HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Julien l'Apostat, Éloge de l'impératrice Eusébie

Liste des contextes (ordre alphabétique)

κ = 129 formes différentes pour 653 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[4]   τὰ τῆς πολιτείας μεθέστηκε, τιμὴ καθ´ αὑτὴν τῶν ἄλλων ἁπάντων στερομένη

[9]   ἂν ὑμῖν τὰ πλεῖστα ἐξαριθμησαίμην καθ´ ἕκαστα ἀπαγγέλλων, ὡς ὅδε μὲν

[15]   καὶ ὅσα ἔδρασεν ἡμᾶς ἀγαθὰ καθ´ ἕκαστον λεπτουργοῦντες ἀπαγγέλλωμεν; ἢ τά

[17]   καὶ δι´ αἰτίας ἄγουσιν ὡς καθαιροῦντας τὴν τῶν λόγων ἰσχύν. Μόνα

[7]   ἴστω παιδικῶν σφόδρα ἀκουσμάτων ἐπιθυμῶν· καθάπερ γὰρ οἶμαι κιθαρῳδοῦ τινος δεξιοῦ

[13]   ἐθέλειν ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς διελθεῖν, καθάπερ δὲ τοὺς Κορυβαντιῶντας ὑπὸ τῶν

[15]   τά γε ἐντεῦθεν ἀθρόως ἑλόντες, καθάπερ ἔδρασεν αὕτη, πάντα ὁμοῦ διηγησώμεθα;

[11]   ~Ἐγὼ δέ, ἐπειδή μοι τεκμηρίων καθάπερ ἐν δικαστηρίῳ τὸν λόγον ὁρῶ

[12]   τυχών, εἶτα τὴν οἰκίαν καταληφθεῖσαν καθάπερ ἐπ´ ἐρημίας παρά του τῶν

[2]   γερουσίας καὶ τοῦ δήμου, οἳ καθάπερ θεὸν ὁρῶσι πορευομένην διὰ τοῦ

[18]   τὰς τοιαύτας συμφορὰς αὑτὸν ἀντιτάξας, καθάπερ ἰατρὸς γενναῖος οὐδαμῶς ἀποχρῆν ὑπέλαβεν

[2]   ξυγγενεῖς τιμῆς. Προσήκει δὲ οἶμαι καθάπερ ἴχνεσιν ἑπόμενον τοῖς ἤδη ῥηθεῖσιν,

[3]   ἀπολιπόντες, βασιλεῖς ἐκ βασιλέων διετέλουν καθάπερ κλῆρον τὴν τιμὴν διαδεχόμενοι. Πάντας

[19]   χαρμονῇ, προθύμως ὑπαντῶντες καὶ δεξιούμενοι καθάπερ νόμος βασιλίδα, καὶ τῶν ἀναλωμάτων

[10]   τιμᾷ δὲ οἶμαι καὶ τούτους καθάπερ ξυγγενεῖς, καὶ ὅσους τοῦ πατρὸς

[5]   ὥστε ἀποκρύπτεσθαι τὰς ἄλλας παρθένους, καθάπερ οἶμαι περὶ τῇ σελήνῃ πληθούσῃ

[7]   τῶν ἀποτορεύειν τὰς κέγχρους ἐπιχειρούντων, καθάπερ οἶμαί φασι τὸν Μυρμηκίδην ἀντιταττόμενον

[1]   ἀφίημι, καὶ κείσθω διαφεύγειν αὐτούς, καθάπερ οἴονται, κολακείας οὐκ ἀληθῆ δόξαν,

[9]   χαρίζεται τὰ τοιαῦτα, καὶ οὐ, καθάπερ Ὅμηρός φησιν, ἐκβιαζόμενος παρὰ τῆς

[6]   ἄλλα τί δεῖ λέγοντας διατρίβειν, καθάπερ οὐκ ἔχοντας ἴδιον ἐγκώμιον ὑπὲρ

[14]   καὶ μετέωρος ὑπὸ τῶν ἱματίων καθάπερ πτερῶν ἐπαίρεται, συνέσεως δὲ εἰ

[17]   Ἀσσυρίας ἐκείνης γυναικός, ἣ μεταβαλοῦσα καθάπερ ῥεῖθρον εὐτελὲς τὸν διὰ τῆς

[8]   φιλίᾳ τὴν ἐκ τῆς ἀρετῆς καθάπερ ῥεῦμα θεῖον ἐπιφερομένην ταῖς ἀγαθαῖς

[15]   ἐν αὐτοῖς ποιοῦμαι καὶ στρατευόμενος καθάπερ σιτία φέρειν ἀναγκαῖα καὶ ταῦτα

[2]   εἴσω παρελθόντα δρᾶν καὶ λέγειν, καθάπερ τινὰ ῥήτορα ξὺν {τῇ} τέχνῃ

[5]   οἶμαι τὴν βασιλεῖ τοσούτῳ συνιοῦσαν, καθάπερ φερνὴν οἴκοθεν ἐπιφερομένην, κομίζειν ἀγαθά,

[12]   Ἀθηνῶν δὲ πολλὰ μὲν καὶ καθαρὰ καὶ ἐπιχώρια τὰ νάματα, πολλὰ

[7]   νομισθεῖσι καὶ οὐ κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν δὲ καὶ ἀκήρατον τοῖς θεαταῖς

[16]   δεόμενος, τροφῆς δὲ πολλῆς καὶ καθαρᾶς τῆς ἐκ τῶν παλαιῶν γραμμάτων,

[12]   πρὸς χρυσίου πλῆθος ὁσονδηοῦν ἐξεταζομένην καθέλκειν τὸν ζυγὸν καὶ οὐκ ἐπιτρέπειν

[14]   ἐδόκουν μὲν ὥσπερ ἐν ἱερῷ καθιδρυμένον ἄγαλμα σωφροσύνης ὁρᾶν· αἰδὼς δὲ

[9]   βασιλεὺς κρίνει, σωζόμενον πρᾳότερον αὕτη καθίστησιν· οὗ γὰρ ἂν ὁ φεύγων

[12]   γε, ὡς εἰκός, βασιλεῖ πολλὰ καὶ ἀγαθὰ διδόναι τὸν θεὸν ηὐχόμην,

[16]   βουκολίων οὐδὲ μὴν αἰπολίων ἐπιεικῆ καὶ ἀγαθὸν καὶ εὐγνώμονα φήσει τις,

[8]   τὸν ἄνδρα λίαν ἔπειθε στέργειν καὶ ἀγαπᾶν αὑτὴν ὑπερορῶντα μέν, ὡς

[12]   ὅτι μοι τὴν ἀληθινὴν ποθοῦντι καὶ ἀγαπῶντι πατρίδα παρέσχον ἰδεῖν· ἐσμὲν

[7]   κοσμῶν καὶ ἐπιλεαίνων τὸ φαῦλον καὶ ἀγεννὲς τῶν διηγημάτων, γελοιότερον νομίζει

[1]   Φασὶ δὲ ὅμως θωπείας τινὸς καὶ ἀγεννοῦς κολακείας τὴν δόξαν ἐκκλίνειν.

[1]   Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν δὲ καὶ Ἀγησίλαον τὸν βασιλέα καὶ Κῦρον

[16]   σμικρῶν καὶ φαύλων ῥημάτων ἰδιωτικῶς καὶ ἀγροίκως ἄγαν ξυγκειμένων ᾄδειν εὐφημίαν·

[12]   πρότερον προσέσθαι μηδὲ ἐνδέξασθαι ψευδῆ καὶ ἄδικον διαβολήν, καὶ οὐκ ἀνῆκε

[14]   ἡνιόχῳ ζημίας, αὑτῷ δὲ αἰσχρᾶς καὶ ἀδόξου συμφορᾶς αἴτιος γένηται. Ταῦτα

[8]   ὄλβιον καὶ εὐδαίμονα, τυχὸν δὲ καὶ ἀθάνατον, εἴ τι χρὴ ταῖς

[8]   ἐπὶ τῆς οἰκίας ἔγνως στρατεύεσθαι καὶ ἄθλους δή τινας καὶ ἀποδημίαν

[12]   καὶ λόγοις· λέγουσι γὰρ δὴ καὶ Αἰγύπτιοι τὸν Νεῖλον παρ´ αὐτοῖς

[7]   οὐ κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν δὲ καὶ ἀκήρατον τοῖς θεαταῖς ἐνεργασάμενον, ἄπεισι

[19]   ὑποπτεύσειεν ὡς ματαίαν οὖσαν προσποίησιν καὶ ἀλαζονείαν κενὴν καὶ αὐθάδη, οὔτι

[9]   τοιαῦτα ξυγχωρεῖν κατὰ ἀνδρῶν ὑβριστῶν καὶ ἀλαζόνων· οὐδὲ γὰρ εἰ σφόδρα

[13]   οὕτω μοι πρόθυμος γέγονε βοηθὸς καὶ ἀλεξίκακος καὶ σώτειρα, τὴν τοῦ

[12]   δίκῃ καὶ ἀπέφηνεν αὖθις πλούσιον. Καὶ ἄλλα ἂν ἔχοιμι περὶ αὐτοῦ

[8]   ὥστε ἔγωγε τῆς Πηνελόπης πολλὰ καὶ ἄλλα νομίσας ἐπαίνων ἄξια, τοῦτο

[17]   τὰ περὶ τὴν πόλιν ὀρύγματα καὶ ἄλλα πολυτελῆ καὶ δαπανηρὰ κατασκευάσματα

[19]   παρεῖχον μάρτυρα· εἰ δὴ οὖν καὶ ἄλλοι τὴν ἐμὴν εὐγνωμοσύνην ζηλοῦν

[13]   ἀμυνούσης καὶ ἀπειργούσης τὰς ψευδεῖς καὶ ἀλλοκότους ὑποψίας, ἃς ἐπειδὴ παντελῶς

[19]   περὶ αὐτῆς λέγων πολλοὺς μὲν καὶ ἄλλους, ἀτὰρ δὴ καὶ ἐμαυτὸν

[14]   μεταφερομένου δὲ πολλάκις ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ ἀμείβοντος δίφρον ἐκ δίφρου, εἴ

[12]   μάλα διαφύγοι μὴ θείας τινὸς καὶ ἀμηχάνου σωτηρίας τυχών, εἶτα τὴν

[4]   ἐκείνης πολιτείας διασώζει τινὰ φαύλην καὶ ἀμυδρὰν εἰκόνα, ἢ παντάπασιν ὑπεριδόντες

[17]   καὶ πολέμων μακρῶν ἔθνεσι μυρίοις καὶ ἀνδράσιν, ὅσους ἦν εἰκὸς ἐκ

[1]   φανέντας καὶ νοσήμασιν αἰσχίστοις πάνυ καὶ ἀνελευθέροις. Ἢ γὰρ οὐ συνιέντες

[11]   ἐγὼ τοιοῦτον εὖ παθεῖν φημι καὶ ἀνθ´ ὅτου τὸν ἅπαντα χρόνον

[3]   μὲν Ἀσίαν ἐπῆλθε σύμπασαν καταστρεφόμενος, καὶ ἀνίσχοντα πρῶτος ἀνθρώπων τὸν ἥλιον

[7]   τὴν κιθάραν ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται καὶ ἀνοηταίνειν· καὶ εἰ μετὰ πλείονος

[14]   εἰ μὲν ἄφρων εἴη παντελῶς καὶ ἀνόητος, χαίρει καὶ γέγηθε καὶ

[14]   τὸ μᾶλλον ὑβρίζειν καὶ ἀπειθεῖν καὶ ἀντιτείνειν, οὐ δεχόμενον ἀμῶς γέ

[11]   οὐδὲ πλάσμα ἐρῶ· ὑμεῖς δὲ καὶ ἀνωμότῳ πιστεύσετε πάντως οὐ κολακείας

[1]   Καὶ τῆς μὲν θηριώδους ἐκείνης καὶ ἀπανθρώπου μοχθηρίας σφόδρα ὀλίγα καὶ

[14]   πολλὰ δὲ οἶμαι τέτρωρα τρέφοντος καὶ ἅπασι μὲν ἐπιβεβηκότος, διὰ δὲ

[14]   συμφορῶν ἐπὶ τὸ μᾶλλον ὑβρίζειν καὶ ἀπειθεῖν καὶ ἀντιτείνειν, οὐ δεχόμενον

[12]   σωτῆρα καὶ εὐεργέτην τῆς χώρας καὶ ἀπείργειν αὐτοῖς τὴν ὑπὸ τοῦ

[13]   ἀπεσώθη πάλιν τῆς βασιλίδος ἀμυνούσης καὶ ἀπειργούσης τὰς ψευδεῖς καὶ ἀλλοκότους

[12]   τῶν δυναστῶν ἀφείλετο ξὺν δίκῃ καὶ ἀπέφηνεν αὖθις πλούσιον. Καὶ ἄλλα

[1]   αἰτίας δειλοὶ καὶ βάσκανοι φύσει καὶ ἁπλῶς ἅπασιν ἀνθρώποις δυσμενεῖς, οἵ

[2]   οὖν ἔτι δεησόμεθα μειζόνων εἰκόνων καὶ ἀποδείξεων ἐναργεστέρων, ὥστε ἀποφυγεῖν τὴν

[8]   στρατεύεσθαι καὶ ἄθλους δή τινας καὶ ἀποδημίαν ἑτέραν ἐκτελεῖν οὔτι τῆς

[12]   αἰτήσασα παρὰ βασιλέως ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ ἀποδημοῦντος ἤδη τὴν χάριν, ἐπειδή

[7]   ἀνδροῖν ἐκείνοιν τὸν κράτιστον ἐπιλεξάμενος καὶ ἀποδοὺς τὸν περὶ τὸ σῶμα

[1]   μεμνῆσθαι τὸν χρόνον· μεμνημένοι δὲ καὶ ἀποκνοῦντες δι´ ἁσδηποτοῦν αἰτίας δειλοὶ

[1]   λέγει, ἀλλὰ καὶ ὅστις σιωπᾷ καὶ ἀποκρύπτει, λήθῃ παραδιδοὺς καὶ ἀφανίζων

[13]   οὕτως ἐναργῆ καὶ σεμνὰ σιωπῶν καὶ ἀποκρύπτων; κυρουμένης τε γὰρ ἐπ´

[12]   βασιλέως καὶ τυχεῖν ἐποίησε λόγου· καὶ ἀπολυομένῳ πᾶσαν αἰτίαν ἄδικον συνήσθη,

[11]   ἐν ταύτῃ γεγονὼς τῇ τύχῃ καὶ ἀπομνημονεύων τῶν ἐκείνης εἰς ἐμαυτὸν

[10]   πρεσβυτέρους ἐπὶ μειζόνων τάττουσα πράξεων καὶ ἀποφήνασα μακαρίους καὶ ζηλωτούς, βασιλεῖ

[12]   ἐβουλόμην μᾶλλον ἢ πολὺ χρυσίον καὶ ἀργύριον· ἀνδρῶν γὰρ ἀγαθῶν φημι

[16]   σεμνὸν τὸ δῶρον, χρυσίον δὲ καὶ ἀργύριον οὐδὲ ἐδεόμην ἐγὼ λαβεῖν

[7]   ἵππων καὶ ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ καὶ ὀρειχάλκῳ μετὰ τῆς

[1]   γε Σωκράτης πολλοὺς καὶ Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν δὲ καὶ Ἀγησίλαον

[9]   ἐλθὼν κινδύνου, τιμῆς δὲ ἔτυχον καὶ ἀρχῆς μυρίοι. Καὶ ταῦτα οὐκ

[13]   γενναίου βασιλέως εὔνοιαν ἀκέραιον ἡμῖν καὶ ἀσινῆ μένειν ξὺν πολλῷ πόνῳ

[3]   Λυδῶν ἢ Μήδων καὶ Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων, πλὴν μόνου τοῦ Καμβύσου

[19]   οὖσαν προσποίησιν καὶ ἀλαζονείαν κενὴν καὶ αὐθάδη, οὔτι που καὶ τὴν

[8]   τί πρῶτον ἔργον ἐκείνης γέγονε, καὶ αὖθις δεύτερον, καὶ ἐπ´ αὐτῷ

[16]   εἶτα ἐκτρέφων τὰς ἀμπέλους δίκελλαν καὶ αὖθις σμινύην, καὶ τέλος ἤδη

[2]   μὲν γάρ τι νόου γε καὶ αὐτὴ δεύεται ἐσθλοῦ λέγων, καὶ

[11]   τὰ ἀγαθά, αὐτῷ τε οἶμαι καὶ αὐτῆς ταύτης ξυμπροθυμουμένης, ὑπὲρ ὧν

[2]   ἀποτίνειν ὀκνήσομεν; Ἀλλὰ μή ποτε καὶ αὐτὸ τὸ δεῖσθαι καταγέλαστον εἶναι

[14]   πῃ πορεύεσθαι, ἀλλ´ εἰ μὴ καὶ αὐτὸν ὁρῴη τὸν ἡνίοχον διὰ

[11]   κύριος κατέστη. Εἰ δὴ οὖν καὶ αὐτός, πολλὰ μὲν παρ´ αὐτῆς,

[15]   ὄναιτο, εὖ ἴστε. Ὃ δὴ καὶ αὐτὸς πολλάκις ξυννοῶν παιδιάν τε

[15]   ὑμᾶς ἀπομνημονεῦσαι, ᾧ μοι δοκῶ καὶ αὐτὸς σφόδρα ἡσθῆναι διαφερόντως· βίβλους

[1]   σιωπᾷ καὶ ἀποκρύπτει, λήθῃ παραδιδοὺς καὶ ἀφανίζων τὰς χάριτας. Καὶ τῆς

[15]   πρὸς ταῦτα τὴν αὑτοῦ διάνοιαν καὶ ἀφομοιοῦν πρὸς τοὺς λόγους· ὧν

[4]   ἀρχὴν ἄρχειν, πάλαι μὲν ἰσχυρὰν καὶ βασιλείαν ἀτεχνῶς νομιζομένην, μεταβαλοῦσαν δὲ

[1]   ἀποκνοῦντες δι´ ἁσδηποτοῦν αἰτίας δειλοὶ καὶ βάσκανοι φύσει καὶ ἁπλῶς ἅπασιν

[1]   ἐπὶ τὸ ζηλοῦν ἐκεῖνα πειθοῖ καὶ βίᾳ παρώρμησεν ὁρῶντας, ὅτι μηδὲ

[10]   τῆς παρούσης ἔδωκε τὴν ἀρχήν. Καὶ γὰρ εἴ τῳ δοκοῦσιν, ὥσπερ

[2]   ἤπερ τοῖς ἀνδράσι προσήκειν ὑπολαμβάνοντες. Καὶ γὰρ εἶναι σώφρονα καὶ συνετὴν

[14]   εἴη παντελῶς καὶ ἀνόητος, χαίρει καὶ γέγηθε καὶ μετέωρος ὑπὸ τῶν

[4]   δέ, ὅτι πρῶτος ἔτυχεν ἐκεῖνος καὶ γέγονεν ἀρχηγὸς τῷ γένει τῆς

[2]   Ὅμηρός φησιν, ἀπεικασθεῖσαν παρθένῳ καλῇ καὶ γενναίᾳ, Ὀδυσσεῖ μὲν ἡγήσασθαι τῆς

[8]   ῥεῦμα θεῖον ἐπιφερομένην ταῖς ἀγαθαῖς καὶ γενναίαις ψυχαῖς; Δύο γὰρ δὴ

[8]   ὥσπερ οὖν ἄξιον γυναῖκα καλὴν καὶ γενναίαν· ὥστε ἔγωγε τῆς Πηνελόπης

[2]   καὶ οὐκ ἄξιον ἀνδρὸς ἐπιεικοῦς καὶ γενναίου, εἶναι δὲ καὶ τὸν

[14]   τῆς τέχνης, κᾆτα ἀναγκαζομένῳ καλοῦ καὶ γενναίου κομίζειν ἅρμα ἡνιόχου, πολλὰς

[3]   φιλοτιμίας· εἶτα ἑλόντες τὴν Μακεδονίαν καὶ γένος ὄλβιον ἀπολιπόντες, βασιλεῖς ἐκ

[4]   μὲν ἰδιώταις οἷον ἆθλον ἀποκειμένη καὶ γέρας ἀρετῆς ἢ πίστεως ἤ

[2]   ἐπέθηκε ταῖς εὐφημίαις ζηλωτὸν ἀνδρὶ καὶ γυναικί, Οὐ μὲν γάρ τι

[7]   ἐς θέατρον παραγάγοι παντοδαπῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν καὶ παίδων φύσει τε

[7]   μὲν παῖδας καὶ τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὁπόσοι τοιοῦτοι, εἰς τὴν

[7]   τῶν ἀνδρῶν δὲ τοὺς ἀμαθεστέρους καὶ γυναικῶν πλὴν σφόδρα ὀλίγων ἅπαν

[1]   ἂν μὲν δέῃ λοιδορῆσαί που καὶ δακεῖν, ὥσπερ τὰ θηρία ὀργίλον

[17]   πόλιν ὀρύγματα καὶ ἄλλα πολυτελῆ καὶ δαπανηρὰ κατασκευάσματα ἐκείνης ἔργα γενέσθαι

[11]   ἐκείνης ἔργων. Πυνθάνομαι γὰρ δὴ καὶ Δαρεῖον, ἕως ἔτι δορυφόρος ἦν

[2]   τὸν Ὀδυσσέα τὸν σοφὸν ἀγεννῆ καὶ δειλόν, ὅτι τὴν τοῦ βασιλέως

[13]   μεγίστων ὀρῶν αὐταῖς οἶμαι πέτραις καὶ δένδρεσι μεταβαλλόντων εἰς τήνδε τὴν

[19]   ὑπεδέχετο σὺν χαρμονῇ, προθύμως ὑπαντῶντες καὶ δεξιούμενοι καθάπερ νόμος βασιλίδα, καὶ

[17]   πρὸς τοὺς μὴ τἀκείνων ζηλοῦντας καὶ δι´ αἰτίας ἄγουσιν ὡς καθαιροῦντας

[14]   ἐγὼ ἐλογιζόμην ἐν νυκτὶ βουλεύων καὶ δι´ ἡμέρας κατ´ ἐμαυτὸν ἐπισκοπούμενος,

[14]   καὶ τὴν οἴκησιν δὲ αὐτὴν καὶ δίαιταν πάντα ὄγκου πλέα καὶ

[2]   ἠπίστατο οἷσίν τ´ εὖ φρονέῃσι, καὶ διαλύειν τὰ πρὸς ἀλλήλους ἐγκλήματα

[1]   πρὸς τὸ τὰ δυνατὰ ποιεῖν καὶ διαλύεσθαι τὸ ὄφλημα; ἢ δῆλον

[14]   καὶ μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ θεραπείαν καὶ διατριβὰς τὰς συνήθεις καὶ τὴν

[1]   προθυμοτέρους παρέχει περὶ τὰ καλὰ καὶ διαφέροντα τῶν ἔργων· τοὺς δὲ

[2]   φερούσης ὁδοῦ, σύμβουλον δὲ αὐτῷ καὶ διδάσκαλον γενομένην ὧν ἐχρῆν εἴσω

[1]   ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου· Ἀρκεσίλαος δὲ καὶ διδοὺς τὸν λαβόντα ἐπειρᾶτο λαθεῖν,

[9]   γαμετῆς ὁμολογεῖ ὅ τι ξυγχωροίη καὶ δίδωσιν ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ.

