Livre, Chap.
[6, 487]	ταῦτά σοι οὐδεὶς ἂν οἷός	τ’	εἴη ἀντειπεῖν. ἀλλὰ γὰρ τοιόνδε
[6, 486]	ὢν πλέως; ἆρ’ ἂν οἷός	τ’	εἴη ἐπιστήμης μὴ κενὸς εἶναι;
[6, 504]	ἔμπροσθεν προειρημένων ἑπομένας ἀποδείξεις οἷόν	τ’	εἴη προσάψαι. καὶ ὑμεῖς ἐξαρκεῖν
[6, 507]	ἐγώ, καὶ ἀναμνήσας ὑμᾶς τά	τ’	ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ῥηθέντα καὶ
[6, 506]	ἀλλ’ ὅπως μὴ οὐχ οἷός	τ’	ἔσομαι, προθυμούμενος δὲ ἀσχημονῶν γέλωτα
[6, 485]	δὴ λέγωμεν, τίνα τρόπον οἷοί	τ’	ἔσονται οἱ αὐτοὶ κἀκεῖνα καὶ
[6, 490]	πρὶν δ’ οὔ; Ως οἷόν	τ’	ἔφη, μετριώτατα. Τί οὖν; τούτῳ
[6, 494]	πείθοντα, ὅπως ἂν μὴ οἷός	τ’	ᾖ, καὶ ἰδίᾳ ἐπιβουλεύοντας καὶ
[6, 507]	καὶ ταῖς ἄλλαις αἰσθήσεσι πάντα	τὰ	αἰσθητά; Τί μήν; Αρ’ οὖν,
[6, 507]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ ἀκοῇ	τὰ	ἀκουόμενα, καὶ ταῖς ἄλλαις αἰσθήσεσι
[6, 492]	οὗτος φέρῃ, καὶ φήσειν τε	τὰ	αὐτὰ τούτοις καλὰ καὶ αἰσχρὰ
[6, 496]	λογισμῷ λαβών, ἡσυχίαν ἔχων καὶ	τὰ	αὑτοῦ πράττων, οἷον ἐν χειμῶνι
[6, 494]	χρῆσθαι, ἐπειδὰν πρεσβύτερος γίγνηται, ἐπὶ	τὰ	αὑτῶν πράγματα οἵ τε οἰκεῖοι
[6, 503]	ἐξοίχεται. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Οὐκοῦν	τὰ	βέβαια αὖ ταῦτα ἤθη καὶ
[6, 497]	μεταχειριζομένη πόλις φιλοσοφίαν οὐ διολεῖται.	τὰ	γὰρ δὴ μεγάλα πάντα ἐπισφαλῆ,
[6, 495]	εἰσιν. Καὶ γὰρ οὖν, ἔφη,	τά	γε λεγόμενα ταῦτα. Εἰκότως γε,
[6, 497]	μὲν τῷ ὄντι θεῖον ἦν,	τὰ	δὲ ἄλλα ἀνθρώπινα, τά τε
[6, 492]	ψέγωσι τῶν λεγομένων ἢ πραττομένων,	τὰ	δὲ ἐπαινῶσιν, ὑπερβαλλόντως ἑκάτερα, καὶ
[6, 499]	παντὸς τρόπου τοῦ γνῶναι χάριν,	τὰ	δὲ κομψά τε καὶ ἐριστικὰ
[6, 505]	καὶ καλὰ πολλοὶ ἂν ἕλοιντο	τὰ	δοκοῦντα, κἂν εἰ> μὴ εἴη,
[6, 505]	ἀγαθὰ δὲ οὐδενὶ ἔτι ἀρκεῖ	τὰ	δοκοῦντα κτᾶσθαι, ἀλλὰ τὰ ὄντα
[6, 498]	ἡ ψυχὴ τελεοῦσθαι ἄρχεται, ἐπιτείνειν	τὰ	ἐκείνης γυμνάσια· ὅταν δὲ λήγῃ
[6, 497]	τοι, ἦ δ’ ὅς, οὐ	τὰ	ἐλάχιστα ἂν διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ
[6, 509]	ἦν δ’ ἐγώ, αἴτιος, ἀναγκάζων	τὰ	ἐμοὶ δοκοῦντα περὶ αὐτοῦ λέγειν.
[6, 510]	~πρῶτον (μὲν τὰς σκιάς, ἔπειτα	τὰ	ἐν τοῖς ὕδασι φαντάσματα καὶ
[6, 484]	τε ἀκριβέστατα, οὕτω δὴ καὶ	τὰ	ἐνθάδε νόμιμα καλῶν τε πέρι
[6, 502]	ἐπειδὴ τοῦτο μόγις τέλος ἔσχεν,	τὰ	ἐπίλοιπα δὴ μετὰ τοῦτο λεκτέον,
[6, 502]	ἐγώ, τιθέντος τοὺς νόμους καὶ	τὰ	ἐπιτηδεύματα ἃ διεληλύθαμεν, οὐ δήπου
[6, 495]	οἱ ἐκ τῶν εἱργμῶν εἰς	τὰ	ἱερὰ ἀποδιδράσκοντες, ἅσμενοι καὶ οὗτοι
[6, 497]	πάντα ἐπισφαλῆ, καὶ τὸ λεγόμενον	τὰ	καλὰ τῷ ὄντι χαλεπά. (Αλλ’
[6, 488]	καλοῦντας καὶ κυβερνητικὸν καὶ ἐπιστάμενον	τὰ	κατὰ ναῦν, ὃς ἂν συλλαμβάνειν
[6, 484]	τε, ἐὰν δέῃ τίθεσθαι, καὶ	τὰ	κείμενα φυλάττοντες σῴζειν; Οὐ μὰ
[6, 497]	αὐξήσεται καὶ μετὰ τῶν ἰδίων	τὰ	κοινὰ σώσει. Τὸ μὲν οὖν
[6, 491]	ἦν δ’ ἐγώ, πρὸς τούτοις	τὰ	λεγόμενα ἀγαθὰ πάντα φθείρει καὶ
[6, 495]	ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ ἐπιτηδεύματος, καὶ	τὰ	λεγόμενα ἀγαθά, πλοῦτοί τε καὶ
[6, 503]	καὶ ἆθλα. τοιαῦτ’ ἄττα ἦν	τὰ	λεγόμενα παρεξιόντος καὶ παρακαλυπτομένου τοῦ
[6, 504]	εἴη. Μὴ γὰρ μνημονεύων, ἔφη,	τὰ	λοιπὰ ἂν εἴην δίκαιος μὴ
[6, 484]	ἔδει ῥηθῆναι, καὶ μὴ πολλὰ	τὰ	λοιπὰ διελθεῖν μέλλοντι κατόψεσθαι τί
[6, 510]	φανερῶν, ἐκ τούτων δ’ ἀρχόμενοι	τὰ	λοιπὰ ἤδη διεξιόντες τελευτῶσιν ὁμολογουμένως
[6, 485]	Τί μήν; Ωι δὴ πρὸς	τὰ	μαθήματα καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον
[6, 491]	διαφερόντως κακὰς γίγνεσθαι; ἢ οἴει	τὰ	μεγάλα ἀδικήματα καὶ τὴν ἄκρατον
[6, 495]	δὴ τῶν ἀνδρῶν καὶ οἱ	τὰ	μέγιστα κακὰ ἐργαζόμενοι τὰς πόλεις
[6, 503]	γυμνάζειν δεῖ, σκοποῦντας εἰ καὶ	τὰ	μέγιστα μαθήματα δυνατὴ ἔσται ἐνεγκεῖν
[6, 497]	διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ γε, εἶπον,	τὰ	μέγιστα, μὴ τυχὼν πολιτείας προσηκούσης·
[6, 497]	οἰκίζοντες τὴν πόλιν ἢ ἄλλη.	Τὰ	μὲν ἄλλα, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 496]	οἷος κατασχεῖν· καὶ γὰρ (Θεάγει	τὰ	μὲν ἄλλα πάντα παρεσκεύασται πρὸς
[6, 507]	ἕκαστον προσαγορεύομεν. Εστι ταῦτα. Καὶ	τὰ	μὲν δὴ ὁρᾶσθαί φαμεν, νοεῖσθαι
[6, 502]	τὸ δεῖν αὐτὰ διελθεῖν. (καὶ	τὰ	μὲν δὴ τῶν γυναικῶν τε
[6, 492]	πλήθους σύλλογον σὺν πολλῷ θορύβῳ	τὰ	μὲν ψέγωσι τῶν λεγομένων ἢ
[6, 503]	αὐτοῖς, εἰς ταὐτὸν συμφύεσθαι αὐτῆς	τὰ	μέρη ὀλιγάκις ἐθέλει, τὰ πολλὰ
[6, 508]	τόπῳ πρός τε νοῦν καὶ	τὰ	νοούμενα, τοῦτο τοῦτον ἐν τῷ
[6, 502]	πόλιν ἔχων πειθομένην, πάντ’ ἐπιτελέσαι	τὰ	νῦν ἀπιστούμενα. Ικανὸς γάρ, ἔφη.
[6, 503]	ἔφην, ὦ φίλε, ἐγώ, εἰπεῖν	τὰ	νῦν ἀποτετολμημένα· νῦν δὲ τοῦτο
[6, 506]	ἐφικέσθαι τοῦ γε δοκοῦντος ἐμοὶ	τὰ	νῦν— ὃς δὲ ἔκγονός τε
[6, 505]	ἀρκεῖ τὰ δοκοῦντα κτᾶσθαι, ἀλλὰ	τὰ	ὄντα ζητοῦσιν, τὴν δὲ δόξαν
[6, 508]	ποιεῖ ὁρᾶν ὅτι κάλλιστα καὶ	τὰ	ὁρώμενα ὁρᾶσθαι; Ονπερ καὶ σύ,
[6, 508]	ὁρατῷ πρός τε ὄψιν καὶ	τὰ	ὁρώμενα. Πῶς; ἔφη· ἔτι δίελθέ
[6, 507]	(Τῷ οὖν ὁρῶμεν ἡμῶν αὐτῶν	τὰ	ὁρώμενα; Τῇ ὄψει, ἔφη. Οὐκοῦν,
[6, 507]	καὶ ἄλλοτε ἤδη πολλάκις εἰρημένα.	(Τὰ	ποῖα; ἦ δ’ ὅς. Πολλὰ
[6, 503]	αὐτῆς τὰ μέρη ὀλιγάκις ἐθέλει,	τὰ	πολλὰ δὲ διεσπασμένη φύεται. (Πῶς,
[6, 494]	αὐτό τι ἕκαστον καὶ (μὴ	τὰ	πολλὰ ἕκαστα, ἔσθ’ ὅπως πλῆθος
[6, 493]	αὐτὸ τὸ καλὸν ἀλλὰ μὴ	τὰ	πολλὰ καλά, ~ἢ αὐτό τι
[6, 491]	φανεῖται καὶ οὐκ ἄτοπα δόξει	τὰ	προειρημένα περὶ αὐτῶν. Πῶς οὖν,
[6, 510]	περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον καὶ	τὰ	σχήματα καὶ γωνιῶν τριττὰ εἴδη
[6, 495]	τεχνῶν τε καὶ δημιουργιῶν ὥσπερ	τὰ	σώματα λελώβηνται, οὕτω (καὶ τὰς
[6, 507]	ἔφην ἐγώ, καὶ ἀναμνήσας ὑμᾶς	τά	τ’ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ῥηθέντα
[6, 510]	ἕτερον τίθει ᾧ τοῦτο ἔοικεν,	τά	τε περὶ ἡμᾶς ζῷς καὶ
[6, 497]	ἦν, τὰ δὲ ἄλλα ἀνθρώπινα,	τά	τε τῶν φύσεων καὶ τῶν
[6, 507]	ἥ τε ὄψις οὐδὲν ὄψεται,	τά	τε χρώματα ἔσται ἀόρατα. Τίνος
[6, 496]	μεγάλη ψυχὴ φυῇ καὶ ἀτιμάσασα	τὰ	τῆς πόλεως ὑπερίδῃ· βραχὺ δέ
[6, 495]	ἐλέγομεν ὡς ἄρα καὶ αὐτὰ	τὰ	τῆς φιλοσόφου φύσεως μέρη, ὅταν
[6, 501]	καλὸν καὶ σῶφρον καὶ πάντα	τὰ	τοιαῦτα, καὶ πρὸς ἐκεῖν’ αὖ
[6, 488]	οἷον οἱ γραφῆς τραγελάφους καὶ	τὰ	τοιαῦτα μειγνύντες γράφουσιν. νόησον γὰρ
[6, 510]	γεωμετρίας τε καὶ λογισμοὺς καὶ	τὰ	τοιαῦτα πραγματευόμενοι, ὑποθέμενοι τό τε
[6, 489]	διαβολὴ γίγνεται φιλοσοφίᾳ διὰ τοὺς	τὰ	τοιαῦτα φάσκοντας ἐπιτηδεύειν, οὓς δὴ
[6, 504]	ἔφατε, καὶ οὕτω δὴ ἐρρήθη	τὰ	τότε τῆς μὲν ἀκριβείας, ὡς
[6, 491]	ἐρρωμένη ἐν πόλει καὶ πάντα	τὰ	τούτων οἰκεῖα· ἔχεις γὰρ τὸν
[6, 506]	μοι, ἔφη, ὦ Σώκρατες, φαίνεται	τὰ	τῶν ἄλλων μὲν ἔχειν εἰπεῖν
[6, 494]	καὶ τὰ τῶν Ελλήνων καὶ	τὰ	τῶν βαρβάρων ἱκανὸν ἔσεσθαι (πράττειν,
[6, 494]	πληρωθήσεσθαι ἀμηχάνου ἐλπίδος, ἡγούμενον καὶ	τὰ	τῶν Ελλήνων καὶ τὰ τῶν
[6, 496]	ὑγιὲς ὡς ἔπος εἰπεῖν περὶ	τὰ	τῶν πόλεων πράττει οὐδ’ ἔστι
[6, 493]	μὴ ἄλλα παιδεύειν ἢ ταῦτα	τὰ	τῶν πολλῶν δόγματα, ἃ δοξάζουσιν
[6, 495]	καὶ τοὺς ἰδιώτας, καὶ οἱ	τἀγαθά,	οἳ ἂν ταύτῃ τύχωσι ῥυέντες·
[6, 506]	αὐτὸ μὲν τί ποτ’ (ἐστὶ	τἀγαθὸν	ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι— πλέον
[6, 508]	τὸν τοῦ ἀγαθοῦ ἔκγονον, ὃν	τἀγαθὸν	ἐγέννησεν ἀνάλογον ἑαυτῷ, ὅτιπερ αὐτὸ
[6, 507]	καὶ ἀκοῇ τὰ ἀκουόμενα, καὶ	ταῖς	ἄλλαις αἰσθήσεσι πάντα τὰ αἰσθητά;
[6, 511]	(Μανθάνω, ἔφη, ὅτι τὸ ὑπὸ	ταῖς	γεωμετρίαις τε καὶ ταῖς ταύτης
[6, 486]	οὔ; (Επιλήσμονα ἄρα ψυχὴν ἐν	ταῖς	ἱκανῶς φιλοσόφοις μή ποτε ἐγκρίνωμεν,
[6, 489]	σφισι καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἐν	ταῖς	οὕτω κατεσκευασμέναις ναυσὶ πλωτήρων; Καὶ
[6, 487]	οὗ σὺ ἐπαινεῖς πάσχοντας, ἀχρήστους	ταῖς	πόλεσι γιγνομένους. Καὶ ἐγὼ ἀκούσας,
[6, 489]	οἱ φιλόσοφοι οὐ τιμῶνται ἐν	ταῖς	πόλεσι δίδασκέ τε τὴν εἰκόνα
[6, 489]	ἐξεταζομένην τὴν εἰκόνα ἰδεῖν, ὅτι	ταῖς	πόλεσι πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς φιλοσόφους
[6, 511]	ὑπὸ ταῖς γεωμετρίαις τε καὶ	ταῖς	ταύτης ἀδελφαῖς τέχναις λέγεις. Τὸ
[6, 493]	ὀνομάζοι δὲ πάντα ταῦτα ἐπὶ	ταῖς	τοῦ μεγάλου ζῴου δόξαις, οἷς
[6, 487]	Ακούοις ἂν ὅτι ἔμοιγε φαίνονται	τἀληθῆ	λέγειν. (Πῶς οὖν, ἔφη, εὖ
[6, 489]	διδάξω, ἔφη. Καὶ ὅτι τοίνυν	τἀληθῆ	λέγεις, ὡς ἄχρηστοι τοῖς πολλοῖς
[6, 494]	διατιθεμένῳ ἐάν τις ἠρέμα προσελθὼν	τἀληθῆ	λέγῃ, ὅτι νοῦς οὐκ ἔνεστιν
[6, 499]	καὶ δεδιότες ὅμως ἐλέγομεν, ὑπὸ	τἀληθοῦς	ἠναγκασμένοι, ὅτι οὔτε πόλις οὔτε
[6, 505]	χρήσασθαι μονίμῳ οἵᾳ καὶ περὶ	τἆλλα,	διὰ τοῦτο δὲ ἀποτυγχάνει καὶ
[6, 505]	δὲ ταύτης εἰ ὅτι μάλιστα	τἆλλα	ἐπισταίμεθα, οἶσθ’ ὅτι οὐδὲν ἡμῖν
[6, 484]	εἴη ἄλλους αἱρεῖσθαι, εἴ γε	τἆλλα	μὴ ἐλλείποιντο· τούτῳ γὰρ αὐτῷ
[6, 510]	οὐ (ταύτης ἣν γράφουσιν, καὶ	τἆλλα	οὕτως, αὐτὰ μὲν ταῦτα ἃ
[6, 505]	ᾗ δὴ καὶ δίκαια καὶ	τἆλλα	προσχρησάμενα χρήσιμα καὶ ὠφέλιμα γίγνεται.
[6, 485]	ῥέπουσιν, ἴσμεν που ὅτι εἰς	τἆλλα	τούτῳ ἀσθενέστεραι, ὥσπερ ῥεῦμα ἐκεῖσε
[6, 505]	μὴ μέντοι ἀγαθήν; ἢ πάντα	τἆλλα	φρονεῖν ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ, καλὸν
[6, 508]	δύναμιν ἣν ἔχει ἐκ τούτου	ταμιευομένην	ὥσπερ ἐπίρρυτον κέκτηται; Πάνυ μὲν
[6, 493]	ἔχοι λόγον περὶ αὐτῶν, ἀλλὰ	τἀναγκαῖα	δίκαια καλοῖ καὶ καλά, τὴν
[6, 492]	καὶ φυτευθεῖσα τρέφηται, εἰς πάντα	τἀναντία	αὖ, ἐὰν μή τις αὐτῇ
[6, 489]	τὸ βέλτιστον ἐπιτήδευμα ὑπὸ τῶν	τἀναντία	ἐπιτηδευόντων· (πολὺ δὲ μεγίστη καὶ
[6, 511]	καὶ τῷ τελευταίῳ εἰκασίαν, καὶ	τάξον	αὐτὰ ἀνὰ λόγον, ὥσπερ ἐφ’
[6, 508]	ἡλιοειδέστατόν γε οἶμαι τῶν περὶ	τὰς	αἰσθήσεις ὀργάνων. Πολύ γε. Οὐκοῦν
[6, 504]	μὴ μεγίστας ἀξιοῦν εἶναι καὶ	τὰς	ἀκριβείας; Καὶ μάλα, ἔφη, (ἄξιον
[6, 495]	ὅμως γὰρ δὴ πρός γε	τὰς	ἄλλας τέχνας καίπερ οὕτω πραττούσης
[6, 506]	Τί δέ; εἶπον· οὐκ ᾔσθησαι	τὰς	ἄνευ ἐπιστήμης δόξας, ὡς πᾶσαι
[6, 510]	σε εἰδέναι ὅτι οἱ περὶ	τὰς	γεωμετρίας τε καὶ λογισμοὺς καὶ
[6, 507]	ὁρᾶσθαί φαμεν, νοεῖσθαι δ’ οὔ,	τὰς	δ’ αὖ ἰδέας νοεῖσθαι μέν,
[6, 485]	αὐτῆς καθ’ αὑτὴν εἶεν ἄν,	τὰς	δὲ διὰ τοῦ σώματος ἐκλείποιεν,
[6, 503]	καὶ νεανικοί τε καὶ μεγαλοπρεπεῖς	τὰς	διανοίας οἷοι κοσμίως μετὰ ἡσυχίας
[6, 491]	φιλοσοφίᾳ προσῆψαν. Τίνας δέ, ἔφη,	τὰς	διαφθορὰς λέγεις; Εγώ σοι, εἶπον,
[6, 508]	καὶ ἀμβλυώττει ἄνω καὶ κάτω	τὰς	δόξας μεταβάλλον, καὶ ἔοικεν αὖ
[6, 509]	ἕτερον τμῆμα εἰκόνες— λέγω δὲ	τὰς	εἰκόνας ~πρῶτον (μὲν τὰς σκιάς,
[6, 491]	καὶ τὰς ψυχὰς οὕτω φῶμεν	τὰς	εὐφυεστάτας κακῆς παιδαγωγίας τυχούσας διαφερόντως
[6, 503]	τοὺς φόβους δυσκίνητα ὄντα, πρὸς	τὰς	μαθήσεις αὖ ποιεῖ ταὐτόν· δυσκινήτως
[6, 491]	καλοῦσι· ~καὶ μετὰ (τοῦτο αὖ	τὰς	μιμουμένας ταύτην καὶ εἰς τὸ
[6, 488]	τὴν κυβερνητικήν. τοιούτων δὴ περὶ	τὰς	ναῦς γιγνομένων τὸν ὡς ἀληθῶς
[6, 493]	θρέμματος μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ τρεφομένου	τὰς	ὀργάς τις καὶ (ἐπιθυμίας κατεμάνθανεν,
[6, 501]	δι’ ὃν ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον ὅτι	τὰς	πόλεις αὐτῷ παρεδίδομεν, καί τι
[6, 495]	οἱ τὰ μέγιστα κακὰ ἐργαζόμενοι	τὰς	πόλεις γίγνονται καὶ τοὺς ἰδιώτας,
[6, 488]	πάθος τῶν ἐπιεικεστάτων, ὃ πρὸς	τὰς	πόλεις πεπόνθασιν, ὥστε οὐδ’ ἔστιν
[6, 510]	δὲ τὰς εἰκόνας ~πρῶτον (μὲν	τὰς	σκιάς, ἔπειτα τὰ ἐν τοῖς
[6, 489]	πάντα τὸν ἄρχεσθαι δεόμενον ἐπὶ	τὰς	τοῦ ἄρχειν δυναμένου, οὐ τὸν
[6, 489]	αὑτοῦ οὐδὲ τοὺς σοφοὺς ἐπὶ	τὰς	τῶν πλουσίων θύρας ἰέναι, ἀλλ’
[6, 511]	ἅπτεται τῇ τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμει,	τὰς	ὑποθέσεις ποιούμενος οὐκ ἀρχὰς ἀλλὰ
[6, 490]	ἐγώ, τῆς φύσεως δεῖ θεάσασθαι	τὰς	φθοράς, ὡς διόλλυται ἐν πολλοῖς,
[6, 495]	δὴ ἐφιέμενοι πολλοὶ ἀτελεῖς μὲν	τὰς	φύσεις, ὑπὸ δὲ τῶν τεχνῶν
[6, 502]	γενόμενοι βασιλέων ἔκγονοι ἢ δυναστῶν	τὰς	φύσεις φιλόσοφοι; Οὐδ’ ἂν εἷς,
[6, 508]	τις αὐτοὺς τρέπῃ ὧν ἂν	τὰς	χρόας τὸ ἡμερινὸν φῶς ἐπέχῃ,
[6, 491]	δ’ ἐγώ, ὦ Αδείμαντε, καὶ	τὰς	ψυχὰς οὕτω φῶμεν τὰς εὐφυεστάτας
[6, 495]	τὰ σώματα λελώβηνται, οὕτω (καὶ	τὰς	ψυχὰς συγκεκλασμένοι τε καὶ ἀποτεθρυμμένοι
[6, 490]	δεῖ πάλιν ἐξ ἀρχῆς ἀναγκάζοντα	τάττειν;	μέμνησαι γάρ που ὅτι συνέβη
[6, 511]	Μανθάνω, ἔφη, καὶ συγχωρῶ καὶ	τάττω	ὡς λέγεις.
[6, 506]	ὡς εἰδότα, ὡς μέντοι οἰόμενον	ταῦθ’	ἃ οἴεται ἐθέλειν λέγειν. Τί
[6, 509]	καὶ ἐνταῦθα ἀγαθοειδῆ μὲν νομίζειν	ταῦτ’	ἀμφότερα ὀρθόν, ἀγαθὸν δὲ ἡγεῖσθαι
[6, 510]	δι’ αὐτῶν τὴν μέθοδον ποιουμένη.	Ταῦτ’	ἔφη, ἃ λέγεις, οὐχ ἱκανῶς
[6, 493]	Διομηδεία λεγομένη ἀνάγκη ποιεῖν αὐτῷ	ταῦτα	ἃ ἂν οὗτοι ἐπαινῶσιν· ὡς
[6, 510]	καὶ τἆλλα οὕτως, αὐτὰ μὲν	ταῦτα	ἃ πλάττουσίν τε καὶ γράφουσιν,
[6, 509]	τὸ ὄνομα. ἀλλ’ οὖν ἔχεις	ταῦτα	διττὰ εἴδη, ὁρατόν, νοητόν; Εχω.
