Livre, Chap.
[6, 493]	λεγομένη ἀνάγκη ποιεῖν αὐτῷ ταῦτα	ἃ	ἂν οὗτοι ἐπαινῶσιν· ὡς δὲ
[6, 502]	τοὺς νόμους καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα	ἃ	διεληλύθαμεν, οὐ δήπου ἀδύνατον ἐθέλειν
[6, 491]	δὲ ἀνδρείαν, σωφροσύνην καὶ πάντα	ἃ	διήλθομεν. Ατοπον, ἔφη, ἀκοῦσαι. (Ετι
[6, 493]	ταῦτα τὰ τῶν πολλῶν δόγματα,	ἃ	δοξάζουσιν ὅταν ἁθροισθῶσιν, καὶ σοφίαν
[6, 500]	τις, εἶπον, αὐτῷ ἀνάγκη γένηται	ἃ	ἐκεῖ ὁρᾷ μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων
[6, 510]	τὴν μέθοδον ποιουμένη. Ταῦτ’ ἔφη,	ἃ	λέγεις, οὐχ ἱκανῶς ἔμαθον. (Αλλ’
[6, 491]	καὶ ἡδέως γ’ ἂν ἀκριβέστερον	ἃ	λέγεις πυθοίμην. Λαβοῦ τοίνυν, ἦν
[6, 502]	τῆς νομοθεσίας ἄριστα μὲν εἶναι	ἃ	λέγομεν, εἰ γένοιτο, χαλεπὰ δὲ
[6, 487]	τι πάσχουσιν οἱ ἀκούοντες ἑκάστοτε	ἃ	νῦν λέγεις· ἡγοῦνται δι’ ἀπειρίαν
[6, 506]	εἰδότα, ὡς μέντοι οἰόμενον ταῦθ’	ἃ	οἴεται ἐθέλειν λέγειν. Τί δέ;
[6, 511]	~ζητοῦντες (δὲ αὐτὰ ἐκεῖνα ἰδεῖν	ἃ	οὐκ ἂν ἄλλως ἴδοι τις
[6, 510]	τἆλλα οὕτως, αὐτὰ μὲν ταῦτα	ἃ	πλάττουσίν τε καὶ γράφουσιν, ὧν
[6, 507]	ἀγαθόν, καὶ οὕτω περὶ πάντων	ἃ	τότε ὡς πολλὰ ἐτίθεμεν, πάλιν
[6, 505]	πράττειν καὶ κεκτῆσθαι καὶ δοκεῖν,	ἀγαθὰ	δὲ οὐδενὶ ἔτι ἀρκεῖ τὰ
[6, 505]	Συμβαίνει δὴ αὐτοῖς οἶμαι ὁμολογεῖν	ἀγαθὰ	εἶναι καὶ κακὰ ταὐτά. ἦ
[6, 506]	καὶ καλὰ ἀγνοούμενα ὅπῃ ποτὲ	ἀγαθά	ἐστιν, οὐ πολλοῦ τινος ἄξιον
[6, 507]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ πολλὰ	ἀγαθὰ	καὶ ἕκαστα οὕτως εἶναί φαμέν
[6, 493]	οὗτοι ἐπαινῶσιν· ὡς δὲ καὶ	ἀγαθὰ	καὶ καλὰ ταῦτα τῇ ἀληθείᾳ,
[6, 493]	δόξαις, οἷς μὲν χαίροι ἐκεῖνο	ἀγαθὰ	καλῶν, οἷς δὲ ἄχθοιτο κακά,
[6, 491]	ἐγώ, πρὸς τούτοις τὰ λεγόμενα	ἀγαθὰ	πάντα φθείρει καὶ ἀποσπᾷ, κάλλος
[6, 495]	τοῦ ἐπιτηδεύματος, καὶ τὰ λεγόμενα	ἀγαθά,	πλοῦτοί τε καὶ πᾶσα ἡ
[6, 505]	πᾶσαν κτῆσιν ἐκτῆσθαι, μὴ μέντοι	ἀγαθήν;	ἢ πάντα τἆλλα φρονεῖν ἄνευ
[6, 501]	τυχοῦσαν τῶν προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων οὐκ	ἀγαθὴν	τελέως ἔσεσθαι καὶ φιλόσοφον, εἴπερ
[6, 509]	ὀρθῶς ἔχει, οὕτω καὶ ἐνταῦθα	ἀγαθοειδῆ	μὲν νομίζειν ταῦτ’ ἀμφότερα ὀρθόν,
[6, 509]	μὲν νομίζειν ταῦτ’ ἀμφότερα ὀρθόν,	ἀγαθὸν	δὲ ἡγεῖσθαι ὁπότερον αὐτῶν οὐκ
[6, 493]	ὅτι καλὸν ἢ αἰσχρὸν (ἢ	ἀγαθὸν	ἢ κακὸν ἢ δίκαιον ἢ
[6, 507]	αὐτὸ δὴ καλὸν καὶ αὐτὸ	ἀγαθόν,	καὶ οὕτω περὶ πάντων ἃ
[6, 505]	γε ὅτι οὐκ ἴσμεν τὸ	ἀγαθὸν	λέγουσι πάλιν ὡς εἰδόσιν; φρόνησιν
[6, 505]	τοῦ ἀγαθοῦ, καλὸν δὲ καὶ	ἀγαθὸν	μηδὲν φρονεῖν; Μὰ Δί’ οὐκ
[6, 505]	Τί δὲ οἱ τὴν ἡδονὴν	ἀγαθὸν	ὁριζόμενοι; μῶν μή τι ἐλάττονος
[6, 505]	πολλοῖς ἡδονὴ δοκεῖ εἶναι τὸ	ἀγαθόν,	τοῖς δὲ κομψοτέροις φρόνησις. Πῶς
[6, 506]	ὦ Σώκρατες, πότερον ἐπιστήμην τὸ	ἀγαθὸν	φῂς εἶναι ἢ ἡδονήν, ἢ
[6, 509]	προσεῖναι, οὐκ οὐσίας ὄντος τοῦ	ἀγαθοῦ,	ἀλλ’ ἔτι ἐπέκεινα τῆς οὐσίας
[6, 506]	διῆλθες, οὕτω καὶ περὶ τοῦ	ἀγαθοῦ	διέλθῃς. Καὶ γὰρ ἐμοί, ἦν
[6, 508]	φάναι με λέγειν τὸν τοῦ	ἀγαθοῦ	ἔκγονον, ὃν τἀγαθὸν ἐγέννησεν ἀνάλογον
[6, 509]	ἔτι μειζόνως τιμητέον τὴν τοῦ	ἀγαθοῦ	ἕξιν. Αμήχανον κάλλος, ἔφη, λέγεις,
[6, 505]	εἰ (κεκτῄμεθά τι ἄνευ τοῦ	ἀγαθοῦ.	ἢ οἴει τι πλέον εἶναι
[6, 505]	ἐπεὶ ὅτι γε ἡ τοῦ	ἀγαθοῦ	ἰδέα μέγιστον μάθημα, πολλάκις ἀκήκοας,
[6, 508]	τὴν δύναμιν ἀποδιδὸν τὴν τοῦ	ἀγαθοῦ	ἰδέαν φάθι εἶναι· αἰτίαν δ’
[6, 505]	πάντα τἆλλα φρονεῖν ἄνευ τοῦ	ἀγαθοῦ,	καλὸν δὲ καὶ ἀγαθὸν μηδὲν
[6, 507]	τε καὶ ἔκγονον αὐτοῦ τοῦ	ἀγαθοῦ	κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε μέντοι μή πῃ
[6, 509]	τὸ γιγνώσκεσθαι φάναι ὑπὸ τοῦ	ἀγαθοῦ	παρεῖναι, ἀλλὰ καὶ τὸ εἶναί
[6, 506]	ὃς δὲ ἔκγονός τε τοῦ	ἀγαθοῦ	φαίνεται καὶ ὁμοιότατος ἐκείνῳ, λέγειν
[6, 505]	ἀλλ’ ἀναγκάζονται τελευτῶντες τὴν τοῦ	ἀγαθοῦ	φάναι. Καὶ μάλα, ἔφη, γελοίως.
[6, 505]	ὅτι λέγουσιν, ἐπειδὰν τὸ τοῦ	ἀγαθοῦ	φθέγξωνται ὄνομα. Αληθέστατα, ἔφη. Τί
[6, 493]	τὴν δὲ τοῦ ἀναγκαίου καὶ	ἀγαθοῦ	φύσιν, ὅσον διαφέρει τῷ ὄντι,
[6, 505]	φρόνησιν γὰρ αὐτό φασιν εἶναι	ἀγαθοῦ,	ὡς αὖ συνιέντων ἡμῶν ὅτι
[6, 491]	τοσούτῳ πλειόνων ἐνδεῖ τῶν πρεπόντων·	ἀγαθῷ	γάρ που κακὸν ἐναντιώτερον ἢ
[6, 491]	κακὸν ἐναντιώτερον ἢ τῷ μὴ	ἀγαθῷ.	Πῶς δ’ οὔ; Εχει δὴ
[6, 491]	ἀσθενῆ δὲ φύσιν μεγάλων οὔτε	ἀγαθῶν	οὔτε κακῶν αἰτίαν ποτὲ ἔσεσθαι;
[6, 484]	τε πέρι καὶ δικαίων καὶ	ἀγαθῶν	τίθεσθαί τε, ἐὰν δέῃ τίθεσθαι,
[6, 500]	μηχανὴν εἶναι, ὅτῳ τις ὁμιλεῖ	ἀγάμενος,	μὴ μιμεῖσθαι ἐκεῖνο; Αδύνατον, ἔφη.
[6, 496]	ὁρῶν τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας,	ἀγαπᾷ	εἴ πῃ αὐτὸς καθαρὸς ἀδικίας
[6, 490]	οὖν; τούτῳ τι μετέσται ψεῦδος	ἀγαπᾶν	ἢ πᾶν τοὐναντίον μισεῖν; (Μισεῖν,
[6, 485]	τε καὶ οἰκεῖον τῶν παιδικῶν	ἀγαπᾶν.	Ορθῶς, ἔφη. Η οὖν οἰκειότερον
[6, 506]	εἶπον, δίκαιά τε καὶ καλὰ	ἀγνοούμενα	ὅπῃ ποτὲ ἀγαθά ἐστιν, οὐ
[6, 506]	κεκτῆσθαι ἂν ἑαυτῶν τὸν τοῦτο	ἀγνοοῦντα·	μαντεύομαι δὲ μηδένα αὐτὰ πρότερον
[6, 486]	καὶ ἥμερος ἢ δυσκοινώνητος καὶ	ἀγρία.	Πάνυ μὲν οὖν. (Οὐ μὴν
[6, 493]	ἄλλου φθεγγομένου ἡμεροῦταί τε καὶ	ἀγριαίνει,	καταμαθὼν δὲ ταῦτα πάντα συνουσίᾳ
[6, 501]	ἀφωρίσαμεν; (Οὐ δήπου. Ετι οὖν	ἀγριανοῦσι	λεγόντων ἡμῶν ὅτι πρὶν ἂν
[6, 496]	οὔτε ἱκανὸς ὢν εἷς πᾶσιν	ἀγρίοις	ἀντέχειν, πρίν τι τὴν πόλιν
[6, 503]	λέγεις; Εὐμαθεῖς καὶ μνήμονες καὶ	ἀγχίνοι	καὶ ὀξεῖς καὶ ὅσα ἄλλα
[6, 494]	ἰδίᾳ ἐπιβουλεύοντας καὶ δημοσίᾳ εἰς	ἀγῶνας	καθιστάντας; ~(Πολλή, ἦ δ’ ὅς,
[6, 491]	(Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ	Αδείμαντε,	καὶ τὰς ψυχὰς οὕτω φῶμεν
[6, 496]	δή τι, ἔφην ἐγώ, ὦ	Αδείμαντε,	λείπεται τῶν (κατ’ ἀξίαν ὁμιλούντων
[6, 500]	ἔφη. Οὐδὲ γάρ που, ὦ	Αδείμαντε,	σχολὴ τῷ γε ὡς ἀληθῶς
[6, 489]	πλωτήρων; Καὶ μάλα, ἔφη ὁ	Αδείμαντος.	Οὐ δή, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 487]	τὴν πόλιν ἐπιτρέποις; (Καὶ ὁ	Αδείμαντος,	Ω Σώκρατες, ἔφη, πρὸς μὲν
[6, 510]	τριττὰ εἴδη καὶ ἄλλα τούτων	ἀδελφὰ	καθ’ ἑκάστην μέθοδον, ταῦτα μὲν
[6, 511]	γεωμετρίαις τε καὶ ταῖς ταύτης	ἀδελφαῖς	τέχναις λέγεις. Τὸ τοίνυν ἕτερον
[6, 491]	γίγνεσθαι; ἢ οἴει τὰ μεγάλα	ἀδικήματα	καὶ τὴν ἄκρατον πονηρίαν ἐκ
[6, 496]	ἀγαπᾷ εἴ πῃ αὐτὸς καθαρὸς	ἀδικίας	τε καὶ ἀνοσίων (ἔργων τόν
[6, 493]	ἢ κακὸν ἢ δίκαιον ἢ	ἄδικον,	ὀνομάζοι δὲ πάντα ταῦτα ἐπὶ
[6, 486]	ἔσθ’ ὅπῃ ἂν δυσσύμβολος ἢ	ἄδικος	γένοιτο; Οὐκ ἔστιν. Καὶ τοῦτο
[6, 484]	κατόψεσθαι τί διαφέρει βίος (δίκαιος	ἀδίκου.	Τί οὖν, ἔφη, τὸ μετὰ
[6, 500]	καὶ θεωμένους οὔτ’ ἀδικοῦντα οὔτ’	ἀδικούμενα	ὑπ’ ἀλλήλων, κόσμῳ δὲ πάντα
[6, 500]	ἔχοντα ὁρῶντας καὶ θεωμένους οὔτ’	ἀδικοῦντα	οὔτ’ ἀδικούμενα ὑπ’ ἀλλήλων, κόσμῳ
[6, 489]	τῷ ὄντι μετεωροσκόπον ~(τε καὶ	ἀδολέσχην	καὶ ἄχρηστόν σφισι καλεῖσθαι ὑπὸ
[6, 502]	χαλεπὰ δὲ γενέσθαι, οὐ μέντοι	ἀδύνατά	γε. Συμβαίνει γάρ, ἔφη. Οὐκοῦν
[6, 499]	γὰρ ἀδύνατος γενέσθαι, οὐδ’ ἡμεῖς	ἀδύνατα	λέγομεν· χαλεπὰ δὲ καὶ παρ’
[6, 500]	ὁμιλεῖ ἀγάμενος, μὴ μιμεῖσθαι ἐκεῖνο;	Αδύνατον,	ἔφη. Θείῳ δὴ καὶ κοσμίῳ
[6, 486]	δοκεῖν εἶναι τὸν ἀνθρώπινον βίον;	Αδύνατον,	ἦ δ’ ὅς. (Οὐκοῦν καὶ
[6, 494]	δ’ ἐγώ, πλῆθος ἀδύνατον εἶναι.	Αδύνατον.	Καὶ τοὺς φιλοσοφοῦντας ἄρα ἀνάγκη
[6, 499]	ἢ ἀμφότερα ὡς ἄρα ἐστὶν	ἀδύνατον,	ἐγὼ μὲν οὐδένα φημὶ ἔχειν
[6, 502]	ἐπιτηδεύματα ἃ διεληλύθαμεν, οὐ δήπου	ἀδύνατον	ἐθέλειν ποιεῖν τοὺς πολίτας. Οὐδ’
[6, 494]	ἄρα, ἦν δ’ ἐγώ, πλῆθος	ἀδύνατον	εἶναι. Αδύνατον. Καὶ τοὺς φιλοσοφοῦντας
[6, 502]	καὶ ἄλλοις θαυμαστόν τι καὶ	ἀδύνατον;	(Οὐκ οἶμαι ἔγωγε, ἦ δ’
[6, 499]	πόλεως ἐγκρατὴς γένηται. οὐ γὰρ	ἀδύνατος	γενέσθαι, οὐδ’ ἡμεῖς ἀδύνατα λέγομεν·
[6, 503]	μεταβολῇ φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας, ἢ τὸν	ἀδυνατοῦντα	ἀποκριτέον, τὸν δὲ πανταχοῦ ἀκήρατον
[6, 484]	εἰς τὸ ἀληθέστατον ἀποβλέποντες κἀκεῖσε	ἀεὶ	ἀναφέροντές τε (καὶ θεώμενοι ὡς
[6, 497]	καὶ τότε, ὅτι δεήσοι τι	ἀεὶ	ἐνεῖναι ἐν τῇ πόλει λόγον
[6, 486]	μελλούσῃ τοῦ ὅλου καὶ παντὸς	ἀεὶ	ἐπορέξεσθαι θείου τε καὶ ἀνθρωπίνου.
