Livre, Chap.
[6, 485]	τὸ ψεῦδος ἀλλὰ μισεῖν, τὴν	δ’	ἀλήθειαν στέργειν. Εἰκός γ’ ἔφη.
[6, 484]	τὸ μετὰ τοῦτο ἡμῖν; Τί	δ’	ἄλλο, ἦν δ’ ἐγώ, ἢ
[6, 486]	εἰς ἀμετρίαν. Τί μήν; Αλήθειαν	δ’	ἀμετρίᾳ ἡγῇ συγγενῆ εἶναι ἢ
[6, 496]	ἐπ’ αὐτὴν ἂν ἔλθοι. εἴη	δ’	ἂν καὶ ὁ τοῦ ἡμετέρου
[6, 488]	σφίσι τὸ πηδάλιον ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε	δ’	ἂν μὴ πείθωσιν ἀλλὰ ἄλλοι
[6, 511]	μὲν τὸ εἶδος ἔλεγον, ὑποθέσεσι	δ’	ἀναγκαζομένην ψυχὴν χρῆσθαι περὶ τὴν
[6, 510]	(ὡς παντὶ φανερῶν, ἐκ τούτων	δ’	ἀρχόμενοι τὰ λοιπὰ ἤδη διεξιόντες
[6, 510]	πορευομένη ἀλλ’ ἐπὶ τελευτήν, τὸ	δ’	αὖ ἕτερον— τὸ ἐπ’ ἀρχὴν
[6, 507]	φαμεν, νοεῖσθαι δ’ οὔ, τὰς	δ’	αὖ ἰδέας νοεῖσθαι μέν, ὁρᾶσθαι
[6, 509]	γένους τε καὶ τόπου, τὸ	δ’	αὖ ὁρατοῦ, ἵνα μὴ οὐρανοῦ
[6, 492]	καὶ ἐκβοῶντες καὶ κροτοῦντες, πρὸς	δ’	(αὐτοῖς αἵ τε πέτραι καὶ
[6, 506]	μὲν ἔχειν εἰπεῖν δόγματα, τὸ	δ’	αὑτοῦ μή, τοσοῦτον (χρόνον περὶ
[6, 490]	καλόν τε κἀγαθὸν (ἐσόμενον. ἡγεῖτο	δ’	αὐτῷ, εἰ νῷ ἔχεις, πρῶτον
[6, 509]	δαιμονίας ὑπερβολῆς. Σὺ γάρ, ἦν	δ’	ἐγώ, αἴτιος, ἀναγκάζων τὰ ἐμοὶ
[6, 497]	Οὐ τὸ μὴ βούλεσθαι, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀλλ’ εἴπερ, τὸ μὴ
[6, 509]	ἡδονὴν αὐτὸ λέγεις. Εὐφήμει, ἦν	δ’	ἐγώ· ἀλλ’ ὧδε μᾶλλον τὴν
[6, 504]	τί ἐστιν; Οὐ πάνυ, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀλλὰ καὶ σὺ ἐρώτα.
[6, 492]	δ’ ὅς. Οὐ γάρ, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπιχειρεῖν
[6, 506]	τι παρὰ ταῦτα; Οὗτος, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀνήρ, καλῶς ἦσθα καὶ
[6, 511]	τὴν διάνοιαν οὖσαν. Ικανώτατα, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀπεδέξω. καί μοι ἐπὶ
[6, 484]	Ορθῶς, ἔφη. Τόδε δέ, ἦν	δ’	ἐγώ, ἆρα δῆλον, εἴτε τυφλὸν
[6, 497]	ἄλλη. Τὰ μὲν ἄλλα, ἦν	δ’	ἐγώ, αὕτη· τοῦτο δὲ αὐτὸ
[6, 494]	ὅς. Εὰν δ’ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, διὰ τὸ εὖ πεφυκέναι
[6, 495]	ἔφη. Δοκεῖς οὖν τι, ἦν	δ’	ἐγώ, διαφέρειν αὐτοὺς ἰδεῖν ἀργύριον
[6, 510]	ἐθέλοις ἂν αὐτὸ φάναι, ἦν	δ’	ἐγώ, διῃρῆσθαι ἀληθείᾳ τε καὶ
[6, 506]	ταῦτα πραγματευόμενον. Τί δέ; ἦν	δ’	ἐγώ· δοκεῖ σοι δίκαιον εἶναι
[6, 484]	μετρίως λέγοιμεν; Οπότεροι ἄν, ἦν	δ’	ἐγώ, δυνατοὶ φαίνωνται φυλάξαι νόμους
[6, 505]	γελοίως. (Πῶς γὰρ οὐχί, ἦν	δ’	ἐγώ, εἰ ὀνειδίζοντές γε ὅτι
[6, 502]	Καὶ πῶς; Αλλὰ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, εἷς ἱκανὸς γενόμενος, πόλιν
[6, 498]	Θρασυμάχου ἀρξαμένους. Μὴ διάβαλλε, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐμὲ καὶ Θρασύμαχον ἄρτι
[6, 507]	Τί μήν; Αρ’ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐννενόηκας τὸν τῶν αἰσθήσεων
[6, 487]	ὁμολογοῦμεν αὐταῖς εἶναι; Ερωτᾷς, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐρώτημα δεόμενον ἀποκρίσεως δι’
[6, 484]	ἡμῖν; Τί δ’ ἄλλο, ἦν	δ’	ἐγώ, ἢ τὸ ἑξῆς; ἐπειδὴ
[6, 507]	Τῇ ὄψει, ἔφη. Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ ἀκοῇ τὰ ἀκουόμενα,
[6, 504]	ὧν διήλθομεν; Καὶ μεῖζον, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ αὐτῶν τούτων οὐχ
[6, 485]	φθορᾶς. Ωμολογήσθω. Καὶ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ ὅτι πάσης αὐτῆς,
[6, 507]	δ’ ὅς. Πολλὰ καλά, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ πολλὰ ἀγαθὰ καὶ
[6, 509]	ἔφη, παραλίπῃς. Οἶμαι μέν, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ πολύ· ὅμως δέ,
[6, 499]	ἔφη. Τούτων τοι χάριν, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ ταῦτα προορώμενοι (ἡμεῖς
[6, 495]	λεγόμενα ταῦτα. Εἰκότως γε, ἦν	δ’	ἐγώ, λεγόμενα. καθορῶντες γὰρ ἄλλοι
[6, 504]	ἄλλοις. (Αλλ’ ὦ φίλε, ἦν	δ’	ἐγώ, μέτρον τῶν τοιούτων ἀπολεῖπον
[6, 502]	ἔφη, ἧττον. ~Βούλει οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, μὴ ἧττον φῶμεν αὐτοὺς
[6, 499]	Ισως, ἔφη. Ω μακάριε, ἦν	δ’	ἐγώ, μὴ πάνυ οὕτω τῶν
[6, 498]	ἅπτεσθαι. Πῶς; ~Νῦν μέν, ἦν	δ’	ἐγώ, οἱ καὶ ἁπτόμενοι μειράκια
[6, 489]	ὁ Αδείμαντος. Οὐ δή, ἦν	δ’	ἐγώ, οἶμαι δεῖσθαί σε ἐξεταζομένην
[6, 508]	ἔτι δίελθέ μοι. Οφθαλμοί, ἦν	δ’	ἐγώ, οἶσθ’ ὅτι, ὅταν μηκέτι
[6, 491]	λέγεις πυθοίμην. Λαβοῦ τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅλου αὐτοῦ ὀρθῶς, καί
[6, 495]	Οὐ πάνυ. Ορᾷς οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι οὐ κακῶς ἐλέγομεν
[6, 499]	δοκεῖ. Τοῖς δὲ πολλοῖς, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι οὐκ αὖ δοκεῖ,
[6, 504]	μέγιστα; Μνημονεύεις μέν που, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι τριττὰ εἴδη ψυχῆς
[6, 507]	ἔφη. Οἶμαι δέ γε, ἦν	δ’	ἐγώ, οὐδ’ ἄλλαις πολλαῖς, ἵνα
[6, 492]	Σώκρατες, ἀνάγκη. Καὶ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, οὔπω τὴν μεγίστην ἀνάγκην
[6, 501]	γραφὴ γένοιτο. Αρ’ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, πείθομέν πῃ ἐκείνους, οὓς
[6, 494]	ἔφη. Φιλόσοφον μὲν ἄρα, ἦν	δ’	ἐγώ, πλῆθος ἀδύνατον εἶναι. Αδύνατον.
[6, 493]	δοκεῖ. Ετι τοίνυν σοι, ἦν	δ’	ἐγώ, πρὸς τούτοις καὶ τόδε
[6, 491]	ἔφη, ἀκοῦσαι. (Ετι τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, πρὸς τούτοις τὰ λεγόμενα
[6, 510]	ἱκανῶς ἔμαθον. (Αλλ’ αὖθις, ἦν	δ’	ἐγώ· ῥᾷον γὰρ τούτων προειρημένων
[6, 491]	οὖν, ἔφη, κελεύεις; (Παντός, ἦν	δ’	ἐγώ, σπέρματος πέρι ἢ φυτοῦ,
[6, 487]	γε τοιοῦτον μέμψαιτο. Αλλ’ ἦν	δ’	ἐγώ, τελειωθεῖσι τοῖς τοιούτοις παιδείᾳ
[6, 490]	ἔφη, ταῦτα. Ταύτης δή, ἦν	δ’	ἐγώ, τῆς φύσεως δεῖ θεάσασθαι
[6, 502]	ἔφη. Αρχοντος γάρ που, ἦν	δ’	ἐγώ, τιθέντος τοὺς νόμους καὶ
[6, 502]	Λεκτέον μέντοι, ἔφη. Οὐδέν, ἦν	δ’	ἐγώ, τὸ σοφόν μοι ἐγένετο
[6, 494]	γίγνεσθαι. Τί οὖν οἴει, ἦν	δ’	ἐγώ, τὸν τοιοῦτον ἐν τοῖς
[6, 504]	ῥᾳθυμίαν. Τούτου δέ γε, ἦν	δ’	ἐγώ, τοῦ παθήματος ἥκιστα προσδεῖ
[6, 502]	ἔφη. Οὗτοι μὲν τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, τοῦτο πεπεισμένοι ἔστων· τοῦδε
[6, 508]	δ’ ὅς. Τοῦτον τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, φάναι με λέγειν τὸν
[6, 507]	Ο δὴ σὺ καλεῖς, ἦν	δ’	ἐγώ, φῶς. Αληθῆ, ἔφη, λέγεις.
[6, 491]	τῆς φαύλης. Εχει. (Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Αδείμαντε, καὶ τὰς
[6, 484]	(Οἱ μὲν δὴ φιλόσοφοι, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, καὶ οἱ
[6, 506]	διέλθῃς. Καὶ γὰρ ἐμοί, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ ἑταῖρε, καὶ μάλα
[6, 509]	γάρ, ἔφη. (Νόησον τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὥσπερ λέγομεν, δύο αὐτὼ
[6, 501]	τρόπον τῆς διαγραφῆς; Λαβόντες, ἦν	δ’	ἐγώ, ὥσπερ πίνακα πόλιν τε
[6, 486]	ἀνύτων; Οὐκ ἂν γένοιτο. Τί	δ’	εἰ μηδὲν ὧν μάθοι σῴζειν
[6, 503]	ἐξ ἀρχῆς μετελθεῖν δεῖ. ~ἐλέγομεν	(δ’	εἰ μνημονεύεις, δεῖν αὐτοὺς φιλοπόλιδάς
[6, 487]	τι μᾶλλον ταύτῃ ἔχειν. λέγω	δ’	εἰς τὸ παρὸν ἀποβλέψας. νῦν
[6, 494]	μείνασαν πρὸς τέλος ἐλθεῖν; ἐννόει	δ’	(ἐκ τῶν ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται γὰρ
[6, 500]	τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ γίγνεται· διαβολὴ	δ’	ἐν πᾶσι πολλή. Παντάπασι μὲν
[6, 504]	γὰρ οὐδὲν οὐδενὸς μέτρον. δοκεῖ	δ’	ἐνίοτέ τισιν ἱκανῶς ἤδη ἔχειν
[6, 487]	ἵνα μὴ παμπονήρους εἴπωμεν, τοὺς	δ’	ἐπιεικεστάτους δοκοῦντας ὅμως τοῦτό γε
[6, 508]	ἀγαθοῦ ἰδέαν φάθι εἶναι· αἰτίαν	δ’	ἐπιστήμης οὖσαν καὶ ἀληθείας, ὡς
[6, 494]	οὐ πᾶν μὲν ἔργον, πᾶν	δ’	ἔπος λέγοντάς τε καὶ πράττοντας
[6, 509]	ἡλιοειδῆ μὲν νομίζειν ὀρθόν, ἥλιον	δ’	ἡγεῖσθαι οὐκ ὀρθῶς ἔχει, οὕτω
[6, 496]	αὐτὸν τῶν πολιτικῶν κατέχει. τὸ	δ’	ἡμέτερον οὐκ ἄξιον λέγειν, τὸ
[6, 500]	δημοτικῆς ἀρετῆς; Ηκιστά γε, ἦ	δ’	ὅς. Αλλ’ ἐὰν δὴ αἴσθωνται
[6, 487]	λέγοντας ψεύδεσθαι; Οὐκ οἶδα, ἦ	δ’	ὅς, ἀλλὰ τὸ σοὶ δοκοῦν
[6, 495]	εἰς ἀγῶνας καθιστάντας; ~(Πολλή, ἦ	δ’	ὅς, ἀνάγκη. Εστιν οὖν ὅπως
[6, 494]	κακῶν; Πολλοῦ γε δεῖ, ἦ	δ’	ὅς. Εὰν δ’ οὖν, ἦν
[6, 500]	χρώμενοι ζωγράφοι; Οὐ χαλεπανοῦσιν, ἦ	δ’	ὅς, ἐάνπερ αἴσθωνται. ~ἀλλὰ δὴ
[6, 501]	πραΰνονται; Καὶ πολύ γε, ἦ	δ’	ὅς, εἰ σωφρονοῦσιν. (Πῇ γὰρ
[6, 497]	τι σύ. Αλλ’ οὐδέν, ἦ	δ’	ὅς, ἔτι λέγω περὶ τούτου·
[6, 485]	ἂν εὕροις; Καὶ πῶς; ἦ	δ’	ὅς. Η οὖν δυνατὸν εἶναι
[6, 502]	ἀδύνατον; (Οὐκ οἶμαι ἔγωγε, ἦ	δ’	ὅς. Καὶ μὴν ὅτι γε
[6, 492]	καὶ γυναῖκας; Πότε δή; ἦ	δ’	ὅς. Οταν, εἶπον, συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι
[6, 492]	κρατήσειν; (Οἶμαι μὲν οὐδένα, ἦ	δ’	ὅς. Οὐ γάρ, ἦν δ’
[6, 484]	Οὐ μὰ τὸν Δία, ἦ	δ’	ὅς, οὐ πολύ τι διαφέρει.
