Livre, Chap.
[6, 505]	δὲ καὶ ἀγαθὸν μηδὲν φρονεῖν;	Μὰ	Δί’ οὐκ ἔγωγ’ ἔφη. Αλλὰ
[6, 484]	τὰ κείμενα φυλάττοντες σῴζειν; Οὐ	μὰ	τὸν Δία, ἦ δ’ ὅς,
[6, 504]	τὸ διανόημα) ὃ μέντοι μέγιστον	μάθημα	καὶ περὶ ὅτι αὐτὸ λέγεις,
[6, 505]	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα μέγιστον	μάθημα,	πολλάκις ἀκήκοας, ᾗ δὴ καὶ
[6, 503]	νῦν λέγομεν, ὅτι καὶ ἐν	μαθήμασι	πολλοῖς γυμνάζειν δεῖ, σκοποῦντας εἰ
[6, 503]	σκοποῦντας εἰ καὶ τὰ μέγιστα	μαθήματα	δυνατὴ ἔσται ἐνεγκεῖν ~εἴτε καὶ
[6, 485]	μήν; Ωι δὴ πρὸς τὰ	μαθήματα	καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον ἐρρυήκασιν,
[6, 504]	σκοπεῖν. ἀλλὰ ποῖα δὴ λέγεις	μαθήματα	μέγιστα; Μνημονεύεις μέν που, ἦν
[6, 485]	φύσεων πέρι ὡμολογήσθω (ἡμῖν ὅτι	μαθήματός	γε ἀεὶ ἐρῶσιν ὃ ἂν
[6, 504]	μεγίστου τε καὶ μάλιστα προσήκοντος	μαθήματος	ἐπὶ τέλος οὔποτε ἥξει. Οὐ
[6, 502]	τρόπον ἡμῖν καὶ ἐκ τίνων	(μαθημάτων	τε καὶ ἐπιτηδευμάτων οἱ σωτῆρες
[6, 503]	φόβους δυσκίνητα ὄντα, πρὸς τὰς	μαθήσεις	αὖ ποιεῖ ταὐτόν· δυσκινήτως ἔχει
[6, 492]	φιλοσόφου φύσιν, ἂν μὲν οἶμαι	μαθήσεως	προσηκούσης τύχῃ, εἰς πᾶσαν ἀρετὴν
[6, 510]	ἐγώ· ῥᾷον γὰρ τούτων προειρημένων	μαθήσῃ.	οἶμαι γάρ σε εἰδέναι ὅτι
[6, 486]	Τί δ’ εἰ μηδὲν ὧν	μάθοι	σῴζειν δύναιτο, λήθης ὢν πλέως;
[6, 488]	ἕκαστον οἰόμενον δεῖν κυβερνᾶν, μήτε	μαθόντα	πώποτε τὴν τέχνην μέτε ἔχοντα
[6, 499]	δοκεῖ, ἐρεῖς; Ισως, ἔφη. Ω	μακάριε,	ἦν δ’ ἐγώ, μὴ πάνυ
[6, 499]	Οὐδέ γε αὖ λόγων, ὦ	μακάριε,	καλῶν τε καὶ ἐλευθέρων ἱκανῶς
[6, 506]	ἀσχημονῶν γέλωτα ὀφλήσω. ἀλλ’ ὦ	μακάριοι,	αὐτὸ μὲν τί ποτ’ (ἐστὶ
[6, 496]	καὶ γευσάμενοι ὡς ἡδὺ καὶ	μακάριον	τὸ κτῆμα, καὶ τῶν πολλῶν
[6, 497]	φόβῳ ὧν ὑμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι δεδηλώκατε	μακρὰν	καὶ χαλεπὴν αὐτοῦ τὴν ἀπόδειξιν·
[6, 504]	ἦν κάλλιστα αὐτὰ κατιδεῖν ἄλλη	μακροτέρα	εἴη περίοδος, ἣν περιελθόντι καταφανῆ
[6, 504]	Εἰκός, ἦ δ’ ὅς. Τὴν	μακροτέραν	τοίνυν, ὦ ἑταῖρε, ἔφην, περιιτέον
[6, 487]	ἁψάμενοι νέοι ὄντες (ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ	μακρότερον	ἐνδιατρίψωσιν, τοὺς μὲν πλείστους καὶ
[6, 484]	Γλαύκων, καὶ οἱ μὴ διὰ	μακροῦ	τινος διεξελθόντες λόγου μόγις πως
[6, 489]	ἀλλὰ μανθάνειν ὃ λέγω. Καὶ	μάλ’	ἔφη. Πρῶτον μὲν τοίνυν ἐκεῖνον
[6, 504]	οὐδὲν δεῖν περαιτέρω ζητεῖν. Καὶ	μάλ’	ἔφη, συχνοὶ πάσχουσιν αὐτὸ διὰ
[6, 494]	κενοῦ ἄνευ νοῦ ἐμπιμπλάμενον; Καὶ	μάλ’	ἔφη. Τῷ δὴ οὕτω διατιθεμένῳ
[6, 506]	δ’ ἐγώ, ὦ ἑταῖρε, καὶ	μάλα	ἀρκέσει· ἀλλ’ ὅπως μὴ οὐχ
[6, 509]	δυνάμει ὑπερέχοντος. (Καὶ ὁ Γλαύκων	μάλα	γελοίως, Απολλον, ἔφη, δαιμονίας ὑπερβολῆς.
[6, 498]	βλαστάνει τε καὶ ἀνδροῦται, εὖ	μάλα	ἐπιμελεῖσθαι, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους· προϊούσης
[6, 504]	εἶναι καὶ τὰς ἀκριβείας; Καὶ	μάλα,	ἔφη, (ἄξιον τὸ διανόημα) ὃ
[6, 490]	νῦν δοκουμένοις περὶ αὐτοῦ; Καὶ	μάλα,	ἔφη. Αρ’ οὖν δὴ οὐ
[6, 505]	τὴν τοῦ ἀγαθοῦ φάναι. Καὶ	μάλα,	ἔφη, γελοίως. (Πῶς γὰρ οὐχί,
[6, 495]	τυγχάνουσιν— ἢ οὐκ ἀνάγκη; Καὶ	μάλα,	ἔφη. Δοκεῖς οὖν τι, ἦν
[6, 505]	ἐνταῦθα ἤδη πᾶς ἀτιμάζει; Καὶ	μάλα,	ἔφη. Ο δὴ διώκει μὲν
[6, 489]	οὕτω κατεσκευασμέναις ναυσὶ πλωτήρων; Καὶ	μάλα,	ἔφη ὁ Αδείμαντος. Οὐ δή,
[6, 508]	οὐκ ἐνούσης καθαρᾶς ὄψεως; Καὶ	μάλα,	ἔφη. (Οταν δέ γ’ οἶμαι
[6, 492]	χρήμασι καὶ θανάτοις κολάζουσι; Καὶ	μάλα,	ἔφη, σφόδρα. Τίνα οὖν ἄλλον
[6, 510]	ᾧ ὡμοιώθη; (Εγωγ’ ἔφη, καὶ	μάλα.	Σκόπει δὴ αὖ καὶ τὴν
[6, 489]	ἀχρηστίας τὴν αἰτίαν διεληλύθαμεν; Καὶ	μάλα.	Τῆς δὲ τῶν πολλῶν πονηρίας
[6, 501]	δὲ πάλιν ἐγγράφοιεν, (ἕως ὅτι	μάλιστα	ἀνθρώπεια ἤθη εἰς ὅσον ἐνδέχεται
[6, 500]	ταῦτα μιμεῖσθαί τε καὶ ὅτι	μάλιστα	ἀφομοιοῦσθαι. ἢ οἴει τινὰ μηχανὴν
[6, 485]	δεῖ εὐθὺς ἐκ νέου ὅτι	μάλιστα	ὀρέγεσθαι. Παντελῶς γε. Αλλὰ μὴν
[6, 495]	μὲν δὴ οὕτως ἐκπίπτοντες, οἷς	μάλιστα	προσήκει, (ἔρημον καὶ ἀτελῆ φιλοσοφίαν
[6, 504]	ἐλέγομεν, τοῦ μεγίστου τε καὶ	μάλιστα	προσήκοντος μαθήματος ἐπὶ τέλος οὔποτε
[6, 505]	ἄνευ δὲ ταύτης εἰ ὅτι	μάλιστα	τἆλλα ἐπισταίμεθα, οἶσθ’ ὅτι οὐδὲν
[6, 497]	ἐν γὰρ προσηκούσῃ αὐτός τε	μᾶλλον	αὐξήσεται καὶ μετὰ τῶν ἰδίων
[6, 501]	πόλεις αὐτῷ παρεδίδομεν, καί τι	μᾶλλον	αὐτὸ νῦν ἀκούοντες πραΰνονται; Καὶ
[6, 505]	παρέχειν ἀντιλαμβανόμενος. οἶμαι δὲ τοῦτο	μᾶλλον·	ἐπεὶ ὅτι γε ἡ τοῦ
[6, 485]	πολλῆς δαπάνης σπουδάζεται, ἄλλῳ τινὶ	μᾶλλον	ἢ τούτῳ προσήκει σπουδάζειν. Οὕτω.
[6, 488]	οὖν τῆς εἰκόνος, ἵν’ ἔτι	μᾶλλον	ἴδῃς ὡς γλίσχρως εἰκάζω. οὕτω
[6, 501]	τινὰ ἄλλην; ἢ ἐκείνους φήσει	μᾶλλον,	οὓς ἡμεῖς ἀφωρίσαμεν; (Οὐ δήπου.
[6, 487]	τό γε ἀληθὲς οὐδέν τι	μᾶλλον	ταύτῃ ἔχειν. λέγω δ’ εἰς
[6, 509]	ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὧδε	μᾶλλον	τὴν εἰκόνα αὐτοῦ ἔτι ἐπισκόπει.
[6, 498]	τὸ νῦν λεγόμενον, (ἀλλὰ πολὺ	μᾶλλον	τοιαῦτ’ ἄττα ῥήματα ἐξεπίτηδες ἀλλήλοις
[6, 498]	δή τινων ὀλίγων ἀποσβέννυνται πολὺ	μᾶλλον	τοῦ (Ηρακλειτείου ἡλίου, ὅσον αὖθις
[6, 488]	ἂν μὴ πείθωσιν ἀλλὰ ἄλλοι	μᾶλλον,	τοὺς μὲν ἄλλους ἢ ἀποκτεινύντας
[6, 484]	πολύ τι διαφέρει. Τούτους οὖν	μᾶλλον	φύλακας στησόμεθα ἢ τοὺς ἐγνωκότας
[6, 503]	οὐκ εὐμετάβολα, οἷς (ἄν τις	μᾶλλον	ὡς πιστοῖς χρήσαιτο, καὶ ἐν
[6, 488]	νεώς, τὸν δὲ γενναῖον ναύκληρον	μανδραγόρᾳ	ἢ μέθῃ ἤ τινι ἄλλῳ
[6, 511]	τέχναις λέγεις. Τὸ τοίνυν ἕτερον	μάνθανε	τμῆμα τοῦ νοητοῦ λέγοντά με
[6, 489]	φιλοσόφους τὴν διάθεσιν ἔοικεν, ἀλλὰ	μανθάνειν	ὃ λέγω. Καὶ μάλ’ ἔφη.