[6, 485]	ὡμολογήσθω (ἡμῖν ὅτι μαθήματός γε	ἀεὶ	ἐρῶσιν ὃ ἂν αὐτοῖς δηλοῖ
[6, 500]	τεταγμένα ἄττα καὶ κατὰ ταὐτὰ	ἀεὶ	ἔχοντα ὁρῶντας καὶ θεωμένους οὔτ’
[6, 484]	ἐπειδὴ φιλόσοφοι μὲν οἱ τοῦ	ἀεὶ	κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ἔχοντος δυνάμενοι
[6, 485]	δηλοῖ ἐκείνης τῆς οὐσίας τῆς	ἀεὶ	οὔσης καὶ μὴ πλανωμένης ὑπὸ
[6, 500]	αὑτοῖς καὶ φιλαπεχθημόνως ἔχοντας καὶ	ἀεὶ	περὶ ἀνθρώπων τοὺς λόγους ποιουμένους,
[6, 488]	ἑτοίμους κατατέμνειν, αὐτοὺς δὲ αὐτῷ	ἀεὶ	τῷ (ναυκλήρῳ περικεχύσθαι δεομένους καὶ
[6, 503]	καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι καὶ	ἆθλα.	τοιαῦτ’ ἄττα ἦν τὰ λεγόμενα
[6, 487]	ἕκαστον τὸ ἐρώτημα σμικρὸν παραγόμενοι,	ἁθροισθέντων	τῶν σμικρῶν ἐπὶ τελευτῆς τῶν
[6, 493]	πολλῶν δόγματα, ἃ δοξάζουσιν ὅταν	ἁθροισθῶσιν,	καὶ σοφίαν ταύτην καλεῖν· οἷόνπερ
[6, 492]	δ’ ὅς. Οταν, εἶπον, συγκαθεζόμενοι	ἁθρόοι	πολλοὶ εἰς ἐκκλησίας ἢ εἰς
[6, 506]	δόξας, ὡς πᾶσαι αἰσχραί; ὧν	αἱ	βέλτισται τυφλαί— ἢ δοκοῦσί τί
[6, 485]	ὅτῳ γε εἰς ἕν τι	αἱ	ἐπιθυμίαι σφόδρα ῥέπουσιν, ἴσμεν που
[6, 487]	ὅτι οὐ πρότερον κακῶν παύσονται	αἱ	πόλεις, πρὶν ἂν ἐν αὐταῖς
[6, 511]	ὑπὸ τῶν τεχνῶν καλουμένων, αἷς	αἱ	ὑποθέσεις ἀρχαὶ καὶ διανοίᾳ μὲν
[6, 492]	καὶ κροτοῦντες, πρὸς δ’ (αὐτοῖς	αἵ	τε πέτραι καὶ ὁ τόπος
[6, 484]	Ατοπον μεντἄν, ἔφη, εἴη ἄλλους	αἱρεῖσθαι,	εἴ γε τἆλλα μὴ ἐλλείποιντο·
[6, 511]	τὸ ὑπὸ τῶν τεχνῶν καλουμένων,	αἷς	αἱ ὑποθέσεις ἀρχαὶ καὶ διανοίᾳ
[6, 508]	γε οἶμαι τῶν περὶ τὰς	αἰσθήσεις	ὀργάνων. Πολύ γε. Οὐκοῦν καὶ
[6, 507]	τὰ ἀκουόμενα, καὶ ταῖς ἄλλαις	αἰσθήσεσι	πάντα τὰ αἰσθητά; Τί μήν;
[6, 511]	διανοίᾳ μὲν ἀναγκάζονται ἀλλὰ μὴ	αἰσθήσεσιν	αὐτὰ θεᾶσθαι οἱ θεώμενοι, διὰ
[6, 507]	δ’ ἐγώ, ἐννενόηκας τὸν τῶν	αἰσθήσεων	δημιουργὸν ὅσῳ πολυτελεστάτην τὴν τοῦ
[6, 508]	ἄρα ἰδέᾳ ἡ τοῦ ὁρᾶν	αἴσθησις	καὶ ἡ τοῦ ὁρᾶσθαι (δύναμις
[6, 507]	ταῖς ἄλλαις αἰσθήσεσι πάντα τὰ	αἰσθητά;	Τί μήν; Αρ’ οὖν, ἦν
[6, 511]	ἐχομένων, οὕτως ἐπὶ τελευτὴν καταβαίνῃ,	(αἰσθητῷ	παντάπασιν οὐδενὶ προσχρώμενος, ἀλλ’ εἴδεσιν
[6, 500]	χαλεπανοῦσιν, ἦ δ’ ὅς, ἐάνπερ	αἴσθωνται.	~ἀλλὰ δὴ (τίνα λέγεις τρόπον
[6, 500]	δ’ ὅς. Αλλ’ ἐὰν δὴ	αἴσθωνται	οἱ πολλοὶ ὅτι ἀληθῆ περὶ
[6, 492]	τὰ αὐτὰ τούτοις καλὰ καὶ	αἰσχρὰ	εἶναι, καὶ ἐπιτηδεύσειν ἅπερ ἂν
[6, 506]	δοξάζοντες; Οὐδέν, ἔφη. Βούλει οὖν	αἰσχρὰ	θεάσασθαι, τυφλά τε καὶ σκολιά,
[6, 506]	ἄνευ ἐπιστήμης δόξας, ὡς πᾶσαι	αἰσχραί;	ὧν αἱ βέλτισται τυφλαί— ἢ
[6, 493]	καὶ ἐπιθυμιῶν ὅτι καλὸν ἢ	αἰσχρὸν	(ἢ ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἢ
[6, 502]	ἵνα, εἰ μή τι, ἀλλὰ	αἰσχυνθέντες	ὁμολογήσωσιν; Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[6, 489]	καὶ ὅτι οὐδὲ τούτου φιλοσοφία	αἰτία,	(ἂν δυνώμεθα, πειραθῶμεν δεῖξαι; Πάνυ
[6, 495]	ὅταν ἐν κακῇ τροφῇ γένηται,	αἴτια	τρόπον τινὰ τοῦ ἐκπεσεῖν ἐκ
[6, 508]	τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέαν φάθι εἶναι·	αἰτίαν	δ’ ἐπιστήμης οὖσαν καὶ ἀληθείας,
[6, 489]	μὲν τῶν ἐπιεικῶν ἀχρηστίας τὴν	αἰτίαν	διεληλύθαμεν; Καὶ μάλα. Τῆς δὲ
[6, 490]	πᾶσαν κακίαν, τῆς διαβολῆς τὴν	αἰτίαν	ἐπισκοποῦντες ἐπὶ τούτῳ νῦν γεγόναμεν,
[6, 491]	μεγάλων οὔτε ἀγαθῶν οὔτε κακῶν	αἰτίαν	ποτὲ ἔσεσθαι; Οὔκ, ἀλλά, ἦ
[6, 508]	ἄτιμον εἶναι. Τίνα οὖν ἔχεις	αἰτιάσασθαι	τῶν ἐν οὐρανῷ θεῶν τούτου
[6, 489]	ἀχρηστίας τοὺς μὴ χρωμένους κέλευε	αἰτιᾶσθαι,	ἀλλὰ μὴ τοὺς ἐπιεικεῖς. οὐ
[6, 509]	Σὺ γάρ, ἦν δ’ ἐγώ,	αἴτιος,	ἀναγκάζων τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα περὶ
[6, 508]	ἥλιος ὄψις μὲν οὐκ ἔστιν,	αἴτιος	δ’ ὢν αὐτῆς ὁρᾶται ὑπ’
[6, 500]	φιλοσοφίαν τοὺς πολλοὺς διακεῖσθαι ἐκείνους	αἰτίους	εἶναι τοὺς ἔξωθεν οὐ προσῆκον
[6, 505]	ἀγαθοῦ ἰδέα μέγιστον μάθημα, πολλάκις	ἀκήκοας,	ᾗ δὴ καὶ δίκαια καὶ
[6, 504]	ἐρώτα. πάντως αὐτὸ οὐκ ὀλιγάκις	ἀκήκοας,	~νῦν δὲ ἢ οὐκ ἐννοεῖς
[6, 503]	ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον, τὸν δὲ πανταχοῦ	ἀκήρατον	ἐκβαίνοντα ὥσπερ χρυσὸν ἐν πυρὶ
[6, 507]	ὧδε σκόπει. ἔστιν ὅτι προσδεῖ	ἀκοῇ	καὶ φωνῇ γένους ἄλλου εἰς
[6, 507]	Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ	ἀκοῇ	τὰ ἀκουόμενα, καὶ ταῖς ἄλλαις
[6, 490]	οἶμαι φαμὲν αὐτῇ χορὸν κακῶν	ἀκολουθῆσαι.	Πῶς γάρ; Αλλ’ ὑγιές τε
[6, 488]	με εἰς λόγον ~οὕτω (δυσαπόδεικτον;	ἄκουε	δ’ οὖν τῆς εἰκόνος, ἵν’
[6, 504]	λοιπὰ ἂν εἴην δίκαιος μὴ	ἀκούειν.	Η καὶ τὸ προρρηθὲν αὐτῶν;
[6, 507]	ἄλλου εἰς τὸ τὴν μὲν	ἀκούειν,	τὴν δὲ ἀκούεσθαι, ὃ (ἐὰν
[6, 506]	καὶ σκολιά, ἐξὸν (παρ’ ἄλλων	ἀκούειν	φανά τε καὶ καλά; Μὴ
[6, 507]	τὴν μὲν ἀκούειν, τὴν δὲ	ἀκούεσθαι,	ὃ (ἐὰν μὴ παραγένηται τρίτον,
[6, 487]	τὸ σοὶ δοκοῦν ἡδέως ἂν	ἀκούοιμι.	Ακούοις ἂν ὅτι ἔμοιγε φαίνονται
[6, 487]	σοὶ δοκοῦν ἡδέως ἂν ἀκούοιμι.	Ακούοις	ἂν ὅτι ἔμοιγε φαίνονται τἀληθῆ
[6, 507]	δ’ ἐγώ, καὶ ἀκοῇ τὰ	ἀκουόμενα,	καὶ ταῖς ἄλλαις αἰσθήσεσι πάντα
[6, 487]	γὰρ τοιόνδε τι πάσχουσιν οἱ	ἀκούοντες	ἑκάστοτε ἃ νῦν λέγεις· ἡγοῦνται
[6, 501]	καί τι μᾶλλον αὐτὸ νῦν	ἀκούοντες	πραΰνονται; Καὶ πολύ γε, ἦ
[6, 498]	οἶμαι μέντοι τοὺς πολλοὺς τῶν	ἀκουόντων	προθυμότερον ἔτι ἀντιτείνειν οὐδ’ ὁπωστιοῦν
[6, 491]	πάντα ἃ διήλθομεν. Ατοπον, ἔφη,	ἀκοῦσαι.	(Ετι τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 491]	δή; Ο μὲν πάντων θαυμαστότατον	ἀκοῦσαι,	ὅτι ἓν ἕκαστον ὧν ἐπῃνέσαμεν
[6, 496]	ἆρ’ οὐχ ὡς ἀληθῶς προσήκοντα	ἀκοῦσαι	σοφίσματα, καὶ οὐδὲν γνήσιον οὐδὲ
[6, 487]	ταῖς πόλεσι γιγνομένους. Καὶ ἐγὼ	ἀκούσας,	Οἴει οὖν, εἶπον, τοὺς ταῦτα
[6, 507]	παραγένηται τρίτον, ἡ μὲν οὐκ	ἀκούσεται,	ἡ δὲ οὐκ ἀκουσθήσεται; Οὐδενός,
[6, 507]	οὐκ ἀκούσεται, ἡ δὲ οὐκ	ἀκουσθήσεται;	Οὐδενός, ἔφη. Οἶμαι δέ γε,
[6, 493]	γε, ἦ δ’ ὅς, οὐδ’	ἀκούσομαι.	Ταῦτα τοίνυν πάντα ἐννοήσας ἐκεῖνο
[6, 489]	πειραθῶμεν δεῖξαι; Πάνυ μὲν οὖν.	Ακούωμεν	δὴ καὶ λέγωμεν ἐκεῖθεν ἀναμνησθέντες,
[6, 491]	τὰ μεγάλα ἀδικήματα καὶ τὴν	ἄκρατον	πονηρίαν ἐκ φαύλης ἀλλ’ οὐκ
[6, 504]	μεγίστας ἀξιοῦν εἶναι καὶ τὰς	ἀκριβείας;	Καὶ μάλα, ἔφη, (ἄξιον τὸ
[6, 504]	ἐρρήθη τὰ τότε τῆς μὲν	ἀκριβείας,	ὡς ἐμοὶ ἐφαίνετο, ἐλλιπῆ, εἰ
[6, 504]	(πᾶν ποιεῖν συντεινομένους ὅπως ὅτι	ἀκριβέστατα	καὶ καθαρώτατα ἕξει, τῶν δὲ
[6, 484]	(καὶ θεώμενοι ὡς οἷόν τε	ἀκριβέστατα,	οὕτω δὴ καὶ τὰ ἐνθάδε
[6, 503]	μετέχειν, ἢ μήτε παιδείας τῆς	ἀκριβεστάτης	δεῖν αὐτῷ μεταδιδόναι μήτε τιμῆς
[6, 503]	μὲν τετολμήσθω εἰπεῖν, ὅτι τοὺς	ἀκριβεστάτους	φύλακας φιλοσόφους δεῖ καθιστάναι. Εἰρήσθω
[6, 491]	ἔφη· καὶ ἡδέως γ’ ἂν	ἀκριβέστερον	ἃ λέγεις πυθοίμην. Λαβοῦ τοίνυν,
[6, 498]	ἄλλων τοῦτο πραττόντων παρακαλούμενοι ἐθέλωσιν	ἀκροαταὶ	γίγνεσθαι, μεγάλα ἡγοῦνται, πάρεργον οἰόμενοι
[6, 499]	οὐχ οὕτως; Οὕτως. Εἰ τοίνυν	ἄκροις	εἰς φιλοσοφίαν πόλεώς τις ἀνάγκη
[6, 507]	μέντοι μή πῃ ἐξαπατήσω ὑμᾶς	ἄκων,	κίβδηλον ἀποδιδοὺς τὸν λόγον τοῦ
[6, 490]	πάντως καὶ πάντῃ ἔδει ἢ	ἀλαζόνι	ὄντι μηδαμῇ μετεῖναι φιλοσοφίας ἀληθινῆς.
[6, 486]	μὴ φιλοχρήματος μηδ’ ἀνελεύθερος μηδ’	ἀλαζὼν	μηδὲ δειλὸς ἔσθ’ ὅπῃ ἂν
[6, 486]	ἂν στέρξαι, ὃ πράττων ἂν	ἀλγῶν	τε πράττοι καὶ μόγις σμικρὸν
[6, 493]	ἀγαθὰ καὶ καλὰ ταῦτα τῇ	ἀληθείᾳ,	ἤδη πώποτέ του ἤδουσας αὐτῶν
[6, 490]	εἰ νῷ ἔχεις, πρῶτον μὲν	ἀλήθεια,	ἣν διώκειν αὐτὸν πάντως καὶ
[6, 510]	φάναι, ἦν δ’ ἐγώ, διῃρῆσθαι	ἀληθείᾳ	τε καὶ μή, ὡς τὸ
[6, 508]	νόει· ὅταν μὲν οὗ καταλάμπει	ἀλήθειά	τε καὶ τὸ ὄν, εἰς
[6, 489]	ἀρχομένων ἄρχεσθαι, οὗ ἂν τῇ	ἀληθείᾳ	τι ὄφελος ᾖ. ἀλλὰ τοὺς
[6, 493]	διδασκαλίαν τρέποιτο, μηδὲν εἰδὼς τῇ	ἀληθείᾳ	τούτων τῶν δογμάτων τε καὶ
[6, 486]	ἢ εἰς ἀμετρίαν. Τί μήν;	Αλήθειαν	δ’ ἀμετρίᾳ ἡγῇ συγγενῆ εἶναι
[6, 490]	ὄντι ὄντως, γεννήσας νοῦν καὶ	ἀλήθειαν,	γνοίη τε καὶ ἀληθῶς ζῴη
[6, 509]	λέγεις, εἰ ἐπιστήμην μὲν καὶ	ἀλήθειαν	παρέχει, αὐτὸ δ’ ὑπὲρ ταῦτα
[6, 508]	γάρ. (Τοῦτο τοίνυν τὸ τὴν	ἀλήθειαν	παρέχον τοῖς γιγνωσκομένοις καὶ τῷ
[6, 485]	ψεῦδος ἀλλὰ μισεῖν, τὴν δ’	ἀλήθειαν	στέργειν. Εἰκός γ’ ἔφη. Οὐ
[6, 509]	ὀρθῶς ἡγήσῃ· ~ἐπιστήμην (δὲ καὶ	ἀλήθειαν,	ὥσπερ ἐκεῖ φῶς τε καὶ
[6, 508]	ἀμφοτέρων ὄντων, γνώσεώς τε καὶ	ἀληθείας,	ἄλλο καὶ κάλλιον ἔτι τούτων
[6, 485]	Η οὖν οἰκειότερον σοφίᾳ τι	ἀληθείας	ἂν εὕροις; Καὶ πῶς; ἦ
[6, 485]	ἄρα τῷ ὄντι φιλομαθῆ πάσης	ἀληθείας	δεῖ εὐθὺς ἐκ νέου ὅτι
[6, 487]	εὔχαρις, φίλος τε καὶ συγγενὴς	ἀληθείας,	δικαιοσύνης, ἀνδρείας, σωφροσύνης; Οὐδ’ ἂν
[6, 501]	μὴ τοῦ ὄντος τε καὶ	ἀληθείας	ἐραστὰς εἶναι τοὺς φιλοσόφους; Ατοπον
[6, 511]	λόγον, ὥσπερ ἐφ’ οἷς ἐστιν	ἀληθείας	μετέχει, οὕτω ταῦτα σαφηνείας ἡγησάμενος
[6, 490]	μισεῖν; (Μισεῖν, ἔφη. Ηγουμένης δὴ	ἀληθείας	οὐκ ἄν ποτε οἶμαι φαμὲν
[6, 508]	αἰτίαν δ’ ἐπιστήμης οὖσαν καὶ	ἀληθείας,	ὡς γιγνωσκομένης μὲν διανοοῦ, οὕτω
[6, 487]	ἐν λόγοις· ἐπεὶ τό γε	ἀληθὲς	οὐδέν τι μᾶλλον ταύτῃ ἔχειν.
[6, 489]	τοῦτο κομψευσάμενος ἐψεύσατο, τὸ δὲ	ἀληθὲς	πέφυκεν, ἐάντε πλούσιος ἐάντε πένης
[6, 499]	γεγόνασιν, οἵων ζητεῖν μὲν τὸ	ἀληθὲς	συντεταμένως ἐκ παντὸς τρόπου τοῦ
[6, 506]	ὀρθῶς πορευομένων οἱ ἄνευ νοῦ	ἀληθές	τι δοξάζοντες; Οὐδέν, ἔφη. Βούλει
[6, 486]	ἐπορέξεσθαι θείου τε καὶ ἀνθρωπίνου.	Αληθέστατα,	ἔφη. Ηι οὖν ὑπάρχει διανοίᾳ
[6, 503]	πεφοβημένου κινεῖν τὸ νῦν παρόν.	Αληθέστατα,	ἔφη, λέγεις· μέμνημαι γάρ. Οκνος
[6, 505]	τὸ τοῦ ἀγαθοῦ φθέγξωνται ὄνομα.	Αληθέστατα,	ἔφη. Τί δὲ οἱ τὴν
[6, 495]	οὔτε ἰδιώτην οὔτε πόλιν δρᾷ.	Αληθέστατα,	ἦ δ’ ὅς. Οὗτοι μὲν
[6, 484]	δυνάμενοι ὥσπερ γραφῆς εἰς τὸ	ἀληθέστατον	ἀποβλέποντες κἀκεῖσε ἀεὶ ἀναφέροντές τε
[6, 507]	καλεῖς, ἦν δ’ ἐγώ, φῶς.	Αληθῆ,	ἔφη, λέγεις. ~Οὐ σμικρᾷ ἄρα
[6, 503]	τὸ βέβαιον ἅπαν αὐτῶν ἐξοίχεται.	Αληθῆ,	ἔφη, λέγεις. Οὐκοῦν τὰ βέβαια
[6, 511]	ἴδοι τις ἢ τῇ διανοίᾳ.	Αληθῆ,	ἔφη, λέγεις. Τοῦτο τοίνυν νοητὸν
[6, 495]	τε βίον οὐ προσήκοντα οὐδ’	ἀληθῆ	ζῶσιν, τὴν δέ, ὥσπερ ὀρφανὴν
[6, 500]	δὴ αἴσθωνται οἱ πολλοὶ ὅτι	ἀληθῆ	περὶ αὐτοῦ (λέγομεν, χαλεπανοῦσι δὴ
[6, 489]	ἐπιεικέστατοι ἄχρηστοι, καὶ ἐγὼ συνεχώρησα	ἀληθῆ	σε λέγειν. ἦ γάρ; Ναί.
[6, 502]	καὶ χαλεπὴ γίγνεσθαι ἡ παντελῶς	ἀληθής·	νῦν γὰρ οὐδὲν ἧττον ἦλθεν
[6, 496]	οὐδὲν γνήσιον οὐδὲ φρονήσεως (ἄξιον)	ἀληθινῆς	ἐχόμενον; Παντελῶς μὲν οὖν, ἔφη.
[6, 490]	ἀλαζόνι ὄντι μηδαμῇ μετεῖναι φιλοσοφίας	ἀληθινῆς.	Ην γὰρ οὕτω λεγόμενον. Οὐκοῦν
[6, 499]	αὐτοῖς (ἔκ τινος θείας ἐπιπνοίας	ἀληθινῆς	φιλοσοφίας ἀληθινὸς ἔρως ἐμπέσῃ. τούτων
[6, 486]	δὴ καὶ ἀνελευθέρῳ φύσει φιλοσοφίας	ἀληθινῆς,	ὡς ἔοικεν, οὐκ ἂν μετείη.
[6, 499]	τινος θείας ἐπιπνοίας ἀληθινῆς φιλοσοφίας	ἀληθινὸς	ἔρως ἐμπέσῃ. τούτων δὲ πότερα
[6, 488]	ψέγοντας ὡς ἄχρηστον, τοῦ δὲ	ἀληθινοῦ	κυβερνήτου πέρι μηδ’ ἐπαΐοντες, ὅτι
[6, 489]	ὅτι ταῖς πόλεσι πρὸς τοὺς	ἀληθινοὺς	φιλοσόφους τὴν διάθεσιν ἔοικεν, ἀλλὰ
[6, 490]	καὶ ἀλήθειαν, γνοίη τε καὶ	ἀληθῶς	ζῴη καὶ τρέφοιτο καὶ οὕτω
[6, 489]	λεγομένους καὶ μετεωρολέσχας τοῖς ὡς	ἀληθῶς	κυβερνήταις. Ορθότατα, ἔφη. Εκ τε
[6, 488]	τὰς ναῦς γιγνομένων τὸν ὡς	ἀληθῶς	κυβερνητικὸν οὐχ ἡγῇ ἂν τῷ
[6, 498]	ἐκεῖ μοῖραν ἐπιστήσειν πρέπουσαν. Ως	ἀληθῶς	μοι δοκεῖς, ἔφη, λέγειν γε
[6, 500]	Αδείμαντε, σχολὴ τῷ γε ὡς	ἀληθῶς	πρὸς τοῖς οὖσι τὴν διάνοιαν
[6, 496]	καὶ δόξας; ἆρ’ οὐχ ὡς	ἀληθῶς	προσήκοντα ἀκοῦσαι σοφίσματα, καὶ οὐδὲν
[6, 485]	ἐκλείποιεν, εἰ μὴ πεπλασμένως ἀλλ’	(ἀληθῶς	φιλόσοφός τις εἴη. Μεγάλη ἀνάγκη.
[6, 490]	ἕνεκα πάλιν ἀνειλήφαμεν τὴν τῶν	ἀληθῶς	φιλοσόφων φύσιν καὶ ἐξ ἀνάγκης
[6, 510]	ἃ λέγεις, οὐχ ἱκανῶς ἔμαθον.	(Αλλ’	αὖθις, ἦν δ’ ἐγώ· ῥᾷον
[6, 500]	Ηκιστά γε, ἦ δ’ ὅς.	Αλλ’	ἐὰν δὴ αἴσθωνται οἱ πολλοὶ
[6, 504]	ἀρεσκόντως, ὑμεῖς ἂν τοῦτο εἴποιτε.	Αλλ’	ἔμοιγε, ἔφη, μετρίως· ἐφαίνετο μὴν
[6, 506]	φίλον, εἰ δὲ μή, ἐᾶν.	Αλλ’	ἔφη, λέγε· εἰς αὖθις γὰρ
[6, 508]	καλοῦμεν ὄμμα. Οὐ γὰρ οὖν.	Αλλ’	ἡλιοειδέστατόν γε οἶμαι τῶν περὶ
[6, 487]	ἔφη, τό γε τοιοῦτον μέμψαιτο.	Αλλ’	ἦν δ’ ἐγώ, τελειωθεῖσι τοῖς
[6, 497]	τὰ καλὰ τῷ ὄντι χαλεπά.	(Αλλ’	ὅμως, ἔφη, λαβέτω τέλος ἡ
[6, 486]	δεῖν εἶναι. Παντάπασι μὲν οὖν.	Αλλ’	οὐ μὴν τό γε τῆς
[6, 497]	ἔτ’ ἄλλο λέγεις τι σύ.	Αλλ’	οὐδέν, ἦ δ’ ὅς, ἔτι
[6, 497]	νόμους ἐτίθεις. Ερρήθη γάρ, ἔφη.	Αλλ’	οὐχ ἱκανῶς, εἶπον, ἐδηλώθη, φόβῳ
[6, 490]	χορὸν κακῶν ἀκολουθῆσαι. Πῶς γάρ;	Αλλ’	ὑγιές τε καὶ δίκαιον ἦθος,
[6, 504]	ἐφαίνετο μὴν καὶ τοῖς ἄλλοις.	(Αλλ’	ὦ φίλε, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 507]	δύναμιν ἐδημιούργησεν; Οὐ πάνυ, ἔφη.	Αλλ’	ὧδε σκόπει. ἔστιν ὅτι προσδεῖ
[6, 485]	σώματος ἐκλείποιεν, εἰ μὴ πεπλασμένως	ἀλλ’	(ἀληθῶς φιλόσοφός τις εἴη. Μεγάλη
[6, 505]	οὐκ ἔχουσι δεῖξαι ἥτις φρόνησις,	ἀλλ’	ἀναγκάζονται τελευτῶντες τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 497]	ἔφη· οὐ γὰρ τοῦτο ἔμελλον,	ἀλλ’	εἰ αὑτὴ ἣν ἡμεῖς διεληλύθαμεν
[6, 511]	καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ παντάπασιν οὐδενὶ προσχρώμενος,	ἀλλ’	εἴδεσιν αὐτοῖς δι’ αὐτῶν εἰς
[6, 497]	μὴ βούλεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀλλ’	εἴπερ, τὸ μὴ δύνασθαι διακωλύσει·
[6, 497]	οὐκ ἴσχειν τὴν αὑτοῦ δύναμιν,	ἀλλ’	εἰς ἀλλότριον ἦθος ἐκπίπτειν· εἰ
[6, 500]	φθόνου τε καὶ δυσμενείας ἐμπίμπλασθαι,	ἀλλ’	εἰς τεταγμένα ἄττα καὶ κατὰ
[6, 510]	ποιοῦνται, οὐ περὶ τούτων διανοούμενοι,	ἀλλ’	ἐκείνων πέρι οἷς ταῦτα ἔοικε,
[6, 487]	τινὸς ἑτέρας, οὐκ ἐν ψήφοις	ἀλλ’	ἐν λόγοις· ἐπεὶ τό γε
[6, 484]	δυνάμενοι ἐφάπτεσθαι, οἱ δὲ μὴ	ἀλλ’	ἐν πολλοῖς καὶ παντοίως ἴσχουσιν
[6, 511]	μὴ ἐπ’ ἀρχὴν (ἀνελθόντες σκοπεῖν	ἀλλ’	ἐξ ὑποθέσεων, νοῦν οὐκ ἴσχειν
[6, 510]	ὑποθέσεων, οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν πορευομένη	ἀλλ’	ἐπὶ τελευτήν, τὸ δ’ αὖ
[6, 509]	οὐκ οὐσίας ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ,	ἀλλ’	ἔτι ἐπέκεινα τῆς οὐσίας πρεσβείᾳ
[6, 509]	ἡγεῖσθαι ὁπότερον αὐτῶν οὐκ ὀρθόν,	ἀλλ’	ἔτι μειζόνως τιμητέον τὴν τοῦ
[6, 504]	Οὐ γὰρ ταῦτα, ἔφη, μέγιστα,	ἀλλ’	ἔτι τι μεῖζον δικαιοσύνης τε
[6, 490]	τοῖς δοξαζομένοις εἶναι πολλοῖς ἑκάστοις,	ἀλλ’	ἴοι καὶ οὐκ ἀμβλύνοιτο οὐδ’
[6, 489]	τὰς τῶν πλουσίων θύρας ἰέναι,	ἀλλ’	ὁ τοῦτο κομψευσάμενος ἐψεύσατο, τὸ
[6, 503]	ἡσυχίας καὶ βεβαιότητος ἐθέλειν ζῆν,	ἀλλ’	οἱ τοιοῦτοι ὑπὸ ὀξύτητος φέρονται
[6, 506]	ὦ ἑταῖρε, καὶ μάλα ἀρκέσει·	ἀλλ’	ὅπως μὴ οὐχ οἷός τ’
[6, 495]	ἡ τοιαύτη παρασκευή; Οὐ γάρ,	ἀλλ’	ὀρθῶς, ἔφη, ἐλέχθη. Οὗτος δή,
[6, 511]	καὶ τὴν τῶν τοιούτων ἕξιν	ἀλλ’	οὐ νοῦν, ὡς μεταξύ τι
[6, 510]	λόγους ποιούμενοι καὶ διαμέτρου αὐτῆς,	ἀλλ’	οὐ (ταύτης ἣν γράφουσιν, καὶ
[6, 498]	ἄττα ῥήματα ἐξεπίτηδες ἀλλήλοις ὡμοιωμένα,	ἀλλ’	οὐκ ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου ὥσπερ
[6, 492]	ἰδιωτικούς, ὅτι καὶ ἄξιον λόγου,	ἀλλ’	οὐκ αὐτοὺς τοὺς ταῦτα λέγοντας
[6, 491]	τὴν ἄκρατον πονηρίαν ἐκ φαύλης	ἀλλ’	οὐκ ἐκ νεανικῆς φύσεως τροφῇ
[6, 500]	ὅτι ἐν ὀλίγοις τισὶν ἡγοῦμαι,	ἀλλ’	οὐκ ἐν τῷ πλήθει, χαλεπὴν
[6, 509]	σοι σοφίζεσθαι περὶ τὸ ὄνομα.	ἀλλ’	οὖν ἔχεις ταῦτα διττὰ εἴδη,
[6, 501]	ἄν, ὃ οὐ πάνυ ῥᾴδιον·	ἀλλ’	οὖν οἶσθ’ ὅτι τούτῳ ἂν
[6, 506]	προθυμούμενος δὲ ἀσχημονῶν γέλωτα ὀφλήσω.	ἀλλ’	ὦ μακάριοι, αὐτὸ μὲν τί
[6, 509]	λέγεις. Εὐφήμει, ἦν δ’ ἐγώ·	ἀλλ’	ὧδε μᾶλλον τὴν εἰκόνα αὐτοῦ
[6, 496]	τῷ δικαίῳ βοήθειαν σῴζοιτ’ ἄν,	ἀλλ’	ὥσπερ εἰς θηρία ἄνθρωπος ἐμπεσών,
[6, 502]	ποιεῖν τοὺς πολίτας. Οὐδ’ ὁπωστιοῦν.	Αλλὰ	δή, ἅπερ ἡμῖν δοκεῖ, δόξαι
[6, 489]	ἂν θαυμαστότερον ἦν (εἰ ἐτιμῶντο.	Αλλὰ	διδάξω, ἔφη. Καὶ ὅτι τοίνυν
[6, 510]	πᾶν τὸ τοιοῦτον, εἰ κατανοεῖς.	Αλλὰ	κατανοῶ. Τὸ τοίνυν ἕτερον τίθει
[6, 501]	φιλοσόφους; Ατοπον μεντἄν, ἔφη, εἴη.	Αλλὰ	μὴ τὴν φύσιν αὐτῶν οἰκείαν
[6, 509]	αὖ διεξιών, εἴ πῃ ἀπολείπεις.	Αλλὰ	μήν, εἶπον, συχνά γε ἀπολείπω.
