| Chapitre |
| [8] |
δὲ
οὐ
μεῖον
τὴν
τῶν
|
Φαιάκων |
ξυγγένειαν.
Καίτοι
γε
εἶχον
αὐτοῦ |
| [8] |
τοῖς
βότρυσι·
καὶ
παρὰ
τοῖς
|
Φαίαξιν |
ἕτερα
τοιαῦτα,
πλὴν
ὅσῳ
πολυτελέστερα, |
| [6] |
σαφῶς
τὸν
βασιλέα
τὸν
σώφρονα
|
φαίην |
ἂν
εἰκότως
πολλάκις
βουλευσάμενον
ἑλέσθαι |
| [3] |
διὰ
παλαιότητα
παρήσειν
μοι
δοκῶ·
|
φαίνεται |
γὰρ
εἶναι
τῶν
μύθων
οὐ |
| [16] |
δὴ
καὶ
ὁ
σοφὸς
ἀπαιτῶν
|
φαίνεται. |
Εἶεν·
ἀλλὰ
τοῦτο
μὲν
χαρίεν |
| [10] |
μόνον,
πολὺ
δὲ
πλέον
ἀρετῇ
|
φαίνεται |
νέμουσα,
οὗ
μεῖζον
οὐκ
οἶδα |
| [1] |
δόξαν,
πολλοῖς
ἅμα
πάθεσιν
ἐνόχους
|
φανέντας |
καὶ
νοσήμασιν
αἰσχίστοις
πάνυ
καὶ |
| [16] |
ἦρος
δὲ
οἶμαι
καὶ
θέρους
|
φανέντος |
μάλα
γενναίως
ἐπιλαθόμενον
ὧν
εὖ |
| [4] |
ἂν
ἔχοιμεν
ἔτι
πράγματα
ἐπιζητοῦντες
|
φανερώτερον |
καὶ
ἐναργὲς
μᾶλλον
τεκμήριον;
θυγάτηρ |
| [11] |
ταῦτα
ἀπαγγέλλειν,
τυχὸν
οὐκ
ἀγνωμονέστερος
|
φανοῦμαι |
τοῦ
Πέρσου,
εἴπερ
εἰς
τὴν |
| [8] |
ἀγαπᾶν
αὑτὴν
ὑπερορῶντα
μέν,
ὡς
|
φασί, |
δαιμονίων
γάμων,
ἀτιμάζοντα
δὲ
οὐ |
| [1] |
οὐκ
οἶδα
ὅ
τι
βουλόμενοι.
|
Φασὶ |
δὲ
ὅμως
θωπείας
τινὸς
καὶ
|
| [17] |
γὰρ
εἶναι
τῶν
ἔργων
ζηλωτά
|
φασι |
καὶ
σπουδῆς
ἄξια
καὶ
πολλῶν |
| [18] |
ἤδη
παρέξομαι·
κολάκων
γὰρ
δή,
|
φασί, |
ποτὲ
τὸν
ἄνδρα
περιεστὼς
δῆμος
|
| [17] |
δέ,
εἴπερ
ἦν,
ὥσπερ
οὖν
|
φασι, |
σεμνότατον,
ὀλιγώρως
οὕτω
παρέλιπε.
Τί |
| [3] |
παρόντος
λόγου.
Μακεδόνων
γὰρ
οἰκίσαι
|
φασὶ |
τὴν
χώραν
τοὺς
Ἡρακλέους
ἐγγόνους, |
| [7] |
τὰς
κέγχρους
ἐπιχειρούντων,
καθάπερ
οἶμαί
|
φασι |
τὸν
Μυρμηκίδην
ἀντιταττόμενον
τῇ
Φειδίου |
| [12] |
τὰ
σύμπαντα·
οὐ
γὰρ
ἰσχύει,
|
φασίν, |
ἀφανίσαι
οὐδὲ
ἐξαναλῶσαι
τοῦ
Νείλου |
| [9] |
ἢ
μείζονος.
~Ἀθήνησι
μὲν
οὖν
|
φασιν, |
ὅτε
τοῖς
πατρίοις
ἔθεσιν
ἐχρῶντο |
| [17] |
ἀναπειθόμενοι,
ὅτι
ἄρα
μικρὰ
καὶ
|
φαῦλα |
πράγματα
ἀναδεξάμενος
ὡς
δή
τι |
| [4] |
παλαῖας
ἐκείνης
πολιτείας
διασώζει
τινὰ
|
φαύλην |
καὶ
ἀμυδρὰν
εἰκόνα,
ἢ
παντάπασιν |
| [7] |
ἡδίστῃ
κοσμῶν
καὶ
ἐπιλεαίνων
τὸ
|
φαῦλον |
καὶ
ἀγεννὲς
τῶν
διηγημάτων,
γελοιότερον |
| [14] |
τῶν
γενναίων
ῥητόρων
οὐδὲ
ἓν
|
φαυλοτέρους |
ἀπαγγέλλειν
λόγους.
