δὲ ἀνδρείαν, σωφροσύνην καὶ	πάντα	ἃ διήλθομεν. Ατοπον, ἔφη, ἀκοῦσαι.
[6, 506]	βελτίστους ἐν τῇ πόλει, οἷς	πάντα	ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά γ’ ἔφη. Οἶμαι
[6, 493]	ὅς, οὐδ’ ἀκούσομαι. Ταῦτα τοίνυν	πάντα	ἐννοήσας ἐκεῖνο ἀναμνήσθητι· αὐτὸ τὸ
[6, 497]	διολεῖται. τὰ γὰρ δὴ μεγάλα	πάντα	ἐπισφαλῆ, καὶ τὸ λεγόμενον τὰ
[6, 491]	ἡμῖν ὁμολογήσει, τοιαύτην φύσιν καὶ	πάντα	ἔχουσαν ὅσα προσετάξαμεν νυνδή, εἰ
[6, 500]	ἀδικούμενα ὑπ’ ἀλλήλων, κόσμῳ δὲ	πάντα	καὶ κατὰ λόγον ἔχοντα, ταῦτα
[6, 496]	τοῖς ἄλλοις ἂν γένοιτο— ταῦτα	πάντα	λογισμῷ λαβών, ἡσυχίαν ἔχων καὶ
[6, 496]	γὰρ (Θεάγει τὰ μὲν ἄλλα	πάντα	παρεσκεύασται πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας,
[6, 488]	τῷ (ναυκλήρῳ περικεχύσθαι δεομένους καὶ	πάντα	ποιοῦντας ὅπως ἂν σφίσι τὸ
[6, 505]	ἅπασα ψυχὴ καὶ τούτου ἕνεκα	πάντα	(πράττει, ἀπομαντευομένη τι εἶναι, ἀποροῦσα
[6, 493]	καὶ ἀγριαίνει, καταμαθὼν δὲ ταῦτα	πάντα	συνουσίᾳ τε καὶ χρόνου τριβῇ
[6, 507]	ἀκουόμενα, καὶ ταῖς ἄλλαις αἰσθήσεσι	πάντα	τὰ αἰσθητά; Τί μήν; Αρ’
[6, 501]	καὶ καλὸν καὶ σῶφρον καὶ	πάντα	τὰ τοιαῦτα, καὶ πρὸς ἐκεῖν’
[6, 491]	συγγένεια ἐρρωμένη ἐν πόλει καὶ	πάντα	τὰ τούτων οἰκεῖα· ἔχεις γὰρ
[6, 505]	ἐκτῆσθαι, μὴ μέντοι ἀγαθήν; ἢ	πάντα	τἆλλα φρονεῖν ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ,
[6, 492]	τε καὶ φυτευθεῖσα τρέφηται, εἰς	πάντα	τἀναντία αὖ, ἐὰν μή τις
[6, 493]	δίκαιον ἢ ἄδικον, ὀνομάζοι δὲ	πάντα	ταῦτα ἐπὶ ταῖς τοῦ μεγάλου
[6, 489]	ἐπὶ ἰατρῶν θύρας ἰέναι καὶ	πάντα	τὸν ἄρχεσθαι δεόμενον ἐπὶ τὰς
[6, 491]	πρὸς τούτοις τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ	πάντα	φθείρει καὶ ἀποσπᾷ, κάλλος καὶ
[6, 486]	μνημονικὴν αὐτὴν ζητῶμεν δεῖν εἶναι.	Παντάπασι	μὲν οὖν. Αλλ’ οὐ μὴν
[6, 500]	διαβολὴ δ’ ἐν πᾶσι πολλή.	Παντάπασι	μὲν οὖν. Αν οὖν τις,
[6, 507]	νοεῖσθαι μέν, ὁρᾶσθαι δ’ οὔ.	Παντάπασι	μὲν οὖν. (Τῷ οὖν ὁρῶμεν
[6, 502]	μὴ ἧττον φῶμεν αὐτοὺς ἀλλὰ	(παντάπασι	πρᾴους γεγονέναι καὶ πεπεῖσθαι, ἵνα,
[6, 511]	οὕτως ἐπὶ τελευτὴν καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ	παντάπασιν	οὐδενὶ προσχρώμενος, ἀλλ’ εἴδεσιν αὐτοῖς
[6, 491]	πολλαχῇ πλημμελοῦσαι, πανταχῇ καὶ ἐπὶ	πάντας	δόξαν οἵαν λέγεις φιλοσοφίᾳ προσῆψαν.
[6, 488]	ὑπὲρ τοὺς ἐν τῇ νηὶ	πάντας,	ὑπόκωφον δὲ καὶ ὁρῶντα ὡσαύτως
[6, 491]	ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι ἐπιτήδευμα, πολλαχῇ πλημμελοῦσαι,	πανταχῇ	καὶ ἐπὶ πάντας δόξαν οἵαν
[6, 503]	τὸν ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον, τὸν δὲ	πανταχοῦ	ἀκήρατον ἐκβαίνοντα ὥσπερ χρυσὸν ἐν
[6, 502]	τε καὶ χαλεπὴ γίγνεσθαι ἡ	παντελῶς	ἀληθής· νῦν γὰρ οὐδὲν ἧττον
[6, 485]	ἐκ νέου ὅτι μάλιστα ὀρέγεσθαι.	Παντελῶς	γε. Αλλὰ μὴν ὅτῳ γε
[6, 496]	οὐδὲ φρονήσεως (ἄξιον) ἀληθινῆς ἐχόμενον;	Παντελῶς	μὲν οὖν, ἔφη. Πάνσμικρον δή
[6, 490]	ἣν διώκειν αὐτὸν πάντως καὶ	πάντῃ	ἔδει ἢ ἀλαζόνι ὄντι μηδαμῇ
[6, 502]	ἡμεῖς (συγχωροῦμεν· ὡς δὲ ἐν	παντὶ	τῷ χρόνῳ τῶν πάντων οὐδέποτε
[6, 510]	ἀξιοῦσι περὶ αὐτῶν διδόναι (ὡς	παντὶ	φανερῶν, ἐκ τούτων δ’ ἀρχόμενοι
[6, 493]	ὁ τὴν τῶν πολλῶν καὶ	(παντοδαπῶν	συνιόντων ὀργὴν καὶ ἡδονὰς κατανενοηκέναι
[6, 484]	μὴ ἀλλ’ ἐν πολλοῖς καὶ	παντοίως	ἴσχουσιν πλανώμενοι οὐ φιλόσοφοι, ποτέρους
[6, 486]	ψυχῇ μελλούσῃ τοῦ ὅλου καὶ	παντὸς	ἀεὶ ἐπορέξεσθαι θείου τε καὶ
[6, 511]	τοῦ ἀνυποθέτου ἐπὶ τὴν τοῦ	παντὸς	ἀρχὴν ἰών, ἁψάμενος αὐτῆς, πάλιν
[6, 491]	αὐτῶν. Πῶς οὖν, ἔφη, κελεύεις;	(Παντός,	ἦν δ’ ἐγώ, σπέρματος πέρι
[6, 486]	ὑπάρχει διανοίᾳ μεγαλοπρέπεια καὶ θεωρία	παντὸς	μὲν χρόνου, πάσης δὲ οὐσίας,
[6, 499]	μὲν τὸ ἀληθὲς συντεταμένως ἐκ	παντὸς	τρόπου τοῦ γνῶναι χάριν, τὰ
[6, 507]	αὐτὸ ἀγαθόν, καὶ οὕτω περὶ	πάντων	ἃ τότε ὡς πολλὰ ἐτίθεμεν,
[6, 491]	μεγάλοι. Τίνες δή; Ο μὲν	πάντων	θαυμαστότατον ἀκοῦσαι, ὅτι ἓν ἕκαστον
[6, 502]	ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ τῶν	πάντων	οὐδέποτε οὐδ’ ἂν εἷς σωθείη,
[6, 497]	ἐπεὶ καὶ τὸ λοιπὸν οὐ	πάντων	ῥᾷστον διελθεῖν. Τὸ ποῖον; Τίνα
[6, 488]	καὶ ἄστρων καὶ πνευμάτων καὶ	πάντων	τῶν τῇ τέχνῃ προσηκόντων, εἰ
[6, 504]	ἐγώ, ἀλλὰ καὶ σὺ ἐρώτα.	πάντως	αὐτὸ οὐκ ὀλιγάκις ἀκήκοας, ~νῦν
[6, 490]	μὲν ἀλήθεια, ἣν διώκειν αὐτὸν	πάντως	καὶ πάντῃ ἔδει ἢ ἀλαζόνι
[6, 487]	ἐνδιατρίψωσιν, τοὺς μὲν πλείστους καὶ	πάνυ	ἀλλοκότους γιγνομένους, ἵνα μὴ παμπονήρους
[6, 507]	καὶ ὁρᾶσθαι δύναμιν ἐδημιούργησεν; Οὐ	πάνυ,	ἔφη. Αλλ’ ὧδε σκόπει. ἔστιν
[6, 496]	τὴν θυγατέρα μέλλοντος γαμεῖν; ~(Οὐ	πάνυ,	ἔφη, διαφέρει. Ποῖ’ ἄττα οὖν
[6, 504]	μὴ ἐρωτήσαντα τί ἐστιν; Οὐ	πάνυ,	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ
[6, 489]	αἰτία, (ἂν δυνώμεθα, πειραθῶμεν δεῖξαι;	Πάνυ	μὲν οὖν. Ακούωμεν δὴ καὶ
[6, 508]	τούτου ταμιευομένην ὥσπερ ἐπίρρυτον κέκτηται;	Πάνυ	μὲν οὖν. Αρ’ οὖν οὐ
[6, 502]	μή τι, ἀλλὰ αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν;	Πάνυ	μὲν οὖν, ἔφη. Οὗτοι μὲν
[6, 510]	οὗ ἂν ἐπὶ σκέψιν ὁρμήσωσι.	Πάνυ	μὲν οὖν, ἔφη, τοῦτό γε
[6, 485]	αὐτοὶ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα ἔχειν;	Πάνυ	μὲν οὖν. Ο τοίνυν ἀρχόμενοι
[6, 486]	ἥμερος ἢ δυσκοινώνητος καὶ ἀγρία.	Πάνυ	μὲν οὖν. (Οὐ μὴν οὐδὲ
[6, 504]	καὶ ὁτιοῦν τοῦ ὄντος οὐ	πάνυ	μετρίως γίγνεται· ἀτελὲς γὰρ οὐδὲν
[6, 495]	ὅπως ὁ τοιοῦτος φιλοσοφήσει; Οὐ	πάνυ.	Ορᾷς οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 499]	μακάριε, ἦν δ’ ἐγώ, μὴ	πάνυ	οὕτω τῶν πολλῶν (κατηγόρει. ἀλλοίαν
[6, 501]	καθαρὰν ποιήσειαν ἄν, ὃ οὐ	πάνυ	ῥᾴδιον· ἀλλ’ οὖν οἶσθ’ ὅτι
[6, 506]	τυφλά τε καὶ σκολιά, ἐξὸν	(παρ’	ἄλλων ἀκούειν φανά τε καὶ
[6, 487]	καὶ ἀποκρίνεσθαι ὑπὸ τοῦ λόγου	παρ’	ἕκαστον τὸ ἐρώτημα σμικρὸν παραγόμενοι,
[6, 499]	ἀδύνατα λέγομεν· χαλεπὰ δὲ καὶ	παρ’	ἡμῶν ὁμολογεῖται. Καὶ ἐμοί, ἔφη,
[6, 490]	ἓν μὲν τοῦτο σφόδρα οὕτω	παρὰ	δόξαν τοῖς νῦν δοκουμένοις περὶ
[6, 506]	ἢ ἡδονήν, ἢ ἄλλο τι	παρὰ	ταῦτα; Οὗτος, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 492]	γένηται ἀλλοῖον ἦθος πρὸς ἀρετὴν	παρὰ	τὴν τούτων παιδείαν πεπαιδευμένον, ἀνθρώπειον,
[6, 507]	χρόας ἐν αὐτοῖς, ἐὰν μὴ	(παραγένηται	γένος τρίτον ἰδίᾳ ἐπ’ αὐτὸ
[6, 507]	δὲ ἀκούεσθαι, ὃ (ἐὰν μὴ	παραγένηται	τρίτον, ἡ μὲν οὐκ ἀκούσεται,
[6, 487]	παρ’ ἕκαστον τὸ ἐρώτημα σμικρὸν	παραγόμενοι,	ἁθροισθέντων τῶν σμικρῶν ἐπὶ τελευτῆς
[6, 484]	ἐναργὲς ἐν τῇ ψυχῇ ἔχοντες	παράδειγμα,	μηδὲ δυνάμενοι ὥσπερ γραφῆς εἰς
[6, 500]	αὐτὴν διαγράψειαν οἱ τῷ θείῳ	παραδείγματι	χρώμενοι ζωγράφοι; Οὐ χαλεπανοῦσιν, ἦ
[6, 498]	ἐὰν καὶ ἄλλων τοῦτο πραττόντων	παρακαλούμενοι	ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ γίγνεσθαι, μεγάλα ἡγοῦνται,
[6, 503]	ἦν τὰ λεγόμενα παρεξιόντος καὶ	παρακαλυπτομένου	τοῦ (λόγου, πεφοβημένου κινεῖν τὸ
[6, 497]	καὶ νῦν ὡς προθύμως καὶ	παρακινδυνευτικῶς	μέλλω λέγειν, ὅτι τοὐναντίον ἢ
[6, 501]	μηδὲ γράφειν νόμους, πρὶν ἢ	παραλαβεῖν	καθαρὰν ἢ αὐτοὶ ποιῆσαι. Καὶ
[6, 486]	οὖν. (Οὐ μὴν οὐδὲ τόδε	παραλείψεις,	ὡς ἐγᾦμαι. Τὸ ποῖον; Εὐμαθὴς
[6, 509]	ἀπολείπω. Μηδὲ σμικρὸν τοίνυν, ἔφη,	παραλίπῃς.	Οἶμαι μέν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 502]	κτήσεως δυσχέρειαν ἐν τῷ πρόσθεν	παραλιπόντι	καὶ παιδογονίαν καὶ τὴν τῶν
[6, 499]	ἐὰν αὐτοῖς μὴ φιλονικῶν ἀλλὰ	παραμυθούμενος	καὶ ἀπολυόμενος τὴν τῆς φιλομαθείας
[6, 495]	τε καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη	παρασκευή;	Οὐ γάρ, ἀλλ’ ὀρθῶς, ἔφη,
[6, 501]	ἐχαλέπαινον ὅτι τὰς πόλεις αὐτῷ	παρεδίδομεν,	καί τι μᾶλλον αὐτὸ νῦν
[6, 503]	καὶ ἔτι δὴ ὃ τότε	παρεῖμεν	νῦν λέγομεν, ὅτι καὶ ἐν
[6, 509]	γιγνώσκεσθαι φάναι ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ	παρεῖναι,	ἀλλὰ καὶ τὸ εἶναί τε
[6, 499]	γέγονεν ἐν τῷ ἀπείρῳ τῷ	παρεληλυθότι	χρόνῳ ἢ καὶ νῦν ἔστιν
[6, 486]	ἰδέαν ἑκάστου τὸ αὐτοφυὲς εὐάγωγον	παρέξει.	Πῶς δ’ οὔ; (Τί οὖν;
[6, 503]	τοιαῦτ’ ἄττα ἦν τὰ λεγόμενα	παρεξιόντος	καὶ παρακαλυπτομένου τοῦ (λόγου, πεφοβημένου
[6, 498]	ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ γίγνεσθαι, μεγάλα ἡγοῦνται,	πάρεργον	οἰόμενοι αὐτὸ δεῖν πράττειν· πρὸς
[6, 498]	μηδὲν ἄλλο πράττειν, ὅτι μὴ	πάρεργον,	τοὺς μέλλοντας εὐδαιμόνως βιώσεσθαι καὶ
[6, 495]	νεουογὸν ἱμάτιον ἔχοντος, ὡς νυμφίου	παρεσκευασμένου,	διὰ πενίαν καὶ ἐρημίαν τοῦ
[6, 496]	(Θεάγει τὰ μὲν ἄλλα πάντα	παρεσκεύασται	πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας, ἡ
[6, 509]	εἰ ἐπιστήμην μὲν καὶ ἀλήθειαν	παρέχει,	αὐτὸ δ’ ὑπὲρ ταῦτα κάλλει
[6, 505]	ἢ αὖ διανοῇ (ἐμοὶ πράγματα	παρέχειν	ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι δὲ τοῦτο μᾶλλον·
[6, 509]	οἶμαι τὴν τοῦ ὁρᾶσθαι δύναμιν	παρέχειν	φήσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν γένεσιν
[6, 508]	(Τοῦτο τοίνυν τὸ τὴν ἀλήθειαν	παρέχον	τοῖς γιγνωσκομένοις καὶ τῷ γιγνώσκοντι
[6, 492]	ἂν ὦσιν ἐπηχοῦντες διπλάσιον θόρυβον	παρέχωσι	τοῦ ψόγου καὶ ἐπαίνου. ἐν
[6, 504]	ἀλλὰ τὴν τελεωτάτην ἀπεργασίαν μὴ	παριέναι.	ἢ οὐ γελοῖον ἐπὶ μὲν
[6, 498]	νῦν συμπεσόντα. ἄνδρα δὲ ἀρετῇ	παρισωμένον	καὶ ὡμοιωμένον μέχρι τοῦ δυνατοῦ
[6, 492]	ἑταῖρε— θεῖον μέντοι κατὰ τὴν	παροιμίαν	ἐξαιρῶμεν λόγου· ~εὖ γὰρ χρὴ
[6, 503]	(λόγου, πεφοβημένου κινεῖν τὸ νῦν	παρόν.	Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις· μέμνημαι γάρ.