[14]   σὺν θεῷ, μόνον εἰ πιστὸς καὶ δίκαιος εἰς ἡμᾶς γένοιο. Τοσαῦτα

[2]   ἀγαθῶν τῶν ὑπαρχόντων ἐκείνῃ, σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης, ἢ πρᾳότητος καὶ ἐπιεικείας,

[17]   θεῖος ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω καὶ δικαιοτέραν τὴν εὐφημίαν. Ἆρ´ οὖν

[6]   ἔκ τε Ἰθάκης καὶ Σάμου καὶ Δουλιχίου, τῇ δὲ ἀνὴρ μὲν

[8]   ὑποθήσομεν ταῖς αἰτίαις, ἱματίων πολυτελῶν καὶ δώρων παντοίων ὅρμων τε καὶ

[6]   βασιλεὺς ἑαυτῷ συνοικεῖν ἀξίαν ἔκρινε, καὶ ἔδρασε τὸν γάμον λαμπρῶς μετὰ

[9]   δὲ ὅσα καὶ οὕστινας δρᾷ καὶ ἔδρασεν, ἡδέως ἂν ὑμῖν τὰ

[9]   ὅτε τοῖς πατρίοις ἔθεσιν ἐχρῶντο καὶ ἔζων τοῖς οἰκείοις πειθόμενοι νόμοις

[3]   ὧν ὑπ´ ἐκείνῳ κτησάμενοι πόλεων καὶ ἐθνῶν ἔτυχον. Ἆρ´ οὖν ἔτι

[8]   τε ἔδρασε καὶ ὅσα ἀνέτλη, καὶ εἰ δή τι ἄλλο ὑπὸ

[3]   πατέρα κληθεῖσαι. Τοῦτο μὲν δὴ καὶ εἰ δή τι τοιοῦτον ἕτερον,

[7]   ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται καὶ ἀνοηταίνειν· καὶ εἰ μετὰ πλείονος τὰ τοιαῦτα

[7]   τοὺς τρόπους τῆς μουσικῆς διαφθείροι καὶ εἰ ταῖς ἁρμονίαις μὴ δεόντως

[7]   χάριν φαύλως ἀνέχεσθαι, δυσχεραίνειν δὲ καὶ εἰ τοὺς τρόπους τῆς μουσικῆς

[13]   νῦν ἐστιν ὑπ´ αὐγὰς ἡλίου, καὶ εἴ ποτε ἄλλος προσγένοιτο, τῶν

[17]   πολλά τε ἰδίᾳ τοῖς ἀνθρώποις καὶ εἰς τὸ κοινὸν ἀγαθὰ συμβαίνει,

[15]   ἐκείνης δώρων τυχὸν οὐκ ἄχαρι καὶ εἰς ὑμᾶς ἀπομνημονεῦσαι, ᾧ μοι

[19]   ἔνειμε τῶν φυλῶν τοῖς ἐπιστάταις καὶ ἑκατοντάρχαις τοῦ πλήθους ἀπαριθμήσασθαι. Ἀλλὰ

[8]   περὶ αὐτῆς λόγος δηλοῦν ἐπιχειρεῖ καὶ ἐκδιδάσκειν τοὺς πάλαι διὰ τῶν

[7]   θεαταῖς ἐνεργασάμενον, ἄπεισι τοῦτον ἐπαινῶν καὶ ἐκπληττόμενος, ὅτι δὴ σὺν τέχνῃ

[2]   ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ μεγαλόφρονα καὶ ἐλευθέριον, καὶ πάντα ὡς ἔπος

[8]   σωφροσύνην καὶ φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε καὶ ἐλευθεριότητα καὶ τὰς ἄλλας ἀρετὰς

[19]   μὲν καὶ ἄλλους, ἀτὰρ δὴ καὶ ἐμαυτὸν ὑμῖν καὶ τὰ ἐπ´

[12]   χώραν αὐτὴν ἀσπάσασθαι. Ὃ δὴ καὶ ἐμοὶ πάλαι μὲν ἦν, ὡς

[13]   ἀνθρώπων ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων, ὃ δὴ καὶ ἐμοὶ παρὰ βασιλέως παιδὶ μὲν

[4]   ἔχοιμεν ἔτι πράγματα ἐπιζητοῦντες φανερώτερον καὶ ἐναργὲς μᾶλλον τεκμήριον; θυγάτηρ γάρ

[8]   ἐκείνην λαμπρὰ καὶ ζηλωτὰ γέγονε καὶ ἐνομίσθη. Ἀλλ´ ἐπειδὴ τῶν βασιλείων

[19]   ἐπιχειρήσειαν, πολλοὺς ἔχει τε ἤδη καὶ ἕξει τοὺς ἐπαινέτας.

[14]   ἡμῶν ἤδη ἔχεις, τὰ δὲ καὶ ἕξεις σὺν θεῷ, μόνον εἰ

[14]   τῆς ἐντεύξεως ἀπαλλαγεὶς σφόδρα ἐθαύμασα καὶ ἐξεπεπλήγμην, ἐναργῶς δοκῶν ἀκηκοέναι σωφροσύνης

[8]   ἐκείνης γέγονε, καὶ αὖθις δεύτερον, καὶ ἐπ´ αὐτῷ τρίτον, καὶ πολλὰ

[15]   μὴ πάμπληθες ἀπολειφθείη, τυγχάνοι δὲ καὶ ἐπ´ ὀλίγον τῆς ὁμοιότητος, οὐ

[2]   γένους καὶ ὅσα ἔδρασάν τε καὶ ἔπαθον εἰπών, καὶ ὅπως αὐτὴν

[11]   ὑμῖν ἐμαυτὸν τούτων ἐκείνων μάρτυρα καὶ ἐπαινέτην παρέξομαι· ἀλλ´ ὅπως μου

[14]   αἰδὼς δὲ ἐπεῖχε τὴν ψυχήν, καὶ ἐπέπηκτό μοι κατὰ γῆς τὰ

[1]   ἀγαπητὸν δὲ οἶμαι καὶ ὀλίγους. Καὶ ἐπῄνει γε Σωκράτης πολλοὺς καὶ

[13]   ἑάλων, οὐ τὸν ὑπὸ γῆς καὶ ἐπὶ γῆς χρυσὸν ἀντάξιον οὐδ´

[2]   ἄλλη διαφερόντως ἀγαθὴ γέγονεν ἢ καὶ ἐπὶ σμικρὸν ἀρετῆς μετεποιήθη, οὔκουν

[14]   πτερῶν ἐπαίρεται, συνέσεως δὲ εἰ καὶ ἐπὶ σμικρὸν μετέχοι καὶ σώφρονος

[7]   δελφῖνος τυχεῖν ἢ τῶν ξυμπλεόντων, καὶ ἐπὶ τὴν Λακωνικὴν ἄκραν κομισθῆναι·

[14]   τὰς ἡνίας πάντων ἐγκρατῶς, εἰ καὶ ἐπὶ τῆς μιᾶς ἄντυγος μένοι,

[1]   πάντων, μὴ παντάπασιν ἀποσεισάμενος αἰδῶ καὶ ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου· Ἀρκεσίλαος δὲ

[2]   σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης, ἢ πρᾳότητος καὶ ἐπιεικείας, ἢ τῆς περὶ τὸν

[16]   ἤδη κάλαμον, ᾧ χρῆν προσδεδέσθαι καὶ ἐπικεῖσθαι τὴν ἄμπελον, ἵνα αὐτή

[7]   διηγεῖται, λέξει τε ἡδίστῃ κοσμῶν καὶ ἐπιλεαίνων τὸ φαῦλον καὶ ἀγεννὲς

[14]   καὶ σχῆμα περιβαλὼν ἡνιόχου σεμνοῦ καὶ ἐπιστήμονος, ὃς εἰ μὲν ἄφρων

[12]   νάματα, πολλὰ δὲ ἔξωθεν ἐπιρρεῖ καὶ ἐπιφέρεται τίμια τῶν ἔνδον οὐ

[12]   συγγενόμενος ἐμπλήσῃ τὸν ἀέρα πυρὸς καὶ ἐπιφλέγῃ τὰ σύμπαντα· οὐ γὰρ

[12]   δὲ πολλὰ μὲν καὶ καθαρὰ καὶ ἐπιχώρια τὰ νάματα, πολλὰ δὲ

[13]   μὲν εὖ μάλα τὸ ἔργον καὶ ἐρασθέντι δεινῶς τοῦ πράγματος, ἀπολειφθέντι

[6]   οὔτε εἰπεῖν οὔτε ἐπακοῦσαι πολὺ καὶ ἐργῶδες, ὅτι δὴ γένος μὲν

[4]   μὲν γὰρ ἄλλων ὀνομάτων τε καὶ ἔργων ὁπόσα τῆς παλαῖας ἐκείνης

[9]   τεκμήριον, καινόν πως εἶναι δοκεῖ καὶ ἐς ἀπιστίαν ἄγειν τὸν ἔπαινον·

[11]   ἀθάνατον αὐτῇ τῶν ἔργων γενέσθαι καὶ ἐς ὑμᾶς ταῦτα ἀπαγγέλλειν, τυχὸν

[8]   ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι λευκῷ, καὶ ἐτεθήλει περὶ τὴν οἰκίαν ἡμερὶς

[6]   μὲν γὰρ καλοὺς καὶ νέους καὶ ἔτι νυμφίους τοὺς ἄνδρας ἀφαιρεθεῖσαι

[8]   τοσούτους ἀνατλάντα πόνους καὶ κινδύνους καὶ ἔτι ὑφορώμενον δεινότατα πείσεσθαι, τὰ

[2]   νέου καὶ νυμφίου, ἔγημέ τε καὶ ἐτίμησεν ὡς οὔτις ἐπὶ χθονὶ

[1]   καὶ ἀπανθρώπου μοχθηρίας σφόδρα ὀλίγα καὶ εὐαρίθμητα κομιδῇ τὰ παραδείγματα· πολλοὶ

[8]   φύσει τὸν βασιλέα καὶ χρηστὸν καὶ εὐγνώμονα πρὸς ἃ πέφυκε παρακαλεῖ

[16]   μὴν αἰπολίων ἐπιεικῆ καὶ ἀγαθὸν καὶ εὐγνώμονα φήσει τις, ὃς τοῦ

[8]   ὑπομείνας πόνους, ἐξὸν εἶναι ὄλβιον καὶ εὐδαίμονα, τυχὸν δὲ καὶ ἀθάνατον,

[12]   εἶναι τά τ´ ἄλλα σωτῆρα καὶ εὐεργέτην τῆς χώρας καὶ ἀπείργειν

[8]   κατὰ τὴν ὁδὸν ἐκείνην λαμπρὰ καὶ ζηλωτὰ γέγονε καὶ ἐνομίσθη. Ἀλλ´

[10]   τάττουσα πράξεων καὶ ἀποφήνασα μακαρίους καὶ ζηλωτούς, βασιλεῖ τ´ ἐποίησε φίλους

[9]   παντὸς ἀπολέσθαι χρεών· ὃ δὴ καὶ ἡ βασιλὶς ἥδε ξυννοοῦσα κακὸν

[16]   ὁποιουσοῦν τρέφων, νέος μὲν αὐτὸς καὶ ἡγεμόνων πολλῶν δεόμενος, τροφῆς δὲ

[7]   γυναικῶν καὶ παίδων φύσει τε καὶ ἡλικίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις ἐπιτηδεύμασι

[13]   καὶ πηδᾶν οὐδενὶ ξὺν λόγῳ, καὶ ἡμᾶς ὑπὸ τῆς μνήμης τῶν

[11]   οἶμαι ξύμπαντα παρ´ αὐτοῦ τοῦ καὶ ἡμῖν χαρισαμένου λαβοῦσα) τῷ βούλεσθαι

[8]   Καλυψὼ καὶ Κίρκη καὶ Ναυσικάα· καὶ ἦν αὐταῖς τὰ βασίλεια πάγκαλα,

[8]   περὶ τὰς νήσους ἐκείνας εἰρήνης καὶ ἡσυχίας τίνα οὐκ ἂν ἡττηθῆναι

[8]   τῶν αὐτοφυῶν ἔλαττον μετεῖχε χάριτος καὶ ἧττον εἶναι ἐδόκει ´κείνων ἐράσμια.

[3]   λειπόμενα περιβαλόμενος γῆς τε ἁπάσης καὶ θαλάττης κύριος γένοιτο, τὸ χρεὼν

[2]   ἑκάστῳ τὰ πρὸς τὴν ἀξίαν καὶ θαρραλέαν ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ

[7]   ἑπομένως τοῖς νόμοις τῆς ἀληθινῆς καὶ θείας μουσικῆς; ὁρῶν δὲ ἐμμένοντα

[2]   ἤδη μιμούμενοι τὸν σοφὸν ἐκεῖνον καὶ θεῖον ποιητήν, ἐπαινέσομεν Εὐσεβίαν τὴν

[14]   καὶ σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος δὲ καὶ θεῖος ἀληθῶς αὐτοκράτωρ ἀφῄρει τι

[17]   ἅτε δὴ οὖν οἶμαι σοφὸς καὶ θεῖος ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω

[14]   πεισθέντι γέγονε καὶ μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ θεραπείαν καὶ διατριβὰς τὰς συνήθεις

[18]   μὴ πάντα εἰς δύναμιν ἰῷτο καὶ θεραπεύοι, οὐδὲν ἄξιον τῆς αὑτοῦ

[16]   καὶ καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι καὶ θέρους φανέντος μάλα γενναίως ἐπιλαθόμενον

[3]   διηνεγκάτην πάντων, ὅσοι πάλαι Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης ἦρξαν, οἶμαι δὲ ἔγωγε

[14]   τοῖσδε κεκτημένου τέτρωρον ὑπὸ ἀμαθίας καὶ θράσους ὑβρίζον, πιεζόμενον τῇ συνεχεῖ

[8]   δὴ τώδε τινὲ πειθώ τε καὶ ἰδέα φιλίας ἔστον, ὧν ἥδε

[2]   τοι ἔπειτα φίλους τ´ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι Οἶκον ἐς ὑψόροφον· ὁ

[9]   τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ δέησιν προσθεῖσα καὶ ἱκετηρίαν, ἀφεῖναι πάντως τῆς αἰτίας.

[7]   ὁ τῆς πομπῆς τρόπος ἁρμάτων καὶ ἵππων καὶ ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ

[12]   τῶν Ἀθηνῶν δὲ πολλὰ μὲν καὶ καθαρὰ καὶ ἐπιχώρια τὰ νάματα,

[16]   πολλῶν δεόμενος, τροφῆς δὲ πολλῆς καὶ καθαρᾶς τῆς ἐκ τῶν παλαιῶν

[5]   ἐμμελῆ, ἀκμὴν καὶ ὥραν σώματος καὶ κάλλος τοσοῦτον, ὥστε ἀποκρύπτεσθαι τὰς

[16]   ξυμποριζόντων καὶ μεταδιδόντων τροφῆς ἀφθόνου καὶ καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι καὶ

[3]   πολλῶν δὲ ἀγαθῶν ἀνδρῶν γενομένων καὶ καταλιπόντων Ἑλληνικοῦ τρόπου μνημεῖα πάγκαλα,

[8]   ἐν αὐτοῖς πεφυτευμένων μάλα ἀμφιλαφέσι καὶ κατασκίοις τοῖς δένδρεσι, λειμῶνές τε

[1]   λέγουσι σαφῶς εἰδώς, ὅμως ἀφίημι, καὶ κείσθω διαφεύγειν αὐτούς, καθάπερ οἴονται,

[8]   ἡττηθῆναι δοκεῖ, τοσούτους ἀνατλάντα πόνους καὶ κινδύνους καὶ ἔτι ὑφορώμενον δεινότατα

[8]   εἶχον αὐτοῦ πᾶσαι ἐρωτικῶς, Καλυψὼ καὶ Κίρκη καὶ Ναυσικάα· καὶ ἦν

[9]   ἐπιτήδειοί τινές εἰσι πάσχειν κακῶς καὶ κολάζεσθαι, τούτους ἐκ παντὸς ἀπολέσθαι

[8]   καὶ παρὰ δίκην αἰτία τιμωρίας καὶ κολάσεως μικρᾶς ἢ μείζονος. ~Ἀθήνησι

[4]   οἷς ἔχουσιν ἀγαθοῖς οἷον ἄγαλμα καὶ κόσμος ἐπιτιθεμένη· τῶν μὲν γὰρ

[13]   ἐντεῦθεν πρίαιτο, θείᾳ δέ τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ ἀνθρώπων ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων,

[1]   δὲ καὶ Ἀγησίλαον τὸν βασιλέα καὶ Κῦρον τὸν Πέρσην, οὔτι τὸν

[1]   ἀπεστερήθησαν ὃ μόνον δοῦναί τε καὶ λαβεῖν ἐστι δημοσίᾳ καλόν. Χρήματα

[4]   οἰκιστὴν γενέσθαι κρεῖττον ἢ πολίτην, καὶ λαβεῖν ὁτιοῦν ἀγαθὸν ἢ δοῦναι

[11]   Αἴγυπτον ξυμβαλεῖν φεύγοντι τὴν αὑτοῦ, καὶ λαβόντα φοινικίδα τινὰ δῶρον, οὗ

[15]   τὴν ἡλικίαν τῆς θέας ἐναργῆ καὶ λαμπρὰν εἰκόνα φέρει τῶν πάλαι

[18]   ἀπορῶν ἄλλων θαυμασίων εἶναι δοκούντων καὶ λαμπρῶν διηγημάτων. ~Εἰ γὰρ δή

[15]   τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα καὶ λέβητας ἐείκοσιν. Ἀλλ´ οὔ μοι

[2]   ὧν ἐχρῆν εἴσω παρελθόντα δρᾶν καὶ λέγειν, καθάπερ τινὰ ῥήτορα ξὺν

[13]   ἀρνεῖσθαι τὸ λαβεῖν, μήτε ἀγροίκῳ καὶ λίαν αὐθάδει χρησάμενον παρρησίᾳ φαύλως

[12]   παραπλήσιόν τι τοῖς Αἰγυπτίοις μυθολογήμασι καὶ λόγοις· λέγουσι γὰρ δὴ καὶ

[14]   τι πάντως τῶν ἀλγεινῶν, ἔργοις καὶ λόγοις τιμῶν καὶ χαριζόμενος· τέλος

[13]   ὅντινα τρόπον ὄνομα ἐτύγχανε μόνον καὶ λόγος ἔργου στερόμενος. Ἡ δὲ

[15]   τις ἐπίσταιτο τοὺς ἀρίστους ἄνδρας καὶ λόγους καὶ πράξεις, οἷον ἀρχέτυπα

[7]   ὀλίγων ἅπαν τὸ πλῆθος ἡδονῇ καὶ λύπῃ κρίνειν τὰ κρούματα, μουσικὸν

[8]   γάρ, εἰ σφόδρα λέγειν ἐθέλοιμι καὶ μακρὰς ὑπὲρ τούτων βίβλους ξυντιθέναι,

[8]   δένδρεσι, λειμῶνές τε ἄνθεσι ποικίλοις καὶ μαλακῇ τῇ πόᾳ βρύοντες, Κρῆναι

[3]   ὡς ἔνδοξος μὲν ἡ Μακεδονία καὶ μεγάλη τὸ πρόσθεν γένοιτο; ταύτης

[19]   ἀναλωμάτων τὸ μέγεθος, ὡς ἐλευθέριον καὶ μεγαλοπρεπές, καὶ τῆς παρασκευῆς τὴν

[2]   καὶ θαρραλέαν ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ μεγαλόφρονα καὶ ἐλευθέριον, καὶ πάντα

[11]   δι´ αὐτὴν παρὰ τοῦ γενναίου καὶ μεγαλόφρονος βασιλέως λαβών, ὁμολογοίην τοῦ

[8]   γαμετή τε οὖσα βασιλέως ἀνδρείου καὶ μεγαλοψύχου καὶ σώφρονος τοσαύτην εὔνοιαν

[5]   συνετοῦ, δικαίου, χρηστοῦ καὶ πρᾴου καὶ μεγαλοψύχου, ὃς ἐπειδὴ πατρῴαν οὖσαν

[6]   δὲ ἀνὴρ μὲν οὐδεὶς καλὸς καὶ μέγας ἢ ἰσχυρὸς ἢ πλούσιος

[17]   τε ᾠκοδόμησεν ὑπὸ γῆς πάγκαλα καὶ μεθῆκεν ὑπὲρ τῶν χωμάτων αὖθις·

[2]   τινος ἀγαθοῦ, σμικροῦ τε ὁμοίως καὶ μείζονος, οὐδὲν ἔλαττον παρὰ γυναικὸς

[14]   οὕτω πρᾷον ἦν αὐτῇ φθέγμα καὶ μείλιχον, ταῖς ἐμαῖς ἀκοαῖς ἐγκαθιδρυμένον.

[14]   ~Οὐκοῦν ἐπειδή μοι πεισθέντι γέγονε καὶ μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ θεραπείαν καὶ

[16]   φίλων, πολλὰ μὲν αὐτῷ ξυμποριζόντων καὶ μεταδιδόντων τροφῆς ἀφθόνου καὶ καταγωγίων,

[14]   καὶ ἀνόητος, χαίρει καὶ γέγηθε καὶ μετέωρος ὑπὸ τῶν ἱματίων καθάπερ

[8]   καὶ ὧν ἤκουσεν ἀκουσμάτων, ἵνα καὶ μετόπισθε τεῇ εἴπῃσθα γυναικί, φησίν.

[2]   ἄξιον διεξελθεῖν, ἀγαπῶντες δέ, εἰ καὶ μετρίως τυγχάνοιμεν οὕτω καλῶν καὶ

[12]   δὲ ἄλλως ὑποψίας, ἠξίου διελέγχειν καὶ μὴ πρότερον προσέσθαι μηδὲ ἐνδέξασθαι

[13]   καὶ συνεπήχει μουσικόν, θαρρεῖν κελεύουσα καὶ μήτε τὸ μέγεθος δείσαντα τῶν

[9]   Καὶ τυχὸν οὐκ ἄτοπον χαλεπῶς καὶ μόλις τὰ τοιαῦτα ξυγχωρεῖν κατὰ

[6]   τὰ τρόπαια, ἔθνη καὶ πόλεις καὶ μούσας ἑστιῶν. ~Εἰ δέ τις

[1]   ὄφλημα; ἢ δῆλον ὅτι φαύλους καὶ μοχθηροὺς νομιστέον; Οὐδενὸς γὰρ οἶμαι

[17]   νεωτέρα καὶ Ῥοδογούνη καὶ Τώμυρις καὶ μυρίος δή τις ἐπιρρεῖ γυναικῶν

[19]   Ῥώμην, ὁπότε ἐστρατεύετο βασιλεὺς ζεύγμασι καὶ ναυσὶ τὸν Ῥῆνον διαβὰς ἀγχοῦ

[8]   πᾶσαι ἐρωτικῶς, Καλυψὼ καὶ Κίρκη καὶ Ναυσικάα· καὶ ἦν αὐταῖς τὰ

[2]   γὰρ εἶναι σώφρονα καὶ συνετὴν καὶ νέμειν ἑκάστῳ τὰ πρὸς τὴν

[15]   πάλαι πραχθέντων, ὑφ´ ἧς ἤδη καὶ νέοι πολλοὶ γερόντων μυρίων πολιὸν

[6]   Λαοδάμειαν. Αἱ μὲν γὰρ καλοὺς καὶ νέους καὶ ἔτι νυμφίους τοὺς

[1]   πολλοῖς ἅμα πάθεσιν ἐνόχους φανέντας καὶ νοσήμασιν αἰσχίστοις πάνυ καὶ ἀνελευθέροις.