[6, 497]	εὐμενὴς ἀπαλλάξεται. ~(Αλλά τοι, ἦ	δ’	ὅς, οὐ τὰ ἐλάχιστα ἂν
[6, 493]	καταγέλαστον; (Οἶμαι δέ γε, ἦ	δ’	ὅς, οὐδ’ ἀκούσομαι. Ταῦτα τοίνυν
[6, 486]	τὸν ἀνθρώπινον βίον; Αδύνατον, ἦ	δ’	ὅς. (Οὐκοῦν καὶ θάνατον οὐ
[6, 503]	τιμῆς μήτε ἀρχῆς. Ορθῶς, ἦ	δ’	ὅς. Οὐκοῦν σπάνιον αὐτὸ οἴει
[6, 495]	οὔτε πόλιν δρᾷ. Αληθέστατα, ἦ	δ’	ὅς. Οὗτοι μὲν δὴ οὕτως
[6, 491]	ποτὲ ἔσεσθαι; Οὔκ, ἀλλά, ἦ	δ’	ὅς, οὕτως. ~(Ην τοίνυν ἔθεμεν
[6, 507]	πολλάκις εἰρημένα. (Τὰ ποῖα; ἦ	δ’	ὅς. Πολλὰ καλά, ἦν δ’
[6, 507]	ἔχεις εἰπεῖν; Οὐκ ἔγωγε, ἦ	δ’	ὅς. Τὴν δὲ τῆς ὄψεως
[6, 504]	τε καὶ νόμων. Εἰκός, ἦ	δ’	ὅς. Τὴν μακροτέραν τοίνυν, ὦ
[6, 508]	ὑπ’ αὐτῆς ταύτης; Οὕτως, ἦ	δ’	ὅς. Τοῦτον τοίνυν, ἦν δ’
[6, 492]	καὶ ἔσεσθαι τοιοῦτον; (Πολλή, ἦ	δ’	ὅς, ὦ Σώκρατες, ἀνάγκη. Καὶ
[6, 506]	καλά; Μὴ πρὸς Διός, ἦ	δ’	ὅς, ὦ Σώκρατες, ὁ Γλαύκων,
[6, 494]	φυῇ προσφερὴς τῇ ψυχῇ; Τί	δ’	οὐ μέλλει; ἔφη. Βουλήσονται δὴ
[6, 503]	σπάνιον αὐτὸ οἴει ἔσεσθαι; Πῶς	δ’	οὔ; (Βασανιστέον δὴ ἔν τε
[6, 486]	καὶ τὴν τοιαύτην πρᾶξιν; Πῶς	δ’	οὔ; (Επιλήσμονα ἄρα ψυχὴν ἐν
[6, 491]	ἢ τῷ μὴ ἀγαθῷ. Πῶς	δ’	οὔ; Εχει δὴ οἶμαι λόγον
[6, 505]	τοῖς δὲ κομψοτέροις φρόνησις. Πῶς	δ’	οὔ; Καὶ ὅτι γε, ὦ
[6, 507]	αὖ ἰδέας νοεῖσθαι μέν, ὁρᾶσθαι	δ’	οὔ. Παντάπασι μὲν οὖν. (Τῷ
[6, 507]	μὲν δὴ ὁρᾶσθαί φαμεν, νοεῖσθαι	δ’	οὔ, τὰς δ’ αὖ ἰδέας
[6, 486]	τὸ αὐτοφυὲς εὐάγωγον παρέξει. Πῶς	δ’	οὔ; (Τί οὖν; μή πῃ
[6, 494]	οἰκεῖοι καὶ οἱ πολῖται. Πῶς	δ’	οὔ; (Υποκείσονται ἄρα δεόμενοι καὶ
[6, 490]	καὶ οὕτω λήγοι ὠδῖνος, πρὶν	δ’	οὔ; Ως οἷόν τ’ ἔφη,
[6, 494]	δεῖ, ἦ δ’ ὅς. Εὰν	δ’	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, διὰ
[6, 488]	εἰς λόγον ~οὕτω (δυσαπόδεικτον; ἄκουε	δ’	οὖν τῆς εἰκόνος, ἵν’ ἔτι
[6, 509]	μὲν καὶ ἀλήθειαν παρέχει, αὐτὸ	δ’	ὑπὲρ ταῦτα κάλλει ἐστίν· οὐ
[6, 508]	ὄψις μὲν οὐκ ἔστιν, αἴτιος	δ’	ὢν αὐτῆς ὁρᾶται ὑπ’ αὐτῆς
[6, 509]	Γλαύκων μάλα γελοίως, Απολλον, ἔφη,	δαιμονίας	ὑπερβολῆς. Σὺ γάρ, ἦν δ’
[6, 496]	ἡμέτερον οὐκ ἄξιον λέγειν, τὸ	δαιμόνιον	σημεῖον· ἢ γάρ πού τινι
[6, 485]	γὰρ ἕνεκα χρήματα μετὰ πολλῆς	δαπάνης	σπουδάζεται, ἄλλῳ τινὶ μᾶλλον ἢ
[6, 507]	τὸ τὴν μὲν ἀκούειν, τὴν	δὲ	ἀκούεσθαι, ὃ (ἐὰν μὴ παραγένηται
[6, 489]	ὁ τοῦτο κομψευσάμενος ἐψεύσατο, τὸ	δὲ	ἀληθὲς πέφυκεν, ἐάντε πλούσιος ἐάντε
[6, 488]	τοιοῦτον ψέγοντας ὡς ἄχρηστον, τοῦ	δὲ	ἀληθινοῦ κυβερνήτου πέρι μηδ’ ἐπαΐοντες,
[6, 497]	τῷ ὄντι θεῖον ἦν, τὰ	δὲ	ἄλλα ἀνθρώπινα, τά τε τῶν
[6, 491]	ψυχὴν καὶ ἀποσπᾷ φιλοσοφίας. λέγω	δὲ	ἀνδρείαν, σωφροσύνην καὶ πάντα ἃ
[6, 505]	καὶ περὶ τἆλλα, διὰ τοῦτο	δὲ	ἀποτυγχάνει καὶ τῶν ἄλλων εἴ
[6, 498]	αὐτομάτου ὥσπερ νῦν συμπεσόντα. ἄνδρα	δὲ	ἀρετῇ παρισωμένον καὶ ὡμοιωμένον μέχρι
[6, 506]	οὐχ οἷός τ’ ἔσομαι, προθυμούμενος	δὲ	ἀσχημονῶν γέλωτα ὀφλήσω. ἀλλ’ ὦ
[6, 511]	ὡς εἰκόσιν αὖ χρώμενοι, ~ζητοῦντες	(δὲ	αὐτὰ ἐκεῖνα ἰδεῖν ἃ οὐκ
[6, 497]	ἦν δ’ ἐγώ, αὕτη· τοῦτο	δὲ	αὐτὸ ἐρρήθη μὲν καὶ τότε,
[6, 488]	ὡς διδακτὸν ἑτοίμους κατατέμνειν, αὐτοὺς	δὲ	αὐτῷ ἀεὶ τῷ (ναυκλήρῳ περικεχύσθαι
[6, 493]	χαίροι ἐκεῖνο ἀγαθὰ καλῶν, οἷς	δὲ	ἄχθοιτο κακά, ἄλλον δὲ μηδένα
[6, 508]	ὄψεως; Καὶ μάλα, ἔφη. (Οταν	δέ	γ’ οἶμαι ὧν ὁ ἥλιος
[6, 487]	ἀποκρίσεως δι’ εἰκόνος λεγομένης. Σὺ	δέ	γε, ἔφη, οἶμαι οὐκ εἴωθας
[6, 493]	λόγον διδόντος οὐ καταγέλαστον; (Οἶμαι	δέ	γε, ἦ δ’ ὅς, οὐδ’
[6, 507]	οὐκ ἀκουσθήσεται; Οὐδενός, ἔφη. Οἶμαι	δέ	γε, ἦν δ’ ἐγώ, οὐδ’
[6, 504]	πάσχουσιν αὐτὸ διὰ ῥᾳθυμίαν. Τούτου	δέ	γε, ἦν δ’ ἐγώ, τοῦ
[6, 503]	διαπονεῖν. Εστι ταῦτα, ἔφη. Ημεῖς	δέ	γέ φαμεν ἀμφοτέρων δεῖν εὖ
[6, 502]	ἃ λέγομεν, εἰ γένοιτο, χαλεπὰ	δὲ	γενέσθαι, οὐ μέντοι ἀδύνατά γε.
[6, 488]	ἐκβάλλοντας ἐκ τῆς νεώς, τὸν	δὲ	γενναῖον ναύκληρον μανδραγόρᾳ ἢ μέθῃ
[6, 502]	Οὐδ’ ἂν εἷς, ἔφη. Τοιούτους	δὲ	γενομένους ὡς πολλὴ ἀνάγκη διαφθαρῆναι,
[6, 507]	νῦν τοὺς τόκους μόνον. τοῦτον	δὲ	δὴ οὖν τὸν τόκον τε
[6, 485]	καθ’ αὑτὴν εἶεν ἄν, τὰς	δὲ	διὰ τοῦ σώματος ἐκλείποιεν, εἰ
[6, 503]	μέρη ὀλιγάκις ἐθέλει, τὰ πολλὰ	δὲ	διεσπασμένη φύεται. (Πῶς, ἔφη, λέγεις;
[6, 505]	ἀλλὰ τὰ ὄντα ζητοῦσιν, τὴν	δὲ	δόξαν ἐνταῦθα ἤδη πᾶς ἀτιμάζει;
[6, 506]	ἃ οἴεται ἐθέλειν λέγειν. Τί	δέ;	εἶπον· οὐκ ᾔσθησαι τὰς ἄνευ
[6, 508]	καὶ νοῦν ἔχειν φαίνεται· ὅταν	δὲ	εἰς τὸ τῷ σκότῳ κεκραμένον,
[6, 506]	δοκοῦντος ἐμοὶ τὰ νῦν— ὃς	δὲ	ἔκγονός τε τοῦ ἀγαθοῦ φαίνεται
[6, 502]	σωθῆναι, καὶ ἡμεῖς (συγχωροῦμεν· ὡς	δὲ	ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ τῶν
[6, 492]	τῶν λεγομένων ἢ πραττομένων, τὰ	δὲ	ἐπαινῶσιν, ὑπερβαλλόντως ἑκάτερα, καὶ ἐκβοῶντες
[6, 511]	μὲν ἐπὶ τῷ ἀνωτάτω, διάνοιαν	(δὲ	ἐπὶ τῷ δευτέρῳ, τῷ τρίτῳ
[6, 489]	τῶν ἰόντων ἐπ’ αὐτήν, οἱ	δὲ	ἐπιεικέστατοι ἄχρηστοι, καὶ ἐγὼ συνεχώρησα
[6, 491]	οἵαν λέγεις φιλοσοφίᾳ προσῆψαν. Τίνας	δέ,	ἔφη, τὰς διαφθορὰς λέγεις; Εγώ
[6, 505]	αὐτὸ οὐκ ὀλιγάκις ἀκήκοας, ~νῦν	δὲ	ἢ οὐκ ἐννοεῖς ἢ αὖ
[6, 509]	νομίζειν ταῦτ’ ἀμφότερα ὀρθόν, ἀγαθὸν	δὲ	ἡγεῖσθαι ὁπότερον αὐτῶν οὐκ ὀρθόν,
[6, 484]	καθιστάναι (φύλακας. Ορθῶς, ἔφη. Τόδε	δέ,	ἦν δ’ ἐγώ, ἆρα δῆλον,
[6, 506]	(χρόνον περὶ ταῦτα πραγματευόμενον. Τί	δέ;	ἦν δ’ ἐγώ· δοκεῖ σοι
[6, 493]	ἃ ἂν οὗτοι ἐπαινῶσιν· ὡς	δὲ	καὶ ἀγαθὰ καὶ καλὰ ταῦτα
[6, 505]	φρονεῖν ἄνευ τοῦ ἀγαθοῦ, καλὸν	δὲ	καὶ ἀγαθὸν μηδὲν φρονεῖν; Μὰ
[6, 509]	ἡγούμενος αὐτὸ ὀρθῶς ἡγήσῃ· ~ἐπιστήμην	(δὲ	καὶ ἀλήθειαν, ὥσπερ ἐκεῖ φῶς
[6, 497]	γ’ ἐμὴν προθυμίαν εἴσῃ. σκόπει	δὲ	καὶ νῦν ὡς προθύμως καὶ
[6, 488]	ἐν τῇ νηὶ πάντας, ὑπόκωφον	δὲ	καὶ ὁρῶντα ὡσαύτως βραχύ τι
[6, 505]	(πράττει, ἀπομαντευομένη τι εἶναι, ἀποροῦσα	δὲ	καὶ οὐκ ἔχουσα λαβεῖν ἱκανῶς
[6, 499]	οὐδ’ ἡμεῖς ἀδύνατα λέγομεν· χαλεπὰ	δὲ	καὶ παρ’ ἡμῶν ὁμολογεῖται. Καὶ
[6, 498]	λήγῃ μὲν ἡ ῥώμη, πολιτικῶν	δὲ	καὶ (στρατειῶν ἐκτὸς γίγνηται, τότε
[6, 511]	νοητῶν ὄντων μετὰ ἀρχῆς. διάνοιαν	δὲ	καλεῖν μοι δοκεῖς τὴν τῶν
[6, 490]	δὴ καὶ οὐ πονηρούς, ἀχρήστους	δὲ	καλοῦσι· ~καὶ μετὰ (τοῦτο αὖ
[6, 508]	ὡς γιγνωσκομένης μὲν διανοοῦ, οὕτω	δὲ	καλῶν ἀμφοτέρων ὄντων, γνώσεώς τε
[6, 499]	τρόπου τοῦ γνῶναι χάριν, τὰ	δὲ	κομψά τε καὶ ἐριστικὰ καὶ
[6, 505]	δοκεῖ εἶναι τὸ ἀγαθόν, τοῖς	δὲ	κομψοτέροις φρόνησις. Πῶς δ’ οὔ;
[6, 488]	ὄντι νεὼς ἀρχικὸς ἔσεσθαι, ὅπως	δὲ	κυβερνήσει (ἐάντε τινες βούλωνται ἐάντε
[6, 495]	ἐκ δεσμῶν λελυμένου, ἐν βαλανείῳ	δὲ	λελουμένου, νεουογὸν ἱμάτιον ἔχοντος, ὡς
[6, 498]	ἐπιτείνειν τὰ ἐκείνης γυμνάσια· ὅταν	δὲ	λήγῃ μὲν ἡ ῥώμη, πολιτικῶν
[6, 497]	εἰς ἀλλότριον ἦθος ἐκπίπτειν· εἰ	δὲ	λήψεται τὴν ἀρίστην πολιτείαν, ὥσπερ
[6, 489]	ὑπὸ τῶν τἀναντία ἐπιτηδευόντων· (πολὺ	δὲ	μεγίστη καὶ ἰσχυροτάτη διαβολὴ γίγνεται
[6, 504]	ἀκριβέστατα καὶ καθαρώτατα ἕξει, τῶν	δὲ	μεγίστων μὴ μεγίστας ἀξιοῦν εἶναι
[6, 484]	ὡσαύτως ἔχοντος δυνάμενοι ἐφάπτεσθαι, οἱ	δὲ	μὴ ἀλλ’ ἐν πολλοῖς καὶ
[6, 506]	εἰ καὶ ὑμῖν φίλον, εἰ	δὲ	μή, ἐᾶν. Αλλ’ ἔφη, λέγε·
[6, 492]	ἀρετὴν ἀνάγκη αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν	δὲ	μὴ ἐν προσηκούσῃ σπαρεῖσά τε
[6, 505]	αὐτὴν οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν· εἰ	δὲ	μὴ ἴσμεν, ἄνευ δὲ ταύτης
[6, 488]	ἢ βιαζόμενοι τὸν ναύκληρον, τὸν	δὲ	μὴ τοιοῦτον ψέγοντας ὡς ἄχρηστον,
[6, 484]	μὲν ἕκαστον τὸ ὄν, ἐμπειρίᾳ	δὲ	μηδὲν ἐκείνων ἐλλείποντας μηδ’ ἐν
[6, 506]	ἑαυτῶν τὸν τοῦτο ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι	δὲ	μηδένα αὐτὰ πρότερον γνώσεσθαι ἱκανῶς.
