Livre, Chap.
[6, 494]	γε δεῖ, ἦ δ’ ὅς.	Εὰν	δ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 506]	ὑμῖν φίλον, εἰ δὲ μή,	ἐᾶν.	Αλλ’ ἔφη, λέγε· εἰς αὖθις
[6, 499]	(κατηγόρει. ἀλλοίαν τοι δόξαν ἕξουσιν,	ἐὰν	αὐτοῖς μὴ φιλονικῶν ἀλλὰ παραμυθούμενος
[6, 492]	πᾶσαν ἀρετὴν ἀνάγκη αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι,	ἐὰν	δὲ μὴ ἐν προσηκούσῃ σπαρεῖσά
[6, 484]	δικαίων καὶ ἀγαθῶν τίθεσθαί τε,	ἐὰν	δέῃ τίθεσθαι, καὶ τὰ κείμενα
[6, 500]	γε, ἦ δ’ ὅς. Αλλ’	ἐὰν	δὴ αἴσθωνται οἱ πολλοὶ ὅτι
[6, 485]	πρῶτον δεῖ καταμαθεῖν· καὶ οἶμαι,	ἐὰν	ἐκείνην ἱκανῶς ὁμολογήσωμεν, ὁμολογήσειν καὶ
[6, 498]	λόγους ἐν δὲ τῷ ἔπειτα,	ἐὰν	καὶ ἄλλων τοῦτο πραττόντων παρακαλούμενοι
[6, 507]	παρούσης δὲ χρόας ἐν αὐτοῖς,	ἐὰν	μὴ (παραγένηται γένος τρίτον ἰδίᾳ
[6, 507]	ἀκούειν, τὴν δὲ ἀκούεσθαι, ὃ	(ἐὰν	μὴ παραγένηται τρίτον, ἡ μὲν
[6, 492]	τρέφηται, εἰς πάντα τἀναντία αὖ,	ἐὰν	μή τις αὐτῇ βοηθήσας θεῶν
[6, 506]	ἡμῖν ἡ πολιτεία τελέως κεκοσμήσεται,	ἐὰν	ὁ (τοιοῦτος αὐτὴν ἐπισκοπῇ φύλαξ,
[6, 500]	οὓς αὐτοὶ οἴονται. (ἢ καὶ	ἐὰν	οὕτω θεῶνται, ἀλλοίαν τοι φήσεις
[6, 494]	ἔφη. Τῷ δὴ οὕτω διατιθεμένῳ	ἐάν	τις ἠρέμα προσελθὼν τἀληθῆ λέγῃ,
[6, 494]	ἐν ἅπασιν, ἄλλως τε καὶ	ἐὰν	τὸ σῶμα φυῇ προσφερὴς τῇ
[6, 494]	τοιούτοις ποιήσειν, ἄλλως τε καὶ	ἐὰν	τύχῃ μεγάλης πόλεως ὢν καὶ
[6, 500]	Οὐ χαλεπανοῦσιν, ἦ δ’ ὅς,	ἐάνπερ	αἴσθωνται. ~ἀλλὰ δὴ (τίνα λέγεις
[6, 488]	δὲ κυβερνήσει (ἐάντε τινες βούλωνται	ἐάντε	μή, μήτε τέχνην τούτου μήτε
[6, 489]	δὲ ἀληθὲς πέφυκεν, ἐάντε πλούσιος	ἐάντε	πένης κάμνῃ, ἀναγκαῖον (εἶναι ἐπὶ
[6, 489]	ἐψεύσατο, τὸ δὲ ἀληθὲς πέφυκεν,	ἐάντε	πλούσιος ἐάντε πένης κάμνῃ, ἀναγκαῖον
[6, 488]	ἀρχικὸς ἔσεσθαι, ὅπως δὲ κυβερνήσει	(ἐάντε	τινες βούλωνται ἐάντε μή, μήτε
[6, 490]	μὲν (ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν οἷς λέγομεν,	ἐάσας	δὲ τοὺς λόγους, εἰς αὐτοὺς
[6, 506]	μὲν τί ποτ’ (ἐστὶ τἀγαθὸν	ἐάσωμεν	τὸ νῦν εἶναι— πλέον γάρ
[6, 500]	δημοσίᾳ τιθέναι καὶ μὴ μόνον	ἑαυτὸν	πλάττειν, ἆρα κακὸν δημιουργὸν αὐτὸν
[6, 488]	τέχνην μέτε ἔχοντα ἀποδεῖξαι διδάσκαλον	ἑαυτοῦ	μηδὲ χρόνον ἐν ᾧ ἐμάνθανεν,
[6, 508]	ἔκγονον, ὃν τἀγαθὸν ἐγέννησεν ἀνάλογον	ἑαυτῷ,	ὅτιπερ αὐτὸ (ἐν τῷ νοητῷ
[6, 491]	ψυχῶν εἰς ἀνάξιον καὶ μεῖζον	ἑαυτῶν	ἀφικνούμεναι ἐπιτήδευμα, πολλαχῇ πλημμελοῦσαι, πανταχῇ
[6, 506]	τινος ἄξιον φύλακα κεκτῆσθαι ἂν	ἑαυτῶν	τὸν τοῦτο ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι δὲ
[6, 491]	σπέρματος πέρι ἢ φυτοῦ, εἴτε	ἐγγείων	εἴτε τῶν ζῴων, ἴσμεν ὅτι
[6, 508]	οὔτε αὐτὴ οὔτ’ ἐν ᾧ	ἐγγίγνεται,	ὃ (δὴ καλοῦμεν ὄμμα. Οὐ
[6, 501]	Ομηρος ἐκάλεσεν ἐν τοῖς ἀνθρώποις	ἐγγιγνόμενον	θεοειδές τε καὶ θεοείκελον. Ορθῶς,
[6, 501]	οἶμαι ἐξαλείφοιεν, τὸ δὲ πάλιν	ἐγγράφοιεν,	(ἕως ὅτι μάλιστα ἀνθρώπεια ἤθη
[6, 508]	νυκτερινὰ φέγγη, ἀμβλυώττουσί τε καὶ	ἐγγὺς	φαίνονται τυφλῶν, ὥσπερ οὐκ ἐνούσης
[6, 502]	δ’ ἐγώ, τὸ σοφόν μοι	ἐγένετο	τήν τε τῶν γυναικῶν τῆς
[6, 508]	τοῦ ἀγαθοῦ ἔκγονον, ὃν τἀγαθὸν	ἐγέννησεν	ἀνάλογον ἑαυτῷ, ὅτιπερ αὐτὸ (ἐν
[6, 489]	οὓς δὴ σὺ φῂς τὸν	ἐγκαλοῦντα	τῇ φιλοσοφίᾳ λέγειν ὡς παμπόνηροι
[6, 501]	ἂν πόλεως τὸ φιλόσοφον γένος	ἐγκρατὲς	γένηται, οὔτε πόλει οὔτε πολίταις
[6, 499]	ὅταν αὕτη ἡ Μοῦσα πόλεως	ἐγκρατὴς	γένηται. οὐ γὰρ ἀδύνατος γενέσθαι,
[6, 486]	ταῖς ἱκανῶς φιλοσόφοις μή ποτε	ἐγκρίνωμεν,	ἀλλὰ μνημονικὴν αὐτὴν ζητῶμεν δεῖν
[6, 508]	τοῦτο ἀπερείσηται, ἐνόησέν τε καὶ	ἔγνω	αὐτὸ καὶ νοῦν ἔχειν φαίνεται·
[6, 484]	μᾶλλον φύλακας στησόμεθα ἢ τοὺς	ἐγνωκότας	μὲν ἕκαστον τὸ ὄν, ἐμπειρίᾳ
[6, 497]	τίς αὕτη ἡ πολιτεία. Οὐκ	ἔγνως,	ἔφη· οὐ γὰρ τοῦτο ἔμελλον,
[6, 506]	ἐν τῇ πόλει, οἷς πάντα	ἐγχειριοῦμεν;	Ηκιστά γ’ ἔφη. Οἶμαι γοῦν,
[6, 491]	δέ, ἔφη, τὰς διαφθορὰς λέγεις;	Εγώ	σοι, εἶπον, ἂν οἷός τε
[6, 509]	ὑπερβολῆς. Σὺ γάρ, ἦν δ’	ἐγώ,	αἴτιος, ἀναγκάζων τὰ ἐμοὶ δοκοῦντα
[6, 487]	ἀχρήστους ταῖς πόλεσι γιγνομένους. Καὶ	ἐγὼ	ἀκούσας, Οἴει οὖν, εἶπον, τοὺς
[6, 497]	τὸ μὴ βούλεσθαι, ἦν δ’	ἐγώ,	ἀλλ’ εἴπερ, τὸ μὴ δύνασθαι
[6, 509]	αὐτὸ λέγεις. Εὐφήμει, ἦν δ’	ἐγώ·	ἀλλ’ ὧδε μᾶλλον τὴν εἰκόνα
[6, 504]	ἐστιν; Οὐ πάνυ, ἦν δ’	ἐγώ,	ἀλλὰ καὶ σὺ ἐρώτα. πάντως
[6, 492]	ὅς. Οὐ γάρ, ἦν δ’	ἐγώ,	ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπιχειρεῖν πολλὴ
[6, 500]	χαλεπὴν οὕτω φύσιν γίγνεσθαι. Καὶ	ἐγὼ	ἀμέλει, ἔφη, συνοίομαι. (Οὐκοῦν καὶ
[6, 506]	παρὰ ταῦτα; Οὗτος, ἦν δ’	ἐγώ,	ἀνήρ, καλῶς ἦσθα καὶ πάλαι
[6, 511]	διάνοιαν οὖσαν. Ικανώτατα, ἦν δ’	ἐγώ,	ἀπεδέξω. καί μοι ἐπὶ τοῖς
[6, 484]	ἔφη. Τόδε δέ, ἦν δ’	ἐγώ,	ἆρα δῆλον, εἴτε τυφλὸν εἴτε
[6, 497]	Τὰ μὲν ἄλλα, ἦν δ’	ἐγώ,	αὕτη· τοῦτο δὲ αὐτὸ ἐρρήθη
[6, 494]	Εὰν δ’ οὖν, ἦν δ’	ἐγώ,	διὰ τὸ εὖ πεφυκέναι καὶ
[6, 495]	Δοκεῖς οὖν τι, ἦν δ’	ἐγώ,	διαφέρειν αὐτοὺς ἰδεῖν ἀργύριον κτησαμένου
[6, 510]	ἂν αὐτὸ φάναι, ἦν δ’	ἐγώ,	διῃρῆσθαι ἀληθείᾳ τε καὶ μή,
[6, 506]	πραγματευόμενον. Τί δέ; ἦν δ’	ἐγώ·	δοκεῖ σοι δίκαιον εἶναι περὶ
[6, 484]	λέγοιμεν; Οπότεροι ἄν, ἦν δ’	ἐγώ,	δυνατοὶ φαίνωνται φυλάξαι νόμους τε
[6, 505]	(Πῶς γὰρ οὐχί, ἦν δ’	ἐγώ,	εἰ ὀνειδίζοντές γε ὅτι οὐκ
[6, 503]	Οκνος γάρ, ἔφην, ὦ φίλε,	ἐγώ,	εἰπεῖν τὰ νῦν ἀποτετολμημένα· νῦν
[6, 502]	πῶς; Αλλὰ μήν, ἦν δ’	ἐγώ,	εἷς ἱκανὸς γενόμενος, πόλιν ἔχων
[6, 498]	ἀρξαμένους. Μὴ διάβαλλε, ἦν δ’	ἐγώ,	ἐμὲ καὶ Θρασύμαχον ἄρτι (φίλους
[6, 507]	μήν; Αρ’ οὖν, ἦν δ’	ἐγώ,	ἐννενόηκας τὸν τῶν αἰσθήσεων δημιουργὸν
[6, 487]	αὐταῖς εἶναι; Ερωτᾷς, ἦν δ’	ἐγώ,	ἐρώτημα δεόμενον ἀποκρίσεως δι’ εἰκόνος
[6, 484]	Τί δ’ ἄλλο, ἦν δ’	ἐγώ,	ἢ τὸ ἑξῆς; ἐπειδὴ φιλόσοφοι
[6, 507]	ὄψει, ἔφη. Οὐκοῦν, ἦν δ’	ἐγώ,	καὶ ἀκοῇ τὰ ἀκουόμενα, καὶ
[6, 507]	μόνον λέγε. Διομολογησάμενός γ’ ἔφην	ἐγώ,	καὶ ἀναμνήσας ὑμᾶς τά τ’
[6, 504]	διήλθομεν; Καὶ μεῖζον, ἦν δ’	ἐγώ,	καὶ αὐτῶν τούτων οὐχ ὑπογραφὴν
[6, 485]	Ωμολογήσθω. Καὶ μήν, ἦν δ’	ἐγώ,	καὶ ὅτι πάσης αὐτῆς, καὶ
[6, 507]	ὅς. Πολλὰ καλά, ἦν δ’	ἐγώ,	καὶ πολλὰ ἀγαθὰ καὶ ἕκαστα
[6, 509]	παραλίπῃς. Οἶμαι μέν, ἦν δ’	ἐγώ,	καὶ πολύ· ὅμως δέ, ὅσα
[6, 499]	Τούτων τοι χάριν, ἦν δ’	ἐγώ,	καὶ ταῦτα προορώμενοι (ἡμεῖς τότε
[6, 495]	ταῦτα. Εἰκότως γε, ἦν δ’	ἐγώ,	λεγόμενα. καθορῶντες γὰρ ἄλλοι ἀνθρωπίσκοι
[6, 500]	ἄφθονόν τε καὶ πρᾷον ὄντα;	ἐγὼ	μὲν γάρ σε προφθάσας λέγω
[6, 499]	ἀμφότερα ὡς ἄρα ἐστὶν ἀδύνατον,	ἐγὼ	μὲν οὐδένα φημὶ ἔχειν λόγον.
[6, 504]	(Αλλ’ ὦ φίλε, ἦν δ’	ἐγώ,	μέτρον τῶν τοιούτων ἀπολεῖπον καὶ
[6, 502]	ἧττον. ~Βούλει οὖν, ἦν δ’	ἐγώ,	μὴ ἧττον φῶμεν αὐτοὺς ἀλλὰ
[6, 499]	ἔφη. Ω μακάριε, ἦν δ’	ἐγώ,	μὴ πάνυ οὕτω τῶν πολλῶν
[6, 498]	Πῶς; ~Νῦν μέν, ἦν δ’	ἐγώ,	οἱ καὶ ἁπτόμενοι μειράκια ὄντα
[6, 489]	Αδείμαντος. Οὐ δή, ἦν δ’	ἐγώ,	οἶμαι δεῖσθαί σε ἐξεταζομένην τὴν
[6, 508]	δίελθέ μοι. Οφθαλμοί, ἦν δ’	ἐγώ,	οἶσθ’ ὅτι, ὅταν μηκέτι ἐπ’
[6, 491]	πυθοίμην. Λαβοῦ τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	ὅλου αὐτοῦ ὀρθῶς, καί σοι
[6, 495]	πάνυ. Ορᾷς οὖν, ἦν δ’	ἐγώ,	ὅτι οὐ κακῶς ἐλέγομεν ὡς
[6, 499]	Τοῖς δὲ πολλοῖς, ἦν δ’	ἐγώ,	ὅτι οὐκ αὖ δοκεῖ, ἐρεῖς;
[6, 504]	Μνημονεύεις μέν που, ἦν δ’	ἐγώ,	ὅτι τριττὰ εἴδη ψυχῆς διαστησάμενοι
[6, 507]	Οἶμαι δέ γε, ἦν δ’	ἐγώ,	οὐδ’ ἄλλαις πολλαῖς, ἵνα μὴ
[6, 492]	ἀνάγκη. Καὶ μήν, ἦν δ’	ἐγώ,	οὔπω τὴν μεγίστην ἀνάγκην εἰρήκαμεν.
[6, 501]	γένοιτο. Αρ’ οὖν, ἦν δ’	ἐγώ,	πείθομέν πῃ ἐκείνους, οὓς διατεταμένους
[6, 494]	Φιλόσοφον μὲν ἄρα, ἦν δ’	ἐγώ,	πλῆθος ἀδύνατον εἶναι. Αδύνατον. Καὶ
[6, 493]	Ετι τοίνυν σοι, ἦν δ’	ἐγώ,	πρὸς τούτοις καὶ τόδε δοξάτω.
[6, 491]	ἀκοῦσαι. (Ετι τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	πρὸς τούτοις τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ
[6, 510]	ἔμαθον. (Αλλ’ αὖθις, ἦν δ’	ἐγώ·	ῥᾷον γὰρ τούτων προειρημένων μαθήσῃ.
[6, 491]	ἔφη, κελεύεις; (Παντός, ἦν δ’	ἐγώ,	σπέρματος πέρι ἢ φυτοῦ, εἴτε
[6, 489]	οἱ δὲ ἐπιεικέστατοι ἄχρηστοι, καὶ	ἐγὼ	συνεχώρησα ἀληθῆ σε λέγειν. ἦ
[6, 487]	τοιοῦτον μέμψαιτο. Αλλ’ ἦν δ’	ἐγώ,	τελειωθεῖσι τοῖς τοιούτοις παιδείᾳ τε
[6, 490]	ταῦτα. Ταύτης δή, ἦν δ’	ἐγώ,	τῆς φύσεως δεῖ θεάσασθαι τὰς
[6, 502]	Αρχοντος γάρ που, ἦν δ’	ἐγώ,	τιθέντος τοὺς νόμους καὶ τὰ
[6, 502]	μέντοι, ἔφη. Οὐδέν, ἦν δ’	ἐγώ,	τὸ σοφόν μοι ἐγένετο τήν
[6, 494]	Τί οὖν οἴει, ἦν δ’	ἐγώ,	τὸν τοιοῦτον ἐν τοῖς τοιούτοις
[6, 504]	Τούτου δέ γε, ἦν δ’	ἐγώ,	τοῦ παθήματος ἥκιστα προσδεῖ φύλακι
[6, 502]	Οὗτοι μὲν τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	τοῦτο πεπεισμένοι ἔστων· τοῦδε δὲ
[6, 508]	ὅς. Τοῦτον τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	φάναι με λέγειν τὸν τοῦ
[6, 507]	δὴ σὺ καλεῖς, ἦν δ’	ἐγώ,	φῶς. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. ~Οὐ
[6, 491]	φαύλης. Εχει. (Οὐκοῦν, ἦν δ’	ἐγώ,	ὦ Αδείμαντε, καὶ τὰς ψυχὰς
[6, 496]	ἔφη. Πάνσμικρον δή τι, ἔφην	ἐγώ,	ὦ Αδείμαντε, λείπεται τῶν (κατ’
[6, 484]	μὲν δὴ φιλόσοφοι, ἦν δ’	ἐγώ,	ὦ Γλαύκων, καὶ οἱ μὴ
[6, 506]	Καὶ γὰρ ἐμοί, ἦν δ’	ἐγώ,	ὦ ἑταῖρε, καὶ μάλα ἀρκέσει·
[6, 509]	ἔφη. (Νόησον τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	ὥσπερ λέγομεν, δύο αὐτὼ εἶναι,
[6, 501]	τῆς διαγραφῆς; Λαβόντες, ἦν δ’	ἐγώ,	ὥσπερ πίνακα πόλιν τε καὶ
[6, 510]	ὁμοιωθὲν πρὸς τὸ ᾧ ὡμοιώθη;	(Εγωγ’	ἔφη, καὶ μάλα. Σκόπει δὴ
[6, 505]	μηδὲν φρονεῖν; Μὰ Δί’ οὐκ	ἔγωγ’	ἔφη. Αλλὰ μὴν καὶ τόδε
[6, 502]	τι καὶ ἀδύνατον; (Οὐκ οἶμαι	ἔγωγε,	ἦ δ’ ὅς. Καὶ μὴν
[6, 507]	σύ τινα ἔχεις εἰπεῖν; Οὐκ	ἔγωγε,	ἦ δ’ ὅς. Τὴν δὲ
[6, 502]	ἱκανῶς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν, ὡς	ἐγᾦμαι,	διήλθομεν. Ικανῶς γάρ. Νῦν δή,
[6, 486]	μὴν οὐδὲ τόδε παραλείψεις, ὡς	ἐγᾦμαι.	Τὸ ποῖον; Εὐμαθὴς ἢ δυσμαθής.
[6, 490]	διώκειν αὐτὸν πάντως καὶ πάντῃ	ἔδει	ἢ ἀλαζόνι ὄντι μηδαμῇ μετεῖναι
[6, 484]	φανῆναι εἰ περὶ τούτου μόνου	ἔδει	ῥηθῆναι, καὶ μὴ πολλὰ τὰ
[6, 497]	ἔφη. Αλλ’ οὐχ ἱκανῶς, εἶπον,	ἐδηλώθη,	φόβῳ ὧν ὑμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι δεδηλώκατε
[6, 507]	ὁρᾶν τε καὶ ὁρᾶσθαι δύναμιν	ἐδημιούργησεν;	Οὐ πάνυ, ἔφη. Αλλ’ ὧδε
[6, 508]	τῶν ἄλλων συζεύξεων τιμιωτέρῳ ζυγῷ	ἐζύγησαν,	εἴπερ μὴ ἄτιμον τὸ φῶς.
[6, 503]	συμφύεσθαι αὐτῆς τὰ μέρη ὀλιγάκις	ἐθέλει,	τὰ πολλὰ δὲ διεσπασμένη φύεται.
[6, 503]	κοσμίως μετὰ ἡσυχίας καὶ βεβαιότητος	ἐθέλειν	ζῆν, ἀλλ’ οἱ τοιοῦτοι ὑπὸ
[6, 506]	μέντοι οἰόμενον ταῦθ’ ἃ οἴεται	ἐθέλειν	λέγειν. Τί δέ; εἶπον· οὐκ
[6, 502]	ἃ διεληλύθαμεν, οὐ δήπου ἀδύνατον	ἐθέλειν	ποιεῖν τοὺς πολίτας. Οὐδ’ ὁπωστιοῦν.
[6, 501]	τῷ μήτε ἰδιώτου μήτε πόλεως	ἐθελῆσαι	ἂν ἅψασθαι μηδὲ γράφειν νόμους,
[6, 510]	γένος. Τίθημι, ἔφη. Η καὶ	ἐθέλοις	ἂν αὐτὸ φάναι, ἦν δ’
[6, 503]	τούτοις ἕπεται οἶσθ’ ὅτι οὐκ	ἐθέλουσιν	ἅμα φύεσθαι καὶ νεανικοί τε
[6, 506]	φαίνεται καὶ ὁμοιότατος ἐκείνῳ, λέγειν	ἐθέλω,	εἰ καὶ ὑμῖν φίλον, εἰ
[6, 496]	θηρία ἄνθρωπος ἐμπεσών, οὔτε συναδικεῖν	ἐθέλων	οὔτε ἱκανὸς ὢν εἷς πᾶσιν
[6, 498]	καὶ ἄλλων τοῦτο πραττόντων παρακαλούμενοι	ἐθέλωσιν	ἀκροαταὶ γίγνεσθαι, μεγάλα ἡγοῦνται, πάρεργον
[6, 492]	δ’ ὅς, οὕτως. ~(Ην τοίνυν	ἔθεμεν	τοῦ φιλοσόφου φύσιν, ἂν μὲν
[6, 485]	Τόδε τοίνυν μετὰ τοῦτο σκόπει	εἰ	ἀνάγκη ἔχειν πρὸς (τούτῳ ἐν
[6, 486]	μὴ εὐθὺς νέου ὄντος ἐπισκέψῃ,	εἰ	ἄρα δικαία τε καὶ ἥμερος
[6, 497]	οὐ γὰρ τοῦτο ἔμελλον, ἀλλ’	εἰ	αὑτὴ ἣν ἡμεῖς διεληλύθαμεν οἰκίζοντες
[6, 502]	ἄριστα μὲν εἶναι ἃ λέγομεν,	εἰ	γένοιτο, χαλεπὰ δὲ γενέσθαι, οὐ
[6, 497]	ἀλλ’ εἰς ἀλλότριον ἦθος ἐκπίπτειν·	εἰ	δὲ λήψεται τὴν ἀρίστην πολιτείαν,
[6, 506]	ἐθέλω, εἰ καὶ ὑμῖν φίλον,	εἰ	δὲ μή, ἐᾶν. Αλλ’ ἔφη,
[6, 505]	ὅτι αὐτὴν οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν·	εἰ	δὲ μὴ ἴσμεν, ἄνευ δὲ
[6, 504]	ἀκριβείας, ὡς ἐμοὶ ἐφαίνετο, ἐλλιπῆ,	εἰ	δὲ ὑμῖν ἀρεσκόντως, ὑμεῖς ἂν
[6, 509]	ἕξιν. Αμήχανον κάλλος, ἔφη, λέγεις,	εἰ	ἐπιστήμην μὲν καὶ ἀλήθειαν παρέχει,
[6, 489]	ὅτι πολὺ ἂν θαυμαστότερον ἦν	(εἰ	ἐτιμῶντο. Αλλὰ διδάξω, ἔφη. Καὶ
[6, 493]	σοφίαν ταύτην καλεῖν· οἷόνπερ ἂν	εἰ	θρέμματος μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ τρεφομένου
[6, 503]	μαθήμασι πολλοῖς γυμνάζειν δεῖ, σκοποῦντας	εἰ	καὶ τὰ μέγιστα μαθήματα δυνατὴ
[6, 506]	καὶ ὁμοιότατος ἐκείνῳ, λέγειν ἐθέλω,	εἰ	καὶ ὑμῖν φίλον, εἰ δὲ
[6, 510]	συνέστηκεν, καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον,	εἰ	κατανοεῖς. Αλλὰ κατανοῶ. Τὸ τοίνυν
[6, 505]	οὐδὲν ἡμῖν ὄφελος, ὥσπερ οὐδ’	εἰ	(κεκτῄμεθά τι ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ.