[2]   θεῖος, τοῦ πατρὸς ἀπολομένου νέου καὶ νυμφίου, ἔγημέ τε καὶ ἐτίμησεν

[10]   ἔργων ἔθετο, γένος τε ἅπαν καὶ ξυγγενεῖς εὐθὺς ἐνέπλησε τιμῆς, τοὺς

[2]   ἢ τῆς περὶ τοὺς οἰκείους καὶ ξυγγενεῖς τιμῆς. Προσήκει δὲ οἶμαι

[15]   ἡσθῆναι διαφερόντως· βίβλους γὰρ φιλοσόφων καὶ ξυγγραφέων ἀγαθῶν καὶ ῥητόρων πολλῶν

[16]   τοῖς δοθεῖσιν ὁμολογίας, ἣν δὴ καὶ ὁ σοφὸς ἀπαιτῶν φαίνεται. Εἶεν·

[3]   Ἑλληνικοῦ τρόπου μνημεῖα πάγκαλα, Φίλιππος καὶ ὁ τούτου παῖς ἀρετῇ διηνεγκάτην

[8]   ἠξίου κοινωνὸν γίγνεσθαι τῶν βουλευμάτων καὶ ὅ τι πρακτέον εἴη συννοεῖν

[16]   ἄμπελον, ἵνα αὐτή τε ἀνέχηται καὶ οἱ βότρυες ἐξηρτημένοι μηδαμοῦ ψαύωσι

[4]   παρὰ τῶν πατέρων οἱ παῖδες καὶ οἱ πολῖται παρὰ τῶν πόλεων

[12]   ἀπολυομένῳ πᾶσαν αἰτίαν ἄδικον συνήσθη, καὶ οἴκαδε ἐπιθυμοῦντι πάλιν ἀπιέναι πομπὴν

[14]   δὲ περὶ τὴν χρῆσιν βλαβερὰς καὶ οἴκοις καὶ πόλεσι πολλαῖς μυρίων

[1]   πλείστους εὑρεῖν, ἀγαπητὸν δὲ οἶμαι καὶ ὀλίγους. Καὶ ἐπῄνει γε Σωκράτης

[1]   ἐπιχειρούντων οὔτε διανοουμένων, ῥᾳθύμως δὲ καὶ ὀλιγώρως ἐχόντων πρὸς τὸ τὰ

[1]   ἄλλων ἀδικημάτων ἔλαττον μισοῦμεν ἀχαριστίαν καὶ ὀνειδίζομεν τοῖς ἀνθρώποις, ὅταν εὖ

[17]   ἤδη διὰ τὸ κάλλος περιβλέπτους καὶ ὀνομαστὰς γενομένας οὐ σφόδρα εὐτυχῶς,

[9]   ψεύδεσθαι τῶν ἁπάντων φήσει, εἰ καὶ ὀνομαστὶ τοὺς ἄνδρας καταλέγοιμι. Ἀλλ´

[1]   δακεῖν, ὥσπερ τὰ θηρία ὀργίλον καὶ ὀξὺ βλέπουσιν· ὥσπερ δὲ ἀνάλωμα

[17]   εἰκὸς ἐκείνῃ παραστῆναί ποτε· ἀλλὰ καὶ ὁπότε λέγειν ἐχρῆν εἰς τὰ

[2]   ἔδρασάν τε καὶ ἔπαθον εἰπών, καὶ ὅπως αὐτὴν ὁ θεῖος, τοῦ

[2]   ὡς εἰκός, καὶ πατέρων μνημονεύοντα, καὶ ὅπως ἐγήματο καὶ ᾧτινι, καὶ

[10]   ἔτι διὰ νεότητα τοῦ γνωρισθῆναι καὶ ὁπωσοῦν ἐδέοντο, τούτοις ἐλάττονας διένειμε

[7]   ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ καὶ ὀρειχάλκῳ μετὰ τῆς ἀρίστης τέχνης

[8]   αὐτῇ διηγεῖτο, ὅσα τε ἔδρασε καὶ ὅσα ἀνέτλη, καὶ εἰ δή

[19]   ἐπιείκειαν καὶ σωφροσύνην καὶ φρόνησιν καὶ ὅσα δὴ ἄλλα περὶ αὐτῆς

[2]   οἶμαι τὴν ἀρχὴν τοῦ γένους καὶ ὅσα ἔδρασάν τε καὶ ἔπαθον

[15]   τὰ μετὰ ταῦτα πάλιν ἔργα καὶ ὅσα ἔδρασεν ἡμᾶς ἀγαθὰ καθ´

[13]   ´κείνης ταῦτά μοι γέγονε πολλὰ καὶ ὅσα οὐδεὶς ἂν ἤλπισεν, οὐ

[3]   Θρᾴκης ἦρξαν, οἶμαι δὲ ἔγωγε καὶ ὅσοι Λυδῶν ἢ Μήδων καὶ

[10]   οἶμαι καὶ τούτους καθάπερ ξυγγενεῖς, καὶ ὅσους τοῦ πατρὸς ἐνόμισε φίλους,

[16]   τὴν ἀξίαν ἡμῖν ἐκτίσεις. Οὐκοῦν καὶ ὅστις διδάσκαλος μὲν αὐτὸς οὐ

[12]   καὶ τὴν Ἰωνίαν οἰκοῦντες ἔγγονοι, καὶ ὅστις ἡμῶν μὴ λίαν ἀγνώμων,

[1]   δρᾷ κακῶς ἢ λέγει, ἀλλὰ καὶ ὅστις σιωπᾷ καὶ ἀποκρύπτει, λήθῃ

[2]   οὔτις ἐπὶ χθονὶ τίεται ἄλλη, καὶ ὅσων τυγχάνει Ἔκ τε φίλων

[16]   γέγονε, πρὸς τὸ μαθεῖν δὲ καὶ ὁτιοῦν συνηνέγκατο, ἀδικοῖτ´ ἄν, εἰ

[9]   τῷ θυμῷ χαρίζεται τὰ τοιαῦτα, καὶ οὐ, καθάπερ Ὅμηρός φησιν, ἐκβιαζόμενος

[7]   ὁρῶν δὲ ἐμμένοντα τοῖς νομισθεῖσι καὶ οὐ κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν δὲ

[10]   ἀπέλιπε δὲ οὐδὲν εὐεργετοῦσα ξύμπαντας. Καὶ οὐ τοὺς ξυγγενεῖς μόνον τοσαῦτα

[14]   ἀνδρὶ σφόδρα ἀπείρως ἡνιοχικῆς ἔχοντι καὶ οὐδὲ ἐθελήσαντι ταύτης μεταλαβεῖν τῆς

[7]   εἰργάσατο, αὐτῆς δὲ ἐκείνης ὑπερεώρων καὶ οὐδεμίαν ὤραν ἐποιοῦντο τῆς μουσικῆς·

[18]   ἴσων ἐπαίνων ἐν δίκῃ τυγχάνειν; καὶ οὐδὲν προτιμήσομεν οὔτε τὸν τρόπον

[12]   ἐνδέξασθαι ψευδῆ καὶ ἄδικον διαβολήν, καὶ οὐκ ἀνῆκε ταῦτα δεομένη πρὶν

[2]   τὸ δεῖσθαι καταγέλαστον εἶναι φῶσι καὶ οὐκ ἄξιον ἀνδρὸς ἐπιεικοῦς καὶ

[5]   νύμφην, εἰς ταὐτὸ συνεληλυθότα πόρρωθεν καὶ οὐκ ἀπὸ τῶν ὀμμάτων ἐφελκυσάμενα

[17]   σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα, πρᾴως ἐφθέγγετο. Καὶ οὐκ ἀπορῶν Ὅμηρος οἶμαι τηλικούτων

[9]   τισιν ἐξονειδίζειν δόξω τὰς συμφοράς, καὶ οὐκ ἔπαινον τῶν ταύτης ἀγαθῶν,

[12]   ὁσονδηοῦν ἐξεταζομένην καθέλκειν τὸν ζυγὸν καὶ οὐκ ἐπιτρέπειν τῷ σώφρονι κριτῇ

[9]   τῆς τυχούσης, ἀγαθὰ δὲ ὅσα καὶ οὕστινας δρᾷ καὶ ἔδρασεν, ἡδέως

[4]   δὲ καὶ πρὸς ἐνιαυτὸν τυγχάνοντες· καὶ οὔτε ἰδιώτης οὐδεὶς οὔτε βασιλεύς

[12]   δὲ αὐτὴν ὁ Σικυὼν ἔχει καὶ οὐχ ἡ Κόρινθος· τῶν Ἀθηνῶν

[7]   πομπῆς τρόπος ἁρμάτων καὶ ἵππων καὶ ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ

[15]   δὲ οἶμαί τις ἐν αὐτοῖς καὶ παιδαγωγία πρὸς ἦθος γενναῖον, εἴ

[12]   ἐπειδή με λόγοις ἐπέπυστο χαίρειν, καὶ παιδείᾳ τὸ χωρίον ἐπιτήδειον εἶναι

[7]   παραγάγοι παντοδαπῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν καὶ παίδων φύσει τε καὶ ἡλικίᾳ

[2]   δεινοῖς καὶ μεγαλόφρονα καὶ ἐλευθέριον, καὶ πάντα ὡς ἔπος εἰπεῖν ὑπάρχειν

[16]   τῇ χαρισαμένῃ. Λόγων γὰρ ἀστείων καὶ παντοδαπῶν θησαυροὺς τῶν ἐν ταῖς

[18]   δεῖσθαι, ὅτι μέγιστον ἀρετῆς σημεῖον καὶ πάντων μάλιστα ἐπαίνων ἄξιον τὸ

[8]   ἥδε ἐν δίκῃ τυχὸν ἢ καὶ παρὰ δίκην αἰτία τιμωρίας καὶ

[8]   τῆς γενναίας βριθομένη τοῖς βότρυσι· καὶ παρὰ τοῖς Φαίαξιν ἕτερα τοιαῦτα,

[8]   τὰ βασίλεια πάγκαλα, κήπων τινῶν καὶ παραδείσων ἐν αὐτοῖς πεφυτευμένων μάλα

[14]   μᾶλλον ἐπιλαθόμενον, ἀγριαῖνον δὲ ἀεὶ καὶ παροξυνόμενον ὑπὸ τῶν συμφορῶν ἐπὶ

[2]   ἐκείνῃ, πατρίδος τε, ὡς εἰκός, καὶ πατέρων μνημονεύοντα, καὶ ὅπως ἐγήματο

[4]   πάλιν ἐξ ἑαυτοῦ προγόνοις τε καὶ πατρίδι μείζονα τιμῆς ὑπόθεσιν, λαμπροτέραν

[17]   λόγος, ὡς ἐναυμάχει ναυσὶ τρισχιλίαις, καὶ πεζῇ παρετάττετο μυριάδας ὁπλιτῶν τριακοσίας

[13]   βίᾳ, ἦ που δεόμενοι δυσωπεῖν καὶ πείθειν ἀρκοῦσιν. ~Οὐκοῦν ἐπειδή μοι

[19]   ἀγχοῦ τῶν Γαλατίας ὁρίων, ψευδῆ καὶ πεπλασμένην ἄλλως ὑποπτεύσει. Ἐξῆν δὴ

[4]   τῆς κατ´ ἐκείνων ἐπώνυμον νίκης. ~Καὶ περὶ μὲν τούτων οὐδὲν ἔτι

[1]   μόνον, εἰ τὴν ἀλήθειαν τιμῶσι καὶ περὶ πλείονος ποιοῦνται τοῦ δοκεῖν

[1]   γὰρ εἰς τὸ ἐμφανὲς διδόναι καὶ περιβλέπειν, ὅπως ὅ τι πλεῖστοι

[3]   καὶ ὅσοι Λυδῶν ἢ Μήδων καὶ Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων, πλὴν μόνου

[13]   ὑπὸ τῶν αὐλῶν ἐπεγειρομένους χορεύειν καὶ πηδᾶν οὐδενὶ ξὺν λόγῳ, καὶ

[12]   ἅπαντα χρόνον εὔνουν ἐμαυτὸν ἐκείνῳ καὶ πιστὸν παρέχων, οὐκ οἶδα ἐκ

[6]   τῇ μὲν Πηνελόπῃ, περιόντος ἔτι καὶ πλανωμένου τοῦ γήμαντος, προσῄει τὰ

[1]   Καὶ ἐπῄνει γε Σωκράτης πολλοὺς καὶ Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν δὲ

[16]   μὲν χειμῶνος, ὅτε αὐτῷ στέγης καὶ πόας ἐδεῖτο τὰ βοσκήματα, σφόδρα

[15]   παντελῶς ὀλίγας οἴκοθεν ἔφερον, ἐλπίδι καὶ πόθῳ τοῦ πάλιν οἴκαδε ἐπανελθεῖν

[15]   ξυγγραφέων ἀγαθῶν καὶ ῥητόρων πολλῶν καὶ ποιητῶν, ἐπειδὴ παντελῶς ὀλίγας οἴκοθεν

[6]   λαμπρῶς μετὰ τὰ τρόπαια, ἔθνη καὶ πόλεις καὶ μούσας ἑστιῶν. ~Εἰ

[17]   σφόδρα εὐτυχῶς, ἐπειδὴ ταραχῆς αἴτιαι καὶ πολέμων μακρῶν ἔθνεσι μυρίοις καὶ

[14]   τὴν χρῆσιν βλαβερὰς καὶ οἴκοις καὶ πόλεσι πολλαῖς μυρίων αἰτίας ξυμφορῶν.

[4]   λαβεῖν παρὰ τῶν προγόνων· ἐπεὶ καὶ πόλεως μεγίστης οἰκιστὴν γενέσθαι κρεῖττον

[17]   γὰρ δὴ τείχους μὲν αἵρεσιν, καὶ πολιορκίαν καὶ τρόπον τινὰ ναυμαχίαν

[6]   σφόδρα Ἑλληνικόν, Ἑλλήνων τῶν πάνυ, καὶ πόλις ἡ μητρόπολις τῆς Μακεδονίας,

[8]   δεύτερον, καὶ ἐπ´ αὐτῷ τρίτον, καὶ πολλὰ δὴ μάλα τὸ ἐντεῦθεν;

[17]   ζηλωτά φασι καὶ σπουδῆς ἄξια καὶ πολλῶν ἐπαίνων, ὁπόσα διὰ μέγεθος

[2]   καὶ μετρίως τυγχάνοιμεν οὕτω καλῶν καὶ πολλῶν ἐπιτηδευμάτων, καὶ τῶν ἀγαθῶν

[9]   τοῖς οἰκείοις πειθόμενοι νόμοις μεγάλην καὶ πολυάνθρωπον οἰκοῦντες πόλιν, εἴ ποτε

[17]   πόλεμον, ἀνδρός τε ἐπ´ αὐτῇ καὶ ποταμοῦ μάχην ἐπεισάγειν οἴκοθεν διενοεῖτο

[15]   τοὺς ἀρίστους ἄνδρας καὶ λόγους καὶ πράξεις, οἷον ἀρχέτυπα προτιθέμενος δημιουργός,

[8]   βουλευμάτων τε αὐτῷ γέγονε κοινωνὸς καὶ πρᾷον ὄντα φύσει τὸν βασιλέα

[8]   τῶν ἔργων, ὅσα ἐκείνῃ φρόνησιν καὶ πρᾳότητα καὶ σωφροσύνην καὶ φιλανθρωπίαν

[5]   ἀνδρείου, σώφρονος, συνετοῦ, δικαίου, χρηστοῦ καὶ πρᾴου καὶ μεγαλοψύχου, ὃς ἐπειδὴ

[10]   τιμῆς, τοὺς μὲν ἤδη γνωρίμους καὶ πρεσβυτέρους ἐπὶ μειζόνων τάττουσα πράξεων

[12]   αὐτῷ τῷ ἄστει, πολλαὶ δὲ καὶ πρὸ τοῦ ἄστεος περὶ τὸν

[1]   γὰρ ἄκουσμά τέ ἐστιν ἡδὺ καὶ προθυμοτέρους παρέχει περὶ τὰ καλὰ

[4]   τὴν ἀρχὴν ὑπερεῖδον, χαίρουσι δὲ καὶ πρὸς ἐνιαυτὸν τυγχάνοντες· καὶ οὔτε

[3]   ἄρκτων δὲ οἶμαι τὸν Ἴστρον καὶ πρὸς ἑσπέραν τὸ Ὠρικὸν ἔθνος·

[3]   ὅρον ἐποιήσατο πρὸς ἕω μὲν καὶ πρὸς μεσημβρίαν τὴν θάλατταν, ἀπ´

[8]   ἃ πέφυκε παρακαλεῖ μᾶλλον πρεπόντως καὶ πρὸς συγγνώμην τὴν δίκην τρέπει·

[8]   δὲ αὖ καὶ τοῦ πλούτου καὶ προσέτι τῆς περὶ τὰς νήσους

[3]   μεγαλοψυχίᾳ τῶν ἄλλων ἁπάντων διήνεγκε καὶ προσέτι τὸν αὑτοῦ πατέρα τῇ

[1]   γε οὐδὲ τοῖς εὐεργέταις πρᾷοι καὶ προσηνεῖς ἐθέλοντες εἶναι, εἶτα, ἂν

[12]   Ἐγὼ δὲ τότε μὲν αὐτῇ καὶ πρώτῳ γε, ὡς εἰκός, βασιλεῖ

[13]   μέσῳ δυσχεροῦς οὐδὲ ὑπόπτου, δεόμενον; καὶ πῶς ἂν ὅσια δρῴην οὕτως

[15]   γὰρ φιλοσόφων καὶ ξυγγραφέων ἀγαθῶν καὶ ῥητόρων πολλῶν καὶ ποιητῶν, ἐπειδὴ

[17]   λέγουσι. Νίτωκρις δὲ ταύτης νεωτέρα καὶ Ῥοδογούνη καὶ Τώμυρις καὶ μυρίος

[14]   ἐπιβεβηκότος, διὰ δὲ γενναιότητα φύσεως καὶ ῥώμην ὑπερβάλλουσαν ἔχοντος οἶμαι τὰς

[6]   μειράκια μνηστευσόμενα ἔκ τε Ἰθάκης καὶ Σάμου καὶ Δουλιχίου, τῇ δὲ

[13]   ἂν ὅσια δρῴην οὕτως ἐναργῆ καὶ σεμνὰ σιωπῶν καὶ ἀποκρύπτων; κυρουμένης

[16]   Εἶεν· ἀλλὰ τοῦτο μὲν χαρίεν καὶ σεμνὸν τὸ δῶρον, χρυσίον δὲ

[4]   τιμῆς ὑπόθεσιν, λαμπροτέραν μὲν ἐκείνην καὶ σεμνοτέραν, τοὺς πατέρας δὲ ἐνδοξοτέρους

[4]   παντὶ γὰρ οἶμαι κρεῖττόν ἐστι καὶ σεμνότερον ἀρχὴν παρασχεῖν τοῖς ἐγγόνοις

[14]   καὶ δίαιταν πάντα ὄγκου πλέα καὶ σεμνότητος ἐκ μικρῶν, ὡς εἰκός,

[14]   ἐμαυτὸν ἐπισκοπούμενος, σύννους ὢν ἀεὶ καὶ σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος δὲ καὶ

[17]   εἶναι τῶν ἔργων ζηλωτά φασι καὶ σπουδῆς ἄξια καὶ πολλῶν ἐπαίνων,

[3]   οἳ τὴν Ἀργείαν λῆξιν νεμόμενοι καὶ στασιάζοντες τέλος ἐποιήσαντο τὴν ἀποικίαν

[12]   οὐ μεῖον· οἱ δὲ ἀγαπῶσι καὶ στέργουσι, πλουτεῖν ἐθέλοντες οὗ μόνου

[8]   καὶ δώρων παντοίων ὅρμων τε καὶ στεφάνων κατάλογον τῶν ἐκ βασιλέως

[15]   οὐκ ἄμουσον ἐν αὐτοῖς ποιοῦμαι καὶ στρατευόμενος καθάπερ σιτία φέρειν ἀναγκαῖα

[15]   ὅπως ἐπιλανθάνωμαι τῆς χαρισαμένης· ἀλλὰ καὶ στρατευομένῳ μοι ἕν γέ τι

[18]   Κίμωνα φιλοτιμίας, σφόδρα ἀγαθὸν πολίτην καὶ στρατηγὸν εἶναι δόξαντα γενναῖον. Ὁ

[12]   τινων περιόδων ἄστροις γενναίοις συνελθὼν καὶ συγγενόμενος ἐμπλήσῃ τὸν ἀέρα πυρὸς

[8]   ὅ τι πρακτέον εἴη συννοεῖν καὶ συνεξευρίσκειν. Ἆρα τοῦτο ὑμῖν τῆς

[13]   ταυτησὶ τῆς γνώμης, διαφερόντως ηὐφραίνετο καὶ συνεπήχει μουσικόν, θαρρεῖν κελεύουσα καὶ

[2]   ὑπολαμβάνοντες. Καὶ γὰρ εἶναι σώφρονα καὶ συνετὴν καὶ νέμειν ἑκάστῳ τὰ

[17]   ξὺν ἡδονῇ ἅτε ἀνδρὸς ἰδιώτου καὶ σφόδρα ἀμαθοῦς λόγων, πλάττειν μὲν

[14]   ἐπέστησε, δοὺς φέρειν τοιαύτην ἐσθῆτα καὶ σχῆμα περιβαλὼν ἡνιόχου σεμνοῦ καὶ

[13]   πρόθυμος γέγονε βοηθὸς καὶ ἀλεξίκακος καὶ σώτειρα, τὴν τοῦ γενναίου βασιλέως

[5]   θεοῦ τινος ἀγαθῷ βασιλεῖ καλὴν καὶ σώφρονα πλάττοντος τὴν νύμφην, εἰς

[14]   εἰ καὶ ἐπὶ σμικρὸν μετέχοι καὶ σώφρονος νοῦ, σφόδρα εὐλαβεῖται Μήπως

[8]   οὖσα βασιλέως ἀνδρείου καὶ μεγαλοψύχου καὶ σώφρονος τοσαύτην εὔνοιαν ἐνεποίησεν αὑτῆς

[8]   ὅσα ἐκείνῃ φρόνησιν καὶ πρᾳότητα καὶ σωφροσύνην καὶ φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε

[19]   ἀρετῆς. Ἀλλὰ οἶμαι κρεῖττον ἐπιείκειαν καὶ σωφροσύνην καὶ φρόνησιν καὶ ὅσα

[17]   διὰ μὲν τὴν ἐκείνης ἀρετὴν καὶ σωφροσύνην πολλά τε ἰδίᾳ τοῖς

[19]   ἀτὰρ δὴ καὶ ἐμαυτὸν ὑμῖν καὶ τὰ ἐπ´ ἐμοὶ πραχθέντα παρεῖχον

[14]   χρόνον, ἕως ἐκείνη θαρρεῖν ἐκέλευε καί· Τὰ μέν» ἔφη, παρ´ ἡμῶν

[17]   ᾠκοδόμει πεντακοσίων σταδίων μικρὸν ἀποδέον, καὶ τὰ περὶ τὴν πόλιν ὀρύγματα

[3]   τῇ στρατηγίᾳ καὶ τῇ θαρραλεότητι καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς ὑπερβαλλόμενος, ὥστε

[2]   καὶ ὅπως ἐγήματο καὶ ᾧτινι, καὶ τἆλλα πάντα τὸν αὐτὸν ἐκείνοις

[8]   φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε καὶ ἐλευθεριότητα καὶ τὰς ἄλλας ἀρετὰς ἐξεμαρτύρησε λαμπρότερον,

[8]   συνεῖναι ἐθέλων, τοὺς ἄθλους αὐτῇ καὶ τὰς στρατείας χαρίεντα διηγήματα φέρειν

[15]   πολιὸν μᾶλλον ἐκτήσαντο τὸν νοῦν καὶ τὰς φρένας, καὶ τὸ δοκοῦν

[15]   στρατευόμενος καθάπερ σιτία φέρειν ἀναγκαῖα καὶ ταῦτα ἐθέλω· μέτρον δέ ἐστι

[14]   οὐδὲ γὰρ αὐτὴ πλεῖον ἐφθέγξατο, καὶ ταῦτα ἐπισταμένη τῶν γενναίων ῥητόρων

[9]   δὲ ἔτυχον καὶ ἀρχῆς μυρίοι. Καὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν ὅστις ἐμὲ

[16]   ἀμπέλους δίκελλαν καὶ αὖθις σμινύην, καὶ τέλος ἤδη κάλαμον, ᾧ χρῆν

[13]   ὧδέ πως λέγοντα· ὦ δαιμόνιε καὶ τέχνης ἀληθῶς γενναίας ἡγεμών, σοφὸν

[3]   τὸν αὑτοῦ πατέρα τῇ στρατηγίᾳ καὶ τῇ θαρραλεότητι καὶ ταῖς ἄλλαις

[19]   κενὴν καὶ αὐθάδη, οὔτι που καὶ τὴν ἔναγχος ἐπιδημίαν γενομένην αὐτῇ,

[6]   ὑπέρ τε Εὐάδνην τὴν Καπανέως καὶ τὴν Θετταλὴν ἐκείνην Λαοδάμειαν. Αἱ

[12]   Ἑλλάδος οἱ περὶ τὴν Θρᾴκην καὶ τὴν Ἰωνίαν οἰκοῦντες ἔγγονοι, καὶ

[15]   ἀποφῆναι βιβλίων ἕκητι τὴν Γαλατίαν καὶ τὴν Κελτίδα. Τούτοις ἐγὼ προσκαθήμενος

[7]   ὁπόσοι τοιοῦτοι, εἰς τὴν ἐσθῆτα καὶ τὴν κιθάραν ἀποβλέποντας ἐκπεπλῆχθαι δεινῶς

[7]   ξυγγέγονε. Τὸν δὲ τὴν ἁλουργίδα καὶ τὴν κιθάραν ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται

[8]   διηγήματα φέρειν ὑπέλαβε; ταῦτά τοι καὶ τὴν μητέρα πεποίηκεν αὐτῷ παραινοῦσαν

[14]   θεραπείαν καὶ διατριβὰς τὰς συνήθεις καὶ τὴν οἴκησιν δὲ αὐτὴν καὶ

[12]   ἀγνώμων, ποθεῖ προσειπεῖν τοὺς πατέρας καὶ τὴν χώραν αὐτὴν ἀσπάσασθαι. Ὃ

[8]   τῆς μὲν φρονήσεως ποιεῖσθαι σημεῖον καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πάσης ὅτι

[19]   διηγουμένῳ ταῦτα τοῦ δήμου μεμνῆσθαι καὶ τῆς γερουσίας, ὅπως αὐτὴν ὑπεδέχετο

[5]   γένεσιν, οἳ κληρονομήσουσι τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἐξουσίας, ταύτην ἀξίαν ἔκρινε

