Livre, Chap.
[6, 510]	σκευαστὸν ὅλον γένος. Τίθημι, ἔφη.	Η	καὶ ἐθέλοις ἂν αὐτὸ φάναι,
[6, 504]	ἂν εἴην δίκαιος μὴ ἀκούειν.	Η	καὶ τὸ προρρηθὲν αὐτῶν; Τὸ
[6, 484]	Καὶ πῶς, ἔφη, οὐ δῆλον;	Η	οὖν δοκοῦσί τι τυφλῶν διαφέρειν
[6, 485]	Καὶ πῶς; ἦ δ’ ὅς.	Η	οὖν δυνατὸν εἶναι τὴν αὐτὴν
[6, 485]	τῶν παιδικῶν ἀγαπᾶν. Ορθῶς, ἔφη.	Η	οὖν οἰκειότερον σοφίᾳ τι ἀληθείας
[6, 493]	δοκεῖ εἶναι παιδευτής; Εμοιγ’ ἔφη.	Η	οὖν τι τούτου δοκεῖ διαφέρειν
[6, 504]	ἧττον μανθάνοντι πονητέον ἢ γυμναζομένῳ·	ἤ,	ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν, τοῦ μεγίστου
[6, 496]	τῶν (κατ’ ἀξίαν ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ,	ἤ	που ὑπὸ φυγῆς καταληφθὲν γενναῖον
[6, 493]	τούτοις ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος, ἢ ποίησιν	ἤ	τινα ἄλλην δημιουργίαν ἢ πόλει
[6, 492]	δικαστήρια ἢ θέατρα ἢ στρατόπεκα	ἤ	τινα ἄλλον κοινὸν πλήθους σύλλογον
[6, 488]	γενναῖον ναύκληρον μανδραγόρᾳ ἢ μέθῃ	ἤ	τινι ἄλλῳ συμποδίσαντας τῆς νεὼς
[6, 493]	ἐπιθυμιῶν ὅτι καλὸν ἢ αἰσχρὸν	(ἢ	ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἢ δίκαιον
[6, 493]	ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἢ δίκαιον	ἢ	ἄδικον, ὀνομάζοι δὲ πάντα ταῦτα
[6, 486]	δειλὸς ἔσθ’ ὅπῃ ἂν δυσσύμβολος	ἢ	ἄδικος γένοιτο; Οὐκ ἔστιν. Καὶ
[6, 493]	τε καὶ ἐπιθυμιῶν ὅτι καλὸν	ἢ	αἰσχρὸν (ἢ ἀγαθὸν ἢ κακὸν
[6, 490]	αὐτὸν πάντως καὶ πάντῃ ἔδει	ἢ	ἀλαζόνι ὄντι μηδαμῇ μετεῖναι φιλοσοφίας
[6, 497]	ἡμεῖς διεληλύθαμεν οἰκίζοντες τὴν πόλιν	ἢ	ἄλλη. Τὰ μὲν ἄλλα, ἦν
[6, 506]	ἀγαθὸν φῂς εἶναι ἢ ἡδονήν,	ἢ	ἄλλο τι παρὰ ταῦτα; Οὗτος,
[6, 499]	ἐμπέσῃ. τούτων δὲ πότερα γενέσθαι	ἢ	ἀμφότερα ὡς ἄρα ἐστὶν ἀδύνατον,
[6, 488]	ἄλλοι μᾶλλον, τοὺς μὲν ἄλλους	ἢ	ἀποκτεινύντας ἢ ἐκβάλλοντας ἐκ τῆς
[6, 505]	~νῦν δὲ ἢ οὐκ ἐννοεῖς	ἢ	αὖ διανοῇ (ἐμοὶ πράγματα παρέχειν
[6, 494]	ἀλλὰ μὴ τὰ πολλὰ καλά,	~ἢ	αὐτό τι ἕκαστον καὶ (μὴ
[6, 501]	νόμους, πρὶν ἢ παραλαβεῖν καθαρὰν	ἢ	αὐτοὶ ποιῆσαι. Καὶ ὀρθῶς γ’
[6, 499]	δυναστείαις ἢ βασιλείαις ὄντων ὑέσιν	ἢ	αὐτοῖς (ἔκ τινος θείας ἐπιπνοίας
[6, 499]	ἢ τῶν νῦν ἐν δυναστείαις	ἢ	βασιλείαις ὄντων ὑέσιν ἢ αὐτοῖς
[6, 488]	ᾖ ὅπως ἄρξουσιν ἢ πείθοντες	ἢ	βιαζόμενοι τὸν ναύκληρον, τὸν δὲ
[6, 496]	ἄξιον λέγειν, τὸ δαιμόνιον σημεῖον·	ἢ	γάρ πού τινι ἄλλῳ ἢ
[6, 499]	φιλοσοφίαν πόλεώς τις ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι	ἢ	γέγονεν ἐν τῷ ἀπείρῳ τῷ
[6, 504]	καὶ οὐχ ἧττον μανθάνοντι πονητέον	ἢ	γυμναζομένῳ· ἤ, ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν,
[6, 493]	αἰσχρὸν (ἢ ἀγαθὸν ἢ κακὸν	ἢ	δίκαιον ἢ ἄδικον, ὀνομάζοι δὲ
[6, 506]	αἰσχραί; ὧν αἱ βέλτισται τυφλαί—	ἢ	δοκοῦσί τί σοι τυφλῶν διαφέρειν
[6, 502]	ἂν τύχοιεν γενόμενοι βασιλέων ἔκγονοι	ἢ	δυναστῶν τὰς φύσεις φιλόσοφοι; Οὐδ’
[6, 486]	ἄρα δικαία τε καὶ ἥμερος	ἢ	δυσκοινώνητος καὶ ἀγρία. Πάνυ μὲν
[6, 486]	ὡς ἐγᾦμαι. Τὸ ποῖον; Εὐμαθὴς	ἢ	δυσμαθής. ἢ προσδοκᾷς ποτέ τινά
[6, 486]	ἄλλοσέ ποι ἂν φαῖμεν ἕλκειν	ἢ	εἰς ἀμετρίαν. Τί μήν; Αλήθειαν
[6, 492]	συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι πολλοὶ εἰς ἐκκλησίας	ἢ	εἰς δικαστήρια ἢ θέατρα ἢ
[6, 488]	τοὺς μὲν ἄλλους ἢ ἀποκτεινύντας	ἢ	ἐκβάλλοντας ἐκ τῆς νεώς, τὸν
[6, 501]	καὶ φιλόσοφον, εἴπερ τινὰ ἄλλην;	ἢ	ἐκείνους φήσει μᾶλλον, οὓς ἡμεῖς
[6, 486]	δ’ ἀμετρίᾳ ἡγῇ συγγενῆ εἶναι	ἢ	ἐμμετρίᾳ; Εμμετρίᾳ. Εμμετρον ἄρα καὶ
[6, 496]	κατὰ φύσιν μεῖναν ἐπ’ αὐτῇ,	ἢ	ἐν σμικρᾷ πόλει ὅταν μεγάλη
[6, 492]	κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ τοῦ τοιούτου ψόγου	ἢ	ἐπαίνου οἰχήσεσθαι φερομένην κατὰ ῥοῦν
[6, 494]	ἕκαστα, ἔσθ’ ὅπως πλῆθος ἀνέξεται	ἢ	ἡγήσεαι εἶναι; Ηκιστά γ’ ἔφη.