[6, 508]	εἴπερ μὴ ἄτιμον τὸ φῶς.	Αλλὰ	μήν, ἔφη, πολλοῦ γε δεῖ
[6, 502]	ἔσθ’ ὅστις ἀμφισβητήσειε; Καὶ πῶς;	Αλλὰ	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, εἷς
[6, 505]	Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγ’ ἔφη.	Αλλὰ	μὴν καὶ τόδε γε οἶσθα,
[6, 485]	ὅτι μάλιστα ὀρέγεσθαι. Παντελῶς γε.	Αλλὰ	μὴν ὅτῳ γε εἰς ἕν
[6, 497]	ἵλεώς τε καὶ εὐμενὴς ἀπαλλάξεται.	~(Αλλά	τοι, ἦ δ’ ὅς, οὐ
[6, 502]	πεπεῖσθαι, ἵνα, εἰ μή τι,	ἀλλὰ	αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν; Πάνυ μὲν οὖν,
[6, 488]	ἐνίοτε δ’ ἂν μὴ πείθωσιν	ἀλλὰ	ἄλλοι μᾶλλον, τοὺς μὲν ἄλλους
[6, 487]	ἂν οἷός τ’ εἴη ἀντειπεῖν.	ἀλλὰ	γὰρ τοιόνδε τι πάσχουσιν οἱ
[6, 488]	ἓν οὐδὲν ἄλλο τοιοῦτον πεπονθός,	ἀλλὰ	δεῖ ἐκ πολλῶν αὐτὸ συναγαγεῖν
[6, 501]	ἦ δ’ ὅς, ἐάνπερ αἴσθωνται.	~ἀλλὰ	δὴ (τίνα λέγεις τρόπον τῆς
[6, 491]	κακῶν αἰτίαν ποτὲ ἔσεσθαι; Οὔκ,	ἀλλά,	ἦ δ’ ὅς, οὕτως. ~(Ην
[6, 485]	μόνον γε, ὦ φίλε, εἰκός,	ἀλλὰ	καὶ πᾶσα ἀνάγκη τὸν ἐρωτικῶς
[6, 504]	Οὐ πάνυ, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀλλὰ	καὶ σὺ ἐρώτα. πάντως αὐτὸ
[6, 509]	τοῦ ὁρᾶσθαι δύναμιν παρέχειν φήσεις,	ἀλλὰ	καὶ τὴν γένεσιν καὶ αὔξην
[6, 509]	φάναι ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ παρεῖναι,	ἀλλὰ	καὶ τὸ εἶναί τε καὶ
[6, 492]	Οὐ γάρ, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀλλὰ	καὶ τὸ ἐπιχειρεῖν πολλὴ ἄνοια.
[6, 488]	τούτοις φάσκοντας μηδὲ διδακτὸν εἶναι,	ἀλλὰ	καὶ τὸν λέγοντα ὡς διδακτὸν
[6, 487]	ἕνεκα ἁψάμενοι νέοι ὄντες (ἀπαλλάττωνται,	ἀλλὰ	μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν, τοὺς μὲν πλείστους
[6, 489]	ἀληθινοὺς φιλοσόφους τὴν διάθεσιν ἔοικεν,	ἀλλὰ	μανθάνειν ὃ λέγω. Καὶ μάλ’
[6, 511]	ἀρχαὶ καὶ διανοίᾳ μὲν ἀναγκάζονται	ἀλλὰ	μὴ αἰσθήσεσιν αὐτὰ θεᾶσθαι οἱ
[6, 493]	ἐκεῖνο ἀναμνήσθητι· αὐτὸ τὸ καλὸν	ἀλλὰ	μὴ τὰ πολλὰ καλά, ~ἢ
[6, 489]	τοὺς μὴ χρωμένους κέλευε αἰτιᾶσθαι,	ἀλλὰ	μὴ τοὺς ἐπιεικεῖς. οὐ γὰρ
[6, 507]	αὐτὴν ἀποδοῦναι καὶ ὑμᾶς κομίσασθαι,	ἀλλὰ	μὴ ὥσπερ νῦν τοὺς τόκους
[6, 485]	εἶναι μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος	ἀλλὰ	μισεῖν, τὴν δ’ ἀλήθειαν στέργειν.
[6, 486]	ἱκανῶς φιλοσόφοις μή ποτε ἐγκρίνωμεν,	ἀλλὰ	μνημονικὴν αὐτὴν ζητῶμεν δεῖν εἶναι.
[6, 507]	τόκου. Εὐλαβησόμεθα, ἔφη, κατὰ δύναμιν·	ἀλλὰ	μόνον λέγε. Διομολογησάμενός γ’ ἔφην
[6, 502]	ἐγώ, μὴ ἧττον φῶμεν αὐτοὺς	ἀλλὰ	(παντάπασι πρᾴους γεγονέναι καὶ πεπεῖσθαι,
[6, 499]	ἕξουσιν, ἐὰν αὐτοῖς μὴ φιλονικῶν	ἀλλὰ	παραμυθούμενος καὶ ἀπολυόμενος τὴν τῆς
[6, 504]	τοι δή, ἔφη, οὕτω σκοπεῖν.	ἀλλὰ	ποῖα δὴ λέγεις μαθήματα μέγιστα;
[6, 498]	εἶδον γενόμενον τὸ νῦν λεγόμενον,	(ἀλλὰ	πολὺ μᾶλλον τοιαῦτ’ ἄττα ῥήματα
[6, 506]	ὁ τούτων ἐπιστήμων; Ανάγκη, ἔφη.	ἀλλὰ	σὺ δή, ὦ Σώκρατες, πότερον
[6, 505]	ἔτι ἀρκεῖ τὰ δοκοῦντα κτᾶσθαι,	ἀλλὰ	τὰ ὄντα ζητοῦσιν, τὴν δὲ
[6, 493]	μηδένα ἔχοι λόγον περὶ αὐτῶν,	ἀλλὰ	τἀναγκαῖα δίκαια καλοῖ καὶ καλά,
[6, 509]	ἔφη, παύσῃ, εἰ μή τι,	ἀλλὰ	τὴν περὶ τὸν ἥλιον ὁμοιότητα
[6, 497]	ὅς, ἔτι λέγω περὶ τούτου·	ἀλλὰ	τὴν προσήκουσαν αὐτῇ τίνα τῶν
[6, 504]	ὑπογραφὴν δεῖ ὥσπερ νῦν θεάσασθαι,	ἀλλὰ	τὴν τελεωτάτην ἀπεργασίαν μὴ παριέναι.
[6, 487]	Οὐκ οἶδα, ἦ δ’ ὅς,	ἀλλὰ	τὸ σοὶ δοκοῦν ἡδέως ἂν
[6, 489]	τῇ ἀληθείᾳ τι ὄφελος ᾖ.	ἀλλὰ	τοὺς νῦν πολιτικοὺς ἄρχοντας ἀπεικάζων
[6, 497]	λέγεις πολιτειῶν; (Οὐδ’ ἡντινοῦν, εἶπον,	ἀλλὰ	τοῦτο καὶ ἐπαιτιῶμαι, μηδεμίαν ἀξίαν
[6, 511]	τὰς ὑποθέσεις ποιούμενος οὐκ ἀρχὰς	ἀλλὰ	τῷ ὄντι ὑποθέσεις, οἷον ἐπιβάσεις
[6, 508]	χρόας τὸ ἡμερινὸν φῶς ἐπέχῃ,	ἀλλὰ	ὧν νυκτερινὰ φέγγη, ἀμβλυώττουσί τε
[6, 497]	ὄντι θεῖον ἦν, τὰ δὲ	ἄλλα	ἀνθρώπινα, τά τε τῶν φύσεων
[6, 500]	φήσεις αὐτοὺς δόξαν λήψεσθαι καὶ	ἄλλα	ἀποκρινεῖσθαι. ἢ οἴει τινὰ χαλεπαίνειν
[6, 497]	πόλιν ἢ ἄλλη. Τὰ μὲν	ἄλλα,	ἦν δ’ ἐγώ, αὕτη· τοῦτο
[6, 493]	καλοῦσι καὶ ἀντιτέχνους ἡγοῦνται, μὴ	ἄλλα	παιδεύειν ἢ ταῦτα τὰ τῶν
[6, 496]	καὶ γὰρ (Θεάγει τὰ μὲν	ἄλλα	πάντα παρεσκεύασται πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν
[6, 503]	ἀγχίνοι καὶ ὀξεῖς καὶ ὅσα	ἄλλα	τούτοις ἕπεται οἶσθ’ ὅτι οὐκ
[6, 510]	καὶ γωνιῶν τριττὰ εἴδη καὶ	ἄλλα	τούτων ἀδελφὰ καθ’ ἑκάστην μέθοδον,
[6, 507]	ἀκοῇ τὰ ἀκουόμενα, καὶ ταῖς	ἄλλαις	αἰσθήσεσι πάντα τὰ αἰσθητά; Τί
[6, 507]	γε, ἦν δ’ ἐγώ, οὐδ’	ἄλλαις	πολλαῖς, ἵνα μὴ εἴπω ὅτι
[6, 495]	γὰρ δὴ πρός γε τὰς	ἄλλας	τέχνας καίπερ οὕτω πραττούσης φιλοσοφίας
[6, 504]	δυνατὸν ἦν κάλλιστα αὐτὰ κατιδεῖν	ἄλλη	μακροτέρα εἴη περίοδος, ἣν περιελθόντι
[6, 503]	μήτ’ ἐν φόβοις μήτ’ ἐν	ἄλλῃ	μηδεμιᾷ μεταβολῇ φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας, ἢ
[6, 497]	ὥσπερ ξενικὸν σπέρμα ἐν γῇ	ἄλλῃ	σπειρόμενον ἐξίτηλον εἰς τὸ ἐπιχώριον
[6, 497]	διεληλύθαμεν οἰκίζοντες τὴν πόλιν ἢ	ἄλλη.	Τὰ μὲν ἄλλα, ἦν δ’
[6, 509]	ἔσται σαφηνείᾳ καὶ ἀσαφείᾳ πρὸς	ἄλληλα	ἐν μὲν τῷ ὁρωμένῳ (τὸ
[6, 486]	ἀναγκαῖα ἕκαστα διεληλυθέναι καὶ ἑπόμενα	ἀλλήλοις	τῇ μελλούσῃ τοῦ ὄντος ἱκανῶς
[6, 498]	μᾶλλον τοιαῦτ’ ἄττα ῥήματα ἐξεπίτηδες	ἀλλήλοις	ὡμοιωμένα, ἀλλ’ οὐκ ἀπὸ τοῦ
[6, 488]	τοὺς δὲ ναύτας στασιάζοντας πρὸς	ἀλλήλους	περὶ τῆς κυβερνήσεως, ἕκαστον οἰόμενον
[6, 500]	οὔτ’ ἀδικοῦντα οὔτ’ ἀδικούμενα ὑπ’	ἀλλήλων,	κόσμῳ δὲ πάντα καὶ κατὰ
[6, 493]	ἐπιδεικνύμενος, ἢ ποίησιν ἤ τινα	ἄλλην	δημιουργίαν ἢ πόλει διακονίαν, κυρίους
[6, 501]	ἔσεσθαι καὶ φιλόσοφον, εἴπερ τινὰ	ἄλλην;	ἢ ἐκείνους φήσει μᾶλλον, οὓς
[6, 496]	δέ πού τι καὶ ἀπ’	ἄλλης	τέχνης δικαίως ἀτιμάσαν εὐφυὲς ἐπ’
[6, 484]	μετὰ τοῦτο ἡμῖν; Τί δ’	ἄλλο,	ἦν δ’ ἐγώ, ἢ τὸ
[6, 508]	ὄντων, γνώσεώς τε καὶ ἀληθείας,	ἄλλο	καὶ κάλλιον ἔτι τούτων ἡγούμενος
[6, 497]	μετρίως εἰρῆσθαι, εἰ μὴ ἔτ’	ἄλλο	λέγεις τι σύ. Αλλ’ οὐδέν,
[6, 498]	ἤδη ἀφέτους νέμεσθαι καὶ μηδὲν	ἄλλο	πράττειν, ὅτι μὴ πάρεργον, τοὺς
[6, 506]	φῂς εἶναι ἢ ἡδονήν, ἢ	ἄλλο	τι παρὰ ταῦτα; Οὗτος, ἦν
[6, 488]	ὥστε οὐδ’ ἔστιν ἓν οὐδὲν	ἄλλο	τοιοῦτον πεπονθός, ἀλλὰ δεῖ ἐκ
[6, 495]	δ’ ἐγώ, λεγόμενα. καθορῶντες γὰρ	ἄλλοι	ἀνθρωπίσκοι κενὴν τὴν χώραν ταύτην
[6, 495]	τὴν δέ, ὥσπερ ὀρφανὴν συγγενῶν,	ἄλλοι	ἐπεισελθόντες ἀνάξιοι ᾔσχυνάν τε καὶ
[6, 488]	δ’ ἂν μὴ πείθωσιν ἀλλὰ	ἄλλοι	μᾶλλον, τοὺς μὲν ἄλλους ἢ
[6, 508]	καὶ σύ, ἔφη, καὶ οἱ	ἄλλοι·	τὸν ἥλιον γὰρ δῆλον ὅτι
[6, 499]	πάνυ οὕτω τῶν πολλῶν (κατηγόρει.	ἀλλοίαν	τοι δόξαν ἕξουσιν, ἐὰν αὐτοῖς
[6, 500]	(ἢ καὶ ἐὰν οὕτω θεῶνται,	ἀλλοίαν	τοι φήσεις αὐτοὺς δόξαν λήψεσθαι
[6, 492]	γέγονεν οὐδὲ οὖν μὴ γένηται	ἀλλοῖον	ἦθος πρὸς ἀρετὴν παρὰ τὴν
[6, 497]	διὸ καὶ στρέφεσθαί τε καὶ	ἀλλοιοῦσθαι	αὐτήν, ὥσπερ ξενικὸν σπέρμα ἐν
[6, 504]	μετρίως· ἐφαίνετο μὴν καὶ τοῖς	ἄλλοις.	(Αλλ’ ὦ φίλε, ἦν δ’
[6, 496]	ἀνωφελὴς αὑτῷ τε καὶ τοῖς	ἄλλοις	ἂν γένοιτο— ταῦτα πάντα λογισμῷ
[6, 504]	(ἀποδειλιάσει, ὥσπερ οἱ ἐν τοῖς	ἄλλοις	ἀποδειλιῶντες. Πρέπει γέ τοι δή,
[6, 486]	καὶ εὔχαριν ζητῶμεν πρὸς τοῖς	ἄλλοις	διάνοιαν φύσει, ἣν ἐπὶ τὴν
[6, 506]	σοι οὐκ ἀποχρήσοι τὸ τοῖς	ἄλλοις	δοκοῦν περὶ αὐτῶν. Οὐδὲ γὰρ
[6, 510]	οὐδένα λόγον οὔτε αὑτοῖς οὔτε	ἄλλοις	ἔτι ἀξιοῦσι περὶ αὐτῶν διδόναι
[6, 502]	ἅπερ ἡμῖν δοκεῖ, δόξαι καὶ	ἄλλοις	θαυμαστόν τι καὶ ἀδύνατον; (Οὐκ
[6, 504]	ἢ οὐ γελοῖον ἐπὶ μὲν	ἄλλοις	σμικροῦ ἀξίοις (πᾶν ποιεῖν συντεινομένους
[6, 487]	τοὺς μὲν πλείστους καὶ πάνυ	ἀλλοκότους	γιγνομένους, ἵνα μὴ παμπονήρους εἴπωμεν,
[6, 493]	καλῶν, οἷς δὲ ἄχθοιτο κακά,	ἄλλον	δὲ μηδένα ἔχοι λόγον περὶ
[6, 492]	θέατρα ἢ στρατόπεκα ἤ τινα	ἄλλον	κοινὸν πλήθους σύλλογον σὺν πολλῷ
[6, 492]	μάλα, ἔφη, σφόδρα. Τίνα οὖν	ἄλλον	σοφιστὴν οἴει ἢ ποίους ἰδιωτικοὺς
[6, 490]	Ορθῶς, ἔφη. Καὶ δὴ τὸν	ἄλλον	τῆς φιλοσόφου φύσεως χορὸν τί
[6, 486]	ἀμούσου τε καὶ ἀσχήμονος φύσεως	ἄλλοσέ	ποι ἂν φαῖμεν ἕλκειν ἢ
[6, 499]	τε καὶ ἐριστικὰ καὶ μηδαμόσε	ἄλλοσε	τείνοντα ἢ πρὸς δόξαν καὶ
[6, 507]	ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ῥηθέντα καὶ	ἄλλοτε	ἤδη πολλάκις εἰρημένα. (Τὰ ποῖα;
[6, 497]	τὴν αὑτοῦ δύναμιν, ἀλλ’ εἰς	ἀλλότριον	ἦθος ἐκπίπτειν· εἰ δὲ λήψεται
[6, 491]	λόγον τὴν ἀρίστην φύσιν ἐν	ἀλλοτριωτέρᾳ	οὖσαν τροφῇ κάκιον ἀπαλλάττειν τῆς
[6, 507]	προσδεῖ ἀκοῇ καὶ φωνῇ γένους	ἄλλου	εἰς τὸ τὴν μὲν ἀκούειν,
[6, 493]	εἴωθεν φθέγγεσθαι, καὶ οἵας αὖ	ἄλλου	φθεγγομένου ἡμεροῦταί τε καὶ ἀγριαίνει,
[6, 484]	ὑστεροῦντας; Ατοπον μεντἄν, ἔφη, εἴη	ἄλλους	αἱρεῖσθαι, εἴ γε τἆλλα μὴ
[6, 488]	ἀλλὰ ἄλλοι μᾶλλον, τοὺς μὲν	ἄλλους	ἢ ἀποκτεινύντας ἢ ἐκβάλλοντας ἐκ
[6, 498]	πείσωμεν καὶ τοῦτον καὶ τοὺς	ἄλλους,	ἢ προὔργου τι ποιήσωμεν εἰς
[6, 496]	ὑπὸ τειχίον ἀποστάς, ὁρῶν τοὺς	ἄλλους	καταπιμπλαμένους ἀνομίας, ἀγαπᾷ εἴ πῃ
[6, 485]	οἱ αὐτοί, ὅτι τε οὐκ	ἄλλους	πόλεων ἡγεμόνας δεῖ εἶναι ἢ
[6, 493]	ὄντι, μήτε ἑωρακὼς εἴη μήτε	ἄλλῳ	δυνατὸς δεῖξαι. τοιοῦτος δὴ ὢν
[6, 496]	σημεῖον· ἢ γάρ πού τινι	ἄλλῳ	ἢ οὐδενὶ τῶν ἔμπροσθεν γέγονεν.