Ταύτης
ἐγὼ
τῆς
|
| [17] |
τις
ἄρα
μικροὺς
ὑπολάβῃ
καὶ
|
φαύλους; |
~Ἐγὼ
δὲ
ὑμῖν
καὶ
τὸν |
| [1] |
τὸ
ὄφλημα;
ἢ
δῆλον
ὅτι
|
φαύλους |
καὶ
μοχθηροὺς
νομιστέον;
Οὐδενὸς
γὰρ |
| [16] |
οὐκ
ἄδικον
διὰ
σμικρῶν
καὶ
|
φαύλων |
ῥημάτων
ἰδιωτικῶς
καὶ
ἀγροίκως
ἄγαν |
| [14] |
ἐκ
μικρῶν,
ὡς
εἰκός,
καὶ
|
φαύλων |
τῶν
πρόσθεν,
ἐμοὶ
μὲν
ὑπὸ |
| [7] |
τὰ
μέλη
τῆς
ἡδονῆς
χάριν
|
φαύλως |
ἀνέχεσθαι,
δυσχεραίνειν
δὲ
καὶ
εἰ |
| [13] |
καὶ
λίαν
αὐθάδει
χρησάμενον
παρρησίᾳ
|
φαύλως |
ἀτιμάσαι
τοῦ
τοσαῦτα
ἐργασαμένου
ἀγαθὰ |
| [7] |
φασι
τὸν
Μυρμηκίδην
ἀντιταττόμενον
τῇ
|
Φειδίου |
τέχνῃ.
~Οὔκουν
οὐδὲ
ἡμεῖς
ἑκόντες |
| [15] |
θέας
ἐναργῆ
καὶ
λαμπρὰν
εἰκόνα
|
φέρει |
τῶν
πάλαι
πραχθέντων,
ὑφ´
ἧς |
| [15] |
ποιοῦμαι
καὶ
στρατευόμενος
καθάπερ
σιτία
|
φέρειν |
ἀναγκαῖα
καὶ
ταῦτα
ἐθέλω·
μέτρον |
| [14] |
τὴν
ἄνοιαν
ἄνδρα
ἐπέστησε,
δοὺς
|
φέρειν |
τοιαύτην
ἐσθῆτα
καὶ
σχῆμα
περιβαλὼν |
| [8] |
καὶ
τὰς
στρατείας
χαρίεντα
διηγήματα
|
φέρειν |
ὑπέλαβε;
ταῦτά
τοι
καὶ
τὴν |
| [5] |
τὴν
βασιλεῖ
τοσούτῳ
συνιοῦσαν,
καθάπερ
|
φερνὴν |
οἴκοθεν
ἐπιφερομένην,
κομίζειν
ἀγαθά,
παιδείαν |
| [15] |
δέ
ἐστι
τοῦ
πλήθους
τῶν
|
φερομένων |
ὁ
καιρός.