[6, 488]	πάντων τῶν τῇ τέχνῃ προσηκόντων,	εἰ	μέλλει τῷ ὄντι νεὼς ἀρχικὸς
[6, 500]	ἄν ποτε ἄλλως εὐδαιμονήσειε πόλις,	εἰ	μὴ αὐτὴν διαγράψειαν οἱ τῷ
[6, 505]	ἂν ἕλοιντο τὰ δοκοῦντα, κἂν	εἰ>	μὴ εἴη, ὅμως ταῦτα πράττειν
[6, 497]	ἐμοὶ μὲν δοκεῖ μετρίως εἰρῆσθαι,	εἰ	μὴ ἔτ’ ἄλλο λέγεις τι
[6, 485]	δὲ διὰ τοῦ σώματος ἐκλείποιεν,	εἰ	μὴ πεπλασμένως ἀλλ’ (ἀληθῶς φιλόσοφός
[6, 502]	πρᾴους γεγονέναι καὶ πεπεῖσθαι, ἵνα,	εἰ	μή τι, ἀλλὰ αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν;
[6, 509]	Καὶ μηδαμῶς γ’ ἔφη, παύσῃ,	εἰ	μή τι, ἀλλὰ τὴν περὶ
[6, 487]	οἷός τε γένοιτο ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι,	εἰ	μὴ φύσει εἴη μνήμων, εὐμαθής,
[6, 486]	Οὐκ ἂν γένοιτο. Τί δ’	εἰ	μηδὲν ὧν μάθοι σῴζειν δύναιτο,
[6, 503]	ἀρχῆς μετελθεῖν δεῖ. ~ἐλέγομεν (δ’	εἰ	μνημονεύεις, δεῖν αὐτοὺς φιλοπόλιδάς τε
[6, 490]	κἀγαθὸν (ἐσόμενον. ἡγεῖτο δ’ αὐτῷ,	εἰ	νῷ ἔχεις, πρῶτον μὲν ἀλήθεια,
[6, 505]	γὰρ οὐχί, ἦν δ’ ἐγώ,	εἰ	ὀνειδίζοντές γε ὅτι οὐκ ἴσμεν
[6, 505]	μὴ ἴσμεν, ἄνευ δὲ ταύτης	εἰ	ὅτι μάλιστα τἆλλα ἐπισταίμεθα, οἶσθ’
[6, 484]	ἔτι δοκεῖ ἂν βελτιόνως φανῆναι	εἰ	περὶ τούτου μόνου ἔδει ῥηθῆναι,
[6, 501]	πολύ γε, ἦ δ’ ὅς,	εἰ	σωφρονοῦσιν. (Πῇ γὰρ δὴ ἕξουσιν
[6, 491]	πάντα ἔχουσαν ὅσα προσετάξαμεν νυνδή,	εἰ	τελέως (μέλλοι φιλόσοφος γενέσθαι, ὀλιγάκις
[6, 499]	λέγοντες. ἢ οὐχ οὕτως; Οὕτως.	Εἰ	τοίνυν ἄκροις εἰς φιλοσοφίαν πόλεώς
[6, 484]	μεντἄν, ἔφη, εἴη ἄλλους αἱρεῖσθαι,	εἴ	γε τἆλλα μὴ ἐλλείποιντο· τούτῳ
[6, 509]	τὸν ἥλιον ὁμοιότητα αὖ διεξιών,	εἴ	πῃ ἀπολείπεις. Αλλὰ μήν, εἶπον,
[6, 496]	τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας, ἀγαπᾷ	εἴ	πῃ αὐτὸς καθαρὸς ἀδικίας τε
[6, 505]	δὲ ἀποτυγχάνει καὶ τῶν ἄλλων	εἴ	τι ὄφελος ἦν, περὶ δὴ
[6, 497]	τῶν ἐπιτηδευμάτων. δῆλος δὴ οὖν	εἶ	ὅτι μετὰ τοῦτο ἐρήσῃ τίς
[6, 510]	προειρημένων μαθήσῃ. οἶμαι γάρ σε	εἰδέναι	ὅτι οἱ περὶ τὰς γεωμετρίας
[6, 493]	ἐξαιρῶμεν λόγου· ~εὖ γὰρ χρὴ	εἰδέναι,	ὅτιπερ ἂν σωθῇ τε (καὶ
[6, 510]	τῶν περὶ ἐκεῖνο εἰκόνων, αὐτοῖς	εἴδεσι	δι’ αὐτῶν τὴν μέθοδον ποιουμένη.
[6, 510]	Οὐκοῦν καὶ ὅτι τοῖς ὁρωμένοις	εἴδεσι	προσχρῶνται καὶ τοὺς λόγους περὶ
[6, 511]	(αἰσθητῷ παντάπασιν οὐδενὶ προσχρώμενος, ἀλλ’	εἴδεσιν	αὐτοῖς δι’ αὐτῶν εἰς αὐτά,
[6, 510]	τὰ σχήματα καὶ γωνιῶν τριττὰ	εἴδη	καὶ ἄλλα τούτων ἀδελφὰ καθ’
[6, 511]	εἰς αὐτά, καὶ τελευτᾷ εἰς	εἴδη.	Μανθάνω, ἔφη, ἱκανῶς μὲν οὔ—
[6, 509]	ἀλλ’ οὖν ἔχεις ταῦτα διττὰ	εἴδη,	ὁρατόν, νοητόν; Εχω. Ωσπερ τοίνυν
[6, 504]	ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι τριττὰ	εἴδη	ψυχῆς διαστησάμενοι συνεβιβάζομεν δικαιοσύνης τε
[6, 498]	θαῦμα οὐδέν· οὐ γὰρ πώποτε	εἶδον	γενόμενον τὸ νῦν λεγόμενον, (ἀλλὰ
[6, 511]	Τοῦτο τοίνυν νοητὸν μὲν τὸ	εἶδος	ἔλεγον, ὑποθέσεσι δ’ ἀναγκαζομένην ψυχὴν
[6, 505]	τὸ ἀγαθὸν λέγουσι πάλιν ὡς	εἰδόσιν;	φρόνησιν γὰρ αὐτό φασιν εἶναι
[6, 506]	τις μὴ οἶδεν λέγειν ὡς	εἰδότα;	Οὐδαμῶς γ’ ἔφη, ὡς εἰδότα,
[6, 506]	εἰδότα; Οὐδαμῶς γ’ ἔφη, ὡς	εἰδότα,	ὡς μέντοι οἰόμενον ταῦθ’ ἃ
[6, 510]	ἑκάστην μέθοδον, ταῦτα μὲν ὡς	εἰδότες,	ποιησάμενοι ὑποθέσεις αὐτά, οὐδένα λόγον
[6, 502]	καὶ τὴν τῶν ἀρχόντων κατάστασιν,	εἰδότι	ὡς ἐπίφθονός τε καὶ χαλεπὴ
[6, 493]	συστησάμενος ἐπὶ διδασκαλίαν τρέποιτο, μηδὲν	εἰδὼς	τῇ ἀληθείᾳ τούτων τῶν δογμάτων
[6, 485]	οἶμαι ἡδονὴν αὐτῆς καθ’ αὑτὴν	εἶεν	ἄν, τὰς δὲ διὰ τοῦ
[6, 487]	οὐκ εἴωθας δι’ εἰκόνων λέγειν.	Εἶεν,	εἶπον· σκώπτεις ἐμβεβληκώς με εἰς
[6, 501]	τοὺς φιλοσόφους; Ατοπον μεντἄν, ἔφη,	εἴη.	Αλλὰ μὴ τὴν φύσιν αὐτῶν
[6, 484]	ἀρετῆς ὑστεροῦντας; Ατοπον μεντἄν, ἔφη,	εἴη	ἄλλους αἱρεῖσθαι, εἴ γε τἆλλα
[6, 490]	ὅτι πρὸς τὸ ὂν πεφυκὼς	εἴη	ἁμιλλᾶσθαι ὅ γε ὄντως φιλομαθής,
[6, 487]	σοι οὐδεὶς ἂν οἷός τ’	εἴη	ἀντειπεῖν. ἀλλὰ γὰρ τοιόνδε τι
[6, 496]	εὐφυὲς ἐπ’ αὐτὴν ἂν ἔλθοι.	εἴη	δ’ ἂν καὶ ὁ τοῦ
[6, 486]	πλέως; ἆρ’ ἂν οἷός τ’	εἴη	ἐπιστήμης μὴ κενὸς εἶναι; Καὶ
[6, 485]	πεπλασμένως ἀλλ’ (ἀληθῶς φιλόσοφός τις	εἴη.	Μεγάλη ἀνάγκη. Σώφρων μὴν ὅ
[6, 504]	ἀνδρείας καὶ σοφίας ὃ ἕκαστον	εἴη.	Μὴ γὰρ μνημονεύων, ἔφη, τὰ
[6, 493]	διαφέρει τῷ ὄντι, μήτε ἑωρακὼς	εἴη	μήτε ἄλλῳ δυνατὸς δεῖξαι. τοιοῦτος
[6, 487]	ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι, εἰ μὴ φύσει	εἴη	μνήμων, εὐμαθής, μεγαλοπρεπής, εὔχαρις, φίλος
[6, 505]	τὰ δοκοῦντα, κἂν εἰ> μὴ	εἴη,	ὅμως ταῦτα πράττειν καὶ κεκτῆσθαι
[6, 504]	κάλλιστα αὐτὰ κατιδεῖν ἄλλη μακροτέρα	εἴη	περίοδος, ἣν περιελθόντι καταφανῆ γίγνοιτο,
[6, 504]	προειρημένων ἑπομένας ἀποδείξεις οἷόν τ’	εἴη	προσάψαι. καὶ ὑμεῖς ἐξαρκεῖν ἔφατε,
[6, 504]	μνημονεύων, ἔφη, τὰ λοιπὰ ἂν	εἴην	δίκαιος μὴ ἀκούειν. Η καὶ
[6, 488]	δεῖ ἐκ πολλῶν αὐτὸ συναγαγεῖν	εἰκάζοντα	καὶ ἀπολογούμενον ὑπὲρ αὐτῶν, οἷον
[6, 488]	ἔτι μᾶλλον ἴδῃς ὡς γλίσχρως	εἰκάζω.	οὕτω γὰρ χαλεπὸν τὸ πάθος
[6, 511]	πίστιν ἀπόδος καὶ τῷ τελευταίῳ	εἰκασίαν,	καὶ τάξον αὐτὰ ἀνὰ λόγον,
[6, 509]	ἐγώ· ἀλλ’ ὧδε μᾶλλον τὴν	εἰκόνα	αὐτοῦ ἔτι ἐπισκόπει. (Πῶς; Τὸν
[6, 489]	οἶμαι δεῖσθαί σε ἐξεταζομένην τὴν	εἰκόνα	ἰδεῖν, ὅτι ταῖς πόλεσι πρὸς
[6, 489]	ταῖς πόλεσι δίδασκέ τε τὴν	εἰκόνα	καὶ πειρῶ πείθειν ὅτι πολὺ
[6, 509]	τμῆμα εἰκόνες— λέγω δὲ τὰς	εἰκόνας	~πρῶτον (μὲν τὰς σκιάς, ἔπειτα
[6, 510]	καὶ σκιαὶ καὶ ἐν ὕδασιν	εἰκόνες	εἰσίν, τούτοις μὲν ὡς εἰκόσιν
[6, 509]	ὁρωμένῳ (τὸ μὲν ἕτερον τμῆμα	εἰκόνες—	λέγω δὲ τὰς εἰκόνας ~πρῶτον
[6, 488]	(δυσαπόδεικτον; ἄκουε δ’ οὖν τῆς	εἰκόνος,	ἵν’ ἔτι μᾶλλον ἴδῃς ὡς
[6, 487]	ἐγώ, ἐρώτημα δεόμενον ἀποκρίσεως δι’	εἰκόνος	λεγομένης. Σὺ δέ γε, ἔφη,
[6, 510]	καὶ ἄνευ τῶν περὶ ἐκεῖνο	εἰκόνων,	αὐτοῖς εἴδεσι δι’ αὐτῶν τὴν
[6, 487]	ἔφη, οἶμαι οὐκ εἴωθας δι’	εἰκόνων	λέγειν. Εἶεν, εἶπον· σκώπτεις ἐμβεβληκώς
[6, 485]	Οὐ μόνον γε, ὦ φίλε,	εἰκός,	ἀλλὰ καὶ πᾶσα ἀνάγκη τὸν
[6, 485]	μισεῖν, τὴν δ’ ἀλήθειαν στέργειν.	Εἰκός	γ’ ἔφη. Οὐ μόνον γε,
[6, 496]	ἔφη, διαφέρει. Ποῖ’ ἄττα οὖν	εἰκὸς	γεννᾶν τοὺς τοιούτους; οὐ νόθα
[6, 504]	φύλακι πόλεώς τε καὶ νόμων.	Εἰκός,	ἦ δ’ ὅς. Τὴν μακροτέραν
[6, 488]	καὶ εὐωχουμένους πλεῖν ὡς τὸ	εἰκὸς	τοὺς τοιούτους, πρὸς δὲ τούτοις
[6, 511]	δυναμένην τῶν ὑποθέσεων ἀνωτέρω ἐκβαίνειν,	εἰκόσι	δὲ χρωμένην αὐτοῖς τοῖς ὑπὸ
[6, 510]	εἰκόνες εἰσίν, τούτοις μὲν ὡς	εἰκόσιν	αὖ χρώμενοι, ~ζητοῦντες (δὲ αὐτὰ
[6, 510]	αὐτοῦ τοῖς τότε μιμηθεῖσιν ὡς	εἰκόσιν	χρωμένη ψυχὴ ζητεῖν ἀναγκάζεται ἐξ
[6, 495]	ἔφη, τά γε λεγόμενα ταῦτα.	Εἰκότως	γε, ἦν δ’ ἐγώ, λεγόμενα.
[6, 503]	γάρ, ἔφη. Νόησον δὴ ὡς	εἰκότως	ὀλίγοι ἔσονταί σοι· ἣν γὰρ
[6, 497]	τῆς φιλοσοφίας ὧν ἕνεκα διαβολὴν	εἴληφεν	καὶ ὅτι οὐ δικαίως, ἐμοὶ
[6, 502]	περὶ τῆς νομοθεσίας ἄριστα μὲν	εἶναι	ἃ λέγομεν, εἰ γένοιτο, χαλεπὰ
[6, 505]	εἰδόσιν; φρόνησιν γὰρ αὐτό φασιν	εἶναι	ἀγαθοῦ, ὡς αὖ συνιέντων ἡμῶν
[6, 494]	ἦν δ’ ἐγώ, πλῆθος ἀδύνατον	εἶναι.	Αδύνατον. Καὶ τοὺς φιλοσοφοῦντας ἄρα
[6, 508]	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέαν φάθι	εἶναι·	αἰτίαν δ’ ἐπιστήμης οὖσαν καὶ
[6, 488]	δὲ τούτοις φάσκοντας μηδὲ διδακτὸν	εἶναι,	ἀλλὰ καὶ τὸν λέγοντα ὡς
[6, 505]	ἕνεκα πάντα (πράττει, ἀπομαντευομένη τι	εἶναι,	ἀποροῦσα δὲ καὶ οὐκ ἔχουσα
[6, 494]	κτήσει αὐτοῦ, ἆρ’ εὐπετὲς οἴει	εἶναι	εἰσακοῦσαι διὰ τοσούτων κακῶν; Πολλοῦ
[6, 489]	πλούσιος ἐάντε πένης κάμνῃ, ἀναγκαῖον	(εἶναι	ἐπὶ ἰατρῶν θύρας ἰέναι καὶ
[6, 487]	ἄρξωσιν, οὓς ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν αὐταῖς	εἶναι;	Ερωτᾷς, ἦν δ’ ἐγώ, ἐρώτημα
[6, 486]	Αλήθειαν δ’ ἀμετρίᾳ ἡγῇ συγγενῆ	εἶναι	ἢ ἐμμετρίᾳ; Εμμετρίᾳ. Εμμετρον ἄρα
[6, 506]	πότερον ἐπιστήμην τὸ ἀγαθὸν φῂς	εἶναι	ἢ ἡδονήν, ἢ ἄλλο τι
[6, 485]	οὐκ ἄλλους πόλεων ἡγεμόνας δεῖ	εἶναι	ἢ τούτους. Πῶς; Τοῦτο μὲν
[6, 494]	ὅπως πλῆθος ἀνέξεται ἢ ἡγήσεαι	εἶναι;	Ηκιστά γ’ ἔφη. Φιλόσοφον μὲν
[6, 509]	ἐγώ, ὥσπερ λέγομεν, δύο αὐτὼ	εἶναι,	καὶ βασιλεύειν τὸ μὲν νοητοῦ
[6, 492]	αὐτὰ τούτοις καλὰ καὶ αἰσχρὰ	εἶναι,	καὶ ἐπιτηδεύσειν ἅπερ ἂν οὗτοι,
[6, 505]	δὴ αὐτοῖς οἶμαι ὁμολογεῖν ἀγαθὰ	εἶναι	καὶ κακὰ ταὐτά. ἦ γάρ;
[6, 492]	τελεώτατα καὶ ἀπεργάζεσθαι οἵους βούλονται	εἶναι	καὶ νέους καὶ πρεσβυτέρους καὶ
[6, 486]	τ’ εἴη ἐπιστήμης μὴ κενὸς	εἶναι;	Καὶ πῶς; Ανόνητα δὴ πονῶν
[6, 504]	δὲ μεγίστων μὴ μεγίστας ἀξιοῦν	εἶναι	καὶ τὰς ἀκριβείας; Καὶ μάλα,
[6, 505]	καὶ οὗτοι ἀναγκάζονται ὁμολογεῖν ἡδονὰς	εἶναι	κακάς; Σφόδρα γε. Συμβαίνει δὴ
[6, 488]	τούτου μήτε μελέτην οἰόμενοι δυνατὸν	εἶναι	λαβεῖν ἅμα καὶ τὴν κυβερνητικήν.
[6, 485]	Τὴν ἀψεύδειαν καὶ τὸ ἑκόντας	εἶναι	μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος ἀλλὰ
[6, 500]	ἀφομοιοῦσθαι. ἢ οἴει τινὰ μηχανὴν	εἶναι,	ὅτῳ τις ὁμιλεῖ ἀγάμενος, μὴ
[6, 493]	οὐκ ἄτοπος ἄν σοι δοκεῖ	εἶναι	παιδευτής; Εμοιγ’ ἔφη. Η οὖν
[6, 486]	ἀλλὰ μνημονικὴν αὐτὴν ζητῶμεν δεῖν	εἶναι.	Παντάπασι μὲν οὖν. Αλλ’ οὐ
[6, 505]	ἀγαθοῦ. ἢ οἴει τι πλέον	εἶναι	πᾶσαν κτῆσιν ἐκτῆσθαι, μὴ μέντοι
[6, 506]	δ’ ἐγώ· δοκεῖ σοι δίκαιον	εἶναι	περὶ ὧν τις μὴ οἶδεν
[6, 506]	(ἐστὶ τἀγαθὸν ἐάσωμεν τὸ νῦν	εἶναι—	πλέον γάρ μοι φαίνεται ἢ
[6, 490]	οὐκ (ἐπιμένοι ἐπὶ τοῖς δοξαζομένοις	εἶναι	πολλοῖς ἑκάστοις, ἀλλ’ ἴοι καὶ
[6, 484]	ποτέρους δὴ δεῖ πόλεως ἡγεμόνας	εἶναι;	Πῶς οὖν λέγοντες ἂν αὐτό,
[6, 492]	τοὺς ταῦτα λέγοντας μεγίστους (μὲν	εἶναι	σοφιστάς, παιδεύειν δὲ τελεώτατα καὶ
[6, 509]	ἀγαθοῦ παρεῖναι, ἀλλὰ καὶ τὸ	εἶναί	τε καὶ τὴν οὐσίαν ὑπ’
[6, 485]	δ’ ὅς. Η οὖν δυνατὸν	εἶναι	τὴν αὐτὴν φύσιν φιλόσοφόν τε
[6, 494]	καὶ ἀνδρεία καὶ μεγαλοπρέπεια ταύτης	εἶναι	τῆς φύσεως. Ναί. Οὐκοῦν εὐθὺς
[6, 508]	ἔφη, πολλοῦ γε δεῖ ἄτιμον	εἶναι.	Τίνα οὖν ἔχεις αἰτιάσασθαι τῶν
[6, 505]	τοῖς μὲν πολλοῖς ἡδονὴ δοκεῖ	εἶναι	τὸ ἀγαθόν, τοῖς δὲ κομψοτέροις
[6, 511]	ὅτι μέντοι βούλει διορίζειν σαφέστερον	εἶναι	τὸ ὑπὸ τῆς τοῦ διαλέγεσθαι
[6, 486]	οἴει τούτῳ μέγα τι δοκεῖν	εἶναι	τὸν ἀνθρώπινον βίον; Αδύνατον, ἦ
[6, 501]	μὴ τὴν φύσιν αὐτῶν οἰκείαν	εἶναι	τοῦ ἀρίστου, ἣν ἡμεῖς διήλθομεν;
[6, 500]	τοὺς πολλοὺς διακεῖσθαι ἐκείνους αἰτίους	εἶναι	τοὺς ἔξωθεν οὐ προσῆκον ἐπεισκεκωμακότας,
[6, 501]	ὄντος τε καὶ ἀληθείας ἐραστὰς	εἶναι	τοὺς φιλοσόφους; Ατοπον μεντἄν, ἔφη,
[6, 497]	τοῦτο καὶ ἐπαιτιῶμαι, μηδεμίαν ἀξίαν	εἶναι	τῶν νῦν κατάστασιν πόλεως φιλοσόφου
[6, 492]	ὥσπερ οἱ πολλοί, διαφθειρομένους τινὰς	εἶναι	ὑπὸ σοφιστῶν νέους, διαφθείροντας δέ
[6, 507]	πολλὰ ἀγαθὰ καὶ ἕκαστα οὕτως	εἶναί	φαμέν τε καὶ διορίζομεν τῷ
[6, 506]	τὰ τῶν ἄλλων μὲν ἔχειν	εἰπεῖν	δόγματα, τὸ δ’ αὑτοῦ μή,
[6, 503]	νῦν δὲ τοῦτο μὲν τετολμήσθω	εἰπεῖν,	ὅτι τοὺς ἀκριβεστάτους φύλακας φιλοσόφους
[6, 507]	οὐδενός. ἢ σύ τινα ἔχεις	εἰπεῖν;	Οὐκ ἔγωγε, ἦ δ’ ὅς.
[6, 496]	οὐδεὶς οὐδὲν ὑγιὲς ὡς ἔπος	εἰπεῖν	περὶ τὰ τῶν πόλεων πράττει
[6, 503]	γάρ, ἔφην, ὦ φίλε, ἐγώ,	εἰπεῖν	τὰ νῦν ἀποτετολμημένα· νῦν δὲ
[6, 502]	Καὶ μὴν ὅτι γε βέλτιστα,	εἴπερ	δυνατά, ἱκανῶς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν,
[6, 508]	ἄλλων συζεύξεων τιμιωτέρῳ ζυγῷ ἐζύγησαν,	εἴπερ	μὴ ἄτιμον τὸ φῶς. Αλλὰ
[6, 501]	ἀγαθὴν τελέως ἔσεσθαι καὶ φιλόσοφον,	εἴπερ	τινὰ ἄλλην; ἢ ἐκείνους φήσει
[6, 497]	βούλεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλ’	εἴπερ,	τὸ μὴ δύνασθαι διακωλύσει· παρὼν
[6, 504]	ὑμῖν ἀρεσκόντως, ὑμεῖς ἂν τοῦτο	εἴποιτε.	Αλλ’ ἔμοιγε, ἔφη, μετρίως· ἐφαίνετο
[6, 497]	νῦν λέγεις πολιτειῶν; (Οὐδ’ ἡντινοῦν,	εἶπον,	ἀλλὰ τοῦτο καὶ ἐπαιτιῶμαι, μηδεμίαν
[6, 491]	τὰς διαφθορὰς λέγεις; Εγώ σοι,	εἶπον,	ἂν οἷός τε γένωμαι, πειράσομαι
[6, 500]	μὲν οὖν. Αν οὖν τις,	εἶπον,	αὐτῷ ἀνάγκη γένηται ἃ ἐκεῖ
[6, 506]	Ηκιστά γ’ ἔφη. Οἶμαι γοῦν,	εἶπον,	δίκαιά τε καὶ καλὰ ἀγνοούμενα
[6, 497]	γάρ, ἔφη. Αλλ’ οὐχ ἱκανῶς,	εἶπον,	ἐδηλώθη, φόβῳ ὧν ὑμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι
[6, 507]	ἀποτείσεις τὴν διήγησιν. ~(Βουλοίμην ἄν,	εἶπον,	ἐμέ τε δύνασθαι αὐτὴν ἀποδοῦναι
[6, 484]	βραχέος οὐ ῥᾴδιον. Οὐ φαίνεται,	εἶπον·	ἐμοὶ γοῦν ἔτι δοκεῖ ἂν
[6, 506]	οἴεται ἐθέλειν λέγειν. Τί δέ;	εἶπον·	οὐκ ᾔσθησαι τὰς ἄνευ ἐπιστήμης
[6, 487]	εἴωθας δι’ εἰκόνων λέγειν. Εἶεν,	εἶπον·	σκώπτεις ἐμβεβληκώς με εἰς λόγον
[6, 492]	δή; ἦ δ’ ὅς. Οταν,	εἶπον,	συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι πολλοὶ εἰς ἐκκλησίας
[6, 509]	εἴ πῃ ἀπολείπεις. Αλλὰ μήν,	εἶπον,	συχνά γε ἀπολείπω. Μηδὲ σμικρὸν
[6, 497]	ἂν διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ γε,	εἶπον,	τὰ μέγιστα, μὴ τυχὼν πολιτείας
[6, 487]	Καὶ ἐγὼ ἀκούσας, Οἴει οὖν,	εἶπον,	τοὺς ταῦτα λέγοντας ψεύδεσθαι; Οὐκ
[6, 495]	ὀρθῶς, ἔφη, ἐλέχθη. Οὗτος δή,	εἶπον,	ὦ θαυμάσιε, ὄλεθρός τε καὶ
[6, 507]	οὐδ’ ἄλλαις πολλαῖς, ἵνα μὴ	εἴπω	ὅτι οὐδεμιᾷ, τοιούτου προσδεῖ οὐδενός.
