Livre, Chap.
[6, 493]	μεγάλου ζῴου δόξαις, οἷς μὲν	χαίροι	ἐκεῖνο ἀγαθὰ καλῶν, οἷς δὲ
[6, 497]	λεγόμενον τὰ καλὰ τῷ ὄντι	χαλεπά.	(Αλλ’ ὅμως, ἔφη, λαβέτω τέλος
[6, 502]	εἶναι ἃ λέγομεν, εἰ γένοιτο,	χαλεπὰ	δὲ γενέσθαι, οὐ μέντοι ἀδύνατά
[6, 499]	γενέσθαι, οὐδ’ ἡμεῖς ἀδύνατα λέγομεν·	χαλεπὰ	δὲ καὶ παρ’ ἡμῶν ὁμολογεῖται.
[6, 500]	ἄλλα ἀποκρινεῖσθαι. ἢ οἴει τινὰ	χαλεπαίνειν	τῷ μὴ χαλεπῷ ἢ φθονεῖν
[6, 500]	ὅτι ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ (λέγομεν,	χαλεπανοῦσι	δὴ τοῖς φιλοσόφοις καὶ ἀπιστήσουσιν
[6, 500]	θείῳ παραδείγματι χρώμενοι ζωγράφοι; Οὐ	χαλεπανοῦσιν,	ἦ δ’ ὅς, ἐάνπερ αἴσθωνται.
[6, 502]	εἰδότι ὡς ἐπίφθονός τε καὶ	χαλεπὴ	γίγνεσθαι ἡ παντελῶς ἀληθής· νῦν
[6, 497]	ὑμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι δεδηλώκατε μακρὰν καὶ	χαλεπὴν	αὐτοῦ τὴν ἀπόδειξιν· ἐπεὶ καὶ
[6, 500]	ἀλλ’ οὐκ ἐν τῷ πλήθει,	χαλεπὴν	οὕτω φύσιν γίγνεσθαι. Καὶ ἐγὼ
[6, 502]	τις λέγειν; ὡς μὲν γὰρ	χαλεπὸν	σωθῆναι, καὶ ἡμεῖς (συγχωροῦμεν· ὡς
[6, 488]	ὡς γλίσχρως εἰκάζω. οὕτω γὰρ	χαλεπὸν	τὸ πάθος τῶν ἐπιεικεστάτων, ὃ
[6, 500]	οἴει τινὰ χαλεπαίνειν τῷ μὴ	χαλεπῷ	ἢ φθονεῖν τῷ μὴ φθονερῷ
[6, 500]	καὶ αὐτὸ τοῦτο συνοίει, τοῦ	χαλεπῶς	πρὸς φιλοσοφίαν τοὺς πολλοὺς διακεῖσθαι
[6, 493]	ὅπῃ ἅψασθαι αὐτοῦ, καὶ ὁπότε	χαλεπώτατον	ἢ πρᾳότατον καὶ ἐκ τίνων
[6, 498]	οἱ φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι— λέγω δὲ	χαλεπώτατον	τὸ περὶ τοὺς λόγους ἐν
[6, 498]	καὶ χρηματισμοῦ πλησιάσαντες αὐτοῦ τῷ	χαλεπωτάτῳ	ἀπαλλάττονται, οἱ φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι— λέγω
[6, 496]	ὁ τοῦ ἡμετέρου ἑταίρου Θεάγους	χαλινὸς	οἷος κατασχεῖν· καὶ γὰρ (Θεάγει
[6, 495]	διαφέρειν αὐτοὺς ἰδεῖν ἀργύριον κτησαμένου	χαλκέως	φαλακροῦ καὶ σμικροῦ, νεωστὶ μὲν
[6, 499]	Οὐδὲ τούτων, ἔφη. Τούτων τοι	χάριν,	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ ταῦτα
[6, 499]	ἐκ παντὸς τρόπου τοῦ γνῶναι	χάριν,	τὰ δὲ κομψά τε καὶ
[6, 503]	ἀπονεναρκωμένα, καὶ ὕπνου τε καὶ	χάσμης	ἐμπίμπλανται, ὅταν τι δέῃ τοιοῦτον
[6, 496]	τὰ αὑτοῦ πράττων, οἷον ἐν	χειμῶνι	κονιορτοῦ καὶ ζάλης ὑπὸ πνεύματος
[6, 490]	ἄν ποτε οἶμαι φαμὲν αὐτῇ	χορὸν	κακῶν ἀκολουθῆσαι. Πῶς γάρ; Αλλ’
[6, 490]	τὸν ἄλλον τῆς φιλοσόφου φύσεως	χορὸν	τί δεῖ πάλιν ἐξ ἀρχῆς
[6, 494]	τοὺς ἡγουμένους ἀπολλύναι αὐτοῦ τὴν	χρείαν	τε καὶ ἑταιρίαν; οὐ πᾶν
[6, 493]	παροιμίαν ἐξαιρῶμεν λόγου· ~εὖ γὰρ	χρὴ	εἰδέναι, ὅτιπερ ἂν σωθῇ τε