[6, 495]	οὖν, ἔφη, τά γε λεγόμενα	ταῦτα.	Εἰκότως γε, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 510]	διανοούμενοι, ἀλλ’ ἐκείνων πέρι οἷς	ταῦτα	ἔοικε, τοῦ τετραγώνου αὐτοῦ ἕνεκα
[6, 493]	ἢ ἄδικον, ὀνομάζοι δὲ πάντα	ταῦτα	ἐπὶ ταῖς τοῦ μεγάλου ζῴου
[6, 503]	τι δέῃ τοιοῦτον διαπονεῖν. Εστι	ταῦτα,	ἔφη. Ημεῖς δέ γέ φαμεν
[6, 504]	τέλος οὔποτε ἥξει. Οὐ γὰρ	ταῦτα,	ἔφη, μέγιστα, ἀλλ’ ἔτι τι
[6, 485]	ὁμολογήσειν καὶ ὅτι οἷοί τε	ταῦτα	ἔχειν οἱ αὐτοί, ὅτι τε
[6, 485]	ἔσονται οἱ αὐτοὶ κἀκεῖνα καὶ	ταῦτα	ἔχειν; Πάνυ μὲν οὖν. Ο
[6, 503]	λέγεις. Οὐκοῦν τὰ βέβαια αὖ	ταῦτα	ἤθη καὶ οὐκ εὐμετάβολα, οἷς
[6, 507]	ὃ ἔστιν” ἕκαστον προσαγορεύομεν. Εστι	ταῦτα.	Καὶ τὰ μὲν δὴ ὁρᾶσθαί
[6, 509]	ἀλήθειαν παρέχει, αὐτὸ δ’ ὑπὲρ	ταῦτα	κάλλει ἐστίν· οὐ γὰρ δήπου
[6, 492]	λόγου, ἀλλ’ οὐκ αὐτοὺς τοὺς	ταῦτα	λέγοντας μεγίστους (μὲν εἶναι σοφιστάς,
[6, 487]	ἀκούσας, Οἴει οὖν, εἶπον, τοὺς	ταῦτα	λέγοντας ψεύδεσθαι; Οὐκ οἶδα, ἦ
[6, 510]	τούτων ἀδελφὰ καθ’ ἑκάστην μέθοδον,	ταῦτα	μὲν ὡς εἰδότες, ποιησάμενοι ὑποθέσεις
[6, 500]	πάντα καὶ κατὰ λόγον ἔχοντα,	ταῦτα	μιμεῖσθαί τε καὶ ὅτι μάλιστα
[6, 501]	ὀρθῶς γ’ ἔφη. Οὐκοῦν μετὰ	ταῦτα	οἴει ὑπογράψασθαι ἂν τὸ σχῆμα
[6, 506]	ἡδονήν, ἢ ἄλλο τι παρὰ	ταῦτα;	Οὗτος, ἦν δ’ ἐγώ, ἀνήρ,
[6, 511]	ἐπὶ τοῖς τέτταρσι τμήμασι τέτταρα	ταῦτα	παθήματα ἐν τῇ ψυχῇ γιγνόμενα
[6, 496]	καὶ τοῖς ἄλλοις ἂν γένοιτο—	ταῦτα	πάντα λογισμῷ λαβών, ἡσυχίαν ἔχων
[6, 493]	τε καὶ ἀγριαίνει, καταμαθὼν δὲ	ταῦτα	πάντα συνουσίᾳ τε καὶ χρόνου
[6, 506]	αὑτοῦ μή, τοσοῦτον (χρόνον περὶ	ταῦτα	πραγματευόμενον. Τί δέ; ἦν δ’
[6, 505]	κἂν εἰ> μὴ εἴη, ὅμως	ταῦτα	πράττειν καὶ κεκτῆσθαι καὶ δοκεῖν,
[6, 499]	χάριν, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ	ταῦτα	προορώμενοι (ἡμεῖς τότε καὶ δεδιότες
[6, 511]	οἷς ἐστιν ἀληθείας μετέχει, οὕτω	ταῦτα	σαφηνείας ἡγησάμενος μετέχειν. Μανθάνω, ἔφη,
[6, 487]	Ω Σώκρατες, ἔφη, πρὸς μὲν	ταῦτά	σοι οὐδεὶς ἂν οἷός τ’
[6, 493]	ἡγοῦνται, μὴ ἄλλα παιδεύειν ἢ	ταῦτα	τὰ τῶν πολλῶν δόγματα, ἃ
[6, 490]	ἐξ ἀνάγκης ὡρισάμεθα. (Εστιν, ἔφη,	ταῦτα.	Ταύτης δή, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 493]	δὲ καὶ ἀγαθὰ καὶ καλὰ	ταῦτα	τῇ ἀληθείᾳ, ἤδη πώποτέ του
[6, 493]	ἦ δ’ ὅς, οὐδ’ ἀκούσομαι.	Ταῦτα	τοίνυν πάντα ἐννοήσας ἐκεῖνο ἀναμνήσθητι·
[6, 500]	εἰς τεταγμένα ἄττα καὶ κατὰ	ταὐτὰ	ἀεὶ ἔχοντα ὁρῶντας καὶ θεωμένους
[6, 505]	ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι καὶ κακὰ	ταὐτά.	ἦ γάρ; (Τί μήν; Οὐκοῦν
[6, 484]	μὲν οἱ τοῦ ἀεὶ κατὰ	ταὐτὰ	ὡσαύτως ἔχοντος δυνάμενοι ἐφάπτεσθαι, οἱ
[6, 487]	γε ἀληθὲς οὐδέν τι μᾶλλον	ταύτῃ	ἔχειν. λέγω δ’ εἰς τὸ
[6, 494]	μεγάλης πόλεως ὢν καὶ ἐν	ταύτῃ	πλούσιός τε καὶ γενναῖος, καὶ
[6, 495]	καὶ οἱ τἀγαθά, οἳ ἂν	ταύτῃ	τύχωσι ῥυέντες· σμικρὰ δὲ φύσις
[6, 495]	ἄλλοι ἀνθρωπίσκοι κενὴν τὴν χώραν	ταύτην	γιγνομένην, καλῶν (δὲ ὀνομάτων καὶ
[6, 491]	μετὰ (τοῦτο αὖ τὰς μιμουμένας	ταύτην	καὶ εἰς τὸ ἐπιτήδευμα καθισταμένας
[6, 493]	δοξάζουσιν ὅταν ἁθροισθῶσιν, καὶ σοφίαν	ταύτην	καλεῖν· οἷόνπερ ἂν εἰ θρέμματος
[6, 511]	ταῖς γεωμετρίαις τε καὶ ταῖς	ταύτης	ἀδελφαῖς τέχναις λέγεις. Τὸ τοίνυν
[6, 490]	ἀνάγκης ὡρισάμεθα. (Εστιν, ἔφη, ταῦτα.	Ταύτης	δή, ἦν δ’ ἐγώ, τῆς
[6, 505]	δὲ μὴ ἴσμεν, ἄνευ δὲ	ταύτης	εἰ ὅτι μάλιστα τἆλλα ἐπισταίμεθα,
[6, 494]	μνήμη καὶ ἀνδρεία καὶ μεγαλοπρέπεια	ταύτης	εἶναι τῆς φύσεως. Ναί. Οὐκοῦν
[6, 510]	καὶ διαμέτρου αὐτῆς, ἀλλ’ οὐ	(ταύτης	ἣν γράφουσιν, καὶ τἆλλα οὕτως,
[6, 508]	ὢν αὐτῆς ὁρᾶται ὑπ’ αὐτῆς	ταύτης;	Οὕτως, ἦ δ’ ὅς. Τοῦτον
[6, 487]	ὅτι λέγωσιν ὑπὸ πεττείας αὖ	ταύτης	τινὸς ἑτέρας, οὐκ ἐν ψήφοις
[6, 503]	πρὸς τὰς μαθήσεις αὖ ποιεῖ	ταὐτόν·	δυσκινήτως ἔχει καὶ δυσμαθῶς ὥσπερ
[6, 503]	φύσιν δεῖν ὑπάρχειν αὐτοῖς, εἰς	ταὐτὸν	συμφύεσθαι αὐτῆς τὰ μέρη ὀλιγάκις
[6, 484]	τε (καὶ θεώμενοι ὡς οἷόν	τε	ἀκριβέστατα, οὕτω δὴ καὶ τὰ
[6, 500]	ἔξωθεν οὐ προσῆκον ἐπεισκεκωμακότας, λοιδορουμένους	τε	αὑτοῖς καὶ φιλαπεχθημόνως ἔχοντας καὶ
[6, 495]	καὶ ἀτελῆ φιλοσοφίαν λείποντες αὐτοί	τε	βίον οὐ προσήκοντα οὐδ’ ἀληθῆ
[6, 487]	μή ποτ’ ἄν τις οἷός	τε	γένοιτο ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι, εἰ μὴ
[6, 491]	Εγώ σοι, εἶπον, ἂν οἷός	τε	γένωμαι, πειράσομαι διελθεῖν. τόδε μὲν
[6, 507]	διήγησιν. ~(Βουλοίμην ἄν, εἶπον, ἐμέ	τε	δύνασθαι αὐτὴν ἀποδοῦναι καὶ ὑμᾶς
[6, 484]	καὶ δικαίων καὶ ἀγαθῶν τίθεσθαί	τε,	ἐὰν δέῃ τίθεσθαι, καὶ τὰ
[6, 496]	τε καὶ ἀνοσίων (ἔργων τόν	τε	ἐνθάδε βίον βιώσεται καὶ τὴν
[6, 490]	~οἷον ἀνάγκη φῦναι τὸν καλόν	τε	κἀγαθὸν (ἐσόμενον. ἡγεῖτο δ’ αὐτῷ,
[6, 493]	οἵας αὖ ἄλλου φθεγγομένου ἡμεροῦταί	τε	καὶ ἀγριαίνει, καταμαθὼν δὲ ταῦτα
[6, 489]	ἡγῇ ἂν τῷ ὄντι μετεωροσκόπον	~(τε	καὶ ἀδολέσχην καὶ ἄχρηστόν σφισι
[6, 508]	δὲ καλῶν ἀμφοτέρων ὄντων, γνώσεώς	τε	καὶ ἀληθείας, ἄλλο καὶ κάλλιον
[6, 501]	ἀμφισβητῆσαι; πότερον μὴ τοῦ ὄντος	τε	καὶ ἀληθείας ἐραστὰς εἶναι τοὺς
[6, 490]	γεννήσας νοῦν καὶ ἀλήθειαν, γνοίη	τε	καὶ ἀληθῶς ζῴη καὶ τρέφοιτο
[6, 497]	φιλοσόφου φύσεως· διὸ καὶ στρέφεσθαί	τε	καὶ ἀλλοιοῦσθαι αὐτήν, ὥσπερ ξενικὸν
[6, 508]	γιγνόμενόν τε καὶ ἀπολλύμενον, δοξάζει	τε	καὶ ἀμβλυώττει ἄνω καὶ κάτω
[6, 498]	τε σωμάτων, ἐν ᾧ βλαστάνει	τε	καὶ ἀνδροῦται, εὖ μάλα ἐπιμελεῖσθαι,
[6, 486]	καὶ παντὸς ἀεὶ ἐπορέξεσθαι θείου	τε	καὶ ἀνθρωπίνου. Αληθέστατα, ἔφη. Ηι
[6, 496]	εἴ πῃ αὐτὸς καθαρὸς ἀδικίας	τε	καὶ ἀνοσίων (ἔργων τόν τε
[6, 508]	τῷ σκότῳ κεκραμένον, τὸ γιγνόμενόν	τε	καὶ ἀπολλύμενον, δοξάζει τε καὶ
[6, 495]	οὕτω (καὶ τὰς ψυχὰς συγκεκλασμένοι	τε	καὶ ἀποτεθρυμμένοι διὰτὰς βαναυσίας τυγχάνουσιν—
[6, 486]	μὴν τό γε τῆς ἀμούσου	τε	καὶ ἀσχήμονος φύσεως ἄλλοσέ ποι
[6, 493]	χρὴ εἰδέναι, ὅτιπερ ἂν σωθῇ	τε	(καὶ γένηται οἷον δεῖ ἐν
[6, 494]	ὢν καὶ ἐν ταύτῃ πλούσιός	τε	καὶ γενναῖος, καὶ ἔτι εὐειδὴς
[6, 510]	αὐτὰ μὲν ταῦτα ἃ πλάττουσίν	τε	καὶ γράφουσιν, ὧν καὶ σκιαὶ
[6, 495]	φύσεις, ὑπὸ δὲ τῶν τεχνῶν	τε	καὶ δημιουργιῶν ὥσπερ τὰ σώματα
[6, 495]	δή, εἶπον, ὦ θαυμάσιε, ὄλεθρός	τε	καὶ διαφθορὰ (τοσαύτη τε καὶ
[6, 490]	ἀκολουθῆσαι. Πῶς γάρ; Αλλ’ ὑγιές	τε	καὶ δίκαιον ἦθος, ᾧ καὶ
[6, 500]	δημιουργὸν αὐτὸν οἴει γενήσεσθαι σωφροσύνης	τε	καὶ δικαιοσύνης καὶ συμπάσης τῆς
[6, 507]	καὶ ἕκαστα οὕτως εἶναί φαμέν	τε	καὶ διορίζομεν τῷ λόγῳ. Φαμὲν
[6, 496]	ποῖ’ ἄττα φῶμεν γεννᾶν διανοήματά	τε	καὶ δόξας; ἆρ’ οὐχ ὡς
[6, 500]	πραγματείας, καὶ μαχόμενον αὐτοῖς φθόνου	τε	καὶ δυσμενείας ἐμπίμπλασθαι, ἀλλ’ εἰς
[6, 494]	πρῶτος ἔσται ἐν ἅπασιν, ἄλλως	τε	καὶ ἐὰν τὸ σῶμα φυῇ
[6, 494]	ἐν τοῖς τοιούτοις ποιήσειν, ἄλλως	τε	καὶ ἐὰν τύχῃ μεγάλης πόλεως
[6, 508]	ἀλλὰ ὧν νυκτερινὰ φέγγη, ἀμβλυώττουσί	τε	καὶ ἐγγὺς φαίνονται τυφλῶν, ὥσπερ
[6, 508]	ὄν, εἰς τοῦτο ἀπερείσηται, ἐνόησέν	τε	καὶ ἔγνω αὐτὸ καὶ νοῦν
[6, 507]	δὲ δὴ οὖν τὸν τόκον	τε	καὶ ἔκγονον αὐτοῦ τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 499]	αὖ λόγων, ὦ μακάριε, καλῶν	τε	καὶ ἐλευθέρων ἱκανῶς ἐπήκοοι γεγόνασιν,
[6, 493]	τῇ ἀληθείᾳ τούτων τῶν δογμάτων	τε	καὶ ἐπιθυμιῶν ὅτι καλὸν ἢ
[6, 484]	ἐγώ, δυνατοὶ φαίνωνται φυλάξαι νόμους	τε	καὶ ἐπιτηδεύματα πόλεων, τούτους καθιστάναι
[6, 502]	ἡμῖν καὶ ἐκ τίνων (μαθημάτων	τε	καὶ ἐπιτηδευμάτων οἱ σωτῆρες ἐνέσονται
[6, 499]	γνῶναι χάριν, τὰ δὲ κομψά	τε	καὶ ἐριστικὰ καὶ μηδαμόσε ἄλλοσε
[6, 494]	ἡγουμένους ἀπολλύναι αὐτοῦ τὴν χρείαν	τε	καὶ ἑταιρίαν; οὐ πᾶν μὲν
[6, 496]	αὐτοῦ μετὰ καλῆς ἐλπίδος ἵλεώς	τε	καὶ εὐμενὴς ἀπαλλάξεται. ~(Αλλά τοι,
[6, 488]	χρωμένους τοῖς ἐνοῦσι, καὶ πίνοντάς	τε	καὶ εὐωχουμένους πλεῖν ὡς τὸ
[6, 501]	δ’ ἐγώ, ὥσπερ πίνακα πόλιν	τε	καὶ ἤθη ἀνθρώπων, πρῶτον μὲν
[6, 487]	ἐγώ, τελειωθεῖσι τοῖς τοιούτοις παιδείᾳ	τε	καὶ ἡλικίᾳ ἆρα οὐ μόνοις
[6, 486]	ὄντος ἐπισκέψῃ, εἰ ἄρα δικαία	τε	καὶ ἥμερος ἢ δυσκοινώνητος καὶ
[6, 500]	ὅ γε φιλόσοφος ὁμιλῶν κόσμιός	τε	(καὶ θεῖος εἰς τὸ δυνατὸν
[6, 501]	ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐγγιγνόμενον θεοειδές	τε	καὶ θεοείκελον. Ορθῶς, ἔφη. Καὶ
[6, 484]	ἀληθέστατον ἀποβλέποντες κἀκεῖσε ἀεὶ ἀναφέροντές	τε	(καὶ θεώμενοι ὡς οἷόν τε
[6, 506]	ἔφη. Οἶμαι γοῦν, εἶπον, δίκαιά	τε	καὶ καλὰ ἀγνοούμενα ὅπῃ ποτὲ
[6, 506]	ἐξὸν (παρ’ ἄλλων ἀκούειν φανά	τε	καὶ καλά; Μὴ πρὸς Διός,
[6, 503]	γέ φαμεν ἀμφοτέρων δεῖν εὖ	τε	καὶ καλῶς μετέχειν, ἢ μήτε
[6, 501]	ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐμποιοῖεν, συμμειγνύντες	τε	καὶ κεραννύντες ἐκ τῶν ἐπιτηδευμάτων
[6, 510]	καὶ ἐν τοῖς ὅσα πυκνά	τε	καὶ λεῖα καὶ φανὰ συνέστηκεν,
[6, 510]	ὅτι οἱ περὶ τὰς γεωμετρίας	τε	καὶ λογισμοὺς καὶ τὰ τοιαῦτα
[6, 498]	μέχρι τοῦ δυνατοῦ τελέως ἔργῳ	τε	καὶ λόγῳ, ~δυναστεύοντα (ἐν πόλει
[6, 503]	τε φαίνεσθαι, βασανιζομένους ἐν ἡδοναῖς	τε	καὶ λύπαις, καὶ τὸ δόγμα
[6, 504]	ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν, τοῦ μεγίστου	τε	καὶ μάλιστα προσήκοντος μαθήματος ἐπὶ
[6, 503]	ἐθέλουσιν ἅμα φύεσθαι καὶ νεανικοί	τε	καὶ μεγαλοπρεπεῖς τὰς διανοίας οἷοι
[6, 486]	ὅταν κρίνειν μέλλῃς φύσιν φιλόσοφόν	τε	καὶ μή. Τὸ ποῖον; Μή
[6, 510]	ἦν δ’ ἐγώ, διῃρῆσθαι ἀληθείᾳ	τε	καὶ μή, ὡς τὸ δοξαστὸν
[6, 511]	τοῦ διαλέγεσθαι ἐπιστήμης τοῦ ὄντος	τε	καὶ νοητοῦ θεωρούμενον ἢ τὸ
[6, 504]	παθήματος ἥκιστα προσδεῖ φύλακι πόλεώς	τε	καὶ νόμων. Εἰκός, ἦ δ’
[6, 511]	νοῦν, ὡς μεταξύ τι δόξης	τε	καὶ νοῦ τὴν διάνοιαν οὖσαν.
[6, 485]	φύσει ἔχοντα πᾶν τὸ συγγενές	τε	καὶ οἰκεῖον τῶν παιδικῶν ἀγαπᾶν.
[6, 495]	συγγενῶν, ἄλλοι ἐπεισελθόντες ἀνάξιοι ᾔσχυνάν	τε	καὶ ὀνείδηπεριῆψαν, οἷα καὶ σὺ
[6, 507]	ὅσῳ πολυτελεστάτην τὴν τοῦ ὁρᾶν	τε	καὶ ὁρᾶσθαι δύναμιν ἐδημιούργησεν; Οὐ
[6, 511]	τῷ ὄντι ὑποθέσεις, οἷον ἐπιβάσεις	τε	καὶ ὁρμάς, ἵνα μέχρι τοῦ
[6, 500]	κατὰ λόγον ἔχοντα, ταῦτα μιμεῖσθαί	τε	καὶ ὅτι μάλιστα ἀφομοιοῦσθαι. ἢ
[6, 509]	καὶ ἀλήθειαν, ὥσπερ ἐκεῖ φῶς	τε	καὶ ὄψιν ἡλιοειδῆ μὲν νομίζειν
[6, 502]	τὰ μὲν δὴ τῶν γυναικῶν	τε	καὶ παίδων πεπέρανται, τὸ δὲ
[6, 495]	καὶ τὰ λεγόμενα ἀγαθά, πλοῦτοί	τε	καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη παρασκευή;
[6, 500]	φθονεῖν τῷ μὴ φθονερῷ ἄφθονόν	τε	καὶ πρᾷον ὄντα; ἐγὼ μὲν
[6, 494]	ἔργον, πᾶν δ’ ἔπος λέγοντάς	τε	καὶ πράττοντας καὶ περὶ αὐτόν,
[6, 506]	Βούλει οὖν αἰσχρὰ θεάσασθαι, τυφλά	τε	καὶ σκολιά, ἐξὸν (παρ’ ἄλλων
[6, 492]	μὴ πείθοντες οὗτοι οἱ παιδευταί	τε	καὶ σοφισταί. ἢ οὐκ οἶσθα
[6, 487]	μνήμων, εὐμαθής, μεγαλοπρεπής, εὔχαρις, φίλος	τε	καὶ συγγενὴς ἀληθείας, δικαιοσύνης, ἀνδρείας,
[6, 511]	ὅτι τὸ ὑπὸ ταῖς γεωμετρίαις	τε	καὶ ταῖς ταύτης ἀδελφαῖς τέχναις
[6, 486]	τῇ μελλούσῃ τοῦ ὄντος ἱκανῶς	τε	καὶ τελέως ψυχῇ μεταλήψεσθαι; ~(Αναγκαιότατα
[6, 511]	πρὸς ἐκεῖνα ὡς ἐναργέσι δεδοξασμένοις	τε	καὶ τετιμημένοις. (Μανθάνω, ἔφη, ὅτι
[6, 509]	παρεῖναι, ἀλλὰ καὶ τὸ εἶναί	τε	καὶ τὴν οὐσίαν ὑπ’ ἐκείνου
[6, 511]	μοι δοκεῖς τὴν τῶν γεωμετρικῶν	τε	καὶ τὴν τῶν τοιούτων ἕξιν
[6, 508]	ὅταν μὲν οὗ καταλάμπει ἀλήθειά	τε	καὶ τὸ ὄν, εἰς τοῦτο
[6, 495]	ὄλεθρός τε καὶ διαφθορὰ (τοσαύτη	τε	καὶ τοιαύτη τῆς βελτίστης φύσεως
[6, 496]	φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος ἀνωφελὴς αὑτῷ	τε	καὶ τοῖς ἄλλοις ἂν γένοιτο—
[6, 509]	βασιλεύειν τὸ μὲν νοητοῦ γένους	τε	καὶ τόπου, τὸ δ’ αὖ
[6, 485]	εἶναι τὴν αὐτὴν φύσιν φιλόσοφόν	τε	καὶ (φιλοψευδῆ; Οὐδαμῶς γε. Τὸν
[6, 503]	τε οἷς τότε ἐλέγομεν πόνοις	τε	καὶ φόβοις καὶ ἡδοναῖς, καὶ
[6, 492]	δὲ μὴ ἐν προσηκούσῃ σπαρεῖσά	τε	καὶ φυτευθεῖσα τρέφηται, εἰς πάντα
[6, 502]	ἀρχόντων κατάστασιν, εἰδότι ὡς ἐπίφθονός	τε	καὶ χαλεπὴ γίγνεσθαι ἡ παντελῶς
[6, 503]	δυσμαθῶς ὥσπερ ἀπονεναρκωμένα, καὶ ὕπνου	τε	καὶ χάσμης ἐμπίμπλανται, ὅταν τι
[6, 492]	ὅτι τὸν μὴ πειθόμενον ἀτιμίαις	τε	καὶ χρήμασι καὶ θανάτοις κολάζουσι;
[6, 493]	καταμαθὼν δὲ ταῦτα πάντα συνουσίᾳ	τε	καὶ χρόνου τριβῇ σοφίαν τε
[6, 504]	ἀλλ’ ἔτι τι μεῖζον δικαιοσύνης	τε	καὶ ὧν διήλθομεν; Καὶ μεῖζον,
[6, 493]	τε καὶ χρόνου τριβῇ σοφίαν	τε	καλέσειεν καὶ ὡς τέχνην συστησάμενος
[6, 497]	προσηκούσης· ἐν γὰρ προσηκούσῃ αὐτός	τε	μᾶλλον αὐξήσεται καὶ μετὰ τῶν
[6, 486]	οὐκ οἴει ἀναγκασθήσεται τελευτῶν αὑτόν	τε	μισεῖν καὶ τὴν τοιαύτην πρᾶξιν;
[6, 508]	(ἐν τῷ νοητῷ τόπῳ πρός	τε	νοῦν καὶ τὰ νοούμενα, τοῦτο
[6, 486]	χρόνου, πάσης δὲ οὐσίας, οἷόν	τε	οἴει τούτῳ μέγα τι δοκεῖν
[6, 494]	ἐπὶ τὰ αὑτῶν πράγματα οἵ	τε	οἰκεῖοι καὶ οἱ πολῖται. Πῶς
[6, 503]	δ’ οὔ; (Βασανιστέον δὴ ἔν	τε	οἷς τότε ἐλέγομεν πόνοις τε
[6, 485]	ταῦτα ἔχειν οἱ αὐτοί, ὅτι	τε	οὐκ ἄλλους πόλεων ἡγεμόνας δεῖ
[6, 508]	τοῦτον ἐν τῷ ὁρατῷ πρός	τε	ὄψιν καὶ τὰ ὁρώμενα. Πῶς;
[6, 507]	τοῦτο πεφυκός, οἶσθα ὅτι ἥ	τε	ὄψις οὐδὲν ὄψεται, τά τε
[6, 510]	τίθει ᾧ τοῦτο ἔοικεν, τά	τε	περὶ ἡμᾶς ζῷς καὶ πᾶν
[6, 484]	καὶ τὰ ἐνθάδε νόμιμα καλῶν	τε	πέρι καὶ δικαίων καὶ ἀγαθῶν
[6, 504]	εἴδη ψυχῆς διαστησάμενοι συνεβιβάζομεν δικαιοσύνης	τε	πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας
[6, 510]	τὰ τοιαῦτα πραγματευόμενοι, ὑποθέμενοι τό	τε	περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον καὶ
[6, 492]	κροτοῦντες, πρὸς δ’ (αὐτοῖς αἵ	τε	πέτραι καὶ ὁ τόπος ἐν
[6, 494]	τὸ συγγενὲς (τῶν λόγων εἰσαισθάνηταί	τέ	πῃ καὶ κάμπτηται καὶ ἕλκηται
[6, 508]	οὗ ἡμῖν τὸ φῶς ὄψιν	τε	ποιεῖ ὁρᾶν ὅτι κάλλιστα καὶ
[6, 486]	στέρξαι, ὃ πράττων ἂν ἀλγῶν	τε	πράττοι καὶ μόγις σμικρὸν ἀνύτων;
[6, 493]	τις καὶ (ἐπιθυμίας κατεμάνθανεν, ὅπῃ	τε	προσελθεῖν χρὴ καὶ ὅπῃ ἅψασθαι
[6, 498]	παιδείαν καὶ φιλοσοφίαν μεταχειρίζεσθαι, τῶν	τε	σωμάτων, ἐν ᾧ βλαστάνει τε
[6, 492]	ἂν οὗτος φέρῃ, καὶ φήσειν	τε	τὰ αὐτὰ τούτοις καλὰ καὶ
[6, 485]	ὁμολογήσωμεν, ὁμολογήσειν καὶ ὅτι οἷοί	τε	ταῦτα ἔχειν οἱ αὐτοί, ὅτι
[6, 489]	τιμῶνται ἐν ταῖς πόλεσι δίδασκέ	τε	τὴν εἰκόνα καὶ πειρῶ πείθειν
[6, 501]	πυκνὰ ἂν ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν, πρός	τε	τὸ φύσει δίκαιον καὶ καλὸν
[6, 489]	ἀληθῶς κυβερνήταις. Ορθότατα, ἔφη. Εκ	τε	τοίνυν τούτων καὶ ἐν τούτοις
[6, 506]	τὰ νῦν— ὃς δὲ ἔκγονός	τε	τοῦ ἀγαθοῦ φαίνεται καὶ ὁμοιότατος
[6, 509]	ἀνὰ τὸν αὐτὸν λόγον, τό	τε	τοῦ ὁρωμένου γένους καὶ τὸ
[6, 502]	τὸ σοφόν μοι ἐγένετο τήν	τε	τῶν γυναικῶν τῆς κτήσεως δυσχέρειαν
[6, 485]	ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν περί	τε	τῶν φιλοτίμων καὶ ἐρωτικῶν διήλθομεν.
[6, 497]	τὰ δὲ ἄλλα ἀνθρώπινα, τά	τε	τῶν φύσεων καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων.
[6, 503]	εἰ μνημονεύεις, δεῖν αὐτοὺς φιλοπόλιδάς	τε	φαίνεσθαι, βασανιζομένους ἐν ἡδοναῖς τε
[6, 491]	αὐτοῦ ὀρθῶς, καί σοι εὔδηλόν	τε	φανεῖται καὶ οὐκ ἄτοπα δόξει
[6, 500]	~καὶ διορίζῃ (ὥσπερ ἄρτι τήν	τε	φύσιν αὐτῶν καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν,
[6, 507]	τε ὄψις οὐδὲν ὄψεται, τά	τε	χρώματα ἔσται ἀόρατα. Τίνος δὴ
[6, 496]	φυγῆς καταληφθὲν γενναῖον καὶ εὖ	τεθραμμένον	ἦθος, ἀπορίᾳ τῶν διαφθερούντων κατὰ
[6, 499]	καὶ ἐριστικὰ καὶ μηδαμόσε ἄλλοσε	τείνοντα	ἢ πρὸς δόξαν καὶ ἔριν
[6, 492]	ποίους ἰδιωτικοὺς λόγους ἐναντία τούτοις	τείνοντας	κρατήσειν; (Οἶμαι μὲν οὐδένα, ἦ
[6, 496]	ζάλης ὑπὸ πνεύματος φερομένου ὑπὸ	τειχίον	ἀποστάς, ὁρῶν τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους
[6, 501]	ἐπιτηδευμάτων τὸ ἀνδρείκελον, ἀπ’ ἐκείνου	τεκμαιρόμενοι,	ὃ δὴ καὶ Ομηρος ἐκάλεσεν
[6, 506]	Σώκρατες, ὁ Γλαύκων, ὥσπερ ἐπὶ	τέλει	ὢν ἀποστῇς. ἀρκέσει γὰρ ἡμῖν,
[6, 487]	μέμψαιτο. Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ,	τελειωθεῖσι	τοῖς τοιούτοις παιδείᾳ τε καὶ
[6, 499]	ἀνὴρ ὁμοίως μή ποτε γένηται	τέλεος,	πρὶν ἂν τοῖς φιλοσόφοις τούτοις
[6, 498]	ἡλικίας, ἐν ᾗ ἡ ψυχὴ	τελεοῦσθαι	ἄρχεται, ἐπιτείνειν τὰ ἐκείνης γυμνάσια·
[6, 511]	δι’ αὐτῶν εἰς αὐτά, καὶ	τελευτᾷ	εἰς εἴδη. Μανθάνω, ἔφη, ἱκανῶς
[6, 511]	δὲ πίστιν ἀπόδος καὶ τῷ	τελευταίῳ	εἰκασίαν, καὶ τάξον αὐτὰ ἀνὰ
[6, 511]	τῶν ἐκείνης ἐχομένων, οὕτως ἐπὶ	τελευτὴν	καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ παντάπασιν οὐδενὶ προσχρώμενος,
[6, 510]	ἐπ’ ἀρχὴν πορευομένη ἀλλ’ ἐπὶ	τελευτήν,	τὸ δ’ αὖ ἕτερον— τὸ
[6, 487]	παραγόμενοι, ἁθροισθέντων τῶν σμικρῶν ἐπὶ	τελευτῆς	τῶν λόγων μέγα τὸ σφάλμα
[6, 498]	τοὺς μέλλοντας εὐδαιμόνως βιώσεσθαι καὶ	τελευτήσαντας	τῷ βίῳ τῷ βεβιωμένῳ τὴν
[6, 503]	γέρα δοτέον καὶ ζῶντι καὶ	τελευτήσαντι	καὶ ἆθλα. τοιαῦτ’ ἄττα ἦν
[6, 486]	δὴ πονῶν οὐκ οἴει ἀναγκασθήσεται	τελευτῶν	αὑτόν τε μισεῖν καὶ τὴν
[6, 487]	ὅτι (φέρωσιν, οὕτω καὶ σφεῖς	τελευτῶντες	ἀποκλείεσθαι καὶ οὐκ ἔχειν ὅτι
[6, 487]	τῶν πεττεύειν δεινῶν οἱ μὴ	τελευτῶντες	ἀποκλείονται καὶ οὐκ ἔχουσιν ὅτι
[6, 505]	δεῖξαι ἥτις φρόνησις, ἀλλ’ ἀναγκάζονται	τελευτῶντες	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ φάναι. Καὶ
[6, 510]	ἀρχόμενοι τὰ λοιπὰ ἤδη διεξιόντες	τελευτῶσιν	ὁμολογουμένως ἐπὶ τοῦτο οὗ ἂν
[6, 498]	καὶ ὡμοιωμένον μέχρι τοῦ δυνατοῦ	τελέως	ἔργῳ τε καὶ λόγῳ, ~δυναστεύοντα
[6, 501]	τῶν προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων οὐκ ἀγαθὴν	τελέως	ἔσεσθαι καὶ φιλόσοφον, εἴπερ τινὰ
[6, 506]	μαντεύῃ. Οὐκοῦν ἡμῖν ἡ πολιτεία	τελέως	κεκοσμήσεται, ἐὰν ὁ (τοιοῦτος αὐτὴν
[6, 491]	ἔχουσαν ὅσα προσετάξαμεν νυνδή, εἰ	τελέως	(μέλλοι φιλόσοφος γενέσθαι, ὀλιγάκις ἐν
[6, 486]	τοῦ ὄντος ἱκανῶς τε καὶ	τελέως	ψυχῇ μεταλήψεσθαι; ~(Αναγκαιότατα μὲν οὖν,
[6, 492]	(μὲν εἶναι σοφιστάς, παιδεύειν δὲ	τελεώτατα	καὶ ἀπεργάζεσθαι οἵους βούλονται εἶναι
[6, 504]	ὥσπερ νῦν θεάσασθαι, ἀλλὰ τὴν	τελεωτάτην	ἀπεργασίαν μὴ παριέναι. ἢ οὐ
[6, 494]	ἐν τῷ ἐπιτηδεύματι μείνασαν πρὸς	τέλος	ἐλθεῖν; ἐννόει δ’ (ἐκ τῶν
[6, 502]	ἔφη. Οὐκοῦν ἐπειδὴ τοῦτο μόγις	τέλος	ἔσχεν, τὰ ἐπίλοιπα δὴ μετὰ
[6, 497]	χαλεπά. (Αλλ’ ὅμως, ἔφη, λαβέτω	τέλος	ἡ ἀπόδειξις τούτου φανεροῦ γενομένου.