[16]   εἰ μὴ τυγχάνοι τῆς χάριτος καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς δοθεῖσιν ὁμολογίας,

[8]   ἐπειδὴ τῶν βασιλείων εἴσω παρῆλθε καὶ τῆς ἐπωνυμίας ταύτης ἠξιώθη, τί

[17]   τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς φιλανδρίας καὶ τῆς ἐς τὸν ἑκυρὸν ἐπιμελείας

[3]   ἐπειράθη τὴν Μακεδόνων αὐξῆσαι δύναμιν, καὶ τῆς Εὐρώπης τὰ πλεῖστα καταστρεψάμενος

[10]   ζηλωτούς, βασιλεῖ τ´ ἐποίησε φίλους καὶ τῆς εὐτυχίας τῆς παρούσης ἔδωκε

[1]   παραδιδοὺς καὶ ἀφανίζων τὰς χάριτας. Καὶ τῆς μὲν θηριώδους ἐκείνης καὶ

[8]   εἰς δύναμιν φράζειν ὑπὲρ αὐτῶν, καὶ τῆς μὲν φρονήσεως ποιεῖσθαι σημεῖον

[19]   μέγεθος, ὡς ἐλευθέριον καὶ μεγαλοπρεπές, καὶ τῆς παρασκευῆς τὴν πολυτέλειαν, ὁπόσα

[17]   εἰπεῖν ἔσχε πλέον τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς φιλανδρίας καὶ τῆς ἐς

[13]   δὲ τί ποτε ἄρα πεπόνθαμεν; καὶ τίνα νῦν διαπεραίνειν οἰόμεθα λόγον,

[15]   τὸν νοῦν καὶ τὰς φρένας, καὶ τὸ δοκοῦν ἀγαθὸν ἐκ τοῦ

[3]   οὐ πόρρω, ὁποῖον δή τι καὶ τὸ περὶ τῶν Μουσῶν λεγόμενον,

[7]   παίδων φύσει τε καὶ ἡλικίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις ἐπιτηδεύμασι διαφερόντων, οὐκ

[18]   καὶ φαύλους; ~Ἐγὼ δὲ ὑμῖν καὶ τὸν γενναῖον ἐκεῖνον ῥήτορα Περικλέα

[15]   ἥρμοσεν. Ὑμεῖς δὲ ἴσως ποθεῖτε καὶ τὸν κατάλογον ἀκούειν τῶν δώρων,

[2]   ἐπιεικοῦς καὶ γενναίου, εἶναι δὲ καὶ τὸν Ὀδυσσέα τὸν σοφὸν ἀγεννῆ

[17]   τῆς ἐς τὸν ἑκυρὸν ἐπιμελείας καὶ τὸν παῖδα· ἔμελε δὲ ἄρα

[11]   γὰρ ἤδη, τοῦ θεοῦ διδόντος καὶ τοῦ βασιλέως, ἅπαντα τὰ ἀγαθά,

[2]   ἔτι δὲ οἶμαι τῆς γερουσίας καὶ τοῦ δήμου, οἳ καθάπερ θεὸν

[14]   ὑβρίζον, πιεζόμενον τῇ συνεχεῖ ταλαιπωρίᾳ, καὶ τοῦ θράσους οὐδέν τι μᾶλλον

[8]   ἐράσμια. Τῆς τρυφῆς δὲ αὖ καὶ τοῦ πλούτου καὶ προσέτι τῆς

[14]   κελεύει, θάρσος τε ἡμῖν ἐνδιδοὺς καὶ τοῦ σφόδρα πιστεύειν γενναῖον εὖ

[13]   ἔργου στερόμενος. Ἡ δὲ ἐτίμα καὶ τοὔνομα· αἰτίαν γὰρ δὴ ἄλλην

[1]   καὶ ᾧ συνεστράτευτο ἐπὶ βασιλέα, καὶ τοὺς ἐπαίνους ξυγγράφων οὐκ ἀπεκρύπτετο.

[10]   τοῖς κτησαμένοις, τιμᾷ δὲ οἶμαι καὶ τούτους καθάπερ ξυγγενεῖς, καὶ ὅσους

[17]   τείχους μὲν αἵρεσιν, καὶ πολιορκίαν καὶ τρόπον τινὰ ναυμαχίαν εἶναι δοκοῦσαν,

[12]   ἤγαγεν ἐς ὄψιν τὴν βασιλέως καὶ τυχεῖν ἐποίησε λόγου· καὶ ἀπολυομένῳ

[2]   αὖ τούτοις παθεῖν μὲν εὖ καὶ τυχεῖν τινος ἀγαθοῦ, σμικροῦ τε

[16]   ἄξιος ὁ πρὸς ταῦτα συλλαμβανόμενος; καὶ τυχὸν οὐ χρὴ πειρᾶσθαι χάριν

[9]   δίδωσιν ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ. Καὶ τυχὸν οὐκ ἄτοπον χαλεπῶς καὶ

[14]   τρώσῃ σύν θ´ ἅρματα ἄξῃ, καὶ τῷ μὲν ἡνιόχῳ ζημίας, αὑτῷ

[17]   δὲ ταύτης νεωτέρα καὶ Ῥοδογούνη καὶ Τώμυρις καὶ μυρίος δή τις

[2]   οὕτω καλῶν καὶ πολλῶν ἐπιτηδευμάτων, καὶ τῶν ἀγαθῶν τῶν ὑπαρχόντων ἐκείνῃ,

[5]   τῆς ἐκ τοῦ γένους βοηθείας καὶ τῶν ἄλλων ἀγαθῶν οἶμαι στερόμενον

[19]   καὶ δεξιούμενοι καθάπερ νόμος βασιλίδα, καὶ τῶν ἀναλωμάτων τὸ μέγεθος, ὡς

[13]   παιδικῶν ἀνακινηθέντας ᾆσαι τῆς χώρας καὶ τῶν ἀνδρῶν ἐγκώμιον. Πρὸς δὴ

[7]   ἂν οἴεσθε τοὺς μὲν παῖδας καὶ τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὁπόσοι

[16]   χάριν ἀποτίνειν αὐτῷ τῆς προθυμίας καὶ τῶν ἔργων; Ἀλλὰ μή ποτε

[8]   ἐκεῖ που παυσάμενον τῆς πλάνης καὶ τῶν κινδύνων ἀπηλλάχθαι· σὺ δὲ

[8]   οὐδενὸς ἐπιλαθόμενος, ἐπειδὴ πρῶτον ἀφίκετο καὶ τῶν μειρακίων τῶν ἐπὶ τὰ

[14]   ποτε τοὺς ἵππους πονουμένους ἢ καὶ ὑβρίσαντας αἴσθοιτο· ἐν δὲ δὴ

[12]   μὲν ἦν, ὡς εἰκός, ποθεινόν, καὶ ὑπάρξαι μοι τοῦτο ἐβουλόμην μᾶλλον

[1]   διανοεῖσθαι περὶ τῶν ὀφειλόντων μεγάλα καὶ ὑπὲρ μεγάλων οὔτι φημὶ χρυσίον

[4]   ἢ πίστεως ἤ τινος εὐνοίας καὶ ὑπηρεσίας περὶ τοὺς τῶν ὅλων

[17]   σοφιστῶν ἀναπειθόμενοι, ὅτι ἄρα μικρὰ καὶ φαῦλα πράγματα ἀναδεξάμενος ὡς δή

[17]   μή τις ἄρα μικροὺς ὑπολάβῃ καὶ φαύλους; ~Ἐγὼ δὲ ὑμῖν καὶ

[16]   δεξάμενον, οὐκ ἄδικον διὰ σμικρῶν καὶ φαύλων ῥημάτων ἰδιωτικῶς καὶ ἀγροίκως

[14]   σεμνότητος ἐκ μικρῶν, ὡς εἰκός, καὶ φαύλων τῶν πρόσθεν, ἐμοὶ μὲν

[8]   φρόνησιν καὶ πρᾳότητα καὶ σωφροσύνην καὶ φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε καὶ ἐλευθεριότητα

[12]   ῥοπῆς ἐπιστῆσαι. Παιδείας δὲ ἕνεκα καὶ φιλοσοφίας πέπονθεν οἶμαι νῦν τὰ

[3]   ἀποικίαν τῆς πρὸς ἀλλήλους ἔριδος καὶ φιλοτιμίας· εἶτα ἑλόντες τὴν Μακεδονίαν

[19]   οἶμαι κρεῖττον ἐπιείκειαν καὶ σωφροσύνην καὶ φρόνησιν καὶ ὅσα δὴ ἄλλα

[8]   ὡς ἀπήντων οἱ δῆμοι δεξιούμενοι καὶ χαίροντες, οὔτε ὅσα κατὰ τὴν

[9]   πονηρεύματι. Τοῦτον δὴ φιλάνθρωπον ὄντα καὶ χαρίεντα τὸν νόμον ἐπὶ τῶν

[14]   ἀλγεινῶν, ἔργοις καὶ λόγοις τιμῶν καὶ χαριζόμενος· τέλος δὲ τὴν βασιλίδα

[5]   τῆς ἐκ τῶν τρόπων ἁρμονίας καὶ χάριτος οὐ λίαν ἐφάνη ζηλωτά.

[8]   πρᾷον ὄντα φύσει τὸν βασιλέα καὶ χρηστὸν καὶ εὐγνώμονα πρὸς ἃ

[17]   τοιούτων διηγημάτων τέρπειν εὖ μάλα καὶ ψυχαγωγεῖν δυναμένων. Οὐ γὰρ δὴ

[1]   τὸν ἀρχαῖον ἐκεῖνον μόνον, ἀλλὰ καὶ ᾧ συνεστράτευτο ἐπὶ βασιλέα, καὶ

[8]   πάντων ὧν τε εἶδε θεαμάτων καὶ ὧν ἤκουσεν ἀκουσμάτων, ἵνα καὶ

[5]   παιδείαν ὀρθήν, σύνεσιν ἐμμελῆ, ἀκμὴν καὶ ὥραν σώματος καὶ κάλλος τοσοῦτον,

[2]   καὶ αὐτὴ δεύεται ἐσθλοῦ λέγων, καὶ ὡς κρίνειν εὖ ἠπίστατο οἷσίν

[2]   πατέρων μνημονεύοντα, καὶ ὅπως ἐγήματο καὶ ᾧτινι, καὶ τἆλλα πάντα τὸν

[9]   εἰς τὸ ἐμφανὲς ἄγειν τεκμήριον, καινόν πως εἶναι δοκεῖ καὶ ἐς

[17]   ἐπεισάγειν οἴκοθεν διενοεῖτο τῇ ποιήσει καινόν τι λέγειν ἐπιθυμῶν, τοῦτο δέ,

[15]   τοῦ πλήθους τῶν φερομένων ὁ καιρός. ~Ἀλλὰ μή ποτε οὐκ ἐκείνων

[8]   μεῖον τὴν τῶν Φαιάκων ξυγγένειαν. Καίτοι γε εἶχον αὐτοῦ πᾶσαι ἐρωτικῶς,

[17]   γενέσθαι μᾶλλον ἢ τὴν Πηνελόπην; Καίτοι ἐπὶ ταύτης οὐδὲν Ὅμηρος εἰπεῖν

[19]   πρὸ τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον· καίτοι με οὐ λέληθεν ἡ τῶν

[5]   τι τῆς οἰκουμένης ἁπάσης κύριος. Καίτοι πῶς ἄν τις μείζονα μαρτυρίαν

[9]   καὶ ἡ βασιλὶς ἥδε ξυννοοῦσα κακὸν μὲν οὐδὲν οὔτε ᾔτησεν ἄλλῳ

[1]   μόνον, ὅστις εὖ παθὼν δρᾷ κακῶς ἢ λέγει, ἀλλὰ καὶ ὅστις

[9]   σφόδρα ἐπιτήδειοί τινές εἰσι πάσχειν κακῶς καὶ κολάζεσθαι, τούτους ἐκ παντὸς

[1]   καὶ προθυμοτέρους παρέχει περὶ τὰ καλὰ καὶ διαφέροντα τῶν ἔργων· τοὺς

[9]   εἰπεῖν ἀνεπίφθονον ταύτῃ τε ἀκούειν καλὰ λέγοιμ´ ἂν ἤδη. ~Ἐπειδὴ γὰρ

[16]   αὖθις σμινύην, καὶ τέλος ἤδη κάλαμον, ᾧ χρῆν προσδεδέσθαι καὶ ἐπικεῖσθαι

[2]   ἣν Ὅμηρός φησιν, ἀπεικασθεῖσαν παρθένῳ καλῇ καὶ γενναίᾳ, Ὀδυσσεῖ μὲν ἡγήσασθαι

[8]   αὑτήν, ὥσπερ οὖν ἄξιον γυναῖκα καλὴν καὶ γενναίαν· ὥστε ἔγωγε τῆς

[5]   ὥσπερ θεοῦ τινος ἀγαθῷ βασιλεῖ καλὴν καὶ σώφρονα πλάττοντος τὴν νύμφην,

[5]   μάλα ὄλβιον ἦγε τὸν νυμφίον. Κάλλος μὲν γὰρ τῆς ἐκ τοῦ

[17]   Τινὰς δὲ ἤδη διὰ τὸ κάλλος περιβλέπτους καὶ ὀνομαστὰς γενομένας οὐ

[5]   ἀκμὴν καὶ ὥραν σώματος καὶ κάλλος τοσοῦτον, ὥστε ἀποκρύπτεσθαι τὰς ἄλλας

[1]   τε καὶ λαβεῖν ἐστι δημοσίᾳ καλόν. Χρήματα μὲν γὰρ εἰς τὸ

[6]   τῇ δὲ ἀνὴρ μὲν οὐδεὶς καλὸς καὶ μέγας ἢ ἰσχυρὸς ἢ

[14]   μεταλαβεῖν τῆς τέχνης, κᾆτα ἀναγκαζομένῳ καλοῦ καὶ γενναίου κομίζειν ἅρμα ἡνιόχου,

[13]   τεκμηρίῳ τῷ βίῳ τὠμῷ χρωμένη, καλοῦντός τε αὖθις τοῦ βασιλέως ἀπὸ

[6]   ἐκείνην Λαοδάμειαν. Αἱ μὲν γὰρ καλοὺς καὶ νέους καὶ ἔτι νυμφίους

[2]   εἰ τοὺς ἄνδρας μὲν τοὺς καλοὺς προθύμως ἐπαινεσόμεθα, γυναῖκα δὲ ἀγαθὴν

[8]   εἴ τι χρὴ ταῖς ἐπαγγελίαις Καλυψοῦς πιστεύειν, σὺ δὲ ἑλόμενος τὰ

[8]   γε εἶχον αὐτοῦ πᾶσαι ἐρωτικῶς, Καλυψὼ καὶ Κίρκη καὶ Ναυσικάα· καὶ

[1]   ὅπως, αἰτιῶνται τὰς ὑπὲρ τῶν καλῶν ἔργων εὐφημίας, ἐξὸν ἐκεῖνο ἐξετάζειν

[2]   εἰ καὶ μετρίως τυγχάνοιμεν οὕτω καλῶν καὶ πολλῶν ἐπιτηδευμάτων, καὶ τῶν

[3]   καὶ Ἀσσυρίων, πλὴν μόνου τοῦ Καμβύσου παιδός, ὃς ἐκ τῶν Μήδων

[6]   δὲ ὑπέρ τε Εὐάδνην τὴν Καπανέως καὶ τὴν Θετταλὴν ἐκείνην Λαοδάμειαν.

[4]   ἢ προσιέμενοί γε διὰ βίου καρποῦνται τὰς ἐπωνυμίας· μόνης δὲ οἶμαι

[3]   ἀνέστησαν, πεσόντων οἶμαι Θετταλῶν, τῆς κατ´ ἐκείνων ἐπώνυμον νίκης. ~Καὶ περὶ

[14]   νυκτὶ βουλεύων καὶ δι´ ἡμέρας κατ´ ἐμαυτὸν ἐπισκοπούμενος, σύννους ὢν ἀεὶ

[8]   ἰδέα φιλίας ἔστον, ὧν ἥδε κατ´ ἴσον ἀρυσαμένη, βουλευμάτων τε αὐτῷ

[9]   ποτε τῶν δικαζόντων αἱ ψῆφοι κατ´ ἴσον γένοιντο τοῖς φεύγουσι πρὸς

[9]   καὶ μόλις τὰ τοιαῦτα ξυγχωρεῖν κατὰ ἀνδρῶν ὑβριστῶν καὶ ἀλαζόνων· οὐδὲ

[14]   τὴν ψυχήν, καὶ ἐπέπηκτό μοι κατὰ γῆς τὰ ὄμματα συχνὸν ἐπιεικῶς

[13]   παρὰ βασιλέως παιδὶ μὲν ὑπῆρχε κατὰ θεόν, ὀλίγου δὲ οἴχεσθαι δεῆσαν

[8]   δεξιούμενοι καὶ χαίροντες, οὔτε ὅσα κατὰ τὴν ὁδὸν ἐκείνην λαμπρὰ καὶ

[1]   ἄλλοις, ὁπόσοι τὴν ἴσην ἐκείνοις κατὰ τὸν βίον τάξιν εἰληχότες τῆς

[10]   τοῦ γήμαντος εὔνοιαν τηλαυγέστατον πρόσωπον, κατὰ τὸν σοφὸν Πίνδαρον, ἀρχομένη τῶν

[14]   ἐθελήσαντι ταύτης μεταλαβεῖν τῆς τέχνης, κᾆτα ἀναγκαζομένῳ καλοῦ καὶ γενναίου κομίζειν

[16]   ὧν ἔμαθεν ὁπόσον τινὰ χρὴ καταβαλεῖν μισθόν· ὁμολογῶν» ἔφη, τὸ παρ´

[2]   ποτε καὶ αὐτὸ τὸ δεῖσθαι καταγέλαστον εἶναι φῶσι καὶ οὐκ ἄξιον

[17]   δὲ τοιοῦτον οὐδὲν εἰπεῖν ἔχει, καταγέλαστος εἶναι δοκεῖ, ἅτε οὐκ ἐκπλήττειν

[16]   καὶ μεταδιδόντων τροφῆς ἀφθόνου καὶ καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι καὶ θέρους

[4]   ἀγαθὸν ἢ δοῦναι τῷ παντὶ καταδεέστερον. Λαμβάνειν δὲ ἐοίκασι παρὰ τῶν

[9]   εἰ καὶ ὀνομαστὶ τοὺς ἄνδρας καταλέγοιμι. Ἀλλ´ ὀκνῶ, μή τισιν ἐξονειδίζειν

[4]   δὲ ἐνδοξοτέρους ἀποφαίνων, οὗτος οὐδενὶ καταλείπει πρὸς εὐγενείας ἅμιλλαν λόγον, οὐδὲ

[12]   σωτηρίας τυχών, εἶτα τὴν οἰκίαν καταληφθεῖσαν καθάπερ ἐπ´ ἐρημίας παρά του

[3]   δὲ ἀγαθῶν ἀνδρῶν γενομένων καὶ καταλιπόντων Ἑλληνικοῦ τρόπου μνημεῖα πάγκαλα, Φίλιππος

[15]   δὲ ἴσως ποθεῖτε καὶ τὸν κατάλογον ἀκούειν τῶν δώρων, Ἕπτ´ ἀπύρους

[9]   οὐκ ἔπαινον τῶν ταύτης ἀγαθῶν, κατάλογον δὲ τῶν ἀλλοτρίων συγγράφειν ἀτυχημάτων.

[8]   παντοίων ὅρμων τε καὶ στεφάνων κατάλογον τῶν ἐκ βασιλέως μακρόν τινα

[16]   ὁπόσου δὲ τὸ δῶρον ἄξιον καταμαθόντας χάριν ἀποτίνειν τυχὸν οὐκ ἀλλοτρίαν

[8]   πόνους, οὐδὲ ἐν τῇ Σχερίᾳ καταμεῖναι ἐθελήσας, ἐξὸν ἐκεῖ που παυσάμενον

[17]   καὶ ἄλλα πολυτελῆ καὶ δαπανηρὰ κατασκευάσματα ἐκείνης ἔργα γενέσθαι λέγουσι. Νίτωκρις

[8]   αὐτοῖς πεφυτευμένων μάλα ἀμφιλαφέσι καὶ κατασκίοις τοῖς δένδρεσι, λειμῶνές τε ἄνθεσι

[3]   τὴν μὲν Ἀσίαν ἐπῆλθε σύμπασαν καταστρεφόμενος, καὶ ἀνίσχοντα πρῶτος ἀνθρώπων τὸν

[3]   καὶ τῆς Εὐρώπης τὰ πλεῖστα καταστρεψάμενος ὅρον ἐποιήσατο πρὸς ἕω μὲν

[5]   σελήνῃ πληθούσῃ οἱ διαφανεῖς ἀστέρες καταυγαζόμενοι κρύπτουσι τὴν μορφήν. Ἓν μὲν

[16]   γὰρ γεωργὸν φήσεις εὐγνώμονα, ὃς καταφυτεύειν μὲν τὴν φυταλίαν ἀρχόμενος κλήματα

[4]   παντάπασιν ὑπεριδόντες διὰ τὴν ἰσχὺν κατέγνωσαν, ἢ προσιέμενοί γε διὰ βίου

[3]   γένοιτο, τὸ χρεὼν ἐν Βαβυλῶνι κατέλαβε. Μακεδόνες δὲ ἁπάντων ἦρχον, ὧν

[6]   χρεὼν τὸν κουρίδιον αὐτῆς ἄνδρα κατέλαβε, τοῖς παισὶ προσκαθημένη τοσοῦτον ἐπὶ

[13]   τῆς Ἑλλάδος ὑπήκουον, ἆρα ἐνταῦθα κατέλιπεν, ὡς οὐκέτι πολλῆς βοηθείας, ἅτε

[11]   οἶμαι τῆς Ἀσίας ἁπάσης κύριος κατέστη. Εἰ δὴ οὖν καὶ αὐτός,

[9]   αἰτίας, τὸν μὲν ἐπάγοντα τὴν κατηγορίαν τοῦ δοκεῖν εἶναι συκοφάντην, τὸν

[7]   γελοιότερον νομίζει τῶν ἀποτορεύειν τὰς κέγχρους ἐπιχειρούντων, καθάπερ οἶμαί φασι τὸν

[9]   πατρῷον δι´ ἐκείνην νέμεται κλῆρον, κεῖνος δὲ ἀπηλλάγη τιμωρίας, ὀφλήσας τοῖς

[1]   σαφῶς εἰδώς, ὅμως ἀφίημι, καὶ κείσθω διαφεύγειν αὐτούς, καθάπερ οἴονται, κολακείας

[14]   δὲ δὴ τοῖς ἅρμασι τοῖσδε κεκτημένου τέτρωρον ὑπὸ ἀμαθίας καὶ θράσους

[14]   τέλος δὲ τὴν βασιλίδα προσειπεῖν κελεύει, θάρσος τε ἡμῖν ἐνδιδοὺς καὶ

[13]   ηὐφραίνετο καὶ συνεπήχει μουσικόν, θαρρεῖν κελεύουσα καὶ μήτε τὸ μέγεθος δείσαντα

[15]   ἕκητι τὴν Γαλατίαν καὶ τὴν Κελτίδα. Τούτοις ἐγὼ προσκαθήμενος συνεχῶς τοῖς

[19]   ματαίαν οὖσαν προσποίησιν καὶ ἀλαζονείαν κενὴν καὶ αὐθάδη, οὔτι που καὶ

[16]   Θαλῆν ἐκεῖνον, τῶν σοφῶν τὸ κεφάλαιον, οὗ τὰ ἐπαινούμενα ἀκηκόαμεν; ἐρομένου

[18]   δὲ ἅπασι τἀγαθά; τοῦτο ἐγὼ κεφάλαιον τοῦ παντὸς ἐπαίνου ποιοῦμαι, οὐκ

[8]   ἦν αὐταῖς τὰ βασίλεια πάγκαλα, κήπων τινῶν καὶ παραδείσων ἐν αὐτοῖς

[7]   ἐμμένοντα τοῖς νομισθεῖσι καὶ οὐ κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν δὲ καὶ ἀκήρατον

[7]   εἰς τὴν ἐσθῆτα καὶ τὴν κιθάραν ἀποβλέποντας ἐκπεπλῆχθαι δεινῶς πρὸς τὴν

[7]   δὲ τὴν ἁλουργίδα καὶ τὴν κιθάραν ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται καὶ ἀνοηταίνειν·

[7]   ἀκουσμάτων ἐπιθυμῶν· καθάπερ γὰρ οἶμαι κιθαρῳδοῦ τινος δεξιοῦ τὴν τέχνην· ἔστω