[6, 506]	ἐπιστήμην τὸ ἀγαθὸν φῂς εἶναι	ἢ	ἡδονήν, ἢ ἄλλο τι παρὰ
[6, 492]	εἰς ἐκκλησίας ἢ εἰς δικαστήρια	ἢ	θέατρα ἢ στρατόπεκα ἤ τινα
[6, 500]	σε λέγειν οὓς αὐτοὶ οἴονται.	(ἢ	καὶ ἐὰν οὕτω θεῶνται, ἀλλοίαν
[6, 499]	(ἐκτὸς ὄντι τῆς ἡμετέρας ἐπόψεως,	ἢ	καὶ ἔπειτα γενήσεται, περὶ τούτου
[6, 499]	τῷ ἀπείρῳ τῷ παρεληλυθότι χρόνῳ	ἢ	καὶ νῦν ἔστιν ἔν τινι
[6, 492]	τις αὐτῇ βοηθήσας θεῶν τύχῃ.	ἢ	καὶ σὺ ἡγῇ, ὥσπερ οἱ
[6, 493]	καλὸν ἢ αἰσχρὸν (ἢ ἀγαθὸν	ἢ	κακὸν ἢ δίκαιον ἢ ἄδικον,
[6, 506]	εἶναι— πλέον γάρ μοι φαίνεται	ἢ	κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι
[6, 488]	τὸν δὲ γενναῖον ναύκληρον μανδραγόρᾳ	ἢ	μέθῃ ἤ τινι ἄλλῳ συμποδίσαντας
[6, 503]	εὖ τε καὶ καλῶς μετέχειν,	ἢ	μήτε παιδείας τῆς ἀκριβεστάτης δεῖν
[6, 497]	παρακινδυνευτικῶς μέλλω λέγειν, ὅτι τοὐναντίον	ἢ	νῦν δεῖ τοῦ ἐπιτηδεύματος τούτου
[6, 499]	ἑωράκασιν, οὔτε ἕνα οὔτε πλείους.	ἢ	οἴει; Οὐδαμῶς γε. Οὐδέ γε
[6, 491]	παιδαγωγίας τυχούσας διαφερόντως κακὰς γίγνεσθαι;	ἢ	οἴει τὰ μεγάλα ἀδικήματα καὶ
[6, 505]	(κεκτῄμεθά τι ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ.	ἢ	οἴει τι πλέον εἶναι πᾶσαν
[6, 500]	τε καὶ ὅτι μάλιστα ἀφομοιοῦσθαι.	ἢ	οἴει τινὰ μηχανὴν εἶναι, ὅτῳ
[6, 500]	δόξαν λήψεσθαι καὶ ἄλλα ἀποκρινεῖσθαι.	ἢ	οἴει τινὰ χαλεπαίνειν τῷ μὴ
[6, 504]	τὴν τελεωτάτην ἀπεργασίαν μὴ παριέναι.	ἢ	οὐ γελοῖον ἐπὶ μὲν ἄλλοις
[6, 505]	ἐλάττονος πλάνης ἔμπλεῳ τῶν ἑτέρων;	ἢ	οὐ καὶ οὗτοι ἀναγκάζονται ὁμολογεῖν
[6, 496]	ἢ γάρ πού τινι ἄλλῳ	ἢ	οὐδενὶ τῶν ἔμπροσθεν γέγονεν. καὶ
[6, 495]	καὶ ἀποτεθρυμμένοι διὰτὰς βαναυσίας τυγχάνουσιν—	ἢ	οὐκ ἀνάγκη; Καὶ μάλα, ἔφη.
[6, 505]	οὐκ ὀλιγάκις ἀκήκοας, ~νῦν δὲ	ἢ	οὐκ ἐννοεῖς ἢ αὖ διανοῇ
[6, 491]	ἐν ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ ὀλίγας.	ἢ	οὐκ οἴει; Σφόδρα γε. Τούτων
[6, 492]	οἱ παιδευταί τε καὶ σοφισταί.	ἢ	οὐκ οἶσθα ὅτι τὸν μὴ
[6, 499]	ὡς ἄλλως εὐχαῖς ὅμοια λέγοντες.	ἢ	οὐχ οὕτως; Οὕτως. Εἰ τοίνυν
[6, 490]	τούτῳ τι μετέσται ψεῦδος ἀγαπᾶν	ἢ	πᾶν τοὐναντίον μισεῖν; (Μισεῖν, ἔφη.
[6, 505]	κτῆσιν ἐκτῆσθαι, μὴ μέντοι ἀγαθήν;	ἢ	πάντα τἆλλα φρονεῖν ἄνευ τοῦ
[6, 501]	ἅψασθαι μηδὲ γράφειν νόμους, πρὶν	ἢ	παραλαβεῖν καθαρὰν ἢ αὐτοὶ ποιῆσαι.
[6, 488]	συλλαμβάνειν δεινὸς ᾖ ὅπως ἄρξουσιν	ἢ	πείθοντες ἢ βιαζόμενοι τὸν ναύκληρον,
[6, 498]	γὰρ οὐδὲν ἀνήσομεν, ἕως ἂν	ἢ	πείσωμεν καὶ τοῦτον καὶ τοὺς
[6, 492]	λεγόμενον, τίνα οἴει καρδίαν ἴσχειν;	ἢ	ποίαν (ἂν) αὐτῷ παιδείαν ἰδιωτικὴν
[6, 493]	ἄν τις τούτοις ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος,	ἢ	ποίησιν ἤ τινα ἄλλην δημιουργίαν
[6, 492]	Τίνα οὖν ἄλλον σοφιστὴν οἴει	ἢ	ποίους ἰδιωτικοὺς λόγους ἐναντία τούτοις
[6, 493]	ποίησιν ἤ τινα ἄλλην δημιουργίαν	ἢ	πόλει διακονίαν, κυρίους αὑτοῦ ποιῶν
[6, 493]	ἅψασθαι αὐτοῦ, καὶ ὁπότε χαλεπώτατον	ἢ	πρᾳότατον καὶ ἐκ τίνων γίγνεται,
[6, 492]	τὰ μὲν ψέγωσι τῶν λεγομένων	ἢ	πραττομένων, τὰ δὲ ἐπαινῶσιν, ὑπερβαλλόντως
[6, 499]	ἐριστικὰ καὶ μηδαμόσε ἄλλοσε τείνοντα	ἢ	πρὸς δόξαν καὶ ἔριν καὶ
[6, 486]	Τὸ ποῖον; Εὐμαθὴς ἢ δυσμαθής.	ἢ	προσδοκᾷς ποτέ τινά τι ἱκανῶς
[6, 498]	καὶ τοῦτον καὶ τοὺς ἄλλους,	ἢ	προὔργου τι ποιήσωμεν εἰς ἐκεῖνον
[6, 492]	ἢ εἰς δικαστήρια ἢ θέατρα	ἢ	στρατόπεκα ἤ τινα ἄλλον κοινὸν
[6, 507]	ὅτι οὐδεμιᾷ, τοιούτου προσδεῖ οὐδενός.	ἢ	σύ τινα ἔχεις εἰπεῖν; Οὐκ
[6, 493]	ἀντιτέχνους ἡγοῦνται, μὴ ἄλλα παιδεύειν	ἢ	ταῦτα τὰ τῶν πολλῶν δόγματα,
[6, 511]	οὐκ ἂν ἄλλως ἴδοι τις	ἢ	τῇ διανοίᾳ. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις.