[6, 501]	πολιτεία ἣν μυθολογοῦμεν λόγῳ ἔργῳ	τέλος	λήψεται; Ισως, ἔφη, ἧττον. ~Βούλει
[6, 504]	καὶ μάλιστα προσήκοντος μαθήματος ἐπὶ	τέλος	οὔποτε ἥξει. Οὐ γὰρ ταῦτα,
[6, 509]	τετμημένην λαβὼν ἄνισα τμήματα, πάλιν	τέμνε	ἑκάτερον τὸ τμῆμα ἀνὰ τὸν
[6, 500]	καὶ δυσμενείας ἐμπίμπλασθαι, ἀλλ’ εἰς	τεταγμένα	ἄττα καὶ κατὰ ταὐτὰ ἀεὶ
[6, 511]	ὡς ἐναργέσι δεδοξασμένοις τε καὶ	τετιμημένοις.	(Μανθάνω, ἔφη, ὅτι τὸ ὑπὸ
[6, 509]	Εχω. Ωσπερ τοίνυν γραμμὴν δίχα	τετμημένην	λαβὼν ἄνισα τμήματα, πάλιν τέμνε
[6, 503]	ἀποτετολμημένα· νῦν δὲ τοῦτο μὲν	τετολμήσθω	εἰπεῖν, ὅτι τοὺς ἀκριβεστάτους φύλακας
[6, 510]	πέρι οἷς ταῦτα ἔοικε, τοῦ	τετραγώνου	αὐτοῦ ἕνεκα τοὺς λόγους ποιούμενοι
[6, 511]	μοι ἐπὶ τοῖς τέτταρσι τμήμασι	τέτταρα	ταῦτα παθήματα ἐν τῇ ψυχῇ
[6, 511]	ἀπεδέξω. καί μοι ἐπὶ τοῖς	τέτταρσι	τμήμασι τέτταρα ταῦτα παθήματα ἐν
[6, 511]	τε καὶ ταῖς ταύτης ἀδελφαῖς	τέχναις	λέγεις. Τὸ τοίνυν ἕτερον μάνθανε
[6, 495]	δὴ πρός γε τὰς ἄλλας	τέχνας	καίπερ οὕτω πραττούσης φιλοσοφίας τὸ
[6, 488]	πνευμάτων καὶ πάντων τῶν τῇ	τέχνῃ	προσηκόντων, εἰ μέλλει τῷ ὄντι
[6, 488]	κυβερνᾶν, μήτε μαθόντα πώποτε τὴν	τέχνην	μέτε ἔχοντα ἀποδεῖξαι διδάσκαλον ἑαυτοῦ
[6, 493]	σοφίαν τε καλέσειεν καὶ ὡς	τέχνην	συστησάμενος ἐπὶ διδασκαλίαν τρέποιτο, μηδὲν
[6, 488]	τινες βούλωνται ἐάντε μή, μήτε	τέχνην	τούτου μήτε μελέτην οἰόμενοι δυνατὸν
[6, 496]	πού τι καὶ ἀπ’ ἄλλης	τέχνης	δικαίως ἀτιμάσαν εὐφυὲς ἐπ’ αὐτὴν
[6, 495]	ὄντες τυγχάνωσι περὶ τὸ αὑτῶν	τεχνίον.	ὅμως γὰρ δὴ πρός γε
[6, 495]	ἅσμενοι καὶ οὗτοι ἐκ τῶν	τεχνῶν	ἐκπηδῶσιν εἰς τὴν φιλοσοφίαν, οἳ
[6, 511]	θεωρούμενον ἢ τὸ ὑπὸ τῶν	τεχνῶν	καλουμένων, αἷς αἱ ὑποθέσεις ἀρχαὶ
[6, 495]	τὰς φύσεις, ὑπὸ δὲ τῶν	τεχνῶν	τε καὶ δημιουργιῶν ὥσπερ τὰ
[6, 493]	καὶ ἀγαθὰ καὶ καλὰ ταῦτα	τῇ	ἀληθείᾳ, ἤδη πώποτέ του ἤδουσας
[6, 489]	τῶν ἀρχομένων ἄρχεσθαι, οὗ ἂν	τῇ	ἀληθείᾳ τι ὄφελος ᾖ. ἀλλὰ
[6, 493]	ἐπὶ διδασκαλίαν τρέποιτο, μηδὲν εἰδὼς	τῇ	ἀληθείᾳ τούτων τῶν δογμάτων τε
[6, 511]	ἂν ἄλλως ἴδοι τις ἢ	τῇ	διανοίᾳ. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Τοῦτο
[6, 494]	δὲ οὐ κτητὸν μὴ δουλεύσαντι	τῇ	κτήσει αὐτοῦ, ἆρ’ εὐπετὲς οἴει
[6, 486]	ἕκαστα διεληλυθέναι καὶ ἑπόμενα ἀλλήλοις	τῇ	μελλούσῃ τοῦ ὄντος ἱκανῶς τε
[6, 488]	καὶ (ῥώμῃ ὑπὲρ τοὺς ἐν	τῇ	νηὶ πάντας, ὑπόκωφον δὲ καὶ
[6, 507]	ὁρῶμεν ἡμῶν αὐτῶν τὰ ὁρώμενα;	Τῇ	ὄψει, ἔφη. Οὐκοῦν, ἦν δ’
[6, 499]	εἴτε μή, πόλεως ἐπιμεληθῆναι, καὶ	τῇ	πόλει κατηκόῳ γενέσθαι, ἢ τῶν
[6, 497]	δεήσοι τι ἀεὶ ἐνεῖναι ἐν	τῇ	πόλει λόγον (ἔχον τῆς πολιτείας
[6, 506]	καὶ ἐκείνους τοὺς βελτίστους ἐν	τῇ	πόλει, οἷς πάντα ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά
[6, 488]	καὶ πνευμάτων καὶ πάντων τῶν	τῇ	τέχνῃ προσηκόντων, εἰ μέλλει τῷ
[6, 511]	οὗ αὐτὸς ὁ λόγος ἅπτεται	τῇ	τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμει, τὰς ὑποθέσεις
[6, 489]	δὴ σὺ φῂς τὸν ἐγκαλοῦντα	τῇ	φιλοσοφίᾳ λέγειν ὡς παμπόνηροι οἱ
[6, 485]	ἀνάγκη ἔχειν πρὸς (τούτῳ ἐν	τῇ	φύσει οἳ ἂν μέλλωσιν ἔσεσθαι
[6, 511]	τμήμασι τέτταρα ταῦτα παθήματα ἐν	τῇ	ψυχῇ γιγνόμενα λαβέ, νόησιν μὲν
[6, 484]	γνώσεως, καὶ μηδὲν ἐναργὲς ἐν	τῇ	ψυχῇ ἔχοντες παράδειγμα, μηδὲ δυνάμενοι
[6, 494]	ἐὰν τὸ σῶμα φυῇ προσφερὴς	τῇ	ψυχῇ; Τί δ’ οὐ μέλλει;
[6, 489]	τῆς μὲν τῶν ἐπιεικῶν ἀχρηστίας	τὴν	αἰτίαν διεληλύθαμεν; Καὶ μάλα. Τῆς
[6, 490]	κακοὺς πᾶσαν κακίαν, τῆς διαβολῆς	τὴν	αἰτίαν ἐπισκοποῦντες ἐπὶ τούτῳ νῦν
[6, 491]	οἴει τὰ μεγάλα ἀδικήματα καὶ	τὴν	ἄκρατον πονηρίαν ἐκ φαύλης ἀλλ’
[6, 508]	Εοικε γάρ. (Τοῦτο τοίνυν τὸ	τὴν	ἀλήθειαν παρέχον τοῖς γιγνωσκομένοις καὶ
[6, 489]	Τῆς δὲ τῶν πολλῶν πονηρίας	τὴν	ἀνάγκην βούλει τὸ μετὰ τοῦτο
[6, 496]	τε ἐνθάδε βίον βιώσεται καὶ	τὴν	ἀπαλλαγὴν αὐτοῦ μετὰ καλῆς ἐλπίδος
[6, 497]	δεδηλώκατε μακρὰν καὶ χαλεπὴν αὐτοῦ	τὴν	ἀπόδειξιν· ἐπεὶ καὶ τὸ λοιπὸν
[6, 497]	ἦθος ἐκπίπτειν· εἰ δὲ λήψεται	τὴν	ἀρίστην πολιτείαν, ὥσπερ (καὶ αὐτὸ
[6, 491]	οὔ; Εχει δὴ οἶμαι λόγον	τὴν	ἀρίστην φύσιν ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν
[6, 485]	ὅς. Η οὖν δυνατὸν εἶναι	τὴν	αὐτὴν φύσιν φιλόσοφόν τε καὶ
[6, 497]	γένος νῦν μὲν οὐκ ἴσχειν	τὴν	αὑτοῦ δύναμιν, ἀλλ’ εἰς ἀλλότριον
[6, 485]	ἔσεσθαι οἵους ἐλέγομεν. Τὸ ποῖον;	Τὴν	ἀψεύδειαν καὶ τὸ ἑκόντας εἶναι
[6, 497]	μὴ δύνασθαι διακωλύσει· παρὼν δὲ	τήν	γ’ ἐμὴν προθυμίαν εἴσῃ. σκόπει
[6, 509]	δύναμιν παρέχειν φήσεις, ἀλλὰ καὶ	τὴν	γένεσιν καὶ αὔξην καὶ τροφήν,
[6, 485]	προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος ἀλλὰ μισεῖν,	τὴν	δ’ ἀλήθειαν στέργειν. Εἰκός γ’
[6, 507]	εἰς τὸ τὴν μὲν ἀκούειν,	τὴν	δὲ ἀκούεσθαι, ὃ (ἐὰν μὴ
[6, 505]	κτᾶσθαι, ἀλλὰ τὰ ὄντα ζητοῦσιν,	τὴν	δὲ δόξαν ἐνταῦθα ἤδη πᾶς
[6, 507]	Οὐκ ἔγωγε, ἦ δ’ ὅς.	Τὴν	δὲ τῆς ὄψεως καὶ τοῦ
[6, 493]	τἀναγκαῖα δίκαια καλοῖ καὶ καλά,	τὴν	δὲ τοῦ ἀναγκαίου καὶ ἀγαθοῦ
[6, 495]	οὐ προσήκοντα οὐδ’ ἀληθῆ ζῶσιν,	τὴν	δέ, ὥσπερ ὀρφανὴν συγγενῶν, ἄλλοι
[6, 489]	πόλεσι πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς φιλοσόφους	τὴν	διάθεσιν ἔοικεν, ἀλλὰ μανθάνειν ὃ
[6, 500]	ὡς ἀληθῶς πρὸς τοῖς οὖσι	τὴν	διάνοιαν ἔχοντι κάτω βλέπειν εἰς
[6, 511]	τι δόξης τε καὶ νοῦ	τὴν	διάνοιαν οὖσαν. Ικανώτατα, ἦν δ’
[6, 506]	αὖθις γὰρ τοῦ πατρὸς ἀποτείσεις	τὴν	διήγησιν. ~(Βουλοίμην ἄν, εἶπον, ἐμέ
[6, 508]	τοῖς γιγνωσκομένοις καὶ τῷ γιγνώσκοντι	τὴν	δύναμιν ἀποδιδὸν τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 508]	ὀργάνων. Πολύ γε. Οὐκοῦν καὶ	τὴν	δύναμιν ἣν ἔχει ἐκ τούτου
[6, 509]	δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὧδε μᾶλλον	τὴν	εἰκόνα αὐτοῦ ἔτι ἐπισκόπει. (Πῶς;
[6, 489]	ἐγώ, οἶμαι δεῖσθαί σε ἐξεταζομένην	τὴν	εἰκόνα ἰδεῖν, ὅτι ταῖς πόλεσι
[6, 489]	ἐν ταῖς πόλεσι δίδασκέ τε	τὴν	εἰκόνα καὶ πειρῶ πείθειν ὅτι
[6, 498]	τελευτήσαντας τῷ βίῳ τῷ βεβιωμένῳ	τὴν	ἐκεῖ μοῖραν ἐπιστήσειν πρέπουσαν. Ως
[6, 488]	μηδ’ ἐπαΐοντες, ὅτι ἀνάγκη αὐτῷ	τὴν	ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι ἐνιαυτοῦ καὶ ὡρῶν
[6, 500]	τήν τε φύσιν αὐτῶν καὶ	τὴν	ἐπιτήδευσιν, ἵνα μὴ ἡγῶνταί σε
[6, 491]	ὧν ἐπῃνέσαμεν τῆς φύσεως ἀπόλλυσι	τὴν	ἔχουσαν ψυχὴν καὶ ἀποσπᾷ φιλοσοφίας.
[6, 511]	δ’ ἀναγκαζομένην ψυχὴν χρῆσθαι περὶ	τὴν	ζήτησιν αὐτοῦ, οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν
[6, 505]	Αληθέστατα, ἔφη. Τί δὲ οἱ	τὴν	ἡδονὴν ἀγαθὸν ὁριζόμενοι; μῶν μή
[6, 495]	πενίαν καὶ ἐρημίαν τοῦ δεσπότου	τὴν	θυγατέρα μέλλοντος γαμεῖν; ~(Οὐ πάνυ,
[6, 488]	δυνατὸν εἶναι λαβεῖν ἅμα καὶ	τὴν	κυβερνητικήν. τοιούτων δὴ περὶ τὰς
[6, 504]	νόμων. Εἰκός, ἦ δ’ ὅς.	Τὴν	μακροτέραν τοίνυν, ὦ ἑταῖρε, ἔφην,
[6, 496]	τῶν πολλῶν αὖ ἱκανῶς ἰδόντες	τὴν	μανίαν, καὶ ὅτι οὐδεὶς οὐδὲν
[6, 492]	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, οὔπω	τὴν	μεγίστην ἀνάγκην εἰρήκαμεν. Ποίαν; ἔφη.
[6, 510]	εἰκόνων, αὐτοῖς εἴδεσι δι’ αὐτῶν	τὴν	μέθοδον ποιουμένη. Ταῦτ’ ἔφη, ἃ
[6, 494]	καὶ τιμῶντες, προκαταλαμβάνοντες καὶ προκολακεύοντες	τὴν	μέλλουσαν αὐτοῦ δύναμιν. Φιλεῖ γοῦν,
[6, 507]	φωνῇ γένους ἄλλου εἰς τὸ	τὴν	μὲν ἀκούειν, τὴν δὲ ἀκούεσθαι,
[6, 509]	καὶ τὸ εἶναί τε καὶ	τὴν	οὐσίαν ὑπ’ ἐκείνου αὐτοῖς προσεῖναι,
[6, 492]	ὦ ἑταῖρε— θεῖον μέντοι κατὰ	τὴν	παροιμίαν ἐξαιρῶμεν λόγου· ~εὖ γὰρ
[6, 506]	γάρ μοι φαίνεται ἢ κατὰ	τὴν	παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ γε
[6, 509]	παύσῃ, εἰ μή τι, ἀλλὰ	τὴν	περὶ τὸν ἥλιον ὁμοιότητα αὖ
[6, 487]	ἡλικίᾳ ἆρα οὐ μόνοις ἂν	τὴν	πόλιν ἐπιτρέποις; (Καὶ ὁ Αδείμαντος,
[6, 497]	αὑτὴ ἣν ἡμεῖς διεληλύθαμεν οἰκίζοντες	τὴν	πόλιν ἢ ἄλλη. Τὰ μὲν
[6, 496]	πᾶσιν ἀγρίοις ἀντέχειν, πρίν τι	τὴν	πόλιν ἢ φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος
[6, 497]	ἔτι λέγω περὶ τούτου· ἀλλὰ	τὴν	προσήκουσαν αὐτῇ τίνα τῶν νῦν
[6, 502]	ἐγώ, τὸ σοφόν μοι ἐγένετο	τήν	τε τῶν γυναικῶν τῆς κτήσεως
[6, 500]	φιλοσόφους, ~καὶ διορίζῃ (ὥσπερ ἄρτι	τήν	τε φύσιν αὐτῶν καὶ τὴν
[6, 504]	δεῖ ὥσπερ νῦν θεάσασθαι, ἀλλὰ	τὴν	τελεωτάτην ἀπεργασίαν μὴ παριέναι. ἢ
[6, 488]	δεῖν κυβερνᾶν, μήτε μαθόντα πώποτε	τὴν	τέχνην μέτε ἔχοντα ἀποδεῖξαι διδάσκαλον
[6, 499]	φιλονικῶν ἀλλὰ παραμυθούμενος καὶ ἀπολυόμενος	τὴν	τῆς φιλομαθείας διαβολὴν ἐνδεικνύῃ οὓς
[6, 485]	πᾶν τὸ τοιοῦτον ἐρρυήκασιν, περὶ	τὴν	τῆς ψυχῆς οἶμαι ἡδονὴν αὐτῆς
[6, 486]	τελευτῶν αὑτόν τε μισεῖν καὶ	τὴν	τοιαύτην πρᾶξιν; Πῶς δ’ οὔ;
[6, 501]	διήλθομεν; Οὐδὲ τοῦτο. Τί δέ;	τὴν	τοιαύτην τυχοῦσαν τῶν προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων
[6, 509]	ὀρθόν, ἀλλ’ ἔτι μειζόνως τιμητέον	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ ἕξιν. Αμήχανον κάλλος,
[6, 508]	τῷ γιγνώσκοντι τὴν δύναμιν ἀποδιδὸν	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέαν φάθι εἶναι·
[6, 505]	ἥτις φρόνησις, ἀλλ’ ἀναγκάζονται τελευτῶντες	τὴν	τοῦ ἀγαθοῦ φάναι. Καὶ μάλα,
[6, 510]	μάλα. Σκόπει δὴ αὖ καὶ	τὴν	τοῦ νοητοῦ τομὴν ᾗ τμητέον.
[6, 486]	ἄλλοις διάνοιαν φύσει, ἣν ἐπὶ	τὴν	τοῦ ὄντος ἰδέαν ἑκάστου τὸ
[6, 507]	τῶν αἰσθήσεων δημιουργὸν ὅσῳ πολυτελεστάτην	τὴν	τοῦ ὁρᾶν τε καὶ ὁρᾶσθαι
[6, 509]	τοῖς ὁρωμένοις οὐ μόνον οἶμαι	τὴν	τοῦ ὁρᾶσθαι δύναμιν παρέχειν φήσεις,
[6, 511]	ἵνα μέχρι τοῦ ἀνυποθέτου ἐπὶ	τὴν	τοῦ παντὸς ἀρχὴν ἰών, ἁψάμενος
[6, 492]	ἀλλοῖον ἦθος πρὸς ἀρετὴν παρὰ	τὴν	τούτων παιδείαν πεπαιδευμένον, ἀνθρώπειον, ὦ
[6, 496]	μεθ’ ὅτου τις ἰὼν ἐπὶ	τὴν	τῷ δικαίῳ βοήθειαν σῴζοιτ’ ἄν,
[6, 490]	τούτου δὴ ἕνεκα πάλιν ἀνειλήφαμεν	τὴν	τῶν ἀληθῶς φιλοσόφων φύσιν καὶ
[6, 502]	πρόσθεν παραλιπόντι καὶ παιδογονίαν καὶ	τὴν	τῶν ἀρχόντων κατάστασιν, εἰδότι ὡς
[6, 511]	διάνοιαν δὲ καλεῖν μοι δοκεῖς	τὴν	τῶν γεωμετρικῶν τε καὶ τὴν
[6, 493]	τι τούτου δοκεῖ διαφέρειν ὁ	τὴν	τῶν πολλῶν καὶ (παντοδαπῶν συνιόντων
[6, 511]	τὴν τῶν γεωμετρικῶν τε καὶ	τὴν	τῶν τοιούτων ἕξιν ἀλλ’ οὐ
[6, 495]	ἐκ τῶν τεχνῶν ἐκπηδῶσιν εἰς	τὴν	φιλοσοφίαν, οἳ ἂν κομψότατοι ὄντες
[6, 501]	μεντἄν, ἔφη, εἴη. Αλλὰ μὴ	τὴν	φύσιν αὐτῶν οἰκείαν εἶναι τοῦ
[6, 485]	ἀρχόμενοι τούτου τοῦ λόγου ἐλέγομεν,	τὴν	φύσιν αὐτῶν πρῶτον δεῖ καταμαθεῖν·
[6, 489]	λέγωμεν ἐκεῖθεν ἀναμνησθέντες, ὅθεν διῇμεν	τὴν	φύσιν ~οἷον ἀνάγκη φῦναι τὸν
[6, 494]	ἐκείνους τοὺς ἡγουμένους ἀπολλύναι αὐτοῦ	τὴν	χρείαν τε καὶ ἑταιρίαν; οὐ
[6, 495]	καθορῶντες γὰρ ἄλλοι ἀνθρωπίσκοι κενὴν	τὴν	χώραν ταύτην γιγνομένην, καλῶν (δὲ
[6, 484]	εἴτε ὀξὺ ὁρῶντα χρὴ φύλακα	τηρεῖν	ὁτιοῦν; Καὶ πῶς, ἔφη, οὐ
[6, 485]	αὐτοῖς δηλοῖ ἐκείνης τῆς οὐσίας	τῆς	ἀεὶ οὔσης καὶ μὴ πλανωμένης
[6, 503]	καλῶς μετέχειν, ἢ μήτε παιδείας	τῆς	ἀκριβεστάτης δεῖν αὐτῷ μεταδιδόναι μήτε
[6, 486]	Αλλ’ οὐ μὴν τό γε	τῆς	ἀμούσου τε καὶ ἀσχήμονος φύσεως
[6, 495]	διαφθορὰ (τοσαύτη τε καὶ τοιαύτη	τῆς	βελτίστης φύσεως εἰς τὸ ἄριστον
[6, 484]	ὄντι τοῦ ὄντος ἑκάστου ἐστερημένοι	τῆς	γνώσεως, καὶ μηδὲν ἐναργὲς ἐν
[6, 489]	τὴν αἰτίαν διεληλύθαμεν; Καὶ μάλα.	Τῆς	δὲ τῶν πολλῶν πονηρίας τὴν
[6, 500]	τε καὶ δικαιοσύνης καὶ συμπάσης	τῆς	δημοτικῆς ἀρετῆς; Ηκιστά γε, ἦ
[6, 490]	δὲ πολλοὺς κακοὺς πᾶσαν κακίαν,	τῆς	διαβολῆς τὴν αἰτίαν ἐπισκοποῦντες ἐπὶ
[6, 501]	~ἀλλὰ δὴ (τίνα λέγεις τρόπον	τῆς	διαγραφῆς; Λαβόντες, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 488]	~οὕτω (δυσαπόδεικτον; ἄκουε δ’ οὖν	τῆς	εἰκόνος, ἵν’ ἔτι μᾶλλον ἴδῃς
[6, 498]	ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους· προϊούσης δὲ	τῆς	ἡλικίας, ἐν ᾗ ἡ ψυχὴ
[6, 499]	τόπῳ, πόρρω που (ἐκτὸς ὄντι	τῆς	ἡμετέρας ἐπόψεως, ἢ καὶ ἔπειτα
[6, 502]	ἐγένετο τήν τε τῶν γυναικῶν	τῆς	κτήσεως δυσχέρειαν ἐν τῷ πρόσθεν
[6, 488]	ναύτας στασιάζοντας πρὸς ἀλλήλους περὶ	τῆς	κυβερνήσεως, ἕκαστον οἰόμενον δεῖν κυβερνᾶν,
[6, 504]	οὕτω δὴ ἐρρήθη τὰ τότε	τῆς	μὲν ἀκριβείας, ὡς ἐμοὶ ἐφαίνετο,
[6, 489]	λέγειν. ἦ γάρ; Ναί. Οὐκοῦν	τῆς	μὲν τῶν ἐπιεικῶν ἀχρηστίας τὴν
[6, 489]	οἱ ἐπιεικέστατοι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ·	τῆς	μέντοι ἀχρηστίας τοὺς μὴ χρωμένους
[6, 488]	μέθῃ ἤ τινι ἄλλῳ συμποδίσαντας	τῆς	νεὼς ἄρχειν χρωμένους τοῖς ἐνοῦσι,
[6, 488]	ἢ ἀποκτεινύντας ἢ ἐκβάλλοντας ἐκ	τῆς	νεώς, τὸν δὲ γενναῖον ναύκληρον
[6, 502]	ὡς ἔοικεν, συμβαίνει ἡμῖν περὶ	τῆς	νομοθεσίας ἄριστα μὲν εἶναι ἃ
[6, 509]	τοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἔτι ἐπέκεινα	τῆς	οὐσίας πρεσβείᾳ καὶ δυνάμει ὑπερέχοντος.