[6, 487]	ἔχειν. λέγω δ’ εἰς τὸ	παρὸν	ἀποβλέψας. νῦν γὰρ φαίη ἄν
[6, 509]	δέ, ὅσα γ’ ἐν τῷ	παρόντι	δυνατόν, ἑκὼν οὐκ ἀπολείψω. Μὴ
[6, 506]	μοι φαίνεται ἢ κατὰ τὴν	παροῦσαν	ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ γε δοκοῦντος
[6, 507]	ἐπιχειροῦντος τοῦ ἔχοντος χρῆσθαι αὐτῇ,	παρούσης	δὲ χρόας ἐν αὐτοῖς, ἐὰν
[6, 497]	εἴπερ, τὸ μὴ δύνασθαι διακωλύσει·	παρὼν	δὲ τήν γ’ ἐμὴν προθυμίαν
[6, 505]	τὴν δὲ δόξαν ἐνταῦθα ἤδη	πᾶς	ἀτιμάζει; Καὶ μάλα, ἔφη. Ο
[6, 491]	διελθεῖν. τόδε μὲν οὖν οἶμαι	πᾶς	ἡμῖν ὁμολογήσει, τοιαύτην φύσιν καὶ
[6, 490]	μνήμη· καὶ σοῦ ἐπιλαβομένου ὅτι	πᾶς	μὲν (ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν οἷς λέγομεν,
[6, 485]	ὦ φίλε, εἰκός, ἀλλὰ καὶ	πᾶσα	ἀνάγκη τὸν ἐρωτικῶς του φύσει
[6, 495]	λεγόμενα ἀγαθά, πλοῦτοί τε καὶ	πᾶσα	ἡ τοιαύτη παρασκευή; Οὐ γάρ,
[6, 506]	τὰς ἄνευ ἐπιστήμης δόξας, ὡς	πᾶσαι	αἰσχραί; ὧν αἱ βέλτισται τυφλαί—
[6, 492]	οἶμαι μαθήσεως προσηκούσης τύχῃ, εἰς	πᾶσαν	ἀρετὴν ἀνάγκη αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν
[6, 490]	ἀχρήστους, τοὺς δὲ πολλοὺς κακοὺς	πᾶσαν	κακίαν, τῆς διαβολῆς τὴν αἰτίαν
[6, 505]	ἢ οἴει τι πλέον εἶναι	πᾶσαν	κτῆσιν ἐκτῆσθαι, μὴ μέντοι ἀγαθήν;
[6, 485]	Τὸν ἄρα τῷ ὄντι φιλομαθῆ	πάσης	ἀληθείας δεῖ εὐθὺς ἐκ νέου
[6, 485]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ ὅτι	πάσης	αὐτῆς, καὶ οὔτε σμικροῦ οὔτε
[6, 486]	καὶ θεωρία παντὸς μὲν χρόνου,	πάσης	δὲ οὐσίας, οἷόν τε οἴει
[6, 500]	ἀνθρώπῳ γίγνεται· διαβολὴ δ’ ἐν	πᾶσι	πολλή. Παντάπασι μὲν οὖν. Αν
[6, 496]	ἐθέλων οὔτε ἱκανὸς ὢν εἷς	πᾶσιν	ἀγρίοις ἀντέχειν, πρίν τι τὴν
[6, 487]	τοῦ ἐπιτηδεύματος οὗ σὺ ἐπαινεῖς	πάσχοντας,	ἀχρήστους ταῖς πόλεσι γιγνομένους. Καὶ
[6, 504]	ζητεῖν. Καὶ μάλ’ ἔφη, συχνοὶ	πάσχουσιν	αὐτὸ διὰ ῥᾳθυμίαν. Τούτου δέ
[6, 487]	ἀντειπεῖν. ἀλλὰ γὰρ τοιόνδε τι	πάσχουσιν	οἱ ἀκούοντες ἑκάστοτε ἃ νῦν
[6, 506]	λέγε· εἰς αὖθις γὰρ τοῦ	πατρὸς	ἀποτείσεις τὴν διήγησιν. ~(Βουλοίμην ἄν,
[6, 501]	οὔτε πόλει οὔτε πολίταις κακῶν	παῦλα	ἔσται, οὐδὲ ἡ πολιτεία ἣν
[6, 509]	λέγειν. Καὶ μηδαμῶς γ’ ἔφη,	παύσῃ,	εἰ μή τι, ἀλλὰ τὴν
[6, 487]	λέγειν ὅτι οὐ πρότερον κακῶν	παύσονται	αἱ πόλεις, πρὶν ἂν ἐν
[6, 489]	τε τὴν εἰκόνα καὶ πειρῶ	πείθειν	ὅτι πολὺ ἂν θαυμαστότερον ἦν
[6, 498]	τὸν ἅπαντα. τὸ μέντοι μὴ	πείθεσθαι	τοῖς λεγομένοις τοὺς πολλοὺς θαῦμα
[6, 501]	Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	πείθομέν	πῃ ἐκείνους, οὓς διατεταμένους ἐφ’
[6, 502]	εἷς ἱκανὸς γενόμενος, πόλιν ἔχων	πειθομένην,	πάντ’ ἐπιτελέσαι τὰ νῦν ἀπιστούμενα.
[6, 492]	οὐκ οἶσθα ὅτι τὸν μὴ	πειθόμενον	ἀτιμίαις τε καὶ χρήμασι καὶ
[6, 494]	μὴ πεισθῇ, καὶ περὶ τὸν	πείθοντα,	ὅπως ἂν μὴ οἷός τ’
[6, 488]	δεινὸς ᾖ ὅπως ἄρξουσιν ἢ	πείθοντες	ἢ βιαζόμενοι τὸν ναύκληρον, τὸν
[6, 492]	Ην ἔργῳ προστιθέασι λόγῳ μὴ	πείθοντες	οὗτοι οἱ παιδευταί τε καὶ
[6, 488]	ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε δ’ ἂν μὴ	πείθωσιν	ἀλλὰ ἄλλοι μᾶλλον, τοὺς μὲν
[6, 489]	τούτου φιλοσοφία αἰτία, (ἂν δυνώμεθα,	πειραθῶμεν	δεῖξαι; Πάνυ μὲν οὖν. Ακούωμεν
[6, 498]	οὐδὲ πρὸ τοῦ ἐχθροὺς ὄντας.	πείρας	γὰρ οὐδὲν ἀνήσομεν, ἕως ἂν
[6, 491]	εἶπον, ἂν οἷός τε γένωμαι,	πειράσομαι	διελθεῖν. τόδε μὲν οὖν οἶμαι
[6, 489]	δίδασκέ τε τὴν εἰκόνα καὶ	πειρῶ	πείθειν ὅτι πολὺ ἂν θαυμαστότερον
[6, 494]	περὶ αὐτόν, ὅπως ἂν μὴ	πεισθῇ,	καὶ περὶ τὸν πείθοντα, ὅπως
[6, 498]	προθυμότερον ἔτι ἀντιτείνειν οὐδ’ ὁπωστιοῦν	πεισομένους,	ἀπὸ Θρασυμάχου ἀρξαμένους. Μὴ διάβαλλε,
[6, 498]	οὐδὲν ἀνήσομεν, ἕως ἂν ἢ	πείσωμεν	καὶ τοῦτον καὶ τοὺς ἄλλους,
[6, 489]	ἀληθὲς πέφυκεν, ἐάντε πλούσιος ἐάντε	πένης	κάμνῃ, ἀναγκαῖον (εἶναι ἐπὶ ἰατρῶν
[6, 495]	ἔχοντος, ὡς νυμφίου παρεσκευασμένου, διὰ	πενίαν	καὶ ἐρημίαν τοῦ δεσπότου τὴν
[6, 492]	ἀρετὴν παρὰ τὴν τούτων παιδείαν	πεπαιδευμένον,	ἀνθρώπειον, ὦ ἑταῖρε— θεῖον μέντοι
[6, 487]	ἐπὶ φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες μὴ τοῦ	πεπαιδεῦσθαι	ἕνεκα ἁψάμενοι νέοι ὄντες (ἀπαλλάττωνται,
[6, 502]	ἀλλὰ (παντάπασι πρᾴους γεγονέναι καὶ	πεπεῖσθαι,	ἵνα, εἰ μή τι, ἀλλὰ
[6, 502]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, τοῦτο	πεπεισμένοι	ἔστων· τοῦδε δὲ πέρι τις
[6, 502]	τῶν γυναικῶν τε καὶ παίδων	πεπέρανται,	τὸ δὲ τῶν ἀρχόντων ὥσπερ
[6, 485]	τοῦ σώματος ἐκλείποιεν, εἰ μὴ	πεπλασμένως	ἀλλ’ (ἀληθῶς φιλόσοφός τις εἴη.