[6, 504]	τῷ (τοιούτῳ, καὶ οὐχ ἧττον	μανθάνοντι	πονητέον ἢ γυμναζομένῳ· ἤ, ὃ
[6, 511]	αὐτά, καὶ τελευτᾷ εἰς εἴδη.	Μανθάνω,	ἔφη, ἱκανῶς μὲν οὔ— δοκεῖς
[6, 511]	οὕτω ταῦτα σαφηνείας ἡγησάμενος μετέχειν.	Μανθάνω,	ἔφη, καὶ συγχωρῶ καὶ τάττω
[6, 511]	ἐναργέσι δεδοξασμένοις τε καὶ τετιμημένοις.	(Μανθάνω,	ἔφη, ὅτι τὸ ὑπὸ ταῖς
[6, 496]	πολλῶν αὖ ἱκανῶς ἰδόντες τὴν	μανίαν,	καὶ ὅτι οὐδεὶς οὐδὲν ὑγιὲς
[6, 506]	γνώσεσθαι ἱκανῶς. Καλῶς γάρ, ἔφη,	μαντεύῃ.	Οὐκοῦν ἡμῖν ἡ πολιτεία τελέως
[6, 506]	ἂν ἑαυτῶν τὸν τοῦτο ἀγνοοῦντα·	μαντεύομαι	δὲ μηδένα αὐτὰ πρότερον γνώσεσθαι
[6, 500]	βλέπειν εἰς (ἀνθρώπων πραγματείας, καὶ	μαχόμενον	αὐτοῖς φθόνου τε καὶ δυσμενείας
[6, 487]	λέγειν. Εἶεν, εἶπον· σκώπτεις ἐμβεβληκώς	με	εἰς λόγον ~οὕτω (δυσαπόδεικτον; ἄκουε
[6, 508]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, φάναι	με	λέγειν τὸν τοῦ ἀγαθοῦ ἔκγονον,
[6, 511]	μάνθανε τμῆμα τοῦ νοητοῦ λέγοντά	με	τοῦτο οὗ αὐτὸς ὁ λόγος
[6, 495]	ῥυέντες· σμικρὰ δὲ φύσις οὐδὲν	μέγα	οὐδέποτε οὐδένα οὔτε ἰδιώτην οὔτε
[6, 486]	οὐσίας, οἷόν τε οἴει τούτῳ	μέγα	τι δοκεῖν εἶναι τὸν ἀνθρώπινον
[6, 487]	σμικρῶν ἐπὶ τελευτῆς τῶν λόγων	μέγα	τὸ σφάλμα καὶ ἐναντίον τοῖς
[6, 491]	κακὰς γίγνεσθαι; ἢ οἴει τὰ	μεγάλα	ἀδικήματα καὶ τὴν ἄκρατον πονηρίαν
[6, 498]	πραττόντων παρακαλούμενοι ἐθέλωσιν ἀκροαταὶ γίγνεσθαι,	μεγάλα	ἡγοῦνται, πάρεργον οἰόμενοι αὐτὸ δεῖν
[6, 497]	οὐ διολεῖται. τὰ γὰρ δὴ	μεγάλα	πάντα ἐπισφαλῆ, καὶ τὸ λεγόμενον
[6, 505]	(Τί μήν; Οὐκοῦν ὅτι μὲν	μεγάλαι	καὶ πολλαὶ ἀμφισβητήσεις περὶ αὐτοῦ,
[6, 485]	ἀλλ’ (ἀληθῶς φιλόσοφός τις εἴη.	Μεγάλη	ἀνάγκη. Σώφρων μὴν ὅ γε
[6, 496]	ἢ ἐν σμικρᾷ πόλει ὅταν	μεγάλη	ψυχὴ φυῇ καὶ ἀτιμάσασα τὰ
[6, 494]	ἄλλως τε καὶ ἐὰν τύχῃ	μεγάλης	πόλεως ὢν καὶ ἐν ταύτῃ
[6, 491]	σκόπει ὡς πολλοὶ ὄλεθροι καὶ	μεγάλοι.	Τίνες δή; Ο μὲν πάντων
[6, 490]	ὅτι συνέβη προσῆκον τούτοις ἀνδρεία,	μεγαλοπρέπεια,	εὐμάθεια, μνήμη· καὶ σοῦ ἐπιλαβομένου
[6, 486]	ἔφη. Ηι οὖν ὑπάρχει διανοίᾳ	μεγαλοπρέπεια	καὶ θεωρία παντὸς μὲν χρόνου,
[6, 494]	καὶ μνήμη καὶ ἀνδρεία καὶ	μεγαλοπρέπεια	ταύτης εἶναι τῆς φύσεως. Ναί.
[6, 503]	φύεσθαι καὶ νεανικοί τε καὶ	μεγαλοπρεπεῖς	τὰς διανοίας οἷοι κοσμίως μετὰ
[6, 495]	οὕτω πραττούσης φιλοσοφίας τὸ ἀξίωμα	μεγαλοπρεπέστερον	λείπεται, οὗ δὴ ἐφιέμενοι πολλοὶ
[6, 487]	μὴ φύσει εἴη μνήμων, εὐμαθής,	μεγαλοπρεπής,	εὔχαρις, φίλος τε καὶ συγγενὴς
[6, 493]	πάντα ταῦτα ἐπὶ ταῖς τοῦ	μεγάλου	ζῴου δόξαις, οἷς μὲν χαίροι
[6, 493]	καλεῖν· οἷόνπερ ἂν εἰ θρέμματος	μεγάλου	καὶ ἰσχυροῦ τρεφομένου τὰς ὀργάς
[6, 491]	διολομένης γίγνεσθαι, ἀσθενῆ δὲ φύσιν	μεγάλων	οὔτε ἀγαθῶν οὔτε κακῶν αἰτίαν
[6, 494]	γενναῖος, καὶ ἔτι εὐειδὴς καὶ	μέγας;	ἆρ’ οὐ πληρωθήσεσθαι ἀμηχάνου ἐλπίδος,
[6, 488]	νεῶν πέρι εἴτε μιᾶς· ναύκληρον	μεγέθει	μὲν καὶ (ῥώμῃ ὑπὲρ τοὺς
[6, 504]	ἥξει. Οὐ γὰρ ταῦτα, ἔφη,	μέγιστα,	ἀλλ’ ἔτι τι μεῖζον δικαιοσύνης
[6, 495]	τῶν ἀνδρῶν καὶ οἱ τὰ	μέγιστα	κακὰ ἐργαζόμενοι τὰς πόλεις γίγνονται
[6, 503]	δεῖ, σκοποῦντας εἰ καὶ τὰ	μέγιστα	μαθήματα δυνατὴ ἔσται ἐνεγκεῖν ~εἴτε
[6, 497]	ἀπαλλάττοιτο. Οὐδέ γε, εἶπον, τὰ	μέγιστα,	μὴ τυχὼν πολιτείας προσηκούσης· ἐν
[6, 504]	ἀλλὰ ποῖα δὴ λέγεις μαθήματα	μέγιστα;	Μνημονεύεις μέν που, ἦν δ’
[6, 504]	ἕξει, τῶν δὲ μεγίστων μὴ	μεγίστας	ἀξιοῦν εἶναι καὶ τὰς ἀκριβείας;
[6, 489]	τῶν τἀναντία ἐπιτηδευόντων· (πολὺ δὲ	μεγίστη	καὶ ἰσχυροτάτη διαβολὴ γίγνεται φιλοσοφίᾳ
[6, 492]	ἦν δ’ ἐγώ, οὔπω τὴν	μεγίστην	ἀνάγκην εἰρήκαμεν. Ποίαν; ἔφη. Ην
[6, 504]	(ἄξιον τὸ διανόημα) ὃ μέντοι	μέγιστον	μάθημα καὶ περὶ ὅτι αὐτὸ
[6, 505]	γε ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα	μέγιστον	μάθημα, πολλάκις ἀκήκοας, ᾗ δὴ
[6, 504]	ἤ, ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν, τοῦ	μεγίστου	τε καὶ μάλιστα προσήκοντος μαθήματος
[6, 492]	οὐκ αὐτοὺς τοὺς ταῦτα λέγοντας	μεγίστους	(μὲν εἶναι σοφιστάς, παιδεύειν δὲ
[6, 484]	γὰρ αὐτῷ σχεδόν τι τῷ	μεγίστῳ	ἂν προέχοιεν. ~(Οὐκοῦν τοῦτο δὴ
[6, 504]	καὶ καθαρώτατα ἕξει, τῶν δὲ	μεγίστων	μὴ μεγίστας ἀξιοῦν εἶναι καὶ
[6, 496]	πόλεων πράττει οὐδ’ ἔστι (σύμμαχος	μεθ’	ὅτου τις ἰὼν ἐπὶ τὴν
[6, 488]	δὲ γενναῖον ναύκληρον μανδραγόρᾳ ἢ	μέθῃ	ἤ τινι ἄλλῳ συμποδίσαντας τῆς
[6, 510]	αὐτοῖς εἴδεσι δι’ αὐτῶν τὴν	μέθοδον	ποιουμένη. Ταῦτ’ ἔφη, ἃ λέγεις,
[6, 510]	ἄλλα τούτων ἀδελφὰ καθ’ ἑκάστην	μέθοδον,	ταῦτα μὲν ὡς εἰδότες, ποιησάμενοι
[6, 488]	γραφῆς τραγελάφους καὶ τὰ τοιαῦτα	μειγνύντες	γράφουσιν. νόησον γὰρ τοιουτονὶ γενόμενον
[6, 504]	ἔφη, μέγιστα, ἀλλ’ ἔτι τι	μεῖζον	δικαιοσύνης τε καὶ ὧν διήλθομεν;
[6, 491]	φύσεις ψυχῶν εἰς ἀνάξιον καὶ	μεῖζον	ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι ἐπιτήδευμα, πολλαχῇ πλημμελοῦσαι,
[6, 504]	τε καὶ ὧν διήλθομεν; Καὶ	μεῖζον,	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ αὐτῶν
[6, 485]	αὐτῆς, καὶ οὔτε σμικροῦ οὔτε	μείζονος	οὔτε τιμιωτέρου οὔτε ἀτιμοτέρου μέρους
[6, 509]	αὐτῶν οὐκ ὀρθόν, ἀλλ’ ἔτι	μειζόνως	τιμητέον τὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἕξιν.