~Ἀλλὰ
μή
ποτε |
| [14] |
ἔλαττον,
στολὴν
γοῦν
ἡνιοχικὴν
ἄνθρωπον
|
φέροντα· |
οὕτως
ἐστὶν
ἀλόγιστον
φύσει·
ὁ |
| [2] |
ἡγήσασθαι
τῆς
περὶ
τὰ
βασίλεια
|
φερούσης |
ὁδοῦ,
σύμβουλον
δὲ
αὐτῷ
καὶ
|
| [1] |
βλέπουσιν·
ὥσπερ
δὲ
ἀνάλωμα
πολυτελὲς
|
φεύγοντες |
τὸν
ἀληθινὸν
ἔπαινον,
οὐκ
οἶδα |
| [11] |
ξένῳ
περὶ
τὴν
Αἴγυπτον
ξυμβαλεῖν
|
φεύγοντι |
τὴν
αὑτοῦ,
καὶ
λαβόντα
φοινικίδα |
| [9] |
ψῆφοι
κατ´
ἴσον
γένοιντο
τοῖς
|
φεύγουσι |
πρὸς
τοὺς
διώκοντας,
τὴν
τῆς |
| [9] |
καθίστησιν·
οὗ
γὰρ
ἂν
ὁ
|
φεύγων |
παρ´
ὀλίγον
ἔλθῃ
τὴν
ἴσην
|
| [11] |
οὖν
ἐγὼ
τοιοῦτον
εὖ
παθεῖν
|
φημι |
καὶ
ἀνθ´
ὅτου
τὸν
ἅπαντα |
| [12] |
καὶ
ἀργύριον·
ἀνδρῶν
γὰρ
ἀγαθῶν
|
φημι |
ξυντυχίαν
πρὸς
χρυσίου
πλῆθος
ὁσονδηοῦν |
| [1] |
μεγάλα
καὶ
ὑπὲρ
μεγάλων
οὔτι
|
φημὶ |
χρυσίον
οὐδὲ
ἀργύριον,
ἀλλὰ
ἁπλῶς |
| [9] |
εὖ
μάλα
ὅτι
μηδὲν
ψεῦδός
|
φημι, |
ὡς
οὐδὲ
ἐφ´
ἑνὸς
ἀνδρὸς |
| [13] |
τὸν
ἔρωτα
τοῦτον,
ὃν
σὺ
|
φὴς |
αἴτιον
εἶναι
τῆς
ἐν
τοῖς |
| [9] |
ὅστις
ἐμὲ
ψεύδεσθαι
τῶν
ἁπάντων
|
φήσει, |
εἰ
καὶ
ὀνομαστὶ
τοὺς
ἄνδρας |
| [4] |
λόγον,
οὐδὲ
ἔστιν
ὅστις
ἐκείνου
|
φήσει |
κρείττων
γεγονέναι·
ἐξ
ἀγαθῶν
μὲν |
| [16] |
ἐπιεικῆ
καὶ
ἀγαθὸν
καὶ
εὐγνώμονα
|
φήσει |
τις,
ὃς
τοῦ
μὲν
χειμῶνος, |
| [13] |
μὴ
πάντα
θαυμάζειν;
Ἀλλ´
οὐ
|
φήσει |
τις
τυχόν,
ὑπομνησθεὶς
τῶν
ἔμπροσθεν, |
| [16] |
ᾄδειν
εὐφημίαν·
Οὐδὲ
γὰρ
γεωργὸν
|
φήσεις |
εὐγνώμονα,
ὃς
καταφυτεύειν
μὲν
τὴν |
| [2] |
Διὸς
ἀπόσχωνται
παιδός,
ἣν
Ὅμηρός
|
φησιν, |
ἀπεικασθεῖσαν
παρθένῳ
καλῇ
καὶ
γενναίᾳ, |
| [9] |
τοιαῦτα,
καὶ
οὐ,
καθάπερ
Ὅμηρός
|
φησιν, |
ἐκβιαζόμενος
παρὰ
τῆς
γαμετῆς
ὁμολογεῖ |
| [8] |
καὶ
μετόπισθε
τεῇ
εἴπῃσθα
γυναικί,
|
φησίν. |
Ὁ
δὲ
οὐδενὸς
ἐπιλαθόμενος,
ἐπειδὴ |
| [17] |
τι
περὶ
τῶν
παρόντων
ἐστί.
|
Φήσουσι |
γὰρ
οἶμαι
πολλοὶ
παρὰ
τῶν
|
| [14] |
ἐναργῶς
δοκῶν
ἀκηκοέναι
σωφροσύνης
αὐτῆς
|
φθεγγομένης· |
οὕτω
πρᾷον
ἦν
αὐτῇ
φθέγμα |
| [14] |
φθεγγομένης·
οὕτω
πρᾷον
ἦν
αὐτῇ
|
φθέγμα |
καὶ
μείλιχον,
ταῖς
ἐμαῖς
ἀκοαῖς |
| [12] |
αὐτοῖς
τὴν
ὑπὸ
τοῦ
πυρὸς
|
φθοράν, |
ὁπόταν
ἥλιος
διὰ
μακρῶν
τινων |
| [17] |
πλέον
τῆς
σωφροσύνης
καὶ
τῆς
|
φιλανδρίας
|
καὶ
τῆς
ἐς
τὸν
ἑκυρὸν |
| [8] |
καὶ
πρᾳότητα
καὶ
σωφροσύνην
καὶ
|
φιλανθρωπίαν |
ἐπιείκειάν
τε
καὶ
ἐλευθεριότητα
καὶ |
| [9] |
εἶναι
τῷ
πονηρεύματι.
