Livre, Chap.
[6, 495]	μὲν ἐκ δεσμῶν λελυμένου, ἐν	βαλανείῳ	δὲ λελουμένου, νεουογὸν ἱμάτιον ἔχοντος,
[6, 495]	συγκεκλασμένοι τε καὶ ἀποτεθρυμμένοι διὰτὰς	βαναυσίας	τυγχάνουσιν— ἢ οὐκ ἀνάγκη; Καὶ
[6, 499]	καὶ νῦν ἔστιν ἔν τινι	βαρβαρικῷ	τόπῳ, πόρρω που (ἐκτὸς ὄντι
[6, 494]	τῶν Ελλήνων καὶ τὰ τῶν	βαρβάρων	ἱκανὸν ἔσεσθαι (πράττειν, καὶ ἐπὶ
[6, 503]	ἐκβαίνοντα ὥσπερ χρυσὸν ἐν πυρὶ	βασανιζόμενον,	στατέον ἄρχοντα καὶ γέρα δοτέον
[6, 503]	δεῖν αὐτοὺς φιλοπόλιδάς τε φαίνεσθαι,	βασανιζομένους	ἐν ἡδοναῖς τε καὶ λύπαις,
[6, 503]	οἴει ἔσεσθαι; Πῶς δ’ οὔ;	(Βασανιστέον	δὴ ἔν τε οἷς τότε
[6, 499]	τῶν νῦν ἐν δυναστείαις ἢ	βασιλείαις	ὄντων ὑέσιν ἢ αὐτοῖς (ἔκ
[6, 509]	λέγομεν, δύο αὐτὼ εἶναι, καὶ	βασιλεύειν	τὸ μὲν νοητοῦ γένους τε
[6, 502]	ὡς οὐκ ἂν τύχοιεν γενόμενοι	βασιλέων	ἔκγονοι ἢ δυναστῶν τὰς φύσεις
[6, 503]	Αληθῆ, ἔφη, λέγεις. Οὐκοῦν τὰ	βέβαια	αὖ ταῦτα ἤθη καὶ οὐκ
[6, 503]	ὅπῃ ἂν τύχωσιν, καὶ τὸ	βέβαιον	ἅπαν αὐτῶν ἐξοίχεται. Αληθῆ, ἔφη,
[6, 503]	οἷοι κοσμίως μετὰ ἡσυχίας καὶ	βεβαιότητος	ἐθέλειν ζῆν, ἀλλ’ οἱ τοιοῦτοι
[6, 498]	καὶ τελευτήσαντας τῷ βίῳ τῷ	βεβιωμένῳ	τὴν ἐκεῖ μοῖραν ἐπιστήσειν πρέπουσαν.
[6, 484]	ἐμοὶ γοῦν ἔτι δοκεῖ ἂν	βελτιόνως	φανῆναι εἰ περὶ τούτου μόνου
[6, 502]	ὅς. Καὶ μὴν ὅτι γε	βέλτιστα,	εἴπερ δυνατά, ἱκανῶς ἐν τοῖς
[6, 506]	ὡς πᾶσαι αἰσχραί; ὧν αἱ	βέλτισται	τυφλαί— ἢ δοκοῦσί τί σοι
[6, 495]	(τοσαύτη τε καὶ τοιαύτη τῆς	βελτίστης	φύσεως εἰς τὸ ἄριστον ἐπιτήδευμα,
[6, 489]	τούτοις οὐ ῥᾴδιον εὐδοκιμεῖν τὸ	βέλτιστον	ἐπιτήδευμα ὑπὸ τῶν τἀναντία ἐπιτηδευόντων·
[6, 506]	δεῖν ἐσκοτῶσθαι καὶ ἐκείνους τοὺς	βελτίστους	ἐν τῇ πόλει, οἷς πάντα
[6, 488]	ὅπως ἄρξουσιν ἢ πείθοντες ἢ	βιαζόμενοι	τὸν ναύκληρον, τὸν δὲ μὴ
[6, 486]	τι δοκεῖν εἶναι τὸν ἀνθρώπινον	βίον;	Αδύνατον, ἦ δ’ ὅς. (Οὐκοῦν
[6, 496]	ἀνοσίων (ἔργων τόν τε ἐνθάδε	βίον	βιώσεται καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν αὐτοῦ
[6, 498]	τι ποιήσωμεν εἰς ἐκεῖνον τὸν	βίον,	ὅταν αὖθις γενόμενοι τοῖς τοιούτοις