[6, 484]	δ’ ἄλλο, ἦν δ’ ἐγώ,	ἢ	τὸ ἑξῆς; ἐπειδὴ φιλόσοφοι μὲν
[6, 511]	ὄντος τε καὶ νοητοῦ θεωρούμενον	ἢ	τὸ ὑπὸ τῶν τεχνῶν καλουμένων,
[6, 503]	ἄλλῃ μηδεμιᾷ μεταβολῇ φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας,	ἢ	τὸν ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον, τὸν δὲ
[6, 484]	Τούτους οὖν μᾶλλον φύλακας στησόμεθα	ἢ	τοὺς ἐγνωκότας μὲν ἕκαστον τὸ
[6, 485]	ἄλλους πόλεων ἡγεμόνας δεῖ εἶναι	ἢ	τούτους. Πῶς; Τοῦτο μὲν δὴ
[6, 485]	δαπάνης σπουδάζεται, ἄλλῳ τινὶ μᾶλλον	ἢ	τούτῳ προσήκει σπουδάζειν. Οὕτω. ~(Καὶ
[6, 491]	ἀγαθῷ γάρ που κακὸν ἐναντιώτερον	ἢ	τῷ μὴ ἀγαθῷ. Πῶς δ’
[6, 499]	καὶ τῇ πόλει κατηκόῳ γενέσθαι,	ἢ	τῶν νῦν ἐν δυναστείαις ἢ
[6, 500]	τινὰ χαλεπαίνειν τῷ μὴ χαλεπῷ	ἢ	φθονεῖν τῷ μὴ φθονερῷ ἄφθονόν
[6, 496]	ἀντέχειν, πρίν τι τὴν πόλιν	ἢ	φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος ἀνωφελὴς αὑτῷ
[6, 491]	ἦν δ’ ἐγώ, σπέρματος πέρι	ἢ	φυτοῦ, εἴτε ἐγγείων εἴτε τῶν
[6, 489]	ἂν τῇ ἀληθείᾳ τι ὄφελος	ᾖ.	ἀλλὰ τοὺς νῦν πολιτικοὺς ἄρχοντας
[6, 489]	ἐγὼ συνεχώρησα ἀληθῆ σε λέγειν.	ἦ	γάρ; Ναί. Οὐκοῦν τῆς μὲν
[6, 505]	ἀγαθὰ εἶναι καὶ κακὰ ταὐτά.	ἦ	γάρ; (Τί μήν; Οὐκοῦν ὅτι
[6, 500]	τῆς δημοτικῆς ἀρετῆς; Ηκιστά γε,	ἦ	δ’ ὅς. Αλλ’ ἐὰν δὴ
[6, 487]	ταῦτα λέγοντας ψεύδεσθαι; Οὐκ οἶδα,	ἦ	δ’ ὅς, ἀλλὰ τὸ σοὶ
[6, 495]	δημοσίᾳ εἰς ἀγῶνας καθιστάντας; ~(Πολλή,	ἦ	δ’ ὅς, ἀνάγκη. Εστιν οὖν
[6, 494]	τοσούτων κακῶν; Πολλοῦ γε δεῖ,	ἦ	δ’ ὅς. Εὰν δ’ οὖν,
[6, 500]	παραδείγματι χρώμενοι ζωγράφοι; Οὐ χαλεπανοῦσιν,	ἦ	δ’ ὅς, ἐάνπερ αἴσθωνται. ~ἀλλὰ
[6, 501]	ἀκούοντες πραΰνονται; Καὶ πολύ γε,	ἦ	δ’ ὅς, εἰ σωφρονοῦσιν. (Πῇ
[6, 497]	λέγεις τι σύ. Αλλ’ οὐδέν,	ἦ	δ’ ὅς, ἔτι λέγω περὶ
[6, 485]	ἀληθείας ἂν εὕροις; Καὶ πῶς;	ἦ	δ’ ὅς. Η οὖν δυνατὸν
[6, 502]	καὶ ἀδύνατον; (Οὐκ οἶμαι ἔγωγε,	ἦ	δ’ ὅς. Καὶ μὴν ὅτι
[6, 492]	ἄνδρας καὶ γυναῖκας; Πότε δή;	ἦ	δ’ ὅς. Οταν, εἶπον, συγκαθεζόμενοι
[6, 492]	τείνοντας κρατήσειν; (Οἶμαι μὲν οὐδένα,	ἦ	δ’ ὅς. Οὐ γάρ, ἦν
[6, 484]	σῴζειν; Οὐ μὰ τὸν Δία,	ἦ	δ’ ὅς, οὐ πολύ τι
[6, 497]	καὶ εὐμενὴς ἀπαλλάξεται. ~(Αλλά τοι,	ἦ	δ’ ὅς, οὐ τὰ ἐλάχιστα
[6, 493]	οὐ καταγέλαστον; (Οἶμαι δέ γε,	ἦ	δ’ ὅς, οὐδ’ ἀκούσομαι. Ταῦτα
[6, 486]	εἶναι τὸν ἀνθρώπινον βίον; Αδύνατον,	ἦ	δ’ ὅς. (Οὐκοῦν καὶ θάνατον
[6, 503]	μήτε τιμῆς μήτε ἀρχῆς. Ορθῶς,	ἦ	δ’ ὅς. Οὐκοῦν σπάνιον αὐτὸ
[6, 495]	ἰδιώτην οὔτε πόλιν δρᾷ. Αληθέστατα,	ἦ	δ’ ὅς. Οὗτοι μὲν δὴ
[6, 491]	αἰτίαν ποτὲ ἔσεσθαι; Οὔκ, ἀλλά,	ἦ	δ’ ὅς, οὕτως. ~(Ην τοίνυν
[6, 507]	ἤδη πολλάκις εἰρημένα. (Τὰ ποῖα;	ἦ	δ’ ὅς. Πολλὰ καλά, ἦν
[6, 507]	τινα ἔχεις εἰπεῖν; Οὐκ ἔγωγε,	ἦ	δ’ ὅς. Τὴν δὲ τῆς
[6, 504]	πόλεώς τε καὶ νόμων. Εἰκός,	ἦ	δ’ ὅς. Τὴν μακροτέραν τοίνυν,
[6, 508]	ὁρᾶται ὑπ’ αὐτῆς ταύτης; Οὕτως,	ἦ	δ’ ὅς. Τοῦτον τοίνυν, ἦν
[6, 492]	οὗτοι, καὶ ἔσεσθαι τοιοῦτον; (Πολλή,	ἦ	δ’ ὅς, ὦ Σώκρατες, ἀνάγκη.
[6, 506]	καὶ καλά; Μὴ πρὸς Διός,	ἦ	δ’ ὅς, ὦ Σώκρατες, ὁ
[6, 494]	ὅπως ἂν μὴ οἷός τ’	ᾖ,	καὶ ἰδίᾳ ἐπιβουλεύοντας καὶ δημοσίᾳ
[6, 488]	ναῦν, ὃς ἂν συλλαμβάνειν δεινὸς	ᾖ	ὅπως ἄρξουσιν ἢ πείθοντες ἢ
[6, 491]	μηδὲ τόπου, ὅσῳ ἂν ἐρρωμενέστερον	ᾖ,	τοσούτῳ πλειόνων ἐνδεῖ τῶν πρεπόντων·
[6, 497]	(Αλλ’ ὅμως, ἔφη, λαβέτω τέλος	ἡ	ἀπόδειξις τούτου φανεροῦ γενομένου. Οὐ
[6, 501]	ποιήσειαν. Καλλίστη γοῦν ἄν, ἔφη,	ἡ	γραφὴ γένοιτο. Αρ’ οὖν, ἦν
[6, 507]	τρίτον, ἡ μὲν οὐκ ἀκούσεται,	ἡ	δὲ οὐκ ἀκουσθήσεται; Οὐδενός, ἔφη.