[6, 493]	οἷς δὲ ἄχθοιτο κακά, ἄλλον	δὲ	μηδένα ἔχοι λόγον περὶ αὐτῶν,
[6, 488]	περὶ ναυτικῶν ἕτερα τοιαῦτα, τοὺς	δὲ	ναύτας στασιάζοντας πρὸς ἀλλήλους περὶ
[6, 499]	ὀλίγοις καὶ οὐ πονηροῖς, ἀχρήστοις	δὲ	νῦν κεκλημένοις, ἀνάγκη τις ἐκ
[6, 505]	φθέγξωνται ὄνομα. Αληθέστατα, ἔφη. Τί	δὲ	οἱ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν ὁριζόμενοι;
[6, 495]	τὴν χώραν ταύτην γιγνομένην, καλῶν	(δὲ	ὀνομάτων καὶ προσχημάτων μεστήν, ὥσπερ
[6, 487]	ἕκαστον τὸ ἐρωτώμενον ἐναντιοῦσθαι, ἔργῳ	δὲ	ὁρᾶν, ὅσοι ἂν ἐπὶ φιλοσοφίαν
[6, 509]	δ’ ἐγώ, καὶ πολύ· ὅμως	δέ,	ὅσα γ’ ἐν τῷ παρόντι
[6, 494]	ἔνεστιν αὐτῷ, δεῖται δέ, τὸ	δὲ	οὐ κτητὸν μὴ δουλεύσαντι τῇ
[6, 505]	καὶ κεκτῆσθαι καὶ δοκεῖν, ἀγαθὰ	δὲ	οὐδενὶ ἔτι ἀρκεῖ τὰ δοκοῦντα
[6, 507]	ἡ μὲν οὐκ ἀκούσεται, ἡ	δὲ	οὐκ ἀκουσθήσεται; Οὐδενός, ἔφη. Οἶμαι
[6, 486]	θεωρία παντὸς μὲν χρόνου, πάσης	δὲ	οὐσίας, οἷόν τε οἴει τούτῳ
[6, 501]	μὲν ἂν οἶμαι ἐξαλείφοιεν, τὸ	δὲ	πάλιν ἐγγράφοιεν, (ἕως ὅτι μάλιστα
[6, 500]	οὔτ’ ἀδικούμενα ὑπ’ ἀλλήλων, κόσμῳ	δὲ	πάντα καὶ κατὰ λόγον ἔχοντα,
[6, 493]	ἢ δίκαιον ἢ ἄδικον, ὀνομάζοι	δὲ	πάντα ταῦτα ἐπὶ ταῖς τοῦ
[6, 503]	ἢ τὸν ἀδυνατοῦντα ἀποκριτέον, τὸν	δὲ	πανταχοῦ ἀκήρατον ἐκβαίνοντα ὥσπερ χρυσὸν
[6, 502]	ἐγώ, τοῦτο πεπεισμένοι ἔστων· τοῦδε	δὲ	πέρι τις ἀμφισβητήσει, ὡς οὐκ
[6, 511]	ἐπὶ τῷ δευτέρῳ, τῷ τρίτῳ	δὲ	πίστιν ἀπόδος καὶ τῷ τελευταίῳ
[6, 495]	αὐτῇ οἱ μὲν οὐδενός, οἱ	δὲ	πολλοὶ πολλῶν κακῶν ἄξιοί εἰσιν.
[6, 499]	ἐμοί, ἔφη, οὕτω δοκεῖ. Τοῖς	δὲ	πολλοῖς, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι
[6, 490]	αὐτῶν τοὺς μὲν ἀχρήστους, τοὺς	δὲ	πολλοὺς κακοὺς πᾶσαν κακίαν, τῆς
[6, 499]	φιλοσοφίας ἀληθινὸς ἔρως ἐμπέσῃ. τούτων	δὲ	πότερα γενέσθαι ἢ ἀμφότερα ὡς
[6, 496]	τὰ τῆς πόλεως ὑπερίδῃ· βραχὺ	δέ	πού τι καὶ ἀπ’ ἄλλης
[6, 498]	ὅσον αὖθις οὐκ ἐξάπτονται. Δεῖ	δὲ	πῶς; ἔφη. Πᾶν τοὐναντίον· μειράκια
[6, 490]	ψυχῆς ἐφάπτεσθαι τοῦ τοιούτου— προσήκει	δὲ	συγγενεῖ— ᾧ πλησιάσας καὶ μιγεὶς
[6, 509]	μὲν ἕτερον τμῆμα εἰκόνες— λέγω	δὲ	τὰς εἰκόνας ~πρῶτον (μὲν τὰς
[6, 493]	ἡμεροῦταί τε καὶ ἀγριαίνει, καταμαθὼν	δὲ	ταῦτα πάντα συνουσίᾳ τε καὶ
[6, 505]	εἰ δὲ μὴ ἴσμεν, ἄνευ	δὲ	ταύτης εἰ ὅτι μάλιστα τἆλλα
[6, 492]	μεγίστους (μὲν εἶναι σοφιστάς, παιδεύειν	δὲ	τελεώτατα καὶ ἀπεργάζεσθαι οἵους βούλονται
[6, 497]	τὸ μὴ δύνασθαι διακωλύσει· παρὼν	δὲ	τήν γ’ ἐμὴν προθυμίαν εἴσῃ.
[6, 501]	ἡμεῖς διήλθομεν; Οὐδὲ τοῦτο. Τί	δέ;	τὴν τοιαύτην τυχοῦσαν τῶν προσηκόντων
[6, 498]	ἐπιμελεῖσθαι, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους· προϊούσης	δὲ	τῆς ἡλικίας, ἐν ᾗ ἡ
[6, 507]	ἔγωγε, ἦ δ’ ὅς. Τὴν	δὲ	τῆς ὄψεως καὶ τοῦ ὁρατοῦ
[6, 490]	ὡς διόλλυται ἐν πολλοῖς, σμικρὸν	δέ	τι ἐκφεύγει, οὓς δὴ καὶ
[6, 492]	εἶναι ὑπὸ σοφιστῶν νέους, διαφθείροντας	δέ	τινας σοφιστὰς ἰδιωτικούς, ὅτι καὶ
[6, 498]	οἰόμενοι αὐτὸ δεῖν πράττειν· πρὸς	δὲ	τὸ γῆρας ἐκτὸς δή τινων
[6, 494]	νοῦς οὐκ ἔνεστιν αὐτῷ, δεῖται	δέ,	τὸ δὲ οὐ κτητὸν μὴ
[6, 511]	αὐτὰ θεᾶσθαι οἱ θεώμενοι, διὰ	δὲ	τὸ μὴ ἐπ’ ἀρχὴν (ἀνελθόντες
[6, 505]	φανερόν; Πῶς γὰρ οὔ; Τί	δέ;	τόδε οὐ φανερόν, ὡς δίκαια
[6, 493]	δίκαια καλοῖ καὶ καλά, τὴν	δὲ	τοῦ ἀναγκαίου καὶ ἀγαθοῦ φύσιν,
[6, 496]	πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας, ἡ	δὲ	τοῦ σώματος νοσοτροφία ἀπείργουσα αὐτὸν
[6, 496]	καὶ φαῦλα; Πολλὴ ἀνάγκη. Τί	δέ;	τοὺς ἀναξίους παιδεύσεως, ὅταν αὐτῇ
[6, 490]	(ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν οἷς λέγομεν, ἐάσας	δὲ	τοὺς λόγους, εἰς αὐτοὺς ἀποβλέψας
[6, 505]	(ἐμοὶ πράγματα παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι	δὲ	τοῦτο μᾶλλον· ἐπεὶ ὅτι γε
[6, 503]	εἰπεῖν τὰ νῦν ἀποτετολμημένα· νῦν	δὲ	τοῦτο μὲν τετολμήσθω εἰπεῖν, ὅτι
[6, 488]	τὸ εἰκὸς τοὺς τοιούτους, πρὸς	δὲ	τούτοις (ἐπαινοῦντας ναυτικὸν μὲν καλοῦντας
[6, 488]	χρόνον ἐν ᾧ ἐμάνθανεν, πρὸς	δὲ	τούτοις φάσκοντας μηδὲ διδακτὸν εἶναι,
[6, 498]	τὸ περὶ τοὺς λόγους ἐν	δὲ	τῷ ἔπειτα, ἐὰν καὶ ἄλλων
[6, 502]	τε καὶ παίδων πεπέρανται, τὸ	δὲ	τῶν ἀρχόντων ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς
[6, 489]	αἰτίαν διεληλύθαμεν; Καὶ μάλα. Τῆς	δὲ	τῶν πολλῶν πονηρίας τὴν ἀνάγκην
[6, 495]	ἀτελεῖς μὲν τὰς φύσεις, ὑπὸ	δὲ	τῶν τεχνῶν τε καὶ δημιουργιῶν
[6, 504]	ὡς ἐμοὶ ἐφαίνετο, ἐλλιπῆ, εἰ	δὲ	ὑμῖν ἀρεσκόντως, ὑμεῖς ἂν τοῦτο
[6, 491]	φύσεως τροφῇ διολομένης γίγνεσθαι, ἀσθενῆ	δὲ	φύσιν μεγάλων οὔτε ἀγαθῶν οὔτε
[6, 495]	ἂν ταύτῃ τύχωσι ῥυέντες· σμικρὰ	δὲ	φύσις οὐδὲν μέγα οὐδέποτε οὐδένα
[6, 498]	ἀπαλλάττονται, οἱ φιλοσοφώτατοι ποιούμενοι— λέγω	δὲ	χαλεπώτατον τὸ περὶ τοὺς λόγους
[6, 507]	τοῦ ἔχοντος χρῆσθαι αὐτῇ, παρούσης	δὲ	χρόας ἐν αὐτοῖς, ἐὰν μὴ
[6, 511]	τῶν ὑποθέσεων ἀνωτέρω ἐκβαίνειν, εἰκόσι	δὲ	χρωμένην αὐτοῖς τοῖς ὑπὸ τῶν
[6, 495]	προσήκοντα οὐδ’ ἀληθῆ ζῶσιν, τὴν	δέ,	ὥσπερ ὀρφανὴν συγγενῶν, ἄλλοι ἐπεισελθόντες
[6, 497]	ἐδηλώθη, φόβῳ ὧν ὑμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι	δεδηλώκατε	μακρὰν καὶ χαλεπὴν αὐτοῦ τὴν
[6, 499]	ταῦτα προορώμενοι (ἡμεῖς τότε καὶ	δεδιότες	ὅμως ἐλέγομεν, ὑπὸ τἀληθοῦς ἠναγκασμένοι,
[6, 511]	ἐκείνοις πρὸς ἐκεῖνα ὡς ἐναργέσι	δεδοξασμένοις	τε καὶ τετιμημένοις. (Μανθάνω, ἔφη,
[6, 484]	καὶ ἀγαθῶν τίθεσθαί τε, ἐὰν	δέῃ	τίθεσθαι, καὶ τὰ κείμενα φυλάττοντες
[6, 503]	καὶ χάσμης ἐμπίμπλανται, ὅταν τι	δέῃ	τοιοῦτον διαπονεῖν. Εστι ταῦτα, ἔφη.