[6, 496]	ἀπορίᾳ τῶν διαφθερούντων κατὰ φύσιν	μεῖναν	ἐπ’ αὐτῇ, ἢ ἐν σμικρᾷ
[6, 494]	φύσει, ὥστ’ ἐν τῷ ἐπιτηδεύματι	μείνασαν	πρὸς τέλος ἐλθεῖν; ἐννόει δ’
[6, 498]	δὲ πῶς; ἔφη. Πᾶν τοὐναντίον·	μειράκια	μὲν ὄντα καὶ παῖδας μειρακιώδη
[6, 498]	δ’ ἐγώ, οἱ καὶ ἁπτόμενοι	μειράκια	ὄντα ἄρτι (ἐκ παίδων τὸ
[6, 498]	μειράκια μὲν ὄντα καὶ παῖδας	μειρακιώδη	παιδείαν καὶ φιλοσοφίαν μεταχειρίζεσθαι, τῶν
[6, 488]	μή, μήτε τέχνην τούτου μήτε	μελέτην	οἰόμενοι δυνατὸν εἶναι λαβεῖν ἅμα
[6, 500]	ἀνάγκη γένηται ἃ ἐκεῖ ὁρᾷ	μελετῆσαι	εἰς ἀνθρώπων ἤθη καὶ ἰδίᾳ
[6, 494]	τῇ ψυχῇ; Τί δ’ οὐ	μέλλει;	ἔφη. Βουλήσονται δὴ οἶμαι αὐτῷ
[6, 488]	τῶν τῇ τέχνῃ προσηκόντων, εἰ	μέλλει	τῷ ὄντι νεὼς ἀρχικὸς ἔσεσθαι,
[6, 486]	τόδε δεῖ σκοπεῖν, ὅταν κρίνειν	μέλλῃς	φύσιν φιλόσοφόν τε καὶ μή.
[6, 491]	ὅσα προσετάξαμεν νυνδή, εἰ τελέως	(μέλλοι	φιλόσοφος γενέσθαι, ὀλιγάκις ἐν ἀνθρώποις
[6, 498]	πράττειν, ὅτι μὴ πάρεργον, τοὺς	μέλλοντας	εὐδαιμόνως βιώσεσθαι καὶ τελευτήσαντας τῷ
[6, 484]	μὴ πολλὰ τὰ λοιπὰ διελθεῖν	μέλλοντι	κατόψεσθαι τί διαφέρει βίος (δίκαιος
[6, 495]	ἐρημίαν τοῦ δεσπότου τὴν θυγατέρα	μέλλοντος	γαμεῖν; ~(Οὐ πάνυ, ἔφη, διαφέρει.
[6, 494]	τιμῶντες, προκαταλαμβάνοντες καὶ προκολακεύοντες τὴν	μέλλουσαν	αὐτοῦ δύναμιν. Φιλεῖ γοῦν, ἔφη,
[6, 486]	ἐναντιώτατον γάρ που σμικρολογία ψυχῇ	μελλούσῃ	τοῦ ὅλου καὶ παντὸς ἀεὶ
[6, 486]	διεληλυθέναι καὶ ἑπόμενα ἀλλήλοις τῇ	μελλούσῃ	τοῦ ὄντος ἱκανῶς τε καὶ
[6, 497]	νῦν ὡς προθύμως καὶ παρακινδυνευτικῶς	μέλλω	λέγειν, ὅτι τοὐναντίον ἢ νῦν
[6, 505]	καὶ νῦν σχεδὸν οἶσθ’ ὅτι	μέλλω	τοῦτο λέγειν, καὶ πρὸς τούτῳ
[6, 485]	ἐν τῇ φύσει οἳ ἂν	μέλλωσιν	ἔσεσθαι οἵους ἐλέγομεν. Τὸ ποῖον;
[6, 503]	νῦν παρόν. Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις·	μέμνημαι	γάρ. Οκνος γάρ, ἔφην, ὦ
[6, 490]	πάλιν ἐξ ἀρχῆς ἀναγκάζοντα τάττειν;	μέμνησαι	γάρ που ὅτι συνέβη προσῆκον
[6, 487]	Μῶμος, ἔφη, τό γε τοιοῦτον	μέμψαιτο.	Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ, τελειωθεῖσι
[6, 487]	οὖν, ἔφη. Εστιν οὖν ὅπῃ	μέμψῃ	τοιοῦτον ἐπιτήδευμα, ὃ μή ποτ’
[6, 507]	γένους ἄλλου εἰς τὸ τὴν	μὲν	ἀκούειν, τὴν δὲ ἀκούεσθαι, ὃ
[6, 504]	δὴ ἐρρήθη τὰ τότε τῆς	μὲν	ἀκριβείας, ὡς ἐμοὶ ἐφαίνετο, ἐλλιπῆ,
[6, 490]	αὐτῷ, εἰ νῷ ἔχεις, πρῶτον	μὲν	ἀλήθεια, ἣν διώκειν αὐτὸν πάντως
[6, 497]	τὴν πόλιν ἢ ἄλλη. Τὰ	μὲν	ἄλλα, ἦν δ’ ἐγώ, αὕτη·
[6, 496]	κατασχεῖν· καὶ γὰρ (Θεάγει τὰ	μὲν	ἄλλα πάντα παρεσκεύασται πρὸς τὸ
[6, 504]	παριέναι. ἢ οὐ γελοῖον ἐπὶ	μὲν	ἄλλοις σμικροῦ ἀξίοις (πᾶν ποιεῖν
[6, 488]	πείθωσιν ἀλλὰ ἄλλοι μᾶλλον, τοὺς	μὲν	ἄλλους ἢ ἀποκτεινύντας ἢ ἐκβάλλοντας
[6, 501]	θεοείκελον. Ορθῶς, ἔφη. Καὶ τὸ	μὲν	ἂν οἶμαι ἐξαλείφοιεν, τὸ δὲ
[6, 511]	αἱ ὑποθέσεις ἀρχαὶ καὶ διανοίᾳ	μὲν	ἀναγκάζονται ἀλλὰ μὴ αἰσθήσεσιν αὐτὰ
[6, 490]	καὶ σοῦ ἐπιλαβομένου ὅτι πᾶς	μὲν	(ἀναγκασθήσεται ὁμολογεῖν οἷς λέγομεν, ἐάσας
[6, 505]	μάλα, ἔφη. Ο δὴ διώκει	μὲν	ἅπασα ψυχὴ καὶ τούτου ἕνεκα
[6, 494]	εἶναι; Ηκιστά γ’ ἔφη. Φιλόσοφον	μὲν	ἄρα, ἦν δ’ ἐγώ, πλῆθος
[6, 510]	ᾗ τμητέον. Πῇ; Ηι τὸ	μὲν	αὐτοῦ τοῖς τότε μιμηθεῖσιν ὡς
[6, 490]	λόγος, φαίη ὁρᾶν αὐτῶν τοὺς	μὲν	ἀχρήστους, τοὺς δὲ πολλοὺς κακοὺς
[6, 493]	εἴτε δὴ ἐν πολιτικῇ; ὅτι	μὲν	γὰρ ἄν τις τούτοις ὁμιλῇ
[6, 500]	τε καὶ πρᾷον ὄντα; ἐγὼ	μὲν	γάρ σε προφθάσας λέγω ὅτι
[6, 502]	διαφθαρῆναι, ἔχει τις λέγειν; ὡς	μὲν	γὰρ χαλεπὸν σωθῆναι, καὶ ἡμεῖς
[6, 507]	προσαγορεύομεν. Εστι ταῦτα. Καὶ τὰ	μὲν	δὴ ὁρᾶσθαί φαμεν, νοεῖσθαι δ’
[6, 495]	Αληθέστατα, ἦ δ’ ὅς. Οὗτοι	μὲν	δὴ οὕτως ἐκπίπτοντες, οἷς μάλιστα
[6, 502]	δεῖν αὐτὰ διελθεῖν. (καὶ τὰ	μὲν	δὴ τῶν γυναικῶν τε καὶ
[6, 485]	εἶναι ἢ τούτους. Πῶς; Τοῦτο	μὲν	δὴ τῶν φιλοσόφων φύσεων πέρι
[6, 484]	~Πολιτεία (Οἱ	μὲν	δὴ φιλόσοφοι, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 508]	οὖσαν καὶ ἀληθείας, ὡς γιγνωσκομένης	μὲν	διανοοῦ, οὕτω δὲ καλῶν ἀμφοτέρων
[6, 497]	καὶ ὅτι οὐ δικαίως, ἐμοὶ	μὲν	δοκεῖ μετρίως εἰρῆσθαι, εἰ μὴ
[6, 504]	δή; (Ελέγομέν που ὅτι ὡς	μὲν	δυνατὸν ἦν κάλλιστα αὐτὰ κατιδεῖν
[6, 502]	ἡμῖν περὶ τῆς νομοθεσίας ἄριστα	μὲν	εἶναι ἃ λέγομεν, εἰ γένοιτο,
[6, 492]	αὐτοὺς τοὺς ταῦτα λέγοντας μεγίστους	(μὲν	εἶναι σοφιστάς, παιδεύειν δὲ τελεώτατα
[6, 495]	χαλκέως φαλακροῦ καὶ σμικροῦ, νεωστὶ	μὲν	ἐκ δεσμῶν λελυμένου, ἐν βαλανείῳ
[6, 484]	φύλακας στησόμεθα ἢ τοὺς ἐγνωκότας	μὲν	ἕκαστον τὸ ὄν, ἐμπειρίᾳ δὲ
[6, 511]	τῇ ψυχῇ γιγνόμενα λαβέ, νόησιν	μὲν	ἐπὶ τῷ ἀνωτάτω, διάνοιαν (δὲ
[6, 494]	τε καὶ ἑταιρίαν; οὐ πᾶν	μὲν	ἔργον, πᾶν δ’ ἔπος λέγοντάς
[6, 509]	ἐν μὲν τῷ ὁρωμένῳ (τὸ	μὲν	ἕτερον τμῆμα εἰκόνες— λέγω δὲ
[6, 506]	Σώκρατες, φαίνεται τὰ τῶν ἄλλων	μὲν	ἔχειν εἰπεῖν δόγματα, τὸ δ’
[6, 498]	ἐκείνης γυμνάσια· ὅταν δὲ λήγῃ	μὲν	ἡ ῥώμη, πολιτικῶν δὲ καὶ
[6, 509]	σμικρὸν τοίνυν, ἔφη, παραλίπῃς. Οἶμαι	μέν,	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ πολύ·
[6, 498]	τούτου πόλιν ἅπτεσθαι. Πῶς; ~Νῦν	μέν,	ἦν δ’ ἐγώ, οἱ καὶ
[6, 501]	τε καὶ ἤθη ἀνθρώπων, πρῶτον	μὲν	καθαρὰν ποιήσειαν ἄν, ὃ οὐ
[6, 509]	κάλλος, ἔφη, λέγεις, εἰ ἐπιστήμην	μὲν	καὶ ἀλήθειαν παρέχει, αὐτὸ δ’
[6, 505]	τόδε οὐ φανερόν, ὡς δίκαια	μὲν	καὶ καλὰ πολλοὶ ἂν ἕλοιντο