[6, 496]	παρεσκεύασται πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας,	ἡ	δὲ τοῦ σώματος νοσοτροφία ἀπείργουσα
[6, 493]	τοὺς πολλούς, πέρα τῶν ἀναγκαίων,	ἡ	Διομηδεία λεγομένη ἀνάγκη ποιεῖν αὐτῷ
[6, 499]	τῷ λόγῳ διαμάχεσθαι, ὡς γέγονεν	ἡ	εἰρημένη πολιτεία καὶ ἔστιν καὶ
[6, 507]	ὃ (ἐὰν μὴ παραγένηται τρίτον,	ἡ	μὲν οὐκ ἀκούσεται, ἡ δὲ
[6, 499]	καὶ γενήσεταί γε, ὅταν αὕτη	ἡ	Μοῦσα πόλεως ἐγκρατὴς γένηται. οὐ
[6, 508]	θεόν; Πῶς; Οὐκ ἔστιν ἥλιος	ἡ	ὄψις οὔτε αὐτὴ οὔτ’ ἐν
[6, 502]	ἐπίφθονός τε καὶ χαλεπὴ γίγνεσθαι	ἡ	παντελῶς ἀληθής· νῦν γὰρ οὐδὲν
[6, 501]	πολίταις κακῶν παῦλα ἔσται, οὐδὲ	ἡ	πολιτεία ἣν μυθολογοῦμεν λόγῳ ἔργῳ
[6, 497]	μετὰ τοῦτο ἐρήσῃ τίς αὕτη	ἡ	πολιτεία. Οὐκ ἔγνως, ἔφη· οὐ
[6, 506]	γάρ, ἔφη, μαντεύῃ. Οὐκοῦν ἡμῖν	ἡ	πολιτεία τελέως κεκοσμήσεται, ἐὰν ὁ
[6, 498]	γυμνάσια· ὅταν δὲ λήγῃ μὲν	ἡ	ῥώμη, πολιτικῶν δὲ καὶ (στρατειῶν
[6, 495]	ἀγαθά, πλοῦτοί τε καὶ πᾶσα	ἡ	τοιαύτη παρασκευή; Οὐ γάρ, ἀλλ’
[6, 505]	τοῦτο μᾶλλον· ἐπεὶ ὅτι γε	ἡ	τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα μέγιστον μάθημα,
[6, 508]	λέγεις. ~Οὐ σμικρᾷ ἄρα ἰδέᾳ	ἡ	τοῦ ὁρᾶν αἴσθησις καὶ ἡ
[6, 508]	ἡ τοῦ ὁρᾶν αἴσθησις καὶ	ἡ	τοῦ ὁρᾶσθαι (δύναμις τῶν ἄλλων
[6, 498]	δὲ τῆς ἡλικίας, ἐν ᾗ	ἡ	ψυχὴ τελεοῦσθαι ἄρχεται, ἐπιτείνειν τὰ
[6, 507]	αὐτὸ τοῦτο πεφυκός, οἶσθα ὅτι	ἥ	τε ὄψις οὐδὲν ὄψεται, τά
[6, 492]	ἐπαίνου οἰχήσεσθαι φερομένην κατὰ ῥοῦν	ᾗ	ἂν οὗτος φέρῃ, καὶ φήσειν
[6, 505]	ἰδέα μέγιστον μάθημα, πολλάκις ἀκήκοας,	ᾗ	δὴ καὶ δίκαια καὶ τἆλλα
[6, 498]	προϊούσης δὲ τῆς ἡλικίας, ἐν	ᾗ	ἡ ψυχὴ τελεοῦσθαι ἄρχεται, ἐπιτείνειν
[6, 510]	καὶ τὴν τοῦ νοητοῦ τομὴν	ᾗ	τμητέον. Πῇ; Ηι τὸ μὲν
[6, 509]	ταῦτ’ ἀμφότερα ὀρθόν, ἀγαθὸν δὲ	ἡγεῖσθαι	ὁπότερον αὐτῶν οὐκ ὀρθόν, ἀλλ’
[6, 509]	μὲν νομίζειν ὀρθόν, ἥλιον δ’	ἡγεῖσθαι	οὐκ ὀρθῶς ἔχει, οὕτω καὶ
[6, 490]	τὸν καλόν τε κἀγαθὸν (ἐσόμενον.	ἡγεῖτο	δ’ αὐτῷ, εἰ νῷ ἔχεις,
[6, 485]	ὅτι τε οὐκ ἄλλους πόλεων	ἡγεμόνας	δεῖ εἶναι ἢ τούτους. Πῶς;
[6, 484]	φιλόσοφοι, ποτέρους δὴ δεῖ πόλεως	ἡγεμόνας	εἶναι; Πῶς οὖν λέγοντες ἂν
[6, 488]	τὸν ὡς ἀληθῶς κυβερνητικὸν οὐχ	ἡγῇ	ἂν τῷ ὄντι μετεωροσκόπον ~(τε
[6, 486]	Τί μήν; Αλήθειαν δ’ ἀμετρίᾳ	ἡγῇ	συγγενῆ εἶναι ἢ ἐμμετρίᾳ; Εμμετρίᾳ.
[6, 492]	θεῶν τύχῃ. ἢ καὶ σὺ	ἡγῇ,	ὥσπερ οἱ πολλοί, διαφθειρομένους τινὰς
[6, 511]	ἀληθείας μετέχει, οὕτω ταῦτα σαφηνείας	ἡγησάμενος	μετέχειν. Μανθάνω, ἔφη, καὶ συγχωρῶ
[6, 494]	ἔσθ’ ὅπως πλῆθος ἀνέξεται ἢ	ἡγήσεαι	εἶναι; Ηκιστά γ’ ἔφη. Φιλόσοφον
[6, 486]	καὶ θάνατον οὐ δεινόν τι	ἡγήσεται	ὁ τοιοῦτος; Ηκιστά γε. Δειλῇ
[6, 508]	ἔτι τούτων ἡγούμενος αὐτὸ ὀρθῶς	ἡγήσῃ·	~ἐπιστήμην (δὲ καὶ ἀλήθειαν, ὥσπερ
[6, 500]	λέγω ὅτι ἐν ὀλίγοις τισὶν	ἡγοῦμαι,	ἀλλ’ οὐκ ἐν τῷ πλήθει,
[6, 490]	πᾶν τοὐναντίον μισεῖν; (Μισεῖν, ἔφη.	Ηγουμένης	δὴ ἀληθείας οὐκ ἄν ποτε
[6, 505]	γε, ὦ φίλε, οἱ τοῦτο	ἡγούμενοι	οὐκ ἔχουσι δεῖξαι ἥτις φρόνησις,
[6, 494]	ἆρ’ οὐ πληρωθήσεσθαι ἀμηχάνου ἐλπίδος,	ἡγούμενον	καὶ τὰ τῶν Ελλήνων καὶ
[6, 508]	ἄλλο καὶ κάλλιον ἔτι τούτων	ἡγούμενος	αὐτὸ ὀρθῶς ἡγήσῃ· ~ἐπιστήμην (δὲ
[6, 493]	ὀργὴν καὶ ἡδονὰς κατανενοηκέναι σοφίαν	ἡγούμενος,	εἴτ’ ἐν γραφικῇ εἴτ’ ἐν
[6, 494]	τί οἰόμεθα δράσειν ἐκείνους τοὺς	ἡγουμένους	ἀπολλύναι αὐτοῦ τὴν χρείαν τε
[6, 487]	ἀκούοντες ἑκάστοτε ἃ νῦν λέγεις·	ἡγοῦνται	δι’ ἀπειρίαν τοῦ ἐρωτᾶν καὶ
[6, 493]	οὗτοι σοφιστὰς καλοῦσι καὶ ἀντιτέχνους	ἡγοῦνται,	μὴ ἄλλα παιδεύειν ἢ ταῦτα
[6, 498]	παρακαλούμενοι ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ γίγνεσθαι, μεγάλα	ἡγοῦνται,	πάρεργον οἰόμενοι αὐτὸ δεῖν πράττειν·
[6, 500]	καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν, ἵνα μὴ	ἡγῶνταί	σε λέγειν οὓς αὐτοὶ οἴονται.