[6, 497]	ἐρρήθη μὲν καὶ τότε, ὅτι	δεήσοι	τι ἀεὶ ἐνεῖναι ἐν τῇ
[6, 508]	Αλλὰ μήν, ἔφη, πολλοῦ γε	δεῖ	ἄτιμον εἶναι. Τίνα οὖν ἔχεις
[6, 498]	ἡλίου, ὅσον αὖθις οὐκ ἐξάπτονται.	Δεῖ	δὲ πῶς; ἔφη. Πᾶν τοὐναντίον·
[6, 485]	τε οὐκ ἄλλους πόλεων ἡγεμόνας	δεῖ	εἶναι ἢ τούτους. Πῶς; Τοῦτο
[6, 488]	οὐδὲν ἄλλο τοιοῦτον πεπονθός, ἀλλὰ	δεῖ	ἐκ πολλῶν αὐτὸ συναγαγεῖν εἰκάζοντα
[6, 502]	ἀρχόντων ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς μετελθεῖν	δεῖ.	~ἐλέγομεν (δ’ εἰ μνημονεύεις, δεῖν
[6, 493]	σωθῇ τε (καὶ γένηται οἷον	δεῖ	ἐν τοιαύτῃ καταστάσει πολιτειῶν, θεοῦ
[6, 485]	τῷ ὄντι φιλομαθῆ πάσης ἀληθείας	δεῖ	εὐθὺς ἐκ νέου ὅτι μάλιστα
[6, 494]	διὰ τοσούτων κακῶν; Πολλοῦ γε	δεῖ,	ἦ δ’ ὅς. Εὰν δ’
[6, 490]	ἦν δ’ ἐγώ, τῆς φύσεως	δεῖ	θεάσασθαι τὰς φθοράς, ὡς διόλλυται
[6, 503]	ὅτι τοὺς ἀκριβεστάτους φύλακας φιλοσόφους	δεῖ	καθιστάναι. Εἰρήσθω γάρ, ἔφη. Νόησον
[6, 485]	ἐλέγομεν, τὴν φύσιν αὐτῶν πρῶτον	δεῖ	καταμαθεῖν· καὶ οἶμαι, ἐὰν ἐκείνην
[6, 490]	τῆς φιλοσόφου φύσεως χορὸν τί	δεῖ	πάλιν ἐξ ἀρχῆς ἀναγκάζοντα τάττειν;
[6, 484]	πλανώμενοι οὐ φιλόσοφοι, ποτέρους δὴ	δεῖ	πόλεως ἡγεμόνας εἶναι; Πῶς οὖν
[6, 486]	~(Καὶ μήν που καὶ τόδε	δεῖ	σκοπεῖν, ὅταν κρίνειν μέλλῃς φύσιν
[6, 503]	καὶ ἐν μαθήμασι πολλοῖς γυμνάζειν	δεῖ,	σκοποῦντας εἰ καὶ τὰ μέγιστα
[6, 497]	λέγειν, ὅτι τοὐναντίον ἢ νῦν	δεῖ	τοῦ ἐπιτηδεύματος τούτου πόλιν ἅπτεσθαι.
[6, 504]	καὶ αὐτῶν τούτων οὐχ ὑπογραφὴν	δεῖ	ὥσπερ νῦν θεάσασθαι, ἀλλὰ τὴν
[6, 486]	ἡγήσεται ὁ τοιοῦτος; Ηκιστά γε.	Δειλῇ	δὴ καὶ ἀνελευθέρῳ φύσει φιλοσοφίας
[6, 486]	μηδ’ ἀνελεύθερος μηδ’ ἀλαζὼν μηδὲ	δειλὸς	ἔσθ’ ὅπῃ ἂν δυσσύμβολος ἢ
[6, 502]	γὰρ οὐδὲν ἧττον ἦλθεν τὸ	δεῖν	αὐτὰ διελθεῖν. (καὶ τὰ μὲν
[6, 503]	δεῖ. ~ἐλέγομεν (δ’ εἰ μνημονεύεις,	δεῖν	αὐτοὺς φιλοπόλιδάς τε φαίνεσθαι, βασανιζομένους
[6, 503]	ἢ μήτε παιδείας τῆς ἀκριβεστάτης	δεῖν	αὐτῷ μεταδιδόναι μήτε τιμῆς μήτε
[6, 486]	ἐγκρίνωμεν, ἀλλὰ μνημονικὴν αὐτὴν ζητῶμεν	δεῖν	εἶναι. Παντάπασι μὲν οὖν. Αλλ’
[6, 506]	τοιοῦτον ~καὶ (τοσοῦτον οὕτω φῶμεν	δεῖν	ἐσκοτῶσθαι καὶ ἐκείνους τοὺς βελτίστους
[6, 503]	Ημεῖς δέ γέ φαμεν ἀμφοτέρων	δεῖν	εὖ τε καὶ καλῶς μετέχειν,
[6, 488]	περὶ τῆς κυβερνήσεως, ἕκαστον οἰόμενον	δεῖν	κυβερνᾶν, μήτε μαθόντα πώποτε τὴν
[6, 504]	ἱκανῶς ἤδη ἔχειν καὶ οὐδὲν	δεῖν	περαιτέρω ζητεῖν. Καὶ μάλ’ ἔφη,
[6, 498]	μεγάλα ἡγοῦνται, πάρεργον οἰόμενοι αὐτὸ	δεῖν	πράττειν· πρὸς δὲ τὸ γῆρας
[6, 503]	σοι· ἣν γὰρ διήλθομεν φύσιν	δεῖν	ὑπάρχειν αὐτοῖς, εἰς ταὐτὸν συμφύεσθαι
[6, 486]	ὅς. (Οὐκοῦν καὶ θάνατον οὐ	δεινόν	τι ἡγήσεται ὁ τοιοῦτος; Ηκιστά
[6, 488]	κατὰ ναῦν, ὃς ἂν συλλαμβάνειν	δεινὸς	ᾖ ὅπως ἄρξουσιν ἢ πείθοντες
[6, 487]	καὶ ὥσπερ ὑπὸ τῶν πεττεύειν	δεινῶν	οἱ μὴ τελευτῶντες ἀποκλείονται καὶ
[6, 505]	οἱ τοῦτο ἡγούμενοι οὐκ ἔχουσι	δεῖξαι	ἥτις φρόνησις, ἀλλ’ ἀναγκάζονται τελευτῶντες
[6, 489]	φιλοσοφία αἰτία, (ἂν δυνώμεθα, πειραθῶμεν	δεῖξαι;	Πάνυ μὲν οὖν. Ακούωμεν δὴ
[6, 493]	ἑωρακὼς εἴη μήτε ἄλλῳ δυνατὸς	δεῖξαι.	τοιοῦτος δὴ ὢν πρὸς Διὸς
[6, 489]	γὰρ ἔχει φύσιν κυβερνήτην ναυτῶν	δεῖσθαι	ἄρχεσθαι ὑφ’ αὑτοῦ οὐδὲ τοὺς
[6, 489]	δή, ἦν δ’ ἐγώ, οἶμαι	δεῖσθαί	σε ἐξεταζομένην τὴν εἰκόνα ἰδεῖν,
[6, 489]	ἄρχειν δυναμένου, οὐ τὸν ἄρχοντα	δεῖσθαι	τῶν ἀρχομένων ἄρχεσθαι, οὗ ἂν
[6, 494]	ὅτι νοῦς οὐκ ἔνεστιν αὐτῷ,	δεῖται	δέ, τὸ δὲ οὐ κτητὸν
[6, 494]	Πῶς δ’ οὔ; (Υποκείσονται ἄρα	δεόμενοι	καὶ τιμῶντες, προκαταλαμβάνοντες καὶ προκολακεύοντες
[6, 487]	Ερωτᾷς, ἦν δ’ ἐγώ, ἐρώτημα	δεόμενον	ἀποκρίσεως δι’ εἰκόνος λεγομένης. Σὺ
[6, 489]	ἰέναι καὶ πάντα τὸν ἄρχεσθαι	δεόμενον	ἐπὶ τὰς τοῦ ἄρχειν δυναμένου,
[6, 488]	αὐτῷ ἀεὶ τῷ (ναυκλήρῳ περικεχύσθαι	δεομένους	καὶ πάντα ποιοῦντας ὅπως ἂν
[6, 495]	καὶ σμικροῦ, νεωστὶ μὲν ἐκ	δεσμῶν	λελυμένου, ἐν βαλανείῳ δὲ λελουμένου,
[6, 495]	διὰ πενίαν καὶ ἐρημίαν τοῦ	δεσπότου	τὴν θυγατέρα μέλλοντος γαμεῖν; ~(Οὐ
[6, 511]	ἀνωτάτω, διάνοιαν (δὲ ἐπὶ τῷ	δευτέρῳ,	τῷ τρίτῳ δὲ πίστιν ἀπόδος
[6, 500]	ἦ δ’ ὅς. Αλλ’ ἐὰν	δὴ	αἴσθωνται οἱ πολλοὶ ὅτι ἀληθῆ
[6, 490]	τοὐναντίον μισεῖν; (Μισεῖν, ἔφη. Ηγουμένης	δὴ	ἀληθείας οὐκ ἄν ποτε οἶμαι
[6, 502]	τοὺς πολίτας. Οὐδ’ ὁπωστιοῦν. Αλλὰ	δή,	ἅπερ ἡμῖν δοκεῖ, δόξαι καὶ
[6, 510]	(Εγωγ’ ἔφη, καὶ μάλα. Σκόπει	δὴ	αὖ καὶ τὴν τοῦ νοητοῦ
[6, 505]	εἶναι κακάς; Σφόδρα γε. Συμβαίνει	δὴ	αὐτοῖς οἶμαι ὁμολογεῖν ἀγαθὰ εἶναι
[6, 484]	ἴσχουσιν πλανώμενοι οὐ φιλόσοφοι, ποτέρους	δὴ	δεῖ πόλεως ἡγεμόνας εἶναι; Πῶς
[6, 505]	ἀτιμάζει; Καὶ μάλα, ἔφη. Ο	δὴ	διώκει μὲν ἅπασα ψυχὴ καὶ
[6, 495]	ἀλλ’ ὀρθῶς, ἔφη, ἐλέχθη. Οὗτος	δή,	εἶπον, ὦ θαυμάσιε, ὄλεθρός τε
[6, 504]	τὸ προρρηθὲν αὐτῶν; Τὸ ποῖον	δή;	(Ελέγομέν που ὅτι ὡς μὲν
[6, 493]	γραφικῇ εἴτ’ ἐν μουσικῇ εἴτε	δὴ	ἐν πολιτικῇ; ὅτι μὲν γὰρ
[6, 503]	ἔσεσθαι; Πῶς δ’ οὔ; (Βασανιστέον	δὴ	ἔν τε οἷς τότε ἐλέγομεν
[6, 490]	οἱ πολλοὶ κακοί, καὶ τούτου	δὴ	ἕνεκα πάλιν ἀνειλήφαμεν τὴν τῶν
[6, 501]	ὅς, εἰ σωφρονοῦσιν. (Πῇ γὰρ	δὴ	ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι; πότερον μὴ τοῦ
[6, 504]	ὑμεῖς ἐξαρκεῖν ἔφατε, καὶ οὕτω	δὴ	ἐρρήθη τὰ τότε τῆς μὲν
[6, 493]	ἐκ τίνων γίγνεται, καὶ φωνὰς	δὴ	ἐφ’ οἷς ἑκάστας εἴωθεν φθέγγεσθαι,
[6, 504]	ἄλλοις ἀποδειλιῶντες. Πρέπει γέ τοι	δή,	ἔφη, οὕτω σκοπεῖν. ἀλλὰ ποῖα
[6, 495]	τὸ ἀξίωμα μεγαλοπρεπέστερον λείπεται, οὗ	δὴ	ἐφιέμενοι πολλοὶ ἀτελεῖς μὲν τὰς
[6, 492]	καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας; Πότε	δή;	ἦ δ’ ὅς. Οταν, εἶπον,
[6, 494]	(ἐκ τῶν ἔμπροσθεν. ὡμολόγηται γὰρ	δὴ	ἡμῖν εὐμάθεια καὶ μνήμη καὶ
[6, 489]	μάλα, ἔφη ὁ Αδείμαντος. Οὐ	δή,	ἦν δ’ ἐγώ, οἶμαι δεῖσθαί
[6, 490]	ὡρισάμεθα. (Εστιν, ἔφη, ταῦτα. Ταύτης	δή,	ἦν δ’ ἐγώ, τῆς φύσεως
[6, 486]	ὁ τοιοῦτος; Ηκιστά γε. Δειλῇ	δὴ	καὶ ἀνελευθέρῳ φύσει φιλοσοφίας ἀληθινῆς,
[6, 505]	μέγιστον μάθημα, πολλάκις ἀκήκοας, ᾗ	δὴ	καὶ δίκαια καὶ τἆλλα προσχρησάμενα
[6, 500]	μιμεῖσθαι ἐκεῖνο; Αδύνατον, ἔφη. Θείῳ	δὴ	καὶ κοσμίῳ ὅ γε φιλόσοφος
[6, 489]	δεῖξαι; Πάνυ μὲν οὖν. Ακούωμεν	δὴ	καὶ λέγωμεν ἐκεῖθεν ἀναμνησθέντες, ὅθεν
[6, 501]	ἀνδρείκελον, ἀπ’ ἐκείνου τεκμαιρόμενοι, ὃ	δὴ	καὶ Ομηρος ἐκάλεσεν ἐν τοῖς
[6, 490]	σμικρὸν δέ τι ἐκφεύγει, οὓς	δὴ	καὶ οὐ πονηρούς, ἀχρήστους δὲ
[6, 484]	ὡς οἷόν τε ἀκριβέστατα, οὕτω	δὴ	καὶ τὰ ἐνθάδε νόμιμα καλῶν
[6, 507]	λόγῳ. Φαμὲν γάρ. Καὶ αὐτὸ	δὴ	καλὸν καὶ αὐτὸ ἀγαθόν, καὶ
[6, 508]	οὔτ’ ἐν ᾧ ἐγγίγνεται, ὃ	(δὴ	καλοῦμεν ὄμμα. Οὐ γὰρ οὖν.