[6, 484]	μηδὲν ἐκείνων ἐλλείποντας μηδ’ ἐν	ἄλλῳ	μηδενὶ μέρει ἀρετῆς ὑστεροῦντας; Ατοπον
[6, 488]	μανδραγόρᾳ ἢ μέθῃ ἤ τινι	ἄλλῳ	συμποδίσαντας τῆς νεὼς ἄρχειν χρωμένους
[6, 485]	χρήματα μετὰ πολλῆς δαπάνης σπουδάζεται,	ἄλλῳ	τινὶ μᾶλλον ἢ τούτῳ προσήκει
[6, 506]	τε καὶ σκολιά, ἐξὸν (παρ’	ἄλλων	ἀκούειν φανά τε καὶ καλά;
[6, 501]	ὅτι τούτῳ ἂν εὐθὺς τῶν	ἄλλων	διενέγκοιεν, τῷ μήτε ἰδιώτου μήτε
[6, 506]	πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ τῶν	ἄλλων	διῆλθες, οὕτω καὶ περὶ τοῦ
[6, 505]	τοῦτο δὲ ἀποτυγχάνει καὶ τῶν	ἄλλων	εἴ τι ὄφελος ἦν, περὶ
[6, 506]	ὦ Σώκρατες, φαίνεται τὰ τῶν	ἄλλων	μὲν ἔχειν εἰπεῖν δόγματα, τὸ
[6, 508]	ἡ τοῦ ὁρᾶσθαι (δύναμις τῶν	ἄλλων	συζεύξεων τιμιωτέρῳ ζυγῷ ἐζύγησαν, εἴπερ
[6, 498]	δὲ τῷ ἔπειτα, ἐὰν καὶ	ἄλλων	τοῦτο πραττόντων παρακαλούμενοι ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ
[6, 495]	τὸ ἄριστον ἐπιτήδευμα, ὀλίγης καὶ	ἄλλως	γιγνομένης, ὡς ἡμεῖς φαμεν. καὶ
[6, 500]	λέγουσιν ὡς οὐκ ἄν ποτε	ἄλλως	εὐδαιμονήσειε πόλις, εἰ μὴ αὐτὴν
[6, 499]	ἂν ἡμεῖς δικαίως καταγελῴμεθα, ὡς	ἄλλως	εὐχαῖς ὅμοια λέγοντες. ἢ οὐχ
[6, 493]	οὐ κακῶς ἐρεῖς. Οὐδ’ ἐμοὶ	ἄλλως,	ἔφη, δοκεῖ. Ετι τοίνυν σοι,
[6, 511]	ἐκεῖνα ἰδεῖν ἃ οὐκ ἂν	ἄλλως	ἴδοι τις ἢ τῇ διανοίᾳ.
[6, 494]	τοιοῦτος πρῶτος ἔσται ἐν ἅπασιν,	ἄλλως	τε καὶ ἐὰν τὸ σῶμα
[6, 494]	τοιοῦτον ἐν τοῖς τοιούτοις ποιήσειν,	ἄλλως	τε καὶ ἐὰν τύχῃ μεγάλης
[6, 488]	μελέτην οἰόμενοι δυνατὸν εἶναι λαβεῖν	ἅμα	καὶ τὴν κυβερνητικήν. τοιούτων δὴ
[6, 503]	ἕπεται οἶσθ’ ὅτι οὐκ ἐθέλουσιν	ἅμα	φύεσθαι καὶ νεανικοί τε καὶ
[6, 489]	οἷς ἄρτι ἐλέγομεν ναύταις οὐχ	ἁμαρτήσῃ,	καὶ τοὺς ὑπὸ τούτων ἀχρήστους
[6, 490]	ἑκάστοις, ἀλλ’ ἴοι καὶ οὐκ	ἀμβλύνοιτο	οὐδ’ ἀπολήγοι τοῦ ἔρωτος, πρὶν
[6, 508]	καὶ ἀπολλύμενον, δοξάζει τε καὶ	ἀμβλυώττει	ἄνω καὶ κάτω τὰς δόξας
[6, 508]	ἐπέχῃ, ἀλλὰ ὧν νυκτερινὰ φέγγη,	ἀμβλυώττουσί	τε καὶ ἐγγὺς φαίνονται τυφλῶν,
[6, 500]	οὕτω φύσιν γίγνεσθαι. Καὶ ἐγὼ	ἀμέλει,	ἔφη, συνοίομαι. (Οὐκοῦν καὶ αὐτὸ
[6, 486]	ἀμετρίαν. Τί μήν; Αλήθειαν δ’	ἀμετρίᾳ	ἡγῇ συγγενῆ εἶναι ἢ ἐμμετρίᾳ;
[6, 486]	ἂν φαῖμεν ἕλκειν ἢ εἰς	ἀμετρίαν.	Τί μήν; Αλήθειαν δ’ ἀμετρίᾳ
[6, 509]	τιμητέον τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἕξιν.	Αμήχανον	κάλλος, ἔφη, λέγεις, εἰ ἐπιστήμην
[6, 494]	καὶ μέγας; ἆρ’ οὐ πληρωθήσεσθαι	ἀμηχάνου	ἐλπίδος, ἡγούμενον καὶ τὰ τῶν
[6, 490]	πρὸς τὸ ὂν πεφυκὼς εἴη	ἁμιλλᾶσθαι	ὅ γε ὄντως φιλομαθής, καὶ
[6, 486]	οὐ μὴν τό γε τῆς	ἀμούσου	τε καὶ ἀσχήμονος φύσεως ἄλλοσέ
[6, 501]	σωφρονοῦσιν. (Πῇ γὰρ δὴ ἕξουσιν	ἀμφισβητῆσαι;	πότερον μὴ τοῦ ὄντος τε
[6, 502]	ἔστων· τοῦδε δὲ πέρι τις	ἀμφισβητήσει,	ὡς οὐκ ἂν τύχοιεν γενόμενοι
[6, 502]	ἂν εἷς σωθείη, ἔσθ’ ὅστις	ἀμφισβητήσειε;	Καὶ πῶς; Αλλὰ μήν, ἦν
[6, 505]	ὅτι μὲν μεγάλαι καὶ πολλαὶ	ἀμφισβητήσεις	περὶ αὐτοῦ, φανερόν; Πῶς γὰρ
[6, 509]	ἐνταῦθα ἀγαθοειδῆ μὲν νομίζειν ταῦτ’	ἀμφότερα	ὀρθόν, ἀγαθὸν δὲ ἡγεῖσθαι ὁπότερον
[6, 499]	τούτων δὲ πότερα γενέσθαι ἢ	ἀμφότερα	ὡς ἄρα ἐστὶν ἀδύνατον, ἐγὼ
[6, 503]	ἔφη. Ημεῖς δέ γέ φαμεν	ἀμφοτέρων	δεῖν εὖ τε καὶ καλῶς
[6, 508]	μὲν διανοοῦ, οὕτω δὲ καλῶν	ἀμφοτέρων	ὄντων, γνώσεώς τε καὶ ἀληθείας,
[6, 500]	πᾶσι πολλή. Παντάπασι μὲν οὖν.	Αν	οὖν τις, εἶπον, αὐτῷ ἀνάγκη
[6, 496]	τὴν τῷ δικαίῳ βοήθειαν σῴζοιτ’	ἄν,	ἀλλ’ ὥσπερ εἰς θηρία ἄνθρωπος
[6, 507]	πατρὸς ἀποτείσεις τὴν διήγησιν. ~(Βουλοίμην	ἄν,	εἶπον, ἐμέ τε δύνασθαι αὐτὴν
[6, 501]	ἐνδέχεται θεοφιλῆ ποιήσειαν. Καλλίστη γοῦν	ἄν,	ἔφη, ἡ γραφὴ γένοιτο. Αρ’
[6, 484]	αὐτό, ἔφη, μετρίως λέγοιμεν; Οπότεροι	ἄν,	ἦν δ’ ἐγώ, δυνατοὶ φαίνωνται
[6, 501]	ἀνθρώπων, πρῶτον μὲν καθαρὰν ποιήσειαν	ἄν,	ὃ οὐ πάνυ ῥᾴδιον· ἀλλ’
[6, 500]	ἀπιστήσουσιν ἡμῖν λέγουσιν ὡς οὐκ	ἄν	ποτε ἄλλως εὐδαιμονήσειε πόλις, εἰ
[6, 490]	ἔφη. Ηγουμένης δὴ ἀληθείας οὐκ	ἄν	ποτε οἶμαι φαμὲν αὐτῇ χορὸν
[6, 504]	ὅτι αὐτὸ λέγεις, οἴει τιν’	ἄν	σε, ἔφη, ἀφεῖναι μὴ ἐρωτήσαντα
[6, 493]	ὢν πρὸς Διὸς οὐκ ἄτοπος	ἄν	σοι δοκεῖ εἶναι παιδευτής; Εμοιγ’
[6, 485]	ἡδονὴν αὐτῆς καθ’ αὑτὴν εἶεν	ἄν,	τὰς δὲ διὰ τοῦ σώματος
[6, 503]	ἤθη καὶ οὐκ εὐμετάβολα, οἷς	(ἄν	τις μᾶλλον ὡς πιστοῖς χρήσαιτο,
[6, 487]	τοιοῦτον ἐπιτήδευμα, ὃ μή ποτ’	ἄν	τις οἷός τε γένοιτο ἱκανῶς
[6, 487]	παρὸν ἀποβλέψας. νῦν γὰρ φαίη	ἄν	τίς σοι λόγῳ μὲν οὐκ
[6, 493]	ἐν πολιτικῇ; ὅτι μὲν γὰρ	ἄν	τις τούτοις ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος, ἢ
[6, 487]	ἀλλὰ τὸ σοὶ δοκοῦν ἡδέως	ἂν	ἀκούοιμι. Ακούοις ἂν ὅτι ἔμοιγε
[6, 491]	Εχω, ἔφη· καὶ ἡδέως γ’	ἂν	ἀκριβέστερον ἃ λέγεις πυθοίμην. Λαβοῦ
[6, 486]	ἱκανῶς ἂν στέρξαι, ὃ πράττων	ἂν	ἀλγῶν τε πράττοι καὶ μόγις
[6, 511]	αὐτὰ ἐκεῖνα ἰδεῖν ἃ οὐκ	ἂν	ἄλλως ἴδοι τις ἢ τῇ
[6, 484]	ἡγεμόνας εἶναι; Πῶς οὖν λέγοντες	ἂν	αὐτό, ἔφη, μετρίως λέγοιμεν; Οπότεροι
[6, 510]	Τίθημι, ἔφη. Η καὶ ἐθέλοις	ἂν	αὐτὸ φάναι, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 485]	μαθήματός γε ἀεὶ ἐρῶσιν ὃ	ἂν	αὐτοῖς δηλοῖ ἐκείνης τῆς οὐσίας
[6, 492]	οἴει καρδίαν ἴσχειν; ἢ ποίαν	(ἂν)	αὐτῷ παιδείαν ἰδιωτικὴν ἀνθέξειν, ἣν
[6, 501]	μήτε ἰδιώτου μήτε πόλεως ἐθελῆσαι	ἂν	ἅψασθαι μηδὲ γράφειν νόμους, πρὶν
[6, 484]	εἶπον· ἐμοὶ γοῦν ἔτι δοκεῖ	ἂν	βελτιόνως φανῆναι εἰ περὶ τούτου
[6, 496]	αὑτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις	ἂν	γένοιτο— ταῦτα πάντα λογισμῷ λαβών,
[6, 486]	καὶ μόγις σμικρὸν ἀνύτων; Οὐκ	ἂν	γένοιτο. Τί δ’ εἰ μηδὲν
[6, 497]	δ’ ὅς, οὐ τὰ ἐλάχιστα	ἂν	διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ γε, εἶπον,
[6, 489]	ὅτι οὐδὲ τούτου φιλοσοφία αἰτία,	(ἂν	δυνώμεθα, πειραθῶμεν δεῖξαι; Πάνυ μὲν
[6, 486]	ἀλαζὼν μηδὲ δειλὸς ἔσθ’ ὅπῃ	ἂν	δυσσύμβολος ἢ ἄδικος γένοιτο; Οὐκ
[6, 506]	πολλοῦ τινος ἄξιον φύλακα κεκτῆσθαι	ἂν	ἑαυτῶν τὸν τοῦτο ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι
[6, 493]	καὶ σοφίαν ταύτην καλεῖν· οἷόνπερ	ἂν	εἰ θρέμματος μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ
[6, 504]	γὰρ μνημονεύων, ἔφη, τὰ λοιπὰ	ἂν	εἴην δίκαιος μὴ ἀκούειν. Η
[6, 502]	δυναστῶν τὰς φύσεις φιλόσοφοι; Οὐδ’	ἂν	εἷς, ἔφη. Τοιούτους δὲ γενομένους
[6, 502]	χρόνῳ τῶν πάντων οὐδέποτε οὐδ’	ἂν	εἷς σωθείη, ἔσθ’ ὅστις ἀμφισβητήσειε;
[6, 501]	μήν; (Επειτα οἶμαι ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ	ἂν	ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν, πρός τε τὸ
[6, 496]	δικαίως ἀτιμάσαν εὐφυὲς ἐπ’ αὐτὴν	ἂν	ἔλθοι. εἴη δ’ ἂν καὶ
[6, 505]	δίκαια μὲν καὶ καλὰ πολλοὶ	ἂν	ἕλοιντο τὰ δοκοῦντα, κἂν εἰ>
[6, 487]	κακῶν παύσονται αἱ πόλεις, πρὶν	ἂν	ἐν αὐταῖς οἱ φιλόσοφοι ἄρξωσιν,
[6, 510]	τελευτῶσιν ὁμολογουμένως ἐπὶ τοῦτο οὗ	ἂν	ἐπὶ σκέψιν ὁρμήσωσι. Πάνυ μὲν
[6, 487]	ἐναντιοῦσθαι, ἔργῳ δὲ ὁρᾶν, ὅσοι	ἂν	ἐπὶ φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες μὴ τοῦ
[6, 491]	μηδ’ ὥρας μηδὲ τόπου, ὅσῳ	ἂν	ἐρρωμενέστερον ᾖ, τοσούτῳ πλειόνων ἐνδεῖ
[6, 501]	ἀλλ’ οὖν οἶσθ’ ὅτι τούτῳ	ἂν	εὐθὺς τῶν ἄλλων διενέγκοιεν, τῷ
[6, 485]	οὖν οἰκειότερον σοφίᾳ τι ἀληθείας	ἂν	εὕροις; Καὶ πῶς; ἦ δ’
[6, 498]	πείρας γὰρ οὐδὲν ἀνήσομεν, ἕως	ἂν	ἢ πείσωμεν καὶ τοῦτον καὶ
[6, 499]	φημὶ ἔχειν λόγον. οὕτω γὰρ	ἂν	ἡμεῖς δικαίως καταγελῴμεθα, ὡς ἄλλως
[6, 489]	καὶ πειρῶ πείθειν ὅτι πολὺ	ἂν	θαυμαστότερον ἦν (εἰ ἐτιμῶντο. Αλλὰ
[6, 496]	αὐτὴν ἂν ἔλθοι. εἴη δ’	ἂν	καὶ ὁ τοῦ ἡμετέρου ἑταίρου
[6, 495]	ἐκπηδῶσιν εἰς τὴν φιλοσοφίαν, οἳ	ἂν	κομψότατοι ὄντες τυγχάνωσι περὶ τὸ
[6, 485]	(τούτῳ ἐν τῇ φύσει οἳ	ἂν	μέλλωσιν ἔσεσθαι οἵους ἐλέγομεν. Τὸ
[6, 492]	τοίνυν ἔθεμεν τοῦ φιλοσόφου φύσιν,	ἂν	μὲν οἶμαι μαθήσεως προσηκούσης τύχῃ,
[6, 486]	φιλοσοφίας ἀληθινῆς, ὡς ἔοικεν, οὐκ	ἂν	μετείη. Οὔ μοι δοκεῖ. Τί
[6, 494]	καὶ περὶ τὸν πείθοντα, ὅπως	ἂν	μὴ οἷός τ’ ᾖ, καὶ
[6, 488]	τὸ πηδάλιον ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε δ’	ἂν	μὴ πείθωσιν ἀλλὰ ἄλλοι μᾶλλον,
[6, 494]	πράττοντας καὶ περὶ αὐτόν, ὅπως	ἂν	μὴ πεισθῇ, καὶ περὶ τὸν
[6, 487]	ἀληθείας, δικαιοσύνης, ἀνδρείας, σωφροσύνης; Οὐδ’	ἂν	ὁ Μῶμος, ἔφη, τό γε
[6, 501]	Ορθῶς, ἔφη. Καὶ τὸ μὲν	ἂν	οἶμαι ἐξαλείφοιεν, τὸ δὲ πάλιν
[6, 487]	πρὸς μὲν ταῦτά σοι οὐδεὶς	ἂν	οἷός τ’ εἴη ἀντειπεῖν. ἀλλὰ
[6, 486]	δύναιτο, λήθης ὢν πλέως; ἆρ’	ἂν	οἷός τ’ εἴη ἐπιστήμης μὴ
[6, 491]	διαφθορὰς λέγεις; Εγώ σοι, εἶπον,	ἂν	οἷός τε γένωμαι, πειράσομαι διελθεῖν.
[6, 487]	δοκοῦν ἡδέως ἂν ἀκούοιμι. Ακούοις	ἂν	ὅτι ἔμοιγε φαίνονται τἀληθῆ λέγειν.
[6, 493]	ἀνάγκη ποιεῖν αὐτῷ ταῦτα ἃ	ἂν	οὗτοι ἐπαινῶσιν· ὡς δὲ καὶ
[6, 492]	αἰσχρὰ εἶναι, καὶ ἐπιτηδεύσειν ἅπερ	ἂν	οὗτοι, καὶ ἔσεσθαι τοιοῦτον; (Πολλή,
[6, 492]	οἰχήσεσθαι φερομένην κατὰ ῥοῦν ᾗ	ἂν	οὗτος φέρῃ, καὶ φήσειν τε
[6, 501]	ἀγριανοῦσι λεγόντων ἡμῶν ὅτι πρὶν	ἂν	πόλεως τὸ φιλόσοφον γένος ἐγκρατὲς
[6, 484]	αὐτῷ σχεδόν τι τῷ μεγίστῳ	ἂν	προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν τοῦτο δὴ λέγωμεν,
[6, 486]	προσδοκᾷς ποτέ τινά τι ἱκανῶς	ἂν	στέρξαι, ὃ πράττων ἂν ἀλγῶν
[6, 488]	ἐπιστάμενον τὰ κατὰ ναῦν, ὃς	ἂν	συλλαμβάνειν δεινὸς ᾖ ὅπως ἄρξουσιν
[6, 488]	δεομένους καὶ πάντα ποιοῦντας ὅπως	ἂν	σφίσι τὸ πηδάλιον ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε
[6, 493]	~εὖ γὰρ χρὴ εἰδέναι, ὅτιπερ	ἂν	σωθῇ τε (καὶ γένηται οἷον
[6, 508]	ἐκεῖνά τις αὐτοὺς τρέπῃ ὧν	ἂν	τὰς χρόας τὸ ἡμερινὸν φῶς
[6, 495]	ἰδιώτας, καὶ οἱ τἀγαθά, οἳ	ἂν	ταύτῃ τύχωσι ῥυέντες· σμικρὰ δὲ
[6, 489]	δεῖσθαι τῶν ἀρχομένων ἄρχεσθαι, οὗ	ἂν	τῇ ἀληθείᾳ τι ὄφελος ᾖ.
[6, 487]	καὶ ἡλικίᾳ ἆρα οὐ μόνοις	ἂν	τὴν πόλιν ἐπιτρέποις; (Καὶ ὁ
[6, 501]	Οὐκοῦν μετὰ ταῦτα οἴει ὑπογράψασθαι	ἂν	τὸ σχῆμα τῆς πολιτείας; Τί
[6, 499]	μή ποτε γένηται τέλεος, πρὶν	ἂν	τοῖς φιλοσόφοις τούτοις τοῖς ὀλίγοις
[6, 504]	εἰ δὲ ὑμῖν ἀρεσκόντως, ὑμεῖς	ἂν	τοῦτο εἴποιτε. Αλλ’ ἔμοιγε, ἔφη,
[6, 502]	πέρι τις ἀμφισβητήσει, ὡς οὐκ	ἂν	τύχοιεν γενόμενοι βασιλέων ἔκγονοι ἢ
[6, 503]	τοιοῦτοι ὑπὸ ὀξύτητος φέρονται ὅπῃ	ἂν	τύχωσιν, καὶ τὸ βέβαιον ἅπαν
[6, 488]	ὡς ἀληθῶς κυβερνητικὸν οὐχ ἡγῇ	ἂν	τῷ ὄντι μετεωροσκόπον ~(τε καὶ
[6, 486]	καὶ ἀσχήμονος φύσεως ἄλλοσέ ποι	ἂν	φαῖμεν ἕλκειν ἢ εἰς ἀμετρίαν.
[6, 492]	καὶ ὁ τόπος ἐν ᾧ	ἂν	ὦσιν ἐπηχοῦντες διπλάσιον θόρυβον παρέχωσι
[6, 511]	τελευταίῳ εἰκασίαν, καὶ τάξον αὐτὰ	ἀνὰ	λόγον, ὥσπερ ἐφ’ οἷς ἐστιν
[6, 509]	πάλιν τέμνε ἑκάτερον τὸ τμῆμα	ἀνὰ	τὸν αὐτὸν λόγον, τό τε
[6, 510]	ὡς εἰκόσιν χρωμένη ψυχὴ ζητεῖν	ἀναγκάζεται	ἐξ ὑποθέσεων, οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν
[6, 511]	τὸ εἶδος ἔλεγον, ὑποθέσεσι δ’	ἀναγκαζομένην	ψυχὴν χρῆσθαι περὶ τὴν ζήτησιν
[6, 490]	τί δεῖ πάλιν ἐξ ἀρχῆς	ἀναγκάζοντα	τάττειν; μέμνησαι γάρ που ὅτι
[6, 511]	ὑποθέσεις ἀρχαὶ καὶ διανοίᾳ μὲν	ἀναγκάζονται	ἀλλὰ μὴ αἰσθήσεσιν αὐτὰ θεᾶσθαι
[6, 505]	ἑτέρων; ἢ οὐ καὶ οὗτοι	ἀναγκάζονται	ὁμολογεῖν ἡδονὰς εἶναι κακάς; Σφόδρα
[6, 505]	ἔχουσι δεῖξαι ἥτις φρόνησις, ἀλλ’	ἀναγκάζονται	τελευτῶντες τὴν τοῦ ἀγαθοῦ φάναι.