Τοῦτον
δὴ
|
φιλάνθρωπον |
ὄντα
καὶ
χαρίεντα
τὸν
νόμον |
| [13] |
οἰόμεθα
λόγον,
εἰ
μὴ
τῆς
|
φίλης |
Ἑλλάδος
ἔπαινον,
ἧς
οὐκ
ἔστι |
| [8] |
τῇ
παρὰ
τῶν
ἐρώτων
ἐπιπνεομένῃ
|
φιλίᾳ |
τὴν
ἐκ
τῆς
ἀρετῆς
καθάπερ |
| [10] |
ἐνόμισε
φίλους,
ἅπασιν
ἔνειμε
τῆς
|
φιλίας |
ἔπαθλα
θαυμαστά.
~Ἐγὼ
δέ,
ἐπειδή |
| [8] |
τινὲ
πειθώ
τε
καὶ
ἰδέα
|
φιλίας |
ἔστον,
ὧν
ἥδε
κατ´
ἴσον |
| [2] |
ἢ
τῆς
περὶ
τὸν
ἄνδρα
|
φιλίας, |
ἢ
τῆς
περὶ
τὰ
χρήματα |
| [18] |
συμφορᾶς
ἔφη.
Ἄλλου
του,
πρὸς
|
φιλίου |
Διός,
δοκοῦμεν
ὑμῖν
μάρτυρος
δεῖσθαι, |
| [3] |
καταλιπόντων
Ἑλληνικοῦ
τρόπου
μνημεῖα
πάγκαλα,
|
Φίλιππος |
καὶ
ὁ
τούτου
παῖς
ἀρετῇ
|
| [7] |
λόγος
ἔχει
δαιμονίᾳ
πομπῇ
χρησάμενον
|
φιλομουσοτέρου |
τοῦ
δελφῖνος
τυχεῖν
ἢ
τῶν
|
| [17] |
ὑμῖν
ἀπαγγέλλω·
τοῦτο
δὲ
οὐ
|
φιλονεικοῦντες |
πρὸς
τοὺς
ἐμοὺς
λόγους
οὐδὲ |
| [12] |
οὐδὲ
ἐξ
Ἑλλήνων
παντελῶς
οἴχεται
|
φιλοσοφία, |
οὐδὲ
ἐπέλιπε
τὰς
Ἀθήνας
οὐδὲ |
| [13] |
ἀγαθῶν
αἰτία
γέγονε
τιμῶσα
τὸ
|
φιλοσοφίας |
ὄνομα.
Τοῦτο
δέ,
οὐκ
οἶδα |
| [12] |
ἐπιστῆσαι.
Παιδείας
δὲ
ἕνεκα
καὶ
|
φιλοσοφίας |
πέπονθεν
οἶμαι
νῦν
τὰ
τῆς |
| [15] |
σφόδρα
ἡσθῆναι
διαφερόντως·
βίβλους
γὰρ
|
φιλοσόφων |
καὶ
ξυγγραφέων
ἀγαθῶν
καὶ
ῥητόρων |
| [12] |
νηπίου
γεγονὼς
ἤπιος,
πᾶσαν
ὑπερεβάλετο
|
φιλοτιμίαν, |
κινδύνων
τε
ἐξήρπασε
τηλικούτων,
οὓς |
| [3] |
τῆς
πρὸς
ἀλλήλους
ἔριδος
καὶ
|
φιλοτιμίας· |
εἶτα
ἑλόντες
τὴν
Μακεδονίαν
καὶ |
| [17] |
ἐκ
δὲ
δὴ
τῆς
τούτων
|
φιλοτιμίας |
ὄφελος
μὲν
οὐδὲ
ἕν,
συμφοραὶ |
| [18] |
δὲ
τῆς
πρὸς
τὸν
Κίμωνα
|
φιλοτιμίας, |
σφόδρα
ἀγαθὸν
πολίτην
καὶ
στρατηγὸν |
| [17] |
γοῦν
αὐτῷ
τὴν
τῆς
Ἀμαζόνος
|
φιλοτίμως |
πάνυ
στρατείαν
διηγησαμένῳ
τὴν
ποίησιν
|
| [10] |
καὶ
ὅσους
τοῦ
πατρὸς
ἐνόμισε
|
φίλους, |
ἅπασιν
ἔνειμε
τῆς
φιλίας
ἔπαθλα |
| [10] |
καὶ
ζηλωτούς,
βασιλεῖ
τ´
ἐποίησε
|
φίλους |
καὶ
τῆς
εὐτυχίας
τῆς
παρούσης |
| [2] |
αὐτὸν
ἔφη,
Ἐλπωρή
τοι
ἔπειτα
|
φίλους |