[6, 507]	τε χρώματα ἔσται ἀόρατα. Τίνος	δὴ	λέγεις, ἔφη, τούτου; Ο δὴ
[6, 504]	ἔφη, οὕτω σκοπεῖν. ἀλλὰ ποῖα	δὴ	λέγεις μαθήματα μέγιστα; Μνημονεύεις μέν
[6, 485]	μεγίστῳ ἂν προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν τοῦτο	δὴ	λέγωμεν, τίνα τρόπον οἷοί τ’
[6, 497]	φιλοσοφίαν οὐ διολεῖται. τὰ γὰρ	δὴ	μεγάλα πάντα ἐπισφαλῆ, καὶ τὸ
[6, 502]	μόγις τέλος ἔσχεν, τὰ ἐπίλοιπα	δὴ	μετὰ τοῦτο λεκτέον, τίνα τρόπον
[6, 491]	πολλοὶ ὄλεθροι καὶ μεγάλοι. Τίνες	δή;	Ο μὲν πάντων θαυμαστότατον ἀκοῦσαι,
[6, 503]	φόβοις καὶ ἡδοναῖς, καὶ ἔτι	δὴ	ὃ τότε παρεῖμεν νῦν λέγομεν,
[6, 494]	δ’ οὐ μέλλει; ἔφη. Βουλήσονται	δὴ	οἶμαι αὐτῷ χρῆσθαι, ἐπειδὰν πρεσβύτερος
[6, 491]	ἀγαθῷ. Πῶς δ’ οὔ; Εχει	δὴ	οἶμαι λόγον τὴν ἀρίστην φύσιν
[6, 507]	Εστι ταῦτα. Καὶ τὰ μὲν	δὴ	ὁρᾶσθαί φαμεν, νοεῖσθαι δ’ οὔ,
[6, 490]	Καὶ μάλα, ἔφη. Αρ’ οὖν	δὴ	οὐ μετρίως ἀπολογησόμεθα ὅτι πρὸς
[6, 497]	φύσεων καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων. δῆλος	δὴ	οὖν εἶ ὅτι μετὰ τοῦτο
[6, 507]	τοὺς τόκους μόνον. τοῦτον δὲ	δὴ	οὖν τὸν τόκον τε καὶ
[6, 493]	Εκαστος τῶν μισθαρνούντων ἰδιωτῶν, οὓς	δὴ	οὗτοι σοφιστὰς καλοῦσι καὶ ἀντιτέχνους
[6, 494]	ἐμπιμπλάμενον; Καὶ μάλ’ ἔφη. Τῷ	δὴ	οὕτω διατιθεμένῳ ἐάν τις ἠρέμα
[6, 495]	ἦ δ’ ὅς. Οὗτοι μὲν	δὴ	οὕτως ἐκπίπτοντες, οἷς μάλιστα προσήκει,
[6, 488]	ἅμα καὶ τὴν κυβερνητικήν. τοιούτων	δὴ	περὶ τὰς ναῦς γιγνομένων τὸν
[6, 486]	κενὸς εἶναι; Καὶ πῶς; Ανόνητα	δὴ	πονῶν οὐκ οἴει ἀναγκασθήσεται τελευτῶν
[6, 495]	τὸ αὑτῶν τεχνίον. ὅμως γὰρ	δὴ	πρός γε τὰς ἄλλας τέχνας
[6, 485]	ἐκεῖσε ἀπωχετευμένον. Τί μήν; Ωι	δὴ	πρὸς τὰ μαθήματα καὶ πᾶν
[6, 507]	δὴ λέγεις, ἔφη, τούτου; Ο	δὴ	σὺ καλεῖς, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 489]	τὰ τοιαῦτα φάσκοντας ἐπιτηδεύειν, οὓς	δὴ	σὺ φῂς τὸν ἐγκαλοῦντα τῇ
[6, 496]	Παντελῶς μὲν οὖν, ἔφη. Πάνσμικρον	δή	τι, ἔφην ἐγώ, ὦ Αδείμαντε,
[6, 501]	δ’ ὅς, ἐάνπερ αἴσθωνται. ~ἀλλὰ	δὴ	(τίνα λέγεις τρόπον τῆς διαγραφῆς;
[6, 498]	πρὸς δὲ τὸ γῆρας ἐκτὸς	δή	τινων ὀλίγων ἀποσβέννυνται πολὺ μᾶλλον
[6, 505]	εἴ τι ὄφελος ἦν, περὶ	δὴ	τὸ τοιοῦτον ~καὶ (τοσοῦτον οὕτω
[6, 500]	ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ (λέγομεν, χαλεπανοῦσι	δὴ	τοῖς φιλοσόφοις καὶ ἀπιστήσουσιν ἡμῖν
[6, 490]	σωφροσύνην ἕπεσθαι. Ορθῶς, ἔφη. Καὶ	δὴ	τὸν ἄλλον τῆς φιλοσόφου φύσεως
[6, 494]	ἀρέσκειν αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι. Δῆλον. Εκ	δὴ	τούτων τίνα ὁρᾷς σωτηρίαν φιλοσόφῳ
[6, 492]	τοῦ ψόγου καὶ ἐπαίνου. ἐν	δὴ	τῷ τοιούτῳ τὸν νέον, τὸ
[6, 495]	ἡμεῖς φαμεν. καὶ ἐκ τούτων	δὴ	τῶν ἀνδρῶν καὶ οἱ τὰ
[6, 502]	αὐτὰ διελθεῖν. (καὶ τὰ μὲν	δὴ	τῶν γυναικῶν τε καὶ παίδων
[6, 494]	αὐτῶν. Ανάγκη. Καὶ ὑπὸ τούτων	δὴ	τῶν ἰδιωτῶν, ὅσοι προσομιλοῦντες ὄχλῳ
[6, 496]	τῶν ἔμπροσθεν γέγονεν. καὶ τούτων	δὴ	τῶν ὀλίγων οἱ γενόμενοι καὶ
[6, 491]	οὐκ οἴει; Σφόδρα γε. Τούτων	δὴ	τῶν ὀλίγων σκόπει ὡς πολλοὶ
[6, 485]	ἢ τούτους. Πῶς; Τοῦτο μὲν	δὴ	τῶν φιλοσόφων φύσεων πέρι ὡμολογήσθω
[6, 484]	~Πολιτεία (Οἱ μὲν	δὴ	φιλόσοφοι, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ
[6, 486]	γένοιτο; Οὐκ ἔστιν. Καὶ τοῦτο	δὴ	ψυχὴν σκοπῶν φιλόσοφον καὶ μὴ
[6, 506]	ἐπιστήμων; Ανάγκη, ἔφη. ἀλλὰ σὺ	δή,	ὦ Σώκρατες, πότερον ἐπιστήμην τὸ
[6, 493]	μήτε ἄλλῳ δυνατὸς δεῖξαι. τοιοῦτος	δὴ	ὢν πρὸς Διὸς οὐκ ἄτοπος
[6, 503]	καθιστάναι. Εἰρήσθω γάρ, ἔφη. Νόησον	δὴ	ὡς εἰκότως ὀλίγοι ἔσονταί σοι·
[6, 502]	ἐγᾦμαι, διήλθομεν. Ικανῶς γάρ. Νῦν	δή,	ὡς ἔοικεν, συμβαίνει ἡμῖν περὶ
[6, 485]	ἀεὶ ἐρῶσιν ὃ ἂν αὐτοῖς	δηλοῖ	ἐκείνης τῆς οὐσίας τῆς ἀεὶ
[6, 484]	δέ, ἦν δ’ ἐγώ, ἆρα	δῆλον,	εἴτε τυφλὸν εἴτε ὀξὺ ὁρῶντα
[6, 494]	προσομιλοῦντες ὄχλῳ ἀρέσκειν αὐτῷ ἐπιθυμοῦσι.	Δῆλον.	Εκ δὴ τούτων τίνα ὁρᾷς
[6, 484]	ὁτιοῦν; Καὶ πῶς, ἔφη, οὐ	δῆλον;	Η οὖν δοκοῦσί τι τυφλῶν
[6, 508]	οἱ ἄλλοι· τὸν ἥλιον γὰρ	δῆλον	ὅτι ἐρωτᾷς. Αρ’ οὖν ὧδε
[6, 497]	τῶν φύσεων καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων.	δῆλος	δὴ οὖν εἶ ὅτι μετὰ
[6, 497]	(καὶ αὐτὸ ἄριστόν ἐστιν, τότε	δηλώσει	ὅτι τοῦτο μὲν τῷ ὄντι
[6, 493]	ἢ ποίησιν ἤ τινα ἄλλην	δημιουργίαν	ἢ πόλει διακονίαν, κυρίους αὑτοῦ
[6, 495]	δὲ τῶν τεχνῶν τε καὶ	δημιουργιῶν	ὥσπερ τὰ σώματα λελώβηνται, οὕτω
[6, 500]	μόνον ἑαυτὸν πλάττειν, ἆρα κακὸν	δημιουργὸν	αὐτὸν οἴει γενήσεσθαι σωφροσύνης τε
[6, 507]	ἐγώ, ἐννενόηκας τὸν τῶν αἰσθήσεων	δημιουργὸν	ὅσῳ πολυτελεστάτην τὴν τοῦ ὁρᾶν
[6, 494]	ᾖ, καὶ ἰδίᾳ ἐπιβουλεύοντας καὶ	δημοσίᾳ	εἰς ἀγῶνας καθιστάντας; ~(Πολλή, ἦ
[6, 500]	ἀνθρώπων ἤθη καὶ ἰδίᾳ καὶ	δημοσίᾳ	τιθέναι καὶ μὴ μόνον ἑαυτὸν
[6, 500]	καὶ δικαιοσύνης καὶ συμπάσης τῆς	δημοτικῆς	ἀρετῆς; Ηκιστά γε, ἦ δ’
[6, 502]	τὰ ἐπιτηδεύματα ἃ διεληλύθαμεν, οὐ	δήπου	ἀδύνατον ἐθέλειν ποιεῖν τοὺς πολίτας.
[6, 501]	μᾶλλον, οὓς ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν; (Οὐ	δήπου.	Ετι οὖν ἀγριανοῦσι λεγόντων ἡμῶν
[6, 509]	ταῦτα κάλλει ἐστίν· οὐ γὰρ	δήπου	σύ γε ἡδονὴν αὐτὸ λέγεις.