[6, 509]	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ, αἴτιος,	ἀναγκάζων	τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα περὶ αὐτοῦ
[6, 486]	μή πῃ δοκοῦμέν σοι οὐκ	ἀναγκαῖα	ἕκαστα διεληλυθέναι καὶ ἑπόμενα ἀλλήλοις
[6, 489]	ἐάντε πλούσιος ἐάντε πένης κάμνῃ,	ἀναγκαῖον	(εἶναι ἐπὶ ἰατρῶν θύρας ἰέναι
[6, 487]	τε καὶ τελέως ψυχῇ μεταλήψεσθαι;	~(Αναγκαιότατα	μὲν οὖν, ἔφη. Εστιν οὖν
[6, 493]	καὶ καλά, τὴν δὲ τοῦ	ἀναγκαίου	καὶ ἀγαθοῦ φύσιν, ὅσον διαφέρει
[6, 493]	ποιῶν τοὺς πολλούς, πέρα τῶν	ἀναγκαίων,	ἡ Διομηδεία λεγομένη ἀνάγκη ποιεῖν
[6, 490]	σοῦ ἐπιλαβομένου ὅτι πᾶς μὲν	(ἀναγκασθήσεται	ὁμολογεῖν οἷς λέγομεν, ἐάσας δὲ
[6, 486]	Ανόνητα δὴ πονῶν οὐκ οἴει	ἀναγκασθήσεται	τελευτῶν αὑτόν τε μισεῖν καὶ
[6, 506]	ἐπισκοπῇ φύλαξ, ὁ τούτων ἐπιστήμων;	Ανάγκη,	ἔφη. ἀλλὰ σὺ δή, ὦ
[6, 494]	ἄρα ἀνάγκη ψέγεσθαι ὑπ’ αὐτῶν.	Ανάγκη.	Καὶ ὑπὸ τούτων δὴ τῶν
[6, 492]	προσηκούσης τύχῃ, εἰς πᾶσαν ἀρετὴν	ἀνάγκη	αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν δὲ μὴ
[6, 488]	κυβερνήτου πέρι μηδ’ ἐπαΐοντες, ὅτι	ἀνάγκη	αὐτῷ τὴν ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι ἐνιαυτοῦ
[6, 500]	Αν οὖν τις, εἶπον, αὐτῷ	ἀνάγκη	γένηται ἃ ἐκεῖ ὁρᾷ μελετῆσαι
[6, 502]	Τοιούτους δὲ γενομένους ὡς πολλὴ	ἀνάγκη	διαφθαρῆναι, ἔχει τις λέγειν; ὡς
[6, 499]	ἄκροις εἰς φιλοσοφίαν πόλεώς τις	ἀνάγκη	ἐπιμεληθῆναι ἢ γέγονεν ἐν τῷ
[6, 495]	καθιστάντας; ~(Πολλή, ἦ δ’ ὅς,	ἀνάγκη.	Εστιν οὖν ὅπως ὁ τοιοῦτος
[6, 485]	τοίνυν μετὰ τοῦτο σκόπει εἰ	ἀνάγκη	ἔχειν πρὸς (τούτῳ ἐν τῇ
[6, 495]	διὰτὰς βαναυσίας τυγχάνουσιν— ἢ οὐκ	ἀνάγκη;	Καὶ μάλα, ἔφη. Δοκεῖς οὖν
[6, 492]	ἦ δ’ ὅς, ὦ Σώκρατες,	ἀνάγκη.	Καὶ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 493]	τῶν ἀναγκαίων, ἡ Διομηδεία λεγομένη	ἀνάγκη	ποιεῖν αὐτῷ ταῦτα ἃ ἂν
[6, 485]	(ἀληθῶς φιλόσοφός τις εἴη. Μεγάλη	ἀνάγκη.	Σώφρων μὴν ὅ γε τοιοῦτος
[6, 496]	οὐ νόθα καὶ φαῦλα; Πολλὴ	ἀνάγκη.	Τί δέ; τοὺς ἀναξίους παιδεύσεως,
[6, 499]	πονηροῖς, ἀχρήστοις δὲ νῦν κεκλημένοις,	ἀνάγκη	τις ἐκ τύχης περιβάλῃ, εἴτε
[6, 485]	φίλε, εἰκός, ἀλλὰ καὶ πᾶσα	ἀνάγκη	τὸν ἐρωτικῶς του φύσει ἔχοντα
[6, 490]	ὅθεν διῇμεν τὴν φύσιν ~οἷον	ἀνάγκη	φῦναι τὸν καλόν τε κἀγαθὸν
[6, 494]	Αδύνατον. Καὶ τοὺς φιλοσοφοῦντας ἄρα	ἀνάγκη	ψέγεσθαι ὑπ’ αὐτῶν. Ανάγκη. Καὶ
[6, 489]	δὲ τῶν πολλῶν πονηρίας τὴν	ἀνάγκην	βούλει τὸ μετὰ τοῦτο διέλθωμεν,
[6, 492]	δ’ ἐγώ, οὔπω τὴν μεγίστην	ἀνάγκην	εἰρήκαμεν. Ποίαν; ἔφη. Ην ἔργῳ
[6, 490]	ἀληθῶς φιλοσόφων φύσιν καὶ ἐξ	ἀνάγκης	ὡρισάμεθα. (Εστιν, ἔφη, ταῦτα. Ταύτης
[6, 508]	ἀγαθοῦ ἔκγονον, ὃν τἀγαθὸν ἐγέννησεν	ἀνάλογον	ἑαυτῷ, ὅτιπερ αὐτὸ (ἐν τῷ
[6, 507]	Διομολογησάμενός γ’ ἔφην ἐγώ, καὶ	ἀναμνήσας	ὑμᾶς τά τ’ ἐν τοῖς
[6, 489]	Ακούωμεν δὴ καὶ λέγωμεν ἐκεῖθεν	ἀναμνησθέντες,	ὅθεν διῇμεν τὴν φύσιν ~οἷον
[6, 493]	Ταῦτα τοίνυν πάντα ἐννοήσας ἐκεῖνο	ἀναμνήσθητι·	αὐτὸ τὸ καλὸν ἀλλὰ μὴ
[6, 495]	ὥσπερ ὀρφανὴν συγγενῶν, ἄλλοι ἐπεισελθόντες	ἀνάξιοι	ᾔσχυνάν τε καὶ ὀνείδηπεριῆψαν, οἷα
[6, 491]	οἷαι οὖσαι φύσεις ψυχῶν εἰς	ἀνάξιον	καὶ μεῖζον ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι ἐπιτήδευμα,
[6, 496]	Πολλὴ ἀνάγκη. Τί δέ; τοὺς	ἀναξίους	παιδεύσεως, ὅταν αὐτῇ πλησιάζοντες ὁμιλῶσι
[6, 487]	σφάλμα καὶ ἐναντίον τοῖς πρώτοις	ἀναφαίνεσθαι,	καὶ ὥσπερ ὑπὸ τῶν πεττεύειν
[6, 484]	τὸ ἀληθέστατον ἀποβλέποντες κἀκεῖσε ἀεὶ	ἀναφέροντές	τε (καὶ θεώμενοι ὡς οἷόν
[6, 498]	τοῦ αὐτομάτου ὥσπερ νῦν συμπεσόντα.	ἄνδρα	δὲ ἀρετῇ παρισωμένον καὶ ὡμοιωμένον
[6, 492]	καὶ νέους καὶ πρεσβυτέρους καὶ	ἄνδρας	καὶ γυναῖκας; Πότε δή; ἦ
[6, 494]	ἡμῖν εὐμάθεια καὶ μνήμη καὶ	ἀνδρεία	καὶ μεγαλοπρέπεια ταύτης εἶναι τῆς
[6, 490]	που ὅτι συνέβη προσῆκον τούτοις	ἀνδρεία,	μεγαλοπρέπεια, εὐμάθεια, μνήμη· καὶ σοῦ
[6, 491]	καὶ ἀποσπᾷ φιλοσοφίας. λέγω δὲ	ἀνδρείαν,	σωφροσύνην καὶ πάντα ἃ διήλθομεν.
[6, 504]	τε πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ	ἀνδρείας	καὶ σοφίας ὃ ἕκαστον εἴη.
[6, 487]	τε καὶ συγγενὴς ἀληθείας, δικαιοσύνης,	ἀνδρείας,	σωφροσύνης; Οὐδ’ ἂν ὁ Μῶμος,
[6, 501]	κεραννύντες ἐκ τῶν ἐπιτηδευμάτων τὸ	ἀνδρείκελον,	ἀπ’ ἐκείνου τεκμαιρόμενοι, ὃ δὴ
[6, 498]	ἐν ᾧ βλαστάνει τε καὶ	ἀνδροῦται,	εὖ μάλα ἐπιμελεῖσθαι, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ
[6, 495]	καὶ ἐκ τούτων δὴ τῶν	ἀνδρῶν	καὶ οἱ τὰ μέγιστα κακὰ
[6, 490]	καὶ τούτου δὴ ἕνεκα πάλιν	ἀνειλήφαμεν	τὴν τῶν ἀληθῶς φιλοσόφων φύσιν
[6, 486]	ποῖον; Μή σε λάθῃ μετέχουσα	ἀνελευθερίας·	ἐναντιώτατον γάρ που σμικρολογία ψυχῇ
[6, 486]	κόσμιος καὶ μὴ φιλοχρήματος μηδ’	ἀνελεύθερος	μηδ’ ἀλαζὼν μηδὲ δειλὸς ἔσθ’
[6, 486]	Ηκιστά γε. Δειλῇ δὴ καὶ	ἀνελευθέρῳ	φύσει φιλοσοφίας ἀληθινῆς, ὡς ἔοικεν,
[6, 511]	δὲ τὸ μὴ ἐπ’ ἀρχὴν	(ἀνελθόντες	σκοπεῖν ἀλλ’ ἐξ ὑποθέσεων, νοῦν
[6, 494]	πολλὰ ἕκαστα, ἔσθ’ ὅπως πλῆθος	ἀνέξεται	ἢ ἡγήσεαι εἶναι; Ηκιστά γ’
[6, 505]	ἴσμεν· εἰ δὲ μὴ ἴσμεν,	ἄνευ	δὲ ταύτης εἰ ὅτι μάλιστα
[6, 506]	δέ; εἶπον· οὐκ ᾔσθησαι τὰς	ἄνευ	ἐπιστήμης δόξας, ὡς πᾶσαι αἰσχραί;
[6, 506]	διαφέρειν ὁδὸν ὀρθῶς πορευομένων οἱ	ἄνευ	νοῦ ἀληθές τι δοξάζοντες; Οὐδέν,
[6, 494]	αὑτόν, σχηματισμοῦ καὶ φρονήματος κενοῦ	ἄνευ	νοῦ ἐμπιμπλάμενον; Καὶ μάλ’ ἔφη.
[6, 505]	ὥσπερ οὐδ’ εἰ (κεκτῄμεθά τι	ἄνευ	τοῦ ἀγαθοῦ. ἢ οἴει τι
[6, 505]	ἀγαθήν; ἢ πάντα τἆλλα φρονεῖν	ἄνευ	τοῦ ἀγαθοῦ, καλὸν δὲ καὶ
[6, 510]	ἀνυπόθετον— ἐξ ὑποθέσεως ἰοῦσα καὶ	ἄνευ	τῶν περὶ ἐκεῖνο εἰκόνων, αὐτοῖς
[6, 484]	τινος διεξελθόντες λόγου μόγις πως	ἀνεφάνησαν	οἵ εἰσιν ἑκάτεροι. Ισως γάρ,
[6, 506]	ταῦτα; Οὗτος, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀνήρ,	καλῶς ἦσθα καὶ πάλαι καταφανὴς
[6, 499]	πόλις οὔτε πολιτεία οὐδέ γ’	ἀνὴρ	ὁμοίως μή ποτε γένηται τέλεος,
[6, 498]	ἐχθροὺς ὄντας. πείρας γὰρ οὐδὲν	ἀνήσομεν,	ἕως ἂν ἢ πείσωμεν καὶ
[6, 492]	ποίαν (ἂν) αὐτῷ παιδείαν ἰδιωτικὴν	ἀνθέξειν,	ἣν οὐ κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ τοῦ
[6, 501]	πάλιν ἐγγράφοιεν, (ἕως ὅτι μάλιστα	ἀνθρώπεια	ἤθη εἰς ὅσον ἐνδέχεται θεοφιλῆ
[6, 492]	παρὰ τὴν τούτων παιδείαν πεπαιδευμένον,	ἀνθρώπειον,	ὦ ἑταῖρε— θεῖον μέντοι κατὰ
[6, 497]	θεῖον ἦν, τὰ δὲ ἄλλα	ἀνθρώπινα,	τά τε τῶν φύσεων καὶ
[6, 486]	μέγα τι δοκεῖν εἶναι τὸν	ἀνθρώπινον	βίον; Αδύνατον, ἦ δ’ ὅς.
[6, 486]	ἀεὶ ἐπορέξεσθαι θείου τε καὶ	ἀνθρωπίνου.	Αληθέστατα, ἔφη. Ηι οὖν ὑπάρχει
[6, 495]	ἐγώ, λεγόμενα. καθορῶντες γὰρ ἄλλοι	ἀνθρωπίσκοι	κενὴν τὴν χώραν ταύτην γιγνομένην,
[6, 501]	καὶ Ομηρος ἐκάλεσεν ἐν τοῖς	ἀνθρώποις	ἐγγιγνόμενον θεοειδές τε καὶ θεοείκελον.
[6, 501]	ἐκεῖν’ αὖ τὸ ἐν τοῖς	ἀνθρώποις	ἐμποιοῖεν, συμμειγνύντες τε καὶ κεραννύντες
[6, 491]	(μέλλοι φιλόσοφος γενέσθαι, ὀλιγάκις ἐν	ἀνθρώποις	φύεσθαι καὶ ὀλίγας. ἢ οὐκ
[6, 496]	ἄν, ἀλλ’ ὥσπερ εἰς θηρία	ἄνθρωπος	ἐμπεσών, οὔτε συναδικεῖν ἐθέλων οὔτε
[6, 500]	(καὶ θεῖος εἰς τὸ δυνατὸν	ἀνθρώπῳ	γίγνεται· διαβολὴ δ’ ἐν πᾶσι
[6, 500]	ἃ ἐκεῖ ὁρᾷ μελετῆσαι εἰς	ἀνθρώπων	ἤθη καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ
[6, 500]	διάνοιαν ἔχοντι κάτω βλέπειν εἰς	(ἀνθρώπων	πραγματείας, καὶ μαχόμενον αὐτοῖς φθόνου
[6, 501]	πίνακα πόλιν τε καὶ ἤθη	ἀνθρώπων,	πρῶτον μὲν καθαρὰν ποιήσειαν ἄν,
[6, 500]	φιλαπεχθημόνως ἔχοντας καὶ ἀεὶ περὶ	ἀνθρώπων	τοὺς λόγους ποιουμένους, ἥκιστα φιλοσοφίᾳ
[6, 509]	τοίνυν γραμμὴν δίχα τετμημένην λαβὼν	ἄνισα	τμήματα, πάλιν τέμνε ἑκάτερον τὸ
[6, 492]	ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπιχειρεῖν πολλὴ	ἄνοια.	οὔτε γὰρ γίγνεται οὔτε γέγονεν
[6, 496]	ἀποστάς, ὁρῶν τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους	ἀνομίας,	ἀγαπᾷ εἴ πῃ αὐτὸς καθαρὸς
[6, 486]	μὴ κενὸς εἶναι; Καὶ πῶς;	Ανόνητα	δὴ πονῶν οὐκ οἴει ἀναγκασθήσεται
[6, 496]	αὐτὸς καθαρὸς ἀδικίας τε καὶ	ἀνοσίων	(ἔργων τόν τε ἐνθάδε βίον
[6, 487]	οὐδεὶς ἂν οἷός τ’ εἴη	ἀντειπεῖν.	ἀλλὰ γὰρ τοιόνδε τι πάσχουσιν
[6, 496]	ἱκανὸς ὢν εἷς πᾶσιν ἀγρίοις	ἀντέχειν,	πρίν τι τὴν πόλιν ἢ
[6, 497]	εἶπον, ἐδηλώθη, φόβῳ ὧν ὑμεῖς	ἀντιλαμβανόμενοι	δεδηλώκατε μακρὰν καὶ χαλεπὴν αὐτοῦ
[6, 505]	αὖ διανοῇ (ἐμοὶ πράγματα παρέχειν	ἀντιλαμβανόμενος.	οἶμαι δὲ τοῦτο μᾶλλον· ἐπεὶ
[6, 498]	πολλοὺς τῶν ἀκουόντων προθυμότερον ἔτι	ἀντιτείνειν	οὐδ’ ὁπωστιοῦν πεισομένους, ἀπὸ Θρασυμάχου
[6, 493]	δὴ οὗτοι σοφιστὰς καλοῦσι καὶ	ἀντιτέχνους	ἡγοῦνται, μὴ ἄλλα παιδεύειν ἢ
[6, 510]	αὖ ἕτερον— τὸ ἐπ’ ἀρχὴν	ἀνυπόθετον—	ἐξ ὑποθέσεως ἰοῦσα καὶ ἄνευ
[6, 511]	καὶ ὁρμάς, ἵνα μέχρι τοῦ	ἀνυποθέτου	ἐπὶ τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν
[6, 486]	τε πράττοι καὶ μόγις σμικρὸν	ἀνύτων;	Οὐκ ἂν γένοιτο. Τί δ’
[6, 508]	ἀπολλύμενον, δοξάζει τε καὶ ἀμβλυώττει	ἄνω	καὶ κάτω τὰς δόξας μεταβάλλον,
[6, 511]	λαβέ, νόησιν μὲν ἐπὶ τῷ	ἀνωτάτω,	διάνοιαν (δὲ ἐπὶ τῷ δευτέρῳ,
[6, 511]	ὡς οὐ δυναμένην τῶν ὑποθέσεων	ἀνωτέρω	ἐκβαίνειν, εἰκόσι δὲ χρωμένην αὐτοῖς
[6, 496]	πόλιν ἢ φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος	ἀνωφελὴς	αὑτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις
[6, 497]	ἀλλὰ τοῦτο καὶ ἐπαιτιῶμαι, μηδεμίαν	ἀξίαν	εἶναι τῶν νῦν κατάστασιν πόλεως
[6, 496]	ὦ Αδείμαντε, λείπεται τῶν (κατ’	ἀξίαν	ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ, ἤ που ὑπὸ
[6, 496]	αὐτῇ πλησιάζοντες ὁμιλῶσι μὴ κατ’	ἀξίαν,	ποῖ’ ἄττα φῶμεν γεννᾶν διανοήματά
[6, 495]	οἱ δὲ πολλοὶ πολλῶν κακῶν	ἄξιοί	εἰσιν. Καὶ γὰρ οὖν, ἔφη,
[6, 504]	γελοῖον ἐπὶ μὲν ἄλλοις σμικροῦ	ἀξίοις	(πᾶν ποιεῖν συντεινομένους ὅπως ὅτι
[6, 496]	καὶ οὐδὲν γνήσιον οὐδὲ φρονήσεως	(ἄξιον)	ἀληθινῆς ἐχόμενον; Παντελῶς μὲν οὖν,
[6, 496]	κατέχει. τὸ δ’ ἡμέτερον οὐκ	ἄξιον	λέγειν, τὸ δαιμόνιον σημεῖον· ἢ
[6, 492]	τινας σοφιστὰς ἰδιωτικούς, ὅτι καὶ	ἄξιον	λόγου, ἀλλ’ οὐκ αὐτοὺς τοὺς
[6, 504]	τὰς ἀκριβείας; Καὶ μάλα, ἔφη,	(ἄξιον	τὸ διανόημα) ὃ μέντοι μέγιστον
[6, 506]	ἀγαθά ἐστιν, οὐ πολλοῦ τινος	ἄξιον	φύλακα κεκτῆσθαι ἂν ἑαυτῶν τὸν
[6, 504]	τῶν δὲ μεγίστων μὴ μεγίστας	ἀξιοῦν	εἶναι καὶ τὰς ἀκριβείας; Καὶ
[6, 510]	οὔτε αὑτοῖς οὔτε ἄλλοις ἔτι	ἀξιοῦσι	περὶ αὐτῶν διδόναι (ὡς παντὶ
[6, 495]	καίπερ οὕτω πραττούσης φιλοσοφίας τὸ	ἀξίωμα	μεγαλοπρεπέστερον λείπεται, οὗ δὴ ἐφιέμενοι
[6, 507]	ὄψεται, τά τε χρώματα ἔσται	ἀόρατα.	Τίνος δὴ λέγεις, ἔφη, τούτου;
[6, 496]	βραχὺ δέ πού τι καὶ	ἀπ’	ἄλλης τέχνης δικαίως ἀτιμάσαν εὐφυὲς
[6, 501]	ἐκ τῶν ἐπιτηδευμάτων τὸ ἀνδρείκελον,	ἀπ’	ἐκείνου τεκμαιρόμενοι, ὃ δὴ καὶ
[6, 496]	ἐνθάδε βίον βιώσεται καὶ τὴν	ἀπαλλαγὴν	αὐτοῦ μετὰ καλῆς ἐλπίδος ἵλεώς
[6, 496]	ἐλπίδος ἵλεώς τε καὶ εὐμενὴς	ἀπαλλάξεται.	~(Αλλά τοι, ἦ δ’ ὅς,
[6, 491]	ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν τροφῇ κάκιον	ἀπαλλάττειν	τῆς φαύλης. Εχει. (Οὐκοῦν, ἦν
[6, 497]	οὐ τὰ ἐλάχιστα ἂν διαπραξάμενος	ἀπαλλάττοιτο.	Οὐδέ γε, εἶπον, τὰ μέγιστα,
[6, 498]	χρηματισμοῦ πλησιάσαντες αὐτοῦ τῷ χαλεπωτάτῳ	ἀπαλλάττονται,	οἱ φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι— λέγω δὲ
[6, 487]	πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα ἁψάμενοι νέοι ὄντες	(ἀπαλλάττωνται,	ἀλλὰ μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν, τοὺς μὲν
[6, 503]	ἂν τύχωσιν, καὶ τὸ βέβαιον	ἅπαν	αὐτῶν ἐξοίχεται. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις.
[6, 498]	ἔφην, ὥς γε πρὸς τὸν	ἅπαντα.	τὸ μέντοι μὴ πείθεσθαι τοῖς
[6, 505]	ἔφη. Ο δὴ διώκει μὲν	ἅπασα	ψυχὴ καὶ τούτου ἕνεκα πάντα
[6, 494]	ὁ τοιοῦτος πρῶτος ἔσται ἐν	ἅπασιν,	ἄλλως τε καὶ ἐὰν τὸ
[6, 511]	οὖσαν. Ικανώτατα, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀπεδέξω.	καί μοι ἐπὶ τοῖς τέτταρσι
[6, 489]	ἀλλὰ τοὺς νῦν πολιτικοὺς ἄρχοντας	ἀπεικάζων	οἷς ἄρτι ἐλέγομεν ναύταις οὐχ
[6, 511]	αὐτοῖς τοῖς ὑπὸ τῶν κάτω	ἀπεικασθεῖσιν	καὶ ἐκείνοις πρὸς ἐκεῖνα ὡς
[6, 496]	ἡ δὲ τοῦ σώματος νοσοτροφία	ἀπείργουσα	αὐτὸν τῶν πολιτικῶν κατέχει. τὸ
[6, 487]	ἃ νῦν λέγεις· ἡγοῦνται δι’	ἀπειρίαν	τοῦ ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι ὑπὸ
[6, 499]	ἐπιμεληθῆναι ἢ γέγονεν ἐν τῷ	ἀπείρῳ	τῷ παρεληλυθότι χρόνῳ ἢ καὶ
[6, 492]	καὶ αἰσχρὰ εἶναι, καὶ ἐπιτηδεύσειν	ἅπερ	ἂν οὗτοι, καὶ ἔσεσθαι τοιοῦτον;
[6, 502]	πολίτας. Οὐδ’ ὁπωστιοῦν. Αλλὰ δή,	ἅπερ	ἡμῖν δοκεῖ, δόξαι καὶ ἄλλοις
[6, 492]	σοφιστάς, παιδεύειν δὲ τελεώτατα καὶ	ἀπεργάζεσθαι	οἵους βούλονται εἶναι καὶ νέους
[6, 501]	πολιτείας; Τί μήν; (Επειτα οἶμαι	ἀπεργαζόμενοι	πυκνὰ ἂν ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν, πρός
[6, 504]	νῦν θεάσασθαι, ἀλλὰ τὴν τελεωτάτην	ἀπεργασίαν	μὴ παριέναι. ἢ οὐ γελοῖον
[6, 508]	καὶ τὸ ὄν, εἰς τοῦτο	ἀπερείσηται,	ἐνόησέν τε καὶ ἔγνω αὐτὸ
[6, 500]	χαλεπανοῦσι δὴ τοῖς φιλοσόφοις καὶ	ἀπιστήσουσιν	ἡμῖν λέγουσιν ὡς οὐκ ἄν
[6, 502]	πειθομένην, πάντ’ ἐπιτελέσαι τὰ νῦν	ἀπιστούμενα.	Ικανὸς γάρ, ἔφη. Αρχοντος γάρ
[6, 498]	ἔτι ἀντιτείνειν οὐδ’ ὁπωστιοῦν πεισομένους,	ἀπὸ	Θρασυμάχου ἀρξαμένους. Μὴ διάβαλλε, ἦν
[6, 498]	ἐξεπίτηδες ἀλλήλοις ὡμοιωμένα, ἀλλ’ οὐκ	ἀπὸ	τοῦ αὐτομάτου ὥσπερ νῦν συμπεσόντα.
