Livre, Chap.
[6, 492]	ἀτιμίαις τε καὶ χρήμασι καὶ	θανάτοις	κολάζουσι; Καὶ μάλα, ἔφη, σφόδρα.
[6, 486]	ἦ δ’ ὅς. (Οὐκοῦν καὶ	θάνατον	οὐ δεινόν τι ἡγήσεται ὁ
[6, 498]	πείθεσθαι τοῖς λεγομένοις τοὺς πολλοὺς	θαῦμα	οὐδέν· οὐ γὰρ πώποτε εἶδον
[6, 489]	Πρῶτον μὲν τοίνυν ἐκεῖνον τὸν	θαυμάζοντα	ὅτι οἱ φιλόσοφοι οὐ τιμῶνται
[6, 495]	ἐλέχθη. Οὗτος δή, εἶπον, ὦ	θαυμάσιε,	ὄλεθρός τε καὶ διαφθορὰ (τοσαύτη
[6, 502]	ἡμῖν δοκεῖ, δόξαι καὶ ἄλλοις	θαυμαστόν	τι καὶ ἀδύνατον; (Οὐκ οἶμαι
[6, 491]	Τίνες δή; Ο μὲν πάντων	θαυμαστότατον	ἀκοῦσαι, ὅτι ἓν ἕκαστον ὧν
[6, 489]	πειρῶ πείθειν ὅτι πολὺ ἂν	θαυμαστότερον	ἦν (εἰ ἐτιμῶντο. Αλλὰ διδάξω,
[6, 496]	χαλινὸς οἷος κατασχεῖν· καὶ γὰρ	(Θεάγει	τὰ μὲν ἄλλα πάντα παρεσκεύασται
[6, 496]	καὶ ὁ τοῦ ἡμετέρου ἑταίρου	Θεάγους	χαλινὸς οἷος κατασχεῖν· καὶ γὰρ
[6, 504]	οὐχ ὑπογραφὴν δεῖ ὥσπερ νῦν	θεάσασθαι,	ἀλλὰ τὴν τελεωτάτην ἀπεργασίαν μὴ
[6, 490]	δ’ ἐγώ, τῆς φύσεως δεῖ	θεάσασθαι	τὰς φθοράς, ὡς διόλλυται ἐν
[6, 506]	Οὐδέν, ἔφη. Βούλει οὖν αἰσχρὰ	θεάσασθαι,	τυφλά τε καὶ σκολιά, ἐξὸν
[6, 511]	ἀναγκάζονται ἀλλὰ μὴ αἰσθήσεσιν αὐτὰ	θεᾶσθαι	οἱ θεώμενοι, διὰ δὲ τὸ
[6, 492]	ἐκκλησίας ἢ εἰς δικαστήρια ἢ	θέατρα	ἢ στρατόπεκα ἤ τινα ἄλλον
[6, 499]	ὑέσιν ἢ αὐτοῖς (ἔκ τινος	θείας	ἐπιπνοίας ἀληθινῆς φιλοσοφίας ἀληθινὸς ἔρως
[6, 497]	ὅτι τοῦτο μὲν τῷ ὄντι	θεῖον	ἦν, τὰ δὲ ἄλλα ἀνθρώπινα,
[6, 492]	παιδείαν πεπαιδευμένον, ἀνθρώπειον, ὦ ἑταῖρε—	θεῖον	μέντοι κατὰ τὴν παροιμίαν ἐξαιρῶμεν
[6, 500]	φιλόσοφος ὁμιλῶν κόσμιός τε (καὶ	θεῖος	εἰς τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ γίγνεται·
[6, 486]	ὅλου καὶ παντὸς ἀεὶ ἐπορέξεσθαι	θείου	τε καὶ ἀνθρωπίνου. Αληθέστατα, ἔφη.
[6, 500]	μὴ μιμεῖσθαι ἐκεῖνο; Αδύνατον, ἔφη.	Θείῳ	δὴ καὶ κοσμίῳ ὅ γε
[6, 500]	μὴ αὐτὴν διαγράψειαν οἱ τῷ	θείῳ	παραδείγματι χρώμενοι ζωγράφοι; Οὐ χαλεπανοῦσιν,
[6, 501]	ἐκάλεσεν ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐγγιγνόμενον	θεοειδές	τε καὶ θεοείκελον. Ορθῶς, ἔφη.