[6, 487]	ἑκάστοτε ἃ νῦν λέγεις· ἡγοῦνται	δι’	ἀπειρίαν τοῦ ἐρωτᾶν καὶ ἀποκρίνεσθαι
[6, 511]	οὐδενὶ προσχρώμενος, ἀλλ’ εἴδεσιν αὐτοῖς	δι’	αὐτῶν εἰς αὐτά, καὶ τελευτᾷ
[6, 510]	περὶ ἐκεῖνο εἰκόνων, αὐτοῖς εἴδεσι	δι’	αὐτῶν τὴν μέθοδον ποιουμένη. Ταῦτ’
[6, 487]	δ’ ἐγώ, ἐρώτημα δεόμενον ἀποκρίσεως	δι’	εἰκόνος λεγομένης. Σὺ δέ γε,
[6, 487]	γε, ἔφη, οἶμαι οὐκ εἴωθας	δι’	εἰκόνων λέγειν. Εἶεν, εἶπον· σκώπτεις
[6, 501]	ὃν τότ’ ἐπῃνοῦμεν πρὸς αὐτούς,	δι’	ὃν ἐκεῖνοι ἐχαλέπαινον ὅτι τὰς
[6, 505]	καὶ ἀγαθὸν μηδὲν φρονεῖν; Μὰ	Δί’	οὐκ ἔγωγ’ ἔφη. Αλλὰ μὴν
[6, 484]	εἰσιν ἑκάτεροι. Ισως γάρ, ἔφη,	διὰ	βραχέος οὐ ῥᾴδιον. Οὐ φαίνεται,
[6, 511]	αἰσθήσεσιν αὐτὰ θεᾶσθαι οἱ θεώμενοι,	διὰ	δὲ τὸ μὴ ἐπ’ ἀρχὴν
[6, 484]	φυλάττοντες σῴζειν; Οὐ μὰ τὸν	Δία,	ἦ δ’ ὅς, οὐ πολύ
[6, 484]	ὦ Γλαύκων, καὶ οἱ μὴ	διὰ	μακροῦ τινος διεξελθόντες λόγου μόγις
[6, 495]	ἱμάτιον ἔχοντος, ὡς νυμφίου παρεσκευασμένου,	διὰ	πενίαν καὶ ἐρημίαν τοῦ δεσπότου
[6, 504]	μάλ’ ἔφη, συχνοὶ πάσχουσιν αὐτὸ	διὰ	ῥᾳθυμίαν. Τούτου δέ γε, ἦν
[6, 494]	δ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	διὰ	τὸ εὖ πεφυκέναι καὶ τὸ
[6, 494]	ἆρ’ εὐπετὲς οἴει εἶναι εἰσακοῦσαι	διὰ	τοσούτων κακῶν; Πολλοῦ γε δεῖ,
[6, 485]	αὑτὴν εἶεν ἄν, τὰς δὲ	διὰ	τοῦ σώματος ἐκλείποιεν, εἰ μὴ
[6, 489]	καὶ ἰσχυροτάτη διαβολὴ γίγνεται φιλοσοφίᾳ	διὰ	τοὺς τὰ τοιαῦτα φάσκοντας ἐπιτηδεύειν,
[6, 505]	μονίμῳ οἵᾳ καὶ περὶ τἆλλα,	διὰ	τοῦτο δὲ ἀποτυγχάνει καὶ τῶν
[6, 498]	πεισομένους, ἀπὸ Θρασυμάχου ἀρξαμένους. Μὴ	διάβαλλε,	ἦν δ’ ἐγώ, ἐμὲ καὶ
[6, 489]	(πολὺ δὲ μεγίστη καὶ ἰσχυροτάτη	διαβολὴ	γίγνεται φιλοσοφίᾳ διὰ τοὺς τὰ
[6, 500]	εἰς τὸ δυνατὸν ἀνθρώπῳ γίγνεται·	διαβολὴ	δ’ ἐν πᾶσι πολλή. Παντάπασι
[6, 497]	οὖν τῆς φιλοσοφίας ὧν ἕνεκα	διαβολὴν	εἴληφεν καὶ ὅτι οὐ δικαίως,
[6, 499]	καὶ ἀπολυόμενος τὴν τῆς φιλομαθείας	διαβολὴν	ἐνδεικνύῃ οὓς λέγεις τοὺς φιλοσόφους,
[6, 490]	πολλοὺς κακοὺς πᾶσαν κακίαν, τῆς	διαβολῆς	τὴν αἰτίαν ἐπισκοποῦντες ἐπὶ τούτῳ
[6, 501]	δὴ (τίνα λέγεις τρόπον τῆς	διαγραφῆς;	Λαβόντες, ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ
[6, 500]	εὐδαιμονήσειε πόλις, εἰ μὴ αὐτὴν	διαγράψειαν	οἱ τῷ θείῳ παραδείγματι χρώμενοι
[6, 489]	πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς φιλοσόφους τὴν	διάθεσιν	ἔοικεν, ἀλλὰ μανθάνειν ὃ λέγω.
[6, 500]	χαλεπῶς πρὸς φιλοσοφίαν τοὺς πολλοὺς	διακεῖσθαι	ἐκείνους αἰτίους εἶναι τοὺς ἔξωθεν
[6, 493]	τινα ἄλλην δημιουργίαν ἢ πόλει	διακονίαν,	κυρίους αὑτοῦ ποιῶν τοὺς πολλούς,
[6, 497]	ἀλλ’ εἴπερ, τὸ μὴ δύνασθαι	διακωλύσει·	παρὼν δὲ τήν γ’ ἐμὴν
[6, 511]	ὁ λόγος ἅπτεται τῇ τοῦ	διαλέγεσθαι	δυνάμει, τὰς ὑποθέσεις ποιούμενος οὐκ
[6, 511]	εἶναι τὸ ὑπὸ τῆς τοῦ	διαλέγεσθαι	ἐπιστήμης τοῦ ὄντος τε καὶ
[6, 499]	περὶ τούτου ἕτοιμοι τῷ λόγῳ	διαμάχεσθαι,	ὡς γέγονεν ἡ εἰρημένη πολιτεία
[6, 510]	ἕνεκα τοὺς λόγους ποιούμενοι καὶ	διαμέτρου	αὐτῆς, ἀλλ’ οὐ (ταύτης ἣν
[6, 505]	ἢ οὐκ ἐννοεῖς ἢ αὖ	διανοῇ	(ἐμοὶ πράγματα παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι
[6, 504]	Καὶ μάλα, ἔφη, (ἄξιον τὸ	διανόημα)	ὃ μέντοι μέγιστον μάθημα καὶ
[6, 496]	ἀξίαν, ποῖ’ ἄττα φῶμεν γεννᾶν	διανοήματά	τε καὶ δόξας; ἆρ’ οὐχ
[6, 511]	ἄλλως ἴδοι τις ἢ τῇ	διανοίᾳ.	Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Τοῦτο τοίνυν
[6, 486]	Αληθέστατα, ἔφη. Ηι οὖν ὑπάρχει	διανοίᾳ	μεγαλοπρέπεια καὶ θεωρία παντὸς μὲν
[6, 511]	αἷς αἱ ὑποθέσεις ἀρχαὶ καὶ	διανοίᾳ	μὲν ἀναγκάζονται ἀλλὰ μὴ αἰσθήσεσιν
[6, 511]	νόησιν μὲν ἐπὶ τῷ ἀνωτάτω,	διάνοιαν	(δὲ ἐπὶ τῷ δευτέρῳ, τῷ
[6, 511]	καίτοι νοητῶν ὄντων μετὰ ἀρχῆς.	διάνοιαν	δὲ καλεῖν μοι δοκεῖς τὴν
[6, 500]	ἀληθῶς πρὸς τοῖς οὖσι τὴν	διάνοιαν	ἔχοντι κάτω βλέπειν εἰς (ἀνθρώπων
[6, 511]	δόξης τε καὶ νοῦ τὴν	διάνοιαν	οὖσαν. Ικανώτατα, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 486]	εὔχαριν ζητῶμεν πρὸς τοῖς ἄλλοις	διάνοιαν	φύσει, ἣν ἐπὶ τὴν τοῦ
[6, 503]	νεανικοί τε καὶ μεγαλοπρεπεῖς τὰς	διανοίας	οἷοι κοσμίως μετὰ ἡσυχίας καὶ
[6, 508]	καὶ ἀληθείας, ὡς γιγνωσκομένης μὲν	διανοοῦ,	οὕτω δὲ καλῶν ἀμφοτέρων ὄντων,
[6, 510]	αὐτῶν ποιοῦνται, οὐ περὶ τούτων	διανοούμενοι,	ἀλλ’ ἐκείνων πέρι οἷς ταῦτα
[6, 503]	ἐμπίμπλανται, ὅταν τι δέῃ τοιοῦτον	διαπονεῖν.	Εστι ταῦτα, ἔφη. Ημεῖς δέ
[6, 497]	ὅς, οὐ τὰ ἐλάχιστα ἂν	διαπραξάμενος	ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ γε, εἶπον, τὰ
[6, 504]	ἐγώ, ὅτι τριττὰ εἴδη ψυχῆς	διαστησάμενοι	συνεβιβάζομεν δικαιοσύνης τε πέρι καὶ
[6, 495]	ψυχὰς συγκεκλασμένοι τε καὶ ἀποτεθρυμμένοι	διὰτὰς	βαναυσίας τυγχάνουσιν— ἢ οὐκ ἀνάγκη;
[6, 501]	ἐγώ, πείθομέν πῃ ἐκείνους, οὓς	διατεταμένους	ἐφ’ ἡμᾶς ἔφησθα ἰέναι, ὡς
[6, 494]	μάλ’ ἔφη. Τῷ δὴ οὕτω	διατιθεμένῳ	ἐάν τις ἠρέμα προσελθὼν τἀληθῆ
[6, 484]	λοιπὰ διελθεῖν μέλλοντι κατόψεσθαι τί	διαφέρει	βίος (δίκαιος ἀδίκου. Τί οὖν,
[6, 496]	μέλλοντος γαμεῖν; ~(Οὐ πάνυ, ἔφη,	διαφέρει.	Ποῖ’ ἄττα οὖν εἰκὸς γεννᾶν
[6, 484]	δ’ ὅς, οὐ πολύ τι	διαφέρει.	Τούτους οὖν μᾶλλον φύλακας στησόμεθα
[6, 493]	ἀναγκαίου καὶ ἀγαθοῦ φύσιν, ὅσον	διαφέρει	τῷ ὄντι, μήτε ἑωρακὼς εἴη
[6, 495]	οὖν τι, ἦν δ’ ἐγώ,	διαφέρειν	αὐτοὺς ἰδεῖν ἀργύριον κτησαμένου χαλκέως
[6, 493]	Η οὖν τι τούτου δοκεῖ	διαφέρειν	ὁ τὴν τῶν πολλῶν καὶ
[6, 506]	ἢ δοκοῦσί τί σοι τυφλῶν	διαφέρειν	ὁδὸν ὀρθῶς πορευομένων οἱ ἄνευ
[6, 484]	Η οὖν δοκοῦσί τι τυφλῶν	διαφέρειν	οἱ τῷ ὄντι τοῦ ὄντος
[6, 491]	τὰς εὐφυεστάτας κακῆς παιδαγωγίας τυχούσας	διαφερόντως	κακὰς γίγνεσθαι; ἢ οἴει τὰ
[6, 502]	δὲ γενομένους ὡς πολλὴ ἀνάγκη	διαφθαρῆναι,	ἔχει τις λέγειν; ὡς μὲν
[6, 492]	σὺ ἡγῇ, ὥσπερ οἱ πολλοί,	διαφθειρομένους	τινὰς εἶναι ὑπὸ σοφιστῶν νέους,
[6, 492]	τινὰς εἶναι ὑπὸ σοφιστῶν νέους,	διαφθείροντας	δέ τινας σοφιστὰς ἰδιωτικούς, ὅτι
[6, 496]	εὖ τεθραμμένον ἦθος, ἀπορίᾳ τῶν	διαφθερούντων	κατὰ φύσιν μεῖναν ἐπ’ αὐτῇ,
[6, 495]	ὦ θαυμάσιε, ὄλεθρός τε καὶ	διαφθορὰ	(τοσαύτη τε καὶ τοιαύτη τῆς
[6, 491]	προσῆψαν. Τίνας δέ, ἔφη, τὰς	διαφθορὰς	λέγεις; Εγώ σοι, εἶπον, ἂν
[6, 488]	πρὸς δὲ τούτοις φάσκοντας μηδὲ	διδακτὸν	εἶναι, ἀλλὰ καὶ τὸν λέγοντα
[6, 488]	ἀλλὰ καὶ τὸν λέγοντα ὡς	διδακτὸν	ἑτοίμους κατατέμνειν, αὐτοὺς δὲ αὐτῷ
[6, 489]	θαυμαστότερον ἦν (εἰ ἐτιμῶντο. Αλλὰ	διδάξω,	ἔφη. Καὶ ὅτι τοίνυν τἀληθῆ
[6, 493]	καὶ ὡς τέχνην συστησάμενος ἐπὶ	διδασκαλίαν	τρέποιτο, μηδὲν εἰδὼς τῇ ἀληθείᾳ
[6, 488]	τὴν τέχνην μέτε ἔχοντα ἀποδεῖξαι	διδάσκαλον	ἑαυτοῦ μηδὲ χρόνον ἐν ᾧ
[6, 489]	οὐ τιμῶνται ἐν ταῖς πόλεσι	δίδασκέ	τε τὴν εἰκόνα καὶ πειρῶ
[6, 510]	ἄλλοις ἔτι ἀξιοῦσι περὶ αὐτῶν	διδόναι	(ὡς παντὶ φανερῶν, ἐκ τούτων
[6, 493]	πώποτέ του ἤδουσας αὐτῶν λόγον	διδόντος	οὐ καταγέλαστον; (Οἶμαι δέ γε,
[6, 489]	τῶν ἐπιεικῶν ἀχρηστίας τὴν αἰτίαν	διεληλύθαμεν;	Καὶ μάλα. Τῆς δὲ τῶν
[6, 497]	ἀλλ’ εἰ αὑτὴ ἣν ἡμεῖς	διεληλύθαμεν	οἰκίζοντες τὴν πόλιν ἢ ἄλλη.