[6, 501]	οἶμαι ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ ἂν ἑκατέρωσ’	ἀποβλέποιεν,	πρός τε τὸ φύσει δίκαιον
[6, 484]	ὥσπερ γραφῆς εἰς τὸ ἀληθέστατον	ἀποβλέποντες	κἀκεῖσε ἀεὶ ἀναφέροντές τε (καὶ
[6, 487]	λέγω δ’ εἰς τὸ παρὸν	ἀποβλέψας.	νῦν γὰρ φαίη ἄν τίς
[6, 490]	δὲ τοὺς λόγους, εἰς αὐτοὺς	ἀποβλέψας	περὶ ὧν ὁ λόγος, φαίη
[6, 504]	δυνατὴ ἔσται ἐνεγκεῖν ~εἴτε καὶ	(ἀποδειλιάσει,	ὥσπερ οἱ ἐν τοῖς ἄλλοις
[6, 504]	ὥσπερ οἱ ἐν τοῖς ἄλλοις	ἀποδειλιῶντες.	Πρέπει γέ τοι δή, ἔφη,
[6, 488]	πώποτε τὴν τέχνην μέτε ἔχοντα	ἀποδεῖξαι	διδάσκαλον ἑαυτοῦ μηδὲ χρόνον ἐν
[6, 504]	τῶν μέντοι ἔμπροσθεν προειρημένων ἑπομένας	ἀποδείξεις	οἷόν τ’ εἴη προσάψαι. καὶ
[6, 497]	μακρὰν καὶ χαλεπὴν αὐτοῦ τὴν	ἀπόδειξιν·	ἐπεὶ καὶ τὸ λοιπὸν οὐ
[6, 497]	ὅμως, ἔφη, λαβέτω τέλος ἡ	ἀπόδειξις	τούτου φανεροῦ γενομένου. Οὐ τὸ
[6, 508]	καὶ τῷ γιγνώσκοντι τὴν δύναμιν	ἀποδιδὸν	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέαν φάθι
[6, 507]	πῃ ἐξαπατήσω ὑμᾶς ἄκων, κίβδηλον	ἀποδιδοὺς	τὸν λόγον τοῦ τόκου. Εὐλαβησόμεθα,
[6, 495]	τῶν εἱργμῶν εἰς τὰ ἱερὰ	ἀποδιδράσκοντες,	ἅσμενοι καὶ οὗτοι ἐκ τῶν
[6, 511]	δευτέρῳ, τῷ τρίτῳ δὲ πίστιν	ἀπόδος	καὶ τῷ τελευταίῳ εἰκασίαν, καὶ
[6, 507]	εἶπον, ἐμέ τε δύνασθαι αὐτὴν	ἀποδοῦναι	καὶ ὑμᾶς κομίσασθαι, ἀλλὰ μὴ
[6, 487]	(φέρωσιν, οὕτω καὶ σφεῖς τελευτῶντες	ἀποκλείεσθαι	καὶ οὐκ ἔχειν ὅτι λέγωσιν
[6, 487]	πεττεύειν δεινῶν οἱ μὴ τελευτῶντες	ἀποκλείονται	καὶ οὐκ ἔχουσιν ὅτι (φέρωσιν,
[6, 500]	αὐτοὺς δόξαν λήψεσθαι καὶ ἄλλα	ἀποκρινεῖσθαι.	ἢ οἴει τινὰ χαλεπαίνειν τῷ
[6, 487]	δι’ ἀπειρίαν τοῦ ἐρωτᾶν καὶ	ἀποκρίνεσθαι	ὑπὸ τοῦ λόγου παρ’ ἕκαστον
[6, 487]	ἦν δ’ ἐγώ, ἐρώτημα δεόμενον	ἀποκρίσεως	δι’ εἰκόνος λεγομένης. Σὺ δέ
[6, 503]	φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας, ἢ τὸν ἀδυνατοῦντα	ἀποκριτέον,	τὸν δὲ πανταχοῦ ἀκήρατον ἐκβαίνοντα
[6, 488]	μᾶλλον, τοὺς μὲν ἄλλους ἢ	ἀποκτεινύντας	ἢ ἐκβάλλοντας ἐκ τῆς νεώς,
[6, 509]	ὁμοιότητα αὖ διεξιών, εἴ πῃ	ἀπολείπεις.	Αλλὰ μήν, εἶπον, συχνά γε
[6, 504]	δ’ ἐγώ, μέτρον τῶν τοιούτων	ἀπολεῖπον	καὶ ὁτιοῦν τοῦ ὄντος οὐ
[6, 509]	Αλλὰ μήν, εἶπον, συχνά γε	ἀπολείπω.	Μηδὲ σμικρὸν τοίνυν, ἔφη, παραλίπῃς.
[6, 509]	τῷ παρόντι δυνατόν, ἑκὼν οὐκ	ἀπολείψω.	Μὴ γάρ, ἔφη. (Νόησον τοίνυν,
[6, 490]	ἴοι καὶ οὐκ ἀμβλύνοιτο οὐδ’	ἀπολήγοι	τοῦ ἔρωτος, πρὶν αὐτοῦ ὃ
[6, 509]	(Καὶ ὁ Γλαύκων μάλα γελοίως,	Απολλον,	ἔφη, δαιμονίας ὑπερβολῆς. Σὺ γάρ,
[6, 508]	κεκραμένον, τὸ γιγνόμενόν τε καὶ	ἀπολλύμενον,	δοξάζει τε καὶ ἀμβλυώττει ἄνω
[6, 494]	οἰόμεθα δράσειν ἐκείνους τοὺς ἡγουμένους	ἀπολλύναι	αὐτοῦ τὴν χρείαν τε καὶ
[6, 491]	ἕκαστον ὧν ἐπῃνέσαμεν τῆς φύσεως	ἀπόλλυσι	τὴν ἔχουσαν ψυχὴν καὶ ἀποσπᾷ
[6, 490]	Αρ’ οὖν δὴ οὐ μετρίως	ἀπολογησόμεθα	ὅτι πρὸς τὸ ὂν πεφυκὼς
[6, 488]	πολλῶν αὐτὸ συναγαγεῖν εἰκάζοντα καὶ	ἀπολογούμενον	ὑπὲρ αὐτῶν, οἷον οἱ γραφῆς
[6, 499]	μὴ φιλονικῶν ἀλλὰ παραμυθούμενος καὶ	ἀπολυόμενος	τὴν τῆς φιλομαθείας διαβολὴν ἐνδεικνύῃ
[6, 505]	καὶ τούτου ἕνεκα πάντα (πράττει,	ἀπομαντευομένη	τι εἶναι, ἀποροῦσα δὲ καὶ
[6, 503]	δυσκινήτως ἔχει καὶ δυσμαθῶς ὥσπερ	ἀπονεναρκωμένα,	καὶ ὕπνου τε καὶ χάσμης
[6, 496]	γενναῖον καὶ εὖ τεθραμμένον ἦθος,	ἀπορίᾳ	τῶν διαφθερούντων κατὰ φύσιν μεῖναν
[6, 505]	πάντα (πράττει, ἀπομαντευομένη τι εἶναι,	ἀποροῦσα	δὲ καὶ οὐκ ἔχουσα λαβεῖν
[6, 498]	γῆρας ἐκτὸς δή τινων ὀλίγων	ἀποσβέννυνται	πολὺ μᾶλλον τοῦ (Ηρακλειτείου ἡλίου,
[6, 491]	λεγόμενα ἀγαθὰ πάντα φθείρει καὶ	ἀποσπᾷ,	κάλλος καὶ πλοῦτος καὶ ἰσχὺς
[6, 491]	ἀπόλλυσι τὴν ἔχουσαν ψυχὴν καὶ	ἀποσπᾷ	φιλοσοφίας. λέγω δὲ ἀνδρείαν, σωφροσύνην
[6, 496]	ὑπὸ πνεύματος φερομένου ὑπὸ τειχίον	ἀποστάς,	ὁρῶν τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας,
[6, 506]	Γλαύκων, ὥσπερ ἐπὶ τέλει ὢν	ἀποστῇς.	ἀρκέσει γὰρ ἡμῖν, κἂν ὥσπερ
[6, 495]	τὰς ψυχὰς συγκεκλασμένοι τε καὶ	ἀποτεθρυμμένοι	διὰτὰς βαναυσίας τυγχάνουσιν— ἢ οὐκ
[6, 506]	εἰς αὖθις γὰρ τοῦ πατρὸς	ἀποτείσεις	τὴν διήγησιν. ~(Βουλοίμην ἄν, εἶπον,
[6, 503]	φίλε, ἐγώ, εἰπεῖν τὰ νῦν	ἀποτετολμημένα·	νῦν δὲ τοῦτο μὲν τετολμήσθω
[6, 505]	περὶ τἆλλα, διὰ τοῦτο δὲ	ἀποτυγχάνει	καὶ τῶν ἄλλων εἴ τι
[6, 506]	πάλαι καταφανὴς ὅτι σοι οὐκ	ἀποχρήσοι	τὸ τοῖς ἄλλοις δοκοῦν περὶ
[6, 497]	δεῖ τοῦ ἐπιτηδεύματος τούτου πόλιν	ἅπτεσθαι.	Πῶς; ~Νῦν μέν, ἦν δ’
[6, 511]	τοῦτο οὗ αὐτὸς ὁ λόγος	ἅπτεται	τῇ τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμει, τὰς
[6, 502]	κατὰ ποίας ἡλικίας ἕκαστοι ἑκάστων	ἁπτόμενοι;	Λεκτέον μέντοι, ἔφη. Οὐδέν, ἦν
[6, 498]	ἦν δ’ ἐγώ, οἱ καὶ	ἁπτόμενοι	μειράκια ὄντα ἄρτι (ἐκ παίδων
[6, 485]	τούτῳ ἀσθενέστεραι, ὥσπερ ῥεῦμα ἐκεῖσε	ἀπωχετευμένον.	Τί μήν; Ωι δὴ πρὸς
[6, 490]	περὶ αὐτοῦ; Καὶ μάλα, ἔφη.	Αρ’	οὖν δὴ οὐ μετρίως ἀπολογησόμεθα
[6, 507]	πάντα τὰ αἰσθητά; Τί μήν;	Αρ’	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, ἐννενόηκας
[6, 501]	ἄν, ἔφη, ἡ γραφὴ γένοιτο.	Αρ’	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, πείθομέν
[6, 508]	ἐπίρρυτον κέκτηται; Πάνυ μὲν οὖν.	Αρ’	οὖν οὐ καὶ ὁ ἥλιος
[6, 508]	ἥλιον γὰρ δῆλον ὅτι ἐρωτᾷς.	Αρ’	οὖν ὧδε πέφυκεν ὄψις πρὸς
[6, 486]	σῴζειν δύναιτο, λήθης ὢν πλέως;	ἆρ’	ἂν οἷός τ’ εἴη ἐπιστήμης
[6, 494]	μὴ δουλεύσαντι τῇ κτήσει αὐτοῦ,	ἆρ’	εὐπετὲς οἴει εἶναι εἰσακοῦσαι διὰ
[6, 494]	καὶ ἔτι εὐειδὴς καὶ μέγας;	ἆρ’	οὐ πληρωθήσεσθαι ἀμηχάνου ἐλπίδος, ἡγούμενον
[6, 496]	γεννᾶν διανοήματά τε καὶ δόξας;	ἆρ’	οὐχ ὡς ἀληθῶς προσήκοντα ἀκοῦσαι
[6, 494]	εἶναι. Αδύνατον. Καὶ τοὺς φιλοσοφοῦντας	ἄρα	ἀνάγκη ψέγεσθαι ὑπ’ αὐτῶν. Ανάγκη.
[6, 494]	πολῖται. Πῶς δ’ οὔ; (Υποκείσονται	ἄρα	δεόμενοι καὶ τιμῶντες, προκαταλαμβάνοντες καὶ
[6, 486]	εὐθὺς νέου ὄντος ἐπισκέψῃ, εἰ	ἄρα	δικαία τε καὶ ἥμερος ἢ
[6, 499]	πότερα γενέσθαι ἢ ἀμφότερα ὡς	ἄρα	ἐστὶν ἀδύνατον, ἐγὼ μὲν οὐδένα
[6, 494]	Ηκιστά γ’ ἔφη. Φιλόσοφον μὲν	ἄρα,	ἦν δ’ ἐγώ, πλῆθος ἀδύνατον
[6, 508]	Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. ~Οὐ σμικρᾷ	ἄρα	ἰδέᾳ ἡ τοῦ ὁρᾶν αἴσθησις
[6, 495]	ὅτι οὐ κακῶς ἐλέγομεν ὡς	ἄρα	καὶ αὐτὰ τὰ τῆς φιλοσόφου
[6, 486]	εἶναι ἢ ἐμμετρίᾳ; Εμμετρίᾳ. Εμμετρον	ἄρα	καὶ εὔχαριν ζητῶμεν πρὸς τοῖς
[6, 485]	καὶ (φιλοψευδῆ; Οὐδαμῶς γε. Τὸν	ἄρα	τῷ ὄντι φιλομαθῆ πάσης ἀληθείας
[6, 486]	πρᾶξιν; Πῶς δ’ οὔ; (Επιλήσμονα	ἄρα	ψυχὴν ἐν ταῖς ἱκανῶς φιλοσόφοις
[6, 484]	Τόδε δέ, ἦν δ’ ἐγώ,	ἆρα	δῆλον, εἴτε τυφλὸν εἴτε ὀξὺ
[6, 500]	καὶ μὴ μόνον ἑαυτὸν πλάττειν,	ἆρα	κακὸν δημιουργὸν αὐτὸν οἴει γενήσεσθαι
[6, 487]	τοιούτοις παιδείᾳ τε καὶ ἡλικίᾳ	ἆρα	οὐ μόνοις ἂν τὴν πόλιν
[6, 495]	δ’ ἐγώ, διαφέρειν αὐτοὺς ἰδεῖν	ἀργύριον	κτησαμένου χαλκέως φαλακροῦ καὶ σμικροῦ,
[6, 494]	τῶν ἰδιωτῶν, ὅσοι προσομιλοῦντες ὄχλῳ	ἀρέσκειν	αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον. Εκ δὴ
[6, 504]	ἐφαίνετο, ἐλλιπῆ, εἰ δὲ ὑμῖν	ἀρεσκόντως,	ὑμεῖς ἂν τοῦτο εἴποιτε. Αλλ’
[6, 498]	ὥσπερ νῦν συμπεσόντα. ἄνδρα δὲ	ἀρετῇ	παρισωμένον καὶ ὡμοιωμένον μέχρι τοῦ
[6, 492]	μαθήσεως προσηκούσης τύχῃ, εἰς πᾶσαν	ἀρετὴν	ἀνάγκη αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν δὲ
[6, 492]	μὴ γένηται ἀλλοῖον ἦθος πρὸς	ἀρετὴν	παρὰ τὴν τούτων παιδείαν πεπαιδευμένον,
[6, 500]	δικαιοσύνης καὶ συμπάσης τῆς δημοτικῆς	ἀρετῆς;	Ηκιστά γε, ἦ δ’ ὅς.
[6, 484]	μηδ’ ἐν ἄλλῳ μηδενὶ μέρει	ἀρετῆς	ὑστεροῦντας; Ατοπον μεντἄν, ἔφη, εἴη
[6, 502]	συμβαίνει ἡμῖν περὶ τῆς νομοθεσίας	ἄριστα	μὲν εἶναι ἃ λέγομεν, εἰ
[6, 497]	ἐκπίπτειν· εἰ δὲ λήψεται τὴν	ἀρίστην	πολιτείαν, ὥσπερ (καὶ αὐτὸ ἄριστόν
[6, 491]	Εχει δὴ οἶμαι λόγον τὴν	ἀρίστην	φύσιν ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν τροφῇ
[6, 495]	τῆς βελτίστης φύσεως εἰς τὸ	ἄριστον	ἐπιτήδευμα, ὀλίγης καὶ ἄλλως γιγνομένης,
[6, 497]	ἀρίστην πολιτείαν, ὥσπερ (καὶ αὐτὸ	ἄριστόν	ἐστιν, τότε δηλώσει ὅτι τοῦτο
[6, 501]	φύσιν αὐτῶν οἰκείαν εἶναι τοῦ	ἀρίστου,	ἣν ἡμεῖς διήλθομεν; Οὐδὲ τοῦτο.
[6, 505]	δοκεῖν, ἀγαθὰ δὲ οὐδενὶ ἔτι	ἀρκεῖ	τὰ δοκοῦντα κτᾶσθαι, ἀλλὰ τὰ
[6, 506]	ἐγώ, ὦ ἑταῖρε, καὶ μάλα	ἀρκέσει·	ἀλλ’ ὅπως μὴ οὐχ οἷός
[6, 506]	ὥσπερ ἐπὶ τέλει ὢν ἀποστῇς.	ἀρκέσει	γὰρ ἡμῖν, κἂν ὥσπερ δικαιοσύνης
[6, 498]	οὐδ’ ὁπωστιοῦν πεισομένους, ἀπὸ Θρασυμάχου	ἀρξαμένους.	Μὴ διάβαλλε, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 488]	ἂν συλλαμβάνειν δεινὸς ᾖ ὅπως	ἄρξουσιν	ἢ πείθοντες ἢ βιαζόμενοι τὸν
[6, 487]	ἂν ἐν αὐταῖς οἱ φιλόσοφοι	ἄρξωσιν,	οὓς ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν αὐταῖς εἶναι;
[6, 498]	οἱ καὶ ἁπτόμενοι μειράκια ὄντα	ἄρτι	(ἐκ παίδων τὸ μεταξὺ οἰκονομίας
[6, 489]	νῦν πολιτικοὺς ἄρχοντας ἀπεικάζων οἷς	ἄρτι	ἐλέγομεν ναύταις οὐχ ἁμαρτήσῃ, καὶ
[6, 500]	τοὺς φιλοσόφους, ~καὶ διορίζῃ (ὥσπερ	ἄρτι	τήν τε φύσιν αὐτῶν καὶ
[6, 498]	δ’ ἐγώ, ἐμὲ καὶ Θρασύμαχον	ἄρτι	(φίλους γεγονότας, οὐδὲ πρὸ τοῦ
[6, 510]	τό τε περιττὸν καὶ τὸ	ἄρτιον	καὶ τὰ σχήματα καὶ γωνιῶν
[6, 511]	τεχνῶν καλουμένων, αἷς αἱ ὑποθέσεις	ἀρχαὶ	καὶ διανοίᾳ μὲν ἀναγκάζονται ἀλλὰ
[6, 511]	δυνάμει, τὰς ὑποθέσεις ποιούμενος οὐκ	ἀρχὰς	ἀλλὰ τῷ ὄντι ὑποθέσεις, οἷον
[6, 489]	ἄρχεσθαι δεόμενον ἐπὶ τὰς τοῦ	ἄρχειν	δυναμένου, οὐ τὸν ἄρχοντα δεῖσθαι
[6, 488]	τινι ἄλλῳ συμποδίσαντας τῆς νεὼς	ἄρχειν	χρωμένους τοῖς ἐνοῦσι, καὶ πίνοντάς
[6, 489]	θύρας ἰέναι καὶ πάντα τὸν	ἄρχεσθαι	δεόμενον ἐπὶ τὰς τοῦ ἄρχειν
[6, 489]	τὸν ἄρχοντα δεῖσθαι τῶν ἀρχομένων	ἄρχεσθαι,	οὗ ἂν τῇ ἀληθείᾳ τι
[6, 489]	ἔχει φύσιν κυβερνήτην ναυτῶν δεῖσθαι	ἄρχεσθαι	ὑφ’ αὑτοῦ οὐδὲ τοὺς σοφοὺς
[6, 498]	ἐν ᾗ ἡ ψυχὴ τελεοῦσθαι	ἄρχεται,	ἐπιτείνειν τὰ ἐκείνης γυμνάσια· ὅταν
[6, 511]	διὰ δὲ τὸ μὴ ἐπ’	ἀρχὴν	(ἀνελθόντες σκοπεῖν ἀλλ’ ἐξ ὑποθέσεων,
[6, 510]	δ’ αὖ ἕτερον— τὸ ἐπ’	ἀρχὴν	ἀνυπόθετον— ἐξ ὑποθέσεως ἰοῦσα καὶ
[6, 511]	τὴν ζήτησιν αὐτοῦ, οὐκ ἐπ’	ἀρχὴν	ἰοῦσαν, ὡς οὐ δυναμένην τῶν
[6, 511]	ἀνυποθέτου ἐπὶ τὴν τοῦ παντὸς	ἀρχὴν	ἰών, ἁψάμενος αὐτῆς, πάλιν αὖ
[6, 510]	ἀναγκάζεται ἐξ ὑποθέσεων, οὐκ ἐπ’	ἀρχὴν	πορευομένη ἀλλ’ ἐπὶ τελευτήν, τὸ
[6, 490]	χορὸν τί δεῖ πάλιν ἐξ	ἀρχῆς	ἀναγκάζοντα τάττειν; μέμνησαι γάρ που
[6, 511]	σοι, καίτοι νοητῶν ὄντων μετὰ	ἀρχῆς.	διάνοιαν δὲ καλεῖν μοι δοκεῖς
[6, 502]	δὲ τῶν ἀρχόντων ὥσπερ ἐξ	ἀρχῆς	μετελθεῖν δεῖ. ~ἐλέγομεν (δ’ εἰ
[6, 503]	αὐτῷ μεταδιδόναι μήτε τιμῆς μήτε	ἀρχῆς.	Ορθῶς, ἦ δ’ ὅς. Οὐκοῦν
[6, 488]	εἰ μέλλει τῷ ὄντι νεὼς	ἀρχικὸς	ἔσεσθαι, ὅπως δὲ κυβερνήσει (ἐάντε
[6, 510]	παντὶ φανερῶν, ἐκ τούτων δ’	ἀρχόμενοι	τὰ λοιπὰ ἤδη διεξιόντες τελευτῶσιν
[6, 485]	Πάνυ μὲν οὖν. Ο τοίνυν	ἀρχόμενοι	τούτου τοῦ λόγου ἐλέγομεν, τὴν
[6, 489]	οὐ τὸν ἄρχοντα δεῖσθαι τῶν	ἀρχομένων	ἄρχεσθαι, οὗ ἂν τῇ ἀληθείᾳ
[6, 489]	τοῦ ἄρχειν δυναμένου, οὐ τὸν	ἄρχοντα	δεῖσθαι τῶν ἀρχομένων ἄρχεσθαι, οὗ
[6, 503]	χρυσὸν ἐν πυρὶ βασανιζόμενον, στατέον	ἄρχοντα	καὶ γέρα δοτέον καὶ ζῶντι
[6, 489]	ᾖ. ἀλλὰ τοὺς νῦν πολιτικοὺς	ἄρχοντας	ἀπεικάζων οἷς ἄρτι ἐλέγομεν ναύταις
[6, 502]	νῦν ἀπιστούμενα. Ικανὸς γάρ, ἔφη.	Αρχοντος	γάρ που, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 502]	καὶ παιδογονίαν καὶ τὴν τῶν	ἀρχόντων	κατάστασιν, εἰδότι ὡς ἐπίφθονός τε
[6, 502]	παίδων πεπέρανται, τὸ δὲ τῶν	ἀρχόντων	ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς μετελθεῖν δεῖ.