[6, 485]	ὃ ἂν αὐτοῖς δηλοῖ ἐκείνης	τῆς	οὐσίας τῆς ἀεὶ οὔσης καὶ
[6, 507]	ἦ δ’ ὅς. Τὴν δὲ	τῆς	ὄψεως καὶ τοῦ ὁρατοῦ οὐκ
[6, 496]	ψυχὴ φυῇ καὶ ἀτιμάσασα τὰ	τῆς	πόλεως ὑπερίδῃ· βραχὺ δέ πού
[6, 502]	καὶ ἐπιτηδευμάτων οἱ σωτῆρες ἐνέσονται	τῆς	πολιτείας, καὶ κατὰ ποίας ἡλικίας
[6, 501]	οἴει ὑπογράψασθαι ἂν τὸ σχῆμα	τῆς	πολιτείας; Τί μήν; (Επειτα οἶμαι
[6, 497]	ἐν τῇ πόλει λόγον (ἔχον	τῆς	πολιτείας τὸν αὐτὸν ὅνπερ καὶ
[6, 511]	διορίζειν σαφέστερον εἶναι τὸ ὑπὸ	τῆς	τοῦ διαλέγεσθαι ἐπιστήμης τοῦ ὄντος
[6, 491]	ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν τροφῇ κάκιον ἀπαλλάττειν	τῆς	φαύλης. Εχει. (Οὐκοῦν, ἦν δ’
[6, 499]	ἀλλὰ παραμυθούμενος καὶ ἀπολυόμενος τὴν	τῆς	φιλομαθείας διαβολὴν ἐνδεικνύῃ οὓς λέγεις
[6, 497]	κοινὰ σώσει. Τὸ μὲν οὖν	τῆς	φιλοσοφίας ὧν ἕνεκα διαβολὴν εἴληφεν
[6, 495]	ὡς ἄρα καὶ αὐτὰ τὰ	τῆς	φιλοσόφου φύσεως μέρη, ὅταν ἐν
[6, 490]	ἔφη. Καὶ δὴ τὸν ἄλλον	τῆς	φιλοσόφου φύσεως χορὸν τί δεῖ
[6, 491]	ὅτι ἓν ἕκαστον ὧν ἐπῃνέσαμεν	τῆς	φύσεως ἀπόλλυσι τὴν ἔχουσαν ψυχὴν
[6, 490]	πρὶν αὐτοῦ ὃ ἔστιν ἑκάστου	τῆς	φύσεως ἅψασθαι ᾧ προσήκει ψυχῆς
[6, 490]	Ταύτης δή, ἦν δ’ ἐγώ,	τῆς	φύσεως δεῖ θεάσασθαι τὰς φθοράς,
[6, 494]	ἀνδρεία καὶ μεγαλοπρέπεια ταύτης εἶναι	τῆς	φύσεως. Ναί. Οὐκοῦν εὐθὺς ἐν
[6, 485]	τὸ τοιοῦτον ἐρρυήκασιν, περὶ τὴν	τῆς	ψυχῆς οἶμαι ἡδονὴν αὐτῆς καθ’
[6, 508]	μήν; Οὕτω τοίνυν καὶ τὸ	τῆς	ψυχῆς ὧδε νόει· ὅταν μὲν
[6, 497]	μὲν καὶ τότε, ὅτι δεήσοι	τι	ἀεὶ ἐνεῖναι ἐν τῇ πόλει
[6, 485]	μὴν ὅτῳ γε εἰς ἕν	τι	αἱ ἐπιθυμίαι σφόδρα ῥέπουσιν, ἴσμεν
[6, 485]	ἔφη. Η οὖν οἰκειότερον σοφίᾳ	τι	ἀληθείας ἂν εὕροις; Καὶ πῶς;
[6, 502]	καὶ πεπεῖσθαι, ἵνα, εἰ μή	τι,	ἀλλὰ αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν; Πάνυ μὲν
[6, 509]	γ’ ἔφη, παύσῃ, εἰ μή	τι,	ἀλλὰ τὴν περὶ τὸν ἥλιον
[6, 505]	ὄφελος, ὥσπερ οὐδ’ εἰ (κεκτῄμεθά	τι	ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ. ἢ οἴει
[6, 484]	ἔφη, τὸ μετὰ τοῦτο ἡμῖν;	Τί	δ’ ἄλλο, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 486]	σμικρὸν ἀνύτων; Οὐκ ἂν γένοιτο.	Τί	δ’ εἰ μηδὲν ὧν μάθοι
[6, 494]	σῶμα φυῇ προσφερὴς τῇ ψυχῇ;	Τί	δ’ οὐ μέλλει; ἔφη. Βουλήσονται
[6, 506]	ταῦθ’ ἃ οἴεται ἐθέλειν λέγειν.	Τί	δέ; εἶπον· οὐκ ᾔσθησαι τὰς
[6, 506]	τοσοῦτον (χρόνον περὶ ταῦτα πραγματευόμενον.	Τί	δέ; ἦν δ’ ἐγώ· δοκεῖ
[6, 505]	ἀγαθοῦ φθέγξωνται ὄνομα. Αληθέστατα, ἔφη.	Τί	δὲ οἱ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν
[6, 501]	ἣν ἡμεῖς διήλθομεν; Οὐδὲ τοῦτο.	Τί	δέ; τὴν τοιαύτην τυχοῦσαν τῶν
[6, 505]	αὐτοῦ, φανερόν; Πῶς γὰρ οὔ;	Τί	δέ; τόδε οὐ φανερόν, ὡς
[6, 496]	νόθα καὶ φαῦλα; Πολλὴ ἀνάγκη.	Τί	δέ; τοὺς ἀναξίους παιδεύσεως, ὅταν
[6, 503]	τε καὶ χάσμης ἐμπίμπλανται, ὅταν	τι	δέῃ τοιοῦτον διαπονεῖν. Εστι ταῦτα,
[6, 490]	ἄλλον τῆς φιλοσόφου φύσεως χορὸν	τί	δεῖ πάλιν ἐξ ἀρχῆς ἀναγκάζοντα
[6, 484]	τὰ λοιπὰ διελθεῖν μέλλοντι κατόψεσθαι	τί	διαφέρει βίος (δίκαιος ἀδίκου. Τί
[6, 484]	ἦ δ’ ὅς, οὐ πολύ	τι	διαφέρει. Τούτους οὖν μᾶλλον φύλακας
[6, 486]	οἷόν τε οἴει τούτῳ μέγα	τι	δοκεῖν εἶναι τὸν ἀνθρώπινον βίον;
[6, 506]	πορευομένων οἱ ἄνευ νοῦ ἀληθές	τι	δοξάζοντες; Οὐδέν, ἔφη. Βούλει οὖν
[6, 511]	ἀλλ’ οὐ νοῦν, ὡς μεταξύ	τι	δόξης τε καὶ νοῦ τὴν
[6, 505]	τούτου ἕνεκα πάντα (πράττει, ἀπομαντευομένη	τι	εἶναι, ἀποροῦσα δὲ καὶ οὐκ
[6, 494]	τὰ πολλὰ καλά, ~ἢ αὐτό	τι	ἕκαστον καὶ (μὴ τὰ πολλὰ
[6, 490]	διόλλυται ἐν πολλοῖς, σμικρὸν δέ	τι	ἐκφεύγει, οὓς δὴ καὶ οὐ
[6, 505]	ἡδονὴν ἀγαθὸν ὁριζόμενοι; μῶν μή	τι	ἐλάττονος πλάνης ἔμπλεῳ τῶν ἑτέρων;
[6, 504]	σε, ἔφη, ἀφεῖναι μὴ ἐρωτήσαντα	τί	ἐστιν; Οὐ πάνυ, ἦν δ’
[6, 496]	μὲν οὖν, ἔφη. Πάνσμικρον δή	τι,	ἔφην ἐγώ, ὦ Αδείμαντε, λείπεται
[6, 486]	(Οὐκοῦν καὶ θάνατον οὐ δεινόν	τι	ἡγήσεται ὁ τοιοῦτος; Ηκιστά γε.
[6, 495]	Καὶ μάλα, ἔφη. Δοκεῖς οὖν	τι,	ἦν δ’ ἐγώ, διαφέρειν αὐτοὺς
[6, 486]	δυσμαθής. ἢ προσδοκᾷς ποτέ τινά	τι	ἱκανῶς ἂν στέρξαι, ὃ πράττων
[6, 502]	δοκεῖ, δόξαι καὶ ἄλλοις θαυμαστόν	τι	καὶ ἀδύνατον; (Οὐκ οἶμαι ἔγωγε,
[6, 496]	πόλεως ὑπερίδῃ· βραχὺ δέ πού	τι	καὶ ἀπ’ ἄλλης τέχνης δικαίως
[6, 488]	δὲ καὶ ὁρῶντα ὡσαύτως βραχύ	τι	καὶ γιγνώσκοντα περὶ ναυτικῶν ἕτερα
[6, 501]	τὰς πόλεις αὐτῷ παρεδίδομεν, καί	τι	μᾶλλον αὐτὸ νῦν ἀκούοντες πραΰνονται;
[6, 487]	ἐπεὶ τό γε ἀληθὲς οὐδέν	τι	μᾶλλον ταύτῃ ἔχειν. λέγω δ’
[6, 504]	ταῦτα, ἔφη, μέγιστα, ἀλλ’ ἔτι	τι	μεῖζον δικαιοσύνης τε καὶ ὧν
[6, 490]	ἔφη, μετριώτατα. Τί οὖν; τούτῳ	τι	μετέσται ψεῦδος ἀγαπᾶν ἢ πᾶν
[6, 486]	φαῖμεν ἕλκειν ἢ εἰς ἀμετρίαν.	Τί	μήν; Αλήθειαν δ’ ἀμετρίᾳ ἡγῇ
[6, 507]	ἄλλαις αἰσθήσεσι πάντα τὰ αἰσθητά;	Τί	μήν; Αρ’ οὖν, ἦν δ’
[6, 501]	ἂν τὸ σχῆμα τῆς πολιτείας;	Τί	μήν; (Επειτα οἶμαι ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ
[6, 505]	καὶ κακὰ ταὐτά. ἦ γάρ;	(Τί	μήν; Οὐκοῦν ὅτι μὲν μεγάλαι
[6, 508]	αὐτοῖς τούτοις ὄμμασιν ἐνοῦσα φαίνεται.	Τί	μήν; Οὕτω τοίνυν καὶ τὸ
[6, 485]	ἀσθενέστεραι, ὥσπερ ῥεῦμα ἐκεῖσε ἀπωχετευμένον.	Τί	μήν; Ωι δὴ πρὸς τὰ
[6, 494]	κάμπτηται καὶ ἕλκηται πρὸς φιλοσοφίαν,	τί	οἰόμεθα δράσειν ἐκείνους τοὺς ἡγουμένους
[6, 484]	τί διαφέρει βίος (δίκαιος ἀδίκου.	Τί	οὖν, ἔφη, τὸ μετὰ τοῦτο
[6, 486]	εὐάγωγον παρέξει. Πῶς δ’ οὔ;	(Τί	οὖν; μή πῃ δοκοῦμέν σοι
[6, 486]	ἂν μετείη. Οὔ μοι δοκεῖ.	Τί	οὖν; ὁ κόσμιος καὶ μὴ
[6, 494]	Φιλεῖ γοῦν, ἔφη, οὕτω γίγνεσθαι.	Τί	οὖν οἴει, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 490]	Ως οἷόν τ’ ἔφη, μετριώτατα.	Τί	οὖν; τούτῳ τι μετέσται ψεῦδος
[6, 489]	ἄρχεσθαι, οὗ ἂν τῇ ἀληθείᾳ	τι	ὄφελος ᾖ. ἀλλὰ τοὺς νῦν
[6, 505]	ἀποτυγχάνει καὶ τῶν ἄλλων εἴ	τι	ὄφελος ἦν, περὶ δὴ τὸ
[6, 506]	εἶναι ἢ ἡδονήν, ἢ ἄλλο	τι	παρὰ ταῦτα; Οὗτος, ἦν δ’
[6, 487]	εἴη ἀντειπεῖν. ἀλλὰ γὰρ τοιόνδε	τι	πάσχουσιν οἱ ἀκούοντες ἑκάστοτε ἃ
[6, 505]	ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ. ἢ οἴει	τι	πλέον εἶναι πᾶσαν κτῆσιν ἐκτῆσθαι,
[6, 490]	ἐπισκοποῦντες ἐπὶ τούτῳ νῦν γεγόναμεν,	τί	ποθ’ οἱ πολλοὶ κακοί, καὶ
[6, 498]	καὶ τοὺς ἄλλους, ἢ προὔργου	τι	ποιήσωμεν εἰς ἐκεῖνον τὸν βίον,
[6, 506]	ἀλλ’ ὦ μακάριοι, αὐτὸ μὲν	τί	ποτ’ (ἐστὶ τἀγαθὸν ἐάσωμεν τὸ
[6, 505]	καὶ οὐκ ἔχουσα λαβεῖν ἱκανῶς	τί	ποτ’ ἐστὶν οὐδὲ πίστει χρήσασθαι
[6, 506]	αἱ βέλτισται τυφλαί— ἢ δοκοῦσί	τί	σοι τυφλῶν διαφέρειν ὁδὸν ὀρθῶς
[6, 497]	εἰ μὴ ἔτ’ ἄλλο λέγεις	τι	σύ. Αλλ’ οὐδέν, ἦ δ’
[6, 496]	εἷς πᾶσιν ἀγρίοις ἀντέχειν, πρίν	τι	τὴν πόλιν ἢ φίλους ὀνῆσαι
[6, 493]	παιδευτής; Εμοιγ’ ἔφη. Η οὖν	τι	τούτου δοκεῖ διαφέρειν ὁ τὴν
[6, 484]	οὐ δῆλον; Η οὖν δοκοῦσί	τι	τυφλῶν διαφέρειν οἱ τῷ ὄντι
[6, 484]	ἐλλείποιντο· τούτῳ γὰρ αὐτῷ σχεδόν	τι	τῷ μεγίστῳ ἂν προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν
[6, 510]	Αλλὰ κατανοῶ. Τὸ τοίνυν ἕτερον	τίθει	ᾧ τοῦτο ἔοικεν, τά τε
[6, 500]	ἤθη καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ	τιθέναι	καὶ μὴ μόνον ἑαυτὸν πλάττειν,
[6, 507]	μίαν ἑκάστου ὡς μιᾶς οὔσης	τιθέντες,	ὃ ἔστιν” ἕκαστον προσαγορεύομεν. Εστι
[6, 502]	γάρ που, ἦν δ’ ἐγώ,	τιθέντος	τοὺς νόμους καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα
[6, 484]	ἀγαθῶν τίθεσθαί τε, ἐὰν δέῃ	τίθεσθαι,	καὶ τὰ κείμενα φυλάττοντες σῴζειν;
[6, 484]	πέρι καὶ δικαίων καὶ ἀγαθῶν	τίθεσθαί	τε, ἐὰν δέῃ τίθεσθαι, καὶ
[6, 510]	καὶ τὸ σκευαστὸν ὅλον γένος.	Τίθημι,	ἔφη. Η καὶ ἐθέλοις ἂν
[6, 503]	ἀκριβεστάτης δεῖν αὐτῷ μεταδιδόναι μήτε	τιμῆς	μήτε ἀρχῆς. Ορθῶς, ἦ δ’
[6, 509]	οὐκ ὀρθόν, ἀλλ’ ἔτι μειζόνως	τιμητέον	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἕξιν. Αμήχανον
[6, 485]	οὔτε σμικροῦ οὔτε μείζονος οὔτε	τιμιωτέρου	οὔτε ἀτιμοτέρου μέρους ἑκόντες ἀφίενται,
[6, 508]	ὁρᾶσθαι (δύναμις τῶν ἄλλων συζεύξεων	τιμιωτέρῳ	ζυγῷ ἐζύγησαν, εἴπερ μὴ ἄτιμον
[6, 489]	θαυμάζοντα ὅτι οἱ φιλόσοφοι οὐ	τιμῶνται	ἐν ταῖς πόλεσι δίδασκέ τε
[6, 494]	οὔ; (Υποκείσονται ἄρα δεόμενοι καὶ	τιμῶντες,	προκαταλαμβάνοντες καὶ προκολακεύοντες τὴν μέλλουσαν
[6, 504]	περὶ ὅτι αὐτὸ λέγεις, οἴει	τιν’	ἄν σε, ἔφη, ἀφεῖναι μὴ
[6, 493]	ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος, ἢ ποίησιν ἤ	τινα	ἄλλην δημιουργίαν ἢ πόλει διακονίαν,
[6, 501]	τελέως ἔσεσθαι καὶ φιλόσοφον, εἴπερ	τινὰ	ἄλλην; ἢ ἐκείνους φήσει μᾶλλον,
[6, 492]	ἢ θέατρα ἢ στρατόπεκα ἤ	τινα	ἄλλον κοινὸν πλήθους σύλλογον σὺν
[6, 507]	τοιούτου προσδεῖ οὐδενός. ἢ σύ	τινα	ἔχεις εἰπεῖν; Οὐκ ἔγωγε, ἦ
[6, 501]	ὅς, ἐάνπερ αἴσθωνται. ~ἀλλὰ δὴ	(τίνα	λέγεις τρόπον τῆς διαγραφῆς; Λαβόντες,
[6, 500]	ὅτι μάλιστα ἀφομοιοῦσθαι. ἢ οἴει	τινὰ	μηχανὴν εἶναι, ὅτῳ τις ὁμιλεῖ
[6, 492]	τοιούτῳ τὸν νέον, τὸ λεγόμενον,	τίνα	οἴει καρδίαν ἴσχειν; ἢ ποίαν
[6, 494]	ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον. Εκ δὴ τούτων	τίνα	ὁρᾷς σωτηρίαν φιλοσόφῳ φύσει, ὥστ’
[6, 492]	κολάζουσι; Καὶ μάλα, ἔφη, σφόδρα.	Τίνα	οὖν ἄλλον σοφιστὴν οἴει ἢ
[6, 508]	πολλοῦ γε δεῖ ἄτιμον εἶναι.	Τίνα	οὖν ἔχεις αἰτιάσασθαι τῶν ἐν
[6, 486]	ἢ δυσμαθής. ἢ προσδοκᾷς ποτέ	τινά	τι ἱκανῶς ἂν στέρξαι, ὃ
[6, 495]	κακῇ τροφῇ γένηται, αἴτια τρόπον	τινὰ	τοῦ ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ ἐπιτηδεύματος,
[6, 502]	ἐπίλοιπα δὴ μετὰ τοῦτο λεκτέον,	τίνα	τρόπον ἡμῖν καὶ ἐκ τίνων
[6, 497]	πάντων ῥᾷστον διελθεῖν. Τὸ ποῖον;	Τίνα	τρόπον μεταχειριζομένη πόλις φιλοσοφίαν οὐ
[6, 485]	προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν τοῦτο δὴ λέγωμεν,	τίνα	τρόπον οἷοί τ’ ἔσονται οἱ
[6, 497]	τούτου· ἀλλὰ τὴν προσήκουσαν αὐτῇ	τίνα	τῶν νῦν λέγεις πολιτειῶν; (Οὐδ’
[6, 500]	καὶ ἄλλα ἀποκρινεῖσθαι. ἢ οἴει	τινὰ	χαλεπαίνειν τῷ μὴ χαλεπῷ ἢ
[6, 491]	δόξαν οἵαν λέγεις φιλοσοφίᾳ προσῆψαν.	Τίνας	δέ, ἔφη, τὰς διαφθορὰς λέγεις;
[6, 492]	ἡγῇ, ὥσπερ οἱ πολλοί, διαφθειρομένους	τινὰς	εἶναι ὑπὸ σοφιστῶν νέους, διαφθείροντας
[6, 492]	ὑπὸ σοφιστῶν νέους, διαφθείροντας δέ	τινας	σοφιστὰς ἰδιωτικούς, ὅτι καὶ ἄξιον
[6, 488]	ἔσεσθαι, ὅπως δὲ κυβερνήσει (ἐάντε	τινες	βούλωνται ἐάντε μή, μήτε τέχνην
[6, 491]	ὡς πολλοὶ ὄλεθροι καὶ μεγάλοι.	Τίνες	δή; Ο μὲν πάντων θαυμαστότατον
[6, 496]	δαιμόνιον σημεῖον· ἢ γάρ πού	τινι	ἄλλῳ ἢ οὐδενὶ τῶν ἔμπροσθεν
[6, 488]	ναύκληρον μανδραγόρᾳ ἢ μέθῃ ἤ	τινι	ἄλλῳ συμποδίσαντας τῆς νεὼς ἄρχειν
[6, 499]	ἢ καὶ νῦν ἔστιν ἔν	τινι	βαρβαρικῷ τόπῳ, πόρρω που (ἐκτὸς
[6, 485]	μετὰ πολλῆς δαπάνης σπουδάζεται, ἄλλῳ	τινὶ	μᾶλλον ἢ τούτῳ προσήκει σπουδάζειν.
[6, 506]	ποτὲ ἀγαθά ἐστιν, οὐ πολλοῦ	τινος	ἄξιον φύλακα κεκτῆσθαι ἂν ἑαυτῶν
[6, 507]	τά τε χρώματα ἔσται ἀόρατα.	Τίνος	δὴ λέγεις, ἔφη, τούτου; Ο
[6, 484]	καὶ οἱ μὴ διὰ μακροῦ	τινος	διεξελθόντες λόγου μόγις πως ἀνεφάνησαν
[6, 487]	λέγωσιν ὑπὸ πεττείας αὖ ταύτης	τινὸς	ἑτέρας, οὐκ ἐν ψήφοις ἀλλ’
[6, 499]	ὄντων ὑέσιν ἢ αὐτοῖς (ἔκ	τινος	θείας ἐπιπνοίας ἀληθινῆς φιλοσοφίας ἀληθινὸς
[6, 493]	χαλεπώτατον ἢ πρᾳότατον καὶ ἐκ	τίνων	γίγνεται, καὶ φωνὰς δὴ ἐφ’
[6, 502]	τίνα τρόπον ἡμῖν καὶ ἐκ	τίνων	(μαθημάτων τε καὶ ἐπιτηδευμάτων οἱ
[6, 498]	δὲ τὸ γῆρας ἐκτὸς δή	τινων	ὀλίγων ἀποσβέννυνται πολὺ μᾶλλον τοῦ
[6, 502]	πεπεισμένοι ἔστων· τοῦδε δὲ πέρι	τις	ἀμφισβητήσει, ὡς οὐκ ἂν τύχοιεν
[6, 499]	τοίνυν ἄκροις εἰς φιλοσοφίαν πόλεώς	τις	ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι ἢ γέγονεν ἐν
[6, 492]	πάντα τἀναντία αὖ, ἐὰν μή	τις	αὐτῇ βοηθήσας θεῶν τύχῃ. ἢ
[6, 497]	εἶ ὅτι μετὰ τοῦτο ἐρήσῃ	τίς	αὕτη ἡ πολιτεία. Οὐκ ἔγνως,
[6, 508]	ὅτι, ὅταν μηκέτι ἐπ’ ἐκεῖνά	τις	αὐτοὺς τρέπῃ ὧν ἂν τὰς
[6, 485]	μὴ πεπλασμένως ἀλλ’ (ἀληθῶς φιλόσοφός	τις	εἴη. Μεγάλη ἀνάγκη. Σώφρων μὴν
[6, 500]	Παντάπασι μὲν οὖν. Αν οὖν	τις,	εἶπον, αὐτῷ ἀνάγκη γένηται ἃ
[6, 499]	ἀχρήστοις δὲ νῦν κεκλημένοις, ἀνάγκη	τις	ἐκ τύχης περιβάλῃ, εἴτε βούλονται
[6, 511]	ἃ οὐκ ἂν ἄλλως ἴδοι	τις	ἢ τῇ διανοίᾳ. Αληθῆ, ἔφη,
[6, 494]	Τῷ δὴ οὕτω διατιθεμένῳ ἐάν	τις	ἠρέμα προσελθὼν τἀληθῆ λέγῃ, ὅτι
[6, 496]	οὐδ’ ἔστι (σύμμαχος μεθ’ ὅτου	τις	ἰὼν ἐπὶ τὴν τῷ δικαίῳ
[6, 493]	καὶ ἰσχυροῦ τρεφομένου τὰς ὀργάς	τις	καὶ (ἐπιθυμίας κατεμάνθανεν, ὅπῃ τε
[6, 502]	ὡς πολλὴ ἀνάγκη διαφθαρῆναι, ἔχει	τις	λέγειν; ὡς μὲν γὰρ χαλεπὸν
[6, 503]	καὶ οὐκ εὐμετάβολα, οἷς (ἄν	τις	μᾶλλον ὡς πιστοῖς χρήσαιτο, καὶ
[6, 506]	σοι δίκαιον εἶναι περὶ ὧν	τις	μὴ οἶδεν λέγειν ὡς εἰδότα;
[6, 487]	ἐπιτήδευμα, ὃ μή ποτ’ ἄν	τις	οἷός τε γένοιτο ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι,
[6, 500]	οἴει τινὰ μηχανὴν εἶναι, ὅτῳ	τις	ὁμιλεῖ ἀγάμενος, μὴ μιμεῖσθαι ἐκεῖνο;
[6, 487]	ἀποβλέψας. νῦν γὰρ φαίη ἄν	τίς	σοι λόγῳ μὲν οὐκ ἔχειν
[6, 493]	πολιτικῇ; ὅτι μὲν γὰρ ἄν	τις	τούτοις ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος, ἢ ποίησιν
[6, 500]	προφθάσας λέγω ὅτι ἐν ὀλίγοις	τισὶν	ἡγοῦμαι, ἀλλ’ οὐκ ἐν τῷ
[6, 504]	οὐδενὸς μέτρον. δοκεῖ δ’ ἐνίοτέ	τισιν	ἱκανῶς ἤδη ἔχειν καὶ οὐδὲν
[6, 509]	τμήματα, πάλιν τέμνε ἑκάτερον τὸ	τμῆμα	ἀνὰ τὸν αὐτὸν λόγον, τό
[6, 509]	τῷ ὁρωμένῳ (τὸ μὲν ἕτερον	τμῆμα	εἰκόνες— λέγω δὲ τὰς εἰκόνας
[6, 511]	λέγεις. Τὸ τοίνυν ἕτερον μάνθανε	τμῆμα	τοῦ νοητοῦ λέγοντά με τοῦτο
[6, 511]	καί μοι ἐπὶ τοῖς τέτταρσι	τμήμασι	τέτταρα ταῦτα παθήματα ἐν τῇ
[6, 509]	γραμμὴν δίχα τετμημένην λαβὼν ἄνισα	τμήματα,	πάλιν τέμνε ἑκάτερον τὸ τμῆμα
[6, 510]	τὴν τοῦ νοητοῦ τομὴν ᾗ	τμητέον.	Πῇ; Ηι τὸ μὲν αὐτοῦ
[6, 505]	ὀνειδίζοντές γε ὅτι οὐκ ἴσμεν	τὸ	ἀγαθὸν λέγουσι πάλιν ὡς εἰδόσιν;
[6, 505]	μὲν πολλοῖς ἡδονὴ δοκεῖ εἶναι	τὸ	ἀγαθόν, τοῖς δὲ κομψοτέροις φρόνησις.