[6, 502]	νόμους καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ἃ	διεληλύθαμεν,	οὐ δήπου ἀδύνατον ἐθέλειν ποιεῖν
[6, 486]	δοκοῦμέν σοι οὐκ ἀναγκαῖα ἕκαστα	διεληλυθέναι	καὶ ἑπόμενα ἀλλήλοις τῇ μελλούσῃ
[6, 508]	τὰ ὁρώμενα. Πῶς; ἔφη· ἔτι	δίελθέ	μοι. Οφθαλμοί, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 502]	ἧττον ἦλθεν τὸ δεῖν αὐτὰ	διελθεῖν.	(καὶ τὰ μὲν δὴ τῶν
[6, 484]	καὶ μὴ πολλὰ τὰ λοιπὰ	διελθεῖν	μέλλοντι κατόψεσθαι τί διαφέρει βίος
[6, 497]	τὸ λοιπὸν οὐ πάντων ῥᾷστον	διελθεῖν.	Τὸ ποῖον; Τίνα τρόπον μεταχειριζομένη
[6, 491]	ἂν οἷός τε γένωμαι, πειράσομαι	διελθεῖν.	τόδε μὲν οὖν οἶμαι πᾶς
[6, 506]	οὕτω καὶ περὶ τοῦ ἀγαθοῦ	διέλθῃς.	Καὶ γὰρ ἐμοί, ἦν δ’
[6, 489]	ἀνάγκην βούλει τὸ μετὰ τοῦτο	διέλθωμεν,	καὶ ὅτι οὐδὲ τούτου φιλοσοφία
[6, 501]	τούτῳ ἂν εὐθὺς τῶν ἄλλων	διενέγκοιεν,	τῷ μήτε ἰδιώτου μήτε πόλεως
[6, 484]	οἱ μὴ διὰ μακροῦ τινος	διεξελθόντες	λόγου μόγις πως ἀνεφάνησαν οἵ
[6, 510]	δ’ ἀρχόμενοι τὰ λοιπὰ ἤδη	διεξιόντες	τελευτῶσιν ὁμολογουμένως ἐπὶ τοῦτο οὗ
[6, 509]	περὶ τὸν ἥλιον ὁμοιότητα αὖ	διεξιών,	εἴ πῃ ἀπολείπεις. Αλλὰ μήν,
[6, 503]	ὀλιγάκις ἐθέλει, τὰ πολλὰ δὲ	διεσπασμένη	φύεται. (Πῶς, ἔφη, λέγεις; Εὐμαθεῖς
[6, 506]	γὰρ τοῦ πατρὸς ἀποτείσεις τὴν	διήγησιν.	~(Βουλοίμην ἄν, εἶπον, ἐμέ τε
[6, 506]	καὶ σωφροσύνης καὶ τῶν ἄλλων	διῆλθες,	οὕτω καὶ περὶ τοῦ ἀγαθοῦ
[6, 491]	ἀνδρείαν, σωφροσύνην καὶ πάντα ἃ	διήλθομεν.	Ατοπον, ἔφη, ἀκοῦσαι. (Ετι τοίνυν,
[6, 502]	ἐν τοῖς ἔμπροσθεν, ὡς ἐγᾦμαι,	διήλθομεν.	Ικανῶς γάρ. Νῦν δή, ὡς
[6, 504]	μεῖζον δικαιοσύνης τε καὶ ὧν	διήλθομεν;	Καὶ μεῖζον, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 485]	τε τῶν φιλοτίμων καὶ ἐρωτικῶν	διήλθομεν.	Ορθῶς, ἔφη, λέγεις. Τόδε τοίνυν
[6, 501]	εἶναι τοῦ ἀρίστου, ἣν ἡμεῖς	διήλθομεν;	Οὐδὲ τοῦτο. Τί δέ; τὴν
[6, 503]	ὀλίγοι ἔσονταί σοι· ἣν γὰρ	διήλθομεν	φύσιν δεῖν ὑπάρχειν αὐτοῖς, εἰς
[6, 489]	καὶ λέγωμεν ἐκεῖθεν ἀναμνησθέντες, ὅθεν	διῇμεν	τὴν φύσιν ~οἷον ἀνάγκη φῦναι
[6, 510]	αὐτὸ φάναι, ἦν δ’ ἐγώ,	διῃρῆσθαι	ἀληθείᾳ τε καὶ μή, ὡς
[6, 505]	πολλάκις ἀκήκοας, ᾗ δὴ καὶ	δίκαια	καὶ τἆλλα προσχρησάμενα χρήσιμα καὶ
[6, 493]	λόγον περὶ αὐτῶν, ἀλλὰ τἀναγκαῖα	δίκαια	καλοῖ καὶ καλά, τὴν δὲ
[6, 505]	δέ; τόδε οὐ φανερόν, ὡς	δίκαια	μὲν καὶ καλὰ πολλοὶ ἂν
[6, 486]	νέου ὄντος ἐπισκέψῃ, εἰ ἄρα	δικαία	τε καὶ ἥμερος ἢ δυσκοινώνητος
[6, 506]	γ’ ἔφη. Οἶμαι γοῦν, εἶπον,	δίκαιά	τε καὶ καλὰ ἀγνοούμενα ὅπῃ
[6, 506]	ἦν δ’ ἐγώ· δοκεῖ σοι	δίκαιον	εἶναι περὶ ὧν τις μὴ
[6, 493]	(ἢ ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἢ	δίκαιον	ἢ ἄδικον, ὀνομάζοι δὲ πάντα
[6, 490]	γάρ; Αλλ’ ὑγιές τε καὶ	δίκαιον	ἦθος, ᾧ καὶ σωφροσύνην ἕπεσθαι.
[6, 501]	ἀποβλέποιεν, πρός τε τὸ φύσει	δίκαιον	καὶ καλὸν καὶ σῶφρον καὶ
[6, 506]	δοκοῦν περὶ αὐτῶν. Οὐδὲ γὰρ	δίκαιόν	μοι, ἔφη, ὦ Σώκρατες, φαίνεται
[6, 484]	μέλλοντι κατόψεσθαι τί διαφέρει βίος	(δίκαιος	ἀδίκου. Τί οὖν, ἔφη, τὸ
[6, 504]	ἔφη, τὰ λοιπὰ ἂν εἴην	δίκαιος	μὴ ἀκούειν. Η καὶ τὸ
[6, 487]	φίλος τε καὶ συγγενὴς ἀληθείας,	δικαιοσύνης,	ἀνδρείας, σωφροσύνης; Οὐδ’ ἂν ὁ
[6, 500]	οἴει γενήσεσθαι σωφροσύνης τε καὶ	δικαιοσύνης	καὶ συμπάσης τῆς δημοτικῆς ἀρετῆς;
[6, 506]	ἀρκέσει γὰρ ἡμῖν, κἂν ὥσπερ	δικαιοσύνης	πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ τῶν
[6, 504]	μέγιστα, ἀλλ’ ἔτι τι μεῖζον	δικαιοσύνης	τε καὶ ὧν διήλθομεν; Καὶ
[6, 504]	τριττὰ εἴδη ψυχῆς διαστησάμενοι συνεβιβάζομεν	δικαιοσύνης	τε πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ
[6, 499]	δόξαν καὶ ἔριν καὶ ἐν	δίκαις	καὶ ἐν ἰδίαις συνουσίαις πόρρωθεν
[6, 496]	τις ἰὼν ἐπὶ τὴν τῷ	δικαίῳ	βοήθειαν σῴζοιτ’ ἄν, ἀλλ’ ὥσπερ
[6, 484]	νόμιμα καλῶν τε πέρι καὶ	δικαίων	καὶ ἀγαθῶν τίθεσθαί τε, ἐὰν
[6, 496]	τι καὶ ἀπ’ ἄλλης τέχνης	δικαίως	ἀτιμάσαν εὐφυὲς ἐπ’ αὐτὴν ἂν
[6, 497]	διαβολὴν εἴληφεν καὶ ὅτι οὐ	δικαίως,	ἐμοὶ μὲν δοκεῖ μετρίως εἰρῆσθαι,
[6, 499]	λόγον. οὕτω γὰρ ἂν ἡμεῖς	δικαίως	καταγελῴμεθα, ὡς ἄλλως εὐχαῖς ὅμοια
[6, 492]	πολλοὶ εἰς ἐκκλησίας ἢ εἰς	δικαστήρια	ἢ θέατρα ἢ στρατόπεκα ἤ
[6, 497]	νῦν κατάστασιν πόλεως φιλοσόφου φύσεως·	διὸ	καὶ στρέφεσθαί τε καὶ ἀλλοιοῦσθαι
[6, 497]	τρόπον μεταχειριζομένη πόλις φιλοσοφίαν οὐ	διολεῖται.	τὰ γὰρ δὴ μεγάλα πάντα
[6, 490]	δεῖ θεάσασθαι τὰς φθοράς, ὡς	διόλλυται	ἐν πολλοῖς, σμικρὸν δέ τι
[6, 491]	οὐκ ἐκ νεανικῆς φύσεως τροφῇ	διολομένης	γίγνεσθαι, ἀσθενῆ δὲ φύσιν μεγάλων
[6, 493]	πολλούς, πέρα τῶν ἀναγκαίων, ἡ	Διομηδεία	λεγομένη ἀνάγκη ποιεῖν αὐτῷ ταῦτα
[6, 507]	κατὰ δύναμιν· ἀλλὰ μόνον λέγε.	Διομολογησάμενός	γ’ ἔφην ἐγώ, καὶ ἀναμνήσας
[6, 511]	ἔργον λέγειν— ὅτι μέντοι βούλει	διορίζειν	σαφέστερον εἶναι τὸ ὑπὸ τῆς
[6, 500]	οὓς λέγεις τοὺς φιλοσόφους, ~καὶ	διορίζῃ	(ὥσπερ ἄρτι τήν τε φύσιν
[6, 507]	οὕτως εἶναί φαμέν τε καὶ	διορίζομεν	τῷ λόγῳ. Φαμὲν γάρ. Καὶ
[6, 506]	τε καὶ καλά; Μὴ πρὸς	Διός,	ἦ δ’ ὅς, ὦ Σώκρατες,
[6, 493]	δεῖξαι. τοιοῦτος δὴ ὢν πρὸς	Διὸς	οὐκ ἄτοπος ἄν σοι δοκεῖ
[6, 492]	ἐν ᾧ ἂν ὦσιν ἐπηχοῦντες	διπλάσιον	θόρυβον παρέχωσι τοῦ ψόγου καὶ
[6, 509]	ὄνομα. ἀλλ’ οὖν ἔχεις ταῦτα	διττὰ	εἴδη, ὁρατόν, νοητόν; Εχω. Ωσπερ
[6, 509]	νοητόν; Εχω. Ωσπερ τοίνυν γραμμὴν	δίχα	τετμημένην λαβὼν ἄνισα τμήματα, πάλιν
[6, 505]	Καὶ μάλα, ἔφη. Ο δὴ	διώκει	μὲν ἅπασα ψυχὴ καὶ τούτου
[6, 490]	ἔχεις, πρῶτον μὲν ἀλήθεια, ἣν	διώκειν	αὐτὸν πάντως καὶ πάντῃ ἔδει
[6, 503]	τε καὶ λύπαις, καὶ τὸ	δόγμα	τοῦτο μήτ’ ἐν πόνοις μήτ’
[6, 493]	ἢ ταῦτα τὰ τῶν πολλῶν	δόγματα,	ἃ δοξάζουσιν ὅταν ἁθροισθῶσιν, καὶ
[6, 506]	τῶν ἄλλων μὲν ἔχειν εἰπεῖν	δόγματα,	τὸ δ’ αὑτοῦ μή, τοσοῦτον
[6, 493]	εἰδὼς τῇ ἀληθείᾳ τούτων τῶν	δογμάτων	τε καὶ ἐπιθυμιῶν ὅτι καλὸν
[6, 484]	φαίνεται, εἶπον· ἐμοὶ γοῦν ἔτι	δοκεῖ	ἂν βελτιόνως φανῆναι εἰ περὶ
[6, 504]	ἀτελὲς γὰρ οὐδὲν οὐδενὸς μέτρον.	δοκεῖ	δ’ ἐνίοτέ τισιν ἱκανῶς ἤδη
[6, 493]	ἔφη. Η οὖν τι τούτου	δοκεῖ	διαφέρειν ὁ τὴν τῶν πολλῶν
[6, 502]	ὁπωστιοῦν. Αλλὰ δή, ἅπερ ἡμῖν	δοκεῖ,	δόξαι καὶ ἄλλοις θαυμαστόν τι
[6, 493]	Διὸς οὐκ ἄτοπος ἄν σοι	δοκεῖ	εἶναι παιδευτής; Εμοιγ’ ἔφη. Η
[6, 505]	ὅτι τοῖς μὲν πολλοῖς ἡδονὴ	δοκεῖ	εἶναι τὸ ἀγαθόν, τοῖς δὲ
[6, 499]	δ’ ἐγώ, ὅτι οὐκ αὖ	δοκεῖ,	ἐρεῖς; Ισως, ἔφη. Ω μακάριε,
[6, 493]	ἐρεῖς. Οὐδ’ ἐμοὶ ἄλλως, ἔφη,	δοκεῖ.	Ετι τοίνυν σοι, ἦν δ’
[6, 497]	ὅτι οὐ δικαίως, ἐμοὶ μὲν	δοκεῖ	μετρίως εἰρῆσθαι, εἰ μὴ ἔτ’
[6, 506]	Τί δέ; ἦν δ’ ἐγώ·	δοκεῖ	σοι δίκαιον εἶναι περὶ ὧν
[6, 486]	οὐκ ἂν μετείη. Οὔ μοι	δοκεῖ.	Τί οὖν; ὁ κόσμιος καὶ
[6, 499]	ὁμολογεῖται. Καὶ ἐμοί, ἔφη, οὕτω	δοκεῖ.	Τοῖς δὲ πολλοῖς, ἦν δ’
[6, 505]	ταῦτα πράττειν καὶ κεκτῆσθαι καὶ	δοκεῖν,	ἀγαθὰ δὲ οὐδενὶ ἔτι ἀρκεῖ
[6, 486]	τε οἴει τούτῳ μέγα τι	δοκεῖν	εἶναι τὸν ἀνθρώπινον βίον; Αδύνατον,
[6, 511]	Μανθάνω, ἔφη, ἱκανῶς μὲν οὔ—	δοκεῖς	γάρ μοι συχνὸν ἔργον λέγειν—
[6, 498]	ἐπιστήσειν πρέπουσαν. Ως ἀληθῶς μοι	δοκεῖς,	ἔφη, λέγειν γε προθύμως, ὦ
[6, 495]	οὐκ ἀνάγκη; Καὶ μάλα, ἔφη.	Δοκεῖς	οὖν τι, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 511]	ἀρχῆς. διάνοιαν δὲ καλεῖν μοι	δοκεῖς	τὴν τῶν γεωμετρικῶν τε καὶ
[6, 486]	οὔ; (Τί οὖν; μή πῃ	δοκοῦμέν	σοι οὐκ ἀναγκαῖα ἕκαστα διεληλυθέναι
[6, 490]	οὕτω παρὰ δόξαν τοῖς νῦν	δοκουμένοις	περὶ αὐτοῦ; Καὶ μάλα, ἔφη.