[18]   τινὲς δὲ τῆς πρὸς τὸν Κίμωνα φιλοτιμίας, σφόδρα ἀγαθὸν πολίτην καὶ

[9]   συκοφαντίαν διέφυγε, παρ´ ὀλίγον ἐλθὼν κινδύνου, τιμῆς δὲ ἔτυχον καὶ ἀρχῆς

[8]   δοκεῖ, τοσούτους ἀνατλάντα πόνους καὶ κινδύνους καὶ ἔτι ὑφορώμενον δεινότατα πείσεσθαι,

[8]   παυσάμενον τῆς πλάνης καὶ τῶν κινδύνων ἀπηλλάχθαι· σὺ δὲ ἡμῖν ἐπὶ

[12]   γεγονὼς ἤπιος, πᾶσαν ὑπερεβάλετο φιλοτιμίαν, κινδύνων τε ἐξήρπασε τηλικούτων, οὓς οὐδὲ

[8]   αὐτοῦ πᾶσαι ἐρωτικῶς, Καλυψὼ καὶ Κίρκη καὶ Ναυσικάα· καὶ ἦν αὐταῖς

[2]   τρόπον τόνδε· Δέσποιναν μὲν πρῶτα κιχήσεαι ἐν μεγάροισιν· Ἀρήτη δ´ ὄνομ´

[6]   παισὶ προσκαθημένη τοσοῦτον ἐπὶ σωφροσύνῃ κλέος αὑτῇ εἰργάσατο, ὥστε τῇ μὲν

[3]   Ὄλυμπον ἀφίκοιντο παρὰ τὸν πατέρα κληθεῖσαι. Τοῦτο μὲν δὴ καὶ εἰ

[16]   καταφυτεύειν μὲν τὴν φυταλίαν ἀρχόμενος κλήματα ᾔτει παρὰ τῶν γειτόνων, εἶτα

[9]   τὸν πατρῷον δι´ ἐκείνην νέμεται κλῆρον, κεῖνος δὲ ἀπηλλάγη τιμωρίας, ὀφλήσας

[3]   βασιλεῖς ἐκ βασιλέων διετέλουν καθάπερ κλῆρον τὴν τιμὴν διαδεχόμενοι. Πάντας μὲν

[5]   ἐδεῖτο πρὸς παίδων γένεσιν, οἳ κληρονομήσουσι τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἐξουσίας,

[17]   τοῖς ἀνθρώποις καὶ εἰς τὸ κοινὸν ἀγαθὰ συμβαίνει, ἐκ δὲ δὴ

[10]   ὅτι μὴ τῇ τοῦ γένους κοινωνίᾳ μόνον, πολὺ δὲ πλέον ἀρετῇ

[5]   οὐδὲ ἓν ἐξαρκεῖν δοκεῖ πρὸς κοινωνίαν βασιλέως, πάντα δὲ ἅμα, ὥσπερ

[5]   ἐξουσίας, ταύτην ἀξίαν ἔκρινε τῆς κοινωνίας, γεγονὼς ἤδη σχεδόν τι τῆς

[8]   αὐτὴν οὐδὲ ἕν, ἀλλὰ ἠξίου κοινωνὸν γίγνεσθαι τῶν βουλευμάτων καὶ ὅ

[8]   ἀρυσαμένη, βουλευμάτων τε αὐτῷ γέγονε κοινωνὸς καὶ πρᾷον ὄντα φύσει τὸν

[9]   τινές εἰσι πάσχειν κακῶς καὶ κολάζεσθαι, τούτους ἐκ παντὸς ἀπολέσθαι χρεών·

[11]   καὶ ἀνωμότῳ πιστεύσετε πάντως οὐ κολακείας ἕνεκα λέγοντι. Ἔχω γὰρ ἤδη,

[1]   κείσθω διαφεύγειν αὐτούς, καθάπερ οἴονται, κολακείας οὐκ ἀληθῆ δόξαν, πολλοῖς ἅμα

[1]   ὅμως θωπείας τινὸς καὶ ἀγεννοῦς κολακείας τὴν δόξαν ἐκκλίνειν. Ἐγὼ δὲ

[2]   ὥστε ἀποφυγεῖν τὴν ἐκ τοῦ κολακεύειν δοκεῖν ὑποψίαν; οὐχὶ δὲ ἤδη

[2]   ἐγκωμίων ἀφαιρησόμεθα, τὸν ἐκ τοῦ κολακεύειν δοκεῖν ψόγον δεδοικότες; Ὅμηρος δὲ

[11]   ξυμπροθυμουμένης, ὑπὲρ ὧν ἄν τις κολακεύων ἅπαντα ἀφείη ῥήματα, ὥστε, εἰ

[18]   Ὀλύμπιον, μάρτυρα ἀγαθὸν ἤδη παρέξομαι· κολάκων γὰρ δή, φασί, ποτὲ τὸν

[8]   παρὰ δίκην αἰτία τιμωρίας καὶ κολάσεως μικρᾶς ἢ μείζονος. ~Ἀθήνησι μὲν

[9]   ᾔτησεν ἄλλῳ ποτέ τινι οὔτε κόλασιν οὔτε τιμωρίαν ἐπαγαγεῖν οὐχ ὅπως

[1]   μοχθηρίας σφόδρα ὀλίγα καὶ εὐαρίθμητα κομιδῇ τὰ παραδείγματα· πολλοὶ δὲ ἀποκρύπτουσι

[5]   συνιοῦσαν, καθάπερ φερνὴν οἴκοθεν ἐπιφερομένην, κομίζειν ἀγαθά, παιδείαν ὀρθήν, σύνεσιν ἐμμελῆ,

[14]   κᾆτα ἀναγκαζομένῳ καλοῦ καὶ γενναίου κομίζειν ἅρμα ἡνιόχου, πολλὰς μὲν ξυνωρίδας,

[7]   καὶ ἐπὶ τὴν Λακωνικὴν ἄκραν κομισθῆναι· ἔθελγε γὰρ οἶμαι τοὺς δυστυχεῖς

[12]   οὐδὲ τὴν Σπάρτην οὐδὲ τὴν Κόρινθον· ἥκιστα δέ ἐστι τούτων τῶν

[12]   Σικυὼν ἔχει καὶ οὐχ ἡ Κόρινθος· τῶν Ἀθηνῶν δὲ πολλὰ μὲν

[13]   ἀρχῆς διελθεῖν, καθάπερ δὲ τοὺς Κορυβαντιῶντας ὑπὸ τῶν αὐλῶν ἐπεγειρομένους χορεύειν

[7]   ἀποδοὺς τὸν περὶ τὸ σῶμα κόσμον τῇ τέχνῃ πρέποντα, εἶτα ἐς

[4]   ἔχουσιν ἀγαθοῖς οἷον ἄγαλμα καὶ κόσμος ἐπιτιθεμένη· τῶν μὲν γὰρ ἄλλων

[7]   τοιαῦτα διηγεῖται, λέξει τε ἡδίστῃ κοσμῶν καὶ ἐπιλεαίνων τὸ φαῦλον καὶ

[6]   δέ, ἐπειδὴ τὸ χρεὼν τὸν κουρίδιον αὐτῆς ἄνδρα κατέλαβε, τοῖς παισὶ

[8]   γε τὸ εἰκός, ἀπονωτέραν οὐδὲ κουφοτέραν. Τί δὴ οὖν οἴεσθε πρὸς

[3]   μὲν ἀνθρώπων, πάντων δὲ ἐθνῶν κρατήσειεν. Οὐκοῦν τὴν μὲν Ἀσίαν ἐπῆλθε

[7]   τις τοῖν ἀνδροῖν ἐκείνοιν τὸν κράτιστον ἐπιλεξάμενος καὶ ἀποδοὺς τὸν περὶ

[3]   γένοιτο; ταύτης δὲ αὐτῆς τὸ κράτιστον ἡ πόλις ἐκείνη, ἣν ἀνέστησαν,

[19]   μετέχουσά τινος ἀρετῆς. Ἀλλὰ οἶμαι κρεῖττον ἐπιείκειαν καὶ σωφροσύνην καὶ φρόνησιν

[4]   μανθάνει· τῷ παντὶ γὰρ οἶμαι κρεῖττόν ἐστι καὶ σεμνότερον ἀρχὴν παρασχεῖν

[4]   καὶ πόλεως μεγίστης οἰκιστὴν γενέσθαι κρεῖττον ἢ πολίτην, καὶ λαβεῖν ὁτιοῦν

[13]   πρίαιτο, θείᾳ δέ τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ ἀνθρώπων ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων, ὃ

[4]   οὐδὲ ἔστιν ὅστις ἐκείνου φήσει κρείττων γεγονέναι· ἐξ ἀγαθῶν μὲν γὰρ

[17]   μειράκια, Ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα, πρᾴως ἐφθέγγετο. Καὶ οὐκ ἀπορῶν

[8]   καὶ μαλακῇ τῇ πόᾳ βρύοντες, Κρῆναι δ´ ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι

[9]   ἐπὶ τῶν δικῶν, ἃς βασιλεὺς κρίνει, σωζόμενον πρᾳότερον αὕτη καθίστησιν· οὗ

[11]   εἰς τὴν γνώμην ὁρῶντα χρὴ κρίνειν, ἀλλ´ οὐχ ὅτῳ παρέσχεν ἡ

[2]   δεύεται ἐσθλοῦ λέγων, καὶ ὡς κρίνειν εὖ ἠπίστατο οἷσίν τ´ εὖ

[7]   τὸ πλῆθος ἡδονῇ καὶ λύπῃ κρίνειν τὰ κρούματα, μουσικὸν δὲ ἄνδρα,

[12]   καὶ οὐκ ἐπιτρέπειν τῷ σώφρονι κριτῇ οὐδὲ ἐπ´ ὀλίγον ῥοπῆς ἐπιστῆσαι.

[7]   ἡδονῇ καὶ λύπῃ κρίνειν τὰ κρούματα, μουσικὸν δὲ ἄνδρα, τοὺς λόγους

[5]   πληθούσῃ οἱ διαφανεῖς ἀστέρες καταυγαζόμενοι κρύπτουσι τὴν μορφήν. Ἓν μὲν γὰρ