[6, 487]	ἀλλοκότους γιγνομένους, ἵνα μὴ παμπονήρους	εἴπωμεν,	τοὺς δ’ ἐπιεικεστάτους δοκοῦντας ὅμως
[6, 509]	αὖ ὁρατοῦ, ἵνα μὴ οὐρανοῦ	εἰπὼν	δόξω σοι σοφίζεσθαι περὶ τὸ
[6, 495]	μεστήν, ὥσπερ οἱ ἐκ τῶν	εἱργμῶν	εἰς τὰ ἱερὰ ἀποδιδράσκοντες, ἅσμενοι
[6, 492]	ἐγώ, οὔπω τὴν μεγίστην ἀνάγκην	εἰρήκαμεν.	Ποίαν; ἔφη. Ην ἔργῳ προστιθέασι
[6, 498]	Εἰς μικρόν γ’ ἔφη, χρόνον	εἴρηκας.	Εἰς οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφην,
[6, 507]	ῥηθέντα καὶ ἄλλοτε ἤδη πολλάκις	εἰρημένα.	(Τὰ ποῖα; ἦ δ’ ὅς.
[6, 499]	λόγῳ διαμάχεσθαι, ὡς γέγονεν ἡ	εἰρημένη	πολιτεία καὶ ἔστιν καὶ γενήσεταί
[6, 497]	δικαίως, ἐμοὶ μὲν δοκεῖ μετρίως	εἰρῆσθαι,	εἰ μὴ ἔτ’ ἄλλο λέγεις
[6, 503]	ἀκριβεστάτους φύλακας φιλοσόφους δεῖ καθιστάναι.	Εἰρήσθω	γάρ, ἔφη. Νόησον δὴ ὡς
[6, 494]	καὶ ἰδίᾳ ἐπιβουλεύοντας καὶ δημοσίᾳ	εἰς	ἀγῶνας καθιστάντας; ~(Πολλή, ἦ δ’
[6, 497]	ἴσχειν τὴν αὑτοῦ δύναμιν, ἀλλ’	εἰς	ἀλλότριον ἦθος ἐκπίπτειν· εἰ δὲ
[6, 486]	ποι ἂν φαῖμεν ἕλκειν ἢ	εἰς	ἀμετρίαν. Τί μήν; Αλήθειαν δ’
[6, 491]	αὐτῆς, οἷαι οὖσαι φύσεις ψυχῶν	εἰς	ἀνάξιον καὶ μεῖζον ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι
[6, 500]	γένηται ἃ ἐκεῖ ὁρᾷ μελετῆσαι	εἰς	ἀνθρώπων ἤθη καὶ ἰδίᾳ καὶ
[6, 500]	τὴν διάνοιαν ἔχοντι κάτω βλέπειν	εἰς	(ἀνθρώπων πραγματείας, καὶ μαχόμενον αὐτοῖς
[6, 506]	μή, ἐᾶν. Αλλ’ ἔφη, λέγε·	εἰς	αὖθις γὰρ τοῦ πατρὸς ἀποτείσεις
[6, 511]	ἀλλ’ εἴδεσιν αὐτοῖς δι’ αὐτῶν	εἰς	αὐτά, καὶ τελευτᾷ εἰς εἴδη.
[6, 490]	λέγομεν, ἐάσας δὲ τοὺς λόγους,	εἰς	αὐτοὺς ἀποβλέψας περὶ ὧν ὁ
[6, 492]	ἁθρόοι πολλοὶ εἰς ἐκκλησίας ἢ	εἰς	δικαστήρια ἢ θέατρα ἢ στρατόπεκα
[6, 511]	αὐτῶν εἰς αὐτά, καὶ τελευτᾷ	εἰς	εἴδη. Μανθάνω, ἔφη, ἱκανῶς μὲν
[6, 498]	ἄλλους, ἢ προὔργου τι ποιήσωμεν	εἰς	ἐκεῖνον τὸν βίον, ὅταν αὖθις
[6, 492]	Οταν, εἶπον, συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι πολλοὶ	εἰς	ἐκκλησίας ἢ εἰς δικαστήρια ἢ
[6, 485]	γε. Αλλὰ μὴν ὅτῳ γε	εἰς	ἕν τι αἱ ἐπιθυμίαι σφόδρα
[6, 496]	βοήθειαν σῴζοιτ’ ἄν, ἀλλ’ ὥσπερ	εἰς	θηρία ἄνθρωπος ἐμπεσών, οὔτε συναδικεῖν
[6, 487]	Εἶεν, εἶπον· σκώπτεις ἐμβεβληκώς με	εἰς	λόγον ~οὕτω (δυσαπόδεικτον; ἄκουε δ’
[6, 498]	γενόμενοι τοῖς τοιούτοις ἐντύχωσι λόγοις.	Εἰς	μικρόν γ’ ἔφη, χρόνον εἴρηκας.
[6, 501]	(ἕως ὅτι μάλιστα ἀνθρώπεια ἤθη	εἰς	ὅσον ἐνδέχεται θεοφιλῆ ποιήσειαν. Καλλίστη
[6, 498]	μικρόν γ’ ἔφη, χρόνον εἴρηκας.	Εἰς	οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφην, ὥς
[6, 492]	σπαρεῖσά τε καὶ φυτευθεῖσα τρέφηται,	εἰς	πάντα τἀναντία αὖ, ἐὰν μή
[6, 492]	μὲν οἶμαι μαθήσεως προσηκούσης τύχῃ,	εἰς	πᾶσαν ἀρετὴν ἀνάγκη αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι,
[6, 495]	ὥσπερ οἱ ἐκ τῶν εἱργμῶν	εἰς	τὰ ἱερὰ ἀποδιδράσκοντες, ἅσμενοι καὶ
[6, 485]	σφόδρα ῥέπουσιν, ἴσμεν που ὅτι	εἰς	τἆλλα τούτῳ ἀσθενέστεραι, ὥσπερ ῥεῦμα
[6, 503]	διήλθομεν φύσιν δεῖν ὑπάρχειν αὐτοῖς,	εἰς	ταὐτὸν συμφύεσθαι αὐτῆς τὰ μέρη
[6, 500]	τε καὶ δυσμενείας ἐμπίμπλασθαι, ἀλλ’	εἰς	τεταγμένα ἄττα καὶ κατὰ ταὐτὰ
[6, 495]	οὗτοι ἐκ τῶν τεχνῶν ἐκπηδῶσιν	εἰς	τὴν φιλοσοφίαν, οἳ ἂν κομψότατοι
[6, 484]	παράδειγμα, μηδὲ δυνάμενοι ὥσπερ γραφῆς	εἰς	τὸ ἀληθέστατον ἀποβλέποντες κἀκεῖσε ἀεὶ
[6, 495]	καὶ τοιαύτη τῆς βελτίστης φύσεως	εἰς	τὸ ἄριστον ἐπιτήδευμα, ὀλίγης καὶ
[6, 500]	ὁμιλῶν κόσμιός τε (καὶ θεῖος	εἰς	τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ γίγνεται· διαβολὴ
[6, 491]	αὖ τὰς μιμουμένας ταύτην καὶ	εἰς	τὸ ἐπιτήδευμα καθισταμένας αὐτῆς, οἷαι
[6, 497]	ἐν γῇ ἄλλῃ σπειρόμενον ἐξίτηλον	εἰς	τὸ ἐπιχώριον φιλεῖ κρατούμενον ἰέναι,
[6, 487]	μᾶλλον ταύτῃ ἔχειν. λέγω δ’	εἰς	τὸ παρὸν ἀποβλέψας. νῦν γὰρ
[6, 507]	ἀκοῇ καὶ φωνῇ γένους ἄλλου	εἰς	τὸ τὴν μὲν ἀκούειν, τὴν
[6, 508]	νοῦν ἔχειν φαίνεται· ὅταν δὲ	εἰς	τὸ τῷ σκότῳ κεκραμένον, τὸ
[6, 508]	ἀλήθειά τε καὶ τὸ ὄν,	εἰς	τοῦτο ἀπερείσηται, ἐνόησέν τε καὶ
[6, 499]	οὕτως; Οὕτως. Εἰ τοίνυν ἄκροις	εἰς	φιλοσοφίαν πόλεώς τις ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι
[6, 502]	τὰς φύσεις φιλόσοφοι; Οὐδ’ ἂν	εἷς,	ἔφη. Τοιούτους δὲ γενομένους ὡς
[6, 502]	Αλλὰ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,	εἷς	ἱκανὸς γενόμενος, πόλιν ἔχων πειθομένην,
[6, 496]	συναδικεῖν ἐθέλων οὔτε ἱκανὸς ὢν	εἷς	πᾶσιν ἀγρίοις ἀντέχειν, πρίν τι
[6, 502]	τῶν πάντων οὐδέποτε οὐδ’ ἂν	εἷς	σωθείη, ἔσθ’ ὅστις ἀμφισβητήσειε; Καὶ
[6, 494]	καὶ τὸ συγγενὲς (τῶν λόγων	εἰσαισθάνηταί	τέ πῃ καὶ κάμπτηται καὶ
[6, 494]	αὐτοῦ, ἆρ’ εὐπετὲς οἴει εἶναι	εἰσακοῦσαι	διὰ τοσούτων κακῶν; Πολλοῦ γε
[6, 497]	δὲ τήν γ’ ἐμὴν προθυμίαν	εἴσῃ.	σκόπει δὲ καὶ νῦν ὡς
[6, 484]	λόγου μόγις πως ἀνεφάνησαν οἵ	εἰσιν	ἑκάτεροι. Ισως γάρ, ἔφη, διὰ
[6, 495]	δὲ πολλοὶ πολλῶν κακῶν ἄξιοί	εἰσιν.	Καὶ γὰρ οὖν, ἔφη, τά
[6, 510]	σκιαὶ καὶ ἐν ὕδασιν εἰκόνες	εἰσίν,	τούτοις μὲν ὡς εἰκόσιν αὖ
[6, 493]	καὶ ἡδονὰς κατανενοηκέναι σοφίαν ἡγούμενος,	εἴτ’	ἐν γραφικῇ εἴτ’ ἐν μουσικῇ
[6, 493]	σοφίαν ἡγούμενος, εἴτ’ ἐν γραφικῇ	εἴτ’	ἐν μουσικῇ εἴτε δὴ ἐν
[6, 499]	ἀνάγκη τις ἐκ τύχης περιβάλῃ,	εἴτε	βούλονται εἴτε μή, πόλεως ἐπιμεληθῆναι,
[6, 493]	ἐν γραφικῇ εἴτ’ ἐν μουσικῇ	εἴτε	δὴ ἐν πολιτικῇ; ὅτι μὲν
[6, 491]	ἐγώ, σπέρματος πέρι ἢ φυτοῦ,	εἴτε	ἐγγείων εἴτε τῶν ζῴων, ἴσμεν
[6, 504]	μέγιστα μαθήματα δυνατὴ ἔσται ἐνεγκεῖν	~εἴτε	καὶ (ἀποδειλιάσει, ὥσπερ οἱ ἐν
[6, 499]	ἐκ τύχης περιβάλῃ, εἴτε βούλονται	εἴτε	μή, πόλεως ἐπιμεληθῆναι, καὶ τῇ
[6, 488]	γενόμενον εἴτε πολλῶν νεῶν πέρι	εἴτε	μιᾶς· ναύκληρον μεγέθει μὲν καὶ
[6, 484]	ἐγώ, ἆρα δῆλον, εἴτε τυφλὸν	εἴτε	ὀξὺ ὁρῶντα χρὴ φύλακα τηρεῖν
[6, 488]	γράφουσιν. νόησον γὰρ τοιουτονὶ γενόμενον	εἴτε	πολλῶν νεῶν πέρι εἴτε μιᾶς·
[6, 484]	ἦν δ’ ἐγώ, ἆρα δῆλον,	εἴτε	τυφλὸν εἴτε ὀξὺ ὁρῶντα χρὴ
[6, 491]	πέρι ἢ φυτοῦ, εἴτε ἐγγείων	εἴτε	τῶν ζῴων, ἴσμεν ὅτι τὸ
[6, 487]	δέ γε, ἔφη, οἶμαι οὐκ	εἴωθας	δι’ εἰκόνων λέγειν. Εἶεν, εἶπον·
[6, 493]	φωνὰς δὴ ἐφ’ οἷς ἑκάστας	εἴωθεν	φθέγγεσθαι, καὶ οἵας αὖ ἄλλου
[6, 494]	ὄχλῳ ἀρέσκειν αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον.	Εκ	δὴ τούτων τίνα ὁρᾷς σωτηρίαν
[6, 489]	ὡς ἀληθῶς κυβερνήταις. Ορθότατα, ἔφη.	Εκ	τε τοίνυν τούτων καὶ ἐν
[6, 495]	φαλακροῦ καὶ σμικροῦ, νεωστὶ μὲν	ἐκ	δεσμῶν λελυμένου, ἐν βαλανείῳ δὲ
[6, 491]	πονηρίαν ἐκ φαύλης ἀλλ’ οὐκ	ἐκ	νεανικῆς φύσεως τροφῇ διολομένης γίγνεσθαι,
[6, 485]	φιλομαθῆ πάσης ἀληθείας δεῖ εὐθὺς	ἐκ	νέου ὅτι μάλιστα ὀρέγεσθαι. Παντελῶς
[6, 498]	καὶ ἁπτόμενοι μειράκια ὄντα ἄρτι	(ἐκ	παίδων τὸ μεταξὺ οἰκονομίας καὶ
[6, 499]	ζητεῖν μὲν τὸ ἀληθὲς συντεταμένως	ἐκ	παντὸς τρόπου τοῦ γνῶναι χάριν,
[6, 488]	ἄλλο τοιοῦτον πεπονθός, ἀλλὰ δεῖ	ἐκ	πολλῶν αὐτὸ συναγαγεῖν εἰκάζοντα καὶ
[6, 488]	ἄλλους ἢ ἀποκτεινύντας ἢ ἐκβάλλοντας	ἐκ	τῆς νεώς, τὸν δὲ γενναῖον
[6, 493]	ὁπότε χαλεπώτατον ἢ πρᾳότατον καὶ	ἐκ	τίνων γίγνεται, καὶ φωνὰς δὴ
[6, 502]	λεκτέον, τίνα τρόπον ἡμῖν καὶ	ἐκ	τίνων (μαθημάτων τε καὶ ἐπιτηδευμάτων
[6, 495]	αἴτια τρόπον τινὰ τοῦ ἐκπεσεῖν	ἐκ	τοῦ ἐπιτηδεύματος, καὶ τὰ λεγόμενα
[6, 508]	καὶ τὴν δύναμιν ἣν ἔχει	ἐκ	τούτου ταμιευομένην ὥσπερ ἐπίρρυτον κέκτηται;
[6, 510]	αὐτῶν διδόναι (ὡς παντὶ φανερῶν,	ἐκ	τούτων δ’ ἀρχόμενοι τὰ λοιπὰ
[6, 495]	γιγνομένης, ὡς ἡμεῖς φαμεν. καὶ	ἐκ	τούτων δὴ τῶν ἀνδρῶν καὶ
[6, 499]	δὲ νῦν κεκλημένοις, ἀνάγκη τις	ἐκ	τύχης περιβάλῃ, εἴτε βούλονται εἴτε
[6, 495]	καὶ προσχημάτων μεστήν, ὥσπερ οἱ	ἐκ	τῶν εἱργμῶν εἰς τὰ ἱερὰ
[6, 494]	πρὸς τέλος ἐλθεῖν; ἐννόει δ’	(ἐκ	τῶν ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται γὰρ δὴ
[6, 501]	ἐμποιοῖεν, συμμειγνύντες τε καὶ κεραννύντες	ἐκ	τῶν ἐπιτηδευμάτων τὸ ἀνδρείκελον, ἀπ’
[6, 495]	ἱερὰ ἀποδιδράσκοντες, ἅσμενοι καὶ οὗτοι	ἐκ	τῶν τεχνῶν ἐκπηδῶσιν εἰς τὴν
[6, 491]	ἀδικήματα καὶ τὴν ἄκρατον πονηρίαν	ἐκ	φαύλης ἀλλ’ οὐκ ἐκ νεανικῆς
[6, 499]	βασιλείαις ὄντων ὑέσιν ἢ αὐτοῖς	(ἔκ	τινος θείας ἐπιπνοίας ἀληθινῆς φιλοσοφίας
[6, 501]	τεκμαιρόμενοι, ὃ δὴ καὶ Ομηρος	ἐκάλεσεν	ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐγγιγνόμενον θεοειδές
[6, 486]	πῃ δοκοῦμέν σοι οὐκ ἀναγκαῖα	ἕκαστα	διεληλυθέναι καὶ ἑπόμενα ἀλλήλοις τῇ
[6, 494]	ἕκαστον καὶ (μὴ τὰ πολλὰ	ἕκαστα,	ἔσθ’ ὅπως πλῆθος ἀνέξεται ἢ
[6, 507]	ἐγώ, καὶ πολλὰ ἀγαθὰ καὶ	ἕκαστα	οὕτως εἶναί φαμέν τε καὶ
[6, 493]	καὶ φωνὰς δὴ ἐφ’ οἷς	ἑκάστας	εἴωθεν φθέγγεσθαι, καὶ οἵας αὖ
[6, 510]	καὶ ἄλλα τούτων ἀδελφὰ καθ’	ἑκάστην	μέθοδον, ταῦτα μὲν ὡς εἰδότες,
[6, 502]	πολιτείας, καὶ κατὰ ποίας ἡλικίας	ἕκαστοι	ἑκάστων ἁπτόμενοι; Λεκτέον μέντοι, ἔφη.
[6, 490]	ἐπὶ τοῖς δοξαζομένοις εἶναι πολλοῖς	ἑκάστοις,	ἀλλ’ ἴοι καὶ οὐκ ἀμβλύνοιτο
[6, 504]	καὶ ἀνδρείας καὶ σοφίας ὃ	ἕκαστον	εἴη. Μὴ γὰρ μνημονεύων, ἔφη,
[6, 494]	πολλὰ καλά, ~ἢ αὐτό τι	ἕκαστον	καὶ (μὴ τὰ πολλὰ ἕκαστα,
[6, 488]	πρὸς ἀλλήλους περὶ τῆς κυβερνήσεως,	ἕκαστον	οἰόμενον δεῖν κυβερνᾶν, μήτε μαθόντα
[6, 507]	μιᾶς οὔσης τιθέντες, ὃ ἔστιν”	ἕκαστον	προσαγορεύομεν. Εστι ταῦτα. Καὶ τὰ
[6, 487]	ἀποκρίνεσθαι ὑπὸ τοῦ λόγου παρ’	ἕκαστον	τὸ ἐρώτημα σμικρὸν παραγόμενοι, ἁθροισθέντων
[6, 487]	λόγῳ μὲν οὐκ ἔχειν καθ’	ἕκαστον	τὸ ἐρωτώμενον ἐναντιοῦσθαι, ἔργῳ δὲ
[6, 484]	στησόμεθα ἢ τοὺς ἐγνωκότας μὲν	ἕκαστον	τὸ ὄν, ἐμπειρίᾳ δὲ μηδὲν
[6, 491]	πάντων θαυμαστότατον ἀκοῦσαι, ὅτι ἓν	ἕκαστον	ὧν ἐπῃνέσαμεν τῆς φύσεως ἀπόλλυσι
[6, 493]	καὶ τόδε δοξάτω. Τὸ ποῖον;	Εκαστος	τῶν μισθαρνούντων ἰδιωτῶν, οὓς δὴ
[6, 487]	τοιόνδε τι πάσχουσιν οἱ ἀκούοντες	ἑκάστοτε	ἃ νῦν λέγεις· ἡγοῦνται δι’
[6, 484]	οἱ τῷ ὄντι τοῦ ὄντος	ἑκάστου	ἐστερημένοι τῆς γνώσεως, καὶ μηδὲν
[6, 490]	ἔρωτος, πρὶν αὐτοῦ ὃ ἔστιν	ἑκάστου	τῆς φύσεως ἅψασθαι ᾧ προσήκει
[6, 486]	ἐπὶ τὴν τοῦ ὄντος ἰδέαν	ἑκάστου	τὸ αὐτοφυὲς εὐάγωγον παρέξει. Πῶς
[6, 507]	πάλιν αὖ κατ’ ἰδέαν μίαν	ἑκάστου	ὡς μιᾶς οὔσης τιθέντες, ὃ
[6, 491]	μὴ τυχὸν τροφῆς ἧς προσήκει	ἑκάστῳ	μηδ’ ὥρας μηδὲ τόπου, ὅσῳ
[6, 502]	καὶ κατὰ ποίας ἡλικίας ἕκαστοι	ἑκάστων	ἁπτόμενοι; Λεκτέον μέντοι, ἔφη. Οὐδέν,
[6, 492]	πραττομένων, τὰ δὲ ἐπαινῶσιν, ὑπερβαλλόντως	ἑκάτερα,	καὶ ἐκβοῶντες καὶ κροτοῦντες, πρὸς
[6, 484]	μόγις πως ἀνεφάνησαν οἵ εἰσιν	ἑκάτεροι.	Ισως γάρ, ἔφη, διὰ βραχέος
[6, 509]	λαβὼν ἄνισα τμήματα, πάλιν τέμνε	ἑκάτερον	τὸ τμῆμα ἀνὰ τὸν αὐτὸν
[6, 501]	(Επειτα οἶμαι ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ ἂν	ἑκατέρωσ’	ἀποβλέποιεν, πρός τε τὸ φύσει
[6, 511]	οὐ δυναμένην τῶν ὑποθέσεων ἀνωτέρω	ἐκβαίνειν,	εἰκόσι δὲ χρωμένην αὐτοῖς τοῖς
[6, 503]	ἀποκριτέον, τὸν δὲ πανταχοῦ ἀκήρατον	ἐκβαίνοντα	ὥσπερ χρυσὸν ἐν πυρὶ βασανιζόμενον,
[6, 488]	μὲν ἄλλους ἢ ἀποκτεινύντας ἢ	ἐκβάλλοντας	ἐκ τῆς νεώς, τὸν δὲ
[6, 503]	ἐν ἄλλῃ μηδεμιᾷ μεταβολῇ φαίνεσθαι	ἐκβάλλοντας,	ἢ τὸν ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον, τὸν
[6, 492]	δὲ ἐπαινῶσιν, ὑπερβαλλόντως ἑκάτερα, καὶ	ἐκβοῶντες	καὶ κροτοῦντες, πρὸς δ’ (αὐτοῖς
[6, 502]	οὐκ ἂν τύχοιεν γενόμενοι βασιλέων	ἔκγονοι	ἢ δυναστῶν τὰς φύσεις φιλόσοφοι;
[6, 507]	οὖν τὸν τόκον τε καὶ	ἔκγονον	αὐτοῦ τοῦ ἀγαθοῦ κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε
[6, 508]	με λέγειν τὸν τοῦ ἀγαθοῦ	ἔκγονον,	ὃν τἀγαθὸν ἐγέννησεν ἀνάλογον ἑαυτῷ,
[6, 506]	ἐμοὶ τὰ νῦν— ὃς δὲ	ἔκγονός	τε τοῦ ἀγαθοῦ φαίνεται καὶ
[6, 498]	τῷ βίῳ τῷ βεβιωμένῳ τὴν	ἐκεῖ	μοῖραν ἐπιστήσειν πρέπουσαν. Ως ἀληθῶς
[6, 500]	εἶπον, αὐτῷ ἀνάγκη γένηται ἃ	ἐκεῖ	ὁρᾷ μελετῆσαι εἰς ἀνθρώπων ἤθη
[6, 509]	~ἐπιστήμην (δὲ καὶ ἀλήθειαν, ὥσπερ	ἐκεῖ	φῶς τε καὶ ὄψιν ἡλιοειδῆ
[6, 489]	οὖν. Ακούωμεν δὴ καὶ λέγωμεν	ἐκεῖθεν	ἀναμνησθέντες, ὅθεν διῇμεν τὴν φύσιν
[6, 501]	πάντα τὰ τοιαῦτα, καὶ πρὸς	ἐκεῖν’	αὖ τὸ ἐν τοῖς ἀνθρώποις
[6, 511]	αὖ χρώμενοι, ~ζητοῦντες (δὲ αὐτὰ	ἐκεῖνα	ἰδεῖν ἃ οὐκ ἂν ἄλλως
[6, 508]	οἶσθ’ ὅτι, ὅταν μηκέτι ἐπ’	ἐκεῖνά	τις αὐτοὺς τρέπῃ ὧν ἂν
[6, 511]	κάτω ἀπεικασθεῖσιν καὶ ἐκείνοις πρὸς	ἐκεῖνα	ὡς ἐναργέσι δεδοξασμένοις τε καὶ
[6, 485]	δεῖ καταμαθεῖν· καὶ οἶμαι, ἐὰν	ἐκείνην	ἱκανῶς ὁμολογήσωμεν, ὁμολογήσειν καὶ ὅτι
[6, 498]	ψυχὴ τελεοῦσθαι ἄρχεται, ἐπιτείνειν τὰ	ἐκείνης	γυμνάσια· ὅταν δὲ λήγῃ μὲν
[6, 511]	αὐτῆς, πάλιν αὖ ἐχόμενος τῶν	ἐκείνης	ἐχομένων, οὕτως ἐπὶ τελευτὴν καταβαίνῃ,
[6, 485]	ἐρῶσιν ὃ ἂν αὐτοῖς δηλοῖ	ἐκείνης	τῆς οὐσίας τῆς ἀεὶ οὔσης
[6, 493]	ζῴου δόξαις, οἷς μὲν χαίροι	ἐκεῖνο	ἀγαθὰ καλῶν, οἷς δὲ ἄχθοιτο
[6, 500]	τις ὁμιλεῖ ἀγάμενος, μὴ μιμεῖσθαι	ἐκεῖνο;	Αδύνατον, ἔφη. Θείῳ δὴ καὶ
[6, 493]	ἀκούσομαι. Ταῦτα τοίνυν πάντα ἐννοήσας	ἐκεῖνο	ἀναμνήσθητι· αὐτὸ τὸ καλὸν ἀλλὰ
[6, 510]	ἰοῦσα καὶ ἄνευ τῶν περὶ	ἐκεῖνο	εἰκόνων, αὐτοῖς εἴδεσι δι’ αὐτῶν
[6, 501]	ἐπῃνοῦμεν πρὸς αὐτούς, δι’ ὃν	ἐκεῖνοι	ἐχαλέπαινον ὅτι τὰς πόλεις αὐτῷ
[6, 511]	ὑπὸ τῶν κάτω ἀπεικασθεῖσιν καὶ	ἐκείνοις	πρὸς ἐκεῖνα ὡς ἐναργέσι δεδοξασμένοις
[6, 498]	ἢ προὔργου τι ποιήσωμεν εἰς	ἐκεῖνον	τὸν βίον, ὅταν αὖθις γενόμενοι
[6, 489]	μάλ’ ἔφη. Πρῶτον μὲν τοίνυν	ἐκεῖνον	τὸν θαυμάζοντα ὅτι οἱ φιλόσοφοι
[6, 509]	τε καὶ τὴν οὐσίαν ὑπ’	ἐκείνου	αὐτοῖς προσεῖναι, οὐκ οὐσίας ὄντος
[6, 501]	τῶν ἐπιτηδευμάτων τὸ ἀνδρείκελον, ἀπ’	ἐκείνου	τεκμαιρόμενοι, ὃ δὴ καὶ Ομηρος
[6, 500]	πρὸς φιλοσοφίαν τοὺς πολλοὺς διακεῖσθαι	ἐκείνους	αἰτίους εἶναι τοὺς ἔξωθεν οὐ
[6, 501]	ἦν δ’ ἐγώ, πείθομέν πῃ	ἐκείνους,	οὓς διατεταμένους ἐφ’ ἡμᾶς ἔφησθα
[6, 506]	οὕτω φῶμεν δεῖν ἐσκοτῶσθαι καὶ	ἐκείνους	τοὺς βελτίστους ἐν τῇ πόλει,
[6, 494]	πρὸς φιλοσοφίαν, τί οἰόμεθα δράσειν	ἐκείνους	τοὺς ἡγουμένους ἀπολλύναι αὐτοῦ τὴν
[6, 501]	φιλόσοφον, εἴπερ τινὰ ἄλλην; ἢ	ἐκείνους	φήσει μᾶλλον, οὓς ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν;
[6, 506]	τοῦ ἀγαθοῦ φαίνεται καὶ ὁμοιότατος	ἐκείνῳ,	λέγειν ἐθέλω, εἰ καὶ ὑμῖν
[6, 484]	τὸ ὄν, ἐμπειρίᾳ δὲ μηδὲν	ἐκείνων	ἐλλείποντας μηδ’ ἐν ἄλλῳ μηδενὶ
[6, 510]	οὐ περὶ τούτων διανοούμενοι, ἀλλ’	ἐκείνων	πέρι οἷς ταῦτα ἔοικε, τοῦ
[6, 485]	τἆλλα τούτῳ ἀσθενέστεραι, ὥσπερ ῥεῦμα	ἐκεῖσε	ἀπωχετευμένον. Τί μήν; Ωι δὴ
[6, 492]	εἶπον, συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι πολλοὶ εἰς	ἐκκλησίας	ἢ εἰς δικαστήρια ἢ θέατρα
[6, 485]	τὰς δὲ διὰ τοῦ σώματος	ἐκλείποιεν,	εἰ μὴ πεπλασμένως ἀλλ’ (ἀληθῶς
[6, 485]	ποῖον; Τὴν ἀψεύδειαν καὶ τὸ	ἑκόντας	εἶναι μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος
[6, 485]	οὔτε τιμιωτέρου οὔτε ἀτιμοτέρου μέρους	ἑκόντες	ἀφίενται, ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν
[6, 495]	γένηται, αἴτια τρόπον τινὰ τοῦ	ἐκπεσεῖν	ἐκ τοῦ ἐπιτηδεύματος, καὶ τὰ
[6, 496]	ἄλλα πάντα παρεσκεύασται πρὸς τὸ	ἐκπεσεῖν	φιλοσοφίας, ἡ δὲ τοῦ σώματος
[6, 495]	καὶ οὗτοι ἐκ τῶν τεχνῶν	ἐκπηδῶσιν	εἰς τὴν φιλοσοφίαν, οἳ ἂν
[6, 497]	δύναμιν, ἀλλ’ εἰς ἀλλότριον ἦθος	ἐκπίπτειν·	εἰ δὲ λήψεται τὴν ἀρίστην
[6, 495]	ὅς. Οὗτοι μὲν δὴ οὕτως	ἐκπίπτοντες,	οἷς μάλιστα προσήκει, (ἔρημον καὶ
[6, 505]	τι πλέον εἶναι πᾶσαν κτῆσιν	ἐκτῆσθαι,	μὴ μέντοι ἀγαθήν; ἢ πάντα
[6, 498]	ῥώμη, πολιτικῶν δὲ καὶ (στρατειῶν	ἐκτὸς	γίγνηται, τότε ἤδη ἀφέτους νέμεσθαι
[6, 498]	πράττειν· πρὸς δὲ τὸ γῆρας	ἐκτὸς	δή τινων ὀλίγων ἀποσβέννυνται πολὺ
[6, 499]	τινι βαρβαρικῷ τόπῳ, πόρρω που	(ἐκτὸς	ὄντι τῆς ἡμετέρας ἐπόψεως, ἢ
[6, 490]	ἐν πολλοῖς, σμικρὸν δέ τι	ἐκφεύγει,	οὓς δὴ καὶ οὐ πονηρούς,
[6, 509]	γ’ ἐν τῷ παρόντι δυνατόν,	ἑκὼν	οὐκ ἀπολείψω. Μὴ γάρ, ἔφη.