[6, 506]	δή, ὦ Σώκρατες, πότερον ἐπιστήμην	τὸ	ἀγαθὸν φῂς εἶναι ἢ ἡδονήν,
[6, 499]	ἐπήκοοι γεγόνασιν, οἵων ζητεῖν μὲν	τὸ	ἀληθὲς συντεταμένως ἐκ παντὸς τρόπου
[6, 484]	μηδὲ δυνάμενοι ὥσπερ γραφῆς εἰς	τὸ	ἀληθέστατον ἀποβλέποντες κἀκεῖσε ἀεὶ ἀναφέροντές
[6, 501]	καὶ κεραννύντες ἐκ τῶν ἐπιτηδευμάτων	τὸ	ἀνδρείκελον, ἀπ’ ἐκείνου τεκμαιρόμενοι, ὃ
[6, 495]	τέχνας καίπερ οὕτω πραττούσης φιλοσοφίας	τὸ	ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον λείπεται, οὗ δὴ
[6, 495]	τοιαύτη τῆς βελτίστης φύσεως εἰς	τὸ	ἄριστον ἐπιτήδευμα, ὀλίγης καὶ ἄλλως
[6, 510]	ὑποθέμενοι τό τε περιττὸν καὶ	τὸ	ἄρτιον καὶ τὰ σχήματα καὶ
[6, 486]	τὴν τοῦ ὄντος ἰδέαν ἑκάστου	τὸ	αὐτοφυὲς εὐάγωγον παρέξει. Πῶς δ’
[6, 495]	ἂν κομψότατοι ὄντες τυγχάνωσι περὶ	τὸ	αὑτῶν τεχνίον. ὅμως γὰρ δὴ
[6, 503]	φέρονται ὅπῃ ἂν τύχωσιν, καὶ	τὸ	βέβαιον ἅπαν αὐτῶν ἐξοίχεται. Αληθῆ,
[6, 489]	ἐν τούτοις οὐ ῥᾴδιον εὐδοκιμεῖν	τὸ	βέλτιστον ἐπιτήδευμα ὑπὸ τῶν τἀναντία
[6, 487]	ψήφοις ἀλλ’ ἐν λόγοις· ἐπεὶ	τό	γε ἀληθὲς οὐδέν τι μᾶλλον
[6, 486]	μὲν οὖν. Αλλ’ οὐ μὴν	τό	γε τῆς ἀμούσου τε καὶ
[6, 487]	Οὐδ’ ἂν ὁ Μῶμος, ἔφη,	τό	γε τοιοῦτον μέμψαιτο. Αλλ’ ἦν
[6, 497]	κρατούμενον ἰέναι, οὕτω καὶ τοῦτο	τὸ	γένος νῦν μὲν οὐκ ἴσχειν
[6, 498]	αὐτὸ δεῖν πράττειν· πρὸς δὲ	τὸ	γῆρας ἐκτὸς δή τινων ὀλίγων
[6, 508]	εἰς τὸ τῷ σκότῳ κεκραμένον,	τὸ	γιγνόμενόν τε καὶ ἀπολλύμενον, δοξάζει
[6, 509]	τοῖς γιγνωσκομένοις τοίνυν μὴ μόνον	τὸ	γιγνώσκεσθαι φάναι ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 510]	μή, ὡς τὸ δοξαστὸν πρὸς	τὸ	γνωστόν, οὕτω τὸ ὁμοιωθὲν πρὸς
[6, 510]	ἀρχὴν πορευομένη ἀλλ’ ἐπὶ τελευτήν,	τὸ	δ’ αὖ ἕτερον— τὸ ἐπ’
[6, 509]	νοητοῦ γένους τε καὶ τόπου,	τὸ	δ’ αὖ ὁρατοῦ, ἵνα μὴ
[6, 506]	ἄλλων μὲν ἔχειν εἰπεῖν δόγματα,	τὸ	δ’ αὑτοῦ μή, τοσοῦτον (χρόνον
[6, 496]	ἀπείργουσα αὐτὸν τῶν πολιτικῶν κατέχει.	τὸ	δ’ ἡμέτερον οὐκ ἄξιον λέγειν,
[6, 496]	δ’ ἡμέτερον οὐκ ἄξιον λέγειν,	τὸ	δαιμόνιον σημεῖον· ἢ γάρ πού
[6, 489]	ἀλλ’ ὁ τοῦτο κομψευσάμενος ἐψεύσατο,	τὸ	δὲ ἀληθὲς πέφυκεν, ἐάντε πλούσιος
[6, 494]	οὐκ ἔνεστιν αὐτῷ, δεῖται δέ,	τὸ	δὲ οὐ κτητὸν μὴ δουλεύσαντι
[6, 501]	τὸ μὲν ἂν οἶμαι ἐξαλείφοιεν,	τὸ	δὲ πάλιν ἐγγράφοιεν, (ἕως ὅτι
[6, 502]	γυναικῶν τε καὶ παίδων πεπέρανται,	τὸ	δὲ τῶν ἀρχόντων ὥσπερ ἐξ
[6, 502]	νῦν γὰρ οὐδὲν ἧττον ἦλθεν	τὸ	δεῖν αὐτὰ διελθεῖν. (καὶ τὰ
[6, 504]	ἀκριβείας; Καὶ μάλα, ἔφη, (ἄξιον	τὸ	διανόημα) ὃ μέντοι μέγιστον μάθημα
[6, 503]	ἡδοναῖς τε καὶ λύπαις, καὶ	τὸ	δόγμα τοῦτο μήτ’ ἐν πόνοις
[6, 510]	ἀληθείᾳ τε καὶ μή, ὡς	τὸ	δοξαστὸν πρὸς τὸ γνωστόν, οὕτω
[6, 500]	κόσμιός τε (καὶ θεῖος εἰς	τὸ	δυνατὸν ἀνθρώπῳ γίγνεται· διαβολὴ δ’
[6, 511]	λέγεις. Τοῦτο τοίνυν νοητὸν μὲν	τὸ	εἶδος ἔλεγον, ὑποθέσεσι δ’ ἀναγκαζομένην
[6, 488]	τε καὶ εὐωχουμένους πλεῖν ὡς	τὸ	εἰκὸς τοὺς τοιούτους, πρὸς δὲ
[6, 509]	τοῦ ἀγαθοῦ παρεῖναι, ἀλλὰ καὶ	τὸ	εἶναί τε καὶ τὴν οὐσίαν
[6, 485]	Τὸ ποῖον; Τὴν ἀψεύδειαν καὶ	τὸ	ἑκόντας εἶναι μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ
[6, 496]	μὲν ἄλλα πάντα παρεσκεύασται πρὸς	τὸ	ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας, ἡ δὲ τοῦ
[6, 501]	τοιαῦτα, καὶ πρὸς ἐκεῖν’ αὖ	τὸ	ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐμποιοῖεν, συμμειγνύντες
[6, 484]	ἄλλο, ἦν δ’ ἐγώ, ἢ	τὸ	ἑξῆς; ἐπειδὴ φιλόσοφοι μὲν οἱ
[6, 510]	τελευτήν, τὸ δ’ αὖ ἕτερον—	τὸ	ἐπ’ ἀρχὴν ἀνυπόθετον— ἐξ ὑποθέσεως
[6, 491]	τὰς μιμουμένας ταύτην καὶ εἰς	τὸ	ἐπιτήδευμα καθισταμένας αὐτῆς, οἷαι οὖσαι
[6, 492]	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ	τὸ	ἐπιχειρεῖν πολλὴ ἄνοια. οὔτε γὰρ
[6, 497]	γῇ ἄλλῃ σπειρόμενον ἐξίτηλον εἰς	τὸ	ἐπιχώριον φιλεῖ κρατούμενον ἰέναι, οὕτω
[6, 487]	ὑπὸ τοῦ λόγου παρ’ ἕκαστον	τὸ	ἐρώτημα σμικρὸν παραγόμενοι, ἁθροισθέντων τῶν
[6, 487]	μὲν οὐκ ἔχειν καθ’ ἕκαστον	τὸ	ἐρωτώμενον ἐναντιοῦσθαι, ἔργῳ δὲ ὁρᾶν,
[6, 494]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, διὰ	τὸ	εὖ πεφυκέναι καὶ τὸ συγγενὲς
[6, 508]	τρέπῃ ὧν ἂν τὰς χρόας	τὸ	ἡμερινὸν φῶς ἐπέχῃ, ἀλλὰ ὧν
[6, 493]	πάντα ἐννοήσας ἐκεῖνο ἀναμνήσθητι· αὐτὸ	τὸ	καλὸν ἀλλὰ μὴ τὰ πολλὰ
[6, 496]	γευσάμενοι ὡς ἡδὺ καὶ μακάριον	τὸ	κτῆμα, καὶ τῶν πολλῶν αὖ
[6, 497]	δὴ μεγάλα πάντα ἐπισφαλῆ, καὶ	τὸ	λεγόμενον τὰ καλὰ τῷ ὄντι
[6, 492]	δὴ τῷ τοιούτῳ τὸν νέον,	τὸ	λεγόμενον, τίνα οἴει καρδίαν ἴσχειν;
[6, 497]	αὐτοῦ τὴν ἀπόδειξιν· ἐπεὶ καὶ	τὸ	λοιπὸν οὐ πάντων ῥᾷστον διελθεῖν.
[6, 501]	καὶ θεοείκελον. Ορθῶς, ἔφη. Καὶ	τὸ	μὲν ἂν οἶμαι ἐξαλείφοιεν, τὸ
[6, 510]	τομὴν ᾗ τμητέον. Πῇ; Ηι	τὸ	μὲν αὐτοῦ τοῖς τότε μιμηθεῖσιν
[6, 509]	ἄλληλα ἐν μὲν τῷ ὁρωμένῳ	(τὸ	μὲν ἕτερον τμῆμα εἰκόνες— λέγω
[6, 509]	δύο αὐτὼ εἶναι, καὶ βασιλεύειν	τὸ	μὲν νοητοῦ γένους τε καὶ
[6, 497]	τῶν ἰδίων τὰ κοινὰ σώσει.	Τὸ	μὲν οὖν τῆς φιλοσοφίας ὧν
[6, 498]	ὥς γε πρὸς τὸν ἅπαντα.	τὸ	μέντοι μὴ πείθεσθαι τοῖς λεγομένοις
[6, 489]	πολλῶν πονηρίας τὴν ἀνάγκην βούλει	τὸ	μετὰ τοῦτο διέλθωμεν, καὶ ὅτι
[6, 484]	(δίκαιος ἀδίκου. Τί οὖν, ἔφη,	τὸ	μετὰ τοῦτο ἡμῖν; Τί δ’
[6, 498]	μειράκια ὄντα ἄρτι (ἐκ παίδων	τὸ	μεταξὺ οἰκονομίας καὶ χρηματισμοῦ πλησιάσαντες
[6, 497]	ἀπόδειξις τούτου φανεροῦ γενομένου. Οὐ	τὸ	μὴ βούλεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 497]	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλ’ εἴπερ,	τὸ	μὴ δύνασθαι διακωλύσει· παρὼν δὲ
[6, 511]	θεᾶσθαι οἱ θεώμενοι, διὰ δὲ	τὸ	μὴ ἐπ’ ἀρχὴν (ἀνελθόντες σκοπεῖν
[6, 491]	εἴτε τῶν ζῴων, ἴσμεν ὅτι	τὸ	μὴ τυχὸν τροφῆς ἧς προσήκει
[6, 506]	τί ποτ’ (ἐστὶ τἀγαθὸν ἐάσωμεν	τὸ	νῦν εἶναι— πλέον γάρ μοι
[6, 498]	οὐ γὰρ πώποτε εἶδον γενόμενον	τὸ	νῦν λεγόμενον, (ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον
[6, 503]	παρακαλυπτομένου τοῦ (λόγου, πεφοβημένου κινεῖν	τὸ	νῦν παρόν. Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις·
[6, 510]	δοξαστὸν πρὸς τὸ γνωστόν, οὕτω	τὸ	ὁμοιωθὲν πρὸς τὸ ᾧ ὡμοιώθη;
[6, 508]	οὗ καταλάμπει ἀλήθειά τε καὶ	τὸ	ὄν, εἰς τοῦτο ἀπερείσηται, ἐνόησέν
[6, 484]	ἢ τοὺς ἐγνωκότας μὲν ἕκαστον	τὸ	ὄν, ἐμπειρίᾳ δὲ μηδὲν ἐκείνων
[6, 490]	οὐ μετρίως ἀπολογησόμεθα ὅτι πρὸς	τὸ	ὂν πεφυκὼς εἴη ἁμιλλᾶσθαι ὅ
[6, 509]	εἰπὼν δόξω σοι σοφίζεσθαι περὶ	τὸ	ὄνομα. ἀλλ’ οὖν ἔχεις ταῦτα
[6, 488]	γλίσχρως εἰκάζω. οὕτω γὰρ χαλεπὸν	τὸ	πάθος τῶν ἐπιεικεστάτων, ὃ πρὸς
[6, 487]	ταύτῃ ἔχειν. λέγω δ’ εἰς	τὸ	παρὸν ἀποβλέψας. νῦν γὰρ φαίη
[6, 498]	φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι— λέγω δὲ χαλεπώτατον	τὸ	περὶ τοὺς λόγους ἐν δὲ
[6, 488]	πάντα ποιοῦντας ὅπως ἂν σφίσι	τὸ	πηδάλιον ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε δ’ ἂν
[6, 504]	Η καὶ τὸ προρρηθὲν αὐτῶν;	Τὸ	ποῖον δή; (Ελέγομέν που ὅτι
[6, 493]	πρὸς τούτοις καὶ τόδε δοξάτω.	Τὸ	ποῖον; Εκαστος τῶν μισθαρνούντων ἰδιωτῶν,
[6, 486]	οὐδὲ τόδε παραλείψεις, ὡς ἐγᾦμαι.	Τὸ	ποῖον; Εὐμαθὴς ἢ δυσμαθής. ἢ
[6, 486]	φύσιν φιλόσοφόν τε καὶ μή.	Τὸ	ποῖον; Μή σε λάθῃ μετέχουσα
[6, 485]	ἂν μέλλωσιν ἔσεσθαι οἵους ἐλέγομεν.	Τὸ	ποῖον; Τὴν ἀψεύδειαν καὶ τὸ
[6, 497]	λοιπὸν οὐ πάντων ῥᾷστον διελθεῖν.	Τὸ	ποῖον; Τίνα τρόπον μεταχειριζομένη πόλις
[6, 504]	δίκαιος μὴ ἀκούειν. Η καὶ	τὸ	προρρηθὲν αὐτῶν; Τὸ ποῖον δή;
[6, 510]	καὶ πᾶν τὸ φυτευτὸν καὶ	τὸ	σκευαστὸν ὅλον γένος. Τίθημι, ἔφη.
[6, 487]	οἶδα, ἦ δ’ ὅς, ἀλλὰ	τὸ	σοὶ δοκοῦν ἡδέως ἂν ἀκούοιμι.
[6, 502]	ἔφη. Οὐδέν, ἦν δ’ ἐγώ,	τὸ	σοφόν μοι ἐγένετο τήν τε
[6, 485]	ἐρωτικῶς του φύσει ἔχοντα πᾶν	τὸ	συγγενές τε καὶ οἰκεῖον τῶν
[6, 494]	διὰ τὸ εὖ πεφυκέναι καὶ	τὸ	συγγενὲς (τῶν λόγων εἰσαισθάνηταί τέ
[6, 487]	ἐπὶ τελευτῆς τῶν λόγων μέγα	τὸ	σφάλμα καὶ ἐναντίον τοῖς πρώτοις
[6, 501]	μετὰ ταῦτα οἴει ὑπογράψασθαι ἂν	τὸ	σχῆμα τῆς πολιτείας; Τί μήν;
[6, 494]	ἅπασιν, ἄλλως τε καὶ ἐὰν	τὸ	σῶμα φυῇ προσφερὴς τῇ ψυχῇ;
[6, 510]	καὶ τὰ τοιαῦτα πραγματευόμενοι, ὑποθέμενοι	τό	τε περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον
[6, 509]	τμῆμα ἀνὰ τὸν αὐτὸν λόγον,	τό	τε τοῦ ὁρωμένου γένους καὶ
[6, 508]	ἔχοντι. Εοικε γάρ. (Τοῦτο τοίνυν	τὸ	τὴν ἀλήθειαν παρέχον τοῖς γιγνωσκομένοις
[6, 507]	καὶ φωνῇ γένους ἄλλου εἰς	τὸ	τὴν μὲν ἀκούειν, τὴν δὲ
[6, 508]	Τί μήν; Οὕτω τοίνυν καὶ	τὸ	τῆς ψυχῆς ὧδε νόει· ὅταν
[6, 509]	ἄνισα τμήματα, πάλιν τέμνε ἑκάτερον	τὸ	τμῆμα ἀνὰ τὸν αὐτὸν λόγον,
[6, 511]	ταῖς ταύτης ἀδελφαῖς τέχναις λέγεις.	Τὸ	τοίνυν ἕτερον μάνθανε τμῆμα τοῦ
[6, 510]	τοιοῦτον, εἰ κατανοεῖς. Αλλὰ κατανοῶ.	Τὸ	τοίνυν ἕτερον τίθει ᾧ τοῦτο
[6, 510]	καὶ φανὰ συνέστηκεν, καὶ πᾶν	τὸ	τοιοῦτον, εἰ κατανοεῖς. Αλλὰ κατανοῶ.
[6, 485]	πρὸς τὰ μαθήματα καὶ πᾶν	τὸ	τοιοῦτον ἐρρυήκασιν, περὶ τὴν τῆς
[6, 505]	τι ὄφελος ἦν, περὶ δὴ	τὸ	τοιοῦτον ~καὶ (τοσοῦτον οὕτω φῶμεν
[6, 506]	καταφανὴς ὅτι σοι οὐκ ἀποχρήσοι	τὸ	τοῖς ἄλλοις δοκοῦν περὶ αὐτῶν.
[6, 505]	συνιέντων ἡμῶν ὅτι λέγουσιν, ἐπειδὰν	τὸ	τοῦ ἀγαθοῦ φθέγξωνται ὄνομα. Αληθέστατα,
[6, 509]	τε τοῦ ὁρωμένου γένους καὶ	τὸ	τοῦ νοουμένου, καί σοι ἔσται
[6, 508]	ἔχειν φαίνεται· ὅταν δὲ εἰς	τὸ	τῷ σκότῳ κεκραμένον, τὸ γιγνόμενόν
[6, 511]	καὶ τετιμημένοις. (Μανθάνω, ἔφη, ὅτι	τὸ	ὑπὸ ταῖς γεωμετρίαις τε καὶ
[6, 511]	μέντοι βούλει διορίζειν σαφέστερον εἶναι	τὸ	ὑπὸ τῆς τοῦ διαλέγεσθαι ἐπιστήμης
[6, 511]	τε καὶ νοητοῦ θεωρούμενον ἢ	τὸ	ὑπὸ τῶν τεχνῶν καλουμένων, αἷς
[6, 501]	ἡμῶν ὅτι πρὶν ἂν πόλεως	τὸ	φιλόσοφον γένος ἐγκρατὲς γένηται, οὔτε
[6, 501]	ἂν ἑκατέρωσ’ ἀποβλέποιεν, πρός τε	τὸ	φύσει δίκαιον καὶ καλὸν καὶ
[6, 510]	περὶ ἡμᾶς ζῷς καὶ πᾶν	τὸ	φυτευτὸν καὶ τὸ σκευαστὸν ὅλον
[6, 508]	ζυγῷ ἐζύγησαν, εἴπερ μὴ ἄτιμον	τὸ	φῶς. Αλλὰ μήν, ἔφη, πολλοῦ
[6, 508]	θεῶν τούτου κύριον, οὗ ἡμῖν	τὸ	φῶς ὄψιν τε ποιεῖ ὁρᾶν
[6, 485]	τὸ ἑκόντας εἶναι μηδαμῇ προσδέχεσθαι	τὸ	ψεῦδος ἀλλὰ μισεῖν, τὴν δ’
[6, 510]	γνωστόν, οὕτω τὸ ὁμοιωθὲν πρὸς	τὸ	ᾧ ὡμοιώθη; (Εγωγ’ ἔφη, καὶ
[6, 505]	ἔγωγ’ ἔφη. Αλλὰ μὴν καὶ	τόδε	γε οἶσθα, ὅτι τοῖς μὲν
[6, 484]	τούτους καθιστάναι (φύλακας. Ορθῶς, ἔφη.	Τόδε	δέ, ἦν δ’ ἐγώ, ἆρα
[6, 486]	Οὕτω. ~(Καὶ μήν που καὶ	τόδε	δεῖ σκοπεῖν, ὅταν κρίνειν μέλλῃς
[6, 493]	δ’ ἐγώ, πρὸς τούτοις καὶ	τόδε	δοξάτω. Τὸ ποῖον; Εκαστος τῶν
[6, 491]	οἷός τε γένωμαι, πειράσομαι διελθεῖν.	τόδε	μὲν οὖν οἶμαι πᾶς ἡμῖν
[6, 505]	Πῶς γὰρ οὔ; Τί δέ;	τόδε	οὐ φανερόν, ὡς δίκαια μὲν
[6, 486]	μὲν οὖν. (Οὐ μὴν οὐδὲ	τόδε	παραλείψεις, ὡς ἐγᾦμαι. Τὸ ποῖον;
[6, 485]	ἐρωτικῶν διήλθομεν. Ορθῶς, ἔφη, λέγεις.	Τόδε	τοίνυν μετὰ τοῦτο σκόπει εἰ
[6, 504]	τοῖς ἄλλοις ἀποδειλιῶντες. Πρέπει γέ	τοι	δή, ἔφη, οὕτω σκοπεῖν. ἀλλὰ
[6, 499]	οὕτω τῶν πολλῶν (κατηγόρει. ἀλλοίαν	τοι	δόξαν ἕξουσιν, ἐὰν αὐτοῖς μὴ
[6, 497]	τε καὶ εὐμενὴς ἀπαλλάξεται. ~(Αλλά	τοι,	ἦ δ’ ὅς, οὐ τὰ
[6, 500]	καὶ ἐὰν οὕτω θεῶνται, ἀλλοίαν	τοι	φήσεις αὐτοὺς δόξαν λήψεσθαι καὶ
[6, 499]	ἀσπαζομένων. Οὐδὲ τούτων, ἔφη. Τούτων	τοι	χάριν, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ
[6, 503]	ζῶντι καὶ τελευτήσαντι καὶ ἆθλα.	τοιαῦτ’	ἄττα ἦν τὰ λεγόμενα παρεξιόντος
[6, 498]	νῦν λεγόμενον, (ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον	τοιαῦτ’	ἄττα ῥήματα ἐξεπίτηδες ἀλλήλοις ὡμοιωμένα,
[6, 501]	καὶ σῶφρον καὶ πάντα τὰ	τοιαῦτα,	καὶ πρὸς ἐκεῖν’ αὖ τὸ
[6, 488]	οἱ γραφῆς τραγελάφους καὶ τὰ	τοιαῦτα	μειγνύντες γράφουσιν. νόησον γὰρ τοιουτονὶ
[6, 510]	τε καὶ λογισμοὺς καὶ τὰ	τοιαῦτα	πραγματευόμενοι, ὑποθέμενοι τό τε περιττὸν
[6, 488]	καὶ γιγνώσκοντα περὶ ναυτικῶν ἕτερα	τοιαῦτα,	τοὺς δὲ ναύτας στασιάζοντας πρὸς
[6, 489]	γίγνεται φιλοσοφίᾳ διὰ τοὺς τὰ	τοιαῦτα	φάσκοντας ἐπιτηδεύειν, οὓς δὴ σὺ
[6, 493]	(καὶ γένηται οἷον δεῖ ἐν	τοιαύτῃ	καταστάσει πολιτειῶν, θεοῦ μοῖραν αὐτὸ
[6, 499]	λόγῳ, ~δυναστεύοντα (ἐν πόλει ἑτέρᾳ	τοιαύτῃ,	οὐ πώποτε ἑωράκασιν, οὔτε ἕνα
[6, 495]	πλοῦτοί τε καὶ πᾶσα ἡ	τοιαύτη	παρασκευή; Οὐ γάρ, ἀλλ’ ὀρθῶς,
[6, 495]	καὶ διαφθορὰ (τοσαύτη τε καὶ	τοιαύτη	τῆς βελτίστης φύσεως εἰς τὸ
[6, 486]	αὑτόν τε μισεῖν καὶ τὴν	τοιαύτην	πρᾶξιν; Πῶς δ’ οὔ; (Επιλήσμονα
[6, 501]	Οὐδὲ τοῦτο. Τί δέ; τὴν	τοιαύτην	τυχοῦσαν τῶν προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων οὐκ
[6, 491]	οὖν οἶμαι πᾶς ἡμῖν ὁμολογήσει,	τοιαύτην	φύσιν καὶ πάντα ἔχουσαν ὅσα
[6, 499]	ἢ οὐχ οὕτως; Οὕτως. Εἰ	τοίνυν	ἄκροις εἰς φιλοσοφίαν πόλεώς τις
[6, 485]	ἔχειν; Πάνυ μὲν οὖν. Ο	τοίνυν	ἀρχόμενοι τούτου τοῦ λόγου ἐλέγομεν,
[6, 509]	εἴδη, ὁρατόν, νοητόν; Εχω. Ωσπερ	τοίνυν	γραμμὴν δίχα τετμημένην λαβὼν ἄνισα
[6, 492]	ἦ δ’ ὅς, οὕτως. ~(Ην	τοίνυν	ἔθεμεν τοῦ φιλοσόφου φύσιν, ἂν
[6, 489]	Καὶ μάλ’ ἔφη. Πρῶτον μὲν	τοίνυν	ἐκεῖνον τὸν θαυμάζοντα ὅτι οἱ
[6, 511]	ταύτης ἀδελφαῖς τέχναις λέγεις. Τὸ	τοίνυν	ἕτερον μάνθανε τμῆμα τοῦ νοητοῦ
[6, 510]	εἰ κατανοεῖς. Αλλὰ κατανοῶ. Τὸ	τοίνυν	ἕτερον τίθει ᾧ τοῦτο ἔοικεν,
[6, 509]	συχνά γε ἀπολείπω. Μηδὲ σμικρὸν	τοίνυν,	ἔφη, παραλίπῃς. Οἶμαι μέν, ἦν
[6, 491]	ἀκριβέστερον ἃ λέγεις πυθοίμην. Λαβοῦ	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, ὅλου αὐτοῦ
[6, 491]	διήλθομεν. Ατοπον, ἔφη, ἀκοῦσαι. (Ετι	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, πρὸς τούτοις
[6, 502]	μὲν οὖν, ἔφη. Οὗτοι μὲν	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, τοῦτο πεπεισμένοι
[6, 508]	Οὕτως, ἦ δ’ ὅς. Τοῦτον	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, φάναι με
[6, 509]	ἀπολείψω. Μὴ γάρ, ἔφη. (Νόησον	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ λέγομεν,
[6, 508]	ἐνοῦσα φαίνεται. Τί μήν; Οὕτω	τοίνυν	καὶ τὸ τῆς ψυχῆς ὧδε
[6, 485]	διήλθομεν. Ορθῶς, ἔφη, λέγεις. Τόδε	τοίνυν	μετὰ τοῦτο σκόπει εἰ ἀνάγκη
[6, 509]	Πῶς γάρ; Καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις	τοίνυν	μὴ μόνον τὸ γιγνώσκεσθαι φάναι
[6, 511]	διανοίᾳ. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Τοῦτο	τοίνυν	νοητὸν μὲν τὸ εἶδος ἔλεγον,
[6, 493]	δ’ ὅς, οὐδ’ ἀκούσομαι. Ταῦτα	τοίνυν	πάντα ἐννοήσας ἐκεῖνο ἀναμνήσθητι· αὐτὸ
[6, 493]	ἐμοὶ ἄλλως, ἔφη, δοκεῖ. Ετι	τοίνυν	σοι, ἦν δ’ ἐγώ, πρὸς
[6, 489]	Αλλὰ διδάξω, ἔφη. Καὶ ὅτι	τοίνυν	τἀληθῆ λέγεις, ὡς ἄχρηστοι τοῖς
[6, 508]	οὐκ ἔχοντι. Εοικε γάρ. (Τοῦτο	τοίνυν	τὸ τὴν ἀλήθειαν παρέχον τοῖς
[6, 489]	κυβερνήταις. Ορθότατα, ἔφη. Εκ τε	τοίνυν	τούτων καὶ ἐν τούτοις οὐ
[6, 504]	ἦ δ’ ὅς. Τὴν μακροτέραν	τοίνυν,	ὦ ἑταῖρε, ἔφην, περιιτέον τῷ
[6, 487]	τ’ εἴη ἀντειπεῖν. ἀλλὰ γὰρ	τοιόνδε	τι πάσχουσιν οἱ ἀκούοντες ἑκάστοτε
[6, 503]	βεβαιότητος ἐθέλειν ζῆν, ἀλλ’ οἱ	τοιοῦτοι	ὑπὸ ὀξύτητος φέρονται ὅπῃ ἂν
[6, 498]	βίον, ὅταν αὖθις γενόμενοι τοῖς	τοιούτοις	ἐντύχωσι λόγοις. Εἰς μικρόν γ’
[6, 487]	ἦν δ’ ἐγώ, τελειωθεῖσι τοῖς	τοιούτοις	παιδείᾳ τε καὶ ἡλικίᾳ ἆρα
[6, 494]	ἐγώ, τὸν τοιοῦτον ἐν τοῖς	τοιούτοις	ποιήσειν, ἄλλως τε καὶ ἐὰν
[6, 503]	χάσμης ἐμπίμπλανται, ὅταν τι δέῃ	τοιοῦτον	διαπονεῖν. Εστι ταῦτα, ἔφη. Ημεῖς
[6, 510]	φανὰ συνέστηκεν, καὶ πᾶν τὸ	τοιοῦτον,	εἰ κατανοεῖς. Αλλὰ κατανοῶ. Τὸ
[6, 494]	οἴει, ἦν δ’ ἐγώ, τὸν	τοιοῦτον	ἐν τοῖς τοιούτοις ποιήσειν, ἄλλως
[6, 487]	ἔφη. Εστιν οὖν ὅπῃ μέμψῃ	τοιοῦτον	ἐπιτήδευμα, ὃ μή ποτ’ ἄν
[6, 485]	τὰ μαθήματα καὶ πᾶν τὸ	τοιοῦτον	ἐρρυήκασιν, περὶ τὴν τῆς ψυχῆς
[6, 505]	ὄφελος ἦν, περὶ δὴ τὸ	τοιοῦτον	~καὶ (τοσοῦτον οὕτω φῶμεν δεῖν
[6, 487]	ὁ Μῶμος, ἔφη, τό γε	τοιοῦτον	μέμψαιτο. Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 488]	οὐδ’ ἔστιν ἓν οὐδὲν ἄλλο	τοιοῦτον	πεπονθός, ἀλλὰ δεῖ ἐκ πολλῶν
[6, 492]	ἅπερ ἂν οὗτοι, καὶ ἔσεσθαι	τοιοῦτον;	(Πολλή, ἦ δ’ ὅς, ὦ
[6, 488]	τὸν ναύκληρον, τὸν δὲ μὴ	τοιοῦτον	ψέγοντας ὡς ἄχρηστον, τοῦ δὲ
[6, 488]	τοιαῦτα μειγνύντες γράφουσιν. νόησον γὰρ	τοιουτονὶ	γενόμενον εἴτε πολλῶν νεῶν πέρι
[6, 506]	πολιτεία τελέως κεκοσμήσεται, ἐὰν ὁ	(τοιοῦτος	αὐτὴν ἐπισκοπῇ φύλαξ, ὁ τούτων
[6, 493]	εἴη μήτε ἄλλῳ δυνατὸς δεῖξαι.	τοιοῦτος	δὴ ὢν πρὸς Διὸς οὐκ
[6, 501]	ἐφ’ ἡμᾶς ἔφησθα ἰέναι, ὡς	τοιοῦτός	ἐστι πολιτειῶν ζωγράφος ὃν τότ’
[6, 486]	οὐ δεινόν τι ἡγήσεται ὁ	τοιοῦτος;	Ηκιστά γε. Δειλῇ δὴ καὶ
[6, 485]	ἀνάγκη. Σώφρων μὴν ὅ γε	τοιοῦτος	καὶ οὐδαμῇ φιλοχρήματος· ὧν γὰρ
[6, 494]	Οὐκοῦν εὐθὺς ἐν παισὶν ὁ	τοιοῦτος	πρῶτος ἔσται ἐν ἅπασιν, ἄλλως
[6, 495]	ἀνάγκη. Εστιν οὖν ὅπως ὁ	τοιοῦτος	φιλοσοφήσει; Οὐ πάνυ. Ορᾷς οὖν,
[6, 507]	ἵνα μὴ εἴπω ὅτι οὐδεμιᾷ,	τοιούτου	προσδεῖ οὐδενός. ἢ σύ τινα
[6, 490]	ᾧ προσήκει ψυχῆς ἐφάπτεσθαι τοῦ	τοιούτου—	προσήκει δὲ συγγενεῖ— ᾧ πλησιάσας
[6, 492]	ἣν οὐ κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ τοῦ	τοιούτου	ψόγου ἢ ἐπαίνου οἰχήσεσθαι φερομένην
[6, 502]	φιλόσοφοι; Οὐδ’ ἂν εἷς, ἔφη.	Τοιούτους	δὲ γενομένους ὡς πολλὴ ἀνάγκη
[6, 496]	ἄττα οὖν εἰκὸς γεννᾶν τοὺς	τοιούτους;	οὐ νόθα καὶ φαῦλα; Πολλὴ
[6, 488]	πλεῖν ὡς τὸ εἰκὸς τοὺς	τοιούτους,	πρὸς δὲ τούτοις (ἐπαινοῦντας ναυτικὸν
[6, 504]	ὦ ἑταῖρε, ἔφην, περιιτέον τῷ	(τοιούτῳ,	καὶ οὐχ ἧττον μανθάνοντι πονητέον
[6, 492]	καὶ ἐπαίνου. ἐν δὴ τῷ	τοιούτῳ	τὸν νέον, τὸ λεγόμενον, τίνα
[6, 504]	ἦν δ’ ἐγώ, μέτρον τῶν	τοιούτων	ἀπολεῖπον καὶ ὁτιοῦν τοῦ ὄντος
[6, 488]	λαβεῖν ἅμα καὶ τὴν κυβερνητικήν.	τοιούτων	δὴ περὶ τὰς ναῦς γιγνομένων
[6, 511]	γεωμετρικῶν τε καὶ τὴν τῶν	τοιούτων	ἕξιν ἀλλ’ οὐ νοῦν, ὡς
[6, 504]	ἔφη, μετρίως· ἐφαίνετο μὴν καὶ	τοῖς	ἄλλοις. (Αλλ’ ὦ φίλε, ἦν
[6, 496]	προαπολόμενος ἀνωφελὴς αὑτῷ τε καὶ	τοῖς	ἄλλοις ἂν γένοιτο— ταῦτα πάντα
[6, 504]	καὶ (ἀποδειλιάσει, ὥσπερ οἱ ἐν	τοῖς	ἄλλοις ἀποδειλιῶντες. Πρέπει γέ τοι
[6, 486]	ἄρα καὶ εὔχαριν ζητῶμεν πρὸς	τοῖς	ἄλλοις διάνοιαν φύσει, ἣν ἐπὶ
[6, 506]	ὅτι σοι οὐκ ἀποχρήσοι τὸ	τοῖς	ἄλλοις δοκοῦν περὶ αὐτῶν. Οὐδὲ
[6, 501]	δὴ καὶ Ομηρος ἐκάλεσεν ἐν	τοῖς	ἀνθρώποις ἐγγιγνόμενον θεοειδές τε καὶ
[6, 501]	πρὸς ἐκεῖν’ αὖ τὸ ἐν	τοῖς	ἀνθρώποις ἐμποιοῖεν, συμμειγνύντες τε καὶ
[6, 508]	ἥλιος καταλάμπει, σαφῶς ὁρῶσι, καὶ	τοῖς	αὐτοῖς τούτοις ὄμμασιν ἐνοῦσα φαίνεται.