[18]   μάλιστα ἐπαίνων ἄξιον τὸ μηδένα κτεῖναι τῶν πολιτῶν μηδὲ ἀφελέσθαι τὰ

[3]   ἁπάντων ἦρχον, ὧν ὑπ´ ἐκείνῳ κτησάμενοι πόλεων καὶ ἐθνῶν ἔτυχον. Ἆρ´

[10]   ἔγνω, οὐκ ἀνόνητον ἀφῆκε τοῖς κτησαμένοις, τιμᾷ δὲ οἶμαι καὶ τούτους

[3]   γῆς τε ἁπάσης καὶ θαλάττης κύριος γένοιτο, τὸ χρεὼν ἐν Βαβυλῶνι

[5]   σχεδόν τι τῆς οἰκουμένης ἁπάσης κύριος. Καίτοι πῶς ἄν τις μείζονα

[11]   ὁπηνίκα οἶμαι τῆς Ἀσίας ἁπάσης κύριος κατέστη. Εἰ δὴ οὖν καὶ

[1]   καὶ Ἀγησίλαον τὸν βασιλέα καὶ Κῦρον τὸν Πέρσην, οὔτι τὸν ἀρχαῖον

[13]   καὶ σεμνὰ σιωπῶν καὶ ἀποκρύπτων; κυρουμένης τε γὰρ ἐπ´ ἐμοὶ τοῦ

[8]   μειρακίων τῶν ἐπὶ τὰ βασίλεια κωμαζόντων ἐκράτει ξὺν δίκῃ, πάντα ἀθρόως

Chapitre
[4]	τὰ τῆς πολιτείας μεθέστηκε, τιμὴ	καθ´	αὑτὴν τῶν ἄλλων ἁπάντων στερομένη
[9]	ἂν ὑμῖν τὰ πλεῖστα ἐξαριθμησαίμην	καθ´	ἕκαστα ἀπαγγέλλων, ὡς ὅδε μὲν
[15]	καὶ ὅσα ἔδρασεν ἡμᾶς ἀγαθὰ	καθ´	ἕκαστον λεπτουργοῦντες ἀπαγγέλλωμεν; ἢ τά
[17]	καὶ δι´ αἰτίας ἄγουσιν ὡς	καθαιροῦντας	τὴν τῶν λόγων ἰσχύν. Μόνα
[7]	ἴστω παιδικῶν σφόδρα ἀκουσμάτων ἐπιθυμῶν·	καθάπερ	γὰρ οἶμαι κιθαρῳδοῦ τινος δεξιοῦ
[13]	ἐθέλειν ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς διελθεῖν,	καθάπερ	δὲ τοὺς Κορυβαντιῶντας ὑπὸ τῶν
[15]	τά γε ἐντεῦθεν ἀθρόως ἑλόντες,	καθάπερ	ἔδρασεν αὕτη, πάντα ὁμοῦ διηγησώμεθα;
[11]	~Ἐγὼ δέ, ἐπειδή μοι τεκμηρίων	καθάπερ	ἐν δικαστηρίῳ τὸν λόγον ὁρῶ
[12]	τυχών, εἶτα τὴν οἰκίαν καταληφθεῖσαν	καθάπερ	ἐπ´ ἐρημίας παρά του τῶν
[2]	γερουσίας καὶ τοῦ δήμου, οἳ	καθάπερ	θεὸν ὁρῶσι πορευομένην διὰ τοῦ
[18]	τὰς τοιαύτας συμφορὰς αὑτὸν ἀντιτάξας,	καθάπερ	ἰατρὸς γενναῖος οὐδαμῶς ἀποχρῆν ὑπέλαβεν
[2]	ξυγγενεῖς τιμῆς. Προσήκει δὲ οἶμαι	καθάπερ	ἴχνεσιν ἑπόμενον τοῖς ἤδη ῥηθεῖσιν,
[3]	ἀπολιπόντες, βασιλεῖς ἐκ βασιλέων διετέλουν	καθάπερ	κλῆρον τὴν τιμὴν διαδεχόμενοι. Πάντας
[19]	χαρμονῇ, προθύμως ὑπαντῶντες καὶ δεξιούμενοι	καθάπερ	νόμος βασιλίδα, καὶ τῶν ἀναλωμάτων
[10]	τιμᾷ δὲ οἶμαι καὶ τούτους	καθάπερ	ξυγγενεῖς, καὶ ὅσους τοῦ πατρὸς
[5]	ὥστε ἀποκρύπτεσθαι τὰς ἄλλας παρθένους,	καθάπερ	οἶμαι περὶ τῇ σελήνῃ πληθούσῃ
[7]	τῶν ἀποτορεύειν τὰς κέγχρους ἐπιχειρούντων,	καθάπερ	οἶμαί φασι τὸν Μυρμηκίδην ἀντιταττόμενον
[1]	ἀφίημι, καὶ κείσθω διαφεύγειν αὐτούς,	καθάπερ	οἴονται, κολακείας οὐκ ἀληθῆ δόξαν,
[9]	χαρίζεται τὰ τοιαῦτα, καὶ οὐ,	καθάπερ	Ὅμηρός φησιν, ἐκβιαζόμενος παρὰ τῆς
[6]	ἄλλα τί δεῖ λέγοντας διατρίβειν,	καθάπερ	οὐκ ἔχοντας ἴδιον ἐγκώμιον ὑπὲρ
[14]	καὶ μετέωρος ὑπὸ τῶν ἱματίων	καθάπερ	πτερῶν ἐπαίρεται, συνέσεως δὲ εἰ
[17]	Ἀσσυρίας ἐκείνης γυναικός, ἣ μεταβαλοῦσα	καθάπερ	ῥεῖθρον εὐτελὲς τὸν διὰ τῆς
[8]	φιλίᾳ τὴν ἐκ τῆς ἀρετῆς	καθάπερ	ῥεῦμα θεῖον ἐπιφερομένην ταῖς ἀγαθαῖς
[15]	ἐν αὐτοῖς ποιοῦμαι καὶ στρατευόμενος	καθάπερ	σιτία φέρειν ἀναγκαῖα καὶ ταῦτα
[2]	εἴσω παρελθόντα δρᾶν καὶ λέγειν,	καθάπερ	τινὰ ῥήτορα ξὺν {τῇ} τέχνῃ
[5]	οἶμαι τὴν βασιλεῖ τοσούτῳ συνιοῦσαν,	καθάπερ	φερνὴν οἴκοθεν ἐπιφερομένην, κομίζειν ἀγαθά,
[12]	Ἀθηνῶν δὲ πολλὰ μὲν καὶ	καθαρὰ	καὶ ἐπιχώρια τὰ νάματα, πολλὰ
[7]	νομισθεῖσι καὶ οὐ κίβδηλον ἡδονήν,	καθαρὰν	δὲ καὶ ἀκήρατον τοῖς θεαταῖς
[16]	δεόμενος, τροφῆς δὲ πολλῆς καὶ	καθαρᾶς	τῆς ἐκ τῶν παλαιῶν γραμμάτων,
[12]	πρὸς χρυσίου πλῆθος ὁσονδηοῦν ἐξεταζομένην	καθέλκειν	τὸν ζυγὸν καὶ οὐκ ἐπιτρέπειν
[14]	ἐδόκουν μὲν ὥσπερ ἐν ἱερῷ	καθιδρυμένον	ἄγαλμα σωφροσύνης ὁρᾶν· αἰδὼς δὲ
[9]	βασιλεὺς κρίνει, σωζόμενον πρᾳότερον αὕτη	καθίστησιν·	οὗ γὰρ ἂν ὁ φεύγων
[12]	γε, ὡς εἰκός, βασιλεῖ πολλὰ	καὶ	ἀγαθὰ διδόναι τὸν θεὸν ηὐχόμην,
[16]	βουκολίων οὐδὲ μὴν αἰπολίων ἐπιεικῆ	καὶ	ἀγαθὸν καὶ εὐγνώμονα φήσει τις,
[8]	τὸν ἄνδρα λίαν ἔπειθε στέργειν	καὶ	ἀγαπᾶν αὑτὴν ὑπερορῶντα μέν, ὡς
[12]	ὅτι μοι τὴν ἀληθινὴν ποθοῦντι	καὶ	ἀγαπῶντι πατρίδα παρέσχον ἰδεῖν· ἐσμὲν
[7]	κοσμῶν καὶ ἐπιλεαίνων τὸ φαῦλον	καὶ	ἀγεννὲς τῶν διηγημάτων, γελοιότερον νομίζει
[1]	Φασὶ δὲ ὅμως θωπείας τινὸς	καὶ	ἀγεννοῦς κολακείας τὴν δόξαν ἐκκλίνειν.
[1]	Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν δὲ	καὶ	Ἀγησίλαον τὸν βασιλέα καὶ Κῦρον
[16]	σμικρῶν καὶ φαύλων ῥημάτων ἰδιωτικῶς	καὶ	ἀγροίκως ἄγαν ξυγκειμένων ᾄδειν εὐφημίαν·
[12]	πρότερον προσέσθαι μηδὲ ἐνδέξασθαι ψευδῆ	καὶ	ἄδικον διαβολήν, καὶ οὐκ ἀνῆκε
[14]	ἡνιόχῳ ζημίας, αὑτῷ δὲ αἰσχρᾶς	καὶ	ἀδόξου συμφορᾶς αἴτιος γένηται. Ταῦτα
[8]	ὄλβιον καὶ εὐδαίμονα, τυχὸν δὲ	καὶ	ἀθάνατον, εἴ τι χρὴ ταῖς
[8]	ἐπὶ τῆς οἰκίας ἔγνως στρατεύεσθαι	καὶ	ἄθλους δή τινας καὶ ἀποδημίαν
[12]	καὶ λόγοις· λέγουσι γὰρ δὴ	καὶ	Αἰγύπτιοι τὸν Νεῖλον παρ´ αὐτοῖς
[7]	οὐ κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν δὲ	καὶ	ἀκήρατον τοῖς θεαταῖς ἐνεργασάμενον, ἄπεισι
[19]	ὑποπτεύσειεν ὡς ματαίαν οὖσαν προσποίησιν	καὶ	ἀλαζονείαν κενὴν καὶ αὐθάδη, οὔτι
[9]	τοιαῦτα ξυγχωρεῖν κατὰ ἀνδρῶν ὑβριστῶν	καὶ	ἀλαζόνων· οὐδὲ γὰρ εἰ σφόδρα
[13]	οὕτω μοι πρόθυμος γέγονε βοηθὸς	καὶ	ἀλεξίκακος καὶ σώτειρα, τὴν τοῦ
[12]	δίκῃ καὶ ἀπέφηνεν αὖθις πλούσιον.	Καὶ	ἄλλα ἂν ἔχοιμι περὶ αὐτοῦ
[8]	ὥστε ἔγωγε τῆς Πηνελόπης πολλὰ	καὶ	ἄλλα νομίσας ἐπαίνων ἄξια, τοῦτο
[17]	τὰ περὶ τὴν πόλιν ὀρύγματα	καὶ	ἄλλα πολυτελῆ καὶ δαπανηρὰ κατασκευάσματα
[19]	παρεῖχον μάρτυρα· εἰ δὴ οὖν	καὶ	ἄλλοι τὴν ἐμὴν εὐγνωμοσύνην ζηλοῦν
[13]	ἀμυνούσης καὶ ἀπειργούσης τὰς ψευδεῖς	καὶ	ἀλλοκότους ὑποψίας, ἃς ἐπειδὴ παντελῶς
[19]	περὶ αὐτῆς λέγων πολλοὺς μὲν	καὶ	ἄλλους, ἀτὰρ δὴ καὶ ἐμαυτὸν
[14]	μεταφερομένου δὲ πολλάκις ἐνθένδε ἐκεῖσε	καὶ	ἀμείβοντος δίφρον ἐκ δίφρου, εἴ
[12]	μάλα διαφύγοι μὴ θείας τινὸς	καὶ	ἀμηχάνου σωτηρίας τυχών, εἶτα τὴν
[4]	ἐκείνης πολιτείας διασώζει τινὰ φαύλην	καὶ	ἀμυδρὰν εἰκόνα, ἢ παντάπασιν ὑπεριδόντες
[17]	καὶ πολέμων μακρῶν ἔθνεσι μυρίοις	καὶ	ἀνδράσιν, ὅσους ἦν εἰκὸς ἐκ
[1]	φανέντας καὶ νοσήμασιν αἰσχίστοις πάνυ	καὶ	ἀνελευθέροις. Ἢ γὰρ οὐ συνιέντες
[11]	ἐγὼ τοιοῦτον εὖ παθεῖν φημι	καὶ	ἀνθ´ ὅτου τὸν ἅπαντα χρόνον
[3]	μὲν Ἀσίαν ἐπῆλθε σύμπασαν καταστρεφόμενος,	καὶ	ἀνίσχοντα πρῶτος ἀνθρώπων τὸν ἥλιον
[7]	τὴν κιθάραν ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται	καὶ	ἀνοηταίνειν· καὶ εἰ μετὰ πλείονος
[14]	εἰ μὲν ἄφρων εἴη παντελῶς	καὶ	ἀνόητος, χαίρει καὶ γέγηθε καὶ
[14]	τὸ μᾶλλον ὑβρίζειν καὶ ἀπειθεῖν	καὶ	ἀντιτείνειν, οὐ δεχόμενον ἀμῶς γέ
[11]	οὐδὲ πλάσμα ἐρῶ· ὑμεῖς δὲ	καὶ	ἀνωμότῳ πιστεύσετε πάντως οὐ κολακείας
[1]	Καὶ τῆς μὲν θηριώδους ἐκείνης	καὶ	ἀπανθρώπου μοχθηρίας σφόδρα ὀλίγα καὶ
[14]	πολλὰ δὲ οἶμαι τέτρωρα τρέφοντος	καὶ	ἅπασι μὲν ἐπιβεβηκότος, διὰ δὲ
[14]	συμφορῶν ἐπὶ τὸ μᾶλλον ὑβρίζειν	καὶ	ἀπειθεῖν καὶ ἀντιτείνειν, οὐ δεχόμενον
[12]	σωτῆρα καὶ εὐεργέτην τῆς χώρας	καὶ	ἀπείργειν αὐτοῖς τὴν ὑπὸ τοῦ
[13]	ἀπεσώθη πάλιν τῆς βασιλίδος ἀμυνούσης	καὶ	ἀπειργούσης τὰς ψευδεῖς καὶ ἀλλοκότους
[12]	τῶν δυναστῶν ἀφείλετο ξὺν δίκῃ	καὶ	ἀπέφηνεν αὖθις πλούσιον. Καὶ ἄλλα
[1]	αἰτίας δειλοὶ καὶ βάσκανοι φύσει	καὶ	ἁπλῶς ἅπασιν ἀνθρώποις δυσμενεῖς, οἵ
[2]	οὖν ἔτι δεησόμεθα μειζόνων εἰκόνων	καὶ	ἀποδείξεων ἐναργεστέρων, ὥστε ἀποφυγεῖν τὴν
[8]	στρατεύεσθαι καὶ ἄθλους δή τινας	καὶ	ἀποδημίαν ἑτέραν ἐκτελεῖν οὔτι τῆς
[12]	αἰτήσασα παρὰ βασιλέως ὑπὲρ ἐμοῦ	καὶ	ἀποδημοῦντος ἤδη τὴν χάριν, ἐπειδή
[7]	ἀνδροῖν ἐκείνοιν τὸν κράτιστον ἐπιλεξάμενος	καὶ	ἀποδοὺς τὸν περὶ τὸ σῶμα
[1]	μεμνῆσθαι τὸν χρόνον· μεμνημένοι δὲ	καὶ	ἀποκνοῦντες δι´ ἁσδηποτοῦν αἰτίας δειλοὶ
[1]	λέγει, ἀλλὰ καὶ ὅστις σιωπᾷ	καὶ	ἀποκρύπτει, λήθῃ παραδιδοὺς καὶ ἀφανίζων
[13]	οὕτως ἐναργῆ καὶ σεμνὰ σιωπῶν	καὶ	ἀποκρύπτων; κυρουμένης τε γὰρ ἐπ´
[12]	βασιλέως καὶ τυχεῖν ἐποίησε λόγου·	καὶ	ἀπολυομένῳ πᾶσαν αἰτίαν ἄδικον συνήσθη,
[11]	ἐν ταύτῃ γεγονὼς τῇ τύχῃ	καὶ	ἀπομνημονεύων τῶν ἐκείνης εἰς ἐμαυτὸν
[10]	πρεσβυτέρους ἐπὶ μειζόνων τάττουσα πράξεων	καὶ	ἀποφήνασα μακαρίους καὶ ζηλωτούς, βασιλεῖ
[12]	ἐβουλόμην μᾶλλον ἢ πολὺ χρυσίον	καὶ	ἀργύριον· ἀνδρῶν γὰρ ἀγαθῶν φημι
[16]	σεμνὸν τὸ δῶρον, χρυσίον δὲ	καὶ	ἀργύριον οὐδὲ ἐδεόμην ἐγὼ λαβεῖν
[7]	ἵππων καὶ ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ	καὶ	ἀργύρῳ καὶ ὀρειχάλκῳ μετὰ τῆς
[1]	γε Σωκράτης πολλοὺς καὶ Πλάτων	καὶ	Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν δὲ καὶ Ἀγησίλαον
[9]	ἐλθὼν κινδύνου, τιμῆς δὲ ἔτυχον	καὶ	ἀρχῆς μυρίοι. Καὶ ταῦτα οὐκ
[13]	γενναίου βασιλέως εὔνοιαν ἀκέραιον ἡμῖν	καὶ	ἀσινῆ μένειν ξὺν πολλῷ πόνῳ
[3]	Λυδῶν ἢ Μήδων καὶ Περσῶν	καὶ	Ἀσσυρίων, πλὴν μόνου τοῦ Καμβύσου
[19]	οὖσαν προσποίησιν καὶ ἀλαζονείαν κενὴν	καὶ	αὐθάδη, οὔτι που καὶ τὴν
[8]	τί πρῶτον ἔργον ἐκείνης γέγονε,	καὶ	αὖθις δεύτερον, καὶ ἐπ´ αὐτῷ
[16]	εἶτα ἐκτρέφων τὰς ἀμπέλους δίκελλαν	καὶ	αὖθις σμινύην, καὶ τέλος ἤδη
[2]	μὲν γάρ τι νόου γε	καὶ	αὐτὴ δεύεται ἐσθλοῦ λέγων, καὶ
[11]	τὰ ἀγαθά, αὐτῷ τε οἶμαι	καὶ	αὐτῆς ταύτης ξυμπροθυμουμένης, ὑπὲρ ὧν
[2]	ἀποτίνειν ὀκνήσομεν; Ἀλλὰ μή ποτε	καὶ	αὐτὸ τὸ δεῖσθαι καταγέλαστον εἶναι
[14]	πῃ πορεύεσθαι, ἀλλ´ εἰ μὴ	καὶ	αὐτὸν ὁρῴη τὸν ἡνίοχον διὰ
[11]	κύριος κατέστη. Εἰ δὴ οὖν	καὶ	αὐτός, πολλὰ μὲν παρ´ αὐτῆς,
[15]	ὄναιτο, εὖ ἴστε. Ὃ δὴ	καὶ	αὐτὸς πολλάκις ξυννοῶν παιδιάν τε
[15]	ὑμᾶς ἀπομνημονεῦσαι, ᾧ μοι δοκῶ	καὶ	αὐτὸς σφόδρα ἡσθῆναι διαφερόντως· βίβλους
[1]	σιωπᾷ καὶ ἀποκρύπτει, λήθῃ παραδιδοὺς	καὶ	ἀφανίζων τὰς χάριτας. Καὶ τῆς
[15]	πρὸς ταῦτα τὴν αὑτοῦ διάνοιαν	καὶ	ἀφομοιοῦν πρὸς τοὺς λόγους· ὧν
[4]	ἀρχὴν ἄρχειν, πάλαι μὲν ἰσχυρὰν	καὶ	βασιλείαν ἀτεχνῶς νομιζομένην, μεταβαλοῦσαν δὲ
[1]	ἀποκνοῦντες δι´ ἁσδηποτοῦν αἰτίας δειλοὶ	καὶ	βάσκανοι φύσει καὶ ἁπλῶς ἅπασιν
[1]	ἐπὶ τὸ ζηλοῦν ἐκεῖνα πειθοῖ	καὶ	βίᾳ παρώρμησεν ὁρῶντας, ὅτι μηδὲ
[10]	τῆς παρούσης ἔδωκε τὴν ἀρχήν.	Καὶ	γὰρ εἴ τῳ δοκοῦσιν, ὥσπερ
[2]	ἤπερ τοῖς ἀνδράσι προσήκειν ὑπολαμβάνοντες.	Καὶ	γὰρ εἶναι σώφρονα καὶ συνετὴν
[14]	εἴη παντελῶς καὶ ἀνόητος, χαίρει	καὶ	γέγηθε καὶ μετέωρος ὑπὸ τῶν
[4]	δέ, ὅτι πρῶτος ἔτυχεν ἐκεῖνος	καὶ	γέγονεν ἀρχηγὸς τῷ γένει τῆς
[2]	Ὅμηρός φησιν, ἀπεικασθεῖσαν παρθένῳ καλῇ	καὶ	γενναίᾳ, Ὀδυσσεῖ μὲν ἡγήσασθαι τῆς
[8]	ῥεῦμα θεῖον ἐπιφερομένην ταῖς ἀγαθαῖς	καὶ	γενναίαις ψυχαῖς; Δύο γὰρ δὴ
[8]	ὥσπερ οὖν ἄξιον γυναῖκα καλὴν	καὶ	γενναίαν· ὥστε ἔγωγε τῆς Πηνελόπης
[2]	καὶ οὐκ ἄξιον ἀνδρὸς ἐπιεικοῦς	καὶ	γενναίου, εἶναι δὲ καὶ τὸν
[14]	τῆς τέχνης, κᾆτα ἀναγκαζομένῳ καλοῦ	καὶ	γενναίου κομίζειν ἅρμα ἡνιόχου, πολλὰς
[3]	φιλοτιμίας· εἶτα ἑλόντες τὴν Μακεδονίαν	καὶ	γένος ὄλβιον ἀπολιπόντες, βασιλεῖς ἐκ
[4]	μὲν ἰδιώταις οἷον ἆθλον ἀποκειμένη	καὶ	γέρας ἀρετῆς ἢ πίστεως ἤ
[2]	ἐπέθηκε ταῖς εὐφημίαις ζηλωτὸν ἀνδρὶ	καὶ	γυναικί, Οὐ μὲν γάρ τι
[7]	ἐς θέατρον παραγάγοι παντοδαπῶν ἀνδρῶν	καὶ	γυναικῶν καὶ παίδων φύσει τε
[7]	μὲν παῖδας καὶ τῶν ἀνδρῶν	καὶ	γυναικῶν ὁπόσοι τοιοῦτοι, εἰς τὴν
[7]	τῶν ἀνδρῶν δὲ τοὺς ἀμαθεστέρους	καὶ	γυναικῶν πλὴν σφόδρα ὀλίγων ἅπαν
[1]	ἂν μὲν δέῃ λοιδορῆσαί που	καὶ	δακεῖν, ὥσπερ τὰ θηρία ὀργίλον
[17]	πόλιν ὀρύγματα καὶ ἄλλα πολυτελῆ	καὶ	δαπανηρὰ κατασκευάσματα ἐκείνης ἔργα γενέσθαι
[11]	ἐκείνης ἔργων. Πυνθάνομαι γὰρ δὴ	καὶ	Δαρεῖον, ἕως ἔτι δορυφόρος ἦν
[2]	τὸν Ὀδυσσέα τὸν σοφὸν ἀγεννῆ	καὶ	δειλόν, ὅτι τὴν τοῦ βασιλέως
[13]	μεγίστων ὀρῶν αὐταῖς οἶμαι πέτραις	καὶ	δένδρεσι μεταβαλλόντων εἰς τήνδε τὴν
[19]	ὑπεδέχετο σὺν χαρμονῇ, προθύμως ὑπαντῶντες	καὶ	δεξιούμενοι καθάπερ νόμος βασιλίδα, καὶ
[17]	πρὸς τοὺς μὴ τἀκείνων ζηλοῦντας	καὶ	δι´ αἰτίας ἄγουσιν ὡς καθαιροῦντας
[14]	ἐγὼ ἐλογιζόμην ἐν νυκτὶ βουλεύων	καὶ	δι´ ἡμέρας κατ´ ἐμαυτὸν ἐπισκοπούμενος,
[14]	καὶ τὴν οἴκησιν δὲ αὐτὴν	καὶ	δίαιταν πάντα ὄγκου πλέα καὶ
[2]	ἠπίστατο οἷσίν τ´ εὖ φρονέῃσι,	καὶ	διαλύειν τὰ πρὸς ἀλλήλους ἐγκλήματα
[1]	πρὸς τὸ τὰ δυνατὰ ποιεῖν	καὶ	διαλύεσθαι τὸ ὄφλημα; ἢ δῆλον
[14]	καὶ μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ θεραπείαν	καὶ	διατριβὰς τὰς συνήθεις καὶ τὴν
[1]	προθυμοτέρους παρέχει περὶ τὰ καλὰ	καὶ	διαφέροντα τῶν ἔργων· τοὺς δὲ
[2]	φερούσης ὁδοῦ, σύμβουλον δὲ αὐτῷ	καὶ	διδάσκαλον γενομένην ὧν ἐχρῆν εἴσω
[1]	ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου· Ἀρκεσίλαος δὲ	καὶ	διδοὺς τὸν λαβόντα ἐπειρᾶτο λαθεῖν,
[9]	γαμετῆς ὁμολογεῖ ὅ τι ξυγχωροίη	καὶ	δίδωσιν ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ.
[14]	σὺν θεῷ, μόνον εἰ πιστὸς	καὶ	δίκαιος εἰς ἡμᾶς γένοιο. Τοσαῦτα
[2]	ἀγαθῶν τῶν ὑπαρχόντων ἐκείνῃ, σωφροσύνης	καὶ	δικαιοσύνης, ἢ πρᾳότητος καὶ ἐπιεικείας,
[17]	θεῖος ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω	καὶ	δικαιοτέραν τὴν εὐφημίαν. Ἆρ´ οὖν
[6]	ἔκ τε Ἰθάκης καὶ Σάμου	καὶ	Δουλιχίου, τῇ δὲ ἀνὴρ μὲν
[8]	ὑποθήσομεν ταῖς αἰτίαις, ἱματίων πολυτελῶν	καὶ	δώρων παντοίων ὅρμων τε καὶ
[6]	βασιλεὺς ἑαυτῷ συνοικεῖν ἀξίαν ἔκρινε,	καὶ	ἔδρασε τὸν γάμον λαμπρῶς μετὰ
[9]	δὲ ὅσα καὶ οὕστινας δρᾷ	καὶ	ἔδρασεν, ἡδέως ἂν ὑμῖν τὰ
[9]	ὅτε τοῖς πατρίοις ἔθεσιν ἐχρῶντο	καὶ	ἔζων τοῖς οἰκείοις πειθόμενοι νόμοις
[3]	ὧν ὑπ´ ἐκείνῳ κτησάμενοι πόλεων	καὶ	ἐθνῶν ἔτυχον. Ἆρ´ οὖν ἔτι
[8]	τε ἔδρασε καὶ ὅσα ἀνέτλη,	καὶ	εἰ δή τι ἄλλο ὑπὸ
[3]	πατέρα κληθεῖσαι. Τοῦτο μὲν δὴ	καὶ	εἰ δή τι τοιοῦτον ἕτερον,
[7]	ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται καὶ ἀνοηταίνειν·	καὶ	εἰ μετὰ πλείονος τὰ τοιαῦτα
[7]	τοὺς τρόπους τῆς μουσικῆς διαφθείροι	καὶ	εἰ ταῖς ἁρμονίαις μὴ δεόντως
[7]	χάριν φαύλως ἀνέχεσθαι, δυσχεραίνειν δὲ	καὶ	εἰ τοὺς τρόπους τῆς μουσικῆς
[13]	νῦν ἐστιν ὑπ´ αὐγὰς ἡλίου,	καὶ	εἴ ποτε ἄλλος προσγένοιτο, τῶν
[17]	πολλά τε ἰδίᾳ τοῖς ἀνθρώποις	καὶ	εἰς τὸ κοινὸν ἀγαθὰ συμβαίνει,
[15]	ἐκείνης δώρων τυχὸν οὐκ ἄχαρι	καὶ	εἰς ὑμᾶς ἀπομνημονεῦσαι, ᾧ μοι
[19]	ἔνειμε τῶν φυλῶν τοῖς ἐπιστάταις	καὶ	ἑκατοντάρχαις τοῦ πλήθους ἀπαριθμήσασθαι. Ἀλλὰ
[8]	περὶ αὐτῆς λόγος δηλοῦν ἐπιχειρεῖ	καὶ	ἐκδιδάσκειν τοὺς πάλαι διὰ τῶν
[7]	θεαταῖς ἐνεργασάμενον, ἄπεισι τοῦτον ἐπαινῶν	καὶ	ἐκπληττόμενος, ὅτι δὴ σὺν τέχνῃ
[2]	ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ μεγαλόφρονα	καὶ	ἐλευθέριον, καὶ πάντα ὡς ἔπος
[8]	σωφροσύνην καὶ φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε	καὶ	ἐλευθεριότητα καὶ τὰς ἄλλας ἀρετὰς
[19]	μὲν καὶ ἄλλους, ἀτὰρ δὴ	καὶ	ἐμαυτὸν ὑμῖν καὶ τὰ ἐπ´
[12]	χώραν αὐτὴν ἀσπάσασθαι. Ὃ δὴ	καὶ	ἐμοὶ πάλαι μὲν ἦν, ὡς