[6, 505]	ἀγαθὸν ὁριζόμενοι; μῶν μή τι	ἐλάττονος	πλάνης ἔμπλεῳ τῶν ἑτέρων; ἢ
[6, 497]	ἦ δ’ ὅς, οὐ τὰ	ἐλάχιστα	ἂν διαπραξάμενος ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ γε,
[6, 504]	προρρηθὲν αὐτῶν; Τὸ ποῖον δή;	(Ελέγομέν	που ὅτι ὡς μὲν δυνατὸν
[6, 503]	ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς μετελθεῖν δεῖ.	~ἐλέγομεν	(δ’ εἰ μνημονεύεις, δεῖν αὐτοὺς
[6, 489]	πολιτικοὺς ἄρχοντας ἀπεικάζων οἷς ἄρτι	ἐλέγομεν	ναύταις οὐχ ἁμαρτήσῃ, καὶ τοὺς
[6, 503]	δὴ ἔν τε οἷς τότε	ἐλέγομεν	πόνοις τε καὶ φόβοις καὶ
[6, 485]	τοίνυν ἀρχόμενοι τούτου τοῦ λόγου	ἐλέγομεν,	τὴν φύσιν αὐτῶν πρῶτον δεῖ
[6, 485]	οἳ ἂν μέλλωσιν ἔσεσθαι οἵους	ἐλέγομεν.	Τὸ ποῖον; Τὴν ἀψεύδειαν καὶ
[6, 504]	ἢ γυμναζομένῳ· ἤ, ὃ νυνδὴ	ἐλέγομεν,	τοῦ μεγίστου τε καὶ μάλιστα
[6, 499]	(ἡμεῖς τότε καὶ δεδιότες ὅμως	ἐλέγομεν,	ὑπὸ τἀληθοῦς ἠναγκασμένοι, ὅτι οὔτε
[6, 495]	δ’ ἐγώ, ὅτι οὐ κακῶς	ἐλέγομεν	ὡς ἄρα καὶ αὐτὰ τὰ
[6, 511]	τοίνυν νοητὸν μὲν τὸ εἶδος	ἔλεγον,	ὑποθέσεσι δ’ ἀναγκαζομένην ψυχὴν χρῆσθαι
[6, 499]	ὦ μακάριε, καλῶν τε καὶ	ἐλευθέρων	ἱκανῶς ἐπήκοοι γεγόνασιν, οἵων ζητεῖν
[6, 495]	Οὐ γάρ, ἀλλ’ ὀρθῶς, ἔφη,	ἐλέχθη.	Οὗτος δή, εἶπον, ὦ θαυμάσιε,
[6, 494]	τῷ ἐπιτηδεύματι μείνασαν πρὸς τέλος	ἐλθεῖν;	ἐννόει δ’ (ἐκ τῶν ἔμπροσθεν.
[6, 496]	ἀτιμάσαν εὐφυὲς ἐπ’ αὐτὴν ἂν	ἔλθοι.	εἴη δ’ ἂν καὶ ὁ
[6, 486]	φύσεως ἄλλοσέ ποι ἂν φαῖμεν	ἕλκειν	ἢ εἰς ἀμετρίαν. Τί μήν;
[6, 494]	τέ πῃ καὶ κάμπτηται καὶ	ἕλκηται	πρὸς φιλοσοφίαν, τί οἰόμεθα δράσειν
[6, 484]	αἱρεῖσθαι, εἴ γε τἆλλα μὴ	ἐλλείποιντο·	τούτῳ γὰρ αὐτῷ σχεδόν τι
[6, 484]	ὄν, ἐμπειρίᾳ δὲ μηδὲν ἐκείνων	ἐλλείποντας	μηδ’ ἐν ἄλλῳ μηδενὶ μέρει
[6, 494]	ἐλπίδος, ἡγούμενον καὶ τὰ τῶν	Ελλήνων	καὶ τὰ τῶν βαρβάρων ἱκανὸν
[6, 504]	μὲν ἀκριβείας, ὡς ἐμοὶ ἐφαίνετο,	ἐλλιπῆ,	εἰ δὲ ὑμῖν ἀρεσκόντως, ὑμεῖς
[6, 505]	μὲν καὶ καλὰ πολλοὶ ἂν	ἕλοιντο	τὰ δοκοῦντα, κἂν εἰ> μὴ
[6, 494]	μέγας; ἆρ’ οὐ πληρωθήσεσθαι ἀμηχάνου	ἐλπίδος,	ἡγούμενον καὶ τὰ τῶν Ελλήνων
[6, 496]	τὴν ἀπαλλαγὴν αὐτοῦ μετὰ καλῆς	ἐλπίδος	ἵλεώς τε καὶ εὐμενὴς ἀπαλλάξεται.
[6, 510]	ἔφη, ἃ λέγεις, οὐχ ἱκανῶς	ἔμαθον.	(Αλλ’ αὖθις, ἦν δ’ ἐγώ·
[6, 488]	ἑαυτοῦ μηδὲ χρόνον ἐν ᾧ	ἐμάνθανεν,	πρὸς δὲ τούτοις φάσκοντας μηδὲ
[6, 487]	εἰκόνων λέγειν. Εἶεν, εἶπον· σκώπτεις	ἐμβεβληκώς	με εἰς λόγον ~οὕτω (δυσαπόδεικτον;
[6, 498]	Μὴ διάβαλλε, ἦν δ’ ἐγώ,	ἐμὲ	καὶ Θρασύμαχον ἄρτι (φίλους γεγονότας,
[6, 507]	τὴν διήγησιν. ~(Βουλοίμην ἄν, εἶπον,	ἐμέ	τε δύνασθαι αὐτὴν ἀποδοῦναι καὶ
[6, 497]	ἔγνως, ἔφη· οὐ γὰρ τοῦτο	ἔμελλον,	ἀλλ’ εἰ αὑτὴ ἣν ἡμεῖς
[6, 497]	διακωλύσει· παρὼν δὲ τήν γ’	ἐμὴν	προθυμίαν εἴσῃ. σκόπει δὲ καὶ
[6, 486]	ἡγῇ συγγενῆ εἶναι ἢ ἐμμετρίᾳ;	Εμμετρίᾳ.	Εμμετρον ἄρα καὶ εὔχαριν ζητῶμεν
[6, 486]	ἀμετρίᾳ ἡγῇ συγγενῆ εἶναι ἢ	ἐμμετρίᾳ;	Εμμετρίᾳ. Εμμετρον ἄρα καὶ εὔχαριν
[6, 486]	συγγενῆ εἶναι ἢ ἐμμετρίᾳ; Εμμετρίᾳ.	Εμμετρον	ἄρα καὶ εὔχαριν ζητῶμεν πρὸς
[6, 493]	λέγων οὐ κακῶς ἐρεῖς. Οὐδ’	ἐμοὶ	ἄλλως, ἔφη, δοκεῖ. Ετι τοίνυν
[6, 484]	οὐ ῥᾴδιον. Οὐ φαίνεται, εἶπον·	ἐμοὶ	γοῦν ἔτι δοκεῖ ἂν βελτιόνως
[6, 509]	δ’ ἐγώ, αἴτιος, ἀναγκάζων τὰ	ἐμοὶ	δοκοῦντα περὶ αὐτοῦ λέγειν. Καὶ
[6, 504]	τότε τῆς μὲν ἀκριβείας, ὡς	ἐμοὶ	ἐφαίνετο, ἐλλιπῆ, εἰ δὲ ὑμῖν
[6, 499]	καὶ παρ’ ἡμῶν ὁμολογεῖται. Καὶ	ἐμοί,	ἔφη, οὕτω δοκεῖ. Τοῖς δὲ
[6, 506]	τοῦ ἀγαθοῦ διέλθῃς. Καὶ γὰρ	ἐμοί,	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ ἑταῖρε,
[6, 497]	εἴληφεν καὶ ὅτι οὐ δικαίως,	ἐμοὶ	μὲν δοκεῖ μετρίως εἰρῆσθαι, εἰ
[6, 505]	οὐκ ἐννοεῖς ἢ αὖ διανοῇ	(ἐμοὶ	πράγματα παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι δὲ
[6, 506]	ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ γε δοκοῦντος	ἐμοὶ	τὰ νῦν— ὃς δὲ ἔκγονός
[6, 493]	ἄν σοι δοκεῖ εἶναι παιδευτής;	Εμοιγ’	ἔφη. Η οὖν τι τούτου
[6, 504]	ὑμεῖς ἂν τοῦτο εἴποιτε. Αλλ’	ἔμοιγε,	ἔφη, μετρίως· ἐφαίνετο μὴν καὶ
[6, 487]	ἂν ἀκούοιμι. Ακούοις ἂν ὅτι	ἔμοιγε	φαίνονται τἀληθῆ λέγειν. (Πῶς οὖν,
[6, 484]	ἐγνωκότας μὲν ἕκαστον τὸ ὄν,	ἐμπειρίᾳ	δὲ μηδὲν ἐκείνων ἐλλείποντας μηδ’
[6, 499]	ἐπιπνοίας ἀληθινῆς φιλοσοφίας ἀληθινὸς ἔρως	ἐμπέσῃ.	τούτων δὲ πότερα γενέσθαι ἢ
[6, 496]	ἀλλ’ ὥσπερ εἰς θηρία ἄνθρωπος	ἐμπεσών,	οὔτε συναδικεῖν ἐθέλων οὔτε ἱκανὸς
[6, 494]	καὶ φρονήματος κενοῦ ἄνευ νοῦ	ἐμπιμπλάμενον;	Καὶ μάλ’ ἔφη. Τῷ δὴ
[6, 503]	καὶ ὕπνου τε καὶ χάσμης	ἐμπίμπλανται,	ὅταν τι δέῃ τοιοῦτον διαπονεῖν.
[6, 500]	αὐτοῖς φθόνου τε καὶ δυσμενείας	ἐμπίμπλασθαι,	ἀλλ’ εἰς τεταγμένα ἄττα καὶ
[6, 505]	μῶν μή τι ἐλάττονος πλάνης	ἔμπλεῳ	τῶν ἑτέρων; ἢ οὐ καὶ
[6, 501]	αὖ τὸ ἐν τοῖς ἀνθρώποις	ἐμποιοῖεν,	συμμειγνύντες τε καὶ κεραννύντες ἐκ
[6, 496]	τινι ἄλλῳ ἢ οὐδενὶ τῶν	ἔμπροσθεν	γέγονεν. καὶ τούτων δὴ τῶν
[6, 504]	περιελθόντι καταφανῆ γίγνοιτο, τῶν μέντοι	ἔμπροσθεν	προειρημένων ἑπομένας ἀποδείξεις οἷόν τ’
[6, 507]	ὑμᾶς τά τ’ ἐν τοῖς	ἔμπροσθεν	ῥηθέντα καὶ ἄλλοτε ἤδη πολλάκις
[6, 494]	ἐλθεῖν; ἐννόει δ’ (ἐκ τῶν	ἔμπροσθεν.	ὡμολόγηται γὰρ δὴ ἡμῖν εὐμάθεια
[6, 502]	εἴπερ δυνατά, ἱκανῶς ἐν τοῖς	ἔμπροσθεν,	ὡς ἐγᾦμαι, διήλθομεν. Ικανῶς γάρ.
[6, 503]	πόνοις μήτ’ ἐν φόβοις μήτ’	ἐν	ἄλλῃ μηδεμιᾷ μεταβολῇ φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας,
[6, 491]	οἶμαι λόγον τὴν ἀρίστην φύσιν	ἐν	ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν τροφῇ κάκιον ἀπαλλάττειν
[6, 484]	δὲ μηδὲν ἐκείνων ἐλλείποντας μηδ’	ἐν	ἄλλῳ μηδενὶ μέρει ἀρετῆς ὑστεροῦντας;
[6, 491]	τελέως (μέλλοι φιλόσοφος γενέσθαι, ὀλιγάκις	ἐν	ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ ὀλίγας. ἢ
[6, 494]	παισὶν ὁ τοιοῦτος πρῶτος ἔσται	ἐν	ἅπασιν, ἄλλως τε καὶ ἐὰν
[6, 487]	παύσονται αἱ πόλεις, πρὶν ἂν	ἐν	αὐταῖς οἱ φιλόσοφοι ἄρξωσιν, οὓς
[6, 507]	χρῆσθαι αὐτῇ, παρούσης δὲ χρόας	ἐν	αὐτοῖς, ἐὰν μὴ (παραγένηται γένος
[6, 495]	νεωστὶ μὲν ἐκ δεσμῶν λελυμένου,	ἐν	βαλανείῳ δὲ λελουμένου, νεουογὸν ἱμάτιον
[6, 497]	μέγιστα, μὴ τυχὼν πολιτείας προσηκούσης·	ἐν	γὰρ προσηκούσῃ αὐτός τε μᾶλλον
[6, 497]	ἀλλοιοῦσθαι αὐτήν, ὥσπερ ξενικὸν σπέρμα	ἐν	γῇ ἄλλῃ σπειρόμενον ἐξίτηλον εἰς
[6, 493]	ἡδονὰς κατανενοηκέναι σοφίαν ἡγούμενος, εἴτ’	ἐν	γραφικῇ εἴτ’ ἐν μουσικῇ εἴτε
[6, 498]	χαλεπώτατον τὸ περὶ τοὺς λόγους	ἐν	δὲ τῷ ἔπειτα, ἐὰν καὶ
[6, 492]	παρέχωσι τοῦ ψόγου καὶ ἐπαίνου.	ἐν	δὴ τῷ τοιούτῳ τὸν νέον,
[6, 499]	πρὸς δόξαν καὶ ἔριν καὶ	ἐν	δίκαις καὶ ἐν ἰδίαις συνουσίαις
[6, 499]	κατηκόῳ γενέσθαι, ἢ τῶν νῦν	ἐν	δυναστείαις ἢ βασιλείαις ὄντων ὑέσιν
[6, 498]	κτωμένους· προϊούσης δὲ τῆς ἡλικίας,	ἐν	ᾗ ἡ ψυχὴ τελεοῦσθαι ἄρχεται,
[6, 503]	αὐτοὺς φιλοπόλιδάς τε φαίνεσθαι, βασανιζομένους	ἐν	ἡδοναῖς τε καὶ λύπαις, καὶ
[6, 499]	ἔριν καὶ ἐν δίκαις καὶ	ἐν	ἰδίαις συνουσίαις πόρρωθεν ἀσπαζομένων. Οὐδὲ
[6, 495]	τῆς φιλοσόφου φύσεως μέρη, ὅταν	ἐν	κακῇ τροφῇ γένηται, αἴτια τρόπον
[6, 487]	ἑτέρας, οὐκ ἐν ψήφοις ἀλλ’	ἐν	λόγοις· ἐπεὶ τό γε ἀληθὲς
[6, 503]	παρεῖμεν νῦν λέγομεν, ὅτι καὶ	ἐν	μαθήμασι πολλοῖς γυμνάζειν δεῖ, σκοποῦντας
[6, 509]	σαφηνείᾳ καὶ ἀσαφείᾳ πρὸς ἄλληλα	ἐν	μὲν τῷ ὁρωμένῳ (τὸ μὲν
[6, 493]	ἡγούμενος, εἴτ’ ἐν γραφικῇ εἴτ’	ἐν	μουσικῇ εἴτε δὴ ἐν πολιτικῇ;
[6, 500]	γάρ σε προφθάσας λέγω ὅτι	ἐν	ὀλίγοις τισὶν ἡγοῦμαι, ἀλλ’ οὐκ
[6, 507]	ὅτι προσδεῖται; Πῶς; Ενούσης που	ἐν	ὄμμασιν ὄψεως καὶ ἐπιχειροῦντος τοῦ
[6, 508]	Τίνα οὖν ἔχεις αἰτιάσασθαι τῶν	ἐν	οὐρανῷ θεῶν τούτου κύριον, οὗ
[6, 494]	τῆς φύσεως. Ναί. Οὐκοῦν εὐθὺς	ἐν	παισὶν ὁ τοιοῦτος πρῶτος ἔσται
[6, 502]	καὶ ἡμεῖς (συγχωροῦμεν· ὡς δὲ	ἐν	παντὶ τῷ χρόνῳ τῶν πάντων
[6, 500]	δυνατὸν ἀνθρώπῳ γίγνεται· διαβολὴ δ’	ἐν	πᾶσι πολλή. Παντάπασι μὲν οὖν.
[6, 499]	ἔργῳ τε καὶ λόγῳ, ~δυναστεύοντα	(ἐν	πόλει ἑτέρᾳ τοιαύτῃ, οὐ πώποτε
[6, 491]	ἰσχὺς σώματος καὶ συγγένεια ἐρρωμένη	ἐν	πόλει καὶ πάντα τὰ τούτων
[6, 493]	εἴτ’ ἐν μουσικῇ εἴτε δὴ	ἐν	πολιτικῇ; ὅτι μὲν γὰρ ἄν
[6, 484]	ἐφάπτεσθαι, οἱ δὲ μὴ ἀλλ’	ἐν	πολλοῖς καὶ παντοίως ἴσχουσιν πλανώμενοι
[6, 490]	θεάσασθαι τὰς φθοράς, ὡς διόλλυται	ἐν	πολλοῖς, σμικρὸν δέ τι ἐκφεύγει,
[6, 503]	καὶ τὸ δόγμα τοῦτο μήτ’	ἐν	πόνοις μήτ’ ἐν φόβοις μήτ’
[6, 492]	αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν δὲ μὴ	ἐν	προσηκούσῃ σπαρεῖσά τε καὶ φυτευθεῖσα
[6, 503]	πανταχοῦ ἀκήρατον ἐκβαίνοντα ὥσπερ χρυσὸν	ἐν	πυρὶ βασανιζόμενον, στατέον ἄρχοντα καὶ
[6, 496]	φύσιν μεῖναν ἐπ’ αὐτῇ, ἢ	ἐν	σμικρᾷ πόλει ὅταν μεγάλη ψυχὴ
[6, 486]	δ’ οὔ; (Επιλήσμονα ἄρα ψυχὴν	ἐν	ταῖς ἱκανῶς φιλοσόφοις μή ποτε
[6, 489]	ἄχρηστόν σφισι καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν	ἐν	ταῖς οὕτω κατεσκευασμέναις ναυσὶ πλωτήρων;
[6, 489]	ὅτι οἱ φιλόσοφοι οὐ τιμῶνται	ἐν	ταῖς πόλεσι δίδασκέ τε τὴν
[6, 494]	τύχῃ μεγάλης πόλεως ὢν καὶ	ἐν	ταύτῃ πλούσιός τε καὶ γενναῖος,
[6, 488]	μὲν καὶ (ῥώμῃ ὑπὲρ τοὺς	ἐν	τῇ νηὶ πάντας, ὑπόκωφον δὲ
[6, 497]	ὅτι δεήσοι τι ἀεὶ ἐνεῖναι	ἐν	τῇ πόλει λόγον (ἔχον τῆς
[6, 506]	ἐσκοτῶσθαι καὶ ἐκείνους τοὺς βελτίστους	ἐν	τῇ πόλει, οἷς πάντα ἐγχειριοῦμεν;
[6, 485]	εἰ ἀνάγκη ἔχειν πρὸς (τούτῳ	ἐν	τῇ φύσει οἳ ἂν μέλλωσιν
[6, 511]	τέτταρσι τμήμασι τέτταρα ταῦτα παθήματα	ἐν	τῇ ψυχῇ γιγνόμενα λαβέ, νόησιν
[6, 484]	τῆς γνώσεως, καὶ μηδὲν ἐναργὲς	ἐν	τῇ ψυχῇ ἔχοντες παράδειγμα, μηδὲ
[6, 493]	τε (καὶ γένηται οἷον δεῖ	ἐν	τοιαύτῃ καταστάσει πολιτειῶν, θεοῦ μοῖραν
[6, 504]	~εἴτε καὶ (ἀποδειλιάσει, ὥσπερ οἱ	ἐν	τοῖς ἄλλοις ἀποδειλιῶντες. Πρέπει γέ
[6, 501]	ὃ δὴ καὶ Ομηρος ἐκάλεσεν	ἐν	τοῖς ἀνθρώποις ἐγγιγνόμενον θεοειδές τε
[6, 501]	καὶ πρὸς ἐκεῖν’ αὖ τὸ	ἐν	τοῖς ἀνθρώποις ἐμποιοῖεν, συμμειγνύντες τε
[6, 507]	καὶ ἀναμνήσας ὑμᾶς τά τ’	ἐν	τοῖς ἔμπροσθεν ῥηθέντα καὶ ἄλλοτε
[6, 502]	γε βέλτιστα, εἴπερ δυνατά, ἱκανῶς	ἐν	τοῖς ἔμπροσθεν, ὡς ἐγᾦμαι, διήλθομεν.