[6, 488]	πέρι εἴτε μιᾶς· ναύκληρον μεγέθει	μὲν	καὶ (ῥώμῃ ὑπὲρ τοὺς ἐν
[6, 497]	αὕτη· τοῦτο δὲ αὐτὸ ἐρρήθη	μὲν	καὶ τότε, ὅτι δεήσοι τι
[6, 488]	πρὸς δὲ τούτοις (ἐπαινοῦντας ναυτικὸν	μὲν	καλοῦντας καὶ κυβερνητικὸν καὶ ἐπιστάμενον
[6, 505]	γάρ; (Τί μήν; Οὐκοῦν ὅτι	μὲν	μεγάλαι καὶ πολλαὶ ἀμφισβητήσεις περὶ
[6, 509]	αὐτὼ εἶναι, καὶ βασιλεύειν τὸ	μὲν	νοητοῦ γένους τε καὶ τόπου,
[6, 509]	φῶς τε καὶ ὄψιν ἡλιοειδῆ	μὲν	νομίζειν ὀρθόν, ἥλιον δ’ ἡγεῖσθαι
[6, 509]	ἔχει, οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀγαθοειδῆ	μὲν	νομίζειν ταῦτ’ ἀμφότερα ὀρθόν, ἀγαθὸν
[6, 484]	ἢ τὸ ἑξῆς; ἐπειδὴ φιλόσοφοι	μὲν	οἱ τοῦ ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ
[6, 492]	ἔθεμεν τοῦ φιλοσόφου φύσιν, ἂν	μὲν	οἶμαι μαθήσεως προσηκούσης τύχῃ, εἰς
[6, 498]	πῶς; ἔφη. Πᾶν τοὐναντίον· μειράκια	μὲν	ὄντα καὶ παῖδας μειρακιώδη παιδείαν
[6, 507]	τὰς δ’ αὖ ἰδέας νοεῖσθαι	μέν,	ὁρᾶσθαι δ’ οὔ. Παντάπασι μὲν
[6, 511]	εἰς εἴδη. Μανθάνω, ἔφη, ἱκανῶς	μὲν	οὔ— δοκεῖς γάρ μοι συχνὸν
[6, 508]	τῆς ψυχῆς ὧδε νόει· ὅταν	μὲν	οὗ καταλάμπει ἀλήθειά τε καὶ
[6, 492]	ἐναντία τούτοις τείνοντας κρατήσειν; (Οἶμαι	μὲν	οὐδένα, ἦ δ’ ὅς. Οὐ
[6, 499]	ὡς ἄρα ἐστὶν ἀδύνατον, ἐγὼ	μὲν	οὐδένα φημὶ ἔχειν λόγον. οὕτω
[6, 495]	ὡς οἱ συνόντες αὐτῇ οἱ	μὲν	οὐδενός, οἱ δὲ πολλοὶ πολλῶν
[6, 507]	(ἐὰν μὴ παραγένηται τρίτον, ἡ	μὲν	οὐκ ἀκούσεται, ἡ δὲ οὐκ
[6, 508]	οὐ καὶ ὁ ἥλιος ὄψις	μὲν	οὐκ ἔστιν, αἴτιος δ’ ὢν
[6, 487]	φαίη ἄν τίς σοι λόγῳ	μὲν	οὐκ ἔχειν καθ’ ἕκαστον τὸ
[6, 497]	καὶ τοῦτο τὸ γένος νῦν	μὲν	οὐκ ἴσχειν τὴν αὑτοῦ δύναμιν,
[6, 489]	(ἂν δυνώμεθα, πειραθῶμεν δεῖξαι; Πάνυ	μὲν	οὖν. Ακούωμεν δὴ καὶ λέγωμεν
[6, 486]	αὐτὴν ζητῶμεν δεῖν εἶναι. Παντάπασι	μὲν	οὖν. Αλλ’ οὐ μὴν τό
[6, 500]	δ’ ἐν πᾶσι πολλή. Παντάπασι	μὲν	οὖν. Αν οὖν τις, εἶπον,
[6, 508]	ταμιευομένην ὥσπερ ἐπίρρυτον κέκτηται; Πάνυ	μὲν	οὖν. Αρ’ οὖν οὐ καὶ
[6, 487]	καὶ τελέως ψυχῇ μεταλήψεσθαι; ~(Αναγκαιότατα	μὲν	οὖν, ἔφη. Εστιν οὖν ὅπῃ
[6, 502]	τι, ἀλλὰ αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν; Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. Οὗτοι μὲν τοίνυν,
[6, 496]	φρονήσεως (ἄξιον) ἀληθινῆς ἐχόμενον; Παντελῶς	μὲν	οὖν, ἔφη. Πάνσμικρον δή τι,
[6, 510]	ἂν ἐπὶ σκέψιν ὁρμήσωσι. Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη, τοῦτό γε οἶδα.
[6, 498]	ἔφη, χρόνον εἴρηκας. Εἰς οὐδὲν	μὲν	οὖν, ἔφην, ὥς γε πρὸς
[6, 485]	κἀκεῖνα καὶ ταῦτα ἔχειν; Πάνυ	μὲν	οὖν. Ο τοίνυν ἀρχόμενοι τούτου
[6, 491]	τε γένωμαι, πειράσομαι διελθεῖν. τόδε	μὲν	οὖν οἶμαι πᾶς ἡμῖν ὁμολογήσει,
[6, 486]	ἢ δυσκοινώνητος καὶ ἀγρία. Πάνυ	μὲν	οὖν. (Οὐ μὴν οὐδὲ τόδε
[6, 497]	ἰδίων τὰ κοινὰ σώσει. Τὸ	μὲν	οὖν τῆς φιλοσοφίας ὧν ἕνεκα
[6, 507]	μέν, ὁρᾶσθαι δ’ οὔ. Παντάπασι	μὲν	οὖν. (Τῷ οὖν ὁρῶμεν ἡμῶν
[6, 491]	καὶ μεγάλοι. Τίνες δή; Ο	μὲν	πάντων θαυμαστότατον ἀκοῦσαι, ὅτι ἓν
[6, 487]	(ἀπαλλάττωνται, ἀλλὰ μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν, τοὺς	μὲν	πλείστους καὶ πάνυ ἀλλοκότους γιγνομένους,
[6, 505]	τόδε γε οἶσθα, ὅτι τοῖς	μὲν	πολλοῖς ἡδονὴ δοκεῖ εἶναι τὸ
[6, 504]	δὴ λέγεις μαθήματα μέγιστα; Μνημονεύεις	μέν	που, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι
[6, 510]	λέγω δὲ τὰς εἰκόνας ~πρῶτον	(μὲν	τὰς σκιάς, ἔπειτα τὰ ἐν
[6, 495]	οὗ δὴ ἐφιέμενοι πολλοὶ ἀτελεῖς	μὲν	τὰς φύσεις, ὑπὸ δὲ τῶν
[6, 510]	γράφουσιν, καὶ τἆλλα οὕτως, αὐτὰ	μὲν	ταῦτα ἃ πλάττουσίν τε καὶ
[6, 487]	Αδείμαντος, Ω Σώκρατες, ἔφη, πρὸς	μὲν	ταῦτά σοι οὐδεὶς ἂν οἷός
[6, 503]	νῦν ἀποτετολμημένα· νῦν δὲ τοῦτο	μὲν	τετολμήσθω εἰπεῖν, ὅτι τοὺς ἀκριβεστάτους
[6, 506]	ὀφλήσω. ἀλλ’ ὦ μακάριοι, αὐτὸ	μὲν	τί ποτ’ (ἐστὶ τἀγαθὸν ἐάσωμεν
[6, 499]	ἱκανῶς ἐπήκοοι γεγόνασιν, οἵων ζητεῖν	μὲν	τὸ ἀληθὲς συντεταμένως ἐκ παντὸς
[6, 511]	ἔφη, λέγεις. Τοῦτο τοίνυν νοητὸν	μὲν	τὸ εἶδος ἔλεγον, ὑποθέσεσι δ’
[6, 489]	λέγω. Καὶ μάλ’ ἔφη. Πρῶτον	μὲν	τοίνυν ἐκεῖνον τὸν θαυμάζοντα ὅτι
[6, 502]	Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. Οὗτοι	μὲν	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, τοῦτο
[6, 490]	γὰρ οὕτω λεγόμενον. Οὐκοῦν ἓν	μὲν	τοῦτο σφόδρα οὕτω παρὰ δόξαν
[6, 497]	ἐστιν, τότε δηλώσει ὅτι τοῦτο	μὲν	τῷ ὄντι θεῖον ἦν, τὰ
[6, 509]	καὶ ἀσαφείᾳ πρὸς ἄλληλα ἐν	μὲν	τῷ ὁρωμένῳ (τὸ μὲν ἕτερον
[6, 489]	ἦ γάρ; Ναί. Οὐκοῦν τῆς	μὲν	τῶν ἐπιεικῶν ἀχρηστίας τὴν αἰτίαν
[6, 493]	τοῦ μεγάλου ζῴου δόξαις, οἷς	μὲν	χαίροι ἐκεῖνο ἀγαθὰ καλῶν, οἷς
[6, 486]	διανοίᾳ μεγαλοπρέπεια καὶ θεωρία παντὸς	μὲν	χρόνου, πάσης δὲ οὐσίας, οἷόν
[6, 492]	σύλλογον σὺν πολλῷ θορύβῳ τὰ	μὲν	ψέγωσι τῶν λεγομένων ἢ πραττομένων,
[6, 510]	ἀδελφὰ καθ’ ἑκάστην μέθοδον, ταῦτα	μὲν	ὡς εἰδότες, ποιησάμενοι ὑποθέσεις αὐτά,
[6, 510]	ἐν ὕδασιν εἰκόνες εἰσίν, τούτοις	μὲν	ὡς εἰκόσιν αὖ χρώμενοι, ~ζητοῦντες
[6, 501]	ἐραστὰς εἶναι τοὺς φιλοσόφους; Ατοπον	μεντἄν,	ἔφη, εἴη. Αλλὰ μὴ τὴν
[6, 484]	μηδενὶ μέρει ἀρετῆς ὑστεροῦντας; Ατοπον	μεντἄν,	ἔφη, εἴη ἄλλους αἱρεῖσθαι, εἴ
[6, 505]	εἶναι πᾶσαν κτῆσιν ἐκτῆσθαι, μὴ	μέντοι	ἀγαθήν; ἢ πάντα τἆλλα φρονεῖν
[6, 502]	γένοιτο, χαλεπὰ δὲ γενέσθαι, οὐ	μέντοι	ἀδύνατά γε. Συμβαίνει γάρ, ἔφη.