[6, 488]	ἐπιεικεστάτων, ὃ πρὸς τὰς πόλεις	πεπόνθασιν,	ὥστε οὐδ’ ἔστιν ἓν οὐδὲν
[6, 488]	ἔστιν ἓν οὐδὲν ἄλλο τοιοῦτον	πεπονθός,	ἀλλὰ δεῖ ἐκ πολλῶν αὐτὸ
[6, 493]	κυρίους αὑτοῦ ποιῶν τοὺς πολλούς,	πέρα	τῶν ἀναγκαίων, ἡ Διομηδεία λεγομένη
[6, 504]	ἤδη ἔχειν καὶ οὐδὲν δεῖν	περαιτέρω	ζητεῖν. Καὶ μάλ’ ἔφη, συχνοὶ
[6, 500]	καὶ φιλαπεχθημόνως ἔχοντας καὶ ἀεὶ	περὶ	ἀνθρώπων τοὺς λόγους ποιουμένους, ἥκιστα
[6, 511]	ἐξ ὑποθέσεων, νοῦν οὐκ ἴσχειν	περὶ	αὐτὰ δοκοῦσί σοι, καίτοι νοητῶν
[6, 494]	λέγοντάς τε καὶ πράττοντας καὶ	περὶ	αὐτόν, ὅπως ἂν μὴ πεισθῇ,
[6, 490]	παρὰ δόξαν τοῖς νῦν δοκουμένοις	περὶ	αὐτοῦ; Καὶ μάλα, ἔφη. Αρ’
[6, 509]	αἴτιος, ἀναγκάζων τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα	περὶ	αὐτοῦ λέγειν. Καὶ μηδαμῶς γ’
[6, 500]	αἴσθωνται οἱ πολλοὶ ὅτι ἀληθῆ	περὶ	αὐτοῦ (λέγομεν, χαλεπανοῦσι δὴ τοῖς
[6, 505]	μὲν μεγάλαι καὶ πολλαὶ ἀμφισβητήσεις	περὶ	αὐτοῦ, φανερόν; Πῶς γὰρ οὔ;
[6, 493]	ἄλλον δὲ μηδένα ἔχοι λόγον	περὶ	αὐτῶν, ἀλλὰ τἀναγκαῖα δίκαια καλοῖ
[6, 510]	αὑτοῖς οὔτε ἄλλοις ἔτι ἀξιοῦσι	περὶ	αὐτῶν διδόναι (ὡς παντὶ φανερῶν,
[6, 506]	ἀποχρήσοι τὸ τοῖς ἄλλοις δοκοῦν	περὶ	αὐτῶν. Οὐδὲ γὰρ δίκαιόν μοι,
[6, 510]	εἴδεσι προσχρῶνται καὶ τοὺς λόγους	περὶ	αὐτῶν ποιοῦνται, οὐ περὶ τούτων
[6, 491]	οὐκ ἄτοπα δόξει τὰ προειρημένα	περὶ	αὐτῶν. Πῶς οὖν, ἔφη, κελεύεις;
[6, 505]	ἄλλων εἴ τι ὄφελος ἦν,	περὶ	δὴ τὸ τοιοῦτον ~καὶ (τοσοῦτον
[6, 488]	τοιουτονὶ γενόμενον εἴτε πολλῶν νεῶν	πέρι	εἴτε μιᾶς· ναύκληρον μεγέθει μὲν
[6, 510]	ὑποθέσεως ἰοῦσα καὶ ἄνευ τῶν	περὶ	ἐκεῖνο εἰκόνων, αὐτοῖς εἴδεσι δι’
[6, 491]	(Παντός, ἦν δ’ ἐγώ, σπέρματος	πέρι	ἢ φυτοῦ, εἴτε ἐγγείων εἴτε
[6, 510]	ᾧ τοῦτο ἔοικεν, τά τε	περὶ	ἡμᾶς ζῷς καὶ πᾶν τὸ
[6, 484]	τὰ ἐνθάδε νόμιμα καλῶν τε	πέρι	καὶ δικαίων καὶ ἀγαθῶν τίθεσθαί
[6, 504]	ψυχῆς διαστησάμενοι συνεβιβάζομεν δικαιοσύνης τε	πέρι	καὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας καὶ
[6, 506]	γὰρ ἡμῖν, κἂν ὥσπερ δικαιοσύνης	πέρι	καὶ σωφροσύνης καὶ τῶν ἄλλων
[6, 488]	ἄχρηστον, τοῦ δὲ ἀληθινοῦ κυβερνήτου	πέρι	μηδ’ ἐπαΐοντες, ὅτι ἀνάγκη αὐτῷ
[6, 488]	ὡσαύτως βραχύ τι καὶ γιγνώσκοντα	περὶ	ναυτικῶν ἕτερα τοιαῦτα, τοὺς δὲ
[6, 510]	περὶ τούτων διανοούμενοι, ἀλλ’ ἐκείνων	πέρι	οἷς ταῦτα ἔοικε, τοῦ τετραγώνου
[6, 504]	ὃ μέντοι μέγιστον μάθημα καὶ	περὶ	ὅτι αὐτὸ λέγεις, οἴει τιν’
[6, 507]	καὶ αὐτὸ ἀγαθόν, καὶ οὕτω	περὶ	πάντων ἃ τότε ὡς πολλὰ
[6, 496]	οὐδὲν ὑγιὲς ὡς ἔπος εἰπεῖν	περὶ	τὰ τῶν πόλεων πράττει οὐδ’
[6, 505]	πίστει χρήσασθαι μονίμῳ οἵᾳ καὶ	περὶ	τἆλλα, διὰ τοῦτο δὲ ἀποτυγχάνει
[6, 508]	Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν γε οἶμαι τῶν	περὶ	τὰς αἰσθήσεις ὀργάνων. Πολύ γε.
[6, 510]	γάρ σε εἰδέναι ὅτι οἱ	περὶ	τὰς γεωμετρίας τε καὶ λογισμοὺς
[6, 488]	καὶ τὴν κυβερνητικήν. τοιούτων δὴ	περὶ	τὰς ναῦς γιγνομένων τὸν ὡς
[6, 506]	δ’ αὑτοῦ μή, τοσοῦτον (χρόνον	περὶ	ταῦτα πραγματευόμενον. Τί δέ; ἦν
[6, 485]	ἀφίενται, ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν	περί	τε τῶν φιλοτίμων καὶ ἐρωτικῶν
[6, 511]	ὑποθέσεσι δ’ ἀναγκαζομένην ψυχὴν χρῆσθαι	περὶ	τὴν ζήτησιν αὐτοῦ, οὐκ ἐπ’
[6, 485]	καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον ἐρρυήκασιν,	περὶ	τὴν τῆς ψυχῆς οἶμαι ἡδονὴν
[6, 488]	δὲ ναύτας στασιάζοντας πρὸς ἀλλήλους	περὶ	τῆς κυβερνήσεως, ἕκαστον οἰόμενον δεῖν
[6, 502]	δή, ὡς ἔοικεν, συμβαίνει ἡμῖν	περὶ	τῆς νομοθεσίας ἄριστα μὲν εἶναι
[6, 502]	τοῦτο πεπεισμένοι ἔστων· τοῦδε δὲ	πέρι	τις ἀμφισβητήσει, ὡς οὐκ ἂν
[6, 495]	οἳ ἂν κομψότατοι ὄντες τυγχάνωσι	περὶ	τὸ αὑτῶν τεχνίον. ὅμως γὰρ
[6, 509]	οὐρανοῦ εἰπὼν δόξω σοι σοφίζεσθαι	περὶ	τὸ ὄνομα. ἀλλ’ οὖν ἔχεις
[6, 509]	εἰ μή τι, ἀλλὰ τὴν	περὶ	τὸν ἥλιον ὁμοιότητα αὖ διεξιών,
[6, 494]	ὅπως ἂν μὴ πεισθῇ, καὶ	περὶ	τὸν πείθοντα, ὅπως ἂν μὴ
[6, 506]	τῶν ἄλλων διῆλθες, οὕτω καὶ	περὶ	τοῦ ἀγαθοῦ διέλθῃς. Καὶ γὰρ
[6, 498]	ποιούμενοι— λέγω δὲ χαλεπώτατον τὸ	περὶ	τοὺς λόγους ἐν δὲ τῷ
[6, 497]	ἦ δ’ ὅς, ἔτι λέγω	περὶ	τούτου· ἀλλὰ τὴν προσήκουσαν αὐτῇ
[6, 499]	ἐπόψεως, ἢ καὶ ἔπειτα γενήσεται,	περὶ	τούτου ἕτοιμοι τῷ λόγῳ διαμάχεσθαι,
[6, 484]	δοκεῖ ἂν βελτιόνως φανῆναι εἰ	περὶ	τούτου μόνου ἔδει ῥηθῆναι, καὶ
[6, 510]	λόγους περὶ αὐτῶν ποιοῦνται, οὐ	περὶ	τούτων διανοούμενοι, ἀλλ’ ἐκείνων πέρι
[6, 485]	μὲν δὴ τῶν φιλοσόφων φύσεων	πέρι	ὡμολογήσθω (ἡμῖν ὅτι μαθήματός γε
[6, 490]	τοὺς λόγους, εἰς αὐτοὺς ἀποβλέψας	περὶ	ὧν ὁ λόγος, φαίη ὁρᾶν
[6, 506]	ἐγώ· δοκεῖ σοι δίκαιον εἶναι	περὶ	ὧν τις μὴ οἶδεν λέγειν
[6, 499]	κεκλημένοις, ἀνάγκη τις ἐκ τύχης	περιβάλῃ,	εἴτε βούλονται εἴτε μή, πόλεως
[6, 504]	ἄλλη μακροτέρα εἴη περίοδος, ἣν	περιελθόντι	καταφανῆ γίγνοιτο, τῶν μέντοι ἔμπροσθεν
[6, 504]	μακροτέραν τοίνυν, ὦ ἑταῖρε, ἔφην,	περιιτέον	τῷ (τοιούτῳ, καὶ οὐχ ἧττον
[6, 488]	δὲ αὐτῷ ἀεὶ τῷ (ναυκλήρῳ	περικεχύσθαι	δεομένους καὶ πάντα ποιοῦντας ὅπως
[6, 504]	αὐτὰ κατιδεῖν ἄλλη μακροτέρα εἴη	περίοδος,	ἣν περιελθόντι καταφανῆ γίγνοιτο, τῶν
[6, 510]	τοιαῦτα πραγματευόμενοι, ὑποθέμενοι τό τε	περιττὸν	καὶ τὸ ἄρτιον καὶ τὰ
[6, 492]	πρὸς δ’ (αὐτοῖς αἵ τε	πέτραι	καὶ ὁ τόπος ἐν ᾧ
[6, 487]	οὐκ ἔχειν ὅτι λέγωσιν ὑπὸ	πεττείας	αὖ ταύτης τινὸς ἑτέρας, οὐκ
[6, 487]	ἀναφαίνεσθαι, καὶ ὥσπερ ὑπὸ τῶν	πεττεύειν	δεινῶν οἱ μὴ τελευτῶντες ἀποκλείονται
[6, 503]	παρεξιόντος καὶ παρακαλυπτομένου τοῦ (λόγου,	πεφοβημένου	κινεῖν τὸ νῦν παρόν. Αληθέστατα,
[6, 489]	κομψευσάμενος ἐψεύσατο, τὸ δὲ ἀληθὲς	πέφυκεν,	ἐάντε πλούσιος ἐάντε πένης κάμνῃ,
[6, 508]	ὅτι ἐρωτᾷς. Αρ’ οὖν ὧδε	πέφυκεν	ὄψις πρὸς τοῦτον τὸν θεόν;
[6, 494]	δ’ ἐγώ, διὰ τὸ εὖ	πεφυκέναι	καὶ τὸ συγγενὲς (τῶν λόγων
[6, 507]	τρίτον ἰδίᾳ ἐπ’ αὐτὸ τοῦτο	πεφυκός,	οἶσθα ὅτι ἥ τε ὄψις
[6, 490]	ἀπολογησόμεθα ὅτι πρὸς τὸ ὂν	πεφυκὼς	εἴη ἁμιλλᾶσθαι ὅ γε ὄντως
[6, 509]	ἥλιον ὁμοιότητα αὖ διεξιών, εἴ	πῃ	ἀπολείπεις. Αλλὰ μήν, εἶπον, συχνά
[6, 496]	ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας, ἀγαπᾷ εἴ	πῃ	αὐτὸς καθαρὸς ἀδικίας τε καὶ
[6, 501]	ἦ δ’ ὅς, εἰ σωφρονοῦσιν.	(Πῇ	γὰρ δὴ ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι; πότερον
[6, 486]	δ’ οὔ; (Τί οὖν; μή	πῃ	δοκοῦμέν σοι οὐκ ἀναγκαῖα ἕκαστα
[6, 501]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, πείθομέν	πῃ	ἐκείνους, οὓς διατεταμένους ἐφ’ ἡμᾶς
[6, 507]	ἀγαθοῦ κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε μέντοι μή	πῃ	ἐξαπατήσω ὑμᾶς ἄκων, κίβδηλον ἀποδιδοὺς
[6, 510]	τοῦ νοητοῦ τομὴν ᾗ τμητέον.	Πῇ;	Ηι τὸ μὲν αὐτοῦ τοῖς
[6, 494]	συγγενὲς (τῶν λόγων εἰσαισθάνηταί τέ	πῃ	καὶ κάμπτηται καὶ ἕλκηται πρὸς
[6, 488]	ποιοῦντας ὅπως ἂν σφίσι τὸ	πηδάλιον	ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε δ’ ἂν μὴ
[6, 501]	Λαβόντες, ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ	πίνακα	πόλιν τε καὶ ἤθη ἀνθρώπων,
[6, 488]	ἄρχειν χρωμένους τοῖς ἐνοῦσι, καὶ	πίνοντάς	τε καὶ εὐωχουμένους πλεῖν ὡς
[6, 505]	ἱκανῶς τί ποτ’ ἐστὶν οὐδὲ	πίστει	χρήσασθαι μονίμῳ οἵᾳ καὶ περὶ
[6, 511]	τῷ δευτέρῳ, τῷ τρίτῳ δὲ	πίστιν	ἀπόδος καὶ τῷ τελευταίῳ εἰκασίαν,
[6, 503]	οἷς (ἄν τις μᾶλλον ὡς	πιστοῖς	χρήσαιτο, καὶ ἐν τῷ πολέμῳ
[6, 505]	ὁριζόμενοι; μῶν μή τι ἐλάττονος	πλάνης	ἔμπλεῳ τῶν ἑτέρων; ἢ οὐ
[6, 485]	τῆς ἀεὶ οὔσης καὶ μὴ	πλανωμένης	ὑπὸ γενέσεως καὶ φθορᾶς. Ωμολογήσθω.