[6, 510]	ἐν τοῖς ὕδασι φαντάσματα καὶ	ἐν	τοῖς ὅσα πυκνά τε καὶ
[6, 485]	ἀτιμοτέρου μέρους ἑκόντες ἀφίενται, ὥσπερ	ἐν	τοῖς πρόσθεν περί τε τῶν
[6, 494]	ἦν δ’ ἐγώ, τὸν τοιοῦτον	ἐν	τοῖς τοιούτοις ποιήσειν, ἄλλως τε
[6, 510]	(μὲν τὰς σκιάς, ἔπειτα τὰ	ἐν	τοῖς ὕδασι φαντάσματα καὶ ἐν
[6, 489]	Εκ τε τοίνυν τούτων καὶ	ἐν	τούτοις οὐ ῥᾴδιον εὐδοκιμεῖν τὸ
[6, 499]	τις ἀνάγκη ἐπιμεληθῆναι ἢ γέγονεν	ἐν	τῷ ἀπείρῳ τῷ παρεληλυθότι χρόνῳ
[6, 494]	ὁρᾷς σωτηρίαν φιλοσόφῳ φύσει, ὥστ’	ἐν	τῷ ἐπιτηδεύματι μείνασαν πρὸς τέλος
[6, 508]	ἐγέννησεν ἀνάλογον ἑαυτῷ, ὅτιπερ αὐτὸ	(ἐν	τῷ νοητῷ τόπῳ πρός τε
[6, 508]	καὶ τὰ νοούμενα, τοῦτο τοῦτον	ἐν	τῷ ὁρατῷ πρός τε ὄψιν
[6, 509]	πολύ· ὅμως δέ, ὅσα γ’	ἐν	τῷ παρόντι δυνατόν, ἑκὼν οὐκ
[6, 500]	ὀλίγοις τισὶν ἡγοῦμαι, ἀλλ’ οὐκ	ἐν	τῷ πλήθει, χαλεπὴν οὕτω φύσιν
[6, 503]	μᾶλλον ὡς πιστοῖς χρήσαιτο, καὶ	ἐν	τῷ πολέμῳ πρὸς τοὺς φόβους
[6, 502]	τῶν γυναικῶν τῆς κτήσεως δυσχέρειαν	ἐν	τῷ πρόσθεν παραλιπόντι καὶ παιδογονίαν
[6, 510]	γράφουσιν, ὧν καὶ σκιαὶ καὶ	ἐν	ὕδασιν εἰκόνες εἰσίν, τούτοις μὲν
[6, 489]	τοῖς πολλοῖς οἱ ἐπιεικέστατοι τῶν	ἐν	φιλοσοφίᾳ· τῆς μέντοι ἀχρηστίας τοὺς
[6, 503]	τοῦτο μήτ’ ἐν πόνοις μήτ’	ἐν	φόβοις μήτ’ ἐν ἄλλῃ μηδεμιᾷ
[6, 496]	καὶ τὰ αὑτοῦ πράττων, οἷον	ἐν	χειμῶνι κονιορτοῦ καὶ ζάλης ὑπὸ
[6, 487]	αὖ ταύτης τινὸς ἑτέρας, οὐκ	ἐν	ψήφοις ἀλλ’ ἐν λόγοις· ἐπεὶ
[6, 492]	τε πέτραι καὶ ὁ τόπος	ἐν	ᾧ ἂν ὦσιν ἐπηχοῦντες διπλάσιον
[6, 498]	φιλοσοφίαν μεταχειρίζεσθαι, τῶν τε σωμάτων,	ἐν	ᾧ βλαστάνει τε καὶ ἀνδροῦται,
[6, 508]	ἡ ὄψις οὔτε αὐτὴ οὔτ’	ἐν	ᾧ ἐγγίγνεται, ὃ (δὴ καλοῦμεν
[6, 488]	ἀποδεῖξαι διδάσκαλον ἑαυτοῦ μηδὲ χρόνον	ἐν	ᾧ ἐμάνθανεν, πρὸς δὲ τούτοις
[6, 503]	Πῶς δ’ οὔ; (Βασανιστέον δὴ	ἔν	τε οἷς τότε ἐλέγομεν πόνοις
[6, 499]	χρόνῳ ἢ καὶ νῦν ἔστιν	ἔν	τινι βαρβαρικῷ τόπῳ, πόρρω που
[6, 485]	Αλλὰ μὴν ὅτῳ γε εἰς	ἕν	τι αἱ ἐπιθυμίαι σφόδρα ῥέπουσιν,
[6, 491]	μὲν πάντων θαυμαστότατον ἀκοῦσαι, ὅτι	ἓν	ἕκαστον ὧν ἐπῃνέσαμεν τῆς φύσεως
[6, 490]	Ην γὰρ οὕτω λεγόμενον. Οὐκοῦν	ἓν	μὲν τοῦτο σφόδρα οὕτω παρὰ
[6, 488]	πόλεις πεπόνθασιν, ὥστε οὐδ’ ἔστιν	ἓν	οὐδὲν ἄλλο τοιοῦτον πεπονθός, ἀλλὰ
[6, 499]	τοιαύτῃ, οὐ πώποτε ἑωράκασιν, οὔτε	ἕνα	οὔτε πλείους. ἢ οἴει; Οὐδαμῶς
[6, 492]	οἴει ἢ ποίους ἰδιωτικοὺς λόγους	ἐναντία	τούτοις τείνοντας κρατήσειν; (Οἶμαι μὲν
[6, 487]	λόγων μέγα τὸ σφάλμα καὶ	ἐναντίον	τοῖς πρώτοις ἀναφαίνεσθαι, καὶ ὥσπερ
[6, 487]	ἔχειν καθ’ ἕκαστον τὸ ἐρωτώμενον	ἐναντιοῦσθαι,	ἔργῳ δὲ ὁρᾶν, ὅσοι ἂν
[6, 486]	Μή σε λάθῃ μετέχουσα ἀνελευθερίας·	ἐναντιώτατον	γάρ που σμικρολογία ψυχῇ μελλούσῃ
[6, 491]	πρεπόντων· ἀγαθῷ γάρ που κακὸν	ἐναντιώτερον	ἢ τῷ μὴ ἀγαθῷ. Πῶς
[6, 484]	ἐστερημένοι τῆς γνώσεως, καὶ μηδὲν	ἐναργὲς	ἐν τῇ ψυχῇ ἔχοντες παράδειγμα,
[6, 511]	καὶ ἐκείνοις πρὸς ἐκεῖνα ὡς	ἐναργέσι	δεδοξασμένοις τε καὶ τετιμημένοις. (Μανθάνω,
[6, 491]	ἂν ἐρρωμενέστερον ᾖ, τοσούτῳ πλειόνων	ἐνδεῖ	τῶν πρεπόντων· ἀγαθῷ γάρ που
[6, 499]	ἀπολυόμενος τὴν τῆς φιλομαθείας διαβολὴν	ἐνδεικνύῃ	οὓς λέγεις τοὺς φιλοσόφους, ~καὶ
[6, 501]	μάλιστα ἀνθρώπεια ἤθη εἰς ὅσον	ἐνδέχεται	θεοφιλῆ ποιήσειαν. Καλλίστη γοῦν ἄν,
[6, 487]	νέοι ὄντες (ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ μακρότερον	ἐνδιατρίψωσιν,	τοὺς μὲν πλείστους καὶ πάνυ
[6, 503]	τὰ μέγιστα μαθήματα δυνατὴ ἔσται	ἐνεγκεῖν	~εἴτε καὶ (ἀποδειλιάσει, ὥσπερ οἱ
[6, 497]	τότε, ὅτι δεήσοι τι ἀεὶ	ἐνεῖναι	ἐν τῇ πόλει λόγον (ἔχον
[6, 487]	φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες μὴ τοῦ πεπαιδεῦσθαι	ἕνεκα	ἁψάμενοι νέοι ὄντες (ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ
[6, 497]	μὲν οὖν τῆς φιλοσοφίας ὧν	ἕνεκα	διαβολὴν εἴληφεν καὶ ὅτι οὐ
[6, 490]	πολλοὶ κακοί, καὶ τούτου δὴ	ἕνεκα	πάλιν ἀνειλήφαμεν τὴν τῶν ἀληθῶς
[6, 505]	μὲν ἅπασα ψυχὴ καὶ τούτου	ἕνεκα	πάντα (πράττει, ἀπομαντευομένη τι εἶναι,
[6, 510]	ταῦτα ἔοικε, τοῦ τετραγώνου αὐτοῦ	ἕνεκα	τοὺς λόγους ποιούμενοι καὶ διαμέτρου
[6, 485]	καὶ οὐδαμῇ φιλοχρήματος· ὧν γὰρ	ἕνεκα	χρήματα μετὰ πολλῆς δαπάνης σπουδάζεται,
[6, 502]	τε καὶ ἐπιτηδευμάτων οἱ σωτῆρες	ἐνέσονται	τῆς πολιτείας, καὶ κατὰ ποίας
[6, 494]	τἀληθῆ λέγῃ, ὅτι νοῦς οὐκ	ἔνεστιν	αὐτῷ, δεῖται δέ, τὸ δὲ
[6, 496]	καὶ ἀνοσίων (ἔργων τόν τε	ἐνθάδε	βίον βιώσεται καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν
[6, 484]	ἀκριβέστατα, οὕτω δὴ καὶ τὰ	ἐνθάδε	νόμιμα καλῶν τε πέρι καὶ
[6, 488]	ἀνάγκη αὐτῷ τὴν ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι	ἐνιαυτοῦ	καὶ ὡρῶν καὶ οὐρανοῦ καὶ
[6, 488]	ἂν σφίσι τὸ πηδάλιον ἐπιτρέψῃ,	ἐνίοτε	δ’ ἂν μὴ πείθωσιν ἀλλὰ
[6, 504]	οὐδὲν οὐδενὸς μέτρον. δοκεῖ δ’	ἐνίοτέ	τισιν ἱκανῶς ἤδη ἔχειν καὶ
[6, 507]	Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	ἐννενόηκας	τὸν τῶν αἰσθήσεων δημιουργὸν ὅσῳ
[6, 494]	ἐπιτηδεύματι μείνασαν πρὸς τέλος ἐλθεῖν;	ἐννόει	δ’ (ἐκ τῶν ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται
[6, 505]	ἀκήκοας, ~νῦν δὲ ἢ οὐκ	ἐννοεῖς	ἢ αὖ διανοῇ (ἐμοὶ πράγματα
[6, 507]	ὄψεως καὶ τοῦ ὁρατοῦ οὐκ	ἐννοεῖς	ὅτι προσδεῖται; Πῶς; Ενούσης που
[6, 493]	οὐδ’ ἀκούσομαι. Ταῦτα τοίνυν πάντα	ἐννοήσας	ἐκεῖνο ἀναμνήσθητι· αὐτὸ τὸ καλὸν
[6, 508]	τὸ ὄν, εἰς τοῦτο ἀπερείσηται,	ἐνόησέν	τε καὶ ἔγνω αὐτὸ καὶ
[6, 508]	καὶ τοῖς αὐτοῖς τούτοις ὄμμασιν	ἐνοῦσα	φαίνεται. Τί μήν; Οὕτω τοίνυν
[6, 507]	οὐκ ἐννοεῖς ὅτι προσδεῖται; Πῶς;	Ενούσης	που ἐν ὄμμασιν ὄψεως καὶ
[6, 508]	ἐγγὺς φαίνονται τυφλῶν, ὥσπερ οὐκ	ἐνούσης	καθαρᾶς ὄψεως; Καὶ μάλα, ἔφη.
[6, 488]	τῆς νεὼς ἄρχειν χρωμένους τοῖς	ἐνοῦσι,	καὶ πίνοντάς τε καὶ εὐωχουμένους
[6, 509]	οὐκ ὀρθῶς ἔχει, οὕτω καὶ	ἐνταῦθα	ἀγαθοειδῆ μὲν νομίζειν ταῦτ’ ἀμφότερα
[6, 505]	ὄντα ζητοῦσιν, τὴν δὲ δόξαν	ἐνταῦθα	ἤδη πᾶς ἀτιμάζει; Καὶ μάλα,
[6, 498]	ὅταν αὖθις γενόμενοι τοῖς τοιούτοις	ἐντύχωσι	λόγοις. Εἰς μικρόν γ’ ἔφη,
[6, 490]	τῶν ἀληθῶς φιλοσόφων φύσιν καὶ	ἐξ	ἀνάγκης ὡρισάμεθα. (Εστιν, ἔφη, ταῦτα.
[6, 490]	φύσεως χορὸν τί δεῖ πάλιν	ἐξ	ἀρχῆς ἀναγκάζοντα τάττειν; μέμνησαι γάρ
[6, 502]	τὸ δὲ τῶν ἀρχόντων ὥσπερ	ἐξ	ἀρχῆς μετελθεῖν δεῖ. ~ἐλέγομεν (δ’
[6, 511]	ἐπ’ ἀρχὴν (ἀνελθόντες σκοπεῖν ἀλλ’	ἐξ	ὑποθέσεων, νοῦν οὐκ ἴσχειν περὶ
[6, 510]	εἰκόσιν χρωμένη ψυχὴ ζητεῖν ἀναγκάζεται	ἐξ	ὑποθέσεων, οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν πορευομένη
[6, 510]	ἕτερον— τὸ ἐπ’ ἀρχὴν ἀνυπόθετον—	ἐξ	ὑποθέσεως ἰοῦσα καὶ ἄνευ τῶν
[6, 492]	θεῖον μέντοι κατὰ τὴν παροιμίαν	ἐξαιρῶμεν	λόγου· ~εὖ γὰρ χρὴ εἰδέναι,
[6, 501]	Καὶ τὸ μὲν ἂν οἶμαι	ἐξαλείφοιεν,	τὸ δὲ πάλιν ἐγγράφοιεν, (ἕως
[6, 507]	κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε μέντοι μή πῃ	ἐξαπατήσω	ὑμᾶς ἄκων, κίβδηλον ἀποδιδοὺς τὸν
[6, 498]	(Ηρακλειτείου ἡλίου, ὅσον αὖθις οὐκ	ἐξάπτονται.	Δεῖ δὲ πῶς; ἔφη. Πᾶν
[6, 494]	(πράττειν, καὶ ἐπὶ τούτοις ὑψηλὸν	ἐξαρεῖν	αὑτόν, σχηματισμοῦ καὶ φρονήματος κενοῦ
[6, 504]	τ’ εἴη προσάψαι. καὶ ὑμεῖς	ἐξαρκεῖν	ἔφατε, καὶ οὕτω δὴ ἐρρήθη
[6, 504]	ὅπως ὅτι ἀκριβέστατα καὶ καθαρώτατα	ἕξει,	τῶν δὲ μεγίστων μὴ μεγίστας
[6, 498]	πολὺ μᾶλλον τοιαῦτ’ ἄττα ῥήματα	ἐξεπίτηδες	ἀλλήλοις ὡμοιωμένα, ἀλλ’ οὐκ ἀπὸ
[6, 489]	δ’ ἐγώ, οἶμαι δεῖσθαί σε	ἐξεταζομένην	τὴν εἰκόνα ἰδεῖν, ὅτι ταῖς
[6, 484]	ἦν δ’ ἐγώ, ἢ τὸ	ἑξῆς;	ἐπειδὴ φιλόσοφοι μὲν οἱ τοῦ
[6, 511]	τε καὶ τὴν τῶν τοιούτων	ἕξιν	ἀλλ’ οὐ νοῦν, ὡς μεταξύ
[6, 509]	μειζόνως τιμητέον τὴν τοῦ ἀγαθοῦ	ἕξιν.	Αμήχανον κάλλος, ἔφη, λέγεις, εἰ
[6, 497]	σπέρμα ἐν γῇ ἄλλῃ σπειρόμενον	ἐξίτηλον	εἰς τὸ ἐπιχώριον φιλεῖ κρατούμενον
[6, 503]	καὶ τὸ βέβαιον ἅπαν αὐτῶν	ἐξοίχεται.	Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Οὐκοῦν τὰ
[6, 506]	θεάσασθαι, τυφλά τε καὶ σκολιά,	ἐξὸν	(παρ’ ἄλλων ἀκούειν φανά τε
[6, 501]	εἰ σωφρονοῦσιν. (Πῇ γὰρ δὴ	ἕξουσιν	ἀμφισβητῆσαι; πότερον μὴ τοῦ ὄντος
[6, 499]	πολλῶν (κατηγόρει. ἀλλοίαν τοι δόξαν	ἕξουσιν,	ἐὰν αὐτοῖς μὴ φιλονικῶν ἀλλὰ
[6, 500]	διακεῖσθαι ἐκείνους αἰτίους εἶναι τοὺς	ἔξωθεν	οὐ προσῆκον ἐπεισκεκωμακότας, λοιδορουμένους τε
[6, 508]	ἔοικεν αὖ νοῦν οὐκ ἔχοντι.	Εοικε	γάρ. (Τοῦτο τοίνυν τὸ τὴν
[6, 510]	ἀλλ’ ἐκείνων πέρι οἷς ταῦτα	ἔοικε,	τοῦ τετραγώνου αὐτοῦ ἕνεκα τοὺς
[6, 489]	τοὺς ἀληθινοὺς φιλοσόφους τὴν διάθεσιν	ἔοικεν,	ἀλλὰ μανθάνειν ὃ λέγω. Καὶ
[6, 508]	κάτω τὰς δόξας μεταβάλλον, καὶ	ἔοικεν	αὖ νοῦν οὐκ ἔχοντι. Εοικε
[6, 486]	ἀνελευθέρῳ φύσει φιλοσοφίας ἀληθινῆς, ὡς	ἔοικεν,	οὐκ ἂν μετείη. Οὔ μοι
[6, 502]	Ικανῶς γάρ. Νῦν δή, ὡς	ἔοικεν,	συμβαίνει ἡμῖν περὶ τῆς νομοθεσίας
[6, 510]	τοίνυν ἕτερον τίθει ᾧ τοῦτο	ἔοικεν,	τά τε περὶ ἡμᾶς ζῷς
[6, 511]	θεώμενοι, διὰ δὲ τὸ μὴ	ἐπ’	ἀρχὴν (ἀνελθόντες σκοπεῖν ἀλλ’ ἐξ
[6, 510]	τὸ δ’ αὖ ἕτερον— τὸ	ἐπ’	ἀρχὴν ἀνυπόθετον— ἐξ ὑποθέσεως ἰοῦσα
[6, 511]	περὶ τὴν ζήτησιν αὐτοῦ, οὐκ	ἐπ’	ἀρχὴν ἰοῦσαν, ὡς οὐ δυναμένην
[6, 510]	ζητεῖν ἀναγκάζεται ἐξ ὑποθέσεων, οὐκ	ἐπ’	ἀρχὴν πορευομένη ἀλλ’ ἐπὶ τελευτήν,
[6, 496]	τῶν διαφθερούντων κατὰ φύσιν μεῖναν	ἐπ’	αὐτῇ, ἢ ἐν σμικρᾷ πόλει
[6, 496]	ἄλλης τέχνης δικαίως ἀτιμάσαν εὐφυὲς	ἐπ’	αὐτὴν ἂν ἔλθοι. εἴη δ’
[6, 489]	παμπόνηροι οἱ πλεῖστοι τῶν ἰόντων	ἐπ’	αὐτήν, οἱ δὲ ἐπιεικέστατοι ἄχρηστοι,
[6, 507]	μὴ (παραγένηται γένος τρίτον ἰδίᾳ	ἐπ’	αὐτὸ τοῦτο πεφυκός, οἶσθα ὅτι
[6, 508]	ἐγώ, οἶσθ’ ὅτι, ὅταν μηκέτι	ἐπ’	ἐκεῖνά τις αὐτοὺς τρέπῃ ὧν
[6, 487]	ὑπὸ τοῦ ἐπιτηδεύματος οὗ σὺ	ἐπαινεῖς	πάσχοντας, ἀχρήστους ταῖς πόλεσι γιγνομένους.
[6, 492]	θόρυβον παρέχωσι τοῦ ψόγου καὶ	ἐπαίνου.	ἐν δὴ τῷ τοιούτῳ τὸν
[6, 492]	ὑπὸ τοῦ τοιούτου ψόγου ἢ	ἐπαίνου	οἰχήσεσθαι φερομένην κατὰ ῥοῦν ᾗ
[6, 488]	τοὺς τοιούτους, πρὸς δὲ τούτοις	(ἐπαινοῦντας	ναυτικὸν μὲν καλοῦντας καὶ κυβερνητικὸν
[6, 492]	λεγομένων ἢ πραττομένων, τὰ δὲ	ἐπαινῶσιν,	ὑπερβαλλόντως ἑκάτερα, καὶ ἐκβοῶντες καὶ
[6, 493]	αὐτῷ ταῦτα ἃ ἂν οὗτοι	ἐπαινῶσιν·	ὡς δὲ καὶ ἀγαθὰ καὶ
[6, 488]	δὲ ἀληθινοῦ κυβερνήτου πέρι μηδ’	ἐπαΐοντες,	ὅτι ἀνάγκη αὐτῷ τὴν ἐπιμέλειαν
[6, 497]	ἡντινοῦν, εἶπον, ἀλλὰ τοῦτο καὶ	ἐπαιτιῶμαι,	μηδεμίαν ἀξίαν εἶναι τῶν νῦν
[6, 497]	καὶ χαλεπὴν αὐτοῦ τὴν ἀπόδειξιν·	ἐπεὶ	καὶ τὸ λοιπὸν οὐ πάντων
[6, 505]	ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι δὲ τοῦτο μᾶλλον·	ἐπεὶ	ὅτι γε ἡ τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 487]	ἐν ψήφοις ἀλλ’ ἐν λόγοις·	ἐπεὶ	τό γε ἀληθὲς οὐδέν τι
[6, 494]	Βουλήσονται δὴ οἶμαι αὐτῷ χρῆσθαι,	ἐπειδὰν	πρεσβύτερος γίγνηται, ἐπὶ τὰ αὑτῶν
[6, 505]	αὖ συνιέντων ἡμῶν ὅτι λέγουσιν,	ἐπειδὰν	τὸ τοῦ ἀγαθοῦ φθέγξωνται ὄνομα.