[6, 489]	ἐπιεικέστατοι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ· τῆς	μέντοι	ἀχρηστίας τοὺς μὴ χρωμένους κέλευε
[6, 511]	μοι συχνὸν ἔργον λέγειν— ὅτι	μέντοι	βούλει διορίζειν σαφέστερον εἶναι τὸ
[6, 504]	ἣν περιελθόντι καταφανῆ γίγνοιτο, τῶν	μέντοι	ἔμπροσθεν προειρημένων ἑπομένας ἀποδείξεις οἷόν
[6, 502]	ἡλικίας ἕκαστοι ἑκάστων ἁπτόμενοι; Λεκτέον	μέντοι,	ἔφη. Οὐδέν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 492]	πεπαιδευμένον, ἀνθρώπειον, ὦ ἑταῖρε— θεῖον	μέντοι	κατὰ τὴν παροιμίαν ἐξαιρῶμεν λόγου·
[6, 504]	ἔφη, (ἄξιον τὸ διανόημα) ὃ	μέντοι	μέγιστον μάθημα καὶ περὶ ὅτι
[6, 498]	γε πρὸς τὸν ἅπαντα. τὸ	μέντοι	μὴ πείθεσθαι τοῖς λεγομένοις τοὺς
[6, 507]	αὐτοῦ τοῦ ἀγαθοῦ κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε	μέντοι	μή πῃ ἐξαπατήσω ὑμᾶς ἄκων,
[6, 506]	γ’ ἔφη, ὡς εἰδότα, ὡς	μέντοι	οἰόμενον ταῦθ’ ἃ οἴεται ἐθέλειν
[6, 498]	γε προθύμως, ὦ Σώκρατες· οἶμαι	μέντοι	τοὺς πολλοὺς τῶν ἀκουόντων προθυμότερον
[6, 484]	ἐλλείποντας μηδ’ ἐν ἄλλῳ μηδενὶ	μέρει	ἀρετῆς ὑστεροῦντας; Ατοπον μεντἄν, ἔφη,
[6, 503]	εἰς ταὐτὸν συμφύεσθαι αὐτῆς τὰ	μέρη	ὀλιγάκις ἐθέλει, τὰ πολλὰ δὲ
[6, 495]	αὐτὰ τὰ τῆς φιλοσόφου φύσεως	μέρη,	ὅταν ἐν κακῇ τροφῇ γένηται,
[6, 485]	μείζονος οὔτε τιμιωτέρου οὔτε ἀτιμοτέρου	μέρους	ἑκόντες ἀφίενται, ὥσπερ ἐν τοῖς
[6, 495]	καλῶν (δὲ ὀνομάτων καὶ προσχημάτων	μεστήν,	ὥσπερ οἱ ἐκ τῶν εἱργμῶν
[6, 511]	δοκοῦσί σοι, καίτοι νοητῶν ὄντων	μετὰ	ἀρχῆς. διάνοιαν δὲ καλεῖν μοι
[6, 503]	μεγαλοπρεπεῖς τὰς διανοίας οἷοι κοσμίως	μετὰ	ἡσυχίας καὶ βεβαιότητος ἐθέλειν ζῆν,
[6, 496]	βιώσεται καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν αὐτοῦ	μετὰ	καλῆς ἐλπίδος ἵλεώς τε καὶ
[6, 485]	φιλοχρήματος· ὧν γὰρ ἕνεκα χρήματα	μετὰ	πολλῆς δαπάνης σπουδάζεται, ἄλλῳ τινὶ
[6, 501]	Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφη. Οὐκοῦν	μετὰ	ταῦτα οἴει ὑπογράψασθαι ἂν τὸ
[6, 491]	πονηρούς, ἀχρήστους δὲ καλοῦσι· ~καὶ	μετὰ	(τοῦτο αὖ τὰς μιμουμένας ταύτην
[6, 489]	πονηρίας τὴν ἀνάγκην βούλει τὸ	μετὰ	τοῦτο διέλθωμεν, καὶ ὅτι οὐδὲ
[6, 497]	δῆλος δὴ οὖν εἶ ὅτι	μετὰ	τοῦτο ἐρήσῃ τίς αὕτη ἡ
[6, 484]	ἀδίκου. Τί οὖν, ἔφη, τὸ	μετὰ	τοῦτο ἡμῖν; Τί δ’ ἄλλο,
[6, 502]	τέλος ἔσχεν, τὰ ἐπίλοιπα δὴ	μετὰ	τοῦτο λεκτέον, τίνα τρόπον ἡμῖν
[6, 485]	Ορθῶς, ἔφη, λέγεις. Τόδε τοίνυν	μετὰ	τοῦτο σκόπει εἰ ἀνάγκη ἔχειν
[6, 497]	αὐτός τε μᾶλλον αὐξήσεται καὶ	μετὰ	τῶν ἰδίων τὰ κοινὰ σώσει.
[6, 508]	ἄνω καὶ κάτω τὰς δόξας	μεταβάλλον,	καὶ ἔοικεν αὖ νοῦν οὐκ
[6, 503]	φόβοις μήτ’ ἐν ἄλλῃ μηδεμιᾷ	μεταβολῇ	φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας, ἢ τὸν ἀδυνατοῦντα
[6, 503]	παιδείας τῆς ἀκριβεστάτης δεῖν αὐτῷ	μεταδιδόναι	μήτε τιμῆς μήτε ἀρχῆς. Ορθῶς,
[6, 486]	ἱκανῶς τε καὶ τελέως ψυχῇ	μεταλήψεσθαι;	~(Αναγκαιότατα μὲν οὖν, ἔφη. Εστιν
[6, 498]	ὄντα ἄρτι (ἐκ παίδων τὸ	μεταξὺ	οἰκονομίας καὶ χρηματισμοῦ πλησιάσαντες αὐτοῦ
[6, 511]	ἕξιν ἀλλ’ οὐ νοῦν, ὡς	μεταξύ	τι δόξης τε καὶ νοῦ
[6, 498]	παῖδας μειρακιώδη παιδείαν καὶ φιλοσοφίαν	μεταχειρίζεσθαι,	τῶν τε σωμάτων, ἐν ᾧ
[6, 497]	διελθεῖν. Τὸ ποῖον; Τίνα τρόπον	μεταχειριζομένη	πόλις φιλοσοφίαν οὐ διολεῖται. τὰ
[6, 488]	μήτε μαθόντα πώποτε τὴν τέχνην	μέτε	ἔχοντα ἀποδεῖξαι διδάσκαλον ἑαυτοῦ μηδὲ
[6, 486]	ἀληθινῆς, ὡς ἔοικεν, οὐκ ἂν	μετείη.	Οὔ μοι δοκεῖ. Τί οὖν;
[6, 490]	ἔδει ἢ ἀλαζόνι ὄντι μηδαμῇ	μετεῖναι	φιλοσοφίας ἀληθινῆς. Ην γὰρ οὕτω
[6, 502]	τῶν ἀρχόντων ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς	μετελθεῖν	δεῖ. ~ἐλέγομεν (δ’ εἰ μνημονεύεις,
[6, 490]	μετριώτατα. Τί οὖν; τούτῳ τι	μετέσται	ψεῦδος ἀγαπᾶν ἢ πᾶν τοὐναντίον
[6, 511]	ὥσπερ ἐφ’ οἷς ἐστιν ἀληθείας	μετέχει,	οὕτω ταῦτα σαφηνείας ἡγησάμενος μετέχειν.
[6, 503]	δεῖν εὖ τε καὶ καλῶς	μετέχειν,	ἢ μήτε παιδείας τῆς ἀκριβεστάτης
[6, 511]	μετέχει, οὕτω ταῦτα σαφηνείας ἡγησάμενος	μετέχειν.	Μανθάνω, ἔφη, καὶ συγχωρῶ καὶ
[6, 486]	Τὸ ποῖον; Μή σε λάθῃ	μετέχουσα	ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον γάρ που σμικρολογία
[6, 489]	ὑπὸ τούτων ἀχρήστους λεγομένους καὶ	μετεωρολέσχας	τοῖς ὡς ἀληθῶς κυβερνήταις. Ορθότατα,
[6, 488]	οὐχ ἡγῇ ἂν τῷ ὄντι	μετεωροσκόπον	~(τε καὶ ἀδολέσχην καὶ ἄχρηστόν
[6, 490]	ἔφη. Αρ’ οὖν δὴ οὐ	μετρίως	ἀπολογησόμεθα ὅτι πρὸς τὸ ὂν
[6, 504]	ὁτιοῦν τοῦ ὄντος οὐ πάνυ	μετρίως	γίγνεται· ἀτελὲς γὰρ οὐδὲν οὐδενὸς
[6, 497]	οὐ δικαίως, ἐμοὶ μὲν δοκεῖ	μετρίως	εἰρῆσθαι, εἰ μὴ ἔτ’ ἄλλο
[6, 504]	τοῦτο εἴποιτε. Αλλ’ ἔμοιγε, ἔφη,	μετρίως·	ἐφαίνετο μὴν καὶ τοῖς ἄλλοις.
[6, 484]	οὖν λέγοντες ἂν αὐτό, ἔφη,	μετρίως	λέγοιμεν; Οπότεροι ἄν, ἦν δ’
[6, 490]	οὔ; Ως οἷόν τ’ ἔφη,	μετριώτατα.	Τί οὖν; τούτῳ τι μετέσται
[6, 504]	γίγνεται· ἀτελὲς γὰρ οὐδὲν οὐδενὸς	μέτρον.	δοκεῖ δ’ ἐνίοτέ τισιν ἱκανῶς
[6, 504]	ὦ φίλε, ἦν δ’ ἐγώ,	μέτρον	τῶν τοιούτων ἀπολεῖπον καὶ ὁτιοῦν
[6, 511]	ἐπιβάσεις τε καὶ ὁρμάς, ἵνα	μέχρι	τοῦ ἀνυποθέτου ἐπὶ τὴν τοῦ
[6, 498]	δὲ ἀρετῇ παρισωμένον καὶ ὡμοιωμένον	μέχρι	τοῦ δυνατοῦ τελέως ἔργῳ τε
[6, 491]	που κακὸν ἐναντιώτερον ἢ τῷ	μὴ	ἀγαθῷ. Πῶς δ’ οὔ; Εχει
[6, 511]	καὶ διανοίᾳ μὲν ἀναγκάζονται ἀλλὰ	μὴ	αἰσθήσεσιν αὐτὰ θεᾶσθαι οἱ θεώμενοι,
[6, 504]	τὰ λοιπὰ ἂν εἴην δίκαιος	μὴ	ἀκούειν. Η καὶ τὸ προρρηθὲν
[6, 484]	ἔχοντος δυνάμενοι ἐφάπτεσθαι, οἱ δὲ	μὴ	ἀλλ’ ἐν πολλοῖς καὶ παντοίως
[6, 493]	σοφιστὰς καλοῦσι καὶ ἀντιτέχνους ἡγοῦνται,	μὴ	ἄλλα παιδεύειν ἢ ταῦτα τὰ
[6, 508]	συζεύξεων τιμιωτέρῳ ζυγῷ ἐζύγησαν, εἴπερ	μὴ	ἄτιμον τὸ φῶς. Αλλὰ μήν,
[6, 500]	ποτε ἄλλως εὐδαιμονήσειε πόλις, εἰ	μὴ	αὐτὴν διαγράψειαν οἱ τῷ θείῳ
[6, 497]	τούτου φανεροῦ γενομένου. Οὐ τὸ	μὴ	βούλεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλ’
[6, 509]	παρόντι δυνατόν, ἑκὼν οὐκ ἀπολείψω.	Μὴ	γάρ, ἔφη. (Νόησον τοίνυν, ἦν
[6, 504]	καὶ σοφίας ὃ ἕκαστον εἴη.	Μὴ	γὰρ μνημονεύων, ἔφη, τὰ λοιπὰ
[6, 492]	γίγνεται οὔτε γέγονεν οὐδὲ οὖν	μὴ	γένηται ἀλλοῖον ἦθος πρὸς ἀρετὴν
[6, 484]	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, καὶ οἱ	μὴ	διὰ μακροῦ τινος διεξελθόντες λόγου
[6, 498]	ὁπωστιοῦν πεισομένους, ἀπὸ Θρασυμάχου ἀρξαμένους.	Μὴ	διάβαλλε, ἦν δ’ ἐγώ, ἐμὲ
[6, 494]	δέ, τὸ δὲ οὐ κτητὸν	μὴ	δουλεύσαντι τῇ κτήσει αὐτοῦ, ἆρ’
[6, 497]	δ’ ἐγώ, ἀλλ’ εἴπερ, τὸ	μὴ	δύνασθαι διακωλύσει· παρὼν δὲ τήν
[6, 506]	καὶ ὑμῖν φίλον, εἰ δὲ	μή,	ἐᾶν. Αλλ’ ἔφη, λέγε· εἰς
[6, 505]	ἕλοιντο τὰ δοκοῦντα, κἂν εἰ>	μὴ	εἴη, ὅμως ταῦτα πράττειν καὶ
[6, 507]	ἐγώ, οὐδ’ ἄλλαις πολλαῖς, ἵνα	μὴ	εἴπω ὅτι οὐδεμιᾷ, τοιούτου προσδεῖ
[6, 484]	ἄλλους αἱρεῖσθαι, εἴ γε τἆλλα	μὴ	ἐλλείποιντο· τούτῳ γὰρ αὐτῷ σχεδόν
[6, 492]	ἀνάγκη αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι, ἐὰν δὲ	μὴ	ἐν προσηκούσῃ σπαρεῖσά τε καὶ
[6, 511]	οἱ θεώμενοι, διὰ δὲ τὸ	μὴ	ἐπ’ ἀρχὴν (ἀνελθόντες σκοπεῖν ἀλλ’
[6, 504]	τιν’ ἄν σε, ἔφη, ἀφεῖναι	μὴ	ἐρωτήσαντα τί ἐστιν; Οὐ πάνυ,
[6, 497]	μὲν δοκεῖ μετρίως εἰρῆσθαι, εἰ	μὴ	ἔτ’ ἄλλο λέγεις τι σύ.