[6, 484]	ἐν πολλοῖς καὶ παντοίως ἴσχουσιν	πλανώμενοι	οὐ φιλόσοφοι, ποτέρους δὴ δεῖ
[6, 500]	τιθέναι καὶ μὴ μόνον ἑαυτὸν	πλάττειν,	ἆρα κακὸν δημιουργὸν αὐτὸν οἴει
[6, 510]	οὕτως, αὐτὰ μὲν ταῦτα ἃ	πλάττουσίν	τε καὶ γράφουσιν, ὧν καὶ
[6, 488]	καὶ πίνοντάς τε καὶ εὐωχουμένους	πλεῖν	ὡς τὸ εἰκὸς τοὺς τοιούτους,
[6, 491]	ὅσῳ ἂν ἐρρωμενέστερον ᾖ, τοσούτῳ	πλειόνων	ἐνδεῖ τῶν πρεπόντων· ἀγαθῷ γάρ
[6, 499]	πώποτε ἑωράκασιν, οὔτε ἕνα οὔτε	πλείους.	ἢ οἴει; Οὐδαμῶς γε. Οὐδέ
[6, 489]	φιλοσοφίᾳ λέγειν ὡς παμπόνηροι οἱ	πλεῖστοι	τῶν ἰόντων ἐπ’ αὐτήν, οἱ
[6, 487]	ἀλλὰ μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν, τοὺς μὲν	πλείστους	καὶ πάνυ ἀλλοκότους γιγνομένους, ἵνα
[6, 506]	τἀγαθὸν ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι—	πλέον	γάρ μοι φαίνεται ἢ κατὰ
[6, 505]	τοῦ ἀγαθοῦ. ἢ οἴει τι	πλέον	εἶναι πᾶσαν κτῆσιν ἐκτῆσθαι, μὴ
[6, 486]	μάθοι σῴζειν δύναιτο, λήθης ὢν	πλέως;	ἆρ’ ἂν οἷός τ’ εἴη
[6, 500]	ἡγοῦμαι, ἀλλ’ οὐκ ἐν τῷ	πλήθει,	χαλεπὴν οὕτω φύσιν γίγνεσθαι. Καὶ
[6, 494]	μὲν ἄρα, ἦν δ’ ἐγώ,	πλῆθος	ἀδύνατον εἶναι. Αδύνατον. Καὶ τοὺς
[6, 494]	τὰ πολλὰ ἕκαστα, ἔσθ’ ὅπως	πλῆθος	ἀνέξεται ἢ ἡγήσεαι εἶναι; Ηκιστά
[6, 492]	στρατόπεκα ἤ τινα ἄλλον κοινὸν	πλήθους	σύλλογον σὺν πολλῷ θορύβῳ τὰ
[6, 491]	μεῖζον ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι ἐπιτήδευμα, πολλαχῇ	πλημμελοῦσαι,	πανταχῇ καὶ ἐπὶ πάντας δόξαν
[6, 494]	εὐειδὴς καὶ μέγας; ἆρ’ οὐ	πληρωθήσεσθαι	ἀμηχάνου ἐλπίδος, ἡγούμενον καὶ τὰ
[6, 496]	τοὺς ἀναξίους παιδεύσεως, ὅταν αὐτῇ	πλησιάζοντες	ὁμιλῶσι μὴ κατ’ ἀξίαν, ποῖ’
[6, 498]	τὸ μεταξὺ οἰκονομίας καὶ χρηματισμοῦ	πλησιάσαντες	αὐτοῦ τῷ χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται, οἱ
[6, 490]	τοιούτου— προσήκει δὲ συγγενεῖ— ᾧ	πλησιάσας	καὶ μιγεὶς τῷ ὄντι ὄντως,
[6, 489]	τὸ δὲ ἀληθὲς πέφυκεν, ἐάντε	πλούσιος	ἐάντε πένης κάμνῃ, ἀναγκαῖον (εἶναι
[6, 494]	πόλεως ὢν καὶ ἐν ταύτῃ	πλούσιός	τε καὶ γενναῖος, καὶ ἔτι
[6, 489]	τοὺς σοφοὺς ἐπὶ τὰς τῶν	πλουσίων	θύρας ἰέναι, ἀλλ’ ὁ τοῦτο
[6, 495]	ἐπιτηδεύματος, καὶ τὰ λεγόμενα ἀγαθά,	πλοῦτοί	τε καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη
[6, 491]	φθείρει καὶ ἀποσπᾷ, κάλλος καὶ	πλοῦτος	καὶ ἰσχὺς σώματος καὶ συγγένεια
[6, 489]	ἐν ταῖς οὕτω κατεσκευασμέναις ναυσὶ	πλωτήρων;	Καὶ μάλα, ἔφη ὁ Αδείμαντος.
[6, 496]	χειμῶνι κονιορτοῦ καὶ ζάλης ὑπὸ	πνεύματος	φερομένου ὑπὸ τειχίον ἀποστάς, ὁρῶν
[6, 488]	καὶ οὐρανοῦ καὶ ἄστρων καὶ	πνευμάτων	καὶ πάντων τῶν τῇ τέχνῃ
[6, 490]	ἐπὶ τούτῳ νῦν γεγόναμεν, τί	ποθ’	οἱ πολλοὶ κακοί, καὶ τούτου
[6, 486]	τε καὶ ἀσχήμονος φύσεως ἄλλοσέ	ποι	ἂν φαῖμεν ἕλκειν ἢ εἰς
[6, 496]	γαμεῖν; ~(Οὐ πάνυ, ἔφη, διαφέρει.	Ποῖ’	ἄττα οὖν εἰκὸς γεννᾶν τοὺς
[6, 496]	πλησιάζοντες ὁμιλῶσι μὴ κατ’ ἀξίαν,	ποῖ’	ἄττα φῶμεν γεννᾶν διανοήματά τε
[6, 504]	δή, ἔφη, οὕτω σκοπεῖν. ἀλλὰ	ποῖα	δὴ λέγεις μαθήματα μέγιστα; Μνημονεύεις
[6, 507]	ἄλλοτε ἤδη πολλάκις εἰρημένα. (Τὰ	ποῖα;	ἦ δ’ ὅς. Πολλὰ καλά,
[6, 492]	τίνα οἴει καρδίαν ἴσχειν; ἢ	ποίαν	(ἂν) αὐτῷ παιδείαν ἰδιωτικὴν ἀνθέξειν,
[6, 492]	οὔπω τὴν μεγίστην ἀνάγκην εἰρήκαμεν.	Ποίαν;	ἔφη. Ην ἔργῳ προστιθέασι λόγῳ
[6, 502]	ἐνέσονται τῆς πολιτείας, καὶ κατὰ	ποίας	ἡλικίας ἕκαστοι ἑκάστων ἁπτόμενοι; Λεκτέον
[6, 508]	ἡμῖν τὸ φῶς ὄψιν τε	ποιεῖ	ὁρᾶν ὅτι κάλλιστα καὶ τὰ
[6, 503]	ὄντα, πρὸς τὰς μαθήσεις αὖ	ποιεῖ	ταὐτόν· δυσκινήτως ἔχει καὶ δυσμαθῶς
[6, 493]	ἀναγκαίων, ἡ Διομηδεία λεγομένη ἀνάγκη	ποιεῖν	αὐτῷ ταῦτα ἃ ἂν οὗτοι
[6, 504]	μὲν ἄλλοις σμικροῦ ἀξίοις (πᾶν	ποιεῖν	συντεινομένους ὅπως ὅτι ἀκριβέστατα καὶ
[6, 502]	διεληλύθαμεν, οὐ δήπου ἀδύνατον ἐθέλειν	ποιεῖν	τοὺς πολίτας. Οὐδ’ ὁπωστιοῦν. Αλλὰ
[6, 488]	ὅτι ἀνάγκη αὐτῷ τὴν ἐπιμέλειαν	ποιεῖσθαι	ἐνιαυτοῦ καὶ ὡρῶν καὶ οὐρανοῦ
[6, 501]	ἢ παραλαβεῖν καθαρὰν ἢ αὐτοὶ	ποιῆσαι.	Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφη. Οὐκοῦν
[6, 510]	μέθοδον, ταῦτα μὲν ὡς εἰδότες,	ποιησάμενοι	ὑποθέσεις αὐτά, οὐδένα λόγον οὔτε
[6, 501]	ἤθη ἀνθρώπων, πρῶτον μὲν καθαρὰν	ποιήσειαν	ἄν, ὃ οὐ πάνυ ῥᾴδιον·
[6, 501]	ἤθη εἰς ὅσον ἐνδέχεται θεοφιλῆ	ποιήσειαν.	Καλλίστη γοῦν ἄν, ἔφη, ἡ
[6, 494]	τὸν τοιοῦτον ἐν τοῖς τοιούτοις	ποιήσειν,	ἄλλως τε καὶ ἐὰν τύχῃ
[6, 493]	τις τούτοις ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος, ἢ	ποίησιν	ἤ τινα ἄλλην δημιουργίαν ἢ
[6, 498]	τοὺς ἄλλους, ἢ προὔργου τι	ποιήσωμεν	εἰς ἐκεῖνον τὸν βίον, ὅταν
[6, 504]	καὶ τὸ προρρηθὲν αὐτῶν; Τὸ	ποῖον	δή; (Ελέγομέν που ὅτι ὡς
[6, 493]	τούτοις καὶ τόδε δοξάτω. Τὸ	ποῖον;	Εκαστος τῶν μισθαρνούντων ἰδιωτῶν, οὓς
[6, 486]	τόδε παραλείψεις, ὡς ἐγᾦμαι. Τὸ	ποῖον;	Εὐμαθὴς ἢ δυσμαθής. ἢ προσδοκᾷς
[6, 486]	φιλόσοφόν τε καὶ μή. Τὸ	ποῖον;	Μή σε λάθῃ μετέχουσα ἀνελευθερίας·
[6, 485]	μέλλωσιν ἔσεσθαι οἵους ἐλέγομεν. Τὸ	ποῖον;	Τὴν ἀψεύδειαν καὶ τὸ ἑκόντας
[6, 497]	οὐ πάντων ῥᾷστον διελθεῖν. Τὸ	ποῖον;	Τίνα τρόπον μεταχειριζομένη πόλις φιλοσοφίαν
[6, 510]	εἴδεσι δι’ αὐτῶν τὴν μέθοδον	ποιουμένη.	Ταῦτ’ ἔφη, ἃ λέγεις, οὐχ
[6, 510]	τετραγώνου αὐτοῦ ἕνεκα τοὺς λόγους	ποιούμενοι	καὶ διαμέτρου αὐτῆς, ἀλλ’ οὐ
[6, 498]	τῷ χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται, οἱ φιλοσοφώτατοι	ποιούμενοι—	λέγω δὲ χαλεπώτατον τὸ περὶ
[6, 511]	τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμει, τὰς ὑποθέσεις	ποιούμενος	οὐκ ἀρχὰς ἀλλὰ τῷ ὄντι
[6, 500]	ἀεὶ περὶ ἀνθρώπων τοὺς λόγους	ποιουμένους,	ἥκιστα φιλοσοφίᾳ πρέπον ποιοῦντας; Πολύ
[6, 510]	καὶ τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν	ποιοῦνται,	οὐ περὶ τούτων διανοούμενοι, ἀλλ’
[6, 488]	(ναυκλήρῳ περικεχύσθαι δεομένους καὶ πάντα	ποιοῦντας	ὅπως ἂν σφίσι τὸ πηδάλιον
[6, 500]	λόγους ποιουμένους, ἥκιστα φιλοσοφίᾳ πρέπον	ποιοῦντας;	Πολύ γ’ ἔφη. Οὐδὲ γάρ
[6, 492]	οὖν ἄλλον σοφιστὴν οἴει ἢ	ποίους	ἰδιωτικοὺς λόγους ἐναντία τούτοις τείνοντας
[6, 493]	ἢ πόλει διακονίαν, κυρίους αὑτοῦ	ποιῶν	τοὺς πολλούς, πέρα τῶν ἀναγκαίων,
[6, 493]	ἤ τινα ἄλλην δημιουργίαν ἢ	πόλει	διακονίαν, κυρίους αὑτοῦ ποιῶν τοὺς
[6, 499]	τε καὶ λόγῳ, ~δυναστεύοντα (ἐν	πόλει	ἑτέρᾳ τοιαύτῃ, οὐ πώποτε ἑωράκασιν,
[6, 491]	σώματος καὶ συγγένεια ἐρρωμένη ἐν	πόλει	καὶ πάντα τὰ τούτων οἰκεῖα·
[6, 499]	μή, πόλεως ἐπιμεληθῆναι, καὶ τῇ	πόλει	κατηκόῳ γενέσθαι, ἢ τῶν νῦν
[6, 497]	τι ἀεὶ ἐνεῖναι ἐν τῇ	πόλει	λόγον (ἔχον τῆς πολιτείας τὸν
[6, 506]	ἐκείνους τοὺς βελτίστους ἐν τῇ	πόλει,	οἷς πάντα ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά γ’
[6, 496]	ἐπ’ αὐτῇ, ἢ ἐν σμικρᾷ	πόλει	ὅταν μεγάλη ψυχὴ φυῇ καὶ
[6, 501]	φιλόσοφον γένος ἐγκρατὲς γένηται, οὔτε	πόλει	οὔτε πολίταις κακῶν παῦλα ἔσται,
[6, 501]	ὃν ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον ὅτι τὰς	πόλεις	αὐτῷ παρεδίδομεν, καί τι μᾶλλον
[6, 495]	τὰ μέγιστα κακὰ ἐργαζόμενοι τὰς	πόλεις	γίγνονται καὶ τοὺς ἰδιώτας, καὶ
[6, 488]	τῶν ἐπιεικεστάτων, ὃ πρὸς τὰς	πόλεις	πεπόνθασιν, ὥστε οὐδ’ ἔστιν ἓν
[6, 487]	οὐ πρότερον κακῶν παύσονται αἱ	πόλεις,	πρὶν ἂν ἐν αὐταῖς οἱ
[6, 503]	πιστοῖς χρήσαιτο, καὶ ἐν τῷ	πολέμῳ	πρὸς τοὺς φόβους δυσκίνητα ὄντα,
[6, 487]	σὺ ἐπαινεῖς πάσχοντας, ἀχρήστους ταῖς	πόλεσι	γιγνομένους. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας, Οἴει
[6, 489]	φιλόσοφοι οὐ τιμῶνται ἐν ταῖς	πόλεσι	δίδασκέ τε τὴν εἰκόνα καὶ
[6, 489]	τὴν εἰκόνα ἰδεῖν, ὅτι ταῖς	πόλεσι	πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς φιλοσόφους τὴν
[6, 485]	αὐτοί, ὅτι τε οὐκ ἄλλους	πόλεων	ἡγεμόνας δεῖ εἶναι ἢ τούτους.