[6, 487]	ὅς, ἀλλὰ τὸ σοὶ δοκοῦν	ἡδέως	ἂν ἀκούοιμι. Ακούοις ἂν ὅτι
[6, 491]	ὧν λέγω. Εχω, ἔφη· καὶ	ἡδέως	γ’ ἂν ἀκριβέστερον ἃ λέγεις
[6, 498]	καὶ (στρατειῶν ἐκτὸς γίγνηται, τότε	ἤδη	ἀφέτους νέμεσθαι καὶ μηδὲν ἄλλο
[6, 510]	τούτων δ’ ἀρχόμενοι τὰ λοιπὰ	ἤδη	διεξιόντες τελευτῶσιν ὁμολογουμένως ἐπὶ τοῦτο
[6, 504]	δοκεῖ δ’ ἐνίοτέ τισιν ἱκανῶς	ἤδη	ἔχειν καὶ οὐδὲν δεῖν περαιτέρω
[6, 505]	ζητοῦσιν, τὴν δὲ δόξαν ἐνταῦθα	ἤδη	πᾶς ἀτιμάζει; Καὶ μάλα, ἔφη.
[6, 507]	τοῖς ἔμπροσθεν ῥηθέντα καὶ ἄλλοτε	ἤδη	πολλάκις εἰρημένα. (Τὰ ποῖα; ἦ
[6, 493]	καὶ καλὰ ταῦτα τῇ ἀληθείᾳ,	ἤδη	πώποτέ του ἤδουσας αὐτῶν λόγον
[6, 503]	πόνοις τε καὶ φόβοις καὶ	ἡδοναῖς,	καὶ ἔτι δὴ ὃ τότε
[6, 503]	φιλοπόλιδάς τε φαίνεσθαι, βασανιζομένους ἐν	ἡδοναῖς	τε καὶ λύπαις, καὶ τὸ
[6, 505]	οὐ καὶ οὗτοι ἀναγκάζονται ὁμολογεῖν	ἡδονὰς	εἶναι κακάς; Σφόδρα γε. Συμβαίνει
[6, 493]	καὶ (παντοδαπῶν συνιόντων ὀργὴν καὶ	ἡδονὰς	κατανενοηκέναι σοφίαν ἡγούμενος, εἴτ’ ἐν
[6, 505]	οἶσθα, ὅτι τοῖς μὲν πολλοῖς	ἡδονὴ	δοκεῖ εἶναι τὸ ἀγαθόν, τοῖς
[6, 505]	ἔφη. Τί δὲ οἱ τὴν	ἡδονὴν	ἀγαθὸν ὁριζόμενοι; μῶν μή τι
[6, 485]	περὶ τὴν τῆς ψυχῆς οἶμαι	ἡδονὴν	αὐτῆς καθ’ αὑτὴν εἶεν ἄν,
[6, 509]	οὐ γὰρ δήπου σύ γε	ἡδονὴν	αὐτὸ λέγεις. Εὐφήμει, ἦν δ’
[6, 506]	τὸ ἀγαθὸν φῂς εἶναι ἢ	ἡδονήν,	ἢ ἄλλο τι παρὰ ταῦτα;
[6, 493]	τῇ ἀληθείᾳ, ἤδη πώποτέ του	ἤδουσας	αὐτῶν λόγον διδόντος οὐ καταγέλαστον;
[6, 496]	οἱ γενόμενοι καὶ γευσάμενοι ὡς	ἡδὺ	καὶ μακάριον τὸ κτῆμα, καὶ
[6, 501]	ὥσπερ πίνακα πόλιν τε καὶ	ἤθη	ἀνθρώπων, πρῶτον μὲν καθαρὰν ποιήσειαν
[6, 501]	ἐγγράφοιεν, (ἕως ὅτι μάλιστα ἀνθρώπεια	ἤθη	εἰς ὅσον ἐνδέχεται θεοφιλῆ ποιήσειαν.
[6, 500]	ἐκεῖ ὁρᾷ μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων	ἤθη	καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ τιθέναι
[6, 503]	Οὐκοῦν τὰ βέβαια αὖ ταῦτα	ἤθη	καὶ οὐκ εὐμετάβολα, οἷς (ἄν
[6, 496]	καταληφθὲν γενναῖον καὶ εὖ τεθραμμένον	ἦθος,	ἀπορίᾳ τῶν διαφθερούντων κατὰ φύσιν
[6, 497]	αὑτοῦ δύναμιν, ἀλλ’ εἰς ἀλλότριον	ἦθος	ἐκπίπτειν· εἰ δὲ λήψεται τὴν
[6, 492]	οὐδὲ οὖν μὴ γένηται ἀλλοῖον	ἦθος	πρὸς ἀρετὴν παρὰ τὴν τούτων
[6, 490]	Αλλ’ ὑγιές τε καὶ δίκαιον	ἦθος,	ᾧ καὶ σωφροσύνην ἕπεσθαι. Ορθῶς,
[6, 486]	τε καὶ ἀνθρωπίνου. Αληθέστατα, ἔφη.	Ηι	οὖν ὑπάρχει διανοίᾳ μεγαλοπρέπεια καὶ
[6, 510]	νοητοῦ τομὴν ᾗ τμητέον. Πῇ;	Ηι	τὸ μὲν αὐτοῦ τοῖς τότε
[6, 506]	τῇ πόλει, οἷς πάντα ἐγχειριοῦμεν;	Ηκιστά	γ’ ἔφη. Οἶμαι γοῦν, εἶπον,
[6, 494]	πλῆθος ἀνέξεται ἢ ἡγήσεαι εἶναι;	Ηκιστά	γ’ ἔφη. Φιλόσοφον μὲν ἄρα,
[6, 486]	δεινόν τι ἡγήσεται ὁ τοιοῦτος;	Ηκιστά	γε. Δειλῇ δὴ καὶ ἀνελευθέρῳ
[6, 500]	καὶ συμπάσης τῆς δημοτικῆς ἀρετῆς;	Ηκιστά	γε, ἦ δ’ ὅς. Αλλ’
[6, 504]	ἦν δ’ ἐγώ, τοῦ παθήματος	ἥκιστα	προσδεῖ φύλακι πόλεώς τε καὶ
[6, 500]	περὶ ἀνθρώπων τοὺς λόγους ποιουμένους,	ἥκιστα	φιλοσοφίᾳ πρέπον ποιοῦντας; Πολύ γ’
[6, 502]	ἀληθής· νῦν γὰρ οὐδὲν ἧττον	ἦλθεν	τὸ δεῖν αὐτὰ διελθεῖν. (καὶ
[6, 487]	τοῖς τοιούτοις παιδείᾳ τε καὶ	ἡλικίᾳ	ἆρα οὐ μόνοις ἂν τὴν
[6, 502]	τῆς πολιτείας, καὶ κατὰ ποίας	ἡλικίας	ἕκαστοι ἑκάστων ἁπτόμενοι; Λεκτέον μέντοι,
[6, 498]	φιλοσοφίᾳ κτωμένους· προϊούσης δὲ τῆς	ἡλικίας,	ἐν ᾗ ἡ ψυχὴ τελεοῦσθαι
[6, 508]	ὄμμα. Οὐ γὰρ οὖν. Αλλ’	ἡλιοειδέστατόν	γε οἶμαι τῶν περὶ τὰς
[6, 509]	ἐκεῖ φῶς τε καὶ ὄψιν	ἡλιοειδῆ	μὲν νομίζειν ὀρθόν, ἥλιον δ’
[6, 508]	ἔφη, καὶ οἱ ἄλλοι· τὸν	ἥλιον	γὰρ δῆλον ὅτι ἐρωτᾷς. Αρ’
[6, 509]	ὄψιν ἡλιοειδῆ μὲν νομίζειν ὀρθόν,	ἥλιον	δ’ ἡγεῖσθαι οὐκ ὀρθῶς ἔχει,