[6, 501]	ἀνθρώποις ἐγγιγνόμενον θεοειδές τε καὶ	θεοείκελον.	Ορθῶς, ἔφη. Καὶ τὸ μὲν
[6, 508]	πέφυκεν ὄψις πρὸς τοῦτον τὸν	θεόν;	Πῶς; Οὐκ ἔστιν ἥλιος ἡ
[6, 493]	δεῖ ἐν τοιαύτῃ καταστάσει πολιτειῶν,	θεοῦ	μοῖραν αὐτὸ σῶσαι λέγων οὐ
[6, 501]	ἀνθρώπεια ἤθη εἰς ὅσον ἐνδέχεται	θεοφιλῆ	ποιήσειαν. Καλλίστη γοῦν ἄν, ἔφη,
[6, 511]	μὴ αἰσθήσεσιν αὐτὰ θεᾶσθαι οἱ	θεώμενοι,	διὰ δὲ τὸ μὴ ἐπ’
[6, 484]	κἀκεῖσε ἀεὶ ἀναφέροντές τε (καὶ	θεώμενοι	ὡς οἷόν τε ἀκριβέστατα, οὕτω
[6, 500]	ταὐτὰ ἀεὶ ἔχοντα ὁρῶντας καὶ	θεωμένους	οὔτ’ ἀδικοῦντα οὔτ’ ἀδικούμενα ὑπ’
[6, 508]	ἔχεις αἰτιάσασθαι τῶν ἐν οὐρανῷ	θεῶν	τούτου κύριον, οὗ ἡμῖν τὸ
[6, 492]	ἐὰν μή τις αὐτῇ βοηθήσας	θεῶν	τύχῃ. ἢ καὶ σὺ ἡγῇ,
[6, 500]	οἴονται. (ἢ καὶ ἐὰν οὕτω	θεῶνται,	ἀλλοίαν τοι φήσεις αὐτοὺς δόξαν
[6, 486]	οὖν ὑπάρχει διανοίᾳ μεγαλοπρέπεια καὶ	θεωρία	παντὸς μὲν χρόνου, πάσης δὲ
[6, 511]	τοῦ ὄντος τε καὶ νοητοῦ	θεωρούμενον	ἢ τὸ ὑπὸ τῶν τεχνῶν
[6, 496]	σῴζοιτ’ ἄν, ἀλλ’ ὥσπερ εἰς	θηρία	ἄνθρωπος ἐμπεσών, οὔτε συναδικεῖν ἐθέλων
[6, 492]	ᾧ ἂν ὦσιν ἐπηχοῦντες διπλάσιον	θόρυβον	παρέχωσι τοῦ ψόγου καὶ ἐπαίνου.
[6, 492]	κοινὸν πλήθους σύλλογον σὺν πολλῷ	θορύβῳ	τὰ μὲν ψέγωσι τῶν λεγομένων
[6, 498]	ἦν δ’ ἐγώ, ἐμὲ καὶ	Θρασύμαχον	ἄρτι (φίλους γεγονότας, οὐδὲ πρὸ
[6, 498]	ἀντιτείνειν οὐδ’ ὁπωστιοῦν πεισομένους, ἀπὸ	Θρασυμάχου	ἀρξαμένους. Μὴ διάβαλλε, ἦν δ’
[6, 493]	ταύτην καλεῖν· οἷόνπερ ἂν εἰ	θρέμματος	μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ τρεφομένου τὰς
[6, 495]	καὶ ἐρημίαν τοῦ δεσπότου τὴν	θυγατέρα	μέλλοντος γαμεῖν; ~(Οὐ πάνυ, ἔφη,
[6, 489]	σοφοὺς ἐπὶ τὰς τῶν πλουσίων	θύρας	ἰέναι, ἀλλ’ ὁ τοῦτο κομψευσάμενος
[6, 489]	κάμνῃ, ἀναγκαῖον (εἶναι ἐπὶ ἰατρῶν	θύρας	ἰέναι καὶ πάντα τὸν ἄρχεσθαι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006