[6, 486]	δὴ ψυχὴν σκοπῶν φιλόσοφον καὶ	μὴ	εὐθὺς νέου ὄντος ἐπισκέψῃ, εἰ
[6, 500]	αὐτῶν καὶ τὴν ἐπιτήδευσιν, ἵνα	μὴ	ἡγῶνταί σε λέγειν οὓς αὐτοὶ
[6, 502]	~Βούλει οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	μὴ	ἧττον φῶμεν αὐτοὺς ἀλλὰ (παντάπασι
[6, 505]	οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν· εἰ δὲ	μὴ	ἴσμεν, ἄνευ δὲ ταύτης εἰ
[6, 496]	παιδεύσεως, ὅταν αὐτῇ πλησιάζοντες ὁμιλῶσι	μὴ	κατ’ ἀξίαν, ποῖ’ ἄττα φῶμεν
[6, 486]	ἂν οἷός τ’ εἴη ἐπιστήμης	μὴ	κενὸς εἶναι; Καὶ πῶς; Ανόνητα
[6, 504]	καθαρώτατα ἕξει, τῶν δὲ μεγίστων	μὴ	μεγίστας ἀξιοῦν εἶναι καὶ τὰς
[6, 505]	πλέον εἶναι πᾶσαν κτῆσιν ἐκτῆσθαι,	μὴ	μέντοι ἀγαθήν; ἢ πάντα τἆλλα
[6, 488]	κυβερνήσει (ἐάντε τινες βούλωνται ἐάντε	μή,	μήτε τέχνην τούτου μήτε μελέτην
[6, 500]	εἶναι, ὅτῳ τις ὁμιλεῖ ἀγάμενος,	μὴ	μιμεῖσθαι ἐκεῖνο; Αδύνατον, ἔφη. Θείῳ
[6, 500]	ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ τιθέναι καὶ	μὴ	μόνον ἑαυτὸν πλάττειν, ἆρα κακὸν
[6, 509]	γάρ; Καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις τοίνυν	μὴ	μόνον τὸ γιγνώσκεσθαι φάναι ὑπὸ
[6, 506]	δίκαιον εἶναι περὶ ὧν τις	μὴ	οἶδεν λέγειν ὡς εἰδότα; Οὐδαμῶς
[6, 494]	περὶ τὸν πείθοντα, ὅπως ἂν	μὴ	οἷός τ’ ᾖ, καὶ ἰδίᾳ
[6, 509]	τὸ δ’ αὖ ὁρατοῦ, ἵνα	μὴ	οὐρανοῦ εἰπὼν δόξω σοι σοφίζεσθαι
[6, 506]	καὶ μάλα ἀρκέσει· ἀλλ’ ὅπως	μὴ	οὐχ οἷός τ’ ἔσομαι, προθυμούμενος
[6, 487]	καὶ πάνυ ἀλλοκότους γιγνομένους, ἵνα	μὴ	παμπονήρους εἴπωμεν, τοὺς δ’ ἐπιεικεστάτους
[6, 499]	Ω μακάριε, ἦν δ’ ἐγώ,	μὴ	πάνυ οὕτω τῶν πολλῶν (κατηγόρει.
[6, 507]	δὲ χρόας ἐν αὐτοῖς, ἐὰν	μὴ	(παραγένηται γένος τρίτον ἰδίᾳ ἐπ’
[6, 507]	τὴν δὲ ἀκούεσθαι, ὃ (ἐὰν	μὴ	παραγένηται τρίτον, ἡ μὲν οὐκ
[6, 498]	καὶ μηδὲν ἄλλο πράττειν, ὅτι	μὴ	πάρεργον, τοὺς μέλλοντας εὐδαιμόνως βιώσεσθαι
[6, 504]	θεάσασθαι, ἀλλὰ τὴν τελεωτάτην ἀπεργασίαν	μὴ	παριέναι. ἢ οὐ γελοῖον ἐπὶ
[6, 498]	πρὸς τὸν ἅπαντα. τὸ μέντοι	μὴ	πείθεσθαι τοῖς λεγομένοις τοὺς πολλοὺς
[6, 492]	ἢ οὐκ οἶσθα ὅτι τὸν	μὴ	πειθόμενον ἀτιμίαις τε καὶ χρήμασι
[6, 492]	ἔφη. Ην ἔργῳ προστιθέασι λόγῳ	μὴ	πείθοντες οὗτοι οἱ παιδευταί τε
[6, 488]	πηδάλιον ἐπιτρέψῃ, ἐνίοτε δ’ ἂν	μὴ	πείθωσιν ἀλλὰ ἄλλοι μᾶλλον, τοὺς
[6, 494]	καὶ περὶ αὐτόν, ὅπως ἂν	μὴ	πεισθῇ, καὶ περὶ τὸν πείθοντα,
[6, 485]	διὰ τοῦ σώματος ἐκλείποιεν, εἰ	μὴ	πεπλασμένως ἀλλ’ (ἀληθῶς φιλόσοφός τις
[6, 486]	Πῶς δ’ οὔ; (Τί οὖν;	μή	πῃ δοκοῦμέν σοι οὐκ ἀναγκαῖα
[6, 507]	τοῦ ἀγαθοῦ κομίσασθε. εὐλαβεῖσθε μέντοι	μή	πῃ ἐξαπατήσω ὑμᾶς ἄκων, κίβδηλον
[6, 485]	οὐσίας τῆς ἀεὶ οὔσης καὶ	μὴ	πλανωμένης ὑπὸ γενέσεως καὶ φθορᾶς.
[6, 499]	τύχης περιβάλῃ, εἴτε βούλονται εἴτε	μή,	πόλεως ἐπιμεληθῆναι, καὶ τῇ πόλει
[6, 484]	τούτου μόνου ἔδει ῥηθῆναι, καὶ	μὴ	πολλὰ τὰ λοιπὰ διελθεῖν μέλλοντι
[6, 487]	ὅπῃ μέμψῃ τοιοῦτον ἐπιτήδευμα, ὃ	μή	ποτ’ ἄν τις οἷός τε
[6, 499]	πολιτεία οὐδέ γ’ ἀνὴρ ὁμοίως	μή	ποτε γένηται τέλεος, πρὶν ἂν
[6, 486]	ψυχὴν ἐν ταῖς ἱκανῶς φιλοσόφοις	μή	ποτε ἐγκρίνωμεν, ἀλλὰ μνημονικὴν αὐτὴν
[6, 506]	ἀκούειν φανά τε καὶ καλά;	Μὴ	πρὸς Διός, ἦ δ’ ὅς,
[6, 486]	τε καὶ μή. Τὸ ποῖον;	Μή	σε λάθῃ μετέχουσα ἀνελευθερίας· ἐναντιώτατον
[6, 494]	~ἢ αὐτό τι ἕκαστον καὶ	(μὴ	τὰ πολλὰ ἕκαστα, ἔσθ’ ὅπως
[6, 493]	ἀναμνήσθητι· αὐτὸ τὸ καλὸν ἀλλὰ	μὴ	τὰ πολλὰ καλά, ~ἢ αὐτό
[6, 487]	ὑπὸ τῶν πεττεύειν δεινῶν οἱ	μὴ	τελευτῶντες ἀποκλείονται καὶ οὐκ ἔχουσιν
[6, 501]	Ατοπον μεντἄν, ἔφη, εἴη. Αλλὰ	μὴ	τὴν φύσιν αὐτῶν οἰκείαν εἶναι
[6, 502]	γεγονέναι καὶ πεπεῖσθαι, ἵνα, εἰ	μή	τι, ἀλλὰ αἰσχυνθέντες ὁμολογήσωσιν; Πάνυ
[6, 509]	μηδαμῶς γ’ ἔφη, παύσῃ, εἰ	μή	τι, ἀλλὰ τὴν περὶ τὸν
[6, 505]	τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν ὁριζόμενοι; μῶν	μή	τι ἐλάττονος πλάνης ἔμπλεῳ τῶν
[6, 492]	εἰς πάντα τἀναντία αὖ, ἐὰν	μή	τις αὐτῇ βοηθήσας θεῶν τύχῃ.
[6, 486]	μέλλῃς φύσιν φιλόσοφόν τε καὶ	μή.	Τὸ ποῖον; Μή σε λάθῃ
[6, 488]	βιαζόμενοι τὸν ναύκληρον, τὸν δὲ	μὴ	τοιοῦτον ψέγοντας ὡς ἄχρηστον, τοῦ
[6, 506]	εἰπεῖν δόγματα, τὸ δ’ αὑτοῦ	μή,	τοσοῦτον (χρόνον περὶ ταῦτα πραγματευόμενον.