[6, 487]	δ’ ὅς, ἀλλὰ τὸ σοὶ	δοκοῦν	ἡδέως ἂν ἀκούοιμι. Ακούοις ἂν
[6, 506]	οὐκ ἀποχρήσοι τὸ τοῖς ἄλλοις	δοκοῦν	περὶ αὐτῶν. Οὐδὲ γὰρ δίκαιόν
[6, 505]	καλὰ πολλοὶ ἂν ἕλοιντο τὰ	δοκοῦντα,	κἂν εἰ> μὴ εἴη, ὅμως
[6, 505]	δὲ οὐδενὶ ἔτι ἀρκεῖ τὰ	δοκοῦντα	κτᾶσθαι, ἀλλὰ τὰ ὄντα ζητοῦσιν,
[6, 509]	ἐγώ, αἴτιος, ἀναγκάζων τὰ ἐμοὶ	δοκοῦντα	περὶ αὐτοῦ λέγειν. Καὶ μηδαμῶς
[6, 487]	παμπονήρους εἴπωμεν, τοὺς δ’ ἐπιεικεστάτους	δοκοῦντας	ὅμως τοῦτό γε ὑπὸ τοῦ
[6, 506]	παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ γε	δοκοῦντος	ἐμοὶ τὰ νῦν— ὃς δὲ
[6, 511]	νοῦν οὐκ ἴσχειν περὶ αὐτὰ	δοκοῦσί	σοι, καίτοι νοητῶν ὄντων μετὰ
[6, 506]	ὧν αἱ βέλτισται τυφλαί— ἢ	δοκοῦσί	τί σοι τυφλῶν διαφέρειν ὁδὸν
[6, 484]	ἔφη, οὐ δῆλον; Η οὖν	δοκοῦσί	τι τυφλῶν διαφέρειν οἱ τῷ
[6, 508]	τὸ γιγνόμενόν τε καὶ ἀπολλύμενον,	δοξάζει	τε καὶ ἀμβλυώττει ἄνω καὶ
[6, 490]	καὶ οὐκ (ἐπιμένοι ἐπὶ τοῖς	δοξαζομένοις	εἶναι πολλοῖς ἑκάστοις, ἀλλ’ ἴοι
[6, 506]	οἱ ἄνευ νοῦ ἀληθές τι	δοξάζοντες;	Οὐδέν, ἔφη. Βούλει οὖν αἰσχρὰ
[6, 493]	τὰ τῶν πολλῶν δόγματα, ἃ	δοξάζουσιν	ὅταν ἁθροισθῶσιν, καὶ σοφίαν ταύτην
[6, 502]	Αλλὰ δή, ἅπερ ἡμῖν δοκεῖ,	δόξαι	καὶ ἄλλοις θαυμαστόν τι καὶ
[6, 493]	ἐπὶ ταῖς τοῦ μεγάλου ζῴου	δόξαις,	οἷς μὲν χαίροι ἐκεῖνο ἀγαθὰ
[6, 505]	τὰ ὄντα ζητοῦσιν, τὴν δὲ	δόξαν	ἐνταῦθα ἤδη πᾶς ἀτιμάζει; Καὶ
[6, 499]	τῶν πολλῶν (κατηγόρει. ἀλλοίαν τοι	δόξαν	ἕξουσιν, ἐὰν αὐτοῖς μὴ φιλονικῶν
[6, 499]	μηδαμόσε ἄλλοσε τείνοντα ἢ πρὸς	δόξαν	καὶ ἔριν καὶ ἐν δίκαις
[6, 500]	θεῶνται, ἀλλοίαν τοι φήσεις αὐτοὺς	δόξαν	λήψεσθαι καὶ ἄλλα ἀποκρινεῖσθαι. ἢ
[6, 491]	πλημμελοῦσαι, πανταχῇ καὶ ἐπὶ πάντας	δόξαν	οἵαν λέγεις φιλοσοφίᾳ προσῆψαν. Τίνας
[6, 490]	μὲν τοῦτο σφόδρα οὕτω παρὰ	δόξαν	τοῖς νῦν δοκουμένοις περὶ αὐτοῦ;
[6, 496]	φῶμεν γεννᾶν διανοήματά τε καὶ	δόξας;	ἆρ’ οὐχ ὡς ἀληθῶς προσήκοντα
[6, 508]	ἀμβλυώττει ἄνω καὶ κάτω τὰς	δόξας	μεταβάλλον, καὶ ἔοικεν αὖ νοῦν
[6, 506]	οὐκ ᾔσθησαι τὰς ἄνευ ἐπιστήμης	δόξας,	ὡς πᾶσαι αἰσχραί; ὧν αἱ
[6, 510]	τε καὶ μή, ὡς τὸ	δοξαστὸν	πρὸς τὸ γνωστόν, οὕτω τὸ
[6, 493]	ἐγώ, πρὸς τούτοις καὶ τόδε	δοξάτω.	Τὸ ποῖον; Εκαστος τῶν μισθαρνούντων
[6, 491]	τε φανεῖται καὶ οὐκ ἄτοπα	δόξει	τὰ προειρημένα περὶ αὐτῶν. Πῶς
[6, 511]	οὐ νοῦν, ὡς μεταξύ τι	δόξης	τε καὶ νοῦ τὴν διάνοιαν
[6, 509]	ὁρατοῦ, ἵνα μὴ οὐρανοῦ εἰπὼν	δόξω	σοι σοφίζεσθαι περὶ τὸ ὄνομα.
[6, 503]	βασανιζόμενον, στατέον ἄρχοντα καὶ γέρα	δοτέον	καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι καὶ
[6, 494]	τὸ δὲ οὐ κτητὸν μὴ	δουλεύσαντι	τῇ κτήσει αὐτοῦ, ἆρ’ εὐπετὲς
[6, 495]	οὐδένα οὔτε ἰδιώτην οὔτε πόλιν	δρᾷ.	Αληθέστατα, ἦ δ’ ὅς. Οὗτοι
[6, 494]	ἕλκηται πρὸς φιλοσοφίαν, τί οἰόμεθα	δράσειν	ἐκείνους τοὺς ἡγουμένους ἀπολλύναι αὐτοῦ
[6, 486]	εἰ μηδὲν ὧν μάθοι σῴζειν	δύναιτο,	λήθης ὢν πλέως; ἆρ’ ἂν
[6, 511]	λόγος ἅπτεται τῇ τοῦ διαλέγεσθαι	δυνάμει,	τὰς ὑποθέσεις ποιούμενος οὐκ ἀρχὰς
[6, 509]	ἐπέκεινα τῆς οὐσίας πρεσβείᾳ καὶ	δυνάμει	ὑπερέχοντος. (Καὶ ὁ Γλαύκων μάλα
[6, 511]	ἐπ’ ἀρχὴν ἰοῦσαν, ὡς οὐ	δυναμένην	τῶν ὑποθέσεων ἀνωτέρω ἐκβαίνειν, εἰκόσι
[6, 484]	ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ἔχοντος	δυνάμενοι	ἐφάπτεσθαι, οἱ δὲ μὴ ἀλλ’
[6, 484]	τῇ ψυχῇ ἔχοντες παράδειγμα, μηδὲ	δυνάμενοι	ὥσπερ γραφῆς εἰς τὸ ἀληθέστατον
[6, 489]	δεόμενον ἐπὶ τὰς τοῦ ἄρχειν	δυναμένου,	οὐ τὸν ἄρχοντα δεῖσθαι τῶν
[6, 497]	μὲν οὐκ ἴσχειν τὴν αὑτοῦ	δύναμιν,	ἀλλ’ εἰς ἀλλότριον ἦθος ἐκπίπτειν·
[6, 507]	τοῦ τόκου. Εὐλαβησόμεθα, ἔφη, κατὰ	δύναμιν·	ἀλλὰ μόνον λέγε. Διομολογησάμενός γ’
[6, 508]	γιγνωσκομένοις καὶ τῷ γιγνώσκοντι τὴν	δύναμιν	ἀποδιδὸν τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέαν
[6, 507]	τοῦ ὁρᾶν τε καὶ ὁρᾶσθαι	δύναμιν	ἐδημιούργησεν; Οὐ πάνυ, ἔφη. Αλλ’
[6, 508]	Πολύ γε. Οὐκοῦν καὶ τὴν	δύναμιν	ἣν ἔχει ἐκ τούτου ταμιευομένην
[6, 509]	μόνον οἶμαι τὴν τοῦ ὁρᾶσθαι	δύναμιν	παρέχειν φήσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν
[6, 494]	καὶ προκολακεύοντες τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ	δύναμιν.	Φιλεῖ γοῦν, ἔφη, οὕτω γίγνεσθαι.
[6, 508]	αἴσθησις καὶ ἡ τοῦ ὁρᾶσθαι	(δύναμις	τῶν ἄλλων συζεύξεων τιμιωτέρῳ ζυγῷ
[6, 507]	~(Βουλοίμην ἄν, εἶπον, ἐμέ τε	δύνασθαι	αὐτὴν ἀποδοῦναι καὶ ὑμᾶς κομίσασθαι,
[6, 497]	ἐγώ, ἀλλ’ εἴπερ, τὸ μὴ	δύνασθαι	διακωλύσει· παρὼν δὲ τήν γ’
[6, 499]	γενέσθαι, ἢ τῶν νῦν ἐν	δυναστείαις	ἢ βασιλείαις ὄντων ὑέσιν ἢ
[6, 499]	τελέως ἔργῳ τε καὶ λόγῳ,	~δυναστεύοντα	(ἐν πόλει ἑτέρᾳ τοιαύτῃ, οὐ
[6, 502]	τύχοιεν γενόμενοι βασιλέων ἔκγονοι ἢ	δυναστῶν	τὰς φύσεις φιλόσοφοι; Οὐδ’ ἂν
[6, 502]	μὴν ὅτι γε βέλτιστα, εἴπερ	δυνατά,	ἱκανῶς ἐν τοῖς ἔμπροσθεν, ὡς
[6, 503]	εἰ καὶ τὰ μέγιστα μαθήματα	δυνατὴ	ἔσται ἐνεγκεῖν ~εἴτε καὶ (ἀποδειλιάσει,
[6, 484]	Οπότεροι ἄν, ἦν δ’ ἐγώ,	δυνατοὶ	φαίνωνται φυλάξαι νόμους τε καὶ
[6, 500]	τε (καὶ θεῖος εἰς τὸ	δυνατὸν	ἀνθρώπῳ γίγνεται· διαβολὴ δ’ ἐν
[6, 488]	τέχνην τούτου μήτε μελέτην οἰόμενοι	δυνατὸν	εἶναι λαβεῖν ἅμα καὶ τὴν
[6, 485]	ἦ δ’ ὅς. Η οὖν	δυνατὸν	εἶναι τὴν αὐτὴν φύσιν φιλόσοφόν
[6, 509]	ὅσα γ’ ἐν τῷ παρόντι	δυνατόν,	ἑκὼν οὐκ ἀπολείψω. Μὴ γάρ,
[6, 504]	(Ελέγομέν που ὅτι ὡς μὲν	δυνατὸν	ἦν κάλλιστα αὐτὰ κατιδεῖν ἄλλη
[6, 493]	μήτε ἑωρακὼς εἴη μήτε ἄλλῳ	δυνατὸς	δεῖξαι. τοιοῦτος δὴ ὢν πρὸς
[6, 498]	παρισωμένον καὶ ὡμοιωμένον μέχρι τοῦ	δυνατοῦ	τελέως ἔργῳ τε καὶ λόγῳ,
[6, 489]	οὐδὲ τούτου φιλοσοφία αἰτία, (ἂν	δυνώμεθα,	πειραθῶμεν δεῖξαι; Πάνυ μὲν οὖν.
[6, 509]	ἦν δ’ ἐγώ, ὥσπερ λέγομεν,	δύο	αὐτὼ εἶναι, καὶ βασιλεύειν τὸ
[6, 488]	ἐμβεβληκώς με εἰς λόγον ~οὕτω	(δυσαπόδεικτον;	ἄκουε δ’ οὖν τῆς εἰκόνος,
[6, 503]	τῷ πολέμῳ πρὸς τοὺς φόβους	δυσκίνητα	ὄντα, πρὸς τὰς μαθήσεις αὖ
[6, 503]	τὰς μαθήσεις αὖ ποιεῖ ταὐτόν·	δυσκινήτως	ἔχει καὶ δυσμαθῶς ὥσπερ ἀπονεναρκωμένα,
[6, 486]	δικαία τε καὶ ἥμερος ἢ	δυσκοινώνητος	καὶ ἀγρία. Πάνυ μὲν οὖν.
[6, 486]	ἐγᾦμαι. Τὸ ποῖον; Εὐμαθὴς ἢ	δυσμαθής.	ἢ προσδοκᾷς ποτέ τινά τι
[6, 503]	ποιεῖ ταὐτόν· δυσκινήτως ἔχει καὶ	δυσμαθῶς	ὥσπερ ἀπονεναρκωμένα, καὶ ὕπνου τε
[6, 500]	μαχόμενον αὐτοῖς φθόνου τε καὶ	δυσμενείας	ἐμπίμπλασθαι, ἀλλ’ εἰς τεταγμένα ἄττα
[6, 486]	μηδὲ δειλὸς ἔσθ’ ὅπῃ ἂν	δυσσύμβολος	ἢ ἄδικος γένοιτο; Οὐκ ἔστιν.
[6, 502]	τε τῶν γυναικῶν τῆς κτήσεως	δυσχέρειαν	ἐν τῷ πρόσθεν παραλιπόντι καὶ