[6, 502]	γε. Συμβαίνει γάρ, ἔφη. Οὐκοῦν	ἐπειδὴ	τοῦτο μόγις τέλος ἔσχεν, τὰ
[6, 484]	δ’ ἐγώ, ἢ τὸ ἑξῆς;	ἐπειδὴ	φιλόσοφοι μὲν οἱ τοῦ ἀεὶ
[6, 495]	δέ, ὥσπερ ὀρφανὴν συγγενῶν, ἄλλοι	ἐπεισελθόντες	ἀνάξιοι ᾔσχυνάν τε καὶ ὀνείδηπεριῆψαν,
[6, 500]	εἶναι τοὺς ἔξωθεν οὐ προσῆκον	ἐπεισκεκωμακότας,	λοιδορουμένους τε αὑτοῖς καὶ φιλαπεχθημόνως
[6, 501]	σχῆμα τῆς πολιτείας; Τί μήν;	(Επειτα	οἶμαι ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ ἂν ἑκατέρωσ’
[6, 499]	τῆς ἡμετέρας ἐπόψεως, ἢ καὶ	ἔπειτα	γενήσεται, περὶ τούτου ἕτοιμοι τῷ
[6, 498]	τοὺς λόγους ἐν δὲ τῷ	ἔπειτα,	ἐὰν καὶ ἄλλων τοῦτο πραττόντων
[6, 510]	εἰκόνας ~πρῶτον (μὲν τὰς σκιάς,	ἔπειτα	τὰ ἐν τοῖς ὕδασι φαντάσματα
[6, 509]	ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλ’ ἔτι	ἐπέκεινα	τῆς οὐσίας πρεσβείᾳ καὶ δυνάμει
[6, 490]	δίκαιον ἦθος, ᾧ καὶ σωφροσύνην	ἕπεσθαι.	Ορθῶς, ἔφη. Καὶ δὴ τὸν
[6, 503]	ὀξεῖς καὶ ὅσα ἄλλα τούτοις	ἕπεται	οἶσθ’ ὅτι οὐκ ἐθέλουσιν ἅμα
[6, 508]	τὰς χρόας τὸ ἡμερινὸν φῶς	ἐπέχῃ,	ἀλλὰ ὧν νυκτερινὰ φέγγη, ἀμβλυώττουσί
[6, 499]	καλῶν τε καὶ ἐλευθέρων ἱκανῶς	ἐπήκοοι	γεγόνασιν, οἵων ζητεῖν μὲν τὸ
[6, 491]	ἀκοῦσαι, ὅτι ἓν ἕκαστον ὧν	ἐπῃνέσαμεν	τῆς φύσεως ἀπόλλυσι τὴν ἔχουσαν
[6, 501]	ἐστι πολιτειῶν ζωγράφος ὃν τότ’	ἐπῃνοῦμεν	πρὸς αὐτούς, δι’ ὃν ἐκεῖνοι
[6, 492]	τόπος ἐν ᾧ ἂν ὦσιν	ἐπηχοῦντες	διπλάσιον θόρυβον παρέχωσι τοῦ ψόγου
[6, 493]	καλέσειεν καὶ ὡς τέχνην συστησάμενος	ἐπὶ	διδασκαλίαν τρέποιτο, μηδὲν εἰδὼς τῇ
[6, 489]	ἐάντε πένης κάμνῃ, ἀναγκαῖον (εἶναι	ἐπὶ	ἰατρῶν θύρας ἰέναι καὶ πάντα
[6, 504]	μὴ παριέναι. ἢ οὐ γελοῖον	ἐπὶ	μὲν ἄλλοις σμικροῦ ἀξίοις (πᾶν
[6, 491]	ἐπιτήδευμα, πολλαχῇ πλημμελοῦσαι, πανταχῇ καὶ	ἐπὶ	πάντας δόξαν οἵαν λέγεις φιλοσοφίᾳ
[6, 510]	ὁμολογουμένως ἐπὶ τοῦτο οὗ ἂν	ἐπὶ	σκέψιν ὁρμήσωσι. Πάνυ μὲν οὖν,
[6, 494]	αὐτῷ χρῆσθαι, ἐπειδὰν πρεσβύτερος γίγνηται,	ἐπὶ	τὰ αὑτῶν πράγματα οἵ τε
[6, 493]	ἄδικον, ὀνομάζοι δὲ πάντα ταῦτα	ἐπὶ	ταῖς τοῦ μεγάλου ζῴου δόξαις,
[6, 489]	καὶ πάντα τὸν ἄρχεσθαι δεόμενον	ἐπὶ	τὰς τοῦ ἄρχειν δυναμένου, οὐ
[6, 489]	ὑφ’ αὑτοῦ οὐδὲ τοὺς σοφοὺς	ἐπὶ	τὰς τῶν πλουσίων θύρας ἰέναι,
[6, 506]	ὦ Σώκρατες, ὁ Γλαύκων, ὥσπερ	ἐπὶ	τέλει ὢν ἀποστῇς. ἀρκέσει γὰρ
[6, 511]	ἐχόμενος τῶν ἐκείνης ἐχομένων, οὕτως	ἐπὶ	τελευτὴν καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ παντάπασιν οὐδενὶ
[6, 510]	οὐκ ἐπ’ ἀρχὴν πορευομένη ἀλλ’	ἐπὶ	τελευτήν, τὸ δ’ αὖ ἕτερον—
[6, 487]	σμικρὸν παραγόμενοι, ἁθροισθέντων τῶν σμικρῶν	ἐπὶ	τελευτῆς τῶν λόγων μέγα τὸ
[6, 504]	τε καὶ μάλιστα προσήκοντος μαθήματος	ἐπὶ	τέλος οὔποτε ἥξει. Οὐ γὰρ
[6, 486]	τοῖς ἄλλοις διάνοιαν φύσει, ἣν	ἐπὶ	τὴν τοῦ ὄντος ἰδέαν ἑκάστου
[6, 511]	ὁρμάς, ἵνα μέχρι τοῦ ἀνυποθέτου	ἐπὶ	τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν ἰών,
[6, 496]	(σύμμαχος μεθ’ ὅτου τις ἰὼν	ἐπὶ	τὴν τῷ δικαίῳ βοήθειαν σῴζοιτ’
[6, 490]	ὄντως φιλομαθής, καὶ οὐκ (ἐπιμένοι	ἐπὶ	τοῖς δοξαζομένοις εἶναι πολλοῖς ἑκάστοις,
[6, 511]	δ’ ἐγώ, ἀπεδέξω. καί μοι	ἐπὶ	τοῖς τέτταρσι τμήμασι τέτταρα ταῦτα
[6, 510]	λοιπὰ ἤδη διεξιόντες τελευτῶσιν ὁμολογουμένως	ἐπὶ	τοῦτο οὗ ἂν ἐπὶ σκέψιν
[6, 494]	βαρβάρων ἱκανὸν ἔσεσθαι (πράττειν, καὶ	ἐπὶ	τούτοις ὑψηλὸν ἐξαρεῖν αὑτόν, σχηματισμοῦ
[6, 490]	τῆς διαβολῆς τὴν αἰτίαν ἐπισκοποῦντες	ἐπὶ	τούτῳ νῦν γεγόναμεν, τί ποθ’
[6, 511]	ψυχῇ γιγνόμενα λαβέ, νόησιν μὲν	ἐπὶ	τῷ ἀνωτάτω, διάνοιαν (δὲ ἐπὶ
[6, 511]	ἐπὶ τῷ ἀνωτάτω, διάνοιαν (δὲ	ἐπὶ	τῷ δευτέρῳ, τῷ τρίτῳ δὲ
[6, 487]	ἔργῳ δὲ ὁρᾶν, ὅσοι ἂν	ἐπὶ	φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες μὴ τοῦ πεπαιδεῦσθαι
[6, 511]	ἀλλὰ τῷ ὄντι ὑποθέσεις, οἷον	ἐπιβάσεις	τε καὶ ὁρμάς, ἵνα μέχρι
[6, 494]	οἷός τ’ ᾖ, καὶ ἰδίᾳ	ἐπιβουλεύοντας	καὶ δημοσίᾳ εἰς ἀγῶνας καθιστάντας;
[6, 493]	γὰρ ἄν τις τούτοις ὁμιλῇ	ἐπιδεικνύμενος,	ἢ ποίησιν ἤ τινα ἄλλην
[6, 489]	κέλευε αἰτιᾶσθαι, ἀλλὰ μὴ τοὺς	ἐπιεικεῖς.	οὐ γὰρ ἔχει φύσιν κυβερνήτην
[6, 489]	ἰόντων ἐπ’ αὐτήν, οἱ δὲ	ἐπιεικέστατοι	ἄχρηστοι, καὶ ἐγὼ συνεχώρησα ἀληθῆ
[6, 489]	ὡς ἄχρηστοι τοῖς πολλοῖς οἱ	ἐπιεικέστατοι	τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ· τῆς μέντοι
[6, 487]	μὴ παμπονήρους εἴπωμεν, τοὺς δ’	ἐπιεικεστάτους	δοκοῦντας ὅμως τοῦτό γε ὑπὸ
[6, 488]	γὰρ χαλεπὸν τὸ πάθος τῶν	ἐπιεικεστάτων,	ὃ πρὸς τὰς πόλεις πεπόνθασιν,
[6, 489]	Ναί. Οὐκοῦν τῆς μὲν τῶν	ἐπιεικῶν	ἀχρηστίας τὴν αἰτίαν διεληλύθαμεν; Καὶ
[6, 485]	γε εἰς ἕν τι αἱ	ἐπιθυμίαι	σφόδρα ῥέπουσιν, ἴσμεν που ὅτι
[6, 493]	τρεφομένου τὰς ὀργάς τις καὶ	(ἐπιθυμίας	κατεμάνθανεν, ὅπῃ τε προσελθεῖν χρὴ
[6, 493]	τούτων τῶν δογμάτων τε καὶ	ἐπιθυμιῶν	ὅτι καλὸν ἢ αἰσχρὸν (ἢ
[6, 494]	ὅσοι προσομιλοῦντες ὄχλῳ ἀρέσκειν αὐτῷ	ἐπιθυμοῦσι.	Δῆλον. Εκ δὴ τούτων τίνα
[6, 490]	μεγαλοπρέπεια, εὐμάθεια, μνήμη· καὶ σοῦ	ἐπιλαβομένου	ὅτι πᾶς μὲν (ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν
[6, 486]	τοιαύτην πρᾶξιν; Πῶς δ’ οὔ;	(Επιλήσμονα	ἄρα ψυχὴν ἐν ταῖς ἱκανῶς
[6, 502]	τοῦτο μόγις τέλος ἔσχεν, τὰ	ἐπίλοιπα	δὴ μετὰ τοῦτο λεκτέον, τίνα
[6, 488]	ἐπαΐοντες, ὅτι ἀνάγκη αὐτῷ τὴν	ἐπιμέλειαν	ποιεῖσθαι ἐνιαυτοῦ καὶ ὡρῶν καὶ
[6, 498]	τε καὶ ἀνδροῦται, εὖ μάλα	ἐπιμελεῖσθαι,	ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους· προϊούσης δὲ
[6, 499]	εἰς φιλοσοφίαν πόλεώς τις ἀνάγκη	ἐπιμεληθῆναι	ἢ γέγονεν ἐν τῷ ἀπείρῳ
[6, 499]	εἴτε βούλονται εἴτε μή, πόλεως	ἐπιμεληθῆναι,	καὶ τῇ πόλει κατηκόῳ γενέσθαι,
[6, 490]	γε ὄντως φιλομαθής, καὶ οὐκ	(ἐπιμένοι	ἐπὶ τοῖς δοξαζομένοις εἶναι πολλοῖς
[6, 499]	ἢ αὐτοῖς (ἔκ τινος θείας	ἐπιπνοίας	ἀληθινῆς φιλοσοφίας ἀληθινὸς ἔρως ἐμπέσῃ.
[6, 508]	ἔχει ἐκ τούτου ταμιευομένην ὥσπερ	ἐπίρρυτον	κέκτηται; Πάνυ μὲν οὖν. Αρ’
[6, 486]	καὶ μὴ εὐθὺς νέου ὄντος	ἐπισκέψῃ,	εἰ ἄρα δικαία τε καὶ
[6, 509]	μᾶλλον τὴν εἰκόνα αὐτοῦ ἔτι	ἐπισκόπει.	(Πῶς; Τὸν ἥλιον τοῖς ὁρωμένοις
[6, 506]	κεκοσμήσεται, ἐὰν ὁ (τοιοῦτος αὐτὴν	ἐπισκοπῇ	φύλαξ, ὁ τούτων ἐπιστήμων; Ανάγκη,
[6, 490]	κακίαν, τῆς διαβολῆς τὴν αἰτίαν	ἐπισκοποῦντες	ἐπὶ τούτῳ νῦν γεγόναμεν, τί
[6, 505]	ταύτης εἰ ὅτι μάλιστα τἆλλα	ἐπισταίμεθα,	οἶσθ’ ὅτι οὐδὲν ἡμῖν ὄφελος,
[6, 488]	μὲν καλοῦντας καὶ κυβερνητικὸν καὶ	ἐπιστάμενον	τὰ κατὰ ναῦν, ὃς ἂν
[6, 509]	τούτων ἡγούμενος αὐτὸ ὀρθῶς ἡγήσῃ·	~ἐπιστήμην	(δὲ καὶ ἀλήθειαν, ὥσπερ ἐκεῖ
[6, 509]	Αμήχανον κάλλος, ἔφη, λέγεις, εἰ	ἐπιστήμην	μὲν καὶ ἀλήθειαν παρέχει, αὐτὸ
[6, 506]	σὺ δή, ὦ Σώκρατες, πότερον	ἐπιστήμην	τὸ ἀγαθὸν φῂς εἶναι ἢ
[6, 506]	εἶπον· οὐκ ᾔσθησαι τὰς ἄνευ	ἐπιστήμης	δόξας, ὡς πᾶσαι αἰσχραί; ὧν
[6, 486]	ἆρ’ ἂν οἷός τ’ εἴη	ἐπιστήμης	μὴ κενὸς εἶναι; Καὶ πῶς;
[6, 508]	ἰδέαν φάθι εἶναι· αἰτίαν δ’	ἐπιστήμης	οὖσαν καὶ ἀληθείας, ὡς γιγνωσκομένης
[6, 511]	τὸ ὑπὸ τῆς τοῦ διαλέγεσθαι	ἐπιστήμης	τοῦ ὄντος τε καὶ νοητοῦ
[6, 506]	αὐτὴν ἐπισκοπῇ φύλαξ, ὁ τούτων	ἐπιστήμων;	Ανάγκη, ἔφη. ἀλλὰ σὺ δή,
[6, 498]	τῷ βεβιωμένῳ τὴν ἐκεῖ μοῖραν	ἐπιστήσειν	πρέπουσαν. Ως ἀληθῶς μοι δοκεῖς,
[6, 497]	τὰ γὰρ δὴ μεγάλα πάντα	ἐπισφαλῆ,	καὶ τὸ λεγόμενον τὰ καλὰ
[6, 498]	ᾗ ἡ ψυχὴ τελεοῦσθαι ἄρχεται,	ἐπιτείνειν	τὰ ἐκείνης γυμνάσια· ὅταν δὲ
[6, 502]	γενόμενος, πόλιν ἔχων πειθομένην, πάντ’	ἐπιτελέσαι	τὰ νῦν ἀπιστούμενα. Ικανὸς γάρ,
[6, 489]	διὰ τοὺς τὰ τοιαῦτα φάσκοντας	ἐπιτηδεύειν,	οὓς δὴ σὺ φῂς τὸν
[6, 491]	μιμουμένας ταύτην καὶ εἰς τὸ	ἐπιτήδευμα	καθισταμένας αὐτῆς, οἷαι οὖσαι φύσεις
[6, 487]	Εστιν οὖν ὅπῃ μέμψῃ τοιοῦτον	ἐπιτήδευμα,	ὃ μή ποτ’ ἄν τις
[6, 495]	βελτίστης φύσεως εἰς τὸ ἄριστον	ἐπιτήδευμα,	ὀλίγης καὶ ἄλλως γιγνομένης, ὡς
[6, 491]	ἀνάξιον καὶ μεῖζον ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι	ἐπιτήδευμα,	πολλαχῇ πλημμελοῦσαι, πανταχῇ καὶ ἐπὶ
[6, 489]	οὐ ῥᾴδιον εὐδοκιμεῖν τὸ βέλτιστον	ἐπιτήδευμα	ὑπὸ τῶν τἀναντία ἐπιτηδευόντων· (πολὺ
[6, 502]	τιθέντος τοὺς νόμους καὶ τὰ	ἐπιτηδεύματα	ἃ διεληλύθαμεν, οὐ δήπου ἀδύνατον
[6, 484]	φαίνωνται φυλάξαι νόμους τε καὶ	ἐπιτηδεύματα	πόλεων, τούτους καθιστάναι (φύλακας. Ορθῶς,
[6, 494]	φιλοσόφῳ φύσει, ὥστ’ ἐν τῷ	ἐπιτηδεύματι	μείνασαν πρὸς τέλος ἐλθεῖν; ἐννόει
[6, 495]	τινὰ τοῦ ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ	ἐπιτηδεύματος,	καὶ τὰ λεγόμενα ἀγαθά, πλοῦτοί
[6, 487]	ὅμως τοῦτό γε ὑπὸ τοῦ	ἐπιτηδεύματος	οὗ σὺ ἐπαινεῖς πάσχοντας, ἀχρήστους
[6, 497]	τοὐναντίον ἢ νῦν δεῖ τοῦ	ἐπιτηδεύματος	τούτου πόλιν ἅπτεσθαι. Πῶς; ~Νῦν
[6, 497]	τε τῶν φύσεων καὶ τῶν	ἐπιτηδευμάτων.	δῆλος δὴ οὖν εἶ ὅτι
[6, 502]	ἐκ τίνων (μαθημάτων τε καὶ	ἐπιτηδευμάτων	οἱ σωτῆρες ἐνέσονται τῆς πολιτείας,
[6, 501]	τὴν τοιαύτην τυχοῦσαν τῶν προσηκόντων	ἐπιτηδευμάτων	οὐκ ἀγαθὴν τελέως ἔσεσθαι καὶ
[6, 501]	τε καὶ κεραννύντες ἐκ τῶν	ἐπιτηδευμάτων	τὸ ἀνδρείκελον, ἀπ’ ἐκείνου τεκμαιρόμενοι,
[6, 489]	βέλτιστον ἐπιτήδευμα ὑπὸ τῶν τἀναντία	ἐπιτηδευόντων·	(πολὺ δὲ μεγίστη καὶ ἰσχυροτάτη
[6, 487]	τις οἷός τε γένοιτο ἱκανῶς	ἐπιτηδεῦσαι,	εἰ μὴ φύσει εἴη μνήμων,
[6, 492]	καλὰ καὶ αἰσχρὰ εἶναι, καὶ	ἐπιτηδεύσειν	ἅπερ ἂν οὗτοι, καὶ ἔσεσθαι
[6, 500]	τε φύσιν αὐτῶν καὶ τὴν	ἐπιτήδευσιν,	ἵνα μὴ ἡγῶνταί σε λέγειν
[6, 487]	οὐ μόνοις ἂν τὴν πόλιν	ἐπιτρέποις;	(Καὶ ὁ Αδείμαντος, Ω Σώκρατες,
[6, 488]	ὅπως ἂν σφίσι τὸ πηδάλιον	ἐπιτρέψῃ,	ἐνίοτε δ’ ἂν μὴ πείθωσιν
[6, 502]	τῶν ἀρχόντων κατάστασιν, εἰδότι ὡς	ἐπίφθονός	τε καὶ χαλεπὴ γίγνεσθαι ἡ
[6, 492]	δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ τὸ	ἐπιχειρεῖν	πολλὴ ἄνοια. οὔτε γὰρ γίγνεται
[6, 507]	που ἐν ὄμμασιν ὄψεως καὶ	ἐπιχειροῦντος	τοῦ ἔχοντος χρῆσθαι αὐτῇ, παρούσης
[6, 497]	ἄλλῃ σπειρόμενον ἐξίτηλον εἰς τὸ	ἐπιχώριον	φιλεῖ κρατούμενον ἰέναι, οὕτω καὶ
[6, 486]	οὐκ ἀναγκαῖα ἕκαστα διεληλυθέναι καὶ	ἑπόμενα	ἀλλήλοις τῇ μελλούσῃ τοῦ ὄντος
[6, 504]	γίγνοιτο, τῶν μέντοι ἔμπροσθεν προειρημένων	ἑπομένας	ἀποδείξεις οἷόν τ’ εἴη προσάψαι.
[6, 486]	τοῦ ὅλου καὶ παντὸς ἀεὶ	ἐπορέξεσθαι	θείου τε καὶ ἀνθρωπίνου. Αληθέστατα,
[6, 496]	ὅτι οὐδεὶς οὐδὲν ὑγιὲς ὡς	ἔπος	εἰπεῖν περὶ τὰ τῶν πόλεων
[6, 494]	πᾶν μὲν ἔργον, πᾶν δ’	ἔπος	λέγοντάς τε καὶ πράττοντας καὶ
[6, 499]	που (ἐκτὸς ὄντι τῆς ἡμετέρας	ἐπόψεως,	ἢ καὶ ἔπειτα γενήσεται, περὶ
[6, 501]	τοῦ ὄντος τε καὶ ἀληθείας	ἐραστὰς	εἶναι τοὺς φιλοσόφους; Ατοπον μεντἄν,
[6, 495]	καὶ οἱ τὰ μέγιστα κακὰ	ἐργαζόμενοι	τὰς πόλεις γίγνονται καὶ τοὺς
[6, 511]	οὔ— δοκεῖς γάρ μοι συχνὸν	ἔργον	λέγειν— ὅτι μέντοι βούλει διορίζειν
[6, 494]	καὶ ἑταιρίαν; οὐ πᾶν μὲν	ἔργον,	πᾶν δ’ ἔπος λέγοντάς τε
[6, 487]	καθ’ ἕκαστον τὸ ἐρωτώμενον ἐναντιοῦσθαι,	ἔργῳ	δὲ ὁρᾶν, ὅσοι ἂν ἐπὶ
[6, 492]	ἀνάγκην εἰρήκαμεν. Ποίαν; ἔφη. Ην	ἔργῳ	προστιθέασι λόγῳ μὴ πείθοντες οὗτοι
[6, 498]	ὡμοιωμένον μέχρι τοῦ δυνατοῦ τελέως	ἔργῳ	τε καὶ λόγῳ, ~δυναστεύοντα (ἐν
[6, 501]	ἡ πολιτεία ἣν μυθολογοῦμεν λόγῳ	ἔργῳ	τέλος λήψεται; Ισως, ἔφη, ἧττον.
[6, 496]	καθαρὸς ἀδικίας τε καὶ ἀνοσίων	(ἔργων	τόν τε ἐνθάδε βίον βιώσεται
[6, 499]	ἐγώ, ὅτι οὐκ αὖ δοκεῖ,	ἐρεῖς;	Ισως, ἔφη. Ω μακάριε, ἦν
[6, 493]	αὐτὸ σῶσαι λέγων οὐ κακῶς	ἐρεῖς.	Οὐδ’ ἐμοὶ ἄλλως, ἔφη, δοκεῖ.
[6, 495]	νυμφίου παρεσκευασμένου, διὰ πενίαν καὶ	ἐρημίαν	τοῦ δεσπότου τὴν θυγατέρα μέλλοντος
[6, 495]	οὕτως ἐκπίπτοντες, οἷς μάλιστα προσήκει,	(ἔρημον	καὶ ἀτελῆ φιλοσοφίαν λείποντες αὐτοί
[6, 497]	οὖν εἶ ὅτι μετὰ τοῦτο	ἐρήσῃ	τίς αὕτη ἡ πολιτεία. Οὐκ
[6, 499]	τείνοντα ἢ πρὸς δόξαν καὶ	ἔριν	καὶ ἐν δίκαις καὶ ἐν
[6, 499]	τὰ δὲ κομψά τε καὶ	ἐριστικὰ	καὶ μηδαμόσε ἄλλοσε τείνοντα ἢ
[6, 497]	νομοθέτης ἔχων τοὺς νόμους ἐτίθεις.	Ερρήθη	γάρ, ἔφη. Αλλ’ οὐχ ἱκανῶς,
[6, 497]	ἐγώ, αὕτη· τοῦτο δὲ αὐτὸ	ἐρρήθη	μὲν καὶ τότε, ὅτι δεήσοι
[6, 504]	ἐξαρκεῖν ἔφατε, καὶ οὕτω δὴ	ἐρρήθη	τὰ τότε τῆς μὲν ἀκριβείας,
[6, 485]	μαθήματα καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον	ἐρρυήκασιν,	περὶ τὴν τῆς ψυχῆς οἶμαι
[6, 491]	ὥρας μηδὲ τόπου, ὅσῳ ἂν	ἐρρωμενέστερον	ᾖ, τοσούτῳ πλειόνων ἐνδεῖ τῶν
[6, 491]	καὶ ἰσχὺς σώματος καὶ συγγένεια	ἐρρωμένη	ἐν πόλει καὶ πάντα τὰ
[6, 499]	θείας ἐπιπνοίας ἀληθινῆς φιλοσοφίας ἀληθινὸς	ἔρως	ἐμπέσῃ. τούτων δὲ πότερα γενέσθαι
[6, 485]	(ἡμῖν ὅτι μαθήματός γε ἀεὶ	ἐρῶσιν	ὃ ἂν αὐτοῖς δηλοῖ ἐκείνης
[6, 504]	δ’ ἐγώ, ἀλλὰ καὶ σὺ	ἐρώτα.	πάντως αὐτὸ οὐκ ὀλιγάκις ἀκήκοας,
[6, 487]	λέγεις· ἡγοῦνται δι’ ἀπειρίαν τοῦ	ἐρωτᾶν	καὶ ἀποκρίνεσθαι ὑπὸ τοῦ λόγου
[6, 487]	οὓς ἀχρήστους ὁμολογοῦμεν αὐταῖς εἶναι;	Ερωτᾷς,	ἦν δ’ ἐγώ, ἐρώτημα δεόμενον
[6, 508]	τὸν ἥλιον γὰρ δῆλον ὅτι	ἐρωτᾷς.	Αρ’ οὖν ὧδε πέφυκεν ὄψις
[6, 487]	εἶναι; Ερωτᾷς, ἦν δ’ ἐγώ,	ἐρώτημα	δεόμενον ἀποκρίσεως δι’ εἰκόνος λεγομένης.
[6, 487]	τοῦ λόγου παρ’ ἕκαστον τὸ	ἐρώτημα	σμικρὸν παραγόμενοι, ἁθροισθέντων τῶν σμικρῶν
[6, 504]	ἄν σε, ἔφη, ἀφεῖναι μὴ	ἐρωτήσαντα	τί ἐστιν; Οὐ πάνυ, ἦν
[6, 485]	περί τε τῶν φιλοτίμων καὶ	ἐρωτικῶν	διήλθομεν. Ορθῶς, ἔφη, λέγεις. Τόδε
[6, 485]	ἀλλὰ καὶ πᾶσα ἀνάγκη τὸν	ἐρωτικῶς	του φύσει ἔχοντα πᾶν τὸ
[6, 490]	οὐκ ἀμβλύνοιτο οὐδ’ ἀπολήγοι τοῦ	ἔρωτος,	πρὶν αὐτοῦ ὃ ἔστιν ἑκάστου
[6, 487]	οὐκ ἔχειν καθ’ ἕκαστον τὸ	ἐρωτώμενον	ἐναντιοῦσθαι, ἔργῳ δὲ ὁρᾶν, ὅσοι
[6, 501]	προσηκόντων ἐπιτηδευμάτων οὐκ ἀγαθὴν τελέως	ἔσεσθαι	καὶ φιλόσοφον, εἴπερ τινὰ ἄλλην;
[6, 485]	τῇ φύσει οἳ ἂν μέλλωσιν	ἔσεσθαι	οἵους ἐλέγομεν. Τὸ ποῖον; Τὴν
[6, 488]	μέλλει τῷ ὄντι νεὼς ἀρχικὸς	ἔσεσθαι,	ὅπως δὲ κυβερνήσει (ἐάντε τινες
[6, 491]	ἀγαθῶν οὔτε κακῶν αἰτίαν ποτὲ	ἔσεσθαι;	Οὔκ, ἀλλά, ἦ δ’ ὅς,
[6, 494]	καὶ τὰ τῶν βαρβάρων ἱκανὸν	ἔσεσθαι	(πράττειν, καὶ ἐπὶ τούτοις ὑψηλὸν
[6, 503]	ὅς. Οὐκοῦν σπάνιον αὐτὸ οἴει	ἔσεσθαι;	Πῶς δ’ οὔ; (Βασανιστέον δὴ
[6, 492]	ἐπιτηδεύσειν ἅπερ ἂν οὗτοι, καὶ	ἔσεσθαι	τοιοῦτον; (Πολλή, ἦ δ’ ὅς,
[6, 486]	ἀνελεύθερος μηδ’ ἀλαζὼν μηδὲ δειλὸς	ἔσθ’	ὅπῃ ἂν δυσσύμβολος ἢ ἄδικος
[6, 494]	καὶ (μὴ τὰ πολλὰ ἕκαστα,	ἔσθ’	ὅπως πλῆθος ἀνέξεται ἢ ἡγήσεαι
[6, 502]	οὐδέποτε οὐδ’ ἂν εἷς σωθείη,	ἔσθ’	ὅστις ἀμφισβητήσειε; Καὶ πῶς; Αλλὰ
[6, 506]	~καὶ (τοσοῦτον οὕτω φῶμεν δεῖν	ἐσκοτῶσθαι	καὶ ἐκείνους τοὺς βελτίστους ἐν
[6, 506]	ὅπως μὴ οὐχ οἷός τ’	ἔσομαι,	προθυμούμενος δὲ ἀσχημονῶν γέλωτα ὀφλήσω.