[13]	ἀνθρώπων ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων, ὃ δὴ	καὶ	ἐμοὶ παρὰ βασιλέως παιδὶ μὲν
[4]	ἔχοιμεν ἔτι πράγματα ἐπιζητοῦντες φανερώτερον	καὶ	ἐναργὲς μᾶλλον τεκμήριον; θυγάτηρ γάρ
[8]	ἐκείνην λαμπρὰ καὶ ζηλωτὰ γέγονε	καὶ	ἐνομίσθη. Ἀλλ´ ἐπειδὴ τῶν βασιλείων
[19]	ἐπιχειρήσειαν, πολλοὺς ἔχει τε ἤδη	καὶ	ἕξει τοὺς ἐπαινέτας.
[14]	ἡμῶν ἤδη ἔχεις, τὰ δὲ	καὶ	ἕξεις σὺν θεῷ, μόνον εἰ
[14]	τῆς ἐντεύξεως ἀπαλλαγεὶς σφόδρα ἐθαύμασα	καὶ	ἐξεπεπλήγμην, ἐναργῶς δοκῶν ἀκηκοέναι σωφροσύνης
[8]	ἐκείνης γέγονε, καὶ αὖθις δεύτερον,	καὶ	ἐπ´ αὐτῷ τρίτον, καὶ πολλὰ
[15]	μὴ πάμπληθες ἀπολειφθείη, τυγχάνοι δὲ	καὶ	ἐπ´ ὀλίγον τῆς ὁμοιότητος, οὐ
[2]	γένους καὶ ὅσα ἔδρασάν τε	καὶ	ἔπαθον εἰπών, καὶ ὅπως αὐτὴν
[11]	ὑμῖν ἐμαυτὸν τούτων ἐκείνων μάρτυρα	καὶ	ἐπαινέτην παρέξομαι· ἀλλ´ ὅπως μου
[14]	αἰδὼς δὲ ἐπεῖχε τὴν ψυχήν,	καὶ	ἐπέπηκτό μοι κατὰ γῆς τὰ
[1]	ἀγαπητὸν δὲ οἶμαι καὶ ὀλίγους.	Καὶ	ἐπῄνει γε Σωκράτης πολλοὺς καὶ
[13]	ἑάλων, οὐ τὸν ὑπὸ γῆς	καὶ	ἐπὶ γῆς χρυσὸν ἀντάξιον οὐδ´
[2]	ἄλλη διαφερόντως ἀγαθὴ γέγονεν ἢ	καὶ	ἐπὶ σμικρὸν ἀρετῆς μετεποιήθη, οὔκουν
[14]	πτερῶν ἐπαίρεται, συνέσεως δὲ εἰ	καὶ	ἐπὶ σμικρὸν μετέχοι καὶ σώφρονος
[7]	δελφῖνος τυχεῖν ἢ τῶν ξυμπλεόντων,	καὶ	ἐπὶ τὴν Λακωνικὴν ἄκραν κομισθῆναι·
[14]	τὰς ἡνίας πάντων ἐγκρατῶς, εἰ	καὶ	ἐπὶ τῆς μιᾶς ἄντυγος μένοι,
[1]	πάντων, μὴ παντάπασιν ἀποσεισάμενος αἰδῶ	καὶ	ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου· Ἀρκεσίλαος δὲ
[2]	σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης, ἢ πρᾳότητος	καὶ	ἐπιεικείας, ἢ τῆς περὶ τὸν
[16]	ἤδη κάλαμον, ᾧ χρῆν προσδεδέσθαι	καὶ	ἐπικεῖσθαι τὴν ἄμπελον, ἵνα αὐτή
[7]	διηγεῖται, λέξει τε ἡδίστῃ κοσμῶν	καὶ	ἐπιλεαίνων τὸ φαῦλον καὶ ἀγεννὲς
[14]	καὶ σχῆμα περιβαλὼν ἡνιόχου σεμνοῦ	καὶ	ἐπιστήμονος, ὃς εἰ μὲν ἄφρων
[12]	νάματα, πολλὰ δὲ ἔξωθεν ἐπιρρεῖ	καὶ	ἐπιφέρεται τίμια τῶν ἔνδον οὐ
[12]	συγγενόμενος ἐμπλήσῃ τὸν ἀέρα πυρὸς	καὶ	ἐπιφλέγῃ τὰ σύμπαντα· οὐ γὰρ
[12]	δὲ πολλὰ μὲν καὶ καθαρὰ	καὶ	ἐπιχώρια τὰ νάματα, πολλὰ δὲ
[13]	μὲν εὖ μάλα τὸ ἔργον	καὶ	ἐρασθέντι δεινῶς τοῦ πράγματος, ἀπολειφθέντι
[6]	οὔτε εἰπεῖν οὔτε ἐπακοῦσαι πολὺ	καὶ	ἐργῶδες, ὅτι δὴ γένος μὲν
[4]	μὲν γὰρ ἄλλων ὀνομάτων τε	καὶ	ἔργων ὁπόσα τῆς παλαῖας ἐκείνης
[9]	τεκμήριον, καινόν πως εἶναι δοκεῖ	καὶ	ἐς ἀπιστίαν ἄγειν τὸν ἔπαινον·
[11]	ἀθάνατον αὐτῇ τῶν ἔργων γενέσθαι	καὶ	ἐς ὑμᾶς ταῦτα ἀπαγγέλλειν, τυχὸν
[8]	ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι λευκῷ,	καὶ	ἐτεθήλει περὶ τὴν οἰκίαν ἡμερὶς
[6]	μὲν γὰρ καλοὺς καὶ νέους	καὶ	ἔτι νυμφίους τοὺς ἄνδρας ἀφαιρεθεῖσαι
[8]	τοσούτους ἀνατλάντα πόνους καὶ κινδύνους	καὶ	ἔτι ὑφορώμενον δεινότατα πείσεσθαι, τὰ
[2]	νέου καὶ νυμφίου, ἔγημέ τε	καὶ	ἐτίμησεν ὡς οὔτις ἐπὶ χθονὶ
[1]	καὶ ἀπανθρώπου μοχθηρίας σφόδρα ὀλίγα	καὶ	εὐαρίθμητα κομιδῇ τὰ παραδείγματα· πολλοὶ
[8]	φύσει τὸν βασιλέα καὶ χρηστὸν	καὶ	εὐγνώμονα πρὸς ἃ πέφυκε παρακαλεῖ
[16]	μὴν αἰπολίων ἐπιεικῆ καὶ ἀγαθὸν	καὶ	εὐγνώμονα φήσει τις, ὃς τοῦ
[8]	ὑπομείνας πόνους, ἐξὸν εἶναι ὄλβιον	καὶ	εὐδαίμονα, τυχὸν δὲ καὶ ἀθάνατον,
[12]	εἶναι τά τ´ ἄλλα σωτῆρα	καὶ	εὐεργέτην τῆς χώρας καὶ ἀπείργειν
[8]	κατὰ τὴν ὁδὸν ἐκείνην λαμπρὰ	καὶ	ζηλωτὰ γέγονε καὶ ἐνομίσθη. Ἀλλ´
[10]	τάττουσα πράξεων καὶ ἀποφήνασα μακαρίους	καὶ	ζηλωτούς, βασιλεῖ τ´ ἐποίησε φίλους
[9]	παντὸς ἀπολέσθαι χρεών· ὃ δὴ	καὶ	ἡ βασιλὶς ἥδε ξυννοοῦσα κακὸν
[16]	ὁποιουσοῦν τρέφων, νέος μὲν αὐτὸς	καὶ	ἡγεμόνων πολλῶν δεόμενος, τροφῆς δὲ
[7]	γυναικῶν καὶ παίδων φύσει τε	καὶ	ἡλικίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις ἐπιτηδεύμασι
[13]	καὶ πηδᾶν οὐδενὶ ξὺν λόγῳ,	καὶ	ἡμᾶς ὑπὸ τῆς μνήμης τῶν
[11]	οἶμαι ξύμπαντα παρ´ αὐτοῦ τοῦ	καὶ	ἡμῖν χαρισαμένου λαβοῦσα) τῷ βούλεσθαι
[8]	Καλυψὼ καὶ Κίρκη καὶ Ναυσικάα·	καὶ	ἦν αὐταῖς τὰ βασίλεια πάγκαλα,
[8]	περὶ τὰς νήσους ἐκείνας εἰρήνης	καὶ	ἡσυχίας τίνα οὐκ ἂν ἡττηθῆναι
[8]	τῶν αὐτοφυῶν ἔλαττον μετεῖχε χάριτος	καὶ	ἧττον εἶναι ἐδόκει ´κείνων ἐράσμια.
[3]	λειπόμενα περιβαλόμενος γῆς τε ἁπάσης	καὶ	θαλάττης κύριος γένοιτο, τὸ χρεὼν
[2]	ἑκάστῳ τὰ πρὸς τὴν ἀξίαν	καὶ	θαρραλέαν ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ
[7]	ἑπομένως τοῖς νόμοις τῆς ἀληθινῆς	καὶ	θείας μουσικῆς; ὁρῶν δὲ ἐμμένοντα
[2]	ἤδη μιμούμενοι τὸν σοφὸν ἐκεῖνον	καὶ	θεῖον ποιητήν, ἐπαινέσομεν Εὐσεβίαν τὴν
[14]	καὶ σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος δὲ	καὶ	θεῖος ἀληθῶς αὐτοκράτωρ ἀφῄρει τι
[17]	ἅτε δὴ οὖν οἶμαι σοφὸς	καὶ	θεῖος ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω
[14]	πεισθέντι γέγονε καὶ μεταβαλόντι ἐσθῆτα	καὶ	θεραπείαν καὶ διατριβὰς τὰς συνήθεις
[18]	μὴ πάντα εἰς δύναμιν ἰῷτο	καὶ	θεραπεύοι, οὐδὲν ἄξιον τῆς αὑτοῦ
[16]	καὶ καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι	καὶ	θέρους φανέντος μάλα γενναίως ἐπιλαθόμενον
[3]	διηνεγκάτην πάντων, ὅσοι πάλαι Μακεδονίας	καὶ	Θρᾴκης ἦρξαν, οἶμαι δὲ ἔγωγε
[14]	τοῖσδε κεκτημένου τέτρωρον ὑπὸ ἀμαθίας	καὶ	θράσους ὑβρίζον, πιεζόμενον τῇ συνεχεῖ
[8]	δὴ τώδε τινὲ πειθώ τε	καὶ	ἰδέα φιλίας ἔστον, ὧν ἥδε
[2]	τοι ἔπειτα φίλους τ´ ἰδέειν	καὶ	ἱκέσθαι Οἶκον ἐς ὑψόροφον· ὁ
[9]	τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ δέησιν προσθεῖσα	καὶ	ἱκετηρίαν, ἀφεῖναι πάντως τῆς αἰτίας.
[7]	ὁ τῆς πομπῆς τρόπος ἁρμάτων	καὶ	ἵππων καὶ ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ
[12]	τῶν Ἀθηνῶν δὲ πολλὰ μὲν	καὶ	καθαρὰ καὶ ἐπιχώρια τὰ νάματα,
[16]	πολλῶν δεόμενος, τροφῆς δὲ πολλῆς	καὶ	καθαρᾶς τῆς ἐκ τῶν παλαιῶν
[5]	ἐμμελῆ, ἀκμὴν καὶ ὥραν σώματος	καὶ	κάλλος τοσοῦτον, ὥστε ἀποκρύπτεσθαι τὰς
[16]	ξυμποριζόντων καὶ μεταδιδόντων τροφῆς ἀφθόνου	καὶ	καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι καὶ
[3]	πολλῶν δὲ ἀγαθῶν ἀνδρῶν γενομένων	καὶ	καταλιπόντων Ἑλληνικοῦ τρόπου μνημεῖα πάγκαλα,
[8]	ἐν αὐτοῖς πεφυτευμένων μάλα ἀμφιλαφέσι	καὶ	κατασκίοις τοῖς δένδρεσι, λειμῶνές τε
[1]	λέγουσι σαφῶς εἰδώς, ὅμως ἀφίημι,	καὶ	κείσθω διαφεύγειν αὐτούς, καθάπερ οἴονται,
[8]	ἡττηθῆναι δοκεῖ, τοσούτους ἀνατλάντα πόνους	καὶ	κινδύνους καὶ ἔτι ὑφορώμενον δεινότατα
[8]	εἶχον αὐτοῦ πᾶσαι ἐρωτικῶς, Καλυψὼ	καὶ	Κίρκη καὶ Ναυσικάα· καὶ ἦν
[9]	ἐπιτήδειοί τινές εἰσι πάσχειν κακῶς	καὶ	κολάζεσθαι, τούτους ἐκ παντὸς ἀπολέσθαι
[8]	καὶ παρὰ δίκην αἰτία τιμωρίας	καὶ	κολάσεως μικρᾶς ἢ μείζονος. ~Ἀθήνησι
[4]	οἷς ἔχουσιν ἀγαθοῖς οἷον ἄγαλμα	καὶ	κόσμος ἐπιτιθεμένη· τῶν μὲν γὰρ
[13]	ἐντεῦθεν πρίαιτο, θείᾳ δέ τινι	καὶ	κρείττονι μοίρᾳ ἀνθρώπων ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων,
[1]	δὲ καὶ Ἀγησίλαον τὸν βασιλέα	καὶ	Κῦρον τὸν Πέρσην, οὔτι τὸν
[1]	ἀπεστερήθησαν ὃ μόνον δοῦναί τε	καὶ	λαβεῖν ἐστι δημοσίᾳ καλόν. Χρήματα
[4]	οἰκιστὴν γενέσθαι κρεῖττον ἢ πολίτην,	καὶ	λαβεῖν ὁτιοῦν ἀγαθὸν ἢ δοῦναι
[11]	Αἴγυπτον ξυμβαλεῖν φεύγοντι τὴν αὑτοῦ,	καὶ	λαβόντα φοινικίδα τινὰ δῶρον, οὗ
[15]	τὴν ἡλικίαν τῆς θέας ἐναργῆ	καὶ	λαμπρὰν εἰκόνα φέρει τῶν πάλαι
[18]	ἀπορῶν ἄλλων θαυμασίων εἶναι δοκούντων	καὶ	λαμπρῶν διηγημάτων. ~Εἰ γὰρ δή
[15]	τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα	καὶ	λέβητας ἐείκοσιν. Ἀλλ´ οὔ μοι
[2]	ὧν ἐχρῆν εἴσω παρελθόντα δρᾶν	καὶ	λέγειν, καθάπερ τινὰ ῥήτορα ξὺν
[13]	ἀρνεῖσθαι τὸ λαβεῖν, μήτε ἀγροίκῳ	καὶ	λίαν αὐθάδει χρησάμενον παρρησίᾳ φαύλως
[12]	παραπλήσιόν τι τοῖς Αἰγυπτίοις μυθολογήμασι	καὶ	λόγοις· λέγουσι γὰρ δὴ καὶ
[14]	τι πάντως τῶν ἀλγεινῶν, ἔργοις	καὶ	λόγοις τιμῶν καὶ χαριζόμενος· τέλος
[13]	ὅντινα τρόπον ὄνομα ἐτύγχανε μόνον	καὶ	λόγος ἔργου στερόμενος. Ἡ δὲ
[15]	τις ἐπίσταιτο τοὺς ἀρίστους ἄνδρας	καὶ	λόγους καὶ πράξεις, οἷον ἀρχέτυπα
[7]	ὀλίγων ἅπαν τὸ πλῆθος ἡδονῇ	καὶ	λύπῃ κρίνειν τὰ κρούματα, μουσικὸν
[8]	γάρ, εἰ σφόδρα λέγειν ἐθέλοιμι	καὶ	μακρὰς ὑπὲρ τούτων βίβλους ξυντιθέναι,
[8]	δένδρεσι, λειμῶνές τε ἄνθεσι ποικίλοις	καὶ	μαλακῇ τῇ πόᾳ βρύοντες, Κρῆναι
[3]	ὡς ἔνδοξος μὲν ἡ Μακεδονία	καὶ	μεγάλη τὸ πρόσθεν γένοιτο; ταύτης
[19]	ἀναλωμάτων τὸ μέγεθος, ὡς ἐλευθέριον	καὶ	μεγαλοπρεπές, καὶ τῆς παρασκευῆς τὴν
[2]	καὶ θαρραλέαν ἐν τοῖς δεινοῖς	καὶ	μεγαλόφρονα καὶ ἐλευθέριον, καὶ πάντα
[11]	δι´ αὐτὴν παρὰ τοῦ γενναίου	καὶ	μεγαλόφρονος βασιλέως λαβών, ὁμολογοίην τοῦ
[8]	γαμετή τε οὖσα βασιλέως ἀνδρείου	καὶ	μεγαλοψύχου καὶ σώφρονος τοσαύτην εὔνοιαν
[5]	συνετοῦ, δικαίου, χρηστοῦ καὶ πρᾴου	καὶ	μεγαλοψύχου, ὃς ἐπειδὴ πατρῴαν οὖσαν
[6]	δὲ ἀνὴρ μὲν οὐδεὶς καλὸς	καὶ	μέγας ἢ ἰσχυρὸς ἢ πλούσιος
[17]	τε ᾠκοδόμησεν ὑπὸ γῆς πάγκαλα	καὶ	μεθῆκεν ὑπὲρ τῶν χωμάτων αὖθις·
[2]	τινος ἀγαθοῦ, σμικροῦ τε ὁμοίως	καὶ	μείζονος, οὐδὲν ἔλαττον παρὰ γυναικὸς
[14]	οὕτω πρᾷον ἦν αὐτῇ φθέγμα	καὶ	μείλιχον, ταῖς ἐμαῖς ἀκοαῖς ἐγκαθιδρυμένον.
[14]	~Οὐκοῦν ἐπειδή μοι πεισθέντι γέγονε	καὶ	μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ θεραπείαν καὶ
[16]	φίλων, πολλὰ μὲν αὐτῷ ξυμποριζόντων	καὶ	μεταδιδόντων τροφῆς ἀφθόνου καὶ καταγωγίων,
[14]	καὶ ἀνόητος, χαίρει καὶ γέγηθε	καὶ	μετέωρος ὑπὸ τῶν ἱματίων καθάπερ
[8]	καὶ ὧν ἤκουσεν ἀκουσμάτων, ἵνα	καὶ	μετόπισθε τεῇ εἴπῃσθα γυναικί, φησίν.
[2]	ἄξιον διεξελθεῖν, ἀγαπῶντες δέ, εἰ	καὶ	μετρίως τυγχάνοιμεν οὕτω καλῶν καὶ
[12]	δὲ ἄλλως ὑποψίας, ἠξίου διελέγχειν	καὶ	μὴ πρότερον προσέσθαι μηδὲ ἐνδέξασθαι
[13]	καὶ συνεπήχει μουσικόν, θαρρεῖν κελεύουσα	καὶ	μήτε τὸ μέγεθος δείσαντα τῶν
[9]	Καὶ τυχὸν οὐκ ἄτοπον χαλεπῶς	καὶ	μόλις τὰ τοιαῦτα ξυγχωρεῖν κατὰ
[6]	τὰ τρόπαια, ἔθνη καὶ πόλεις	καὶ	μούσας ἑστιῶν. ~Εἰ δέ τις
[1]	ὄφλημα; ἢ δῆλον ὅτι φαύλους	καὶ	μοχθηροὺς νομιστέον; Οὐδενὸς γὰρ οἶμαι
[17]	νεωτέρα καὶ Ῥοδογούνη καὶ Τώμυρις	καὶ	μυρίος δή τις ἐπιρρεῖ γυναικῶν
[19]	Ῥώμην, ὁπότε ἐστρατεύετο βασιλεὺς ζεύγμασι	καὶ	ναυσὶ τὸν Ῥῆνον διαβὰς ἀγχοῦ
[8]	πᾶσαι ἐρωτικῶς, Καλυψὼ καὶ Κίρκη	καὶ	Ναυσικάα· καὶ ἦν αὐταῖς τὰ
[2]	γὰρ εἶναι σώφρονα καὶ συνετὴν	καὶ	νέμειν ἑκάστῳ τὰ πρὸς τὴν
[15]	πάλαι πραχθέντων, ὑφ´ ἧς ἤδη	καὶ	νέοι πολλοὶ γερόντων μυρίων πολιὸν
[6]	Λαοδάμειαν. Αἱ μὲν γὰρ καλοὺς	καὶ	νέους καὶ ἔτι νυμφίους τοὺς
[1]	πολλοῖς ἅμα πάθεσιν ἐνόχους φανέντας	καὶ	νοσήμασιν αἰσχίστοις πάνυ καὶ ἀνελευθέροις.
[2]	θεῖος, τοῦ πατρὸς ἀπολομένου νέου	καὶ	νυμφίου, ἔγημέ τε καὶ ἐτίμησεν
[10]	ἔργων ἔθετο, γένος τε ἅπαν	καὶ	ξυγγενεῖς εὐθὺς ἐνέπλησε τιμῆς, τοὺς
[2]	ἢ τῆς περὶ τοὺς οἰκείους	καὶ	ξυγγενεῖς τιμῆς. Προσήκει δὲ οἶμαι
[15]	ἡσθῆναι διαφερόντως· βίβλους γὰρ φιλοσόφων	καὶ	ξυγγραφέων ἀγαθῶν καὶ ῥητόρων πολλῶν
[16]	τοῖς δοθεῖσιν ὁμολογίας, ἣν δὴ	καὶ	ὁ σοφὸς ἀπαιτῶν φαίνεται. Εἶεν·
[3]	Ἑλληνικοῦ τρόπου μνημεῖα πάγκαλα, Φίλιππος	καὶ	ὁ τούτου παῖς ἀρετῇ διηνεγκάτην
[8]	ἠξίου κοινωνὸν γίγνεσθαι τῶν βουλευμάτων	καὶ	ὅ τι πρακτέον εἴη συννοεῖν
[16]	ἄμπελον, ἵνα αὐτή τε ἀνέχηται	καὶ	οἱ βότρυες ἐξηρτημένοι μηδαμοῦ ψαύωσι
[4]	παρὰ τῶν πατέρων οἱ παῖδες	καὶ	οἱ πολῖται παρὰ τῶν πόλεων
[12]	ἀπολυομένῳ πᾶσαν αἰτίαν ἄδικον συνήσθη,	καὶ	οἴκαδε ἐπιθυμοῦντι πάλιν ἀπιέναι πομπὴν
[14]	δὲ περὶ τὴν χρῆσιν βλαβερὰς	καὶ	οἴκοις καὶ πόλεσι πολλαῖς μυρίων
[1]	πλείστους εὑρεῖν, ἀγαπητὸν δὲ οἶμαι	καὶ	ὀλίγους. Καὶ ἐπῄνει γε Σωκράτης
[1]	ἐπιχειρούντων οὔτε διανοουμένων, ῥᾳθύμως δὲ	καὶ	ὀλιγώρως ἐχόντων πρὸς τὸ τὰ
[1]	ἄλλων ἀδικημάτων ἔλαττον μισοῦμεν ἀχαριστίαν	καὶ	ὀνειδίζομεν τοῖς ἀνθρώποις, ὅταν εὖ
[17]	ἤδη διὰ τὸ κάλλος περιβλέπτους	καὶ	ὀνομαστὰς γενομένας οὐ σφόδρα εὐτυχῶς,
[9]	ψεύδεσθαι τῶν ἁπάντων φήσει, εἰ	καὶ	ὀνομαστὶ τοὺς ἄνδρας καταλέγοιμι. Ἀλλ´
[1]	δακεῖν, ὥσπερ τὰ θηρία ὀργίλον	καὶ	ὀξὺ βλέπουσιν· ὥσπερ δὲ ἀνάλωμα
[17]	εἰκὸς ἐκείνῃ παραστῆναί ποτε· ἀλλὰ	καὶ	ὁπότε λέγειν ἐχρῆν εἰς τὰ
[2]	ἔδρασάν τε καὶ ἔπαθον εἰπών,	καὶ	ὅπως αὐτὴν ὁ θεῖος, τοῦ
[2]	ὡς εἰκός, καὶ πατέρων μνημονεύοντα,	καὶ	ὅπως ἐγήματο καὶ ᾧτινι, καὶ
[10]	ἔτι διὰ νεότητα τοῦ γνωρισθῆναι	καὶ	ὁπωσοῦν ἐδέοντο, τούτοις ἐλάττονας διένειμε
[7]	ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ	καὶ	ὀρειχάλκῳ μετὰ τῆς ἀρίστης τέχνης
[8]	αὐτῇ διηγεῖτο, ὅσα τε ἔδρασε	καὶ	ὅσα ἀνέτλη, καὶ εἰ δή
[19]	ἐπιείκειαν καὶ σωφροσύνην καὶ φρόνησιν	καὶ	ὅσα δὴ ἄλλα περὶ αὐτῆς
[2]	οἶμαι τὴν ἀρχὴν τοῦ γένους	καὶ	ὅσα ἔδρασάν τε καὶ ἔπαθον
[15]	τὰ μετὰ ταῦτα πάλιν ἔργα	καὶ	ὅσα ἔδρασεν ἡμᾶς ἀγαθὰ καθ´
[13]	´κείνης ταῦτά μοι γέγονε πολλὰ	καὶ	ὅσα οὐδεὶς ἂν ἤλπισεν, οὐ
[3]	Θρᾴκης ἦρξαν, οἶμαι δὲ ἔγωγε	καὶ	ὅσοι Λυδῶν ἢ Μήδων καὶ
[10]	οἶμαι καὶ τούτους καθάπερ ξυγγενεῖς,	καὶ	ὅσους τοῦ πατρὸς ἐνόμισε φίλους,
[16]	τὴν ἀξίαν ἡμῖν ἐκτίσεις. Οὐκοῦν	καὶ	ὅστις διδάσκαλος μὲν αὐτὸς οὐ
[12]	καὶ τὴν Ἰωνίαν οἰκοῦντες ἔγγονοι,	καὶ	ὅστις ἡμῶν μὴ λίαν ἀγνώμων,
[1]	δρᾷ κακῶς ἢ λέγει, ἀλλὰ	καὶ	ὅστις σιωπᾷ καὶ ἀποκρύπτει, λήθῃ
[2]	οὔτις ἐπὶ χθονὶ τίεται ἄλλη,	καὶ	ὅσων τυγχάνει Ἔκ τε φίλων
[16]	γέγονε, πρὸς τὸ μαθεῖν δὲ	καὶ	ὁτιοῦν συνηνέγκατο, ἀδικοῖτ´ ἄν, εἰ
[9]	τῷ θυμῷ χαρίζεται τὰ τοιαῦτα,	καὶ	οὐ, καθάπερ Ὅμηρός φησιν, ἐκβιαζόμενος
[7]	ὁρῶν δὲ ἐμμένοντα τοῖς νομισθεῖσι	καὶ	οὐ κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν δὲ
[10]	ἀπέλιπε δὲ οὐδὲν εὐεργετοῦσα ξύμπαντας.	Καὶ	οὐ τοὺς ξυγγενεῖς μόνον τοσαῦτα
[14]	ἀνδρὶ σφόδρα ἀπείρως ἡνιοχικῆς ἔχοντι	καὶ	οὐδὲ ἐθελήσαντι ταύτης μεταλαβεῖν τῆς
[7]	εἰργάσατο, αὐτῆς δὲ ἐκείνης ὑπερεώρων	καὶ	οὐδεμίαν ὤραν ἐποιοῦντο τῆς μουσικῆς·
[18]	ἴσων ἐπαίνων ἐν δίκῃ τυγχάνειν;	καὶ	οὐδὲν προτιμήσομεν οὔτε τὸν τρόπον
[12]	ἐνδέξασθαι ψευδῆ καὶ ἄδικον διαβολήν,	καὶ	οὐκ ἀνῆκε ταῦτα δεομένη πρὶν
[2]	τὸ δεῖσθαι καταγέλαστον εἶναι φῶσι	καὶ	οὐκ ἄξιον ἀνδρὸς ἐπιεικοῦς καὶ
[5]	νύμφην, εἰς ταὐτὸ συνεληλυθότα πόρρωθεν	καὶ	οὐκ ἀπὸ τῶν ὀμμάτων ἐφελκυσάμενα
[17]	σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα, πρᾴως ἐφθέγγετο.	Καὶ	οὐκ ἀπορῶν Ὅμηρος οἶμαι τηλικούτων
[9]	τισιν ἐξονειδίζειν δόξω τὰς συμφοράς,	καὶ	οὐκ ἔπαινον τῶν ταύτης ἀγαθῶν,
[12]	ὁσονδηοῦν ἐξεταζομένην καθέλκειν τὸν ζυγὸν	καὶ	οὐκ ἐπιτρέπειν τῷ σώφρονι κριτῇ
[9]	τῆς τυχούσης, ἀγαθὰ δὲ ὅσα	καὶ	οὕστινας δρᾷ καὶ ἔδρασεν, ἡδέως
[4]	δὲ καὶ πρὸς ἐνιαυτὸν τυγχάνοντες·	καὶ	οὔτε ἰδιώτης οὐδεὶς οὔτε βασιλεύς