[6, 496]	ἔπος εἰπεῖν περὶ τὰ τῶν	πόλεων	πράττει οὐδ’ ἔστι (σύμμαχος μεθ’
[6, 484]	φυλάξαι νόμους τε καὶ ἐπιτηδεύματα	πόλεων,	τούτους καθιστάναι (φύλακας. Ορθῶς, ἔφη.
[6, 499]	γε, ὅταν αὕτη ἡ Μοῦσα	πόλεως	ἐγκρατὴς γένηται. οὐ γὰρ ἀδύνατος
[6, 501]	διενέγκοιεν, τῷ μήτε ἰδιώτου μήτε	πόλεως	ἐθελῆσαι ἂν ἅψασθαι μηδὲ γράφειν
[6, 499]	περιβάλῃ, εἴτε βούλονται εἴτε μή,	πόλεως	ἐπιμεληθῆναι, καὶ τῇ πόλει κατηκόῳ
[6, 484]	οὐ φιλόσοφοι, ποτέρους δὴ δεῖ	πόλεως	ἡγεμόνας εἶναι; Πῶς οὖν λέγοντες
[6, 504]	τοῦ παθήματος ἥκιστα προσδεῖ φύλακι	πόλεώς	τε καὶ νόμων. Εἰκός, ἦ
[6, 499]	Εἰ τοίνυν ἄκροις εἰς φιλοσοφίαν	πόλεώς	τις ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι ἢ γέγονεν
[6, 501]	λεγόντων ἡμῶν ὅτι πρὶν ἂν	πόλεως	τὸ φιλόσοφον γένος ἐγκρατὲς γένηται,
[6, 496]	φυῇ καὶ ἀτιμάσασα τὰ τῆς	πόλεως	ὑπερίδῃ· βραχὺ δέ πού τι
[6, 497]	ἀξίαν εἶναι τῶν νῦν κατάστασιν	πόλεως	φιλοσόφου φύσεως· διὸ καὶ στρέφεσθαί
[6, 494]	τε καὶ ἐὰν τύχῃ μεγάλης	πόλεως	ὢν καὶ ἐν ταύτῃ πλούσιός
[6, 497]	νῦν δεῖ τοῦ ἐπιτηδεύματος τούτου	πόλιν	ἅπτεσθαι. Πῶς; ~Νῦν μέν, ἦν
[6, 495]	οὐδέποτε οὐδένα οὔτε ἰδιώτην οὔτε	πόλιν	δρᾷ. Αληθέστατα, ἦ δ’ ὅς.
[6, 487]	ἆρα οὐ μόνοις ἂν τὴν	πόλιν	ἐπιτρέποις; (Καὶ ὁ Αδείμαντος, Ω
[6, 502]	δ’ ἐγώ, εἷς ἱκανὸς γενόμενος,	πόλιν	ἔχων πειθομένην, πάντ’ ἐπιτελέσαι τὰ
[6, 497]	ἣν ἡμεῖς διεληλύθαμεν οἰκίζοντες τὴν	πόλιν	ἢ ἄλλη. Τὰ μὲν ἄλλα,
[6, 496]	ἀγρίοις ἀντέχειν, πρίν τι τὴν	πόλιν	ἢ φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος ἀνωφελὴς
[6, 501]	ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ πίνακα	πόλιν	τε καὶ ἤθη ἀνθρώπων, πρῶτον
[6, 500]	οὐκ ἄν ποτε ἄλλως εὐδαιμονήσειε	πόλις,	εἰ μὴ αὐτὴν διαγράψειαν οἱ
[6, 499]	ὑπὸ τἀληθοῦς ἠναγκασμένοι, ὅτι οὔτε	πόλις	οὔτε πολιτεία οὐδέ γ’ ἀνὴρ
[6, 497]	Τὸ ποῖον; Τίνα τρόπον μεταχειριζομένη	πόλις	φιλοσοφίαν οὐ διολεῖται. τὰ γὰρ
[6, 494]	οἵ τε οἰκεῖοι καὶ οἱ	πολῖται.	Πῶς δ’ οὔ; (Υποκείσονται ἄρα
[6, 501]	ἐγκρατὲς γένηται, οὔτε πόλει οὔτε	πολίταις	κακῶν παῦλα ἔσται, οὐδὲ ἡ
[6, 502]	δήπου ἀδύνατον ἐθέλειν ποιεῖν τοὺς	πολίτας.	Οὐδ’ ὁπωστιοῦν. Αλλὰ δή, ἅπερ
[6, 501]	κακῶν παῦλα ἔσται, οὐδὲ ἡ	πολιτεία	ἣν μυθολογοῦμεν λόγῳ ἔργῳ τέλος
[6, 499]	διαμάχεσθαι, ὡς γέγονεν ἡ εἰρημένη	πολιτεία	καὶ ἔστιν καὶ γενήσεταί γε,
[6, 484]		~Πολιτεία	(Οἱ μὲν δὴ φιλόσοφοι, ἦν
[6, 499]	ἠναγκασμένοι, ὅτι οὔτε πόλις οὔτε	πολιτεία	οὐδέ γ’ ἀνὴρ ὁμοίως μή
[6, 497]	τοῦτο ἐρήσῃ τίς αὕτη ἡ	πολιτεία.	Οὐκ ἔγνως, ἔφη· οὐ γὰρ
[6, 506]	ἔφη, μαντεύῃ. Οὐκοῦν ἡμῖν ἡ	πολιτεία	τελέως κεκοσμήσεται, ἐὰν ὁ (τοιοῦτος
[6, 497]	εἰ δὲ λήψεται τὴν ἀρίστην	πολιτείαν,	ὥσπερ (καὶ αὐτὸ ἄριστόν ἐστιν,
[6, 502]	ἐπιτηδευμάτων οἱ σωτῆρες ἐνέσονται τῆς	πολιτείας,	καὶ κατὰ ποίας ἡλικίας ἕκαστοι
[6, 497]	εἶπον, τὰ μέγιστα, μὴ τυχὼν	πολιτείας	προσηκούσης· ἐν γὰρ προσηκούσῃ αὐτός
[6, 501]	ὑπογράψασθαι ἂν τὸ σχῆμα τῆς	πολιτείας;	Τί μήν; (Επειτα οἶμαι ἀπεργαζόμενοι
[6, 497]	τῇ πόλει λόγον (ἔχον τῆς	πολιτείας	τὸν αὐτὸν ὅνπερ καὶ σὺ
[6, 501]	ἔφησθα ἰέναι, ὡς τοιοῦτός ἐστι	πολιτειῶν	ζωγράφος ὃν τότ’ ἐπῃνοῦμεν πρὸς
[6, 493]	οἷον δεῖ ἐν τοιαύτῃ καταστάσει	πολιτειῶν,	θεοῦ μοῖραν αὐτὸ σῶσαι λέγων
[6, 497]	αὐτῇ τίνα τῶν νῦν λέγεις	πολιτειῶν;	(Οὐδ’ ἡντινοῦν, εἶπον, ἀλλὰ τοῦτο
[6, 493]	ἐν μουσικῇ εἴτε δὴ ἐν	πολιτικῇ;	ὅτι μὲν γὰρ ἄν τις
[6, 489]	ὄφελος ᾖ. ἀλλὰ τοὺς νῦν	πολιτικοὺς	ἄρχοντας ἀπεικάζων οἷς ἄρτι ἐλέγομεν
[6, 498]	δὲ λήγῃ μὲν ἡ ῥώμη,	πολιτικῶν	δὲ καὶ (στρατειῶν ἐκτὸς γίγνηται,
[6, 496]	σώματος νοσοτροφία ἀπείργουσα αὐτὸν τῶν	πολιτικῶν	κατέχει. τὸ δ’ ἡμέτερον οὐκ
[6, 507]	καλά, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ	πολλὰ	ἀγαθὰ καὶ ἕκαστα οὕτως εἶναί
[6, 503]	τὰ μέρη ὀλιγάκις ἐθέλει, τὰ	πολλὰ	δὲ διεσπασμένη φύεται. (Πῶς, ἔφη,
[6, 494]	τι ἕκαστον καὶ (μὴ τὰ	πολλὰ	ἕκαστα, ἔσθ’ ὅπως πλῆθος ἀνέξεται
[6, 507]	περὶ πάντων ἃ τότε ὡς	πολλὰ	ἐτίθεμεν, πάλιν αὖ κατ’ ἰδέαν
[6, 493]	τὸ καλὸν ἀλλὰ μὴ τὰ	πολλὰ	καλά, ~ἢ αὐτό τι ἕκαστον
[6, 507]	(Τὰ ποῖα; ἦ δ’ ὅς.	Πολλὰ	καλά, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ
[6, 484]	μόνου ἔδει ῥηθῆναι, καὶ μὴ	πολλὰ	τὰ λοιπὰ διελθεῖν μέλλοντι κατόψεσθαι
[6, 505]	Οὐκοῦν ὅτι μὲν μεγάλαι καὶ	πολλαὶ	ἀμφισβητήσεις περὶ αὐτοῦ, φανερόν; Πῶς
[6, 507]	ἦν δ’ ἐγώ, οὐδ’ ἄλλαις	πολλαῖς,	ἵνα μὴ εἴπω ὅτι οὐδεμιᾷ,
[6, 505]	τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα μέγιστον μάθημα,	πολλάκις	ἀκήκοας, ᾗ δὴ καὶ δίκαια
[6, 507]	ἔμπροσθεν ῥηθέντα καὶ ἄλλοτε ἤδη	πολλάκις	εἰρημένα. (Τὰ ποῖα; ἦ δ’
[6, 491]	καὶ μεῖζον ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι ἐπιτήδευμα,	πολλαχῇ	πλημμελοῦσαι, πανταχῇ καὶ ἐπὶ πάντας
[6, 502]	ἔφη. Τοιούτους δὲ γενομένους ὡς	πολλὴ	ἀνάγκη διαφθαρῆναι, ἔχει τις λέγειν;
[6, 496]	τοιούτους; οὐ νόθα καὶ φαῦλα;	Πολλὴ	ἀνάγκη. Τί δέ; τοὺς ἀναξίους
[6, 492]	ἐγώ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπιχειρεῖν	πολλὴ	ἄνοια. οὔτε γὰρ γίγνεται οὔτε
[6, 495]	καὶ δημοσίᾳ εἰς ἀγῶνας καθιστάντας;	~(Πολλή,	ἦ δ’ ὅς, ἀνάγκη. Εστιν
[6, 492]	ἂν οὗτοι, καὶ ἔσεσθαι τοιοῦτον;	(Πολλή,	ἦ δ’ ὅς, ὦ Σώκρατες,
[6, 500]	γίγνεται· διαβολὴ δ’ ἐν πᾶσι	πολλή.	Παντάπασι μὲν οὖν. Αν οὖν
[6, 485]	ὧν γὰρ ἕνεκα χρήματα μετὰ	πολλῆς	δαπάνης σπουδάζεται, ἄλλῳ τινὶ μᾶλλον
[6, 505]	ὡς δίκαια μὲν καὶ καλὰ	πολλοὶ	ἂν ἕλοιντο τὰ δοκοῦντα, κἂν
[6, 495]	μεγαλοπρεπέστερον λείπεται, οὗ δὴ ἐφιέμενοι	πολλοὶ	ἀτελεῖς μὲν τὰς φύσεις, ὑπὸ
[6, 492]	καὶ σὺ ἡγῇ, ὥσπερ οἱ	πολλοί,	διαφθειρομένους τινὰς εἶναι ὑπὸ σοφιστῶν
[6, 492]	ὅς. Οταν, εἶπον, συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι	πολλοὶ	εἰς ἐκκλησίας ἢ εἰς δικαστήρια
[6, 490]	νῦν γεγόναμεν, τί ποθ’ οἱ	πολλοὶ	κακοί, καὶ τούτου δὴ ἕνεκα
[6, 491]	δὴ τῶν ὀλίγων σκόπει ὡς	πολλοὶ	ὄλεθροι καὶ μεγάλοι. Τίνες δή;
[6, 500]	Αλλ’ ἐὰν δὴ αἴσθωνται οἱ	πολλοὶ	ὅτι ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ (λέγομεν,
[6, 495]	οἱ μὲν οὐδενός, οἱ δὲ	πολλοὶ	πολλῶν κακῶν ἄξιοί εἰσιν. Καὶ
[6, 503]	λέγομεν, ὅτι καὶ ἐν μαθήμασι	πολλοῖς	γυμνάζειν δεῖ, σκοποῦντας εἰ καὶ
[6, 490]	(ἐπιμένοι ἐπὶ τοῖς δοξαζομένοις εἶναι	πολλοῖς	ἑκάστοις, ἀλλ’ ἴοι καὶ οὐκ
[6, 505]	γε οἶσθα, ὅτι τοῖς μὲν	πολλοῖς	ἡδονὴ δοκεῖ εἶναι τὸ ἀγαθόν,
[6, 499]	ἔφη, οὕτω δοκεῖ. Τοῖς δὲ	πολλοῖς,	ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι οὐκ
[6, 484]	οἱ δὲ μὴ ἀλλ’ ἐν	πολλοῖς	καὶ παντοίως ἴσχουσιν πλανώμενοι οὐ
[6, 489]	τἀληθῆ λέγεις, ὡς ἄχρηστοι τοῖς	πολλοῖς	οἱ ἐπιεικέστατοι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ·
[6, 490]	τὰς φθοράς, ὡς διόλλυται ἐν	πολλοῖς,	σμικρὸν δέ τι ἐκφεύγει, οὓς
[6, 508]	τὸ φῶς. Αλλὰ μήν, ἔφη,	πολλοῦ	γε δεῖ ἄτιμον εἶναι. Τίνα
[6, 494]	εἶναι εἰσακοῦσαι διὰ τοσούτων κακῶν;	Πολλοῦ	γε δεῖ, ἦ δ’ ὅς.