[6, 508]	τοίνυν τὸ τὴν ἀλήθειαν παρέχον	τοῖς	γιγνωσκομένοις καὶ τῷ γιγνώσκοντι τὴν
[6, 509]	αὐτὸν ὄντα. Πῶς γάρ; Καὶ	τοῖς	γιγνωσκομένοις τοίνυν μὴ μόνον τὸ
[6, 505]	ἡδονὴ δοκεῖ εἶναι τὸ ἀγαθόν,	τοῖς	δὲ κομψοτέροις φρόνησις. Πῶς δ’
[6, 499]	Καὶ ἐμοί, ἔφη, οὕτω δοκεῖ.	Τοῖς	δὲ πολλοῖς, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 490]	φιλομαθής, καὶ οὐκ (ἐπιμένοι ἐπὶ	τοῖς	δοξαζομένοις εἶναι πολλοῖς ἑκάστοις, ἀλλ’
[6, 507]	ἀναμνήσας ὑμᾶς τά τ’ ἐν	τοῖς	ἔμπροσθεν ῥηθέντα καὶ ἄλλοτε ἤδη
[6, 502]	βέλτιστα, εἴπερ δυνατά, ἱκανῶς ἐν	τοῖς	ἔμπροσθεν, ὡς ἐγᾦμαι, διήλθομεν. Ικανῶς
[6, 488]	συμποδίσαντας τῆς νεὼς ἄρχειν χρωμένους	τοῖς	ἐνοῦσι, καὶ πίνοντάς τε καὶ
[6, 498]	ἅπαντα. τὸ μέντοι μὴ πείθεσθαι	τοῖς	λεγομένοις τοὺς πολλοὺς θαῦμα οὐδέν·
[6, 505]	καὶ τόδε γε οἶσθα, ὅτι	τοῖς	μὲν πολλοῖς ἡδονὴ δοκεῖ εἶναι
[6, 490]	τοῦτο σφόδρα οὕτω παρὰ δόξαν	τοῖς	νῦν δοκουμένοις περὶ αὐτοῦ; Καὶ
[6, 499]	πρὶν ἂν τοῖς φιλοσόφοις τούτοις	τοῖς	ὀλίγοις καὶ οὐ πονηροῖς, ἀχρήστοις
[6, 510]	γε οἶδα. Οὐκοῦν καὶ ὅτι	τοῖς	ὁρωμένοις εἴδεσι προσχρῶνται καὶ τοὺς
[6, 509]	ἔτι ἐπισκόπει. (Πῶς; Τὸν ἥλιον	τοῖς	ὁρωμένοις οὐ μόνον οἶμαι τὴν
[6, 510]	τοῖς ὕδασι φαντάσματα καὶ ἐν	τοῖς	ὅσα πυκνά τε καὶ λεῖα
[6, 500]	τῷ γε ὡς ἀληθῶς πρὸς	τοῖς	οὖσι τὴν διάνοιαν ἔχοντι κάτω
[6, 489]	τοίνυν τἀληθῆ λέγεις, ὡς ἄχρηστοι	τοῖς	πολλοῖς οἱ ἐπιεικέστατοι τῶν ἐν
[6, 485]	μέρους ἑκόντες ἀφίενται, ὥσπερ ἐν	τοῖς	πρόσθεν περί τε τῶν φιλοτίμων
[6, 487]	μέγα τὸ σφάλμα καὶ ἐναντίον	τοῖς	πρώτοις ἀναφαίνεσθαι, καὶ ὥσπερ ὑπὸ
[6, 511]	ἐγώ, ἀπεδέξω. καί μοι ἐπὶ	τοῖς	τέτταρσι τμήμασι τέτταρα ταῦτα παθήματα
[6, 498]	τὸν βίον, ὅταν αὖθις γενόμενοι	τοῖς	τοιούτοις ἐντύχωσι λόγοις. Εἰς μικρόν
[6, 487]	Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ, τελειωθεῖσι	τοῖς	τοιούτοις παιδείᾳ τε καὶ ἡλικίᾳ
[6, 494]	δ’ ἐγώ, τὸν τοιοῦτον ἐν	τοῖς	τοιούτοις ποιήσειν, ἄλλως τε καὶ
[6, 510]	Πῇ; Ηι τὸ μὲν αὐτοῦ	τοῖς	τότε μιμηθεῖσιν ὡς εἰκόσιν χρωμένη
[6, 510]	τὰς σκιάς, ἔπειτα τὰ ἐν	τοῖς	ὕδασι φαντάσματα καὶ ἐν τοῖς
[6, 511]	ἐκβαίνειν, εἰκόσι δὲ χρωμένην αὐτοῖς	τοῖς	ὑπὸ τῶν κάτω ἀπεικασθεῖσιν καὶ
[6, 500]	περὶ αὐτοῦ (λέγομεν, χαλεπανοῦσι δὴ	τοῖς	φιλοσόφοις καὶ ἀπιστήσουσιν ἡμῖν λέγουσιν
[6, 499]	ποτε γένηται τέλεος, πρὶν ἂν	τοῖς	φιλοσόφοις τούτοις τοῖς ὀλίγοις καὶ
[6, 489]	τούτων ἀχρήστους λεγομένους καὶ μετεωρολέσχας	τοῖς	ὡς ἀληθῶς κυβερνήταις. Ορθότατα, ἔφη.
[6, 507]	τοῦτον δὲ δὴ οὖν τὸν	τόκον	τε καὶ ἔκγονον αὐτοῦ τοῦ
[6, 507]	κίβδηλον ἀποδιδοὺς τὸν λόγον τοῦ	τόκου.	Εὐλαβησόμεθα, ἔφη, κατὰ δύναμιν· ἀλλὰ
[6, 507]	ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν τοὺς	τόκους	μόνον. τοῦτον δὲ δὴ οὖν
[6, 510]	αὖ καὶ τὴν τοῦ νοητοῦ	τομὴν	ᾗ τμητέον. Πῇ; Ηι τὸ
[6, 503]	μηδεμιᾷ μεταβολῇ φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας, ἢ	τὸν	ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον, τὸν δὲ πανταχοῦ
[6, 490]	ἕπεσθαι. Ορθῶς, ἔφη. Καὶ δὴ	τὸν	ἄλλον τῆς φιλοσόφου φύσεως χορὸν
[6, 486]	τούτῳ μέγα τι δοκεῖν εἶναι	τὸν	ἀνθρώπινον βίον; Αδύνατον, ἦ δ’
[6, 498]	οὖν, ἔφην, ὥς γε πρὸς	τὸν	ἅπαντα. τὸ μέντοι μὴ πείθεσθαι
[6, 485]	τε καὶ (φιλοψευδῆ; Οὐδαμῶς γε.	Τὸν	ἄρα τῷ ὄντι φιλομαθῆ πάσης
[6, 489]	ἰατρῶν θύρας ἰέναι καὶ πάντα	τὸν	ἄρχεσθαι δεόμενον ἐπὶ τὰς τοῦ
[6, 489]	τὰς τοῦ ἄρχειν δυναμένου, οὐ	τὸν	ἄρχοντα δεῖσθαι τῶν ἀρχομένων ἄρχεσθαι,
[6, 509]	τέμνε ἑκάτερον τὸ τμῆμα ἀνὰ	τὸν	αὐτὸν λόγον, τό τε τοῦ
[6, 497]	πόλει λόγον (ἔχον τῆς πολιτείας	τὸν	αὐτὸν ὅνπερ καὶ σὺ ὁ
[6, 498]	προὔργου τι ποιήσωμεν εἰς ἐκεῖνον	τὸν	βίον, ὅταν αὖθις γενόμενοι τοῖς
[6, 488]	ἢ ἐκβάλλοντας ἐκ τῆς νεώς,	τὸν	δὲ γενναῖον ναύκληρον μανδραγόρᾳ ἢ
[6, 488]	πείθοντες ἢ βιαζόμενοι τὸν ναύκληρον,	τὸν	δὲ μὴ τοιοῦτον ψέγοντας ὡς
[6, 503]	ἐκβάλλοντας, ἢ τὸν ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον,	τὸν	δὲ πανταχοῦ ἀκήρατον ἐκβαίνοντα ὥσπερ
[6, 484]	κείμενα φυλάττοντες σῴζειν; Οὐ μὰ	τὸν	Δία, ἦ δ’ ὅς, οὐ
[6, 489]	ἐπιτηδεύειν, οὓς δὴ σὺ φῂς	τὸν	ἐγκαλοῦντα τῇ φιλοσοφίᾳ λέγειν ὡς
[6, 485]	εἰκός, ἀλλὰ καὶ πᾶσα ἀνάγκη	τὸν	ἐρωτικῶς του φύσει ἔχοντα πᾶν
[6, 508]	σύ, ἔφη, καὶ οἱ ἄλλοι·	τὸν	ἥλιον γὰρ δῆλον ὅτι ἐρωτᾷς.
[6, 509]	μή τι, ἀλλὰ τὴν περὶ	τὸν	ἥλιον ὁμοιότητα αὖ διεξιών, εἴ
[6, 509]	εἰκόνα αὐτοῦ ἔτι ἐπισκόπει. (Πῶς;	Τὸν	ἥλιον τοῖς ὁρωμένοις οὐ μόνον
[6, 489]	ἔφη. Πρῶτον μὲν τοίνυν ἐκεῖνον	τὸν	θαυμάζοντα ὅτι οἱ φιλόσοφοι οὐ
[6, 508]	ὧδε πέφυκεν ὄψις πρὸς τοῦτον	τὸν	θεόν; Πῶς; Οὐκ ἔστιν ἥλιος
[6, 490]	τὴν φύσιν ~οἷον ἀνάγκη φῦναι	τὸν	καλόν τε κἀγαθὸν (ἐσόμενον. ἡγεῖτο
[6, 488]	μηδὲ διδακτὸν εἶναι, ἀλλὰ καὶ	τὸν	λέγοντα ὡς διδακτὸν ἑτοίμους κατατέμνειν,
[6, 507]	ἐξαπατήσω ὑμᾶς ἄκων, κίβδηλον ἀποδιδοὺς	τὸν	λόγον τοῦ τόκου. Εὐλαβησόμεθα, ἔφη,
[6, 492]	σοφισταί. ἢ οὐκ οἶσθα ὅτι	τὸν	μὴ πειθόμενον ἀτιμίαις τε καὶ
[6, 488]	ἄρξουσιν ἢ πείθοντες ἢ βιαζόμενοι	τὸν	ναύκληρον, τὸν δὲ μὴ τοιοῦτον
[6, 492]	ἐπαίνου. ἐν δὴ τῷ τοιούτῳ	τὸν	νέον, τὸ λεγόμενον, τίνα οἴει
[6, 494]	ἂν μὴ πεισθῇ, καὶ περὶ	τὸν	πείθοντα, ὅπως ἂν μὴ οἷός
[6, 496]	ἀδικίας τε καὶ ἀνοσίων (ἔργων	τόν	τε ἐνθάδε βίον βιώσεται καὶ
[6, 494]	οὖν οἴει, ἦν δ’ ἐγώ,	τὸν	τοιοῦτον ἐν τοῖς τοιούτοις ποιήσειν,
[6, 507]	μόνον. τοῦτον δὲ δὴ οὖν	τὸν	τόκον τε καὶ ἔκγονον αὐτοῦ
[6, 508]	δ’ ἐγώ, φάναι με λέγειν	τὸν	τοῦ ἀγαθοῦ ἔκγονον, ὃν τἀγαθὸν
[6, 506]	ἄξιον φύλακα κεκτῆσθαι ἂν ἑαυτῶν	τὸν	τοῦτο ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι δὲ μηδένα
[6, 491]	τὰ τούτων οἰκεῖα· ἔχεις γὰρ	τὸν	τύπον ὧν λέγω. Εχω, ἔφη·
[6, 507]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, ἐννενόηκας	τὸν	τῶν αἰσθήσεων δημιουργὸν ὅσῳ πολυτελεστάτην
[6, 488]	δὴ περὶ τὰς ναῦς γιγνομένων	τὸν	ὡς ἀληθῶς κυβερνητικὸν οὐχ ἡγῇ
[6, 492]	αἵ τε πέτραι καὶ ὁ	τόπος	ἐν ᾧ ἂν ὦσιν ἐπηχοῦντες
[6, 491]	προσήκει ἑκάστῳ μηδ’ ὥρας μηδὲ	τόπου,	ὅσῳ ἂν ἐρρωμενέστερον ᾖ, τοσούτῳ
[6, 509]	μὲν νοητοῦ γένους τε καὶ	τόπου,	τὸ δ’ αὖ ὁρατοῦ, ἵνα
[6, 499]	νῦν ἔστιν ἔν τινι βαρβαρικῷ	τόπῳ,	πόρρω που (ἐκτὸς ὄντι τῆς
[6, 508]	ὅτιπερ αὐτὸ (ἐν τῷ νοητῷ	τόπῳ	πρός τε νοῦν καὶ τὰ
[6, 495]	θαυμάσιε, ὄλεθρός τε καὶ διαφθορὰ	(τοσαύτη	τε καὶ τοιαύτη τῆς βελτίστης
[6, 506]	περὶ δὴ τὸ τοιοῦτον ~καὶ	(τοσοῦτον	οὕτω φῶμεν δεῖν ἐσκοτῶσθαι καὶ
[6, 506]	δόγματα, τὸ δ’ αὑτοῦ μή,	τοσοῦτον	(χρόνον περὶ ταῦτα πραγματευόμενον. Τί
[6, 491]	τόπου, ὅσῳ ἂν ἐρρωμενέστερον ᾖ,	τοσούτῳ	πλειόνων ἐνδεῖ τῶν πρεπόντων· ἀγαθῷ
[6, 494]	εὐπετὲς οἴει εἶναι εἰσακοῦσαι διὰ	τοσούτων	κακῶν; Πολλοῦ γε δεῖ, ἦ
[6, 501]	τοιοῦτός ἐστι πολιτειῶν ζωγράφος ὃν	τότ’	ἐπῃνοῦμεν πρὸς αὐτούς, δι’ ὃν
[6, 497]	ὥσπερ (καὶ αὐτὸ ἄριστόν ἐστιν,	τότε	δηλώσει ὅτι τοῦτο μὲν τῷ
[6, 503]	(Βασανιστέον δὴ ἔν τε οἷς	τότε	ἐλέγομεν πόνοις τε καὶ φόβοις
[6, 498]	δὲ καὶ (στρατειῶν ἐκτὸς γίγνηται,	τότε	ἤδη ἀφέτους νέμεσθαι καὶ μηδὲν
[6, 499]	ἐγώ, καὶ ταῦτα προορώμενοι (ἡμεῖς	τότε	καὶ δεδιότες ὅμως ἐλέγομεν, ὑπὸ
[6, 510]	Ηι τὸ μὲν αὐτοῦ τοῖς	τότε	μιμηθεῖσιν ὡς εἰκόσιν χρωμένη ψυχὴ
[6, 497]	δὲ αὐτὸ ἐρρήθη μὲν καὶ	τότε,	ὅτι δεήσοι τι ἀεὶ ἐνεῖναι
[6, 503]	ἡδοναῖς, καὶ ἔτι δὴ ὃ	τότε	παρεῖμεν νῦν λέγομεν, ὅτι καὶ
[6, 504]	καὶ οὕτω δὴ ἐρρήθη τὰ	τότε	τῆς μὲν ἀκριβείας, ὡς ἐμοὶ
[6, 507]	καὶ οὕτω περὶ πάντων ἃ	τότε	ὡς πολλὰ ἐτίθεμεν, πάλιν αὖ
[6, 509]	αὐτοῖς προσεῖναι, οὐκ οὐσίας ὄντος	τοῦ	ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἔτι ἐπέκεινα τῆς
[6, 506]	ἄλλων διῆλθες, οὕτω καὶ περὶ	τοῦ	ἀγαθοῦ διέλθῃς. Καὶ γὰρ ἐμοί,
[6, 508]	ἐγώ, φάναι με λέγειν τὸν	τοῦ	ἀγαθοῦ ἔκγονον, ὃν τἀγαθὸν ἐγέννησεν
[6, 509]	ἀλλ’ ἔτι μειζόνως τιμητέον τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ ἕξιν. Αμήχανον κάλλος, ἔφη,
[6, 505]	οὐδ’ εἰ (κεκτῄμεθά τι ἄνευ	τοῦ	ἀγαθοῦ. ἢ οἴει τι πλέον
[6, 505]	μᾶλλον· ἐπεὶ ὅτι γε ἡ	τοῦ	ἀγαθοῦ ἰδέα μέγιστον μάθημα, πολλάκις
[6, 508]	γιγνώσκοντι τὴν δύναμιν ἀποδιδὸν τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ ἰδέαν φάθι εἶναι· αἰτίαν
[6, 505]	ἢ πάντα τἆλλα φρονεῖν ἄνευ	τοῦ	ἀγαθοῦ, καλὸν δὲ καὶ ἀγαθὸν
[6, 507]	τόκον τε καὶ ἔκγονον αὐτοῦ	τοῦ	ἀγαθοῦ κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε μέντοι μή
[6, 509]	μόνον τὸ γιγνώσκεσθαι φάναι ὑπὸ	τοῦ	ἀγαθοῦ παρεῖναι, ἀλλὰ καὶ τὸ
[6, 506]	νῦν— ὃς δὲ ἔκγονός τε	τοῦ	ἀγαθοῦ φαίνεται καὶ ὁμοιότατος ἐκείνῳ,
[6, 505]	φρόνησις, ἀλλ’ ἀναγκάζονται τελευτῶντες τὴν	τοῦ	ἀγαθοῦ φάναι. Καὶ μάλα, ἔφη,
[6, 505]	ἡμῶν ὅτι λέγουσιν, ἐπειδὰν τὸ	τοῦ	ἀγαθοῦ φθέγξωνται ὄνομα. Αληθέστατα, ἔφη.
[6, 484]	ἑξῆς; ἐπειδὴ φιλόσοφοι μὲν οἱ	τοῦ	ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ἔχοντος
[6, 493]	καλοῖ καὶ καλά, τὴν δὲ	τοῦ	ἀναγκαίου καὶ ἀγαθοῦ φύσιν, ὅσον
[6, 511]	τε καὶ ὁρμάς, ἵνα μέχρι	τοῦ	ἀνυποθέτου ἐπὶ τὴν τοῦ παντὸς
[6, 501]	τὴν φύσιν αὐτῶν οἰκείαν εἶναι	τοῦ	ἀρίστου, ἣν ἡμεῖς διήλθομεν; Οὐδὲ
[6, 489]	τὸν ἄρχεσθαι δεόμενον ἐπὶ τὰς	τοῦ	ἄρχειν δυναμένου, οὐ τὸν ἄρχοντα
[6, 498]	ἀλλήλοις ὡμοιωμένα, ἀλλ’ οὐκ ἀπὸ	τοῦ	αὐτομάτου ὥσπερ νῦν συμπεσόντα. ἄνδρα
[6, 506]	κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι	τοῦ	γε δοκοῦντος ἐμοὶ τὰ νῦν—
[6, 499]	ἀληθὲς συντεταμένως ἐκ παντὸς τρόπου	τοῦ	γνῶναι χάριν, τὰ δὲ κομψά
[6, 488]	μὴ τοιοῦτον ψέγοντας ὡς ἄχρηστον,	τοῦ	δὲ ἀληθινοῦ κυβερνήτου πέρι μηδ’
[6, 495]	παρεσκευασμένου, διὰ πενίαν καὶ ἐρημίαν	τοῦ	δεσπότου τὴν θυγατέρα μέλλοντος γαμεῖν;
[6, 511]	αὐτὸς ὁ λόγος ἅπτεται τῇ	τοῦ	διαλέγεσθαι δυνάμει, τὰς ὑποθέσεις ποιούμενος
[6, 511]	σαφέστερον εἶναι τὸ ὑπὸ τῆς	τοῦ	διαλέγεσθαι ἐπιστήμης τοῦ ὄντος τε
[6, 498]	ἀρετῇ παρισωμένον καὶ ὡμοιωμένον μέχρι	τοῦ	δυνατοῦ τελέως ἔργῳ τε καὶ
[6, 495]	τροφῇ γένηται, αἴτια τρόπον τινὰ	τοῦ	ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ ἐπιτηδεύματος, καὶ
[6, 495]	τρόπον τινὰ τοῦ ἐκπεσεῖν ἐκ	τοῦ	ἐπιτηδεύματος, καὶ τὰ λεγόμενα ἀγαθά,
[6, 487]	δοκοῦντας ὅμως τοῦτό γε ὑπὸ	τοῦ	ἐπιτηδεύματος οὗ σὺ ἐπαινεῖς πάσχοντας,
[6, 497]	ὅτι τοὐναντίον ἢ νῦν δεῖ	τοῦ	ἐπιτηδεύματος τούτου πόλιν ἅπτεσθαι. Πῶς;
[6, 487]	νῦν λέγεις· ἡγοῦνται δι’ ἀπειρίαν	τοῦ	ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι ὑπὸ τοῦ
[6, 490]	καὶ οὐκ ἀμβλύνοιτο οὐδ’ ἀπολήγοι	τοῦ	ἔρωτος, πρὶν αὐτοῦ ὃ ἔστιν
[6, 498]	ἄρτι (φίλους γεγονότας, οὐδὲ πρὸ	τοῦ	ἐχθροὺς ὄντας. πείρας γὰρ οὐδὲν
[6, 507]	ἐν ὄμμασιν ὄψεως καὶ ἐπιχειροῦντος	τοῦ	ἔχοντος χρῆσθαι αὐτῇ, παρούσης δὲ
[6, 493]	ταῦτα τῇ ἀληθείᾳ, ἤδη πώποτέ	του	ἤδουσας αὐτῶν λόγον διδόντος οὐ
[6, 496]	εἴη δ’ ἂν καὶ ὁ	τοῦ	ἡμετέρου ἑταίρου Θεάγους χαλινὸς οἷος
[6, 498]	τινων ὀλίγων ἀποσβέννυνται πολὺ μᾶλλον	τοῦ	(Ηρακλειτείου ἡλίου, ὅσον αὖθις οὐκ
[6, 485]	οὖν. Ο τοίνυν ἀρχόμενοι τούτου	τοῦ	λόγου ἐλέγομεν, τὴν φύσιν αὐτῶν
[6, 487]	τοῦ ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι ὑπὸ	τοῦ	λόγου παρ’ ἕκαστον τὸ ἐρώτημα
[6, 503]	τὰ λεγόμενα παρεξιόντος καὶ παρακαλυπτομένου	τοῦ	(λόγου, πεφοβημένου κινεῖν τὸ νῦν
[6, 493]	δὲ πάντα ταῦτα ἐπὶ ταῖς	τοῦ	μεγάλου ζῴου δόξαις, οἷς μὲν
[6, 504]	γυμναζομένῳ· ἤ, ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν,	τοῦ	μεγίστου τε καὶ μάλιστα προσήκοντος
[6, 511]	Τὸ τοίνυν ἕτερον μάνθανε τμῆμα	τοῦ	νοητοῦ λέγοντά με τοῦτο οὗ
[6, 510]	Σκόπει δὴ αὖ καὶ τὴν	τοῦ	νοητοῦ τομὴν ᾗ τμητέον. Πῇ;
[6, 509]	τοῦ ὁρωμένου γένους καὶ τὸ	τοῦ	νοουμένου, καί σοι ἔσται σαφηνείᾳ
[6, 486]	γάρ που σμικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ	τοῦ	ὅλου καὶ παντὸς ἀεὶ ἐπορέξεσθαι
[6, 484]	τυφλῶν διαφέρειν οἱ τῷ ὄντι	τοῦ	ὄντος ἑκάστου ἐστερημένοι τῆς γνώσεως,
[6, 486]	διάνοιαν φύσει, ἣν ἐπὶ τὴν	τοῦ	ὄντος ἰδέαν ἑκάστου τὸ αὐτοφυὲς
[6, 486]	καὶ ἑπόμενα ἀλλήλοις τῇ μελλούσῃ	τοῦ	ὄντος ἱκανῶς τε καὶ τελέως
[6, 504]	τῶν τοιούτων ἀπολεῖπον καὶ ὁτιοῦν	τοῦ	ὄντος οὐ πάνυ μετρίως γίγνεται·
[6, 501]	δὴ ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι; πότερον μὴ	τοῦ	ὄντος τε καὶ ἀληθείας ἐραστὰς
[6, 511]	ὑπὸ τῆς τοῦ διαλέγεσθαι ἐπιστήμης	τοῦ	ὄντος τε καὶ νοητοῦ θεωρούμενον
[6, 508]	~Οὐ σμικρᾷ ἄρα ἰδέᾳ ἡ	τοῦ	ὁρᾶν αἴσθησις καὶ ἡ τοῦ
[6, 507]	αἰσθήσεων δημιουργὸν ὅσῳ πολυτελεστάτην τὴν	τοῦ	ὁρᾶν τε καὶ ὁρᾶσθαι δύναμιν
[6, 509]	ὁρωμένοις οὐ μόνον οἶμαι τὴν	τοῦ	ὁρᾶσθαι δύναμιν παρέχειν φήσεις, ἀλλὰ
[6, 508]	τοῦ ὁρᾶν αἴσθησις καὶ ἡ	τοῦ	ὁρᾶσθαι (δύναμις τῶν ἄλλων συζεύξεων
[6, 507]	Τὴν δὲ τῆς ὄψεως καὶ	τοῦ	ὁρατοῦ οὐκ ἐννοεῖς ὅτι προσδεῖται;
[6, 509]	τὸν αὐτὸν λόγον, τό τε	τοῦ	ὁρωμένου γένους καὶ τὸ τοῦ
[6, 504]	δέ γε, ἦν δ’ ἐγώ,	τοῦ	παθήματος ἥκιστα προσδεῖ φύλακι πόλεώς
[6, 511]	μέχρι τοῦ ἀνυποθέτου ἐπὶ τὴν	τοῦ	παντὸς ἀρχὴν ἰών, ἁψάμενος αὐτῆς,
[6, 506]	ἔφη, λέγε· εἰς αὖθις γὰρ	τοῦ	πατρὸς ἀποτείσεις τὴν διήγησιν. ~(Βουλοίμην
[6, 487]	ἂν ἐπὶ φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες μὴ	τοῦ	πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα ἁψάμενοι νέοι ὄντες
[6, 485]	εἶεν ἄν, τὰς δὲ διὰ	τοῦ	σώματος ἐκλείποιεν, εἰ μὴ πεπλασμένως
[6, 496]	τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας, ἡ δὲ	τοῦ	σώματος νοσοτροφία ἀπείργουσα αὐτὸν τῶν
[6, 510]	ἐκείνων πέρι οἷς ταῦτα ἔοικε,	τοῦ	τετραγώνου αὐτοῦ ἕνεκα τοὺς λόγους
[6, 490]	ἅψασθαι ᾧ προσήκει ψυχῆς ἐφάπτεσθαι	τοῦ	τοιούτου— προσήκει δὲ συγγενεῖ— ᾧ
[6, 492]	ἀνθέξειν, ἣν οὐ κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ	τοῦ	τοιούτου ψόγου ἢ ἐπαίνου οἰχήσεσθαι
[6, 507]	ἄκων, κίβδηλον ἀποδιδοὺς τὸν λόγον	τοῦ	τόκου. Εὐλαβησόμεθα, ἔφη, κατὰ δύναμιν·
[6, 492]	ὅς, οὕτως. ~(Ην τοίνυν ἔθεμεν	τοῦ	φιλοσόφου φύσιν, ἂν μὲν οἶμαι
[6, 485]	καὶ πᾶσα ἀνάγκη τὸν ἐρωτικῶς	του	φύσει ἔχοντα πᾶν τὸ συγγενές
[6, 500]	(Οὐκοῦν καὶ αὐτὸ τοῦτο συνοίει,	τοῦ	χαλεπῶς πρὸς φιλοσοφίαν τοὺς πολλοὺς
[6, 492]	ὦσιν ἐπηχοῦντες διπλάσιον θόρυβον παρέχωσι	τοῦ	ψόγου καὶ ἐπαίνου. ἐν δὴ
[6, 502]	δ’ ἐγώ, τοῦτο πεπεισμένοι ἔστων·	τοῦδε	δὲ πέρι τις ἀμφισβητήσει, ὡς
[6, 497]	καὶ παρακινδυνευτικῶς μέλλω λέγειν, ὅτι	τοὐναντίον	ἢ νῦν δεῖ τοῦ ἐπιτηδεύματος
[6, 498]	Δεῖ δὲ πῶς; ἔφη. Πᾶν	τοὐναντίον·	μειράκια μὲν ὄντα καὶ παῖδας
[6, 490]	μετέσται ψεῦδος ἀγαπᾶν ἢ πᾶν	τοὐναντίον	μισεῖν; (Μισεῖν, ἔφη. Ηγουμένης δὴ
[6, 503]	τοῦτο μὲν τετολμήσθω εἰπεῖν, ὅτι	τοὺς	ἀκριβεστάτους φύλακας φιλοσόφους δεῖ καθιστάναι.