[6, 495]	ἀτελῆ φιλοσοφίαν λείποντες αὐτοί τε	βίον	οὐ προσήκοντα οὐδ’ ἀληθῆ ζῶσιν,
[6, 484]	διελθεῖν μέλλοντι κατόψεσθαι τί διαφέρει	βίος	(δίκαιος ἀδίκου. Τί οὖν, ἔφη,
[6, 498]	εὐδαιμόνως βιώσεσθαι καὶ τελευτήσαντας τῷ	βίῳ	τῷ βεβιωμένῳ τὴν ἐκεῖ μοῖραν
[6, 498]	μὴ πάρεργον, τοὺς μέλλοντας εὐδαιμόνως	βιώσεσθαι	καὶ τελευτήσαντας τῷ βίῳ τῷ
[6, 496]	(ἔργων τόν τε ἐνθάδε βίον	βιώσεται	καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν αὐτοῦ μετὰ
[6, 498]	τῶν τε σωμάτων, ἐν ᾧ	βλαστάνει	τε καὶ ἀνδροῦται, εὖ μάλα
[6, 500]	οὖσι τὴν διάνοιαν ἔχοντι κάτω	βλέπειν	εἰς (ἀνθρώπων πραγματείας, καὶ μαχόμενον
[6, 496]	ἰὼν ἐπὶ τὴν τῷ δικαίῳ	βοήθειαν	σῴζοιτ’ ἄν, ἀλλ’ ὥσπερ εἰς
[6, 492]	αὖ, ἐὰν μή τις αὐτῇ	βοηθήσας	θεῶν τύχῃ. ἢ καὶ σὺ
[6, 511]	συχνὸν ἔργον λέγειν— ὅτι μέντοι	βούλει	διορίζειν σαφέστερον εἶναι τὸ ὑπὸ
[6, 506]	ἀληθές τι δοξάζοντες; Οὐδέν, ἔφη.	Βούλει	οὖν αἰσχρὰ θεάσασθαι, τυφλά τε
[6, 502]	τέλος λήψεται; Ισως, ἔφη, ἧττον.	~Βούλει	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, μὴ
[6, 489]	τῶν πολλῶν πονηρίας τὴν ἀνάγκην	βούλει	τὸ μετὰ τοῦτο διέλθωμεν, καὶ
[6, 497]	φανεροῦ γενομένου. Οὐ τὸ μὴ	βούλεσθαι,	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλ’ εἴπερ,
[6, 494]	Τί δ’ οὐ μέλλει; ἔφη.	Βουλήσονται	δὴ οἶμαι αὐτῷ χρῆσθαι, ἐπειδὰν
[6, 507]	τοῦ πατρὸς ἀποτείσεις τὴν διήγησιν.	~(Βουλοίμην	ἄν, εἶπον, ἐμέ τε δύνασθαι
[6, 492]	δὲ τελεώτατα καὶ ἀπεργάζεσθαι οἵους	βούλονται	εἶναι καὶ νέους καὶ πρεσβυτέρους
[6, 499]	τις ἐκ τύχης περιβάλῃ, εἴτε	βούλονται	εἴτε μή, πόλεως ἐπιμεληθῆναι, καὶ
[6, 488]	ὅπως δὲ κυβερνήσει (ἐάντε τινες	βούλωνται	ἐάντε μή, μήτε τέχνην τούτου
[6, 484]	ἑκάτεροι. Ισως γάρ, ἔφη, διὰ	βραχέος	οὐ ῥᾴδιον. Οὐ φαίνεται, εἶπον·
[6, 496]	ἀτιμάσασα τὰ τῆς πόλεως ὑπερίδῃ·	βραχὺ	δέ πού τι καὶ ἀπ’
[6, 488]	ὑπόκωφον δὲ καὶ ὁρῶντα ὡσαύτως	βραχύ	τι καὶ γιγνώσκοντα περὶ ναυτικῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/03/2006