[6, 501]	γὰρ δὴ ἕξουσιν ἀμφισβητῆσαι; πότερον	μὴ	τοῦ ὄντος τε καὶ ἀληθείας
[6, 487]	ὅσοι ἂν ἐπὶ φιλοσοφίαν ὁρμήσαντες	μὴ	τοῦ πεπαιδεῦσθαι ἕνεκα ἁψάμενοι νέοι
[6, 489]	μὴ χρωμένους κέλευε αἰτιᾶσθαι, ἀλλὰ	μὴ	τοὺς ἐπιεικεῖς. οὐ γὰρ ἔχει
[6, 491]	τῶν ζῴων, ἴσμεν ὅτι τὸ	μὴ	τυχὸν τροφῆς ἧς προσήκει ἑκάστῳ
[6, 497]	Οὐδέ γε, εἶπον, τὰ μέγιστα,	μὴ	τυχὼν πολιτείας προσηκούσης· ἐν γὰρ
[6, 500]	μὴ χαλεπῷ ἢ φθονεῖν τῷ	μὴ	φθονερῷ ἄφθονόν τε καὶ πρᾷον
[6, 499]	τοι δόξαν ἕξουσιν, ἐὰν αὐτοῖς	μὴ	φιλονικῶν ἀλλὰ παραμυθούμενος καὶ ἀπολυόμενος
[6, 486]	Τί οὖν; ὁ κόσμιος καὶ	μὴ	φιλοχρήματος μηδ’ ἀνελεύθερος μηδ’ ἀλαζὼν
[6, 487]	τε γένοιτο ἱκανῶς ἐπιτηδεῦσαι, εἰ	μὴ	φύσει εἴη μνήμων, εὐμαθής, μεγαλοπρεπής,
[6, 500]	ἢ οἴει τινὰ χαλεπαίνειν τῷ	μὴ	χαλεπῷ ἢ φθονεῖν τῷ μὴ
[6, 489]	φιλοσοφίᾳ· τῆς μέντοι ἀχρηστίας τοὺς	μὴ	χρωμένους κέλευε αἰτιᾶσθαι, ἀλλὰ μὴ
[6, 510]	ἐγώ, διῃρῆσθαι ἀληθείᾳ τε καὶ	μή,	ὡς τὸ δοξαστὸν πρὸς τὸ
[6, 507]	ἀποδοῦναι καὶ ὑμᾶς κομίσασθαι, ἀλλὰ	μὴ	ὥσπερ νῦν τοὺς τόκους μόνον.
[6, 486]	καὶ μὴ φιλοχρήματος μηδ’ ἀνελεύθερος	μηδ’	ἀλαζὼν μηδὲ δειλὸς ἔσθ’ ὅπῃ
[6, 486]	ὁ κόσμιος καὶ μὴ φιλοχρήματος	μηδ’	ἀνελεύθερος μηδ’ ἀλαζὼν μηδὲ δειλὸς
[6, 484]	ἐμπειρίᾳ δὲ μηδὲν ἐκείνων ἐλλείποντας	μηδ’	ἐν ἄλλῳ μηδενὶ μέρει ἀρετῆς
[6, 488]	τοῦ δὲ ἀληθινοῦ κυβερνήτου πέρι	μηδ’	ἐπαΐοντες, ὅτι ἀνάγκη αὐτῷ τὴν
[6, 491]	τυχὸν τροφῆς ἧς προσήκει ἑκάστῳ	μηδ’	ὥρας μηδὲ τόπου, ὅσῳ ἂν
[6, 490]	πάντῃ ἔδει ἢ ἀλαζόνι ὄντι	μηδαμῇ	μετεῖναι φιλοσοφίας ἀληθινῆς. Ην γὰρ
[6, 485]	ἀψεύδειαν καὶ τὸ ἑκόντας εἶναι	μηδαμῇ	προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος ἀλλὰ μισεῖν,
[6, 499]	κομψά τε καὶ ἐριστικὰ καὶ	μηδαμόσε	ἄλλοσε τείνοντα ἢ πρὸς δόξαν
[6, 509]	δοκοῦντα περὶ αὐτοῦ λέγειν. Καὶ	μηδαμῶς	γ’ ἔφη, παύσῃ, εἰ μή
[6, 501]	μήτε πόλεως ἐθελῆσαι ἂν ἅψασθαι	μηδὲ	γράφειν νόμους, πρὶν ἢ παραλαβεῖν
[6, 486]	φιλοχρήματος μηδ’ ἀνελεύθερος μηδ’ ἀλαζὼν	μηδὲ	δειλὸς ἔσθ’ ὅπῃ ἂν δυσσύμβολος
[6, 488]	ἐμάνθανεν, πρὸς δὲ τούτοις φάσκοντας	μηδὲ	διδακτὸν εἶναι, ἀλλὰ καὶ τὸν
[6, 484]	ἐν τῇ ψυχῇ ἔχοντες παράδειγμα,	μηδὲ	δυνάμενοι ὥσπερ γραφῆς εἰς τὸ
[6, 509]	μήν, εἶπον, συχνά γε ἀπολείπω.	Μηδὲ	σμικρὸν τοίνυν, ἔφη, παραλίπῃς. Οἶμαι
[6, 491]	ἧς προσήκει ἑκάστῳ μηδ’ ὥρας	μηδὲ	τόπου, ὅσῳ ἂν ἐρρωμενέστερον ᾖ,
[6, 488]	μέτε ἔχοντα ἀποδεῖξαι διδάσκαλον ἑαυτοῦ	μηδὲ	χρόνον ἐν ᾧ ἐμάνθανεν, πρὸς
[6, 503]	ἐν φόβοις μήτ’ ἐν ἄλλῃ	μηδεμιᾷ	μεταβολῇ φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας, ἢ τὸν
[6, 497]	εἶπον, ἀλλὰ τοῦτο καὶ ἐπαιτιῶμαι,	μηδεμίαν	ἀξίαν εἶναι τῶν νῦν κατάστασιν
[6, 498]	τότε ἤδη ἀφέτους νέμεσθαι καὶ	μηδὲν	ἄλλο πράττειν, ὅτι μὴ πάρεργον,
[6, 493]	τέχνην συστησάμενος ἐπὶ διδασκαλίαν τρέποιτο,	μηδὲν	εἰδὼς τῇ ἀληθείᾳ τούτων τῶν
[6, 484]	ἕκαστον τὸ ὄν, ἐμπειρίᾳ δὲ	μηδὲν	ἐκείνων ἐλλείποντας μηδ’ ἐν ἄλλῳ
[6, 484]	ἑκάστου ἐστερημένοι τῆς γνώσεως, καὶ	μηδὲν	ἐναργὲς ἐν τῇ ψυχῇ ἔχοντες
[6, 505]	ἀγαθοῦ, καλὸν δὲ καὶ ἀγαθὸν	μηδὲν	φρονεῖν; Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγ’
[6, 486]	ἂν γένοιτο. Τί δ’ εἰ	μηδὲν	ὧν μάθοι σῴζειν δύναιτο, λήθης
[6, 506]	τὸν τοῦτο ἀγνοοῦντα· μαντεύομαι δὲ	μηδένα	αὐτὰ πρότερον γνώσεσθαι ἱκανῶς. Καλῶς
[6, 493]	δὲ ἄχθοιτο κακά, ἄλλον δὲ	μηδένα	ἔχοι λόγον περὶ αὐτῶν, ἀλλὰ
[6, 484]	ἐκείνων ἐλλείποντας μηδ’ ἐν ἄλλῳ	μηδενὶ	μέρει ἀρετῆς ὑστεροῦντας; Ατοπον μεντἄν,
[6, 508]	δ’ ἐγώ, οἶσθ’ ὅτι, ὅταν	μηκέτι	ἐπ’ ἐκεῖνά τις αὐτοὺς τρέπῃ
[6, 486]	ἕλκειν ἢ εἰς ἀμετρίαν. Τί	μήν;	Αλήθειαν δ’ ἀμετρίᾳ ἡγῇ συγγενῆ
[6, 507]	αἰσθήσεσι πάντα τὰ αἰσθητά; Τί	μήν;	Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 509]	διεξιών, εἴ πῃ ἀπολείπεις. Αλλὰ	μήν,	εἶπον, συχνά γε ἀπολείπω. Μηδὲ
[6, 501]	τὸ σχῆμα τῆς πολιτείας; Τί	μήν;	(Επειτα οἶμαι ἀπεργαζόμενοι πυκνὰ ἂν
[6, 508]	μὴ ἄτιμον τὸ φῶς. Αλλὰ	μήν,	ἔφη, πολλοῦ γε δεῖ ἄτιμον
[6, 502]	ὅστις ἀμφισβητήσειε; Καὶ πῶς; Αλλὰ	μήν,	ἦν δ’ ἐγώ, εἷς ἱκανὸς
[6, 485]	γενέσεως καὶ φθορᾶς. Ωμολογήσθω. Καὶ	μήν,	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ ὅτι
[6, 492]	ὅς, ὦ Σώκρατες, ἀνάγκη. Καὶ	μήν,	ἦν δ’ ἐγώ, οὔπω τὴν
[6, 505]	Δί’ οὐκ ἔγωγ’ ἔφη. Αλλὰ	μὴν	καὶ τόδε γε οἶσθα, ὅτι
[6, 504]	Αλλ’ ἔμοιγε, ἔφη, μετρίως· ἐφαίνετο	μὴν	καὶ τοῖς ἄλλοις. (Αλλ’ ὦ
[6, 485]	τις εἴη. Μεγάλη ἀνάγκη. Σώφρων	μὴν	ὅ γε τοιοῦτος καὶ οὐδαμῇ
[6, 502]	ἔγωγε, ἦ δ’ ὅς. Καὶ	μὴν	ὅτι γε βέλτιστα, εἴπερ δυνατά,
[6, 485]	μάλιστα ὀρέγεσθαι. Παντελῶς γε. Αλλὰ	μὴν	ὅτῳ γε εἰς ἕν τι
[6, 486]	ἀγρία. Πάνυ μὲν οὖν. (Οὐ	μὴν	οὐδὲ τόδε παραλείψεις, ὡς ἐγᾦμαι.
[6, 505]	κακὰ ταὐτά. ἦ γάρ; (Τί	μήν;	Οὐκοῦν ὅτι μὲν μεγάλαι καὶ
[6, 508]	τούτοις ὄμμασιν ἐνοῦσα φαίνεται. Τί	μήν;	Οὕτω τοίνυν καὶ τὸ τῆς
[6, 486]	τούτῳ προσήκει σπουδάζειν. Οὕτω. ~(Καὶ	μήν	που καὶ τόδε δεῖ σκοπεῖν,
[6, 486]	Παντάπασι μὲν οὖν. Αλλ’ οὐ	μὴν	τό γε τῆς ἀμούσου τε
[6, 485]	ὥσπερ ῥεῦμα ἐκεῖσε ἀπωχετευμένον. Τί	μήν;	Ωι δὴ πρὸς τὰ μαθήματα
[6, 503]	ἐν πόνοις μήτ’ ἐν φόβοις	μήτ’	ἐν ἄλλῃ μηδεμιᾷ μεταβολῇ φαίνεσθαι
[6, 503]	λύπαις, καὶ τὸ δόγμα τοῦτο	μήτ’	ἐν πόνοις μήτ’ ἐν φόβοις
[6, 503]	δόγμα τοῦτο μήτ’ ἐν πόνοις	μήτ’	ἐν φόβοις μήτ’ ἐν ἄλλῃ
[6, 493]	τῷ ὄντι, μήτε ἑωρακὼς εἴη	μήτε	ἄλλῳ δυνατὸς δεῖξαι. τοιοῦτος δὴ
[6, 503]	δεῖν αὐτῷ μεταδιδόναι μήτε τιμῆς	μήτε	ἀρχῆς. Ορθῶς, ἦ δ’ ὅς.