[6, 490]	φῦναι τὸν καλόν τε κἀγαθὸν	(ἐσόμενον.	ἡγεῖτο δ’ αὐτῷ, εἰ νῷ
[6, 485]	λέγωμεν, τίνα τρόπον οἷοί τ’	ἔσονται	οἱ αὐτοὶ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα
[6, 503]	Νόησον δὴ ὡς εἰκότως ὀλίγοι	ἔσονταί	σοι· ἣν γὰρ διήλθομεν φύσιν
[6, 507]	οὐδὲν ὄψεται, τά τε χρώματα	ἔσται	ἀόρατα. Τίνος δὴ λέγεις, ἔφη,
[6, 494]	ἐν παισὶν ὁ τοιοῦτος πρῶτος	ἔσται	ἐν ἅπασιν, ἄλλως τε καὶ
[6, 503]	καὶ τὰ μέγιστα μαθήματα δυνατὴ	ἔσται	ἐνεγκεῖν ~εἴτε καὶ (ἀποδειλιάσει, ὥσπερ
[6, 501]	πόλει οὔτε πολίταις κακῶν παῦλα	ἔσται,	οὐδὲ ἡ πολιτεία ἣν μυθολογοῦμεν
[6, 509]	τὸ τοῦ νοουμένου, καί σοι	ἔσται	σαφηνείᾳ καὶ ἀσαφείᾳ πρὸς ἄλληλα
[6, 484]	τῷ ὄντι τοῦ ὄντος ἑκάστου	ἐστερημένοι	τῆς γνώσεως, καὶ μηδὲν ἐναργὲς
[6, 503]	ὅταν τι δέῃ τοιοῦτον διαπονεῖν.	Εστι	ταῦτα, ἔφη. Ημεῖς δέ γέ
[6, 507]	τιθέντες, ὃ ἔστιν” ἕκαστον προσαγορεύομεν.	Εστι	ταῦτα. Καὶ τὰ μὲν δὴ
[6, 501]	ἡμᾶς ἔφησθα ἰέναι, ὡς τοιοῦτός	ἐστι	πολιτειῶν ζωγράφος ὃν τότ’ ἐπῃνοῦμεν
[6, 506]	μακάριοι, αὐτὸ μὲν τί ποτ’	(ἐστὶ	τἀγαθὸν ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι—
[6, 496]	τὰ τῶν πόλεων πράττει οὐδ’	ἔστι	(σύμμαχος μεθ’ ὅτου τις ἰὼν
[6, 490]	φύσιν καὶ ἐξ ἀνάγκης ὡρισάμεθα.	(Εστιν,	ἔφη, ταῦτα. Ταύτης δή, ἦν
[6, 487]	μεταλήψεσθαι; ~(Αναγκαιότατα μὲν οὖν, ἔφη.	Εστιν	οὖν ὅπῃ μέμψῃ τοιοῦτον ἐπιτήδευμα,
[6, 495]	~(Πολλή, ἦ δ’ ὅς, ἀνάγκη.	Εστιν	οὖν ὅπως ὁ τοιοῦτος φιλοσοφήσει;
[6, 499]	γενέσθαι ἢ ἀμφότερα ὡς ἄρα	ἐστὶν	ἀδύνατον, ἐγὼ μὲν οὐδένα φημὶ
[6, 511]	ἀνὰ λόγον, ὥσπερ ἐφ’ οἷς	ἐστιν	ἀληθείας μετέχει, οὕτω ταῦτα σαφηνείας
[6, 509]	αὐτὸ δ’ ὑπὲρ ταῦτα κάλλει	ἐστίν·	οὐ γὰρ δήπου σύ γε
[6, 504]	ἔφη, ἀφεῖναι μὴ ἐρωτήσαντα τί	ἐστιν;	Οὐ πάνυ, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 506]	καλὰ ἀγνοούμενα ὅπῃ ποτὲ ἀγαθά	ἐστιν,	οὐ πολλοῦ τινος ἄξιον φύλακα
[6, 505]	ἔχουσα λαβεῖν ἱκανῶς τί ποτ’	ἐστὶν	οὐδὲ πίστει χρήσασθαι μονίμῳ οἵᾳ
[6, 497]	πολιτείαν, ὥσπερ (καὶ αὐτὸ ἄριστόν	ἐστιν,	τότε δηλώσει ὅτι τοῦτο μὲν
[6, 508]	ὁ ἥλιος ὄψις μὲν οὐκ	ἔστιν,	αἴτιος δ’ ὢν αὐτῆς ὁρᾶται
[6, 507]	ὡς μιᾶς οὔσης τιθέντες, ὃ	ἔστιν”	ἕκαστον προσαγορεύομεν. Εστι ταῦτα. Καὶ
[6, 490]	τοῦ ἔρωτος, πρὶν αὐτοῦ ὃ	ἔστιν	ἑκάστου τῆς φύσεως ἅψασθαι ᾧ
[6, 499]	παρεληλυθότι χρόνῳ ἢ καὶ νῦν	ἔστιν	ἔν τινι βαρβαρικῷ τόπῳ, πόρρω
[6, 488]	τὰς πόλεις πεπόνθασιν, ὥστε οὐδ’	ἔστιν	ἓν οὐδὲν ἄλλο τοιοῦτον πεπονθός,
[6, 508]	τοῦτον τὸν θεόν; Πῶς; Οὐκ	ἔστιν	ἥλιος ἡ ὄψις οὔτε αὐτὴ
[6, 499]	γέγονεν ἡ εἰρημένη πολιτεία καὶ	ἔστιν	καὶ γενήσεταί γε, ὅταν αὕτη
[6, 486]	δυσσύμβολος ἢ ἄδικος γένοιτο; Οὐκ	ἔστιν.	Καὶ τοῦτο δὴ ψυχὴν σκοπῶν
[6, 507]	πάνυ, ἔφη. Αλλ’ ὧδε σκόπει.	ἔστιν	ὅτι προσδεῖ ἀκοῇ καὶ φωνῇ
[6, 502]	ἦν δ’ ἐγώ, τοῦτο πεπεισμένοι	ἔστων·	τοῦδε δὲ πέρι τις ἀμφισβητήσει,
[6, 502]	Οὐκοῦν ἐπειδὴ τοῦτο μόγις τέλος	ἔσχεν,	τὰ ἐπίλοιπα δὴ μετὰ τοῦτο
[6, 497]	δοκεῖ μετρίως εἰρῆσθαι, εἰ μὴ	ἔτ’	ἄλλο λέγεις τι σύ. Αλλ’
[6, 504]	ὅς. Τὴν μακροτέραν τοίνυν, ὦ	ἑταῖρε,	ἔφην, περιιτέον τῷ (τοιούτῳ, καὶ
[6, 492]	τούτων παιδείαν πεπαιδευμένον, ἀνθρώπειον, ὦ	ἑταῖρε—	θεῖον μέντοι κατὰ τὴν παροιμίαν
[6, 506]	ἐμοί, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ	ἑταῖρε,	καὶ μάλα ἀρκέσει· ἀλλ’ ὅπως
[6, 494]	αὐτοῦ τὴν χρείαν τε καὶ	ἑταιρίαν;	οὐ πᾶν μὲν ἔργον, πᾶν
[6, 496]	ἂν καὶ ὁ τοῦ ἡμετέρου	ἑταίρου	Θεάγους χαλινὸς οἷος κατασχεῖν· καὶ
[6, 499]	καὶ λόγῳ, ~δυναστεύοντα (ἐν πόλει	ἑτέρᾳ	τοιαύτῃ, οὐ πώποτε ἑωράκασιν, οὔτε
[6, 488]	τι καὶ γιγνώσκοντα περὶ ναυτικῶν	ἕτερα	τοιαῦτα, τοὺς δὲ ναύτας στασιάζοντας
[6, 487]	ὑπὸ πεττείας αὖ ταύτης τινὸς	ἑτέρας,	οὐκ ἐν ψήφοις ἀλλ’ ἐν
[6, 511]	ἀδελφαῖς τέχναις λέγεις. Τὸ τοίνυν	ἕτερον	μάνθανε τμῆμα τοῦ νοητοῦ λέγοντά
[6, 510]	κατανοεῖς. Αλλὰ κατανοῶ. Τὸ τοίνυν	ἕτερον	τίθει ᾧ τοῦτο ἔοικεν, τά
[6, 509]	μὲν τῷ ὁρωμένῳ (τὸ μὲν	ἕτερον	τμῆμα εἰκόνες— λέγω δὲ τὰς
[6, 510]	ἐπὶ τελευτήν, τὸ δ’ αὖ	ἕτερον—	τὸ ἐπ’ ἀρχὴν ἀνυπόθετον— ἐξ
[6, 505]	τι ἐλάττονος πλάνης ἔμπλεῳ τῶν	ἑτέρων;	ἢ οὐ καὶ οὗτοι ἀναγκάζονται
[6, 501]	οὓς ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν; (Οὐ δήπου.	Ετι	οὖν ἀγριανοῦσι λεγόντων ἡμῶν ὅτι
[6, 491]	ἃ διήλθομεν. Ατοπον, ἔφη, ἀκοῦσαι.	(Ετι	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, πρὸς
[6, 493]	Οὐδ’ ἐμοὶ ἄλλως, ἔφη, δοκεῖ.	Ετι	τοίνυν σοι, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 498]	τοὺς πολλοὺς τῶν ἀκουόντων προθυμότερον	ἔτι	ἀντιτείνειν οὐδ’ ὁπωστιοῦν πεισομένους, ἀπὸ
[6, 510]	λόγον οὔτε αὑτοῖς οὔτε ἄλλοις	ἔτι	ἀξιοῦσι περὶ αὐτῶν διδόναι (ὡς
[6, 505]	καὶ δοκεῖν, ἀγαθὰ δὲ οὐδενὶ	ἔτι	ἀρκεῖ τὰ δοκοῦντα κτᾶσθαι, ἀλλὰ
[6, 503]	καὶ φόβοις καὶ ἡδοναῖς, καὶ	ἔτι	δὴ ὃ τότε παρεῖμεν νῦν
[6, 508]	καὶ τὰ ὁρώμενα. Πῶς; ἔφη·	ἔτι	δίελθέ μοι. Οφθαλμοί, ἦν δ’
[6, 484]	Οὐ φαίνεται, εἶπον· ἐμοὶ γοῦν	ἔτι	δοκεῖ ἂν βελτιόνως φανῆναι εἰ
[6, 509]	οὐσίας ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλ’	ἔτι	ἐπέκεινα τῆς οὐσίας πρεσβείᾳ καὶ
[6, 509]	ὧδε μᾶλλον τὴν εἰκόνα αὐτοῦ	ἔτι	ἐπισκόπει. (Πῶς; Τὸν ἥλιον τοῖς
[6, 494]	πλούσιός τε καὶ γενναῖος, καὶ	ἔτι	εὐειδὴς καὶ μέγας; ἆρ’ οὐ
[6, 497]	Αλλ’ οὐδέν, ἦ δ’ ὅς,	ἔτι	λέγω περὶ τούτου· ἀλλὰ τὴν
[6, 488]	δ’ οὖν τῆς εἰκόνος, ἵν’	ἔτι	μᾶλλον ἴδῃς ὡς γλίσχρως εἰκάζω.
[6, 509]	ὁπότερον αὐτῶν οὐκ ὀρθόν, ἀλλ’	ἔτι	μειζόνως τιμητέον τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 504]	γὰρ ταῦτα, ἔφη, μέγιστα, ἀλλ’	ἔτι	τι μεῖζον δικαιοσύνης τε καὶ
[6, 508]	καὶ ἀληθείας, ἄλλο καὶ κάλλιον	ἔτι	τούτων ἡγούμενος αὐτὸ ὀρθῶς ἡγήσῃ·
[6, 497]	ὁ νομοθέτης ἔχων τοὺς νόμους	ἐτίθεις.	Ερρήθη γάρ, ἔφη. Αλλ’ οὐχ
[6, 507]	πάντων ἃ τότε ὡς πολλὰ	ἐτίθεμεν,	πάλιν αὖ κατ’ ἰδέαν μίαν
[6, 489]	πολὺ ἂν θαυμαστότερον ἦν (εἰ	ἐτιμῶντο.	Αλλὰ διδάξω, ἔφη. Καὶ ὅτι
[6, 499]	καὶ ἔπειτα γενήσεται, περὶ τούτου	ἕτοιμοι	τῷ λόγῳ διαμάχεσθαι, ὡς γέγονεν
[6, 488]	καὶ τὸν λέγοντα ὡς διδακτὸν	ἑτοίμους	κατατέμνειν, αὐτοὺς δὲ αὐτῷ ἀεὶ
[6, 493]	κατὰ τὴν παροιμίαν ἐξαιρῶμεν λόγου·	~εὖ	γὰρ χρὴ εἰδέναι, ὅτιπερ ἂν
[6, 487]	τἀληθῆ λέγειν. (Πῶς οὖν, ἔφη,	εὖ	ἔχει λέγειν ὅτι οὐ πρότερον
[6, 498]	ᾧ βλαστάνει τε καὶ ἀνδροῦται,	εὖ	μάλα ἐπιμελεῖσθαι, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους·
[6, 494]	ἦν δ’ ἐγώ, διὰ τὸ	εὖ	πεφυκέναι καὶ τὸ συγγενὲς (τῶν
[6, 503]	δέ γέ φαμεν ἀμφοτέρων δεῖν	εὖ	τε καὶ καλῶς μετέχειν, ἢ
[6, 496]	ὑπὸ φυγῆς καταληφθὲν γενναῖον καὶ	εὖ	τεθραμμένον ἦθος, ἀπορίᾳ τῶν διαφθερούντων
[6, 486]	ὄντος ἰδέαν ἑκάστου τὸ αὐτοφυὲς	εὐάγωγον	παρέξει. Πῶς δ’ οὔ; (Τί
[6, 500]	ὡς οὐκ ἄν ποτε ἄλλως	εὐδαιμονήσειε	πόλις, εἰ μὴ αὐτὴν διαγράψειαν
[6, 498]	ὅτι μὴ πάρεργον, τοὺς μέλλοντας	εὐδαιμόνως	βιώσεσθαι καὶ τελευτήσαντας τῷ βίῳ
[6, 491]	ὅλου αὐτοῦ ὀρθῶς, καί σοι	εὔδηλόν	τε φανεῖται καὶ οὐκ ἄτοπα
[6, 489]	καὶ ἐν τούτοις οὐ ῥᾴδιον	εὐδοκιμεῖν	τὸ βέλτιστον ἐπιτήδευμα ὑπὸ τῶν
[6, 494]	τε καὶ γενναῖος, καὶ ἔτι	εὐειδὴς	καὶ μέγας; ἆρ’ οὐ πληρωθήσεσθαι
[6, 485]	ὄντι φιλομαθῆ πάσης ἀληθείας δεῖ	εὐθὺς	ἐκ νέου ὅτι μάλιστα ὀρέγεσθαι.
[6, 494]	εἶναι τῆς φύσεως. Ναί. Οὐκοῦν	εὐθὺς	ἐν παισὶν ὁ τοιοῦτος πρῶτος
[6, 486]	ψυχὴν σκοπῶν φιλόσοφον καὶ μὴ	εὐθὺς	νέου ὄντος ἐπισκέψῃ, εἰ ἄρα
[6, 501]	οὖν οἶσθ’ ὅτι τούτῳ ἂν	εὐθὺς	τῶν ἄλλων διενέγκοιεν, τῷ μήτε
[6, 507]	ἔκγονον αὐτοῦ τοῦ ἀγαθοῦ κομίσασθε.	εὐλαβεῖσθε	μέντοι μή πῃ ἐξαπατήσω ὑμᾶς
[6, 507]	ἀποδιδοὺς τὸν λόγον τοῦ τόκου.	Εὐλαβησόμεθα,	ἔφη, κατὰ δύναμιν· ἀλλὰ μόνον
[6, 494]	ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται γὰρ δὴ ἡμῖν	εὐμάθεια	καὶ μνήμη καὶ ἀνδρεία καὶ
[6, 490]	συνέβη προσῆκον τούτοις ἀνδρεία, μεγαλοπρέπεια,	εὐμάθεια,	μνήμη· καὶ σοῦ ἐπιλαβομένου ὅτι
[6, 503]	διεσπασμένη φύεται. (Πῶς, ἔφη, λέγεις;	Εὐμαθεῖς	καὶ μνήμονες καὶ ἀγχίνοι καὶ
[6, 486]	παραλείψεις, ὡς ἐγᾦμαι. Τὸ ποῖον;	Εὐμαθὴς	ἢ δυσμαθής. ἢ προσδοκᾷς ποτέ
[6, 487]	εἰ μὴ φύσει εἴη μνήμων,	εὐμαθής,	μεγαλοπρεπής, εὔχαρις, φίλος τε καὶ
[6, 496]	καλῆς ἐλπίδος ἵλεώς τε καὶ	εὐμενὴς	ἀπαλλάξεται. ~(Αλλά τοι, ἦ δ’
[6, 503]	αὖ ταῦτα ἤθη καὶ οὐκ	εὐμετάβολα,	οἷς (ἄν τις μᾶλλον ὡς
[6, 494]	δουλεύσαντι τῇ κτήσει αὐτοῦ, ἆρ’	εὐπετὲς	οἴει εἶναι εἰσακοῦσαι διὰ τοσούτων
[6, 485]	οἰκειότερον σοφίᾳ τι ἀληθείας ἂν	εὕροις;	Καὶ πῶς; ἦ δ’ ὅς.
[6, 509]	σύ γε ἡδονὴν αὐτὸ λέγεις.	Εὐφήμει,	ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὧδε
[6, 496]	ἀπ’ ἄλλης τέχνης δικαίως ἀτιμάσαν	εὐφυὲς	ἐπ’ αὐτὴν ἂν ἔλθοι. εἴη
[6, 491]	τὰς ψυχὰς οὕτω φῶμεν τὰς	εὐφυεστάτας	κακῆς παιδαγωγίας τυχούσας διαφερόντως κακὰς
[6, 499]	ἡμεῖς δικαίως καταγελῴμεθα, ὡς ἄλλως	εὐχαῖς	ὅμοια λέγοντες. ἢ οὐχ οὕτως;
[6, 486]	ἐμμετρίᾳ; Εμμετρίᾳ. Εμμετρον ἄρα καὶ	εὔχαριν	ζητῶμεν πρὸς τοῖς ἄλλοις διάνοιαν
[6, 487]	φύσει εἴη μνήμων, εὐμαθής, μεγαλοπρεπής,	εὔχαρις,	φίλος τε καὶ συγγενὴς ἀληθείας,
[6, 488]	ἐνοῦσι, καὶ πίνοντάς τε καὶ	εὐωχουμένους	πλεῖν ὡς τὸ εἰκὸς τοὺς
[6, 501]	πείθομέν πῃ ἐκείνους, οὓς διατεταμένους	ἐφ’	ἡμᾶς ἔφησθα ἰέναι, ὡς τοιοῦτός
[6, 493]	τίνων γίγνεται, καὶ φωνὰς δὴ	ἐφ’	οἷς ἑκάστας εἴωθεν φθέγγεσθαι, καὶ
[6, 511]	τάξον αὐτὰ ἀνὰ λόγον, ὥσπερ	ἐφ’	οἷς ἐστιν ἀληθείας μετέχει, οὕτω
[6, 504]	τῆς μὲν ἀκριβείας, ὡς ἐμοὶ	ἐφαίνετο,	ἐλλιπῆ, εἰ δὲ ὑμῖν ἀρεσκόντως,
[6, 504]	εἴποιτε. Αλλ’ ἔμοιγε, ἔφη, μετρίως·	ἐφαίνετο	μὴν καὶ τοῖς ἄλλοις. (Αλλ’
[6, 484]	κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ἔχοντος δυνάμενοι	ἐφάπτεσθαι,	οἱ δὲ μὴ ἀλλ’ ἐν
[6, 490]	φύσεως ἅψασθαι ᾧ προσήκει ψυχῆς	ἐφάπτεσθαι	τοῦ τοιούτου— προσήκει δὲ συγγενεῖ—
[6, 504]	εἴη προσάψαι. καὶ ὑμεῖς ἐξαρκεῖν	ἔφατε,	καὶ οὕτω δὴ ἐρρήθη τὰ
[6, 510]	αὐτῶν τὴν μέθοδον ποιουμένη. Ταῦτ’	ἔφη,	ἃ λέγεις, οὐχ ἱκανῶς ἔμαθον.
[6, 491]	καὶ πάντα ἃ διήλθομεν. Ατοπον,	ἔφη,	ἀκοῦσαι. (Ετι τοίνυν, ἦν δ’
[6, 497]	τοὺς νόμους ἐτίθεις. Ερρήθη γάρ,	ἔφη.	Αλλ’ οὐχ ἱκανῶς, εἶπον, ἐδηλώθη,
[6, 507]	ὁρᾶσθαι δύναμιν ἐδημιούργησεν; Οὐ πάνυ,	ἔφη.	Αλλ’ ὧδε σκόπει. ἔστιν ὅτι
[6, 505]	φρονεῖν; Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγ’	ἔφη.	Αλλὰ μὴν καὶ τόδε γε
[6, 506]	φύλαξ, ὁ τούτων ἐπιστήμων; Ανάγκη,	ἔφη.	ἀλλὰ σὺ δή, ὦ Σώκρατες,
[6, 504]	καὶ τὰς ἀκριβείας; Καὶ μάλα,	ἔφη,	(ἄξιον τὸ διανόημα) ὃ μέντοι
[6, 490]	δοκουμένοις περὶ αὐτοῦ; Καὶ μάλα,	ἔφη.	Αρ’ οὖν δὴ οὐ μετρίως
[6, 502]	τὰ νῦν ἀπιστούμενα. Ικανὸς γάρ,	ἔφη.	Αρχοντος γάρ που, ἦν δ’
[6, 504]	λέγεις, οἴει τιν’ ἄν σε,	ἔφη,	ἀφεῖναι μὴ ἐρωτήσαντα τί ἐστιν;
[6, 506]	νοῦ ἀληθές τι δοξάζοντες; Οὐδέν,	ἔφη.	Βούλει οὖν αἰσχρὰ θεάσασθαι, τυφλά
[6, 494]	ψυχῇ; Τί δ’ οὐ μέλλει;	ἔφη.	Βουλήσονται δὴ οἶμαι αὐτῷ χρῆσθαι,
[6, 505]	τοῦ ἀγαθοῦ φάναι. Καὶ μάλα,	ἔφη,	γελοίως. (Πῶς γὰρ οὐχί, ἦν
[6, 509]	ὁ Γλαύκων μάλα γελοίως, Απολλον,	ἔφη,	δαιμονίας ὑπερβολῆς. Σὺ γάρ, ἦν
[6, 484]	οἵ εἰσιν ἑκάτεροι. Ισως γάρ,	ἔφη,	διὰ βραχέος οὐ ῥᾴδιον. Οὐ
[6, 496]	θυγατέρα μέλλοντος γαμεῖν; ~(Οὐ πάνυ,	ἔφη,	διαφέρει. Ποῖ’ ἄττα οὖν εἰκὸς
[6, 493]	κακῶς ἐρεῖς. Οὐδ’ ἐμοὶ ἄλλως,	ἔφη,	δοκεῖ. Ετι τοίνυν σοι, ἦν
[6, 495]	ἢ οὐκ ἀνάγκη; Καὶ μάλα,	ἔφη.	Δοκεῖς οὖν τι, ἦν δ’
[6, 501]	εἶναι τοὺς φιλοσόφους; Ατοπον μεντἄν,	ἔφη,	εἴη. Αλλὰ μὴ τὴν φύσιν
[6, 484]	μέρει ἀρετῆς ὑστεροῦντας; Ατοπον μεντἄν,	ἔφη,	εἴη ἄλλους αἱρεῖσθαι, εἴ γε
[6, 489]	τοῖς ὡς ἀληθῶς κυβερνήταις. Ορθότατα,	ἔφη.	Εκ τε τοίνυν τούτων καὶ
[6, 495]	παρασκευή; Οὐ γάρ, ἀλλ’ ὀρθῶς,	ἔφη,	ἐλέχθη. Οὗτος δή, εἶπον, ὦ
[6, 487]	ψυχῇ μεταλήψεσθαι; ~(Αναγκαιότατα μὲν οὖν,	ἔφη.	Εστιν οὖν ὅπῃ μέμψῃ τοιοῦτον
[6, 508]	ὄψιν καὶ τὰ ὁρώμενα. Πῶς;	ἔφη·	ἔτι δίελθέ μοι. Οφθαλμοί, ἦν
[6, 487]	φαίνονται τἀληθῆ λέγειν. (Πῶς οὖν,	ἔφη,	εὖ ἔχει λέγειν ὅτι οὐ
[6, 510]	τὸ σκευαστὸν ὅλον γένος. Τίθημι,	ἔφη.	Η καὶ ἐθέλοις ἂν αὐτὸ
[6, 485]	οἰκεῖον τῶν παιδικῶν ἀγαπᾶν. Ορθῶς,	ἔφη.	Η οὖν οἰκειότερον σοφίᾳ τι
[6, 493]	σοι δοκεῖ εἶναι παιδευτής; Εμοιγ’	ἔφη.	Η οὖν τι τούτου δοκεῖ
[6, 501]	θεοφιλῆ ποιήσειαν. Καλλίστη γοῦν ἄν,	ἔφη,	ἡ γραφὴ γένοιτο. Αρ’ οὖν,
[6, 490]	ἢ πᾶν τοὐναντίον μισεῖν; (Μισεῖν,	ἔφη.	Ηγουμένης δὴ ἀληθείας οὐκ ἄν
[6, 486]	θείου τε καὶ ἀνθρωπίνου. Αληθέστατα,	ἔφη.	Ηι οὖν ὑπάρχει διανοίᾳ μεγαλοπρέπεια
[6, 503]	δέῃ τοιοῦτον διαπονεῖν. Εστι ταῦτα,	ἔφη.	Ημεῖς δέ γέ φαμεν ἀμφοτέρων
[6, 492]	τὴν μεγίστην ἀνάγκην εἰρήκαμεν. Ποίαν;	ἔφη.	Ην ἔργῳ προστιθέασι λόγῳ μὴ
[6, 501]	λόγῳ ἔργῳ τέλος λήψεται; Ισως,	ἔφη,	ἧττον. ~Βούλει οὖν, ἦν δ’
[6, 500]	ἀγάμενος, μὴ μιμεῖσθαι ἐκεῖνο; Αδύνατον,	ἔφη.	Θείῳ δὴ καὶ κοσμίῳ ὅ
[6, 511]	καὶ τελευτᾷ εἰς εἴδη. Μανθάνω,	ἔφη,	ἱκανῶς μὲν οὔ— δοκεῖς γάρ
[6, 490]	ᾧ καὶ σωφροσύνην ἕπεσθαι. Ορθῶς,	ἔφη.	Καὶ δὴ τὸν ἄλλον τῆς
[6, 491]	τὸν τύπον ὧν λέγω. Εχω,	ἔφη·	καὶ ἡδέως γ’ ἂν ἀκριβέστερον
[6, 510]	πρὸς τὸ ᾧ ὡμοιώθη; (Εγωγ’	ἔφη,	καὶ μάλα. Σκόπει δὴ αὖ
[6, 508]	ὁρώμενα ὁρᾶσθαι; Ονπερ καὶ σύ,	ἔφη,	καὶ οἱ ἄλλοι· τὸν ἥλιον
[6, 489]	ἦν (εἰ ἐτιμῶντο. Αλλὰ διδάξω,	ἔφη.	Καὶ ὅτι τοίνυν τἀληθῆ λέγεις,
[6, 511]	ταῦτα σαφηνείας ἡγησάμενος μετέχειν. Μανθάνω,	ἔφη,	καὶ συγχωρῶ καὶ τάττω ὡς
[6, 501]	θεοειδές τε καὶ θεοείκελον. Ορθῶς,	ἔφη.	Καὶ τὸ μὲν ἂν οἶμαι
[6, 507]	τὸν λόγον τοῦ τόκου. Εὐλαβησόμεθα,	ἔφη,	κατὰ δύναμιν· ἀλλὰ μόνον λέγε.