[6, 509]	τι, ἀλλὰ τὴν περὶ τὸν	ἥλιον	ὁμοιότητα αὖ διεξιών, εἴ πῃ
[6, 509]	αὐτοῦ ἔτι ἐπισκόπει. (Πῶς; Τὸν	ἥλιον	τοῖς ὁρωμένοις οὐ μόνον οἶμαι
[6, 508]	τὸν θεόν; Πῶς; Οὐκ ἔστιν	ἥλιος	ἡ ὄψις οὔτε αὐτὴ οὔτ’
[6, 508]	δέ γ’ οἶμαι ὧν ὁ	ἥλιος	καταλάμπει, σαφῶς ὁρῶσι, καὶ τοῖς
[6, 508]	Αρ’ οὖν οὐ καὶ ὁ	ἥλιος	ὄψις μὲν οὐκ ἔστιν, αἴτιος
[6, 498]	ἀποσβέννυνται πολὺ μᾶλλον τοῦ (Ηρακλειτείου	ἡλίου,	ὅσον αὖθις οὐκ ἐξάπτονται. Δεῖ
[6, 501]	πῃ ἐκείνους, οὓς διατεταμένους ἐφ’	ἡμᾶς	ἔφησθα ἰέναι, ὡς τοιοῦτός ἐστι
[6, 510]	τοῦτο ἔοικεν, τά τε περὶ	ἡμᾶς	ζῷς καὶ πᾶν τὸ φυτευτὸν
[6, 503]	τοιοῦτον διαπονεῖν. Εστι ταῦτα, ἔφη.	Ημεῖς	δέ γέ φαμεν ἀμφοτέρων δεῖν
[6, 499]	οὐ γὰρ ἀδύνατος γενέσθαι, οὐδ’	ἡμεῖς	ἀδύνατα λέγομεν· χαλεπὰ δὲ καὶ
[6, 501]	ἢ ἐκείνους φήσει μᾶλλον, οὓς	ἡμεῖς	ἀφωρίσαμεν; (Οὐ δήπου. Ετι οὖν
[6, 497]	ἔμελλον, ἀλλ’ εἰ αὑτὴ ἣν	ἡμεῖς	διεληλύθαμεν οἰκίζοντες τὴν πόλιν ἢ
[6, 501]	οἰκείαν εἶναι τοῦ ἀρίστου, ἣν	ἡμεῖς	διήλθομεν; Οὐδὲ τοῦτο. Τί δέ;
[6, 499]	ἔχειν λόγον. οὕτω γὰρ ἂν	ἡμεῖς	δικαίως καταγελῴμεθα, ὡς ἄλλως εὐχαῖς
[6, 502]	μὲν γὰρ χαλεπὸν σωθῆναι, καὶ	ἡμεῖς	(συγχωροῦμεν· ὡς δὲ ἐν παντὶ
[6, 499]	δ’ ἐγώ, καὶ ταῦτα προορώμενοι	(ἡμεῖς	τότε καὶ δεδιότες ὅμως ἐλέγομεν,
[6, 495]	ὀλίγης καὶ ἄλλως γιγνομένης, ὡς	ἡμεῖς	φαμεν. καὶ ἐκ τούτων δὴ
[6, 508]	ὧν ἂν τὰς χρόας τὸ	ἡμερινὸν	φῶς ἐπέχῃ, ἀλλὰ ὧν νυκτερινὰ
[6, 486]	εἰ ἄρα δικαία τε καὶ	ἥμερος	ἢ δυσκοινώνητος καὶ ἀγρία. Πάνυ
[6, 493]	καὶ οἵας αὖ ἄλλου φθεγγομένου	ἡμεροῦταί	τε καὶ ἀγριαίνει, καταμαθὼν δὲ
[6, 499]	πόρρω που (ἐκτὸς ὄντι τῆς	ἡμετέρας	ἐπόψεως, ἢ καὶ ἔπειτα γενήσεται,
[6, 496]	τῶν πολιτικῶν κατέχει. τὸ δ’	ἡμέτερον	οὐκ ἄξιον λέγειν, τὸ δαιμόνιον
[6, 496]	δ’ ἂν καὶ ὁ τοῦ	ἡμετέρου	ἑταίρου Θεάγους χαλινὸς οἷος κατασχεῖν·
[6, 502]	Οὐδ’ ὁπωστιοῦν. Αλλὰ δή, ἅπερ	ἡμῖν	δοκεῖ, δόξαι καὶ ἄλλοις θαυμαστόν
[6, 494]	τῶν ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται γὰρ δὴ	ἡμῖν	εὐμάθεια καὶ μνήμη καὶ ἀνδρεία
[6, 506]	Καλῶς γάρ, ἔφη, μαντεύῃ. Οὐκοῦν	ἡμῖν	ἡ πολιτεία τελέως κεκοσμήσεται, ἐὰν
[6, 502]	μετὰ τοῦτο λεκτέον, τίνα τρόπον	ἡμῖν	καὶ ἐκ τίνων (μαθημάτων τε
[6, 506]	τέλει ὢν ἀποστῇς. ἀρκέσει γὰρ	ἡμῖν,	κἂν ὥσπερ δικαιοσύνης πέρι καὶ
[6, 500]	δὴ τοῖς φιλοσόφοις καὶ ἀπιστήσουσιν	ἡμῖν	λέγουσιν ὡς οὐκ ἄν ποτε
[6, 491]	τόδε μὲν οὖν οἶμαι πᾶς	ἡμῖν	ὁμολογήσει, τοιαύτην φύσιν καὶ πάντα
[6, 485]	τῶν φιλοσόφων φύσεων πέρι ὡμολογήσθω	(ἡμῖν	ὅτι μαθήματός γε ἀεὶ ἐρῶσιν
[6, 505]	τἆλλα ἐπισταίμεθα, οἶσθ’ ὅτι οὐδὲν	ἡμῖν	ὄφελος, ὥσπερ οὐδ’ εἰ (κεκτῄμεθά
[6, 502]	Νῦν δή, ὡς ἔοικεν, συμβαίνει	ἡμῖν	περὶ τῆς νομοθεσίας ἄριστα μὲν
[6, 484]	οὖν, ἔφη, τὸ μετὰ τοῦτο	ἡμῖν;	Τί δ’ ἄλλο, ἦν δ’
[6, 508]	οὐρανῷ θεῶν τούτου κύριον, οὗ	ἡμῖν	τὸ φῶς ὄψιν τε ποιεῖ
[6, 507]	μὲν οὖν. (Τῷ οὖν ὁρῶμεν	ἡμῶν	αὐτῶν τὰ ὁρώμενα; Τῇ ὄψει,
[6, 499]	λέγομεν· χαλεπὰ δὲ καὶ παρ’	ἡμῶν	ὁμολογεῖται. Καὶ ἐμοί, ἔφη, οὕτω
[6, 505]	εἶναι ἀγαθοῦ, ὡς αὖ συνιέντων	ἡμῶν	ὅτι λέγουσιν, ἐπειδὰν τὸ τοῦ
[6, 501]	δήπου. Ετι οὖν ἀγριανοῦσι λεγόντων	ἡμῶν	ὅτι πρὶν ἂν πόλεως τὸ
[6, 490]	ὄντι μηδαμῇ μετεῖναι φιλοσοφίας ἀληθινῆς.	Ην	γὰρ οὕτω λεγόμενον. Οὐκοῦν ἓν
[6, 492]	μεγίστην ἀνάγκην εἰρήκαμεν. Ποίαν; ἔφη.	Ην	ἔργῳ προστιθέασι λόγῳ μὴ πείθοντες
[6, 492]	ἀλλά, ἦ δ’ ὅς, οὕτως.	~(Ην	τοίνυν ἔθεμεν τοῦ φιλοσόφου φύσιν,
[6, 509]	ἔφη, δαιμονίας ὑπερβολῆς. Σὺ γάρ,	ἦν	δ’ ἐγώ, αἴτιος, ἀναγκάζων τὰ
[6, 497]	γενομένου. Οὐ τὸ μὴ βούλεσθαι,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἀλλ’ εἴπερ, τὸ