[6, 493]	(ἐπιθυμίας κατεμάνθανεν, ὅπῃ τε προσελθεῖν	χρὴ	καὶ ὅπῃ ἅψασθαι αὐτοῦ, καὶ
[6, 484]	εἴτε τυφλὸν εἴτε ὀξὺ ὁρῶντα	χρὴ	φύλακα τηρεῖν ὁτιοῦν; Καὶ πῶς,
[6, 492]	μὴ πειθόμενον ἀτιμίαις τε καὶ	χρήμασι	καὶ θανάτοις κολάζουσι; Καὶ μάλα,
[6, 485]	οὐδαμῇ φιλοχρήματος· ὧν γὰρ ἕνεκα	χρήματα	μετὰ πολλῆς δαπάνης σπουδάζεται, ἄλλῳ
[6, 498]	παίδων τὸ μεταξὺ οἰκονομίας καὶ	χρηματισμοῦ	πλησιάσαντες αὐτοῦ τῷ χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται,
[6, 503]	(ἄν τις μᾶλλον ὡς πιστοῖς	χρήσαιτο,	καὶ ἐν τῷ πολέμῳ πρὸς
[6, 505]	τί ποτ’ ἐστὶν οὐδὲ πίστει	χρήσασθαι	μονίμῳ οἵᾳ καὶ περὶ τἆλλα,
[6, 507]	ὄψεως καὶ ἐπιχειροῦντος τοῦ ἔχοντος	χρῆσθαι	αὐτῇ, παρούσης δὲ χρόας ἐν
[6, 494]	ἔφη. Βουλήσονται δὴ οἶμαι αὐτῷ	χρῆσθαι,	ἐπειδὰν πρεσβύτερος γίγνηται, ἐπὶ τὰ
[6, 511]	ἔλεγον, ὑποθέσεσι δ’ ἀναγκαζομένην ψυχὴν	χρῆσθαι	περὶ τὴν ζήτησιν αὐτοῦ, οὐκ
[6, 505]	καὶ δίκαια καὶ τἆλλα προσχρησάμενα	χρήσιμα	καὶ ὠφέλιμα γίγνεται. καὶ νῦν
[6, 507]	ἔχοντος χρῆσθαι αὐτῇ, παρούσης δὲ	χρόας	ἐν αὐτοῖς, ἐὰν μὴ (παραγένηται
[6, 508]	αὐτοὺς τρέπῃ ὧν ἂν τὰς	χρόας	τὸ ἡμερινὸν φῶς ἐπέχῃ, ἀλλὰ
[6, 498]	λόγοις. Εἰς μικρόν γ’ ἔφη,	χρόνον	εἴρηκας. Εἰς οὐδὲν μὲν οὖν,
[6, 488]	ἔχοντα ἀποδεῖξαι διδάσκαλον ἑαυτοῦ μηδὲ	χρόνον	ἐν ᾧ ἐμάνθανεν, πρὸς δὲ
[6, 506]	τὸ δ’ αὑτοῦ μή, τοσοῦτον	(χρόνον	περὶ ταῦτα πραγματευόμενον. Τί δέ;
[6, 486]	μεγαλοπρέπεια καὶ θεωρία παντὸς μὲν	χρόνου,	πάσης δὲ οὐσίας, οἷόν τε
[6, 493]	ταῦτα πάντα συνουσίᾳ τε καὶ	χρόνου	τριβῇ σοφίαν τε καλέσειεν καὶ
[6, 499]	ἐν τῷ ἀπείρῳ τῷ παρεληλυθότι	χρόνῳ	ἢ καὶ νῦν ἔστιν ἔν
[6, 502]	ὡς δὲ ἐν παντὶ τῷ	χρόνῳ	τῶν πάντων οὐδέποτε οὐδ’ ἂν
[6, 503]	δὲ πανταχοῦ ἀκήρατον ἐκβαίνοντα ὥσπερ	χρυσὸν	ἐν πυρὶ βασανιζόμενον, στατέον ἄρχοντα
[6, 507]	ὄψις οὐδὲν ὄψεται, τά τε	χρώματα	ἔσται ἀόρατα. Τίνος δὴ λέγεις,
[6, 510]	τοῖς τότε μιμηθεῖσιν ὡς εἰκόσιν	χρωμένη	ψυχὴ ζητεῖν ἀναγκάζεται ἐξ ὑποθέσεων,
[6, 511]	ὑποθέσεων ἀνωτέρω ἐκβαίνειν, εἰκόσι δὲ	χρωμένην	αὐτοῖς τοῖς ὑπὸ τῶν κάτω
[6, 510]	τούτοις μὲν ὡς εἰκόσιν αὖ	χρώμενοι,	~ζητοῦντες (δὲ αὐτὰ ἐκεῖνα ἰδεῖν
[6, 500]	διαγράψειαν οἱ τῷ θείῳ παραδείγματι	χρώμενοι	ζωγράφοι; Οὐ χαλεπανοῦσιν, ἦ δ’
[6, 489]	τῆς μέντοι ἀχρηστίας τοὺς μὴ	χρωμένους	κέλευε αἰτιᾶσθαι, ἀλλὰ μὴ τοὺς
[6, 488]	ἄλλῳ συμποδίσαντας τῆς νεὼς ἄρχειν	χρωμένους	τοῖς ἐνοῦσι, καὶ πίνοντάς τε
[6, 495]	γὰρ ἄλλοι ἀνθρωπίσκοι κενὴν τὴν	χώραν	ταύτην γιγνομένην, καλῶν (δὲ ὀνομάτων

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006