[6, 493]	φύσιν, ὅσον διαφέρει τῷ ὄντι,	μήτε	ἑωρακὼς εἴη μήτε ἄλλῳ δυνατὸς
[6, 501]	εὐθὺς τῶν ἄλλων διενέγκοιεν, τῷ	μήτε	ἰδιώτου μήτε πόλεως ἐθελῆσαι ἂν
[6, 488]	κυβερνήσεως, ἕκαστον οἰόμενον δεῖν κυβερνᾶν,	μήτε	μαθόντα πώποτε τὴν τέχνην μέτε
[6, 488]	ἐάντε μή, μήτε τέχνην τούτου	μήτε	μελέτην οἰόμενοι δυνατὸν εἶναι λαβεῖν
[6, 503]	τε καὶ καλῶς μετέχειν, ἢ	μήτε	παιδείας τῆς ἀκριβεστάτης δεῖν αὐτῷ
[6, 501]	ἄλλων διενέγκοιεν, τῷ μήτε ἰδιώτου	μήτε	πόλεως ἐθελῆσαι ἂν ἅψασθαι μηδὲ
[6, 488]	(ἐάντε τινες βούλωνται ἐάντε μή,	μήτε	τέχνην τούτου μήτε μελέτην οἰόμενοι
[6, 503]	τῆς ἀκριβεστάτης δεῖν αὐτῷ μεταδιδόναι	μήτε	τιμῆς μήτε ἀρχῆς. Ορθῶς, ἦ
[6, 500]	μάλιστα ἀφομοιοῦσθαι. ἢ οἴει τινὰ	μηχανὴν	εἶναι, ὅτῳ τις ὁμιλεῖ ἀγάμενος,
[6, 507]	ἐτίθεμεν, πάλιν αὖ κατ’ ἰδέαν	μίαν	ἑκάστου ὡς μιᾶς οὔσης τιθέντες,
[6, 488]	εἴτε πολλῶν νεῶν πέρι εἴτε	μιᾶς·	ναύκληρον μεγέθει μὲν καὶ (ῥώμῃ
[6, 507]	κατ’ ἰδέαν μίαν ἑκάστου ὡς	μιᾶς	οὔσης τιθέντες, ὃ ἔστιν” ἕκαστον
[6, 490]	δὲ συγγενεῖ— ᾧ πλησιάσας καὶ	μιγεὶς	τῷ ὄντι ὄντως, γεννήσας νοῦν
[6, 498]	τοῖς τοιούτοις ἐντύχωσι λόγοις. Εἰς	μικρόν	γ’ ἔφη, χρόνον εἴρηκας. Εἰς
[6, 500]	ὅτῳ τις ὁμιλεῖ ἀγάμενος, μὴ	μιμεῖσθαι	ἐκεῖνο; Αδύνατον, ἔφη. Θείῳ δὴ
[6, 500]	καὶ κατὰ λόγον ἔχοντα, ταῦτα	μιμεῖσθαί	τε καὶ ὅτι μάλιστα ἀφομοιοῦσθαι.
[6, 510]	τὸ μὲν αὐτοῦ τοῖς τότε	μιμηθεῖσιν	ὡς εἰκόσιν χρωμένη ψυχὴ ζητεῖν
[6, 491]	~καὶ μετὰ (τοῦτο αὖ τὰς	μιμουμένας	ταύτην καὶ εἰς τὸ ἐπιτήδευμα
[6, 490]	ἀγαπᾶν ἢ πᾶν τοὐναντίον μισεῖν;	(Μισεῖν,	ἔφη. Ηγουμένης δὴ ἀληθείας οὐκ
[6, 486]	οἴει ἀναγκασθήσεται τελευτῶν αὑτόν τε	μισεῖν	καὶ τὴν τοιαύτην πρᾶξιν; Πῶς
[6, 490]	ψεῦδος ἀγαπᾶν ἢ πᾶν τοὐναντίον	μισεῖν;	(Μισεῖν, ἔφη. Ηγουμένης δὴ ἀληθείας
[6, 485]	μηδαμῇ προσδέχεσθαι τὸ ψεῦδος ἀλλὰ	μισεῖν,	τὴν δ’ ἀλήθειαν στέργειν. Εἰκός
[6, 493]	δοξάτω. Τὸ ποῖον; Εκαστος τῶν	μισθαρνούντων	ἰδιωτῶν, οὓς δὴ οὗτοι σοφιστὰς
[6, 494]	γὰρ δὴ ἡμῖν εὐμάθεια καὶ	μνήμη	καὶ ἀνδρεία καὶ μεγαλοπρέπεια ταύτης
[6, 490]	προσῆκον τούτοις ἀνδρεία, μεγαλοπρέπεια, εὐμάθεια,	μνήμη·	καὶ σοῦ ἐπιλαβομένου ὅτι πᾶς
[6, 503]	(Πῶς, ἔφη, λέγεις; Εὐμαθεῖς καὶ	μνήμονες	καὶ ἀγχίνοι καὶ ὀξεῖς καὶ
[6, 503]	μετελθεῖν δεῖ. ~ἐλέγομεν (δ’ εἰ	μνημονεύεις,	δεῖν αὐτοὺς φιλοπόλιδάς τε φαίνεσθαι,
[6, 504]	ποῖα δὴ λέγεις μαθήματα μέγιστα;	Μνημονεύεις	μέν που, ἦν δ’ ἐγώ,
[6, 504]	ὃ ἕκαστον εἴη. Μὴ γὰρ	μνημονεύων,	ἔφη, τὰ λοιπὰ ἂν εἴην
[6, 486]	φιλοσόφοις μή ποτε ἐγκρίνωμεν, ἀλλὰ	μνημονικὴν	αὐτὴν ζητῶμεν δεῖν εἶναι. Παντάπασι
[6, 487]	ἐπιτηδεῦσαι, εἰ μὴ φύσει εἴη	μνήμων,	εὐμαθής, μεγαλοπρεπής, εὔχαρις, φίλος τε
[6, 484]	διὰ μακροῦ τινος διεξελθόντες λόγου	μόγις	πως ἀνεφάνησαν οἵ εἰσιν ἑκάτεροι.
[6, 486]	ἂν ἀλγῶν τε πράττοι καὶ	μόγις	σμικρὸν ἀνύτων; Οὐκ ἂν γένοιτο.
[6, 502]	γάρ, ἔφη. Οὐκοῦν ἐπειδὴ τοῦτο	μόγις	τέλος ἔσχεν, τὰ ἐπίλοιπα δὴ
[6, 486]	ἔοικεν, οὐκ ἂν μετείη. Οὔ	μοι	δοκεῖ. Τί οὖν; ὁ κόσμιος
[6, 498]	μοῖραν ἐπιστήσειν πρέπουσαν. Ως ἀληθῶς	μοι	δοκεῖς, ἔφη, λέγειν γε προθύμως,
[6, 511]	μετὰ ἀρχῆς. διάνοιαν δὲ καλεῖν	μοι	δοκεῖς τὴν τῶν γεωμετρικῶν τε
[6, 502]	ἦν δ’ ἐγώ, τὸ σοφόν	μοι	ἐγένετο τήν τε τῶν γυναικῶν
[6, 511]	ἦν δ’ ἐγώ, ἀπεδέξω. καί	μοι	ἐπὶ τοῖς τέτταρσι τμήμασι τέτταρα
[6, 506]	περὶ αὐτῶν. Οὐδὲ γὰρ δίκαιόν	μοι,	ἔφη, ὦ Σώκρατες, φαίνεται τὰ
[6, 508]	ὁρώμενα. Πῶς; ἔφη· ἔτι δίελθέ	μοι.	Οφθαλμοί, ἦν δ’ ἐγώ, οἶσθ’
[6, 511]	ἱκανῶς μὲν οὔ— δοκεῖς γάρ	μοι	συχνὸν ἔργον λέγειν— ὅτι μέντοι
[6, 506]	τὸ νῦν εἶναι— πλέον γάρ	μοι	φαίνεται ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν
[6, 493]	ἐν τοιαύτῃ καταστάσει πολιτειῶν, θεοῦ	μοῖραν	αὐτὸ σῶσαι λέγων οὐ κακῶς
[6, 498]	βίῳ τῷ βεβιωμένῳ τὴν ἐκεῖ	μοῖραν	ἐπιστήσειν πρέπουσαν. Ως ἀληθῶς μοι
[6, 505]	ποτ’ ἐστὶν οὐδὲ πίστει χρήσασθαι	μονίμῳ	οἵᾳ καὶ περὶ τἆλλα, διὰ
[6, 487]	τε καὶ ἡλικίᾳ ἆρα οὐ	μόνοις	ἂν τὴν πόλιν ἐπιτρέποις; (Καὶ
[6, 485]	στέργειν. Εἰκός γ’ ἔφη. Οὐ	μόνον	γε, ὦ φίλε, εἰκός, ἀλλὰ
[6, 500]	καὶ δημοσίᾳ τιθέναι καὶ μὴ	μόνον	ἑαυτὸν πλάττειν, ἆρα κακὸν δημιουργὸν
[6, 507]	Εὐλαβησόμεθα, ἔφη, κατὰ δύναμιν· ἀλλὰ	μόνον	λέγε. Διομολογησάμενός γ’ ἔφην ἐγώ,
[6, 509]	Τὸν ἥλιον τοῖς ὁρωμένοις οὐ	μόνον	οἶμαι τὴν τοῦ ὁρᾶσθαι δύναμιν
[6, 509]	Καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις τοίνυν μὴ	μόνον	τὸ γιγνώσκεσθαι φάναι ὑπὸ τοῦ
[6, 507]	μὴ ὥσπερ νῦν τοὺς τόκους	μόνον.	τοῦτον δὲ δὴ οὖν τὸν
[6, 484]	βελτιόνως φανῆναι εἰ περὶ τούτου	μόνου	ἔδει ῥηθῆναι, καὶ μὴ πολλὰ
[6, 499]	γενήσεταί γε, ὅταν αὕτη ἡ	Μοῦσα	πόλεως ἐγκρατὴς γένηται. οὐ γὰρ
[6, 493]	εἴτ’ ἐν γραφικῇ εἴτ’ ἐν	μουσικῇ	εἴτε δὴ ἐν πολιτικῇ; ὅτι
[6, 501]	ἔσται, οὐδὲ ἡ πολιτεία ἣν	μυθολογοῦμεν	λόγῳ ἔργῳ τέλος λήψεται; Ισως,
[6, 487]	ἀνδρείας, σωφροσύνης; Οὐδ’ ἂν ὁ	Μῶμος,	ἔφη, τό γε τοιοῦτον μέμψαιτο.
[6, 505]	οἱ τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν ὁριζόμενοι;	μῶν	μή τι ἐλάττονος πλάνης ἔμπλεῳ