[6, 509]	γε ἡδονὴν αὐτὸ λέγεις. Εὐφήμει,	ἦν	δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὧδε μᾶλλον
[6, 504]	ἐρωτήσαντα τί ἐστιν; Οὐ πάνυ,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ σὺ
[6, 492]	ἦ δ’ ὅς. Οὐ γάρ,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ τὸ
[6, 506]	ἄλλο τι παρὰ ταῦτα; Οὗτος,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἀνήρ, καλῶς ἦσθα
[6, 511]	νοῦ τὴν διάνοιαν οὖσαν. Ικανώτατα,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἀπεδέξω. καί μοι
[6, 484]	(φύλακας. Ορθῶς, ἔφη. Τόδε δέ,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἆρα δῆλον, εἴτε
[6, 497]	ἢ ἄλλη. Τὰ μὲν ἄλλα,	ἦν	δ’ ἐγώ, αὕτη· τοῦτο δὲ
[6, 494]	δ’ ὅς. Εὰν δ’ οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ, διὰ τὸ εὖ
[6, 495]	μάλα, ἔφη. Δοκεῖς οὖν τι,	ἦν	δ’ ἐγώ, διαφέρειν αὐτοὺς ἰδεῖν
[6, 510]	καὶ ἐθέλοις ἂν αὐτὸ φάναι,	ἦν	δ’ ἐγώ, διῃρῆσθαι ἀληθείᾳ τε
[6, 506]	περὶ ταῦτα πραγματευόμενον. Τί δέ;	ἦν	δ’ ἐγώ· δοκεῖ σοι δίκαιον
[6, 484]	ἔφη, μετρίως λέγοιμεν; Οπότεροι ἄν,	ἦν	δ’ ἐγώ, δυνατοὶ φαίνωνται φυλάξαι
[6, 505]	ἔφη, γελοίως. (Πῶς γὰρ οὐχί,	ἦν	δ’ ἐγώ, εἰ ὀνειδίζοντές γε
[6, 502]	ἀμφισβητήσειε; Καὶ πῶς; Αλλὰ μήν,	ἦν	δ’ ἐγώ, εἷς ἱκανὸς γενόμενος,
[6, 498]	ἀπὸ Θρασυμάχου ἀρξαμένους. Μὴ διάβαλλε,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἐμὲ καὶ Θρασύμαχον
[6, 507]	αἰσθητά; Τί μήν; Αρ’ οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἐννενόηκας τὸν τῶν
[6, 487]	ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν αὐταῖς εἶναι; Ερωτᾷς,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἐρώτημα δεόμενον ἀποκρίσεως
[6, 484]	τοῦτο ἡμῖν; Τί δ’ ἄλλο,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἢ τὸ ἑξῆς;
[6, 507]	ὁρώμενα; Τῇ ὄψει, ἔφη. Οὐκοῦν,	ἦν	δ’ ἐγώ, καὶ ἀκοῇ τὰ
[6, 504]	καὶ ὧν διήλθομεν; Καὶ μεῖζον,	ἦν	δ’ ἐγώ, καὶ αὐτῶν τούτων
[6, 485]	καὶ φθορᾶς. Ωμολογήσθω. Καὶ μήν,	ἦν	δ’ ἐγώ, καὶ ὅτι πάσης
[6, 507]	ἦ δ’ ὅς. Πολλὰ καλά,	ἦν	δ’ ἐγώ, καὶ πολλὰ ἀγαθὰ
[6, 509]	τοίνυν, ἔφη, παραλίπῃς. Οἶμαι μέν,	ἦν	δ’ ἐγώ, καὶ πολύ· ὅμως
[6, 499]	τούτων, ἔφη. Τούτων τοι χάριν,	ἦν	δ’ ἐγώ, καὶ ταῦτα προορώμενοι
[6, 495]	γε λεγόμενα ταῦτα. Εἰκότως γε,	ἦν	δ’ ἐγώ, λεγόμενα. καθορῶντες γὰρ
[6, 504]	τοῖς ἄλλοις. (Αλλ’ ὦ φίλε,	ἦν	δ’ ἐγώ, μέτρον τῶν τοιούτων
[6, 502]	Ισως, ἔφη, ἧττον. ~Βούλει οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ, μὴ ἧττον φῶμεν
[6, 499]	ἐρεῖς; Ισως, ἔφη. Ω μακάριε,	ἦν	δ’ ἐγώ, μὴ πάνυ οὕτω
[6, 498]	πόλιν ἅπτεσθαι. Πῶς; ~Νῦν μέν,	ἦν	δ’ ἐγώ, οἱ καὶ ἁπτόμενοι
[6, 489]	ἔφη ὁ Αδείμαντος. Οὐ δή,	ἦν	δ’ ἐγώ, οἶμαι δεῖσθαί σε
[6, 508]	ἔφη· ἔτι δίελθέ μοι. Οφθαλμοί,	ἦν	δ’ ἐγώ, οἶσθ’ ὅτι, ὅταν
[6, 491]	ἃ λέγεις πυθοίμην. Λαβοῦ τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὅλου αὐτοῦ ὀρθῶς,
[6, 495]	φιλοσοφήσει; Οὐ πάνυ. Ορᾷς οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὅτι οὐ κακῶς
[6, 499]	οὕτω δοκεῖ. Τοῖς δὲ πολλοῖς,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὅτι οὐκ αὖ
[6, 504]	μαθήματα μέγιστα; Μνημονεύεις μέν που,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὅτι τριττὰ εἴδη
[6, 507]	Οὐδενός, ἔφη. Οἶμαι δέ γε,	ἦν	δ’ ἐγώ, οὐδ’ ἄλλαις πολλαῖς,
[6, 492]	ὦ Σώκρατες, ἀνάγκη. Καὶ μήν,	ἦν	δ’ ἐγώ, οὔπω τὴν μεγίστην
[6, 501]	ἡ γραφὴ γένοιτο. Αρ’ οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ, πείθομέν πῃ ἐκείνους,
[6, 494]	γ’ ἔφη. Φιλόσοφον μὲν ἄρα,	ἦν	δ’ ἐγώ, πλῆθος ἀδύνατον εἶναι.