[6, 489]	ἰδεῖν, ὅτι ταῖς πόλεσι πρὸς	τοὺς	ἀληθινοὺς φιλοσόφους τὴν διάθεσιν ἔοικεν,
[6, 498]	ἢ πείσωμεν καὶ τοῦτον καὶ	τοὺς	ἄλλους, ἢ προὔργου τι ποιήσωμεν
[6, 496]	φερομένου ὑπὸ τειχίον ἀποστάς, ὁρῶν	τοὺς	ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας, ἀγαπᾷ εἴ
[6, 496]	φαῦλα; Πολλὴ ἀνάγκη. Τί δέ;	τοὺς	ἀναξίους παιδεύσεως, ὅταν αὐτῇ πλησιάζοντες
[6, 506]	φῶμεν δεῖν ἐσκοτῶσθαι καὶ ἐκείνους	τοὺς	βελτίστους ἐν τῇ πόλει, οἷς
[6, 487]	γιγνομένους, ἵνα μὴ παμπονήρους εἴπωμεν,	τοὺς	δ’ ἐπιεικεστάτους δοκοῦντας ὅμως τοῦτό
[6, 488]	γιγνώσκοντα περὶ ναυτικῶν ἕτερα τοιαῦτα,	τοὺς	δὲ ναύτας στασιάζοντας πρὸς ἀλλήλους
[6, 490]	ὁρᾶν αὐτῶν τοὺς μὲν ἀχρήστους,	τοὺς	δὲ πολλοὺς κακοὺς πᾶσαν κακίαν,
[6, 484]	οὖν μᾶλλον φύλακας στησόμεθα ἢ	τοὺς	ἐγνωκότας μὲν ἕκαστον τὸ ὄν,
[6, 488]	μεγέθει μὲν καὶ (ῥώμῃ ὑπὲρ	τοὺς	ἐν τῇ νηὶ πάντας, ὑπόκωφον
[6, 500]	πολλοὺς διακεῖσθαι ἐκείνους αἰτίους εἶναι	τοὺς	ἔξωθεν οὐ προσῆκον ἐπεισκεκωμακότας, λοιδορουμένους
[6, 489]	χρωμένους κέλευε αἰτιᾶσθαι, ἀλλὰ μὴ	τοὺς	ἐπιεικεῖς. οὐ γὰρ ἔχει φύσιν
[6, 494]	φιλοσοφίαν, τί οἰόμεθα δράσειν ἐκείνους	τοὺς	ἡγουμένους ἀπολλύναι αὐτοῦ τὴν χρείαν
[6, 495]	ἐργαζόμενοι τὰς πόλεις γίγνονται καὶ	τοὺς	ἰδιώτας, καὶ οἱ τἀγαθά, οἳ
[6, 490]	ὁμολογεῖν οἷς λέγομεν, ἐάσας δὲ	τοὺς	λόγους, εἰς αὐτοὺς ἀποβλέψας περὶ
[6, 498]	λέγω δὲ χαλεπώτατον τὸ περὶ	τοὺς	λόγους ἐν δὲ τῷ ἔπειτα,
[6, 510]	τοῖς ὁρωμένοις εἴδεσι προσχρῶνται καὶ	τοὺς	λόγους περὶ αὐτῶν ποιοῦνται, οὐ
[6, 510]	ἔοικε, τοῦ τετραγώνου αὐτοῦ ἕνεκα	τοὺς	λόγους ποιούμενοι καὶ διαμέτρου αὐτῆς,
[6, 500]	ἔχοντας καὶ ἀεὶ περὶ ἀνθρώπων	τοὺς	λόγους ποιουμένους, ἥκιστα φιλοσοφίᾳ πρέπον
[6, 498]	ἄλλο πράττειν, ὅτι μὴ πάρεργον,	τοὺς	μέλλοντας εὐδαιμόνως βιώσεσθαι καὶ τελευτήσαντας
[6, 488]	μὴ πείθωσιν ἀλλὰ ἄλλοι μᾶλλον,	τοὺς	μὲν ἄλλους ἢ ἀποκτεινύντας ἢ
[6, 490]	ὁ λόγος, φαίη ὁρᾶν αὐτῶν	τοὺς	μὲν ἀχρήστους, τοὺς δὲ πολλοὺς
[6, 487]	ὄντες (ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν,	τοὺς	μὲν πλείστους καὶ πάνυ ἀλλοκότους
[6, 489]	ἐν φιλοσοφίᾳ· τῆς μέντοι ἀχρηστίας	τοὺς	μὴ χρωμένους κέλευε αἰτιᾶσθαι, ἀλλὰ
[6, 497]	καὶ σὺ ὁ νομοθέτης ἔχων	τοὺς	νόμους ἐτίθεις. Ερρήθη γάρ, ἔφη.
[6, 502]	που, ἦν δ’ ἐγώ, τιθέντος	τοὺς	νόμους καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ἃ
[6, 489]	ἀληθείᾳ τι ὄφελος ᾖ. ἀλλὰ	τοὺς	νῦν πολιτικοὺς ἄρχοντας ἀπεικάζων οἷς
[6, 495]	οἷα καὶ σὺ φῂς ὀνειδίζειν	τοὺς	ὀνειδίζοντας, ὡς οἱ συνόντες αὐτῇ
[6, 502]	οὐ δήπου ἀδύνατον ἐθέλειν ποιεῖν	τοὺς	πολίτας. Οὐδ’ ὁπωστιοῦν. Αλλὰ δή,
[6, 500]	συνοίει, τοῦ χαλεπῶς πρὸς φιλοσοφίαν	τοὺς	πολλοὺς διακεῖσθαι ἐκείνους αἰτίους εἶναι
[6, 498]	μέντοι μὴ πείθεσθαι τοῖς λεγομένοις	τοὺς	πολλοὺς θαῦμα οὐδέν· οὐ γὰρ
[6, 493]	πόλει διακονίαν, κυρίους αὑτοῦ ποιῶν	τοὺς	πολλούς, πέρα τῶν ἀναγκαίων, ἡ
[6, 498]	προθύμως, ὦ Σώκρατες· οἶμαι μέντοι	τοὺς	πολλοὺς τῶν ἀκουόντων προθυμότερον ἔτι
[6, 489]	δεῖσθαι ἄρχεσθαι ὑφ’ αὑτοῦ οὐδὲ	τοὺς	σοφοὺς ἐπὶ τὰς τῶν πλουσίων
[6, 489]	ἰσχυροτάτη διαβολὴ γίγνεται φιλοσοφίᾳ διὰ	τοὺς	τὰ τοιαῦτα φάσκοντας ἐπιτηδεύειν, οὓς
[6, 492]	ἄξιον λόγου, ἀλλ’ οὐκ αὐτοὺς	τοὺς	ταῦτα λέγοντας μεγίστους (μὲν εἶναι
[6, 487]	ἐγὼ ἀκούσας, Οἴει οὖν, εἶπον,	τοὺς	ταῦτα λέγοντας ψεύδεσθαι; Οὐκ οἶδα,
[6, 496]	Ποῖ’ ἄττα οὖν εἰκὸς γεννᾶν	τοὺς	τοιούτους; οὐ νόθα καὶ φαῦλα;
[6, 488]	εὐωχουμένους πλεῖν ὡς τὸ εἰκὸς	τοὺς	τοιούτους, πρὸς δὲ τούτοις (ἐπαινοῦντας
[6, 507]	κομίσασθαι, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν	τοὺς	τόκους μόνον. τοῦτον δὲ δὴ
[6, 489]	ἐλέγομεν ναύταις οὐχ ἁμαρτήσῃ, καὶ	τοὺς	ὑπὸ τούτων ἀχρήστους λεγομένους καὶ
[6, 494]	πλῆθος ἀδύνατον εἶναι. Αδύνατον. Καὶ	τοὺς	φιλοσοφοῦντας ἄρα ἀνάγκη ψέγεσθαι ὑπ’
[6, 501]	τε καὶ ἀληθείας ἐραστὰς εἶναι	τοὺς	φιλοσόφους; Ατοπον μεντἄν, ἔφη, εἴη.
[6, 499]	φιλομαθείας διαβολὴν ἐνδεικνύῃ οὓς λέγεις	τοὺς	φιλοσόφους, ~καὶ διορίζῃ (ὥσπερ ἄρτι
[6, 503]	καὶ ἐν τῷ πολέμῳ πρὸς	τοὺς	φόβους δυσκίνητα ὄντα, πρὸς τὰς
[6, 506]	φύλακα κεκτῆσθαι ἂν ἑαυτῶν τὸν	τοῦτο	ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι δὲ μηδένα αὐτὰ
[6, 508]	τε καὶ τὸ ὄν, εἰς	τοῦτο	ἀπερείσηται, ἐνόησέν τε καὶ ἔγνω
[6, 491]	ἀχρήστους δὲ καλοῦσι· ~καὶ μετὰ	(τοῦτο	αὖ τὰς μιμουμένας ταύτην καὶ
[6, 510]	ὁρμήσωσι. Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη,	τοῦτό	γε οἶδα. Οὐκοῦν καὶ ὅτι
[6, 487]	τοὺς δ’ ἐπιεικεστάτους δοκοῦντας ὅμως	τοῦτό	γε ὑπὸ τοῦ ἐπιτηδεύματος οὗ
[6, 505]	οἵᾳ καὶ περὶ τἆλλα, διὰ	τοῦτο	δὲ ἀποτυγχάνει καὶ τῶν ἄλλων
[6, 497]	ἄλλα, ἦν δ’ ἐγώ, αὕτη·	τοῦτο	δὲ αὐτὸ ἐρρήθη μὲν καὶ
[6, 485]	τῷ μεγίστῳ ἂν προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν	τοῦτο	δὴ λέγωμεν, τίνα τρόπον οἷοί
[6, 486]	ἄδικος γένοιτο; Οὐκ ἔστιν. Καὶ	τοῦτο	δὴ ψυχὴν σκοπῶν φιλόσοφον καὶ
[6, 489]	τὴν ἀνάγκην βούλει τὸ μετὰ	τοῦτο	διέλθωμεν, καὶ ὅτι οὐδὲ τούτου
[6, 504]	δὲ ὑμῖν ἀρεσκόντως, ὑμεῖς ἂν	τοῦτο	εἴποιτε. Αλλ’ ἔμοιγε, ἔφη, μετρίως·
[6, 497]	Οὐκ ἔγνως, ἔφη· οὐ γὰρ	τοῦτο	ἔμελλον, ἀλλ’ εἰ αὑτὴ ἣν
[6, 510]	Τὸ τοίνυν ἕτερον τίθει ᾧ	τοῦτο	ἔοικεν, τά τε περὶ ἡμᾶς
[6, 497]	δὴ οὖν εἶ ὅτι μετὰ	τοῦτο	ἐρήσῃ τίς αὕτη ἡ πολιτεία.
[6, 505]	ὅτι γε, ὦ φίλε, οἱ	τοῦτο	ἡγούμενοι οὐκ ἔχουσι δεῖξαι ἥτις
[6, 484]	Τί οὖν, ἔφη, τὸ μετὰ	τοῦτο	ἡμῖν; Τί δ’ ἄλλο, ἦν
[6, 497]	πολιτειῶν; (Οὐδ’ ἡντινοῦν, εἶπον, ἀλλὰ	τοῦτο	καὶ ἐπαιτιῶμαι, μηδεμίαν ἀξίαν εἶναι
[6, 489]	πλουσίων θύρας ἰέναι, ἀλλ’ ὁ	τοῦτο	κομψευσάμενος ἐψεύσατο, τὸ δὲ ἀληθὲς
[6, 505]	νῦν σχεδὸν οἶσθ’ ὅτι μέλλω	τοῦτο	λέγειν, καὶ πρὸς τούτῳ ὅτι
[6, 502]	ἔσχεν, τὰ ἐπίλοιπα δὴ μετὰ	τοῦτο	λεκτέον, τίνα τρόπον ἡμῖν καὶ
[6, 505]	πράγματα παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι δὲ	τοῦτο	μᾶλλον· ἐπεὶ ὅτι γε ἡ
[6, 485]	δεῖ εἶναι ἢ τούτους. Πῶς;	Τοῦτο	μὲν δὴ τῶν φιλοσόφων φύσεων
[6, 503]	τὰ νῦν ἀποτετολμημένα· νῦν δὲ	τοῦτο	μὲν τετολμήσθω εἰπεῖν, ὅτι τοὺς
[6, 497]	ἄριστόν ἐστιν, τότε δηλώσει ὅτι	τοῦτο	μὲν τῷ ὄντι θεῖον ἦν,
[6, 503]	καὶ λύπαις, καὶ τὸ δόγμα	τοῦτο	μήτ’ ἐν πόνοις μήτ’ ἐν
[6, 502]	Συμβαίνει γάρ, ἔφη. Οὐκοῦν ἐπειδὴ	τοῦτο	μόγις τέλος ἔσχεν, τὰ ἐπίλοιπα
[6, 510]	ἤδη διεξιόντες τελευτῶσιν ὁμολογουμένως ἐπὶ	τοῦτο	οὗ ἂν ἐπὶ σκέψιν ὁρμήσωσι.
[6, 511]	τμῆμα τοῦ νοητοῦ λέγοντά με	τοῦτο	οὗ αὐτὸς ὁ λόγος ἅπτεται
[6, 502]	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	τοῦτο	πεπεισμένοι ἔστων· τοῦδε δὲ πέρι
[6, 507]	γένος τρίτον ἰδίᾳ ἐπ’ αὐτὸ	τοῦτο	πεφυκός, οἶσθα ὅτι ἥ τε
[6, 498]	τῷ ἔπειτα, ἐὰν καὶ ἄλλων	τοῦτο	πραττόντων παρακαλούμενοι ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ γίγνεσθαι,
[6, 485]	ἔφη, λέγεις. Τόδε τοίνυν μετὰ	τοῦτο	σκόπει εἰ ἀνάγκη ἔχειν πρὸς
[6, 500]	ἔφη, συνοίομαι. (Οὐκοῦν καὶ αὐτὸ	τοῦτο	συνοίει, τοῦ χαλεπῶς πρὸς φιλοσοφίαν
[6, 490]	οὕτω λεγόμενον. Οὐκοῦν ἓν μὲν	τοῦτο	σφόδρα οὕτω παρὰ δόξαν τοῖς
[6, 501]	ἀρίστου, ἣν ἡμεῖς διήλθομεν; Οὐδὲ	τοῦτο.	Τί δέ; τὴν τοιαύτην τυχοῦσαν
[6, 497]	φιλεῖ κρατούμενον ἰέναι, οὕτω καὶ	τοῦτο	τὸ γένος νῦν μὲν οὐκ
[6, 511]	τῇ διανοίᾳ. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις.	Τοῦτο	τοίνυν νοητὸν μὲν τὸ εἶδος
[6, 508]	νοῦν οὐκ ἔχοντι. Εοικε γάρ.	(Τοῦτο	τοίνυν τὸ τὴν ἀλήθειαν παρέχον
[6, 508]	τε νοῦν καὶ τὰ νοούμενα,	τοῦτο	τοῦτον ἐν τῷ ὁρατῷ πρός
[6, 490]	γάρ που ὅτι συνέβη προσῆκον	τούτοις	ἀνδρεία, μεγαλοπρέπεια, εὐμάθεια, μνήμη· καὶ
[6, 488]	εἰκὸς τοὺς τοιούτους, πρὸς δὲ	τούτοις	(ἐπαινοῦντας ναυτικὸν μὲν καλοῦντας καὶ
[6, 503]	καὶ ὀξεῖς καὶ ὅσα ἄλλα	τούτοις	ἕπεται οἶσθ’ ὅτι οὐκ ἐθέλουσιν
[6, 493]	σοι, ἦν δ’ ἐγώ, πρὸς	τούτοις	καὶ τόδε δοξάτω. Τὸ ποῖον;
[6, 492]	καὶ φήσειν τε τὰ αὐτὰ	τούτοις	καλὰ καὶ αἰσχρὰ εἶναι, καὶ
[6, 510]	καὶ ἐν ὕδασιν εἰκόνες εἰσίν,	τούτοις	μὲν ὡς εἰκόσιν αὖ χρώμενοι,
[6, 493]	ὅτι μὲν γὰρ ἄν τις	τούτοις	ὁμιλῇ ἐπιδεικνύμενος, ἢ ποίησιν ἤ
[6, 508]	σαφῶς ὁρῶσι, καὶ τοῖς αὐτοῖς	τούτοις	ὄμμασιν ἐνοῦσα φαίνεται. Τί μήν;
[6, 489]	τε τοίνυν τούτων καὶ ἐν	τούτοις	οὐ ῥᾴδιον εὐδοκιμεῖν τὸ βέλτιστον
[6, 491]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, πρὸς	τούτοις	τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πάντα φθείρει
[6, 492]	ἢ ποίους ἰδιωτικοὺς λόγους ἐναντία	τούτοις	τείνοντας κρατήσειν; (Οἶμαι μὲν οὐδένα,
[6, 499]	τέλεος, πρὶν ἂν τοῖς φιλοσόφοις	τούτοις	τοῖς ὀλίγοις καὶ οὐ πονηροῖς,
[6, 494]	ἱκανὸν ἔσεσθαι (πράττειν, καὶ ἐπὶ	τούτοις	ὑψηλὸν ἐξαρεῖν αὑτόν, σχηματισμοῦ καὶ
[6, 488]	ἐν ᾧ ἐμάνθανεν, πρὸς δὲ	τούτοις	φάσκοντας μηδὲ διδακτὸν εἶναι, ἀλλὰ
[6, 507]	ὥσπερ νῦν τοὺς τόκους μόνον.	τοῦτον	δὲ δὴ οὖν τὸν τόκον
[6, 508]	νοῦν καὶ τὰ νοούμενα, τοῦτο	τοῦτον	ἐν τῷ ὁρατῷ πρός τε
[6, 498]	ἕως ἂν ἢ πείσωμεν καὶ	τοῦτον	καὶ τοὺς ἄλλους, ἢ προὔργου
[6, 508]	ταύτης; Οὕτως, ἦ δ’ ὅς.	Τοῦτον	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, φάναι
[6, 508]	οὖν ὧδε πέφυκεν ὄψις πρὸς	τοῦτον	τὸν θεόν; Πῶς; Οὐκ ἔστιν
[6, 497]	δ’ ὅς, ἔτι λέγω περὶ	τούτου·	ἀλλὰ τὴν προσήκουσαν αὐτῇ τίνα
[6, 504]	συχνοὶ πάσχουσιν αὐτὸ διὰ ῥᾳθυμίαν.	Τούτου	δέ γε, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 490]	ποθ’ οἱ πολλοὶ κακοί, καὶ	τούτου	δὴ ἕνεκα πάλιν ἀνειλήφαμεν τὴν
[6, 493]	Εμοιγ’ ἔφη. Η οὖν τι	τούτου	δοκεῖ διαφέρειν ὁ τὴν τῶν
[6, 505]	διώκει μὲν ἅπασα ψυχὴ καὶ	τούτου	ἕνεκα πάντα (πράττει, ἀπομαντευομένη τι
[6, 499]	ἢ καὶ ἔπειτα γενήσεται, περὶ	τούτου	ἕτοιμοι τῷ λόγῳ διαμάχεσθαι, ὡς
[6, 508]	αἰτιάσασθαι τῶν ἐν οὐρανῷ θεῶν	τούτου	κύριον, οὗ ἡμῖν τὸ φῶς
[6, 488]	βούλωνται ἐάντε μή, μήτε τέχνην	τούτου	μήτε μελέτην οἰόμενοι δυνατὸν εἶναι
[6, 484]	ἂν βελτιόνως φανῆναι εἰ περὶ	τούτου	μόνου ἔδει ῥηθῆναι, καὶ μὴ
[6, 507]	ἀόρατα. Τίνος δὴ λέγεις, ἔφη,	τούτου;	Ο δὴ σὺ καλεῖς, ἦν
[6, 497]	ἢ νῦν δεῖ τοῦ ἐπιτηδεύματος	τούτου	πόλιν ἅπτεσθαι. Πῶς; ~Νῦν μέν,
[6, 508]	τὴν δύναμιν ἣν ἔχει ἐκ	τούτου	ταμιευομένην ὥσπερ ἐπίρρυτον κέκτηται; Πάνυ
[6, 485]	μὲν οὖν. Ο τοίνυν ἀρχόμενοι	τούτου	τοῦ λόγου ἐλέγομεν, τὴν φύσιν
[6, 497]	ἔφη, λαβέτω τέλος ἡ ἀπόδειξις	τούτου	φανεροῦ γενομένου. Οὐ τὸ μὴ
[6, 489]	τοῦτο διέλθωμεν, καὶ ὅτι οὐδὲ	τούτου	φιλοσοφία αἰτία, (ἂν δυνώμεθα, πειραθῶμεν
[6, 484]	νόμους τε καὶ ἐπιτηδεύματα πόλεων,	τούτους	καθιστάναι (φύλακας. Ορθῶς, ἔφη. Τόδε
[6, 484]	ὅς, οὐ πολύ τι διαφέρει.	Τούτους	οὖν μᾶλλον φύλακας στησόμεθα ἢ
[6, 485]	πόλεων ἡγεμόνας δεῖ εἶναι ἢ	τούτους.	Πῶς; Τοῦτο μὲν δὴ τῶν
[6, 501]	ῥᾴδιον· ἀλλ’ οὖν οἶσθ’ ὅτι	τούτῳ	ἂν εὐθὺς τῶν ἄλλων διενέγκοιεν,
[6, 485]	ἴσμεν που ὅτι εἰς τἆλλα	τούτῳ	ἀσθενέστεραι, ὥσπερ ῥεῦμα ἐκεῖσε ἀπωχετευμένον.
[6, 484]	εἴ γε τἆλλα μὴ ἐλλείποιντο·	τούτῳ	γὰρ αὐτῷ σχεδόν τι τῷ
[6, 485]	σκόπει εἰ ἀνάγκη ἔχειν πρὸς	(τούτῳ	ἐν τῇ φύσει οἳ ἂν
[6, 486]	δὲ οὐσίας, οἷόν τε οἴει	τούτῳ	μέγα τι δοκεῖν εἶναι τὸν
[6, 490]	διαβολῆς τὴν αἰτίαν ἐπισκοποῦντες ἐπὶ	τούτῳ	νῦν γεγόναμεν, τί ποθ’ οἱ
[6, 505]	μέλλω τοῦτο λέγειν, καὶ πρὸς	τούτῳ	ὅτι αὐτὴν οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν·
[6, 485]	σπουδάζεται, ἄλλῳ τινὶ μᾶλλον ἢ	τούτῳ	προσήκει σπουδάζειν. Οὕτω. ~(Καὶ μήν
[6, 490]	τ’ ἔφη, μετριώτατα. Τί οὖν;	τούτῳ	τι μετέσται ψεῦδος ἀγαπᾶν ἢ
[6, 510]	γωνιῶν τριττὰ εἴδη καὶ ἄλλα	τούτων	ἀδελφὰ καθ’ ἑκάστην μέθοδον, ταῦτα
[6, 489]	οὐχ ἁμαρτήσῃ, καὶ τοὺς ὑπὸ	τούτων	ἀχρήστους λεγομένους καὶ μετεωρολέσχας τοῖς
[6, 510]	διδόναι (ὡς παντὶ φανερῶν, ἐκ	τούτων	δ’ ἀρχόμενοι τὰ λοιπὰ ἤδη
[6, 499]	ἀληθινῆς φιλοσοφίας ἀληθινὸς ἔρως ἐμπέσῃ.	τούτων	δὲ πότερα γενέσθαι ἢ ἀμφότερα
[6, 495]	ὡς ἡμεῖς φαμεν. καὶ ἐκ	τούτων	δὴ τῶν ἀνδρῶν καὶ οἱ
[6, 494]	ὑπ’ αὐτῶν. Ανάγκη. Καὶ ὑπὸ	τούτων	δὴ τῶν ἰδιωτῶν, ὅσοι προσομιλοῦντες
[6, 496]	οὐδενὶ τῶν ἔμπροσθεν γέγονεν. καὶ	τούτων	δὴ τῶν ὀλίγων οἱ γενόμενοι
[6, 491]	ἢ οὐκ οἴει; Σφόδρα γε.	Τούτων	δὴ τῶν ὀλίγων σκόπει ὡς
[6, 510]	περὶ αὐτῶν ποιοῦνται, οὐ περὶ	τούτων	διανοούμενοι, ἀλλ’ ἐκείνων πέρι οἷς
[6, 506]	(τοιοῦτος αὐτὴν ἐπισκοπῇ φύλαξ, ὁ	τούτων	ἐπιστήμων; Ανάγκη, ἔφη. ἀλλὰ σὺ
[6, 499]	ἰδίαις συνουσίαις πόρρωθεν ἀσπαζομένων. Οὐδὲ	τούτων,	ἔφη. Τούτων τοι χάριν, ἦν
[6, 508]	ἀληθείας, ἄλλο καὶ κάλλιον ἔτι	τούτων	ἡγούμενος αὐτὸ ὀρθῶς ἡγήσῃ· ~ἐπιστήμην
[6, 489]	Ορθότατα, ἔφη. Εκ τε τοίνυν	τούτων	καὶ ἐν τούτοις οὐ ῥᾴδιον
[6, 491]	ἐν πόλει καὶ πάντα τὰ	τούτων	οἰκεῖα· ἔχεις γὰρ τὸν τύπον
[6, 504]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ αὐτῶν	τούτων	οὐχ ὑπογραφὴν δεῖ ὥσπερ νῦν
[6, 492]	ἦθος πρὸς ἀρετὴν παρὰ τὴν	τούτων	παιδείαν πεπαιδευμένον, ἀνθρώπειον, ὦ ἑταῖρε—
[6, 510]	ἦν δ’ ἐγώ· ῥᾷον γὰρ	τούτων	προειρημένων μαθήσῃ. οἶμαι γάρ σε
[6, 494]	αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον. Εκ δὴ	τούτων	τίνα ὁρᾷς σωτηρίαν φιλοσόφῳ φύσει,
[6, 499]	πόρρωθεν ἀσπαζομένων. Οὐδὲ τούτων, ἔφη.	Τούτων	τοι χάριν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 493]	τρέποιτο, μηδὲν εἰδὼς τῇ ἀληθείᾳ	τούτων	τῶν δογμάτων τε καὶ ἐπιθυμιῶν
[6, 488]	ὑπὲρ αὐτῶν, οἷον οἱ γραφῆς	τραγελάφους	καὶ τὰ τοιαῦτα μειγνύντες γράφουσιν.