[6, 509]	καί σοι ἔσται σαφηνείᾳ καὶ	ἀσαφείᾳ	πρὸς ἄλληλα ἐν μὲν τῷ
[6, 485]	που ὅτι εἰς τἆλλα τούτῳ	ἀσθενέστεραι,	ὥσπερ ῥεῦμα ἐκεῖσε ἀπωχετευμένον. Τί
[6, 491]	νεανικῆς φύσεως τροφῇ διολομένης γίγνεσθαι,	ἀσθενῆ	δὲ φύσιν μεγάλων οὔτε ἀγαθῶν
[6, 495]	εἱργμῶν εἰς τὰ ἱερὰ ἀποδιδράσκοντες,	ἅσμενοι	καὶ οὗτοι ἐκ τῶν τεχνῶν
[6, 499]	καὶ ἐν ἰδίαις συνουσίαις πόρρωθεν	ἀσπαζομένων.	Οὐδὲ τούτων, ἔφη. Τούτων τοι
[6, 488]	καὶ ὡρῶν καὶ οὐρανοῦ καὶ	ἄστρων	καὶ πνευμάτων καὶ πάντων τῶν
[6, 486]	γε τῆς ἀμούσου τε καὶ	ἀσχήμονος	φύσεως ἄλλοσέ ποι ἂν φαῖμεν
[6, 506]	οἷός τ’ ἔσομαι, προθυμούμενος δὲ	ἀσχημονῶν	γέλωτα ὀφλήσω. ἀλλ’ ὦ μακάριοι,
[6, 495]	λείπεται, οὗ δὴ ἐφιέμενοι πολλοὶ	ἀτελεῖς	μὲν τὰς φύσεις, ὑπὸ δὲ
[6, 504]	ὄντος οὐ πάνυ μετρίως γίγνεται·	ἀτελὲς	γὰρ οὐδὲν οὐδενὸς μέτρον. δοκεῖ
[6, 495]	οἷς μάλιστα προσήκει, (ἔρημον καὶ	ἀτελῆ	φιλοσοφίαν λείποντες αὐτοί τε βίον
[6, 505]	δὲ δόξαν ἐνταῦθα ἤδη πᾶς	ἀτιμάζει;	Καὶ μάλα, ἔφη. Ο δὴ
[6, 496]	καὶ ἀπ’ ἄλλης τέχνης δικαίως	ἀτιμάσαν	εὐφυὲς ἐπ’ αὐτὴν ἂν ἔλθοι.
[6, 496]	ὅταν μεγάλη ψυχὴ φυῇ καὶ	ἀτιμάσασα	τὰ τῆς πόλεως ὑπερίδῃ· βραχὺ
[6, 492]	οἶσθα ὅτι τὸν μὴ πειθόμενον	ἀτιμίαις	τε καὶ χρήμασι καὶ θανάτοις
[6, 508]	μήν, ἔφη, πολλοῦ γε δεῖ	ἄτιμον	εἶναι. Τίνα οὖν ἔχεις αἰτιάσασθαι
[6, 508]	τιμιωτέρῳ ζυγῷ ἐζύγησαν, εἴπερ μὴ	ἄτιμον	τὸ φῶς. Αλλὰ μήν, ἔφη,
[6, 485]	οὔτε μείζονος οὔτε τιμιωτέρου οὔτε	ἀτιμοτέρου	μέρους ἑκόντες ἀφίενται, ὥσπερ ἐν
[6, 491]	εὔδηλόν τε φανεῖται καὶ οὐκ	ἄτοπα	δόξει τὰ προειρημένα περὶ αὐτῶν.
[6, 491]	σωφροσύνην καὶ πάντα ἃ διήλθομεν.	Ατοπον,	ἔφη, ἀκοῦσαι. (Ετι τοίνυν, ἦν
[6, 501]	ἀληθείας ἐραστὰς εἶναι τοὺς φιλοσόφους;	Ατοπον	μεντἄν, ἔφη, εἴη. Αλλὰ μὴ
[6, 484]	ἄλλῳ μηδενὶ μέρει ἀρετῆς ὑστεροῦντας;	Ατοπον	μεντἄν, ἔφη, εἴη ἄλλους αἱρεῖσθαι,
[6, 493]	δὴ ὢν πρὸς Διὸς οὐκ	ἄτοπος	ἄν σοι δοκεῖ εἶναι παιδευτής;
[6, 503]	καὶ τελευτήσαντι καὶ ἆθλα. τοιαῦτ’	ἄττα	ἦν τὰ λεγόμενα παρεξιόντος καὶ
[6, 500]	δυσμενείας ἐμπίμπλασθαι, ἀλλ’ εἰς τεταγμένα	ἄττα	καὶ κατὰ ταὐτὰ ἀεὶ ἔχοντα
[6, 496]	~(Οὐ πάνυ, ἔφη, διαφέρει. Ποῖ’	ἄττα	οὖν εἰκὸς γεννᾶν τοὺς τοιούτους;
[6, 498]	λεγόμενον, (ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον τοιαῦτ’	ἄττα	ῥήματα ἐξεπίτηδες ἀλλήλοις ὡμοιωμένα, ἀλλ’
[6, 496]	ὁμιλῶσι μὴ κατ’ ἀξίαν, ποῖ’	ἄττα	φῶμεν γεννᾶν διανοήματά τε καὶ
[6, 493]	ἑκάστας εἴωθεν φθέγγεσθαι, καὶ οἵας	αὖ	ἄλλου φθεγγομένου ἡμεροῦταί τε καὶ
[6, 505]	δὲ ἢ οὐκ ἐννοεῖς ἢ	αὖ	διανοῇ (ἐμοὶ πράγματα παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος.
[6, 509]	τὴν περὶ τὸν ἥλιον ὁμοιότητα	αὖ	διεξιών, εἴ πῃ ἀπολείπεις. Αλλὰ
[6, 499]	ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι οὐκ	αὖ	δοκεῖ, ἐρεῖς; Ισως, ἔφη. Ω
[6, 492]	φυτευθεῖσα τρέφηται, εἰς πάντα τἀναντία	αὖ,	ἐὰν μή τις αὐτῇ βοηθήσας
[6, 510]	ἀλλ’ ἐπὶ τελευτήν, τὸ δ’	αὖ	ἕτερον— τὸ ἐπ’ ἀρχὴν ἀνυπόθετον—
[6, 511]	ἀρχὴν ἰών, ἁψάμενος αὐτῆς, πάλιν	αὖ	ἐχόμενος τῶν ἐκείνης ἐχομένων, οὕτως
[6, 507]	νοεῖσθαι δ’ οὔ, τὰς δ’	αὖ	ἰδέας νοεῖσθαι μέν, ὁρᾶσθαι δ’
[6, 496]	τὸ κτῆμα, καὶ τῶν πολλῶν	αὖ	ἱκανῶς ἰδόντες τὴν μανίαν, καὶ
[6, 510]	ἔφη, καὶ μάλα. Σκόπει δὴ	αὖ	καὶ τὴν τοῦ νοητοῦ τομὴν
[6, 507]	τότε ὡς πολλὰ ἐτίθεμεν, πάλιν	αὖ	κατ’ ἰδέαν μίαν ἑκάστου ὡς
[6, 499]	οἴει; Οὐδαμῶς γε. Οὐδέ γε	αὖ	λόγων, ὦ μακάριε, καλῶν τε
[6, 508]	τὰς δόξας μεταβάλλον, καὶ ἔοικεν	αὖ	νοῦν οὐκ ἔχοντι. Εοικε γάρ.
[6, 509]	τε καὶ τόπου, τὸ δ’	αὖ	ὁρατοῦ, ἵνα μὴ οὐρανοῦ εἰπὼν
[6, 503]	δυσκίνητα ὄντα, πρὸς τὰς μαθήσεις	αὖ	ποιεῖ ταὐτόν· δυσκινήτως ἔχει καὶ
[6, 505]	αὐτό φασιν εἶναι ἀγαθοῦ, ὡς	αὖ	συνιέντων ἡμῶν ὅτι λέγουσιν, ἐπειδὰν
[6, 491]	δὲ καλοῦσι· ~καὶ μετὰ (τοῦτο	αὖ	τὰς μιμουμένας ταύτην καὶ εἰς
[6, 503]	ἔφη, λέγεις. Οὐκοῦν τὰ βέβαια	αὖ	ταῦτα ἤθη καὶ οὐκ εὐμετάβολα,
[6, 487]	ἔχειν ὅτι λέγωσιν ὑπὸ πεττείας	αὖ	ταύτης τινὸς ἑτέρας, οὐκ ἐν
[6, 501]	τὰ τοιαῦτα, καὶ πρὸς ἐκεῖν’	αὖ	τὸ ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐμποιοῖεν,
[6, 510]	εἰσίν, τούτοις μὲν ὡς εἰκόσιν	αὖ	χρώμενοι, ~ζητοῦντες (δὲ αὐτὰ ἐκεῖνα
[6, 506]	ἐᾶν. Αλλ’ ἔφη, λέγε· εἰς	αὖθις	γὰρ τοῦ πατρὸς ἀποτείσεις τὴν
[6, 498]	εἰς ἐκεῖνον τὸν βίον, ὅταν	αὖθις	γενόμενοι τοῖς τοιούτοις ἐντύχωσι λόγοις.
[6, 510]	λέγεις, οὐχ ἱκανῶς ἔμαθον. (Αλλ’	αὖθις,	ἦν δ’ ἐγώ· ῥᾷον γὰρ
[6, 498]	μᾶλλον τοῦ (Ηρακλειτείου ἡλίου, ὅσον	αὖθις	οὐκ ἐξάπτονται. Δεῖ δὲ πῶς;
[6, 492]	τύχῃ, εἰς πᾶσαν ἀρετὴν ἀνάγκη	αὐξανομένην	ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν δὲ μὴ ἐν
[6, 509]	ἀλλὰ καὶ τὴν γένεσιν καὶ	αὔξην	καὶ τροφήν, οὐ γένεσιν αὐτὸν
[6, 497]	γὰρ προσηκούσῃ αὐτός τε μᾶλλον	αὐξήσεται	καὶ μετὰ τῶν ἰδίων τὰ
[6, 511]	τῷ τελευταίῳ εἰκασίαν, καὶ τάξον	αὐτὰ	ἀνὰ λόγον, ὥσπερ ἐφ’ οἷς
[6, 502]	οὐδὲν ἧττον ἦλθεν τὸ δεῖν	αὐτὰ	διελθεῖν. (καὶ τὰ μὲν δὴ
[6, 511]	ὑποθέσεων, νοῦν οὐκ ἴσχειν περὶ	αὐτὰ	δοκοῦσί σοι, καίτοι νοητῶν ὄντων
[6, 511]	εἰκόσιν αὖ χρώμενοι, ~ζητοῦντες (δὲ	αὐτὰ	ἐκεῖνα ἰδεῖν ἃ οὐκ ἂν
[6, 511]	μὲν ἀναγκάζονται ἀλλὰ μὴ αἰσθήσεσιν	αὐτὰ	θεᾶσθαι οἱ θεώμενοι, διὰ δὲ
[6, 511]	εἴδεσιν αὐτοῖς δι’ αὐτῶν εἰς	αὐτά,	καὶ τελευτᾷ εἰς εἴδη. Μανθάνω,
[6, 504]	ὡς μὲν δυνατὸν ἦν κάλλιστα	αὐτὰ	κατιδεῖν ἄλλη μακροτέρα εἴη περίοδος,
[6, 510]	ἣν γράφουσιν, καὶ τἆλλα οὕτως,	αὐτὰ	μὲν ταῦτα ἃ πλάττουσίν τε
[6, 510]	μὲν ὡς εἰδότες, ποιησάμενοι ὑποθέσεις	αὐτά,	οὐδένα λόγον οὔτε αὑτοῖς οὔτε
[6, 506]	τοῦτο ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι δὲ μηδένα	αὐτὰ	πρότερον γνώσεσθαι ἱκανῶς. Καλῶς γάρ,
[6, 495]	κακῶς ἐλέγομεν ὡς ἄρα καὶ	αὐτὰ	τὰ τῆς φιλοσόφου φύσεως μέρη,
[6, 492]	φέρῃ, καὶ φήσειν τε τὰ	αὐτὰ	τούτοις καλὰ καὶ αἰσχρὰ εἶναι,
[6, 487]	φιλόσοφοι ἄρξωσιν, οὓς ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν	αὐταῖς	εἶναι; Ερωτᾷς, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 487]	αἱ πόλεις, πρὶν ἂν ἐν	αὐταῖς	οἱ φιλόσοφοι ἄρξωσιν, οὓς ἀχρήστους
[6, 492]	τἀναντία αὖ, ἐὰν μή τις	αὐτῇ	βοηθήσας θεῶν τύχῃ. ἢ καὶ
[6, 496]	διαφθερούντων κατὰ φύσιν μεῖναν ἐπ’	αὐτῇ,	ἢ ἐν σμικρᾷ πόλει ὅταν
[6, 495]	τοὺς ὀνειδίζοντας, ὡς οἱ συνόντες	αὐτῇ	οἱ μὲν οὐδενός, οἱ δὲ
[6, 508]	ἔστιν ἥλιος ἡ ὄψις οὔτε	αὐτὴ	οὔτ’ ἐν ᾧ ἐγγίγνεται, ὃ
[6, 507]	καὶ ἐπιχειροῦντος τοῦ ἔχοντος χρῆσθαι	αὐτῇ,	παρούσης δὲ χρόας ἐν αὐτοῖς,
[6, 496]	δέ; τοὺς ἀναξίους παιδεύσεως, ὅταν	αὐτῇ	πλησιάζοντες ὁμιλῶσι μὴ κατ’ ἀξίαν,
[6, 497]	περὶ τούτου· ἀλλὰ τὴν προσήκουσαν	αὐτῇ	τίνα τῶν νῦν λέγεις πολιτειῶν;
[6, 490]	οὐκ ἄν ποτε οἶμαι φαμὲν	αὐτῇ	χορὸν κακῶν ἀκολουθῆσαι. Πῶς γάρ;
[6, 497]	γὰρ τοῦτο ἔμελλον, ἀλλ’ εἰ	αὑτὴ	ἣν ἡμεῖς διεληλύθαμεν οἰκίζοντες τὴν
[6, 499]	ἔστιν καὶ γενήσεταί γε, ὅταν	αὕτη	ἡ Μοῦσα πόλεως ἐγκρατὴς γένηται.
[6, 497]	ὅτι μετὰ τοῦτο ἐρήσῃ τίς	αὕτη	ἡ πολιτεία. Οὐκ ἔγνως, ἔφη·
[6, 497]	μὲν ἄλλα, ἦν δ’ ἐγώ,	αὕτη·	τοῦτο δὲ αὐτὸ ἐρρήθη μὲν
[6, 496]	τέχνης δικαίως ἀτιμάσαν εὐφυὲς ἐπ’	αὐτὴν	ἂν ἔλθοι. εἴη δ’ ἂν
[6, 507]	ἄν, εἶπον, ἐμέ τε δύνασθαι	αὐτὴν	ἀποδοῦναι καὶ ὑμᾶς κομίσασθαι, ἀλλὰ
[6, 500]	ἄλλως εὐδαιμονήσειε πόλις, εἰ μὴ	αὐτὴν	διαγράψειαν οἱ τῷ θείῳ παραδείγματι
[6, 506]	τελέως κεκοσμήσεται, ἐὰν ὁ (τοιοῦτος	αὐτὴν	ἐπισκοπῇ φύλαξ, ὁ τούτων ἐπιστήμων;
[6, 486]	μή ποτε ἐγκρίνωμεν, ἀλλὰ μνημονικὴν	αὐτὴν	ζητῶμεν δεῖν εἶναι. Παντάπασι μὲν
[6, 489]	οἱ πλεῖστοι τῶν ἰόντων ἐπ’	αὐτήν,	οἱ δὲ ἐπιεικέστατοι ἄχρηστοι, καὶ
[6, 505]	λέγειν, καὶ πρὸς τούτῳ ὅτι	αὐτὴν	οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν· εἰ δὲ
[6, 485]	Η οὖν δυνατὸν εἶναι τὴν	αὐτὴν	φύσιν φιλόσοφόν τε καὶ (φιλοψευδῆ;
[6, 497]	καὶ στρέφεσθαί τε καὶ ἀλλοιοῦσθαι	αὐτήν,	ὥσπερ ξενικὸν σπέρμα ἐν γῇ
[6, 485]	ψυχῆς οἶμαι ἡδονὴν αὐτῆς καθ’	αὑτὴν	εἶεν ἄν, τὰς δὲ διὰ
[6, 510]	τοὺς λόγους ποιούμενοι καὶ διαμέτρου	αὐτῆς,	ἀλλ’ οὐ (ταύτης ἣν γράφουσιν,
[6, 485]	τὴν τῆς ψυχῆς οἶμαι ἡδονὴν	αὐτῆς	καθ’ αὑτὴν εἶεν ἄν, τὰς
[6, 485]	δ’ ἐγώ, καὶ ὅτι πάσης	αὐτῆς,	καὶ οὔτε σμικροῦ οὔτε μείζονος
[6, 491]	καὶ εἰς τὸ ἐπιτήδευμα καθισταμένας	αὐτῆς,	οἷαι οὖσαι φύσεις ψυχῶν εἰς
[6, 508]	οὐκ ἔστιν, αἴτιος δ’ ὢν	αὐτῆς	ὁρᾶται ὑπ’ αὐτῆς ταύτης; Οὕτως,
[6, 511]	τοῦ παντὸς ἀρχὴν ἰών, ἁψάμενος	αὐτῆς,	πάλιν αὖ ἐχόμενος τῶν ἐκείνης
[6, 503]	ὑπάρχειν αὐτοῖς, εἰς ταὐτὸν συμφύεσθαι	αὐτῆς	τὰ μέρη ὀλιγάκις ἐθέλει, τὰ
[6, 508]	δ’ ὢν αὐτῆς ὁρᾶται ὑπ’	αὐτῆς	ταύτης; Οὕτως, ἦ δ’ ὅς.
[6, 507]	Καὶ αὐτὸ δὴ καλὸν καὶ	αὐτὸ	ἀγαθόν, καὶ οὕτω περὶ πάντων
[6, 497]	τὴν ἀρίστην πολιτείαν, ὥσπερ (καὶ	αὐτὸ	ἄριστόν ἐστιν, τότε δηλώσει ὅτι
[6, 509]	ἐπιστήμην μὲν καὶ ἀλήθειαν παρέχει,	αὐτὸ	δ’ ὑπὲρ ταῦτα κάλλει ἐστίν·
[6, 498]	γίγνεσθαι, μεγάλα ἡγοῦνται, πάρεργον οἰόμενοι	αὐτὸ	δεῖν πράττειν· πρὸς δὲ τὸ
[6, 507]	τῷ λόγῳ. Φαμὲν γάρ. Καὶ	αὐτὸ	δὴ καλὸν καὶ αὐτὸ ἀγαθόν,
[6, 504]	Καὶ μάλ’ ἔφη, συχνοὶ πάσχουσιν	αὐτὸ	διὰ ῥᾳθυμίαν. Τούτου δέ γε,
[6, 508]	τἀγαθὸν ἐγέννησεν ἀνάλογον ἑαυτῷ, ὅτιπερ	αὐτὸ	(ἐν τῷ νοητῷ τόπῳ πρός
[6, 497]	δ’ ἐγώ, αὕτη· τοῦτο δὲ	αὐτὸ	ἐρρήθη μὲν καὶ τότε, ὅτι
[6, 484]	εἶναι; Πῶς οὖν λέγοντες ἂν	αὐτό,	ἔφη, μετρίως λέγοιμεν; Οπότεροι ἄν,
[6, 508]	ἀπερείσηται, ἐνόησέν τε καὶ ἔγνω	αὐτὸ	καὶ νοῦν ἔχειν φαίνεται· ὅταν
[6, 509]	γὰρ δήπου σύ γε ἡδονὴν	αὐτὸ	λέγεις. Εὐφήμει, ἦν δ’ ἐγώ·
[6, 504]	μέγιστον μάθημα καὶ περὶ ὅτι	αὐτὸ	λέγεις, οἴει τιν’ ἄν σε,
[6, 506]	γέλωτα ὀφλήσω. ἀλλ’ ὦ μακάριοι,	αὐτὸ	μὲν τί ποτ’ (ἐστὶ τἀγαθὸν
[6, 501]	αὐτῷ παρεδίδομεν, καί τι μᾶλλον	αὐτὸ	νῦν ἀκούοντες πραΰνονται; Καὶ πολύ
[6, 503]	ἦ δ’ ὅς. Οὐκοῦν σπάνιον	αὐτὸ	οἴει ἔσεσθαι; Πῶς δ’ οὔ;
[6, 508]	καὶ κάλλιον ἔτι τούτων ἡγούμενος	αὐτὸ	ὀρθῶς ἡγήσῃ· ~ἐπιστήμην (δὲ καὶ
[6, 504]	ἀλλὰ καὶ σὺ ἐρώτα. πάντως	αὐτὸ	οὐκ ὀλιγάκις ἀκήκοας, ~νῦν δὲ
[6, 488]	πεπονθός, ἀλλὰ δεῖ ἐκ πολλῶν	αὐτὸ	συναγαγεῖν εἰκάζοντα καὶ ἀπολογούμενον ὑπὲρ
[6, 493]	τοιαύτῃ καταστάσει πολιτειῶν, θεοῦ μοῖραν	αὐτὸ	σῶσαι λέγων οὐ κακῶς ἐρεῖς.
[6, 494]	μὴ τὰ πολλὰ καλά, ~ἢ	αὐτό	τι ἕκαστον καὶ (μὴ τὰ
[6, 493]	τοίνυν πάντα ἐννοήσας ἐκεῖνο ἀναμνήσθητι·	αὐτὸ	τὸ καλὸν ἀλλὰ μὴ τὰ
[6, 507]	(παραγένηται γένος τρίτον ἰδίᾳ ἐπ’	αὐτὸ	τοῦτο πεφυκός, οἶσθα ὅτι ἥ
[6, 500]	ἀμέλει, ἔφη, συνοίομαι. (Οὐκοῦν καὶ	αὐτὸ	τοῦτο συνοίει, τοῦ χαλεπῶς πρὸς
[6, 510]	ἔφη. Η καὶ ἐθέλοις ἂν	αὐτὸ	φάναι, ἦν δ’ ἐγώ, διῃρῆσθαι
[6, 505]	πάλιν ὡς εἰδόσιν; φρόνησιν γὰρ	αὐτό	φασιν εἶναι ἀγαθοῦ, ὡς αὖ
[6, 485]	τρόπον οἷοί τ’ ἔσονται οἱ	αὐτοὶ	κἀκεῖνα καὶ ταῦτα ἔχειν; Πάνυ
[6, 500]	μὴ ἡγῶνταί σε λέγειν οὓς	αὐτοὶ	οἴονται. (ἢ καὶ ἐὰν οὕτω
[6, 485]	οἷοί τε ταῦτα ἔχειν οἱ	αὐτοί,	ὅτι τε οὐκ ἄλλους πόλεων
[6, 501]	πρὶν ἢ παραλαβεῖν καθαρὰν ἢ	αὐτοὶ	ποιῆσαι. Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφη.