[6, 493]	ἔφη, δοκεῖ. Ετι τοίνυν σοι,	ἦν	δ’ ἐγώ, πρὸς τούτοις καὶ
[6, 491]	Ατοπον, ἔφη, ἀκοῦσαι. (Ετι τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, πρὸς τούτοις τὰ
[6, 510]	οὐχ ἱκανῶς ἔμαθον. (Αλλ’ αὖθις,	ἦν	δ’ ἐγώ· ῥᾷον γὰρ τούτων
[6, 491]	Πῶς οὖν, ἔφη, κελεύεις; (Παντός,	ἦν	δ’ ἐγώ, σπέρματος πέρι ἢ
[6, 487]	τό γε τοιοῦτον μέμψαιτο. Αλλ’	ἦν	δ’ ἐγώ, τελειωθεῖσι τοῖς τοιούτοις
[6, 490]	(Εστιν, ἔφη, ταῦτα. Ταύτης δή,	ἦν	δ’ ἐγώ, τῆς φύσεως δεῖ
[6, 502]	γάρ, ἔφη. Αρχοντος γάρ που,	ἦν	δ’ ἐγώ, τιθέντος τοὺς νόμους
[6, 502]	ἁπτόμενοι; Λεκτέον μέντοι, ἔφη. Οὐδέν,	ἦν	δ’ ἐγώ, τὸ σοφόν μοι
[6, 494]	οὕτω γίγνεσθαι. Τί οὖν οἴει,	ἦν	δ’ ἐγώ, τὸν τοιοῦτον ἐν
[6, 504]	διὰ ῥᾳθυμίαν. Τούτου δέ γε,	ἦν	δ’ ἐγώ, τοῦ παθήματος ἥκιστα
[6, 502]	οὖν, ἔφη. Οὗτοι μὲν τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, τοῦτο πεπεισμένοι ἔστων·
[6, 508]	ἦ δ’ ὅς. Τοῦτον τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, φάναι με λέγειν
[6, 507]	τούτου; Ο δὴ σὺ καλεῖς,	ἦν	δ’ ἐγώ, φῶς. Αληθῆ, ἔφη,
[6, 491]	ἀπαλλάττειν τῆς φαύλης. Εχει. (Οὐκοῦν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὦ Αδείμαντε, καὶ
[6, 484]	~Πολιτεία (Οἱ μὲν δὴ φιλόσοφοι,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, καὶ
[6, 506]	ἀγαθοῦ διέλθῃς. Καὶ γὰρ ἐμοί,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὦ ἑταῖρε, καὶ
[6, 509]	Μὴ γάρ, ἔφη. (Νόησον τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὥσπερ λέγομεν, δύο
[6, 501]	λέγεις τρόπον τῆς διαγραφῆς; Λαβόντες,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὥσπερ πίνακα πόλιν
[6, 489]	πείθειν ὅτι πολὺ ἂν θαυμαστότερον	ἦν	(εἰ ἐτιμῶντο. Αλλὰ διδάξω, ἔφη.
[6, 504]	που ὅτι ὡς μὲν δυνατὸν	ἦν	κάλλιστα αὐτὰ κατιδεῖν ἄλλη μακροτέρα
[6, 505]	τῶν ἄλλων εἴ τι ὄφελος	ἦν,	περὶ δὴ τὸ τοιοῦτον ~καὶ
[6, 497]	τοῦτο μὲν τῷ ὄντι θεῖον	ἦν,	τὰ δὲ ἄλλα ἀνθρώπινα, τά
[6, 503]	τελευτήσαντι καὶ ἆθλα. τοιαῦτ’ ἄττα	ἦν	τὰ λεγόμενα παρεξιόντος καὶ παρακαλυπτομένου
[6, 503]	ὡς εἰκότως ὀλίγοι ἔσονταί σοι·	ἣν	γὰρ διήλθομεν φύσιν δεῖν ὑπάρχειν
[6, 510]	διαμέτρου αὐτῆς, ἀλλ’ οὐ (ταύτης	ἣν	γράφουσιν, καὶ τἆλλα οὕτως, αὐτὰ
[6, 490]	νῷ ἔχεις, πρῶτον μὲν ἀλήθεια,	ἣν	διώκειν αὐτὸν πάντως καὶ πάντῃ
[6, 486]	πρὸς τοῖς ἄλλοις διάνοιαν φύσει,	ἣν	ἐπὶ τὴν τοῦ ὄντος ἰδέαν
[6, 508]	γε. Οὐκοῦν καὶ τὴν δύναμιν	ἣν	ἔχει ἐκ τούτου ταμιευομένην ὥσπερ
[6, 497]	τοῦτο ἔμελλον, ἀλλ’ εἰ αὑτὴ	ἣν	ἡμεῖς διεληλύθαμεν οἰκίζοντες τὴν πόλιν
[6, 501]	αὐτῶν οἰκείαν εἶναι τοῦ ἀρίστου,	ἣν	ἡμεῖς διήλθομεν; Οὐδὲ τοῦτο. Τί
[6, 501]	παῦλα ἔσται, οὐδὲ ἡ πολιτεία	ἣν	μυθολογοῦμεν λόγῳ ἔργῳ τέλος λήψεται;
[6, 492]	(ἂν) αὐτῷ παιδείαν ἰδιωτικὴν ἀνθέξειν,	ἣν	οὐ κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ τοῦ τοιούτου
[6, 504]	κατιδεῖν ἄλλη μακροτέρα εἴη περίοδος,	ἣν	περιελθόντι καταφανῆ γίγνοιτο, τῶν μέντοι
[6, 499]	δεδιότες ὅμως ἐλέγομεν, ὑπὸ τἀληθοῦς	ἠναγκασμένοι,	ὅτι οὔτε πόλις οὔτε πολιτεία
[6, 497]	τῶν νῦν λέγεις πολιτειῶν; (Οὐδ’	ἡντινοῦν,	εἶπον, ἀλλὰ τοῦτο καὶ ἐπαιτιῶμαι,
[6, 504]	προσήκοντος μαθήματος ἐπὶ τέλος οὔποτε	ἥξει.	Οὐ γὰρ ταῦτα, ἔφη, μέγιστα,
[6, 498]	ὀλίγων ἀποσβέννυνται πολὺ μᾶλλον τοῦ	(Ηρακλειτείου	ἡλίου, ὅσον αὖθις οὐκ ἐξάπτονται.
[6, 494]	δὴ οὕτω διατιθεμένῳ ἐάν τις	ἠρέμα	προσελθὼν τἀληθῆ λέγῃ, ὅτι νοῦς
[6, 491]	ὅτι τὸ μὴ τυχὸν τροφῆς	ἧς	προσήκει ἑκάστῳ μηδ’ ὥρας μηδὲ
[6, 506]	ἦν δ’ ἐγώ, ἀνήρ, καλῶς	ἦσθα	καὶ πάλαι καταφανὴς ὅτι σοι
[6, 506]	λέγειν. Τί δέ; εἶπον· οὐκ	ᾔσθησαι	τὰς ἄνευ ἐπιστήμης δόξας, ὡς
[6, 496]	γένοιτο— ταῦτα πάντα λογισμῷ λαβών,	ἡσυχίαν	ἔχων καὶ τὰ αὑτοῦ πράττων,
[6, 503]	τὰς διανοίας οἷοι κοσμίως μετὰ	ἡσυχίας	καὶ βεβαιότητος ἐθέλειν ζῆν, ἀλλ’
[6, 495]	ὀρφανὴν συγγενῶν, ἄλλοι ἐπεισελθόντες ἀνάξιοι	ᾔσχυνάν	τε καὶ ὀνείδηπεριῆψαν, οἷα καὶ
[6, 505]	τοῦτο ἡγούμενοι οὐκ ἔχουσι δεῖξαι	ἥτις	φρόνησις, ἀλλ’ ἀναγκάζονται τελευτῶντες τὴν
[6, 501]	ἔργῳ τέλος λήψεται; Ισως, ἔφη,	ἧττον.	~Βούλει οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 502]	παντελῶς ἀληθής· νῦν γὰρ οὐδὲν	ἧττον	ἦλθεν τὸ δεῖν αὐτὰ διελθεῖν.
[6, 504]	περιιτέον τῷ (τοιούτῳ, καὶ οὐχ	ἧττον	μανθάνοντι πονητέον ἢ γυμναζομένῳ· ἤ,
[6, 502]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, μὴ	ἧττον	φῶμεν αὐτοὺς ἀλλὰ (παντάπασι πρᾴους

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006