[6, 506]	ὅπῃ ποτὲ ἀγαθά ἐστιν, οὐ	πολλοῦ	τινος ἄξιον φύλακα κεκτῆσθαι ἂν
[6, 500]	τοῦ χαλεπῶς πρὸς φιλοσοφίαν τοὺς	πολλοὺς	διακεῖσθαι ἐκείνους αἰτίους εἶναι τοὺς
[6, 498]	μὴ πείθεσθαι τοῖς λεγομένοις τοὺς	πολλοὺς	θαῦμα οὐδέν· οὐ γὰρ πώποτε
[6, 490]	τοὺς μὲν ἀχρήστους, τοὺς δὲ	πολλοὺς	κακοὺς πᾶσαν κακίαν, τῆς διαβολῆς
[6, 493]	διακονίαν, κυρίους αὑτοῦ ποιῶν τοὺς	πολλούς,	πέρα τῶν ἀναγκαίων, ἡ Διομηδεία
[6, 498]	ὦ Σώκρατες· οἶμαι μέντοι τοὺς	πολλοὺς	τῶν ἀκουόντων προθυμότερον ἔτι ἀντιτείνειν
[6, 492]	ἄλλον κοινὸν πλήθους σύλλογον σὺν	πολλῷ	θορύβῳ τὰ μὲν ψέγωσι τῶν
[6, 496]	μακάριον τὸ κτῆμα, καὶ τῶν	πολλῶν	αὖ ἱκανῶς ἰδόντες τὴν μανίαν,
[6, 488]	τοιοῦτον πεπονθός, ἀλλὰ δεῖ ἐκ	πολλῶν	αὐτὸ συναγαγεῖν εἰκάζοντα καὶ ἀπολογούμενον
[6, 493]	παιδεύειν ἢ ταῦτα τὰ τῶν	πολλῶν	δόγματα, ἃ δοξάζουσιν ὅταν ἁθροισθῶσιν,
[6, 493]	δοκεῖ διαφέρειν ὁ τὴν τῶν	πολλῶν	καὶ (παντοδαπῶν συνιόντων ὀργὴν καὶ
[6, 495]	μὲν οὐδενός, οἱ δὲ πολλοὶ	πολλῶν	κακῶν ἄξιοί εἰσιν. Καὶ γὰρ
[6, 499]	ἐγώ, μὴ πάνυ οὕτω τῶν	πολλῶν	(κατηγόρει. ἀλλοίαν τοι δόξαν ἕξουσιν,
[6, 488]	νόησον γὰρ τοιουτονὶ γενόμενον εἴτε	πολλῶν	νεῶν πέρι εἴτε μιᾶς· ναύκληρον
[6, 489]	Καὶ μάλα. Τῆς δὲ τῶν	πολλῶν	πονηρίας τὴν ἀνάγκην βούλει τὸ
[6, 489]	εἰκόνα καὶ πειρῶ πείθειν ὅτι	πολὺ	ἂν θαυμαστότερον ἦν (εἰ ἐτιμῶντο.
[6, 500]	ποιουμένους, ἥκιστα φιλοσοφίᾳ πρέπον ποιοῦντας;	Πολύ	γ’ ἔφη. Οὐδὲ γάρ που,
[6, 501]	αὐτὸ νῦν ἀκούοντες πραΰνονται; Καὶ	πολύ	γε, ἦ δ’ ὅς, εἰ
[6, 508]	τῶν περὶ τὰς αἰσθήσεις ὀργάνων.	Πολύ	γε. Οὐκοῦν καὶ τὴν δύναμιν
[6, 489]	ἐπιτήδευμα ὑπὸ τῶν τἀναντία ἐπιτηδευόντων·	(πολὺ	δὲ μεγίστη καὶ ἰσχυροτάτη διαβολὴ
[6, 498]	γενόμενον τὸ νῦν λεγόμενον, (ἀλλὰ	πολὺ	μᾶλλον τοιαῦτ’ ἄττα ῥήματα ἐξεπίτηδες
[6, 498]	ἐκτὸς δή τινων ὀλίγων ἀποσβέννυνται	πολὺ	μᾶλλον τοῦ (Ηρακλειτείου ἡλίου, ὅσον
[6, 509]	μέν, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ	πολύ·	ὅμως δέ, ὅσα γ’ ἐν
[6, 484]	Δία, ἦ δ’ ὅς, οὐ	πολύ	τι διαφέρει. Τούτους οὖν μᾶλλον
[6, 507]	τὸν τῶν αἰσθήσεων δημιουργὸν ὅσῳ	πολυτελεστάτην	τὴν τοῦ ὁρᾶν τε καὶ
[6, 491]	μεγάλα ἀδικήματα καὶ τὴν ἄκρατον	πονηρίαν	ἐκ φαύλης ἀλλ’ οὐκ ἐκ
[6, 489]	μάλα. Τῆς δὲ τῶν πολλῶν	πονηρίας	τὴν ἀνάγκην βούλει τὸ μετὰ
[6, 499]	τούτοις τοῖς ὀλίγοις καὶ οὐ	πονηροῖς,	ἀχρήστοις δὲ νῦν κεκλημένοις, ἀνάγκη
[6, 490]	ἐκφεύγει, οὓς δὴ καὶ οὐ	πονηρούς,	ἀχρήστους δὲ καλοῦσι· ~καὶ μετὰ
[6, 504]	(τοιούτῳ, καὶ οὐχ ἧττον μανθάνοντι	πονητέον	ἢ γυμναζομένῳ· ἤ, ὃ νυνδὴ
[6, 503]	τὸ δόγμα τοῦτο μήτ’ ἐν	πόνοις	μήτ’ ἐν φόβοις μήτ’ ἐν
[6, 503]	ἔν τε οἷς τότε ἐλέγομεν	πόνοις	τε καὶ φόβοις καὶ ἡδοναῖς,
[6, 486]	εἶναι; Καὶ πῶς; Ανόνητα δὴ	πονῶν	οὐκ οἴει ἀναγκασθήσεται τελευτῶν αὑτόν
[6, 510]	ἐξ ὑποθέσεων, οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν	πορευομένη	ἀλλ’ ἐπὶ τελευτήν, τὸ δ’
[6, 506]	σοι τυφλῶν διαφέρειν ὁδὸν ὀρθῶς	πορευομένων	οἱ ἄνευ νοῦ ἀληθές τι
[6, 499]	ἔστιν ἔν τινι βαρβαρικῷ τόπῳ,	πόρρω	που (ἐκτὸς ὄντι τῆς ἡμετέρας
[6, 499]	δίκαις καὶ ἐν ἰδίαις συνουσίαις	πόρρωθεν	ἀσπαζομένων. Οὐδὲ τούτων, ἔφη. Τούτων
[6, 487]	μέμψῃ τοιοῦτον ἐπιτήδευμα, ὃ μή	ποτ’	ἄν τις οἷός τε γένοιτο
[6, 506]	ὦ μακάριοι, αὐτὸ μὲν τί	ποτ’	(ἐστὶ τἀγαθὸν ἐάσωμεν τὸ νῦν
[6, 505]	οὐκ ἔχουσα λαβεῖν ἱκανῶς τί	ποτ’	ἐστὶν οὐδὲ πίστει χρήσασθαι μονίμῳ
[6, 506]	τε καὶ καλὰ ἀγνοούμενα ὅπῃ	ποτὲ	ἀγαθά ἐστιν, οὐ πολλοῦ τινος
[6, 500]	ἡμῖν λέγουσιν ὡς οὐκ ἄν	ποτε	ἄλλως εὐδαιμονήσειε πόλις, εἰ μὴ
[6, 499]	οὐδέ γ’ ἀνὴρ ὁμοίως μή	ποτε	γένηται τέλεος, πρὶν ἂν τοῖς
[6, 492]	πρεσβυτέρους καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας;	Πότε	δή; ἦ δ’ ὅς. Οταν,
[6, 486]	ἐν ταῖς ἱκανῶς φιλοσόφοις μή	ποτε	ἐγκρίνωμεν, ἀλλὰ μνημονικὴν αὐτὴν ζητῶμεν
[6, 491]	οὔτε ἀγαθῶν οὔτε κακῶν αἰτίαν	ποτὲ	ἔσεσθαι; Οὔκ, ἀλλά, ἦ δ’
[6, 490]	Ηγουμένης δὴ ἀληθείας οὐκ ἄν	ποτε	οἶμαι φαμὲν αὐτῇ χορὸν κακῶν
[6, 486]	Εὐμαθὴς ἢ δυσμαθής. ἢ προσδοκᾷς	ποτέ	τινά τι ἱκανῶς ἂν στέρξαι,
[6, 499]	ἀληθινὸς ἔρως ἐμπέσῃ. τούτων δὲ	πότερα	γενέσθαι ἢ ἀμφότερα ὡς ἄρα
[6, 506]	ἀλλὰ σὺ δή, ὦ Σώκρατες,	πότερον	ἐπιστήμην τὸ ἀγαθὸν φῂς εἶναι
[6, 501]	(Πῇ γὰρ δὴ ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι;	πότερον	μὴ τοῦ ὄντος τε καὶ
[6, 484]	παντοίως ἴσχουσιν πλανώμενοι οὐ φιλόσοφοι,	ποτέρους	δὴ δεῖ πόλεως ἡγεμόνας εἶναι;
[6, 499]	ἔν τινι βαρβαρικῷ τόπῳ, πόρρω	που	(ἐκτὸς ὄντι τῆς ἡμετέρας ἐπόψεως,
[6, 507]	ἐννοεῖς ὅτι προσδεῖται; Πῶς; Ενούσης	που	ἐν ὄμμασιν ὄψεως καὶ ἐπιχειροῦντος
[6, 504]	λέγεις μαθήματα μέγιστα; Μνημονεύεις μέν	που,	ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι τριττὰ
[6, 502]	Ικανὸς γάρ, ἔφη. Αρχοντος γάρ	που,	ἦν δ’ ἐγώ, τιθέντος τοὺς
[6, 486]	προσήκει σπουδάζειν. Οὕτω. ~(Καὶ μήν	που	καὶ τόδε δεῖ σκοπεῖν, ὅταν
[6, 491]	ἐνδεῖ τῶν πρεπόντων· ἀγαθῷ γάρ	που	κακὸν ἐναντιώτερον ἢ τῷ μὴ
[6, 485]	αἱ ἐπιθυμίαι σφόδρα ῥέπουσιν, ἴσμεν	που	ὅτι εἰς τἆλλα τούτῳ ἀσθενέστεραι,
[6, 490]	ἀρχῆς ἀναγκάζοντα τάττειν; μέμνησαι γάρ	που	ὅτι συνέβη προσῆκον τούτοις ἀνδρεία,
[6, 504]	αὐτῶν; Τὸ ποῖον δή; (Ελέγομέν	που	ὅτι ὡς μὲν δυνατὸν ἦν
[6, 486]	λάθῃ μετέχουσα ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον γάρ	που	σμικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ τοῦ ὅλου
[6, 496]	τῆς πόλεως ὑπερίδῃ· βραχὺ δέ	πού	τι καὶ ἀπ’ ἄλλης τέχνης
[6, 496]	τὸ δαιμόνιον σημεῖον· ἢ γάρ	πού	τινι ἄλλῳ ἢ οὐδενὶ τῶν
[6, 496]	(κατ’ ἀξίαν ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ, ἤ	που	ὑπὸ φυγῆς καταληφθὲν γενναῖον καὶ
[6, 500]	Πολύ γ’ ἔφη. Οὐδὲ γάρ	που,	ὦ Αδείμαντε, σχολὴ τῷ γε
[6, 494]	πρεσβύτερος γίγνηται, ἐπὶ τὰ αὑτῶν	πράγματα	οἵ τε οἰκεῖοι καὶ οἱ
[6, 505]	ἐννοεῖς ἢ αὖ διανοῇ (ἐμοὶ	πράγματα	παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι δὲ τοῦτο
[6, 500]	ἔχοντι κάτω βλέπειν εἰς (ἀνθρώπων	πραγματείας,	καὶ μαχόμενον αὐτοῖς φθόνου τε
[6, 510]	καὶ λογισμοὺς καὶ τὰ τοιαῦτα	πραγματευόμενοι,	ὑποθέμενοι τό τε περιττὸν καὶ
[6, 506]	μή, τοσοῦτον (χρόνον περὶ ταῦτα	πραγματευόμενον.	Τί δέ; ἦν δ’ ἐγώ·
[6, 486]	τε μισεῖν καὶ τὴν τοιαύτην	πρᾶξιν;	Πῶς δ’ οὔ; (Επιλήσμονα ἄρα
[6, 500]	μὴ φθονερῷ ἄφθονόν τε καὶ	πρᾷον	ὄντα; ἐγὼ μὲν γάρ σε
[6, 493]	αὐτοῦ, καὶ ὁπότε χαλεπώτατον ἢ	πρᾳότατον	καὶ ἐκ τίνων γίγνεται, καὶ
[6, 502]	ἧττον φῶμεν αὐτοὺς ἀλλὰ (παντάπασι	πρᾴους	γεγονέναι καὶ πεπεῖσθαι, ἵνα, εἰ
[6, 505]	ψυχὴ καὶ τούτου ἕνεκα πάντα	(πράττει,	ἀπομαντευομένη τι εἶναι, ἀποροῦσα δὲ
[6, 496]	εἰπεῖν περὶ τὰ τῶν πόλεων	πράττει	οὐδ’ ἔστι (σύμμαχος μεθ’ ὅτου
[6, 494]	τὰ τῶν βαρβάρων ἱκανὸν ἔσεσθαι	(πράττειν,	καὶ ἐπὶ τούτοις ὑψηλὸν ἐξαρεῖν
[6, 505]	εἰ> μὴ εἴη, ὅμως ταῦτα	πράττειν	καὶ κεκτῆσθαι καὶ δοκεῖν, ἀγαθὰ
[6, 498]	ἀφέτους νέμεσθαι καὶ μηδὲν ἄλλο	πράττειν,	ὅτι μὴ πάρεργον, τοὺς μέλλοντας
[6, 498]	ἡγοῦνται, πάρεργον οἰόμενοι αὐτὸ δεῖν	πράττειν·	πρὸς δὲ τὸ γῆρας ἐκτὸς
[6, 486]	ὃ πράττων ἂν ἀλγῶν τε	πράττοι	καὶ μόγις σμικρὸν ἀνύτων; Οὐκ