[6, 508]	μηκέτι ἐπ’ ἐκεῖνά τις αὐτοὺς	τρέπῃ	ὧν ἂν τὰς χρόας τὸ
[6, 493]	ὡς τέχνην συστησάμενος ἐπὶ διδασκαλίαν	τρέποιτο,	μηδὲν εἰδὼς τῇ ἀληθείᾳ τούτων
[6, 492]	προσηκούσῃ σπαρεῖσά τε καὶ φυτευθεῖσα	τρέφηται,	εἰς πάντα τἀναντία αὖ, ἐὰν
[6, 490]	τε καὶ ἀληθῶς ζῴη καὶ	τρέφοιτο	καὶ οὕτω λήγοι ὠδῖνος, πρὶν
[6, 493]	εἰ θρέμματος μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ	τρεφομένου	τὰς ὀργάς τις καὶ (ἐπιθυμίας
[6, 493]	πάντα συνουσίᾳ τε καὶ χρόνου	τριβῇ	σοφίαν τε καλέσειεν καὶ ὡς
[6, 507]	ἀκούεσθαι, ὃ (ἐὰν μὴ παραγένηται	τρίτον,	ἡ μὲν οὐκ ἀκούσεται, ἡ
[6, 507]	αὐτοῖς, ἐὰν μὴ (παραγένηται γένος	τρίτον	ἰδίᾳ ἐπ’ αὐτὸ τοῦτο πεφυκός,
[6, 510]	καὶ τὰ σχήματα καὶ γωνιῶν	τριττὰ	εἴδη καὶ ἄλλα τούτων ἀδελφὰ
[6, 504]	που, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι	τριττὰ	εἴδη ψυχῆς διαστησάμενοι συνεβιβάζομεν δικαιοσύνης
[6, 511]	(δὲ ἐπὶ τῷ δευτέρῳ, τῷ	τρίτῳ	δὲ πίστιν ἀπόδος καὶ τῷ
[6, 502]	δὴ μετὰ τοῦτο λεκτέον, τίνα	τρόπον	ἡμῖν καὶ ἐκ τίνων (μαθημάτων
[6, 497]	ῥᾷστον διελθεῖν. Τὸ ποῖον; Τίνα	τρόπον	μεταχειριζομένη πόλις φιλοσοφίαν οὐ διολεῖται.
[6, 485]	~(Οὐκοῦν τοῦτο δὴ λέγωμεν, τίνα	τρόπον	οἷοί τ’ ἔσονται οἱ αὐτοὶ
[6, 501]	αἴσθωνται. ~ἀλλὰ δὴ (τίνα λέγεις	τρόπον	τῆς διαγραφῆς; Λαβόντες, ἦν δ’
[6, 495]	ἐν κακῇ τροφῇ γένηται, αἴτια	τρόπον	τινὰ τοῦ ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ
[6, 499]	τὸ ἀληθὲς συντεταμένως ἐκ παντὸς	τρόπου	τοῦ γνῶναι χάριν, τὰ δὲ
[6, 495]	φύσεως μέρη, ὅταν ἐν κακῇ	τροφῇ	γένηται, αἴτια τρόπον τινὰ τοῦ
[6, 491]	ἀλλ’ οὐκ ἐκ νεανικῆς φύσεως	τροφῇ	διολομένης γίγνεσθαι, ἀσθενῆ δὲ φύσιν
[6, 491]	ἀρίστην φύσιν ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν	τροφῇ	κάκιον ἀπαλλάττειν τῆς φαύλης. Εχει.
[6, 509]	τὴν γένεσιν καὶ αὔξην καὶ	τροφήν,	οὐ γένεσιν αὐτὸν ὄντα. Πῶς
[6, 491]	ἴσμεν ὅτι τὸ μὴ τυχὸν	τροφῆς	ἧς προσήκει ἑκάστῳ μηδ’ ὥρας
[6, 495]	τε καὶ ἀποτεθρυμμένοι διὰτὰς βαναυσίας	τυγχάνουσιν—	ἢ οὐκ ἀνάγκη; Καὶ μάλα,
[6, 495]	φιλοσοφίαν, οἳ ἂν κομψότατοι ὄντες	τυγχάνωσι	περὶ τὸ αὑτῶν τεχνίον. ὅμως
[6, 491]	τούτων οἰκεῖα· ἔχεις γὰρ τὸν	τύπον	ὧν λέγω. Εχω, ἔφη· καὶ
[6, 506]	ἔφη. Βούλει οὖν αἰσχρὰ θεάσασθαι,	τυφλά	τε καὶ σκολιά, ἐξὸν (παρ’
[6, 506]	πᾶσαι αἰσχραί; ὧν αἱ βέλτισται	τυφλαί—	ἢ δοκοῦσί τί σοι τυφλῶν
[6, 484]	δ’ ἐγώ, ἆρα δῆλον, εἴτε	τυφλὸν	εἴτε ὀξὺ ὁρῶντα χρὴ φύλακα
[6, 506]	τυφλαί— ἢ δοκοῦσί τί σοι	τυφλῶν	διαφέρειν ὁδὸν ὀρθῶς πορευομένων οἱ
[6, 484]	δῆλον; Η οὖν δοκοῦσί τι	τυφλῶν	διαφέρειν οἱ τῷ ὄντι τοῦ
[6, 508]	ἀμβλυώττουσί τε καὶ ἐγγὺς φαίνονται	τυφλῶν,	ὥσπερ οὐκ ἐνούσης καθαρᾶς ὄψεως;
[6, 492]	ἂν μὲν οἶμαι μαθήσεως προσηκούσης	τύχῃ,	εἰς πᾶσαν ἀρετὴν ἀνάγκη αὐξανομένην
[6, 492]	μή τις αὐτῇ βοηθήσας θεῶν	τύχῃ.	ἢ καὶ σὺ ἡγῇ, ὥσπερ
[6, 494]	ποιήσειν, ἄλλως τε καὶ ἐὰν	τύχῃ	μεγάλης πόλεως ὢν καὶ ἐν
[6, 499]	νῦν κεκλημένοις, ἀνάγκη τις ἐκ	τύχης	περιβάλῃ, εἴτε βούλονται εἴτε μή,
[6, 502]	τις ἀμφισβητήσει, ὡς οὐκ ἂν	τύχοιεν	γενόμενοι βασιλέων ἔκγονοι ἢ δυναστῶν
[6, 491]	ζῴων, ἴσμεν ὅτι τὸ μὴ	τυχὸν	τροφῆς ἧς προσήκει ἑκάστῳ μηδ’
[6, 501]	τοῦτο. Τί δέ; τὴν τοιαύτην	τυχοῦσαν	τῶν προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων οὐκ ἀγαθὴν
[6, 491]	φῶμεν τὰς εὐφυεστάτας κακῆς παιδαγωγίας	τυχούσας	διαφερόντως κακὰς γίγνεσθαι; ἢ οἴει
[6, 497]	γε, εἶπον, τὰ μέγιστα, μὴ	τυχὼν	πολιτείας προσηκούσης· ἐν γὰρ προσηκούσῃ
[6, 495]	οἱ τἀγαθά, οἳ ἂν ταύτῃ	τύχωσι	ῥυέντες· σμικρὰ δὲ φύσις οὐδὲν
[6, 503]	ὑπὸ ὀξύτητος φέρονται ὅπῃ ἂν	τύχωσιν,	καὶ τὸ βέβαιον ἅπαν αὐτῶν
[6, 511]	γιγνόμενα λαβέ, νόησιν μὲν ἐπὶ	τῷ	ἀνωτάτω, διάνοιαν (δὲ ἐπὶ τῷ
[6, 499]	ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι ἢ γέγονεν ἐν	τῷ	ἀπείρῳ τῷ παρεληλυθότι χρόνῳ ἢ
[6, 498]	βιώσεσθαι καὶ τελευτήσαντας τῷ βίῳ	τῷ	βεβιωμένῳ τὴν ἐκεῖ μοῖραν ἐπιστήσειν
[6, 498]	μέλλοντας εὐδαιμόνως βιώσεσθαι καὶ τελευτήσαντας	τῷ	βίῳ τῷ βεβιωμένῳ τὴν ἐκεῖ
[6, 500]	γάρ που, ὦ Αδείμαντε, σχολὴ	τῷ	γε ὡς ἀληθῶς πρὸς τοῖς
[6, 508]	ἀλήθειαν παρέχον τοῖς γιγνωσκομένοις καὶ	τῷ	γιγνώσκοντι τὴν δύναμιν ἀποδιδὸν τὴν
[6, 511]	τῷ ἀνωτάτω, διάνοιαν (δὲ ἐπὶ	τῷ	δευτέρῳ, τῷ τρίτῳ δὲ πίστιν
[6, 494]	νοῦ ἐμπιμπλάμενον; Καὶ μάλ’ ἔφη.	Τῷ	δὴ οὕτω διατιθεμένῳ ἐάν τις
[6, 496]	ὅτου τις ἰὼν ἐπὶ τὴν	τῷ	δικαίῳ βοήθειαν σῴζοιτ’ ἄν, ἀλλ’
[6, 498]	περὶ τοὺς λόγους ἐν δὲ	τῷ	ἔπειτα, ἐὰν καὶ ἄλλων τοῦτο
[6, 494]	σωτηρίαν φιλοσόφῳ φύσει, ὥστ’ ἐν	τῷ	ἐπιτηδεύματι μείνασαν πρὸς τέλος ἐλθεῖν;
[6, 500]	εἰ μὴ αὐτὴν διαγράψειαν οἱ	τῷ	θείῳ παραδείγματι χρώμενοι ζωγράφοι; Οὐ
[6, 499]	ἔπειτα γενήσεται, περὶ τούτου ἕτοιμοι	τῷ	λόγῳ διαμάχεσθαι, ὡς γέγονεν ἡ
[6, 507]	εἶναί φαμέν τε καὶ διορίζομεν	τῷ	λόγῳ. Φαμὲν γάρ. Καὶ αὐτὸ
[6, 484]	τούτῳ γὰρ αὐτῷ σχεδόν τι	τῷ	μεγίστῳ ἂν προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν τοῦτο
[6, 491]	γάρ που κακὸν ἐναντιώτερον ἢ	τῷ	μὴ ἀγαθῷ. Πῶς δ’ οὔ;
[6, 500]	τῷ μὴ χαλεπῷ ἢ φθονεῖν	τῷ	μὴ φθονερῷ ἄφθονόν τε καὶ
[6, 500]	ἀποκρινεῖσθαι. ἢ οἴει τινὰ χαλεπαίνειν	τῷ	μὴ χαλεπῷ ἢ φθονεῖν τῷ
[6, 501]	ἂν εὐθὺς τῶν ἄλλων διενέγκοιεν,	τῷ	μήτε ἰδιώτου μήτε πόλεως ἐθελῆσαι
[6, 488]	κατατέμνειν, αὐτοὺς δὲ αὐτῷ ἀεὶ	τῷ	(ναυκλήρῳ περικεχύσθαι δεομένους καὶ πάντα
[6, 508]	ἀνάλογον ἑαυτῷ, ὅτιπερ αὐτὸ (ἐν	τῷ	νοητῷ τόπῳ πρός τε νοῦν
[6, 497]	τότε δηλώσει ὅτι τοῦτο μὲν	τῷ	ὄντι θεῖον ἦν, τὰ δὲ
[6, 488]	ἀληθῶς κυβερνητικὸν οὐχ ἡγῇ ἂν	τῷ	ὄντι μετεωροσκόπον ~(τε καὶ ἀδολέσχην
[6, 493]	καὶ ἀγαθοῦ φύσιν, ὅσον διαφέρει	τῷ	ὄντι, μήτε ἑωρακὼς εἴη μήτε
[6, 488]	τῇ τέχνῃ προσηκόντων, εἰ μέλλει	τῷ	ὄντι νεὼς ἀρχικὸς ἔσεσθαι, ὅπως
[6, 490]	συγγενεῖ— ᾧ πλησιάσας καὶ μιγεὶς	τῷ	ὄντι ὄντως, γεννήσας νοῦν καὶ
[6, 484]	δοκοῦσί τι τυφλῶν διαφέρειν οἱ	τῷ	ὄντι τοῦ ὄντος ἑκάστου ἐστερημένοι
[6, 511]	ὑποθέσεις ποιούμενος οὐκ ἀρχὰς ἀλλὰ	τῷ	ὄντι ὑποθέσεις, οἷον ἐπιβάσεις τε
[6, 485]	(φιλοψευδῆ; Οὐδαμῶς γε. Τὸν ἄρα	τῷ	ὄντι φιλομαθῆ πάσης ἀληθείας δεῖ
[6, 497]	καὶ τὸ λεγόμενον τὰ καλὰ	τῷ	ὄντι χαλεπά. (Αλλ’ ὅμως, ἔφη,
[6, 508]	τὰ νοούμενα, τοῦτο τοῦτον ἐν	τῷ	ὁρατῷ πρός τε ὄψιν καὶ
[6, 509]	ἀσαφείᾳ πρὸς ἄλληλα ἐν μὲν	τῷ	ὁρωμένῳ (τὸ μὲν ἕτερον τμῆμα
[6, 507]	δ’ οὔ. Παντάπασι μὲν οὖν.	(Τῷ	οὖν ὁρῶμεν ἡμῶν αὐτῶν τὰ
[6, 499]	ἢ γέγονεν ἐν τῷ ἀπείρῳ	τῷ	παρεληλυθότι χρόνῳ ἢ καὶ νῦν
[6, 509]	ὅμως δέ, ὅσα γ’ ἐν	τῷ	παρόντι δυνατόν, ἑκὼν οὐκ ἀπολείψω.
[6, 500]	τισὶν ἡγοῦμαι, ἀλλ’ οὐκ ἐν	τῷ	πλήθει, χαλεπὴν οὕτω φύσιν γίγνεσθαι.
[6, 503]	ὡς πιστοῖς χρήσαιτο, καὶ ἐν	τῷ	πολέμῳ πρὸς τοὺς φόβους δυσκίνητα
[6, 502]	γυναικῶν τῆς κτήσεως δυσχέρειαν ἐν	τῷ	πρόσθεν παραλιπόντι καὶ παιδογονίαν καὶ
[6, 508]	φαίνεται· ὅταν δὲ εἰς τὸ	τῷ	σκότῳ κεκραμένον, τὸ γιγνόμενόν τε
[6, 511]	τρίτῳ δὲ πίστιν ἀπόδος καὶ	τῷ	τελευταίῳ εἰκασίαν, καὶ τάξον αὐτὰ
[6, 504]	τοίνυν, ὦ ἑταῖρε, ἔφην, περιιτέον	τῷ	(τοιούτῳ, καὶ οὐχ ἧττον μανθάνοντι
[6, 492]	ψόγου καὶ ἐπαίνου. ἐν δὴ	τῷ	τοιούτῳ τὸν νέον, τὸ λεγόμενον,
[6, 511]	διάνοιαν (δὲ ἐπὶ τῷ δευτέρῳ,	τῷ	τρίτῳ δὲ πίστιν ἀπόδος καὶ
[6, 498]	οἰκονομίας καὶ χρηματισμοῦ πλησιάσαντες αὐτοῦ	τῷ	χαλεπωτάτῳ ἀπαλλάττονται, οἱ φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι—
[6, 502]	(συγχωροῦμεν· ὡς δὲ ἐν παντὶ	τῷ	χρόνῳ τῶν πάντων οὐδέποτε οὐδ’
[6, 507]	ἦν δ’ ἐγώ, ἐννενόηκας τὸν	τῶν	αἰσθήσεων δημιουργὸν ὅσῳ πολυτελεστάτην τὴν
[6, 498]	Σώκρατες· οἶμαι μέντοι τοὺς πολλοὺς	τῶν	ἀκουόντων προθυμότερον ἔτι ἀντιτείνειν οὐδ’
[6, 490]	δὴ ἕνεκα πάλιν ἀνειλήφαμεν τὴν	τῶν	ἀληθῶς φιλοσόφων φύσιν καὶ ἐξ
[6, 501]	οἶσθ’ ὅτι τούτῳ ἂν εὐθὺς	τῶν	ἄλλων διενέγκοιεν, τῷ μήτε ἰδιώτου
[6, 506]	δικαιοσύνης πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ	τῶν	ἄλλων διῆλθες, οὕτω καὶ περὶ
[6, 505]	διὰ τοῦτο δὲ ἀποτυγχάνει καὶ	τῶν	ἄλλων εἴ τι ὄφελος ἦν,
[6, 506]	ἔφη, ὦ Σώκρατες, φαίνεται τὰ	τῶν	ἄλλων μὲν ἔχειν εἰπεῖν δόγματα,
[6, 508]	καὶ ἡ τοῦ ὁρᾶσθαι (δύναμις	τῶν	ἄλλων συζεύξεων τιμιωτέρῳ ζυγῷ ἐζύγησαν,
[6, 493]	αὑτοῦ ποιῶν τοὺς πολλούς, πέρα	τῶν	ἀναγκαίων, ἡ Διομηδεία λεγομένη ἀνάγκη
[6, 495]	φαμεν. καὶ ἐκ τούτων δὴ	τῶν	ἀνδρῶν καὶ οἱ τὰ μέγιστα
[6, 489]	δυναμένου, οὐ τὸν ἄρχοντα δεῖσθαι	τῶν	ἀρχομένων ἄρχεσθαι, οὗ ἂν τῇ
[6, 502]	παραλιπόντι καὶ παιδογονίαν καὶ τὴν	τῶν	ἀρχόντων κατάστασιν, εἰδότι ὡς ἐπίφθονός
[6, 502]	καὶ παίδων πεπέρανται, τὸ δὲ	τῶν	ἀρχόντων ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς μετελθεῖν
[6, 494]	τὰ τῶν Ελλήνων καὶ τὰ	τῶν	βαρβάρων ἱκανὸν ἔσεσθαι (πράττειν, καὶ
[6, 511]	δὲ καλεῖν μοι δοκεῖς τὴν	τῶν	γεωμετρικῶν τε καὶ τὴν τῶν
[6, 502]	διελθεῖν. (καὶ τὰ μὲν δὴ	τῶν	γυναικῶν τε καὶ παίδων πεπέρανται,
[6, 502]	σοφόν μοι ἐγένετο τήν τε	τῶν	γυναικῶν τῆς κτήσεως δυσχέρειαν ἐν
[6, 504]	ὅτι ἀκριβέστατα καὶ καθαρώτατα ἕξει,	τῶν	δὲ μεγίστων μὴ μεγίστας ἀξιοῦν
[6, 496]	καὶ εὖ τεθραμμένον ἦθος, ἀπορίᾳ	τῶν	διαφθερούντων κατὰ φύσιν μεῖναν ἐπ’
[6, 493]	μηδὲν εἰδὼς τῇ ἀληθείᾳ τούτων	τῶν	δογμάτων τε καὶ ἐπιθυμιῶν ὅτι
[6, 495]	προσχημάτων μεστήν, ὥσπερ οἱ ἐκ	τῶν	εἱργμῶν εἰς τὰ ἱερὰ ἀποδιδράσκοντες,
[6, 511]	ἁψάμενος αὐτῆς, πάλιν αὖ ἐχόμενος	τῶν	ἐκείνης ἐχομένων, οὕτως ἐπὶ τελευτὴν
[6, 494]	ἀμηχάνου ἐλπίδος, ἡγούμενον καὶ τὰ	τῶν	Ελλήνων καὶ τὰ τῶν βαρβάρων
[6, 496]	πού τινι ἄλλῳ ἢ οὐδενὶ	τῶν	ἔμπροσθεν γέγονεν. καὶ τούτων δὴ
[6, 494]	τέλος ἐλθεῖν; ἐννόει δ’ (ἐκ	τῶν	ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται γὰρ δὴ ἡμῖν
[6, 508]	εἶναι. Τίνα οὖν ἔχεις αἰτιάσασθαι	τῶν	ἐν οὐρανῷ θεῶν τούτου κύριον,
[6, 489]	καὶ ἄχρηστόν σφισι καλεῖσθαι ὑπὸ	τῶν	ἐν ταῖς οὕτω κατεσκευασμέναις ναυσὶ
[6, 489]	ἄχρηστοι τοῖς πολλοῖς οἱ ἐπιεικέστατοι	τῶν	ἐν φιλοσοφίᾳ· τῆς μέντοι ἀχρηστίας
[6, 488]	οὕτω γὰρ χαλεπὸν τὸ πάθος	τῶν	ἐπιεικεστάτων, ὃ πρὸς τὰς πόλεις
[6, 489]	γάρ; Ναί. Οὐκοῦν τῆς μὲν	τῶν	ἐπιεικῶν ἀχρηστίας τὴν αἰτίαν διεληλύθαμεν;
[6, 497]	τά τε τῶν φύσεων καὶ	τῶν	ἐπιτηδευμάτων. δῆλος δὴ οὖν εἶ
[6, 501]	συμμειγνύντες τε καὶ κεραννύντες ἐκ	τῶν	ἐπιτηδευμάτων τὸ ἀνδρείκελον, ἀπ’ ἐκείνου
[6, 505]	μή τι ἐλάττονος πλάνης ἔμπλεῳ	τῶν	ἑτέρων; ἢ οὐ καὶ οὗτοι
[6, 491]	ἢ φυτοῦ, εἴτε ἐγγείων εἴτε	τῶν	ζῴων, ἴσμεν ὅτι τὸ μὴ
[6, 497]	τε μᾶλλον αὐξήσεται καὶ μετὰ	τῶν	ἰδίων τὰ κοινὰ σώσει. Τὸ
[6, 494]	Ανάγκη. Καὶ ὑπὸ τούτων δὴ	τῶν	ἰδιωτῶν, ὅσοι προσομιλοῦντες ὄχλῳ ἀρέσκειν
[6, 489]	λέγειν ὡς παμπόνηροι οἱ πλεῖστοι	τῶν	ἰόντων ἐπ’ αὐτήν, οἱ δὲ
[6, 496]	ἔφην ἐγώ, ὦ Αδείμαντε, λείπεται	τῶν	(κατ’ ἀξίαν ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ, ἤ
[6, 511]	δὲ χρωμένην αὐτοῖς τοῖς ὑπὸ	τῶν	κάτω ἀπεικασθεῖσιν καὶ ἐκείνοις πρὸς
[6, 492]	πολλῷ θορύβῳ τὰ μὲν ψέγωσι	τῶν	λεγομένων ἢ πραττομένων, τὰ δὲ
[6, 494]	εὖ πεφυκέναι καὶ τὸ συγγενὲς	(τῶν	λόγων εἰσαισθάνηταί τέ πῃ καὶ
[6, 487]	ἁθροισθέντων τῶν σμικρῶν ἐπὶ τελευτῆς	τῶν	λόγων μέγα τὸ σφάλμα καὶ
[6, 504]	περίοδος, ἣν περιελθόντι καταφανῆ γίγνοιτο,	τῶν	μέντοι ἔμπροσθεν προειρημένων ἑπομένας ἀποδείξεις
[6, 493]	τόδε δοξάτω. Τὸ ποῖον; Εκαστος	τῶν	μισθαρνούντων ἰδιωτῶν, οὓς δὴ οὗτοι
[6, 499]	τῇ πόλει κατηκόῳ γενέσθαι, ἢ	τῶν	νῦν ἐν δυναστείαις ἢ βασιλείαις
[6, 497]	καὶ ἐπαιτιῶμαι, μηδεμίαν ἀξίαν εἶναι	τῶν	νῦν κατάστασιν πόλεως φιλοσόφου φύσεως·
[6, 497]	ἀλλὰ τὴν προσήκουσαν αὐτῇ τίνα	τῶν	νῦν λέγεις πολιτειῶν; (Οὐδ’ ἡντινοῦν,
[6, 496]	ἔμπροσθεν γέγονεν. καὶ τούτων δὴ	τῶν	ὀλίγων οἱ γενόμενοι καὶ γευσάμενοι
[6, 491]	οἴει; Σφόδρα γε. Τούτων δὴ	τῶν	ὀλίγων σκόπει ὡς πολλοὶ ὄλεθροι
[6, 485]	τὸ συγγενές τε καὶ οἰκεῖον	τῶν	παιδικῶν ἀγαπᾶν. Ορθῶς, ἔφη. Η
[6, 502]	δὲ ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ	τῶν	πάντων οὐδέποτε οὐδ’ ἂν εἷς
[6, 510]	ἐξ ὑποθέσεως ἰοῦσα καὶ ἄνευ	τῶν	περὶ ἐκεῖνο εἰκόνων, αὐτοῖς εἴδεσι
[6, 508]	οὖν. Αλλ’ ἡλιοειδέστατόν γε οἶμαι	τῶν	περὶ τὰς αἰσθήσεις ὀργάνων. Πολύ
[6, 487]	πρώτοις ἀναφαίνεσθαι, καὶ ὥσπερ ὑπὸ	τῶν	πεττεύειν δεινῶν οἱ μὴ τελευτῶντες
[6, 489]	οὐδὲ τοὺς σοφοὺς ἐπὶ τὰς	τῶν	πλουσίων θύρας ἰέναι, ἀλλ’ ὁ
[6, 496]	ὡς ἔπος εἰπεῖν περὶ τὰ	τῶν	πόλεων πράττει οὐδ’ ἔστι (σύμμαχος
[6, 496]	τοῦ σώματος νοσοτροφία ἀπείργουσα αὐτὸν	τῶν	πολιτικῶν κατέχει. τὸ δ’ ἡμέτερον
[6, 496]	καὶ μακάριον τὸ κτῆμα, καὶ	τῶν	πολλῶν αὖ ἱκανῶς ἰδόντες τὴν
[6, 493]	ἄλλα παιδεύειν ἢ ταῦτα τὰ	τῶν	πολλῶν δόγματα, ἃ δοξάζουσιν ὅταν
[6, 493]	τούτου δοκεῖ διαφέρειν ὁ τὴν	τῶν	πολλῶν καὶ (παντοδαπῶν συνιόντων ὀργὴν
[6, 499]	δ’ ἐγώ, μὴ πάνυ οὕτω	τῶν	πολλῶν (κατηγόρει. ἀλλοίαν τοι δόξαν
[6, 489]	διεληλύθαμεν; Καὶ μάλα. Τῆς δὲ	τῶν	πολλῶν πονηρίας τὴν ἀνάγκην βούλει
[6, 491]	ἐρρωμενέστερον ᾖ, τοσούτῳ πλειόνων ἐνδεῖ	τῶν	πρεπόντων· ἀγαθῷ γάρ που κακὸν
[6, 501]	Τί δέ; τὴν τοιαύτην τυχοῦσαν	τῶν	προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων οὐκ ἀγαθὴν τελέως
[6, 487]	τὸ ἐρώτημα σμικρὸν παραγόμενοι, ἁθροισθέντων	τῶν	σμικρῶν ἐπὶ τελευτῆς τῶν λόγων
[6, 489]	εὐδοκιμεῖν τὸ βέλτιστον ἐπιτήδευμα ὑπὸ	τῶν	τἀναντία ἐπιτηδευόντων· (πολὺ δὲ μεγίστη
[6, 498]	μειρακιώδη παιδείαν καὶ φιλοσοφίαν μεταχειρίζεσθαι,	τῶν	τε σωμάτων, ἐν ᾧ βλαστάνει
[6, 495]	ἀποδιδράσκοντες, ἅσμενοι καὶ οὗτοι ἐκ	τῶν	τεχνῶν ἐκπηδῶσιν εἰς τὴν φιλοσοφίαν,
[6, 511]	νοητοῦ θεωρούμενον ἢ τὸ ὑπὸ	τῶν	τεχνῶν καλουμένων, αἷς αἱ ὑποθέσεις
[6, 495]	μὲν τὰς φύσεις, ὑπὸ δὲ	τῶν	τεχνῶν τε καὶ δημιουργιῶν ὥσπερ
[6, 488]	ἄστρων καὶ πνευμάτων καὶ πάντων	τῶν	τῇ τέχνῃ προσηκόντων, εἰ μέλλει
[6, 504]	φίλε, ἦν δ’ ἐγώ, μέτρον	τῶν	τοιούτων ἀπολεῖπον καὶ ὁτιοῦν τοῦ
[6, 511]	τῶν γεωμετρικῶν τε καὶ τὴν	τῶν	τοιούτων ἕξιν ἀλλ’ οὐ νοῦν,
[6, 511]	ἀρχὴν ἰοῦσαν, ὡς οὐ δυναμένην	τῶν	ὑποθέσεων ἀνωτέρω ἐκβαίνειν, εἰκόσι δὲ
[6, 485]	τούτους. Πῶς; Τοῦτο μὲν δὴ	τῶν	φιλοσόφων φύσεων πέρι ὡμολογήσθω (ἡμῖν
[6, 485]	ἐν τοῖς πρόσθεν περί τε	τῶν	φιλοτίμων καὶ ἐρωτικῶν διήλθομεν. Ορθῶς,
[6, 497]	δὲ ἄλλα ἀνθρώπινα, τά τε	τῶν	φύσεων καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων. δῆλος