[6, 495]	(ἔρημον καὶ ἀτελῆ φιλοσοφίαν λείποντες	αὐτοί	τε βίον οὐ προσήκοντα οὐδ’
[6, 492]	ἐκβοῶντες καὶ κροτοῦντες, πρὸς δ’	(αὐτοῖς	αἵ τε πέτραι καὶ ὁ
[6, 485]	γε ἀεὶ ἐρῶσιν ὃ ἂν	αὐτοῖς	δηλοῖ ἐκείνης τῆς οὐσίας τῆς
[6, 511]	παντάπασιν οὐδενὶ προσχρώμενος, ἀλλ’ εἴδεσιν	αὐτοῖς	δι’ αὐτῶν εἰς αὐτά, καὶ
[6, 507]	αὐτῇ, παρούσης δὲ χρόας ἐν	αὐτοῖς,	ἐὰν μὴ (παραγένηται γένος τρίτον
[6, 510]	ἄνευ τῶν περὶ ἐκεῖνο εἰκόνων,	αὐτοῖς	εἴδεσι δι’ αὐτῶν τὴν μέθοδον
[6, 503]	γὰρ διήλθομεν φύσιν δεῖν ὑπάρχειν	αὐτοῖς,	εἰς ταὐτὸν συμφύεσθαι αὐτῆς τὰ
[6, 499]	ἢ βασιλείαις ὄντων ὑέσιν ἢ	αὐτοῖς	(ἔκ τινος θείας ἐπιπνοίας ἀληθινῆς
[6, 499]	ἀλλοίαν τοι δόξαν ἕξουσιν, ἐὰν	αὐτοῖς	μὴ φιλονικῶν ἀλλὰ παραμυθούμενος καὶ
[6, 505]	κακάς; Σφόδρα γε. Συμβαίνει δὴ	αὐτοῖς	οἶμαι ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι καὶ
[6, 509]	καὶ τὴν οὐσίαν ὑπ’ ἐκείνου	αὐτοῖς	προσεῖναι, οὐκ οὐσίας ὄντος τοῦ
[6, 511]	ἀνωτέρω ἐκβαίνειν, εἰκόσι δὲ χρωμένην	αὐτοῖς	τοῖς ὑπὸ τῶν κάτω ἀπεικασθεῖσιν
[6, 508]	καταλάμπει, σαφῶς ὁρῶσι, καὶ τοῖς	αὐτοῖς	τούτοις ὄμμασιν ἐνοῦσα φαίνεται. Τί
[6, 500]	εἰς (ἀνθρώπων πραγματείας, καὶ μαχόμενον	αὐτοῖς	φθόνου τε καὶ δυσμενείας ἐμπίμπλασθαι,
[6, 500]	οὐ προσῆκον ἐπεισκεκωμακότας, λοιδορουμένους τε	αὑτοῖς	καὶ φιλαπεχθημόνως ἔχοντας καὶ ἀεὶ
[6, 510]	ὑποθέσεις αὐτά, οὐδένα λόγον οὔτε	αὑτοῖς	οὔτε ἄλλοις ἔτι ἀξιοῦσι περὶ
[6, 498]	ὡμοιωμένα, ἀλλ’ οὐκ ἀπὸ τοῦ	αὐτομάτου	ὥσπερ νῦν συμπεσόντα. ἄνδρα δὲ
[6, 509]	ἑκάτερον τὸ τμῆμα ἀνὰ τὸν	αὐτὸν	λόγον, τό τε τοῦ ὁρωμένου
[6, 500]	ἑαυτὸν πλάττειν, ἆρα κακὸν δημιουργὸν	αὐτὸν	οἴει γενήσεσθαι σωφροσύνης τε καὶ
[6, 497]	λόγον (ἔχον τῆς πολιτείας τὸν	αὐτὸν	ὅνπερ καὶ σὺ ὁ νομοθέτης
[6, 509]	αὔξην καὶ τροφήν, οὐ γένεσιν	αὐτὸν	ὄντα. Πῶς γάρ; Καὶ τοῖς
[6, 494]	τε καὶ πράττοντας καὶ περὶ	αὐτόν,	ὅπως ἂν μὴ πεισθῇ, καὶ
[6, 490]	πρῶτον μὲν ἀλήθεια, ἣν διώκειν	αὐτὸν	πάντως καὶ πάντῃ ἔδει ἢ
[6, 496]	δὲ τοῦ σώματος νοσοτροφία ἀπείργουσα	αὐτὸν	τῶν πολιτικῶν κατέχει. τὸ δ’
[6, 494]	καὶ ἐπὶ τούτοις ὑψηλὸν ἐξαρεῖν	αὑτόν,	σχηματισμοῦ καὶ φρονήματος κενοῦ ἄνευ
[6, 486]	πονῶν οὐκ οἴει ἀναγκασθήσεται τελευτῶν	αὑτόν	τε μισεῖν καὶ τὴν τοιαύτην
[6, 496]	καταπιμπλαμένους ἀνομίας, ἀγαπᾷ εἴ πῃ	αὐτὸς	καθαρὸς ἀδικίας τε καὶ ἀνοσίων
[6, 511]	νοητοῦ λέγοντά με τοῦτο οὗ	αὐτὸς	ὁ λόγος ἅπτεται τῇ τοῦ
[6, 497]	πολιτείας προσηκούσης· ἐν γὰρ προσηκούσῃ	αὐτός	τε μᾶλλον αὐξήσεται καὶ μετὰ
[6, 494]	κτητὸν μὴ δουλεύσαντι τῇ κτήσει	αὐτοῦ,	ἆρ’ εὐπετὲς οἴει εἶναι εἰσακοῦσαι
[6, 494]	προκαταλαμβάνοντες καὶ προκολακεύοντες τὴν μέλλουσαν	αὐτοῦ	δύναμιν. Φιλεῖ γοῦν, ἔφη, οὕτω
[6, 510]	οἷς ταῦτα ἔοικε, τοῦ τετραγώνου	αὐτοῦ	ἕνεκα τοὺς λόγους ποιούμενοι καὶ
[6, 509]	ἀλλ’ ὧδε μᾶλλον τὴν εἰκόνα	αὐτοῦ	ἔτι ἐπισκόπει. (Πῶς; Τὸν ἥλιον
[6, 490]	δόξαν τοῖς νῦν δοκουμένοις περὶ	αὐτοῦ;	Καὶ μάλα, ἔφη. Αρ’ οὖν
[6, 493]	προσελθεῖν χρὴ καὶ ὅπῃ ἅψασθαι	αὐτοῦ,	καὶ ὁπότε χαλεπώτατον ἢ πρᾳότατον
[6, 509]	ἀναγκάζων τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα περὶ	αὐτοῦ	λέγειν. Καὶ μηδαμῶς γ’ ἔφη,
[6, 500]	οἱ πολλοὶ ὅτι ἀληθῆ περὶ	αὐτοῦ	(λέγομεν, χαλεπανοῦσι δὴ τοῖς φιλοσόφοις
[6, 496]	βίον βιώσεται καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν	αὐτοῦ	μετὰ καλῆς ἐλπίδος ἵλεώς τε
[6, 490]	οὐδ’ ἀπολήγοι τοῦ ἔρωτος, πρὶν	αὐτοῦ	ὃ ἔστιν ἑκάστου τῆς φύσεως
[6, 491]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ὅλου	αὐτοῦ	ὀρθῶς, καί σοι εὔδηλόν τε
[6, 511]	ψυχὴν χρῆσθαι περὶ τὴν ζήτησιν	αὐτοῦ,	οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν ἰοῦσαν, ὡς
[6, 497]	ἀντιλαμβανόμενοι δεδηλώκατε μακρὰν καὶ χαλεπὴν	αὐτοῦ	τὴν ἀπόδειξιν· ἐπεὶ καὶ τὸ
[6, 494]	δράσειν ἐκείνους τοὺς ἡγουμένους ἀπολλύναι	αὐτοῦ	τὴν χρείαν τε καὶ ἑταιρίαν;
[6, 510]	τμητέον. Πῇ; Ηι τὸ μὲν	αὐτοῦ	τοῖς τότε μιμηθεῖσιν ὡς εἰκόσιν
[6, 507]	τὸν τόκον τε καὶ ἔκγονον	αὐτοῦ	τοῦ ἀγαθοῦ κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε μέντοι
[6, 498]	μεταξὺ οἰκονομίας καὶ χρηματισμοῦ πλησιάσαντες	αὐτοῦ	τῷ χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται, οἱ φιλοσοφώτατοι
[6, 505]	μεγάλαι καὶ πολλαὶ ἀμφισβητήσεις περὶ	αὐτοῦ,	φανερόν; Πῶς γὰρ οὔ; Τί
[6, 497]	νῦν μὲν οὐκ ἴσχειν τὴν	αὑτοῦ	δύναμιν, ἀλλ’ εἰς ἀλλότριον ἦθος
[6, 506]	ἔχειν εἰπεῖν δόγματα, τὸ δ’	αὑτοῦ	μή, τοσοῦτον (χρόνον περὶ ταῦτα
[6, 489]	κυβερνήτην ναυτῶν δεῖσθαι ἄρχεσθαι ὑφ’	αὑτοῦ	οὐδὲ τοὺς σοφοὺς ἐπὶ τὰς
[6, 493]	δημιουργίαν ἢ πόλει διακονίαν, κυρίους	αὑτοῦ	ποιῶν τοὺς πολλούς, πέρα τῶν
[6, 496]	λαβών, ἡσυχίαν ἔχων καὶ τὰ	αὑτοῦ	πράττων, οἷον ἐν χειμῶνι κονιορτοῦ
[6, 502]	δ’ ἐγώ, μὴ ἧττον φῶμεν	αὐτοὺς	ἀλλὰ (παντάπασι πρᾴους γεγονέναι καὶ
[6, 490]	ἐάσας δὲ τοὺς λόγους, εἰς	αὐτοὺς	ἀποβλέψας περὶ ὧν ὁ λόγος,
[6, 488]	λέγοντα ὡς διδακτὸν ἑτοίμους κατατέμνειν,	αὐτοὺς	δὲ αὐτῷ ἀεὶ τῷ (ναυκλήρῳ
[6, 501]	ζωγράφος ὃν τότ’ ἐπῃνοῦμεν πρὸς	αὐτούς,	δι’ ὃν ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον ὅτι
[6, 500]	οὕτω θεῶνται, ἀλλοίαν τοι φήσεις	αὐτοὺς	δόξαν λήψεσθαι καὶ ἄλλα ἀποκρινεῖσθαι.
[6, 495]	τι, ἦν δ’ ἐγώ, διαφέρειν	αὐτοὺς	ἰδεῖν ἀργύριον κτησαμένου χαλκέως φαλακροῦ
[6, 492]	καὶ ἄξιον λόγου, ἀλλ’ οὐκ	αὐτοὺς	τοὺς ταῦτα λέγοντας μεγίστους (μὲν
[6, 508]	ὅταν μηκέτι ἐπ’ ἐκεῖνά τις	αὐτοὺς	τρέπῃ ὧν ἂν τὰς χρόας
[6, 503]	~ἐλέγομεν (δ’ εἰ μνημονεύεις, δεῖν	αὐτοὺς	φιλοπόλιδάς τε φαίνεσθαι, βασανιζομένους ἐν
[6, 486]	τοῦ ὄντος ἰδέαν ἑκάστου τὸ	αὐτοφυὲς	εὐάγωγον παρέξει. Πῶς δ’ οὔ;
[6, 488]	διδακτὸν ἑτοίμους κατατέμνειν, αὐτοὺς δὲ	αὐτῷ	ἀεὶ τῷ (ναυκλήρῳ περικεχύσθαι δεομένους
[6, 500]	οὖν. Αν οὖν τις, εἶπον,	αὐτῷ	ἀνάγκη γένηται ἃ ἐκεῖ ὁρᾷ
[6, 494]	λέγῃ, ὅτι νοῦς οὐκ ἔνεστιν	αὐτῷ,	δεῖται δέ, τὸ δὲ οὐ
[6, 490]	τε κἀγαθὸν (ἐσόμενον. ἡγεῖτο δ’	αὐτῷ,	εἰ νῷ ἔχεις, πρῶτον μὲν
[6, 509]	δ’ ἐγώ, ὥσπερ λέγομεν, δύο	αὐτὼ	εἶναι, καὶ βασιλεύειν τὸ μὲν
[6, 494]	ἰδιωτῶν, ὅσοι προσομιλοῦντες ὄχλῳ ἀρέσκειν	αὐτῷ	ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον. Εκ δὴ τούτων
[6, 503]	μήτε παιδείας τῆς ἀκριβεστάτης δεῖν	αὐτῷ	μεταδιδόναι μήτε τιμῆς μήτε ἀρχῆς.
[6, 492]	καρδίαν ἴσχειν; ἢ ποίαν (ἂν)	αὐτῷ	παιδείαν ἰδιωτικὴν ἀνθέξειν, ἣν οὐ
[6, 501]	ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον ὅτι τὰς πόλεις	αὐτῷ	παρεδίδομεν, καί τι μᾶλλον αὐτὸ
[6, 484]	τἆλλα μὴ ἐλλείποιντο· τούτῳ γὰρ	αὐτῷ	σχεδόν τι τῷ μεγίστῳ ἂν
[6, 493]	ἡ Διομηδεία λεγομένη ἀνάγκη ποιεῖν	αὐτῷ	ταῦτα ἃ ἂν οὗτοι ἐπαινῶσιν·
[6, 488]	πέρι μηδ’ ἐπαΐοντες, ὅτι ἀνάγκη	αὐτῷ	τὴν ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι ἐνιαυτοῦ καὶ
[6, 494]	μέλλει; ἔφη. Βουλήσονται δὴ οἶμαι	αὐτῷ	χρῆσθαι, ἐπειδὰν πρεσβύτερος γίγνηται, ἐπὶ
[6, 496]	ἢ φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος ἀνωφελὴς	αὑτῷ	τε καὶ τοῖς ἄλλοις ἂν
[6, 493]	δὲ μηδένα ἔχοι λόγον περὶ	αὐτῶν,	ἀλλὰ τἀναγκαῖα δίκαια καλοῖ καὶ
[6, 494]	φιλοσοφοῦντας ἄρα ἀνάγκη ψέγεσθαι ὑπ’	αὐτῶν.	Ανάγκη. Καὶ ὑπὸ τούτων δὴ
[6, 510]	οὔτε ἄλλοις ἔτι ἀξιοῦσι περὶ	αὐτῶν	διδόναι (ὡς παντὶ φανερῶν, ἐκ
[6, 511]	προσχρώμενος, ἀλλ’ εἴδεσιν αὐτοῖς δι’	αὐτῶν	εἰς αὐτά, καὶ τελευτᾷ εἰς
[6, 503]	τύχωσιν, καὶ τὸ βέβαιον ἅπαν	αὐτῶν	ἐξοίχεται. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Οὐκοῦν
[6, 500]	(ὥσπερ ἄρτι τήν τε φύσιν	αὐτῶν	καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν, ἵνα μὴ
[6, 493]	ἀληθείᾳ, ἤδη πώποτέ του ἤδουσας	αὐτῶν	λόγον διδόντος οὐ καταγέλαστον; (Οἶμαι
[6, 501]	εἴη. Αλλὰ μὴ τὴν φύσιν	αὐτῶν	οἰκείαν εἶναι τοῦ ἀρίστου, ἣν
[6, 488]	συναγαγεῖν εἰκάζοντα καὶ ἀπολογούμενον ὑπὲρ	αὐτῶν,	οἷον οἱ γραφῆς τραγελάφους καὶ
[6, 506]	τὸ τοῖς ἄλλοις δοκοῦν περὶ	αὐτῶν.	Οὐδὲ γὰρ δίκαιόν μοι, ἔφη,
[6, 509]	ὀρθόν, ἀγαθὸν δὲ ἡγεῖσθαι ὁπότερον	αὐτῶν	οὐκ ὀρθόν, ἀλλ’ ἔτι μειζόνως
[6, 510]	προσχρῶνται καὶ τοὺς λόγους περὶ	αὐτῶν	ποιοῦνται, οὐ περὶ τούτων διανοούμενοι,
[6, 485]	τοῦ λόγου ἐλέγομεν, τὴν φύσιν	αὐτῶν	πρῶτον δεῖ καταμαθεῖν· καὶ οἶμαι,
[6, 491]	ἄτοπα δόξει τὰ προειρημένα περὶ	αὐτῶν.	Πῶς οὖν, ἔφη, κελεύεις; (Παντός,
[6, 507]	οὖν. (Τῷ οὖν ὁρῶμεν ἡμῶν	αὐτῶν	τὰ ὁρώμενα; Τῇ ὄψει, ἔφη.
[6, 510]	ἐκεῖνο εἰκόνων, αὐτοῖς εἴδεσι δι’	αὐτῶν	τὴν μέθοδον ποιουμένη. Ταῦτ’ ἔφη,
[6, 504]	ἀκούειν. Η καὶ τὸ προρρηθὲν	αὐτῶν;	Τὸ ποῖον δή; (Ελέγομέν που
[6, 490]	ὧν ὁ λόγος, φαίη ὁρᾶν	αὐτῶν	τοὺς μὲν ἀχρήστους, τοὺς δὲ
[6, 504]	μεῖζον, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ	αὐτῶν	τούτων οὐχ ὑπογραφὴν δεῖ ὥσπερ
[6, 494]	ἐπειδὰν πρεσβύτερος γίγνηται, ἐπὶ τὰ	αὑτῶν	πράγματα οἵ τε οἰκεῖοι καὶ
[6, 495]	κομψότατοι ὄντες τυγχάνωσι περὶ τὸ	αὑτῶν	τεχνίον. ὅμως γὰρ δὴ πρός
[6, 504]	οἴει τιν’ ἄν σε, ἔφη,	ἀφεῖναι	μὴ ἐρωτήσαντα τί ἐστιν; Οὐ
[6, 498]	(στρατειῶν ἐκτὸς γίγνηται, τότε ἤδη	ἀφέτους	νέμεσθαι καὶ μηδὲν ἄλλο πράττειν,
[6, 500]	ἢ φθονεῖν τῷ μὴ φθονερῷ	ἄφθονόν	τε καὶ πρᾷον ὄντα; ἐγὼ
[6, 485]	τιμιωτέρου οὔτε ἀτιμοτέρου μέρους ἑκόντες	ἀφίενται,	ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν περί
[6, 492]	εἰς πᾶσαν ἀρετὴν ἀνάγκη αὐξανομένην	ἀφικνεῖσθαι,	ἐὰν δὲ μὴ ἐν προσηκούσῃ
[6, 491]	εἰς ἀνάξιον καὶ μεῖζον ἑαυτῶν	ἀφικνούμεναι	ἐπιτήδευμα, πολλαχῇ πλημμελοῦσαι, πανταχῇ καὶ
[6, 500]	μιμεῖσθαί τε καὶ ὅτι μάλιστα	ἀφομοιοῦσθαι.	ἢ οἴει τινὰ μηχανὴν εἶναι,
[6, 501]	ἐκείνους φήσει μᾶλλον, οὓς ἡμεῖς	ἀφωρίσαμεν;	(Οὐ δήπου. Ετι οὖν ἀγριανοῦσι
[6, 493]	ἐκεῖνο ἀγαθὰ καλῶν, οἷς δὲ	ἄχθοιτο	κακά, ἄλλον δὲ μηδένα ἔχοι
[6, 489]	Οὐκοῦν τῆς μὲν τῶν ἐπιεικῶν	ἀχρηστίας	τὴν αἰτίαν διεληλύθαμεν; Καὶ μάλα.
[6, 489]	τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ· τῆς μέντοι	ἀχρηστίας	τοὺς μὴ χρωμένους κέλευε αἰτιᾶσθαι,
[6, 489]	ἐπ’ αὐτήν, οἱ δὲ ἐπιεικέστατοι	ἄχρηστοι,	καὶ ἐγὼ συνεχώρησα ἀληθῆ σε
[6, 489]	ὅτι τοίνυν τἀληθῆ λέγεις, ὡς	ἄχρηστοι	τοῖς πολλοῖς οἱ ἐπιεικέστατοι τῶν
[6, 499]	τοῖς ὀλίγοις καὶ οὐ πονηροῖς,	ἀχρήστοις	δὲ νῦν κεκλημένοις, ἀνάγκη τις
[6, 489]	μετεωροσκόπον ~(τε καὶ ἀδολέσχην καὶ	ἄχρηστόν	σφισι καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἐν
[6, 488]	δὲ μὴ τοιοῦτον ψέγοντας ὡς	ἄχρηστον,	τοῦ δὲ ἀληθινοῦ κυβερνήτου πέρι
[6, 490]	οὓς δὴ καὶ οὐ πονηρούς,	ἀχρήστους	δὲ καλοῦσι· ~καὶ μετὰ (τοῦτο
[6, 489]	ἁμαρτήσῃ, καὶ τοὺς ὑπὸ τούτων	ἀχρήστους	λεγομένους καὶ μετεωρολέσχας τοῖς ὡς
[6, 487]	αὐταῖς οἱ φιλόσοφοι ἄρξωσιν, οὓς	ἀχρήστους	ὁμολογοῦμεν αὐταῖς εἶναι; Ερωτᾷς, ἦν
[6, 487]	ἐπιτηδεύματος οὗ σὺ ἐπαινεῖς πάσχοντας,	ἀχρήστους	ταῖς πόλεσι γιγνομένους. Καὶ ἐγὼ
[6, 490]	φαίη ὁρᾶν αὐτῶν τοὺς μὲν	ἀχρήστους,	τοὺς δὲ πολλοὺς κακοὺς πᾶσαν
[6, 487]	ὁρμήσαντες μὴ τοῦ πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα	ἁψάμενοι	νέοι ὄντες (ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ μακρότερον
[6, 511]	τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν ἰών,	ἁψάμενος	αὐτῆς, πάλιν αὖ ἐχόμενος τῶν
[6, 493]	τε προσελθεῖν χρὴ καὶ ὅπῃ	ἅψασθαι	αὐτοῦ, καὶ ὁπότε χαλεπώτατον ἢ
[6, 501]	ἰδιώτου μήτε πόλεως ἐθελῆσαι ἂν	ἅψασθαι	μηδὲ γράφειν νόμους, πρὶν ἢ
[6, 490]	ὃ ἔστιν ἑκάστου τῆς φύσεως	ἅψασθαι	ᾧ προσήκει ψυχῆς ἐφάπτεσθαι τοῦ
[6, 485]	οἵους ἐλέγομεν. Τὸ ποῖον; Τὴν	ἀψεύδειαν	καὶ τὸ ἑκόντας εἶναι μηδαμῇ