[6, 492]	μὲν ψέγωσι τῶν λεγομένων ἢ	πραττομένων,	τὰ δὲ ἐπαινῶσιν, ὑπερβαλλόντως ἑκάτερα,
[6, 494]	δ’ ἔπος λέγοντάς τε καὶ	πράττοντας	καὶ περὶ αὐτόν, ὅπως ἂν
[6, 498]	ἔπειτα, ἐὰν καὶ ἄλλων τοῦτο	πραττόντων	παρακαλούμενοι ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ γίγνεσθαι, μεγάλα
[6, 495]	τὰς ἄλλας τέχνας καίπερ οὕτω	πραττούσης	φιλοσοφίας τὸ ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον λείπεται,
[6, 486]	τι ἱκανῶς ἂν στέρξαι, ὃ	πράττων	ἂν ἀλγῶν τε πράττοι καὶ
[6, 496]	ἡσυχίαν ἔχων καὶ τὰ αὑτοῦ	πράττων,	οἷον ἐν χειμῶνι κονιορτοῦ καὶ
[6, 501]	τι μᾶλλον αὐτὸ νῦν ἀκούοντες	πραΰνονται;	Καὶ πολύ γε, ἦ δ’
[6, 504]	οἱ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀποδειλιῶντες.	Πρέπει	γέ τοι δή, ἔφη, οὕτω
[6, 500]	τοὺς λόγους ποιουμένους, ἥκιστα φιλοσοφίᾳ	πρέπον	ποιοῦντας; Πολύ γ’ ἔφη. Οὐδὲ
[6, 491]	ᾖ, τοσούτῳ πλειόνων ἐνδεῖ τῶν	πρεπόντων·	ἀγαθῷ γάρ που κακὸν ἐναντιώτερον
[6, 498]	βεβιωμένῳ τὴν ἐκεῖ μοῖραν ἐπιστήσειν	πρέπουσαν.	Ως ἀληθῶς μοι δοκεῖς, ἔφη,
[6, 509]	ἀλλ’ ἔτι ἐπέκεινα τῆς οὐσίας	πρεσβείᾳ	καὶ δυνάμει ὑπερέχοντος. (Καὶ ὁ
[6, 494]	δὴ οἶμαι αὐτῷ χρῆσθαι, ἐπειδὰν	πρεσβύτερος	γίγνηται, ἐπὶ τὰ αὑτῶν πράγματα
[6, 492]	βούλονται εἶναι καὶ νέους καὶ	πρεσβυτέρους	καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας; Πότε
[6, 487]	πρότερον κακῶν παύσονται αἱ πόλεις,	πρὶν	ἂν ἐν αὐταῖς οἱ φιλόσοφοι
[6, 501]	οὖν ἀγριανοῦσι λεγόντων ἡμῶν ὅτι	πρὶν	ἂν πόλεως τὸ φιλόσοφον γένος
[6, 499]	ὁμοίως μή ποτε γένηται τέλεος,	πρὶν	ἂν τοῖς φιλοσόφοις τούτοις τοῖς
[6, 490]	ἀμβλύνοιτο οὐδ’ ἀπολήγοι τοῦ ἔρωτος,	πρὶν	αὐτοῦ ὃ ἔστιν ἑκάστου τῆς
[6, 490]	τρέφοιτο καὶ οὕτω λήγοι ὠδῖνος,	πρὶν	δ’ οὔ; Ως οἷόν τ’
[6, 501]	ἂν ἅψασθαι μηδὲ γράφειν νόμους,	πρὶν	ἢ παραλαβεῖν καθαρὰν ἢ αὐτοὶ
[6, 496]	ὢν εἷς πᾶσιν ἀγρίοις ἀντέχειν,	πρίν	τι τὴν πόλιν ἢ φίλους
[6, 498]	Θρασύμαχον ἄρτι (φίλους γεγονότας, οὐδὲ	πρὸ	τοῦ ἐχθροὺς ὄντας. πείρας γὰρ
[6, 496]	τὴν πόλιν ἢ φίλους ὀνῆσαι	προαπολόμενος	ἀνωφελὴς αὑτῷ τε καὶ τοῖς
[6, 491]	καὶ οὐκ ἄτοπα δόξει τὰ	προειρημένα	περὶ αὐτῶν. Πῶς οὖν, ἔφη,
[6, 504]	καταφανῆ γίγνοιτο, τῶν μέντοι ἔμπροσθεν	προειρημένων	ἑπομένας ἀποδείξεις οἷόν τ’ εἴη
[6, 510]	δ’ ἐγώ· ῥᾷον γὰρ τούτων	προειρημένων	μαθήσῃ. οἶμαι γάρ σε εἰδέναι
[6, 484]	σχεδόν τι τῷ μεγίστῳ ἂν	προέχοιεν.	~(Οὐκοῦν τοῦτο δὴ λέγωμεν, τίνα
[6, 497]	παρὼν δὲ τήν γ’ ἐμὴν	προθυμίαν	εἴσῃ. σκόπει δὲ καὶ νῦν
[6, 498]	μέντοι τοὺς πολλοὺς τῶν ἀκουόντων	προθυμότερον	ἔτι ἀντιτείνειν οὐδ’ ὁπωστιοῦν πεισομένους,
[6, 506]	μὴ οὐχ οἷός τ’ ἔσομαι,	προθυμούμενος	δὲ ἀσχημονῶν γέλωτα ὀφλήσω. ἀλλ’
[6, 497]	σκόπει δὲ καὶ νῦν ὡς	προθύμως	καὶ παρακινδυνευτικῶς μέλλω λέγειν, ὅτι
[6, 498]	μοι δοκεῖς, ἔφη, λέγειν γε	προθύμως,	ὦ Σώκρατες· οἶμαι μέντοι τοὺς
[6, 498]	μάλα ἐπιμελεῖσθαι, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους·	προϊούσης	δὲ τῆς ἡλικίας, ἐν ᾗ
[6, 494]	(Υποκείσονται ἄρα δεόμενοι καὶ τιμῶντες,	προκαταλαμβάνοντες	καὶ προκολακεύοντες τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ
[6, 494]	δεόμενοι καὶ τιμῶντες, προκαταλαμβάνοντες καὶ	προκολακεύοντες	τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ δύναμιν. Φιλεῖ
[6, 499]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ ταῦτα	προορώμενοι	(ἡμεῖς τότε καὶ δεδιότες ὅμως
[6, 504]	μὴ ἀκούειν. Η καὶ τὸ	προρρηθὲν	αὐτῶν; Τὸ ποῖον δή; (Ελέγομέν
[6, 509]	σοι ἔσται σαφηνείᾳ καὶ ἀσαφείᾳ	πρὸς	ἄλληλα ἐν μὲν τῷ ὁρωμένῳ
[6, 488]	τοιαῦτα, τοὺς δὲ ναύτας στασιάζοντας	πρὸς	ἀλλήλους περὶ τῆς κυβερνήσεως, ἕκαστον
[6, 492]	οὖν μὴ γένηται ἀλλοῖον ἦθος	πρὸς	ἀρετὴν παρὰ τὴν τούτων παιδείαν
[6, 501]	πολιτειῶν ζωγράφος ὃν τότ’ ἐπῃνοῦμεν	πρὸς	αὐτούς, δι’ ὃν ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον
[6, 495]	αὑτῶν τεχνίον. ὅμως γὰρ δὴ	πρός	γε τὰς ἄλλας τέχνας καίπερ
[6, 492]	ἑκάτερα, καὶ ἐκβοῶντες καὶ κροτοῦντες,	πρὸς	δ’ (αὐτοῖς αἵ τε πέτραι
[6, 498]	πάρεργον οἰόμενοι αὐτὸ δεῖν πράττειν·	πρὸς	δὲ τὸ γῆρας ἐκτὸς δή
[6, 488]	ὡς τὸ εἰκὸς τοὺς τοιούτους,	πρὸς	δὲ τούτοις (ἐπαινοῦντας ναυτικὸν μὲν
[6, 488]	μηδὲ χρόνον ἐν ᾧ ἐμάνθανεν,	πρὸς	δὲ τούτοις φάσκοντας μηδὲ διδακτὸν
[6, 506]	φανά τε καὶ καλά; Μὴ	πρὸς	Διός, ἦ δ’ ὅς, ὦ
[6, 493]	δυνατὸς δεῖξαι. τοιοῦτος δὴ ὢν	πρὸς	Διὸς οὐκ ἄτοπος ἄν σοι
[6, 499]	καὶ μηδαμόσε ἄλλοσε τείνοντα ἢ	πρὸς	δόξαν καὶ ἔριν καὶ ἐν
[6, 501]	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, καὶ	πρὸς	ἐκεῖν’ αὖ τὸ ἐν τοῖς
[6, 511]	τῶν κάτω ἀπεικασθεῖσιν καὶ ἐκείνοις	πρὸς	ἐκεῖνα ὡς ἐναργέσι δεδοξασμένοις τε
[6, 487]	ὁ Αδείμαντος, Ω Σώκρατες, ἔφη,	πρὸς	μὲν ταῦτά σοι οὐδεὶς ἂν
[6, 485]	ἀπωχετευμένον. Τί μήν; Ωι δὴ	πρὸς	τὰ μαθήματα καὶ πᾶν τὸ
[6, 503]	πρὸς τοὺς φόβους δυσκίνητα ὄντα,	πρὸς	τὰς μαθήσεις αὖ ποιεῖ ταὐτόν·
[6, 488]	τὸ πάθος τῶν ἐπιεικεστάτων, ὃ	πρὸς	τὰς πόλεις πεπόνθασιν, ὥστε οὐδ’
[6, 508]	αὐτὸ (ἐν τῷ νοητῷ τόπῳ	πρός	τε νοῦν καὶ τὰ νοούμενα,
[6, 508]	τοῦτο τοῦτον ἐν τῷ ὁρατῷ	πρός	τε ὄψιν καὶ τὰ ὁρώμενα.
[6, 501]	ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ ἂν ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν,	πρός	τε τὸ φύσει δίκαιον καὶ
[6, 494]	ὥστ’ ἐν τῷ ἐπιτηδεύματι μείνασαν	πρὸς	τέλος ἐλθεῖν; ἐννόει δ’ (ἐκ
[6, 510]	καὶ μή, ὡς τὸ δοξαστὸν	πρὸς	τὸ γνωστόν, οὕτω τὸ ὁμοιωθὲν
[6, 496]	τὰ μὲν ἄλλα πάντα παρεσκεύασται	πρὸς	τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας, ἡ δὲ
[6, 490]	δὴ οὐ μετρίως ἀπολογησόμεθα ὅτι	πρὸς	τὸ ὂν πεφυκὼς εἴη ἁμιλλᾶσθαι
[6, 510]	τὸ γνωστόν, οὕτω τὸ ὁμοιωθὲν	πρὸς	τὸ ᾧ ὡμοιώθη; (Εγωγ’ ἔφη,
[6, 486]	Εμμετρον ἄρα καὶ εὔχαριν ζητῶμεν	πρὸς	τοῖς ἄλλοις διάνοιαν φύσει, ἣν
[6, 500]	σχολὴ τῷ γε ὡς ἀληθῶς	πρὸς	τοῖς οὖσι τὴν διάνοιαν ἔχοντι
[6, 498]	μὲν οὖν, ἔφην, ὥς γε	πρὸς	τὸν ἅπαντα. τὸ μέντοι μὴ
[6, 489]	εἰκόνα ἰδεῖν, ὅτι ταῖς πόλεσι	πρὸς	τοὺς ἀληθινοὺς φιλοσόφους τὴν διάθεσιν
[6, 503]	χρήσαιτο, καὶ ἐν τῷ πολέμῳ	πρὸς	τοὺς φόβους δυσκίνητα ὄντα, πρὸς
[6, 493]	τοίνυν σοι, ἦν δ’ ἐγώ,	πρὸς	τούτοις καὶ τόδε δοξάτω. Τὸ
[6, 491]	(Ετι τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	πρὸς	τούτοις τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πάντα
[6, 508]	Αρ’ οὖν ὧδε πέφυκεν ὄψις	πρὸς	τοῦτον τὸν θεόν; Πῶς; Οὐκ
[6, 485]	τοῦτο σκόπει εἰ ἀνάγκη ἔχειν	πρὸς	(τούτῳ ἐν τῇ φύσει οἳ
[6, 505]	ὅτι μέλλω τοῦτο λέγειν, καὶ	πρὸς	τούτῳ ὅτι αὐτὴν οὐχ ἱκανῶς
[6, 494]	πῃ καὶ κάμπτηται καὶ ἕλκηται	πρὸς	φιλοσοφίαν, τί οἰόμεθα δράσειν ἐκείνους
[6, 500]	αὐτὸ τοῦτο συνοίει, τοῦ χαλεπῶς	πρὸς	φιλοσοφίαν τοὺς πολλοὺς διακεῖσθαι ἐκείνους
[6, 507]	οὔσης τιθέντες, ὃ ἔστιν” ἕκαστον	προσαγορεύομεν.	Εστι ταῦτα. Καὶ τὰ μὲν
[6, 504]	ἑπομένας ἀποδείξεις οἷόν τ’ εἴη	προσάψαι.	καὶ ὑμεῖς ἐξαρκεῖν ἔφατε, καὶ
[6, 507]	Αλλ’ ὧδε σκόπει. ἔστιν ὅτι	προσδεῖ	ἀκοῇ καὶ φωνῇ γένους ἄλλου
[6, 507]	μὴ εἴπω ὅτι οὐδεμιᾷ, τοιούτου	προσδεῖ	οὐδενός. ἢ σύ τινα ἔχεις
[6, 504]	δ’ ἐγώ, τοῦ παθήματος ἥκιστα	προσδεῖ	φύλακι πόλεώς τε καὶ νόμων.