τ´
ἰδέειν
καὶ
ἱκέσθαι
Οἶκον |
| [2] |
καὶ
ὅσων
τυγχάνει
Ἔκ
τε
|
φίλων |
παίδων
ἔκ
τ´
αὐτοῦ
Ἀλκινόοιο, |
| [16] |
βοσκήματα,
σφόδρα
ἐτύγχανε
προθύμων
τῶν
|
φίλων, |
πολλὰ
μὲν
αὐτῷ
ξυμποριζόντων
καὶ |
| [11] |
φεύγοντι
τὴν
αὑτοῦ,
καὶ
λαβόντα
|
φοινικίδα |
τινὰ
δῶρον,
οὗ
σφόδρα
ἐπεθύμει, |
| [8] |
ἀποσιωπῆσαι,
πειρᾶσθαι
δὲ
εἰς
δύναμιν
|
φράζειν |
ὑπὲρ
αὐτῶν,
καὶ
τῆς
μὲν |
| [17] |
μὲν
οὐδὲν
οὐδὲ
τεχνάζειν
εἰδότος,
|
φράζοντος |
δὲ
ὅπως
ἂν
ἐπίῃ
τἀληθές· |
| [15] |
ἐκτήσαντο
τὸν
νοῦν
καὶ
τὰς
|
φρένας, |
καὶ
τὸ
δοκοῦν
ἀγαθὸν
ἐκ |
| [2] |
εὖ
ἠπίστατο
οἷσίν
τ´
εὖ
|
φρονέῃσι, |
καὶ
διαλύειν
τὰ
πρὸς
ἀλλήλους |
| [8] |
ὑπὲρ
αὐτῶν,
καὶ
τῆς
μὲν
|
φρονήσεως
|
ποιεῖσθαι
σημεῖον
καὶ
τῆς
ἄλλης |
| [19] |
κρεῖττον
ἐπιείκειαν
καὶ
σωφροσύνην
καὶ
|
φρόνησιν |
καὶ
ὅσα
δὴ
ἄλλα
περὶ |
| [8] |
πλήθει
τῶν
ἔργων,
ὅσα
ἐκείνῃ
|
φρόνησιν |
καὶ
πρᾳότητα
καὶ
σωφροσύνην
καὶ |
| [18] |
ἀφελέσθαι
τὰ
χρήματα
μηδὲ
ἀδίκῳ
|
φυγῇ |
περιβαλεῖν;
Ὅστις
δὲ
πρὸς
τὰς |
| [19] |
πολυτέλειαν,
ὁπόσα
τε
ἔνειμε
τῶν
|
φυλῶν |
τοῖς
ἐπιστάταις
καὶ
ἑκατοντάρχαις
τοῦ |
| [4] |
ἐξ
ἀγαθῶν
μὲν
γὰρ
ἀγαθὸν
|
φῦναι |
χρή,
ὁ
δὲ
ἐξ
ἐνδόξων |
| [1] |
ἁσδηποτοῦν
αἰτίας
δειλοὶ
καὶ
βάσκανοι
|
φύσει |
καὶ
ἁπλῶς
ἅπασιν
ἀνθρώποις
δυσμενεῖς, |
| [14] |
ἄνθρωπον
φέροντα·
οὕτως
ἐστὶν
ἀλόγιστον
|
φύσει· |
ὁ
δὲ
οἶμαι
παραμυθούμενος
αὐτοῦ |
| [7] |
ἀνδρῶν
καὶ
γυναικῶν
καὶ
παίδων
|
φύσει |
τε
καὶ
ἡλικίᾳ
καὶ
τοῖς |
| [8] |
γέγονε
κοινωνὸς
καὶ
πρᾷον
ὄντα
|
φύσει |
τὸν
βασιλέα
καὶ
χρηστὸν
καὶ |
| [14] |
μὲν
ἐπιβεβηκότος,
διὰ
δὲ
γενναιότητα
|
φύσεως |
καὶ
ῥώμην
ὑπερβάλλουσαν
ἔχοντος
οἶμαι |
| [13] |
δένδρεσι
μεταβαλλόντων
εἰς
τήνδε
τὴν
|
φύσιν, |
οὐδὲ
ἀρχὴν
τὴν
μεγίστην
οὐδὲ |
| [16] |
εὐγνώμονα,
ὃς
καταφυτεύειν
μὲν
τὴν
|
φυταλίαν |
ἀρχόμενος
κλήματα
ᾔτει
παρὰ
τῶν
|
| [2] |
αὐτὸ
τὸ
δεῖσθαι
καταγέλαστον
εἶναι
|
φῶσι |
καὶ
οὐκ
ἄξιον
ἀνδρὸς
ἐπιεικοῦς |