[6, 491]	προειρημένα περὶ αὐτῶν. Πῶς οὖν,	ἔφη,	κελεύεις; (Παντός, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 497]	τῷ ὄντι χαλεπά. (Αλλ’ ὅμως,	ἔφη,	λαβέτω τέλος ἡ ἀπόδειξις τούτου
[6, 506]	εἰ δὲ μή, ἐᾶν. Αλλ’	ἔφη,	λέγε· εἰς αὖθις γὰρ τοῦ
[6, 498]	πρέπουσαν. Ως ἀληθῶς μοι δοκεῖς,	ἔφη,	λέγειν γε προθύμως, ὦ Σώκρατες·
[6, 509]	τοῦ ἀγαθοῦ ἕξιν. Αμήχανον κάλλος,	ἔφη,	λέγεις, εἰ ἐπιστήμην μὲν καὶ
[6, 503]	πολλὰ δὲ διεσπασμένη φύεται. (Πῶς,	ἔφη,	λέγεις; Εὐμαθεῖς καὶ μνήμονες καὶ
[6, 503]	κινεῖν τὸ νῦν παρόν. Αληθέστατα,	ἔφη,	λέγεις· μέμνημαι γάρ. Οκνος γάρ,
[6, 507]	ἦν δ’ ἐγώ, φῶς. Αληθῆ,	ἔφη,	λέγεις. ~Οὐ σμικρᾷ ἄρα ἰδέᾳ
[6, 503]	βέβαιον ἅπαν αὐτῶν ἐξοίχεται. Αληθῆ,	ἔφη,	λέγεις. Οὐκοῦν τὰ βέβαια αὖ
[6, 485]	φιλοτίμων καὶ ἐρωτικῶν διήλθομεν. Ορθῶς,	ἔφη,	λέγεις. Τόδε τοίνυν μετὰ τοῦτο
[6, 511]	τις ἢ τῇ διανοίᾳ. Αληθῆ,	ἔφη,	λέγεις. Τοῦτο τοίνυν νοητὸν μὲν
[6, 506]	πρότερον γνώσεσθαι ἱκανῶς. Καλῶς γάρ,	ἔφη,	μαντεύῃ. Οὐκοῦν ἡμῖν ἡ πολιτεία
[6, 504]	οὔποτε ἥξει. Οὐ γὰρ ταῦτα,	ἔφη,	μέγιστα, ἀλλ’ ἔτι τι μεῖζον
[6, 504]	ἂν τοῦτο εἴποιτε. Αλλ’ ἔμοιγε,	ἔφη,	μετρίως· ἐφαίνετο μὴν καὶ τοῖς
[6, 484]	Πῶς οὖν λέγοντες ἂν αὐτό,	ἔφη,	μετρίως λέγοιμεν; Οπότεροι ἄν, ἦν
[6, 490]	δ’ οὔ; Ως οἷόν τ’	ἔφη,	μετριώτατα. Τί οὖν; τούτῳ τι
[6, 503]	φιλοσόφους δεῖ καθιστάναι. Εἰρήσθω γάρ,	ἔφη.	Νόησον δὴ ὡς εἰκότως ὀλίγοι
[6, 509]	ἑκὼν οὐκ ἀπολείψω. Μὴ γάρ,	ἔφη.	(Νόησον τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 505]	ἤδη πᾶς ἀτιμάζει; Καὶ μάλα,	ἔφη.	Ο δὴ διώκει μὲν ἅπασα
[6, 489]	κατεσκευασμέναις ναυσὶ πλωτήρων; Καὶ μάλα,	ἔφη	ὁ Αδείμαντος. Οὐ δή, ἦν
[6, 506]	οἷς πάντα ἐγχειριοῦμεν; Ηκιστά γ’	ἔφη.	Οἶμαι γοῦν, εἶπον, δίκαιά τε
[6, 507]	ἡ δὲ οὐκ ἀκουσθήσεται; Οὐδενός,	ἔφη.	Οἶμαι δέ γε, ἦν δ’
[6, 487]	εἰκόνος λεγομένης. Σὺ δέ γε,	ἔφη,	οἶμαι οὐκ εἴωθας δι’ εἰκόνων
[6, 508]	ἐνούσης καθαρᾶς ὄψεως; Καὶ μάλα,	ἔφη.	(Οταν δέ γ’ οἶμαι ὧν
[6, 511]	δεδοξασμένοις τε καὶ τετιμημένοις. (Μανθάνω,	ἔφη,	ὅτι τὸ ὑπὸ ταῖς γεωμετρίαις
[6, 497]	αὕτη ἡ πολιτεία. Οὐκ ἔγνως,	ἔφη·	οὐ γὰρ τοῦτο ἔμελλον, ἀλλ’
[6, 484]	φύλακα τηρεῖν ὁτιοῦν; Καὶ πῶς,	ἔφη,	οὐ δῆλον; Η οὖν δοκοῦσί
[6, 485]	δ’ ἀλήθειαν στέργειν. Εἰκός γ’	ἔφη.	Οὐ μόνον γε, ὦ φίλε,
[6, 500]	φιλοσοφίᾳ πρέπον ποιοῦντας; Πολύ γ’	ἔφη.	Οὐδὲ γάρ που, ὦ Αδείμαντε,
[6, 502]	ἕκαστοι ἑκάστων ἁπτόμενοι; Λεκτέον μέντοι,	ἔφη.	Οὐδέν, ἦν δ’ ἐγώ, τὸ
[6, 502]	μέντοι ἀδύνατά γε. Συμβαίνει γάρ,	ἔφη.	Οὐκοῦν ἐπειδὴ τοῦτο μόγις τέλος
[6, 507]	αὐτῶν τὰ ὁρώμενα; Τῇ ὄψει,	ἔφη.	Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ
[6, 501]	αὐτοὶ ποιῆσαι. Καὶ ὀρθῶς γ’	ἔφη.	Οὐκοῦν μετὰ ταῦτα οἴει ὑπογράψασθαι
[6, 502]	αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν; Πάνυ μὲν οὖν,	ἔφη.	Οὗτοι μὲν τοίνυν, ἦν δ’
[6, 494]	μέλλουσαν αὐτοῦ δύναμιν. Φιλεῖ γοῦν,	ἔφη,	οὕτω γίγνεσθαι. Τί οὖν οἴει,
[6, 499]	παρ’ ἡμῶν ὁμολογεῖται. Καὶ ἐμοί,	ἔφη,	οὕτω δοκεῖ. Τοῖς δὲ πολλοῖς,
[6, 504]	ἀποδειλιῶντες. Πρέπει γέ τοι δή,	ἔφη,	οὕτω σκοπεῖν. ἀλλὰ ποῖα δὴ
[6, 498]	οὐκ ἐξάπτονται. Δεῖ δὲ πῶς;	ἔφη.	Πᾶν τοὐναντίον· μειράκια μὲν ὄντα
[6, 496]	ἀληθινῆς ἐχόμενον; Παντελῶς μὲν οὖν,	ἔφη.	Πάνσμικρον δή τι, ἔφην ἐγώ,
[6, 509]	γε ἀπολείπω. Μηδὲ σμικρὸν τοίνυν,	ἔφη,	παραλίπῃς. Οἶμαι μέν, ἦν δ’
[6, 509]	αὐτοῦ λέγειν. Καὶ μηδαμῶς γ’	ἔφη,	παύσῃ, εἰ μή τι, ἀλλὰ
[6, 508]	ἄτιμον τὸ φῶς. Αλλὰ μήν,	ἔφη,	πολλοῦ γε δεῖ ἄτιμον εἶναι.
[6, 487]	(Καὶ ὁ Αδείμαντος, Ω Σώκρατες,	ἔφη,	πρὸς μὲν ταῦτά σοι οὐδεὶς
[6, 489]	μανθάνειν ὃ λέγω. Καὶ μάλ’	ἔφη.	Πρῶτον μὲν τοίνυν ἐκεῖνον τὸν
[6, 500]	φύσιν γίγνεσθαι. Καὶ ἐγὼ ἀμέλει,	ἔφη,	συνοίομαι. (Οὐκοῦν καὶ αὐτὸ τοῦτο
[6, 504]	δεῖν περαιτέρω ζητεῖν. Καὶ μάλ’	ἔφη,	συχνοὶ πάσχουσιν αὐτὸ διὰ ῥᾳθυμίαν.
[6, 492]	καὶ θανάτοις κολάζουσι; Καὶ μάλα,	ἔφη,	σφόδρα. Τίνα οὖν ἄλλον σοφιστὴν
[6, 495]	ἄξιοί εἰσιν. Καὶ γὰρ οὖν,	ἔφη,	τά γε λεγόμενα ταῦτα. Εἰκότως
[6, 504]	ἕκαστον εἴη. Μὴ γὰρ μνημονεύων,	ἔφη,	τὰ λοιπὰ ἂν εἴην δίκαιος
[6, 491]	λέγεις φιλοσοφίᾳ προσῆψαν. Τίνας δέ,	ἔφη,	τὰς διαφθορὰς λέγεις; Εγώ σοι,
[6, 490]	καὶ ἐξ ἀνάγκης ὡρισάμεθα. (Εστιν,	ἔφη,	ταῦτα. Ταύτης δή, ἦν δ’
[6, 505]	τοῦ ἀγαθοῦ φθέγξωνται ὄνομα. Αληθέστατα,	ἔφη.	Τί δὲ οἱ τὴν ἡδονὴν
[6, 487]	σωφροσύνης; Οὐδ’ ἂν ὁ Μῶμος,	ἔφη,	τό γε τοιοῦτον μέμψαιτο. Αλλ’
[6, 484]	βίος (δίκαιος ἀδίκου. Τί οὖν,	ἔφη,	τὸ μετὰ τοῦτο ἡμῖν; Τί
[6, 484]	πόλεων, τούτους καθιστάναι (φύλακας. Ορθῶς,	ἔφη.	Τόδε δέ, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 502]	φύσεις φιλόσοφοι; Οὐδ’ ἂν εἷς,	ἔφη.	Τοιούτους δὲ γενομένους ὡς πολλὴ
[6, 510]	σκέψιν ὁρμήσωσι. Πάνυ μὲν οὖν,	ἔφη,	τοῦτό γε οἶδα. Οὐκοῦν καὶ
[6, 507]	ἔσται ἀόρατα. Τίνος δὴ λέγεις,	ἔφη,	τούτου; Ο δὴ σὺ καλεῖς,
[6, 499]	συνουσίαις πόρρωθεν ἀσπαζομένων. Οὐδὲ τούτων,	ἔφη.	Τούτων τοι χάριν, ἦν δ’
[6, 494]	ἄνευ νοῦ ἐμπιμπλάμενον; Καὶ μάλ’	ἔφη.	Τῷ δὴ οὕτω διατιθεμένῳ ἐάν
[6, 494]	ἢ ἡγήσεαι εἶναι; Ηκιστά γ’	ἔφη.	Φιλόσοφον μὲν ἄρα, ἦν δ’
[6, 498]	ἐντύχωσι λόγοις. Εἰς μικρόν γ’	ἔφη,	χρόνον εἴρηκας. Εἰς οὐδὲν μὲν
[6, 499]	οὐκ αὖ δοκεῖ, ἐρεῖς; Ισως,	ἔφη.	Ω μακάριε, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 506]	αὐτῶν. Οὐδὲ γὰρ δίκαιόν μοι,	ἔφη,	ὦ Σώκρατες, φαίνεται τὰ τῶν
[6, 506]	λέγειν ὡς εἰδότα; Οὐδαμῶς γ’	ἔφη,	ὡς εἰδότα, ὡς μέντοι οἰόμενον
[6, 507]	ἀλλὰ μόνον λέγε. Διομολογησάμενός γ’	ἔφην	ἐγώ, καὶ ἀναμνήσας ὑμᾶς τά
[6, 496]	οὖν, ἔφη. Πάνσμικρον δή τι,	ἔφην	ἐγώ, ὦ Αδείμαντε, λείπεται τῶν
[6, 504]	Τὴν μακροτέραν τοίνυν, ὦ ἑταῖρε,	ἔφην,	περιιτέον τῷ (τοιούτῳ, καὶ οὐχ
[6, 503]	λέγεις· μέμνημαι γάρ. Οκνος γάρ,	ἔφην,	ὦ φίλε, ἐγώ, εἰπεῖν τὰ
[6, 498]	εἴρηκας. Εἰς οὐδὲν μὲν οὖν,	ἔφην,	ὥς γε πρὸς τὸν ἅπαντα.
[6, 501]	ἐκείνους, οὓς διατεταμένους ἐφ’ ἡμᾶς	ἔφησθα	ἰέναι, ὡς τοιοῦτός ἐστι πολιτειῶν
[6, 495]	ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον λείπεται, οὗ δὴ	ἐφιέμενοι	πολλοὶ ἀτελεῖς μὲν τὰς φύσεις,
[6, 506]	ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν	ἐφικέσθαι	τοῦ γε δοκοῦντος ἐμοὶ τὰ
[6, 501]	πρὸς αὐτούς, δι’ ὃν ἐκεῖνοι	ἐχαλέπαινον	ὅτι τὰς πόλεις αὐτῷ παρεδίδομεν,
[6, 491]	μὴ ἀγαθῷ. Πῶς δ’ οὔ;	Εχει	δὴ οἶμαι λόγον τὴν ἀρίστην
[6, 491]	τροφῇ κάκιον ἀπαλλάττειν τῆς φαύλης.	Εχει.	(Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ
[6, 508]	Οὐκοῦν καὶ τὴν δύναμιν ἣν	ἔχει	ἐκ τούτου ταμιευομένην ὥσπερ ἐπίρρυτον
[6, 503]	μαθήσεις αὖ ποιεῖ ταὐτόν· δυσκινήτως	ἔχει	καὶ δυσμαθῶς ὥσπερ ἀπονεναρκωμένα, καὶ
[6, 487]	λέγειν. (Πῶς οὖν, ἔφη, εὖ	ἔχει	λέγειν ὅτι οὐ πρότερον κακῶν
[6, 509]	ἥλιον δ’ ἡγεῖσθαι οὐκ ὀρθῶς	ἔχει,	οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀγαθοειδῆ μὲν
[6, 502]	γενομένους ὡς πολλὴ ἀνάγκη διαφθαρῆναι,	ἔχει	τις λέγειν; ὡς μὲν γὰρ
[6, 489]	μὴ τοὺς ἐπιεικεῖς. οὐ γὰρ	ἔχει	φύσιν κυβερνήτην ναυτῶν δεῖσθαι ἄρχεσθαι
[6, 506]	φαίνεται τὰ τῶν ἄλλων μὲν	ἔχειν	εἰπεῖν δόγματα, τὸ δ’ αὑτοῦ
[6, 487]	τίς σοι λόγῳ μὲν οὐκ	ἔχειν	καθ’ ἕκαστον τὸ ἐρωτώμενον ἐναντιοῦσθαι,
[6, 504]	δ’ ἐνίοτέ τισιν ἱκανῶς ἤδη	ἔχειν	καὶ οὐδὲν δεῖν περαιτέρω ζητεῖν.
[6, 487]	ἀληθὲς οὐδέν τι μᾶλλον ταύτῃ	ἔχειν.	λέγω δ’ εἰς τὸ παρὸν
[6, 499]	ἀδύνατον, ἐγὼ μὲν οὐδένα φημὶ	ἔχειν	λόγον. οὕτω γὰρ ἂν ἡμεῖς
[6, 485]	καὶ ὅτι οἷοί τε ταῦτα	ἔχειν	οἱ αὐτοί, ὅτι τε οὐκ
[6, 487]	σφεῖς τελευτῶντες ἀποκλείεσθαι καὶ οὐκ	ἔχειν	ὅτι λέγωσιν ὑπὸ πεττείας αὖ
[6, 485]	οἱ αὐτοὶ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα	ἔχειν;	Πάνυ μὲν οὖν. Ο τοίνυν
[6, 485]	μετὰ τοῦτο σκόπει εἰ ἀνάγκη	ἔχειν	πρὸς (τούτῳ ἐν τῇ φύσει
[6, 508]	καὶ ἔγνω αὐτὸ καὶ νοῦν	ἔχειν	φαίνεται· ὅταν δὲ εἰς τὸ
[6, 508]	δεῖ ἄτιμον εἶναι. Τίνα οὖν	ἔχεις	αἰτιάσασθαι τῶν ἐν οὐρανῷ θεῶν
[6, 491]	καὶ πάντα τὰ τούτων οἰκεῖα·	ἔχεις	γὰρ τὸν τύπον ὧν λέγω.
[6, 507]	προσδεῖ οὐδενός. ἢ σύ τινα	ἔχεις	εἰπεῖν; Οὐκ ἔγωγε, ἦ δ’
[6, 490]	ἡγεῖτο δ’ αὐτῷ, εἰ νῷ	ἔχεις,	πρῶτον μὲν ἀλήθεια, ἣν διώκειν
[6, 509]	περὶ τὸ ὄνομα. ἀλλ’ οὖν	ἔχεις	ταῦτα διττὰ εἴδη, ὁρατόν, νοητόν;
[6, 498]	(φίλους γεγονότας, οὐδὲ πρὸ τοῦ	ἐχθροὺς	ὄντας. πείρας γὰρ οὐδὲν ἀνήσομεν,
[6, 493]	ἄχθοιτο κακά, ἄλλον δὲ μηδένα	ἔχοι	λόγον περὶ αὐτῶν, ἀλλὰ τἀναγκαῖα
[6, 496]	γνήσιον οὐδὲ φρονήσεως (ἄξιον) ἀληθινῆς	ἐχόμενον;	Παντελῶς μὲν οὖν, ἔφη. Πάνσμικρον
[6, 511]	ἰών, ἁψάμενος αὐτῆς, πάλιν αὖ	ἐχόμενος	τῶν ἐκείνης ἐχομένων, οὕτως ἐπὶ
[6, 511]	πάλιν αὖ ἐχόμενος τῶν ἐκείνης	ἐχομένων,	οὕτως ἐπὶ τελευτὴν καταβαίνῃ, (αἰσθητῷ
[6, 497]	ἐνεῖναι ἐν τῇ πόλει λόγον	(ἔχον	τῆς πολιτείας τὸν αὐτὸν ὅνπερ
[6, 488]	μαθόντα πώποτε τὴν τέχνην μέτε	ἔχοντα	ἀποδεῖξαι διδάσκαλον ἑαυτοῦ μηδὲ χρόνον
[6, 500]	ἄττα καὶ κατὰ ταὐτὰ ἀεὶ	ἔχοντα	ὁρῶντας καὶ θεωμένους οὔτ’ ἀδικοῦντα
[6, 485]	ἀνάγκη τὸν ἐρωτικῶς του φύσει	ἔχοντα	πᾶν τὸ συγγενές τε καὶ
[6, 500]	δὲ πάντα καὶ κατὰ λόγον	ἔχοντα,	ταῦτα μιμεῖσθαί τε καὶ ὅτι
[6, 500]	λοιδορουμένους τε αὑτοῖς καὶ φιλαπεχθημόνως	ἔχοντας	καὶ ἀεὶ περὶ ἀνθρώπων τοὺς
[6, 484]	μηδὲν ἐναργὲς ἐν τῇ ψυχῇ	ἔχοντες	παράδειγμα, μηδὲ δυνάμενοι ὥσπερ γραφῆς
[6, 508]	καὶ ἔοικεν αὖ νοῦν οὐκ	ἔχοντι.	Εοικε γάρ. (Τοῦτο τοίνυν τὸ
[6, 500]	πρὸς τοῖς οὖσι τὴν διάνοιαν	ἔχοντι	κάτω βλέπειν εἰς (ἀνθρώπων πραγματείας,
[6, 484]	τοῦ ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως	ἔχοντος	δυνάμενοι ἐφάπτεσθαι, οἱ δὲ μὴ
[6, 507]	ὄμμασιν ὄψεως καὶ ἐπιχειροῦντος τοῦ	ἔχοντος	χρῆσθαι αὐτῇ, παρούσης δὲ χρόας
[6, 495]	βαλανείῳ δὲ λελουμένου, νεουογὸν ἱμάτιον	ἔχοντος,	ὡς νυμφίου παρεσκευασμένου, διὰ πενίαν
[6, 505]	εἶναι, ἀποροῦσα δὲ καὶ οὐκ	ἔχουσα	λαβεῖν ἱκανῶς τί ποτ’ ἐστὶν
[6, 491]	ὁμολογήσει, τοιαύτην φύσιν καὶ πάντα	ἔχουσαν	ὅσα προσετάξαμεν νυνδή, εἰ τελέως
[6, 491]	ἐπῃνέσαμεν τῆς φύσεως ἀπόλλυσι τὴν	ἔχουσαν	ψυχὴν καὶ ἀποσπᾷ φιλοσοφίας. λέγω
[6, 505]	φίλε, οἱ τοῦτο ἡγούμενοι οὐκ	ἔχουσι	δεῖξαι ἥτις φρόνησις, ἀλλ’ ἀναγκάζονται
[6, 487]	μὴ τελευτῶντες ἀποκλείονται καὶ οὐκ	ἔχουσιν	ὅτι (φέρωσιν, οὕτω καὶ σφεῖς
[6, 491]	γὰρ τὸν τύπον ὧν λέγω.	Εχω,	ἔφη· καὶ ἡδέως γ’ ἂν
[6, 509]	ταῦτα διττὰ εἴδη, ὁρατόν, νοητόν;	Εχω.	Ωσπερ τοίνυν γραμμὴν δίχα τετμημένην
[6, 496]	ταῦτα πάντα λογισμῷ λαβών, ἡσυχίαν	ἔχων	καὶ τὰ αὑτοῦ πράττων, οἷον
[6, 502]	ἐγώ, εἷς ἱκανὸς γενόμενος, πόλιν	ἔχων	πειθομένην, πάντ’ ἐπιτελέσαι τὰ νῦν
[6, 497]	ὅνπερ καὶ σὺ ὁ νομοθέτης	ἔχων	τοὺς νόμους ἐτίθεις. Ερρήθη γάρ,
[6, 489]	ἰέναι, ἀλλ’ ὁ τοῦτο κομψευσάμενος	ἐψεύσατο,	τὸ δὲ ἀληθὲς πέφυκεν, ἐάντε
[6, 499]	πόλει ἑτέρᾳ τοιαύτῃ, οὐ πώποτε	ἑωράκασιν,	οὔτε ἕνα οὔτε πλείους. ἢ
[6, 493]	ὅσον διαφέρει τῷ ὄντι, μήτε	ἑωρακὼς	εἴη μήτε ἄλλῳ δυνατὸς δεῖξαι.
[6, 498]	ὄντας. πείρας γὰρ οὐδὲν ἀνήσομεν,	ἕως	ἂν ἢ πείσωμεν καὶ τοῦτον
[6, 501]	ἐξαλείφοιεν, τὸ δὲ πάλιν ἐγγράφοιεν,	(ἕως	ὅτι μάλιστα ἀνθρώπεια ἤθη εἰς