[6, 507]	τοῦ ὁρατοῦ οὐκ ἐννοεῖς ὅτι	προσδεῖται;	Πῶς; Ενούσης που ἐν ὄμμασιν
[6, 485]	καὶ τὸ ἑκόντας εἶναι μηδαμῇ	προσδέχεσθαι	τὸ ψεῦδος ἀλλὰ μισεῖν, τὴν
[6, 486]	ποῖον; Εὐμαθὴς ἢ δυσμαθής. ἢ	προσδοκᾷς	ποτέ τινά τι ἱκανῶς ἂν
[6, 509]	τὴν οὐσίαν ὑπ’ ἐκείνου αὐτοῖς	προσεῖναι,	οὐκ οὐσίας ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ,
[6, 493]	καὶ (ἐπιθυμίας κατεμάνθανεν, ὅπῃ τε	προσελθεῖν	χρὴ καὶ ὅπῃ ἅψασθαι αὐτοῦ,
[6, 494]	οὕτω διατιθεμένῳ ἐάν τις ἠρέμα	προσελθὼν	τἀληθῆ λέγῃ, ὅτι νοῦς οὐκ
[6, 491]	φύσιν καὶ πάντα ἔχουσαν ὅσα	προσετάξαμεν	νυνδή, εἰ τελέως (μέλλοι φιλόσοφος
[6, 490]	προσήκει ψυχῆς ἐφάπτεσθαι τοῦ τοιούτου—	προσήκει	δὲ συγγενεῖ— ᾧ πλησιάσας καὶ
[6, 491]	τὸ μὴ τυχὸν τροφῆς ἧς	προσήκει	ἑκάστῳ μηδ’ ὥρας μηδὲ τόπου,
[6, 495]	δὴ οὕτως ἐκπίπτοντες, οἷς μάλιστα	προσήκει,	(ἔρημον καὶ ἀτελῆ φιλοσοφίαν λείποντες
[6, 485]	ἄλλῳ τινὶ μᾶλλον ἢ τούτῳ	προσήκει	σπουδάζειν. Οὕτω. ~(Καὶ μήν που
[6, 490]	ἑκάστου τῆς φύσεως ἅψασθαι ᾧ	προσήκει	ψυχῆς ἐφάπτεσθαι τοῦ τοιούτου— προσήκει
[6, 500]	αἰτίους εἶναι τοὺς ἔξωθεν οὐ	προσῆκον	ἐπεισκεκωμακότας, λοιδορουμένους τε αὑτοῖς καὶ
[6, 490]	μέμνησαι γάρ που ὅτι συνέβη	προσῆκον	τούτοις ἀνδρεία, μεγαλοπρέπεια, εὐμάθεια, μνήμη·
[6, 496]	δόξας; ἆρ’ οὐχ ὡς ἀληθῶς	προσήκοντα	ἀκοῦσαι σοφίσματα, καὶ οὐδὲν γνήσιον
[6, 495]	λείποντες αὐτοί τε βίον οὐ	προσήκοντα	οὐδ’ ἀληθῆ ζῶσιν, τὴν δέ,
[6, 504]	τοῦ μεγίστου τε καὶ μάλιστα	προσήκοντος	μαθήματος ἐπὶ τέλος οὔποτε ἥξει.
[6, 488]	καὶ πάντων τῶν τῇ τέχνῃ	προσηκόντων,	εἰ μέλλει τῷ ὄντι νεὼς
[6, 501]	δέ; τὴν τοιαύτην τυχοῦσαν τῶν	προσηκόντων	ἐπιτηδευμάτων οὐκ ἀγαθὴν τελέως ἔσεσθαι
[6, 497]	λέγω περὶ τούτου· ἀλλὰ τὴν	προσήκουσαν	αὐτῇ τίνα τῶν νῦν λέγεις
[6, 497]	τυχὼν πολιτείας προσηκούσης· ἐν γὰρ	προσηκούσῃ	αὐτός τε μᾶλλον αὐξήσεται καὶ
[6, 492]	ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν δὲ μὴ ἐν	προσηκούσῃ	σπαρεῖσά τε καὶ φυτευθεῖσα τρέφηται,
[6, 497]	τὰ μέγιστα, μὴ τυχὼν πολιτείας	προσηκούσης·	ἐν γὰρ προσηκούσῃ αὐτός τε
[6, 492]	φύσιν, ἂν μὲν οἶμαι μαθήσεως	προσηκούσης	τύχῃ, εἰς πᾶσαν ἀρετὴν ἀνάγκη
[6, 491]	πάντας δόξαν οἵαν λέγεις φιλοσοφίᾳ	προσῆψαν.	Τίνας δέ, ἔφη, τὰς διαφθορὰς
[6, 502]	τῆς κτήσεως δυσχέρειαν ἐν τῷ	πρόσθεν	παραλιπόντι καὶ παιδογονίαν καὶ τὴν
[6, 485]	ἑκόντες ἀφίενται, ὥσπερ ἐν τοῖς	πρόσθεν	περί τε τῶν φιλοτίμων καὶ
[6, 494]	τούτων δὴ τῶν ἰδιωτῶν, ὅσοι	προσομιλοῦντες	ὄχλῳ ἀρέσκειν αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον.
[6, 492]	εἰρήκαμεν. Ποίαν; ἔφη. Ην ἔργῳ	προστιθέασι	λόγῳ μὴ πείθοντες οὗτοι οἱ
[6, 494]	καὶ ἐὰν τὸ σῶμα φυῇ	προσφερὴς	τῇ ψυχῇ; Τί δ’ οὐ
[6, 495]	γιγνομένην, καλῶν (δὲ ὀνομάτων καὶ	προσχημάτων	μεστήν, ὥσπερ οἱ ἐκ τῶν
[6, 505]	δὴ καὶ δίκαια καὶ τἆλλα	προσχρησάμενα	χρήσιμα καὶ ὠφέλιμα γίγνεται. καὶ
[6, 511]	τελευτὴν καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ παντάπασιν οὐδενὶ	προσχρώμενος,	ἀλλ’ εἴδεσιν αὐτοῖς δι’ αὐτῶν
[6, 510]	καὶ ὅτι τοῖς ὁρωμένοις εἴδεσι	προσχρῶνται	καὶ τοὺς λόγους περὶ αὐτῶν
[6, 506]	ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι δὲ μηδένα αὐτὰ	πρότερον	γνώσεσθαι ἱκανῶς. Καλῶς γάρ, ἔφη,
[6, 487]	εὖ ἔχει λέγειν ὅτι οὐ	πρότερον	κακῶν παύσονται αἱ πόλεις, πρὶν
[6, 498]	τοῦτον καὶ τοὺς ἄλλους, ἢ	προὔργου	τι ποιήσωμεν εἰς ἐκεῖνον τὸν
[6, 500]	ὄντα; ἐγὼ μὲν γάρ σε	προφθάσας	λέγω ὅτι ἐν ὀλίγοις τισὶν
[6, 487]	τὸ σφάλμα καὶ ἐναντίον τοῖς	πρώτοις	ἀναφαίνεσθαι, καὶ ὥσπερ ὑπὸ τῶν
[6, 485]	λόγου ἐλέγομεν, τὴν φύσιν αὐτῶν	πρῶτον	δεῖ καταμαθεῖν· καὶ οἶμαι, ἐὰν
[6, 490]	δ’ αὐτῷ, εἰ νῷ ἔχεις,	πρῶτον	μὲν ἀλήθεια, ἣν διώκειν αὐτὸν
[6, 501]	πόλιν τε καὶ ἤθη ἀνθρώπων,	πρῶτον	μὲν καθαρὰν ποιήσειαν ἄν, ὃ
[6, 510]	εἰκόνες— λέγω δὲ τὰς εἰκόνας	~πρῶτον	(μὲν τὰς σκιάς, ἔπειτα τὰ
[6, 489]	ὃ λέγω. Καὶ μάλ’ ἔφη.	Πρῶτον	μὲν τοίνυν ἐκεῖνον τὸν θαυμάζοντα
[6, 494]	εὐθὺς ἐν παισὶν ὁ τοιοῦτος	πρῶτος	ἔσται ἐν ἅπασιν, ἄλλως τε
[6, 491]	γ’ ἂν ἀκριβέστερον ἃ λέγεις	πυθοίμην.	Λαβοῦ τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 501]	Τί μήν; (Επειτα οἶμαι ἀπεργαζόμενοι	πυκνὰ	ἂν ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν, πρός τε
[6, 510]	φαντάσματα καὶ ἐν τοῖς ὅσα	πυκνά	τε καὶ λεῖα καὶ φανὰ
[6, 503]	ἀκήρατον ἐκβαίνοντα ὥσπερ χρυσὸν ἐν	πυρὶ	βασανιζόμενον, στατέον ἄρχοντα καὶ γέρα
[6, 498]	πολλοὺς θαῦμα οὐδέν· οὐ γὰρ	πώποτε	εἶδον γενόμενον τὸ νῦν λεγόμενον,
[6, 499]	(ἐν πόλει ἑτέρᾳ τοιαύτῃ, οὐ	πώποτε	ἑωράκασιν, οὔτε ἕνα οὔτε πλείους.
[6, 488]	οἰόμενον δεῖν κυβερνᾶν, μήτε μαθόντα	πώποτε	τὴν τέχνην μέτε ἔχοντα ἀποδεῖξαι
[6, 493]	καλὰ ταῦτα τῇ ἀληθείᾳ, ἤδη	πώποτέ	του ἤδουσας αὐτῶν λόγον διδόντος
[6, 502]	σωθείη, ἔσθ’ ὅστις ἀμφισβητήσειε; Καὶ	πῶς;	Αλλὰ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 484]	μακροῦ τινος διεξελθόντες λόγου μόγις	πως	ἀνεφάνησαν οἵ εἰσιν ἑκάτεροι. Ισως
[6, 486]	ἐπιστήμης μὴ κενὸς εἶναι; Καὶ	πῶς;	Ανόνητα δὴ πονῶν οὐκ οἴει
[6, 490]	φαμὲν αὐτῇ χορὸν κακῶν ἀκολουθῆσαι.	Πῶς	γάρ; Αλλ’ ὑγιές τε καὶ
[6, 509]	τροφήν, οὐ γένεσιν αὐτὸν ὄντα.	Πῶς	γάρ; Καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις τοίνυν
[6, 505]	πολλαὶ ἀμφισβητήσεις περὶ αὐτοῦ, φανερόν;	Πῶς	γὰρ οὔ; Τί δέ; τόδε
[6, 505]	φάναι. Καὶ μάλα, ἔφη, γελοίως.	(Πῶς	γὰρ οὐχί, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 503]	Οὐκοῦν σπάνιον αὐτὸ οἴει ἔσεσθαι;	Πῶς	δ’ οὔ; (Βασανιστέον δὴ ἔν
[6, 486]	μισεῖν καὶ τὴν τοιαύτην πρᾶξιν;	Πῶς	δ’ οὔ; (Επιλήσμονα ἄρα ψυχὴν
[6, 491]	ἐναντιώτερον ἢ τῷ μὴ ἀγαθῷ.	Πῶς	δ’ οὔ; Εχει δὴ οἶμαι
[6, 505]	ἀγαθόν, τοῖς δὲ κομψοτέροις φρόνησις.	Πῶς	δ’ οὔ; Καὶ ὅτι γε,
[6, 486]	ἑκάστου τὸ αὐτοφυὲς εὐάγωγον παρέξει.	Πῶς	δ’ οὔ; (Τί οὖν; μή
[6, 494]	τε οἰκεῖοι καὶ οἱ πολῖται.	Πῶς	δ’ οὔ; (Υποκείσονται ἄρα δεόμενοι
[6, 507]	ὁρατοῦ οὐκ ἐννοεῖς ὅτι προσδεῖται;	Πῶς;	Ενούσης που ἐν ὄμμασιν ὄψεως
[6, 508]	τε ὄψιν καὶ τὰ ὁρώμενα.	Πῶς;	ἔφη· ἔτι δίελθέ μοι. Οφθαλμοί,
[6, 503]	τὰ πολλὰ δὲ διεσπασμένη φύεται.	(Πῶς,	ἔφη, λέγεις; Εὐμαθεῖς καὶ μνήμονες
[6, 484]	χρὴ φύλακα τηρεῖν ὁτιοῦν; Καὶ	πῶς,	ἔφη, οὐ δῆλον; Η οὖν
[6, 498]	αὖθις οὐκ ἐξάπτονται. Δεῖ δὲ	πῶς;	ἔφη. Πᾶν τοὐναντίον· μειράκια μὲν
[6, 485]	τι ἀληθείας ἂν εὕροις; Καὶ	πῶς;	ἦ δ’ ὅς. Η οὖν
[6, 497]	τοῦ ἐπιτηδεύματος τούτου πόλιν ἅπτεσθαι.	Πῶς;	~Νῦν μέν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 508]	ὄψις πρὸς τοῦτον τὸν θεόν;	Πῶς;	Οὐκ ἔστιν ἥλιος ἡ ὄψις
[6, 487]	ὅτι ἔμοιγε φαίνονται τἀληθῆ λέγειν.	(Πῶς	οὖν, ἔφη, εὖ ἔχει λέγειν
[6, 491]	δόξει τὰ προειρημένα περὶ αὐτῶν.	Πῶς	οὖν, ἔφη, κελεύεις; (Παντός, ἦν
[6, 484]	δὴ δεῖ πόλεως ἡγεμόνας εἶναι;	Πῶς	οὖν λέγοντες ἂν αὐτό, ἔφη,
[6, 509]	τὴν εἰκόνα αὐτοῦ ἔτι ἐπισκόπει.	(Πῶς;	Τὸν ἥλιον τοῖς ὁρωμένοις οὐ
[6, 485]	ἡγεμόνας δεῖ εἶναι ἢ τούτους.	Πῶς;	Τοῦτο μὲν δὴ τῶν φιλοσόφων