[12]	δὲ αὐτὴν ὁ Σικυὼν ἔχει	καὶ	οὐχ ἡ Κόρινθος· τῶν Ἀθηνῶν
[7]	πομπῆς τρόπος ἁρμάτων καὶ ἵππων	καὶ	ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ
[15]	δὲ οἶμαί τις ἐν αὐτοῖς	καὶ	παιδαγωγία πρὸς ἦθος γενναῖον, εἴ
[12]	ἐπειδή με λόγοις ἐπέπυστο χαίρειν,	καὶ	παιδείᾳ τὸ χωρίον ἐπιτήδειον εἶναι
[7]	παραγάγοι παντοδαπῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν	καὶ	παίδων φύσει τε καὶ ἡλικίᾳ
[2]	δεινοῖς καὶ μεγαλόφρονα καὶ ἐλευθέριον,	καὶ	πάντα ὡς ἔπος εἰπεῖν ὑπάρχειν
[16]	τῇ χαρισαμένῃ. Λόγων γὰρ ἀστείων	καὶ	παντοδαπῶν θησαυροὺς τῶν ἐν ταῖς
[18]	δεῖσθαι, ὅτι μέγιστον ἀρετῆς σημεῖον	καὶ	πάντων μάλιστα ἐπαίνων ἄξιον τὸ
[8]	ἥδε ἐν δίκῃ τυχὸν ἢ	καὶ	παρὰ δίκην αἰτία τιμωρίας καὶ
[8]	τῆς γενναίας βριθομένη τοῖς βότρυσι·	καὶ	παρὰ τοῖς Φαίαξιν ἕτερα τοιαῦτα,
[8]	τὰ βασίλεια πάγκαλα, κήπων τινῶν	καὶ	παραδείσων ἐν αὐτοῖς πεφυτευμένων μάλα
[14]	μᾶλλον ἐπιλαθόμενον, ἀγριαῖνον δὲ ἀεὶ	καὶ	παροξυνόμενον ὑπὸ τῶν συμφορῶν ἐπὶ
[2]	ἐκείνῃ, πατρίδος τε, ὡς εἰκός,	καὶ	πατέρων μνημονεύοντα, καὶ ὅπως ἐγήματο
[4]	πάλιν ἐξ ἑαυτοῦ προγόνοις τε	καὶ	πατρίδι μείζονα τιμῆς ὑπόθεσιν, λαμπροτέραν
[17]	λόγος, ὡς ἐναυμάχει ναυσὶ τρισχιλίαις,	καὶ	πεζῇ παρετάττετο μυριάδας ὁπλιτῶν τριακοσίας
[13]	βίᾳ, ἦ που δεόμενοι δυσωπεῖν	καὶ	πείθειν ἀρκοῦσιν. ~Οὐκοῦν ἐπειδή μοι
[19]	ἀγχοῦ τῶν Γαλατίας ὁρίων, ψευδῆ	καὶ	πεπλασμένην ἄλλως ὑποπτεύσει. Ἐξῆν δὴ
[4]	τῆς κατ´ ἐκείνων ἐπώνυμον νίκης.	~Καὶ	περὶ μὲν τούτων οὐδὲν ἔτι
[1]	μόνον, εἰ τὴν ἀλήθειαν τιμῶσι	καὶ	περὶ πλείονος ποιοῦνται τοῦ δοκεῖν
[1]	γὰρ εἰς τὸ ἐμφανὲς διδόναι	καὶ	περιβλέπειν, ὅπως ὅ τι πλεῖστοι
[3]	καὶ ὅσοι Λυδῶν ἢ Μήδων	καὶ	Περσῶν καὶ Ἀσσυρίων, πλὴν μόνου
[13]	ὑπὸ τῶν αὐλῶν ἐπεγειρομένους χορεύειν	καὶ	πηδᾶν οὐδενὶ ξὺν λόγῳ, καὶ
[12]	ἅπαντα χρόνον εὔνουν ἐμαυτὸν ἐκείνῳ	καὶ	πιστὸν παρέχων, οὐκ οἶδα ἐκ
[6]	τῇ μὲν Πηνελόπῃ, περιόντος ἔτι	καὶ	πλανωμένου τοῦ γήμαντος, προσῄει τὰ
[1]	Καὶ ἐπῄνει γε Σωκράτης πολλοὺς	καὶ	Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν δὲ
[16]	μὲν χειμῶνος, ὅτε αὐτῷ στέγης	καὶ	πόας ἐδεῖτο τὰ βοσκήματα, σφόδρα
[15]	παντελῶς ὀλίγας οἴκοθεν ἔφερον, ἐλπίδι	καὶ	πόθῳ τοῦ πάλιν οἴκαδε ἐπανελθεῖν
[15]	ξυγγραφέων ἀγαθῶν καὶ ῥητόρων πολλῶν	καὶ	ποιητῶν, ἐπειδὴ παντελῶς ὀλίγας οἴκοθεν
[6]	λαμπρῶς μετὰ τὰ τρόπαια, ἔθνη	καὶ	πόλεις καὶ μούσας ἑστιῶν. ~Εἰ
[17]	σφόδρα εὐτυχῶς, ἐπειδὴ ταραχῆς αἴτιαι	καὶ	πολέμων μακρῶν ἔθνεσι μυρίοις καὶ
[14]	τὴν χρῆσιν βλαβερὰς καὶ οἴκοις	καὶ	πόλεσι πολλαῖς μυρίων αἰτίας ξυμφορῶν.
[4]	λαβεῖν παρὰ τῶν προγόνων· ἐπεὶ	καὶ	πόλεως μεγίστης οἰκιστὴν γενέσθαι κρεῖττον
[17]	γὰρ δὴ τείχους μὲν αἵρεσιν,	καὶ	πολιορκίαν καὶ τρόπον τινὰ ναυμαχίαν
[6]	σφόδρα Ἑλληνικόν, Ἑλλήνων τῶν πάνυ,	καὶ	πόλις ἡ μητρόπολις τῆς Μακεδονίας,
[8]	δεύτερον, καὶ ἐπ´ αὐτῷ τρίτον,	καὶ	πολλὰ δὴ μάλα τὸ ἐντεῦθεν;
[17]	ζηλωτά φασι καὶ σπουδῆς ἄξια	καὶ	πολλῶν ἐπαίνων, ὁπόσα διὰ μέγεθος
[2]	καὶ μετρίως τυγχάνοιμεν οὕτω καλῶν	καὶ	πολλῶν ἐπιτηδευμάτων, καὶ τῶν ἀγαθῶν
[9]	τοῖς οἰκείοις πειθόμενοι νόμοις μεγάλην	καὶ	πολυάνθρωπον οἰκοῦντες πόλιν, εἴ ποτε
[17]	πόλεμον, ἀνδρός τε ἐπ´ αὐτῇ	καὶ	ποταμοῦ μάχην ἐπεισάγειν οἴκοθεν διενοεῖτο
[15]	τοὺς ἀρίστους ἄνδρας καὶ λόγους	καὶ	πράξεις, οἷον ἀρχέτυπα προτιθέμενος δημιουργός,
[8]	βουλευμάτων τε αὐτῷ γέγονε κοινωνὸς	καὶ	πρᾷον ὄντα φύσει τὸν βασιλέα
[8]	τῶν ἔργων, ὅσα ἐκείνῃ φρόνησιν	καὶ	πρᾳότητα καὶ σωφροσύνην καὶ φιλανθρωπίαν
[5]	ἀνδρείου, σώφρονος, συνετοῦ, δικαίου, χρηστοῦ	καὶ	πρᾴου καὶ μεγαλοψύχου, ὃς ἐπειδὴ
[10]	τιμῆς, τοὺς μὲν ἤδη γνωρίμους	καὶ	πρεσβυτέρους ἐπὶ μειζόνων τάττουσα πράξεων
[12]	αὐτῷ τῷ ἄστει, πολλαὶ δὲ	καὶ	πρὸ τοῦ ἄστεος περὶ τὸν
[1]	γὰρ ἄκουσμά τέ ἐστιν ἡδὺ	καὶ	προθυμοτέρους παρέχει περὶ τὰ καλὰ
[4]	τὴν ἀρχὴν ὑπερεῖδον, χαίρουσι δὲ	καὶ	πρὸς ἐνιαυτὸν τυγχάνοντες· καὶ οὔτε
[3]	ἄρκτων δὲ οἶμαι τὸν Ἴστρον	καὶ	πρὸς ἑσπέραν τὸ Ὠρικὸν ἔθνος·
[3]	ὅρον ἐποιήσατο πρὸς ἕω μὲν	καὶ	πρὸς μεσημβρίαν τὴν θάλατταν, ἀπ´
[8]	ἃ πέφυκε παρακαλεῖ μᾶλλον πρεπόντως	καὶ	πρὸς συγγνώμην τὴν δίκην τρέπει·
[8]	δὲ αὖ καὶ τοῦ πλούτου	καὶ	προσέτι τῆς περὶ τὰς νήσους
[3]	μεγαλοψυχίᾳ τῶν ἄλλων ἁπάντων διήνεγκε	καὶ	προσέτι τὸν αὑτοῦ πατέρα τῇ
[1]	γε οὐδὲ τοῖς εὐεργέταις πρᾷοι	καὶ	προσηνεῖς ἐθέλοντες εἶναι, εἶτα, ἂν
[12]	Ἐγὼ δὲ τότε μὲν αὐτῇ	καὶ	πρώτῳ γε, ὡς εἰκός, βασιλεῖ
[13]	μέσῳ δυσχεροῦς οὐδὲ ὑπόπτου, δεόμενον;	καὶ	πῶς ἂν ὅσια δρῴην οὕτως
[15]	γὰρ φιλοσόφων καὶ ξυγγραφέων ἀγαθῶν	καὶ	ῥητόρων πολλῶν καὶ ποιητῶν, ἐπειδὴ
[17]	λέγουσι. Νίτωκρις δὲ ταύτης νεωτέρα	καὶ	Ῥοδογούνη καὶ Τώμυρις καὶ μυρίος
[14]	ἐπιβεβηκότος, διὰ δὲ γενναιότητα φύσεως	καὶ	ῥώμην ὑπερβάλλουσαν ἔχοντος οἶμαι τὰς
[6]	μειράκια μνηστευσόμενα ἔκ τε Ἰθάκης	καὶ	Σάμου καὶ Δουλιχίου, τῇ δὲ
[13]	ἂν ὅσια δρῴην οὕτως ἐναργῆ	καὶ	σεμνὰ σιωπῶν καὶ ἀποκρύπτων; κυρουμένης
[16]	Εἶεν· ἀλλὰ τοῦτο μὲν χαρίεν	καὶ	σεμνὸν τὸ δῶρον, χρυσίον δὲ
[4]	τιμῆς ὑπόθεσιν, λαμπροτέραν μὲν ἐκείνην	καὶ	σεμνοτέραν, τοὺς πατέρας δὲ ἐνδοξοτέρους
[4]	παντὶ γὰρ οἶμαι κρεῖττόν ἐστι	καὶ	σεμνότερον ἀρχὴν παρασχεῖν τοῖς ἐγγόνοις
[14]	καὶ δίαιταν πάντα ὄγκου πλέα	καὶ	σεμνότητος ἐκ μικρῶν, ὡς εἰκός,
[14]	ἐμαυτὸν ἐπισκοπούμενος, σύννους ὢν ἀεὶ	καὶ	σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος δὲ καὶ
[17]	εἶναι τῶν ἔργων ζηλωτά φασι	καὶ	σπουδῆς ἄξια καὶ πολλῶν ἐπαίνων,
[3]	οἳ τὴν Ἀργείαν λῆξιν νεμόμενοι	καὶ	στασιάζοντες τέλος ἐποιήσαντο τὴν ἀποικίαν
[12]	οὐ μεῖον· οἱ δὲ ἀγαπῶσι	καὶ	στέργουσι, πλουτεῖν ἐθέλοντες οὗ μόνου
[8]	καὶ δώρων παντοίων ὅρμων τε	καὶ	στεφάνων κατάλογον τῶν ἐκ βασιλέως
[15]	οὐκ ἄμουσον ἐν αὐτοῖς ποιοῦμαι	καὶ	στρατευόμενος καθάπερ σιτία φέρειν ἀναγκαῖα
[15]	ὅπως ἐπιλανθάνωμαι τῆς χαρισαμένης· ἀλλὰ	καὶ	στρατευομένῳ μοι ἕν γέ τι
[18]	Κίμωνα φιλοτιμίας, σφόδρα ἀγαθὸν πολίτην	καὶ	στρατηγὸν εἶναι δόξαντα γενναῖον. Ὁ
[12]	τινων περιόδων ἄστροις γενναίοις συνελθὼν	καὶ	συγγενόμενος ἐμπλήσῃ τὸν ἀέρα πυρὸς
[8]	ὅ τι πρακτέον εἴη συννοεῖν	καὶ	συνεξευρίσκειν. Ἆρα τοῦτο ὑμῖν τῆς
[13]	ταυτησὶ τῆς γνώμης, διαφερόντως ηὐφραίνετο	καὶ	συνεπήχει μουσικόν, θαρρεῖν κελεύουσα καὶ
[2]	ὑπολαμβάνοντες. Καὶ γὰρ εἶναι σώφρονα	καὶ	συνετὴν καὶ νέμειν ἑκάστῳ τὰ
[17]	ξὺν ἡδονῇ ἅτε ἀνδρὸς ἰδιώτου	καὶ	σφόδρα ἀμαθοῦς λόγων, πλάττειν μὲν
[14]	ἐπέστησε, δοὺς φέρειν τοιαύτην ἐσθῆτα	καὶ	σχῆμα περιβαλὼν ἡνιόχου σεμνοῦ καὶ
[13]	πρόθυμος γέγονε βοηθὸς καὶ ἀλεξίκακος	καὶ	σώτειρα, τὴν τοῦ γενναίου βασιλέως
[5]	θεοῦ τινος ἀγαθῷ βασιλεῖ καλὴν	καὶ	σώφρονα πλάττοντος τὴν νύμφην, εἰς
[14]	εἰ καὶ ἐπὶ σμικρὸν μετέχοι	καὶ	σώφρονος νοῦ, σφόδρα εὐλαβεῖται Μήπως
[8]	οὖσα βασιλέως ἀνδρείου καὶ μεγαλοψύχου	καὶ	σώφρονος τοσαύτην εὔνοιαν ἐνεποίησεν αὑτῆς
[8]	ὅσα ἐκείνῃ φρόνησιν καὶ πρᾳότητα	καὶ	σωφροσύνην καὶ φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε
[19]	ἀρετῆς. Ἀλλὰ οἶμαι κρεῖττον ἐπιείκειαν	καὶ	σωφροσύνην καὶ φρόνησιν καὶ ὅσα
[17]	διὰ μὲν τὴν ἐκείνης ἀρετὴν	καὶ	σωφροσύνην πολλά τε ἰδίᾳ τοῖς
[19]	ἀτὰρ δὴ καὶ ἐμαυτὸν ὑμῖν	καὶ	τὰ ἐπ´ ἐμοὶ πραχθέντα παρεῖχον
[14]	χρόνον, ἕως ἐκείνη θαρρεῖν ἐκέλευε	καί·	Τὰ μέν» ἔφη, παρ´ ἡμῶν
[17]	ᾠκοδόμει πεντακοσίων σταδίων μικρὸν ἀποδέον,	καὶ	τὰ περὶ τὴν πόλιν ὀρύγματα
[3]	τῇ στρατηγίᾳ καὶ τῇ θαρραλεότητι	καὶ	ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς ὑπερβαλλόμενος, ὥστε
[2]	καὶ ὅπως ἐγήματο καὶ ᾧτινι,	καὶ	τἆλλα πάντα τὸν αὐτὸν ἐκείνοις
[8]	φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε καὶ ἐλευθεριότητα	καὶ	τὰς ἄλλας ἀρετὰς ἐξεμαρτύρησε λαμπρότερον,
[8]	συνεῖναι ἐθέλων, τοὺς ἄθλους αὐτῇ	καὶ	τὰς στρατείας χαρίεντα διηγήματα φέρειν
[15]	πολιὸν μᾶλλον ἐκτήσαντο τὸν νοῦν	καὶ	τὰς φρένας, καὶ τὸ δοκοῦν
[15]	στρατευόμενος καθάπερ σιτία φέρειν ἀναγκαῖα	καὶ	ταῦτα ἐθέλω· μέτρον δέ ἐστι
[14]	οὐδὲ γὰρ αὐτὴ πλεῖον ἐφθέγξατο,	καὶ	ταῦτα ἐπισταμένη τῶν γενναίων ῥητόρων
[9]	δὲ ἔτυχον καὶ ἀρχῆς μυρίοι.	Καὶ	ταῦτα οὐκ ἔστιν ὅστις ἐμὲ
[16]	ἀμπέλους δίκελλαν καὶ αὖθις σμινύην,	καὶ	τέλος ἤδη κάλαμον, ᾧ χρῆν
[13]	ὧδέ πως λέγοντα· ὦ δαιμόνιε	καὶ	τέχνης ἀληθῶς γενναίας ἡγεμών, σοφὸν
[3]	τὸν αὑτοῦ πατέρα τῇ στρατηγίᾳ	καὶ	τῇ θαρραλεότητι καὶ ταῖς ἄλλαις
[19]	κενὴν καὶ αὐθάδη, οὔτι που	καὶ	τὴν ἔναγχος ἐπιδημίαν γενομένην αὐτῇ,
[6]	ὑπέρ τε Εὐάδνην τὴν Καπανέως	καὶ	τὴν Θετταλὴν ἐκείνην Λαοδάμειαν. Αἱ
[12]	Ἑλλάδος οἱ περὶ τὴν Θρᾴκην	καὶ	τὴν Ἰωνίαν οἰκοῦντες ἔγγονοι, καὶ
[15]	ἀποφῆναι βιβλίων ἕκητι τὴν Γαλατίαν	καὶ	τὴν Κελτίδα. Τούτοις ἐγὼ προσκαθήμενος
[7]	ὁπόσοι τοιοῦτοι, εἰς τὴν ἐσθῆτα	καὶ	τὴν κιθάραν ἀποβλέποντας ἐκπεπλῆχθαι δεινῶς
[7]	ξυγγέγονε. Τὸν δὲ τὴν ἁλουργίδα	καὶ	τὴν κιθάραν ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται
[8]	διηγήματα φέρειν ὑπέλαβε; ταῦτά τοι	καὶ	τὴν μητέρα πεποίηκεν αὐτῷ παραινοῦσαν
[14]	θεραπείαν καὶ διατριβὰς τὰς συνήθεις	καὶ	τὴν οἴκησιν δὲ αὐτὴν καὶ
[12]	ἀγνώμων, ποθεῖ προσειπεῖν τοὺς πατέρας	καὶ	τὴν χώραν αὐτὴν ἀσπάσασθαι. Ὃ
[8]	τῆς μὲν φρονήσεως ποιεῖσθαι σημεῖον	καὶ	τῆς ἄλλης ἀρετῆς πάσης ὅτι
[19]	διηγουμένῳ ταῦτα τοῦ δήμου μεμνῆσθαι	καὶ	τῆς γερουσίας, ὅπως αὐτὴν ὑπεδέχετο
[5]	γένεσιν, οἳ κληρονομήσουσι τῆς τιμῆς	καὶ	τῆς ἐξουσίας, ταύτην ἀξίαν ἔκρινε
[16]	εἰ μὴ τυγχάνοι τῆς χάριτος	καὶ	τῆς ἐπὶ τοῖς δοθεῖσιν ὁμολογίας,
[8]	ἐπειδὴ τῶν βασιλείων εἴσω παρῆλθε	καὶ	τῆς ἐπωνυμίας ταύτης ἠξιώθη, τί
[17]	τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς φιλανδρίας	καὶ	τῆς ἐς τὸν ἑκυρὸν ἐπιμελείας
[3]	ἐπειράθη τὴν Μακεδόνων αὐξῆσαι δύναμιν,	καὶ	τῆς Εὐρώπης τὰ πλεῖστα καταστρεψάμενος
[10]	ζηλωτούς, βασιλεῖ τ´ ἐποίησε φίλους	καὶ	τῆς εὐτυχίας τῆς παρούσης ἔδωκε
[1]	παραδιδοὺς καὶ ἀφανίζων τὰς χάριτας.	Καὶ	τῆς μὲν θηριώδους ἐκείνης καὶ
[8]	εἰς δύναμιν φράζειν ὑπὲρ αὐτῶν,	καὶ	τῆς μὲν φρονήσεως ποιεῖσθαι σημεῖον
[19]	μέγεθος, ὡς ἐλευθέριον καὶ μεγαλοπρεπές,	καὶ	τῆς παρασκευῆς τὴν πολυτέλειαν, ὁπόσα
[17]	εἰπεῖν ἔσχε πλέον τῆς σωφροσύνης	καὶ	τῆς φιλανδρίας καὶ τῆς ἐς
[13]	δὲ τί ποτε ἄρα πεπόνθαμεν;	καὶ	τίνα νῦν διαπεραίνειν οἰόμεθα λόγον,
[15]	τὸν νοῦν καὶ τὰς φρένας,	καὶ	τὸ δοκοῦν ἀγαθὸν ἐκ τοῦ
[3]	οὐ πόρρω, ὁποῖον δή τι	καὶ	τὸ περὶ τῶν Μουσῶν λεγόμενον,
[7]	παίδων φύσει τε καὶ ἡλικίᾳ	καὶ	τοῖς ἄλλοις ἐπιτηδεύμασι διαφερόντων, οὐκ
[18]	καὶ φαύλους; ~Ἐγὼ δὲ ὑμῖν	καὶ	τὸν γενναῖον ἐκεῖνον ῥήτορα Περικλέα
[15]	ἥρμοσεν. Ὑμεῖς δὲ ἴσως ποθεῖτε	καὶ	τὸν κατάλογον ἀκούειν τῶν δώρων,
[2]	ἐπιεικοῦς καὶ γενναίου, εἶναι δὲ	καὶ	τὸν Ὀδυσσέα τὸν σοφὸν ἀγεννῆ
[17]	τῆς ἐς τὸν ἑκυρὸν ἐπιμελείας	καὶ	τὸν παῖδα· ἔμελε δὲ ἄρα
[11]	γὰρ ἤδη, τοῦ θεοῦ διδόντος	καὶ	τοῦ βασιλέως, ἅπαντα τὰ ἀγαθά,
[2]	ἔτι δὲ οἶμαι τῆς γερουσίας	καὶ	τοῦ δήμου, οἳ καθάπερ θεὸν
[14]	ὑβρίζον, πιεζόμενον τῇ συνεχεῖ ταλαιπωρίᾳ,	καὶ	τοῦ θράσους οὐδέν τι μᾶλλον
[8]	ἐράσμια. Τῆς τρυφῆς δὲ αὖ	καὶ	τοῦ πλούτου καὶ προσέτι τῆς
[14]	κελεύει, θάρσος τε ἡμῖν ἐνδιδοὺς	καὶ	τοῦ σφόδρα πιστεύειν γενναῖον εὖ
[13]	ἔργου στερόμενος. Ἡ δὲ ἐτίμα	καὶ	τοὔνομα· αἰτίαν γὰρ δὴ ἄλλην
[1]	καὶ ᾧ συνεστράτευτο ἐπὶ βασιλέα,	καὶ	τοὺς ἐπαίνους ξυγγράφων οὐκ ἀπεκρύπτετο.
[10]	τοῖς κτησαμένοις, τιμᾷ δὲ οἶμαι	καὶ	τούτους καθάπερ ξυγγενεῖς, καὶ ὅσους
[17]	τείχους μὲν αἵρεσιν, καὶ πολιορκίαν	καὶ	τρόπον τινὰ ναυμαχίαν εἶναι δοκοῦσαν,
[12]	ἤγαγεν ἐς ὄψιν τὴν βασιλέως	καὶ	τυχεῖν ἐποίησε λόγου· καὶ ἀπολυομένῳ
[2]	αὖ τούτοις παθεῖν μὲν εὖ	καὶ	τυχεῖν τινος ἀγαθοῦ, σμικροῦ τε
[16]	ἄξιος ὁ πρὸς ταῦτα συλλαμβανόμενος;	καὶ	τυχὸν οὐ χρὴ πειρᾶσθαι χάριν
[9]	δίδωσιν ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ.	Καὶ	τυχὸν οὐκ ἄτοπον χαλεπῶς καὶ
[14]	τρώσῃ σύν θ´ ἅρματα ἄξῃ,	καὶ	τῷ μὲν ἡνιόχῳ ζημίας, αὑτῷ
[17]	δὲ ταύτης νεωτέρα καὶ Ῥοδογούνη	καὶ	Τώμυρις καὶ μυρίος δή τις
[2]	οὕτω καλῶν καὶ πολλῶν ἐπιτηδευμάτων,	καὶ	τῶν ἀγαθῶν τῶν ὑπαρχόντων ἐκείνῃ,
[5]	τῆς ἐκ τοῦ γένους βοηθείας	καὶ	τῶν ἄλλων ἀγαθῶν οἶμαι στερόμενον
[19]	καὶ δεξιούμενοι καθάπερ νόμος βασιλίδα,	καὶ	τῶν ἀναλωμάτων τὸ μέγεθος, ὡς
[13]	παιδικῶν ἀνακινηθέντας ᾆσαι τῆς χώρας	καὶ	τῶν ἀνδρῶν ἐγκώμιον. Πρὸς δὴ
[7]	ἂν οἴεσθε τοὺς μὲν παῖδας	καὶ	τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὁπόσοι
[16]	χάριν ἀποτίνειν αὐτῷ τῆς προθυμίας	καὶ	τῶν ἔργων; Ἀλλὰ μή ποτε
[8]	ἐκεῖ που παυσάμενον τῆς πλάνης	καὶ	τῶν κινδύνων ἀπηλλάχθαι· σὺ δὲ
[8]	οὐδενὸς ἐπιλαθόμενος, ἐπειδὴ πρῶτον ἀφίκετο	καὶ	τῶν μειρακίων τῶν ἐπὶ τὰ
[14]	ποτε τοὺς ἵππους πονουμένους ἢ	καὶ	ὑβρίσαντας αἴσθοιτο· ἐν δὲ δὴ
[12]	μὲν ἦν, ὡς εἰκός, ποθεινόν,	καὶ	ὑπάρξαι μοι τοῦτο ἐβουλόμην μᾶλλον
[1]	διανοεῖσθαι περὶ τῶν ὀφειλόντων μεγάλα	καὶ	ὑπὲρ μεγάλων οὔτι φημὶ χρυσίον
[4]	ἢ πίστεως ἤ τινος εὐνοίας	καὶ	ὑπηρεσίας περὶ τοὺς τῶν ὅλων
[17]	σοφιστῶν ἀναπειθόμενοι, ὅτι ἄρα μικρὰ	καὶ	φαῦλα πράγματα ἀναδεξάμενος ὡς δή
[17]	μή τις ἄρα μικροὺς ὑπολάβῃ	καὶ	φαύλους; ~Ἐγὼ δὲ ὑμῖν καὶ
[16]	δεξάμενον, οὐκ ἄδικον διὰ σμικρῶν	καὶ	φαύλων ῥημάτων ἰδιωτικῶς καὶ ἀγροίκως
[14]	σεμνότητος ἐκ μικρῶν, ὡς εἰκός,	καὶ	φαύλων τῶν πρόσθεν, ἐμοὶ μὲν
[8]	φρόνησιν καὶ πρᾳότητα καὶ σωφροσύνην	καὶ	φιλανθρωπίαν ἐπιείκειάν τε καὶ ἐλευθεριότητα
[12]	ῥοπῆς ἐπιστῆσαι. Παιδείας δὲ ἕνεκα	καὶ	φιλοσοφίας πέπονθεν οἶμαι νῦν τὰ
[3]	ἀποικίαν τῆς πρὸς ἀλλήλους ἔριδος	καὶ	φιλοτιμίας· εἶτα ἑλόντες τὴν Μακεδονίαν
[19]	οἶμαι κρεῖττον ἐπιείκειαν καὶ σωφροσύνην	καὶ	φρόνησιν καὶ ὅσα δὴ ἄλλα
[8]	ὡς ἀπήντων οἱ δῆμοι δεξιούμενοι	καὶ	χαίροντες, οὔτε ὅσα κατὰ τὴν
[9]	πονηρεύματι. Τοῦτον δὴ φιλάνθρωπον ὄντα	καὶ	χαρίεντα τὸν νόμον ἐπὶ τῶν
[14]	ἀλγεινῶν, ἔργοις καὶ λόγοις τιμῶν	καὶ	χαριζόμενος· τέλος δὲ τὴν βασιλίδα
[5]	τῆς ἐκ τῶν τρόπων ἁρμονίας	καὶ	χάριτος οὐ λίαν ἐφάνη ζηλωτά.
[8]	πρᾷον ὄντα φύσει τὸν βασιλέα	καὶ	χρηστὸν καὶ εὐγνώμονα πρὸς ἃ
[17]	τοιούτων διηγημάτων τέρπειν εὖ μάλα	καὶ	ψυχαγωγεῖν δυναμένων. Οὐ γὰρ δὴ
[1]	τὸν ἀρχαῖον ἐκεῖνον μόνον, ἀλλὰ	καὶ	ᾧ συνεστράτευτο ἐπὶ βασιλέα, καὶ
[8]	πάντων ὧν τε εἶδε θεαμάτων	καὶ	ὧν ἤκουσεν ἀκουσμάτων, ἵνα καὶ
[5]	παιδείαν ὀρθήν, σύνεσιν ἐμμελῆ, ἀκμὴν	καὶ	ὥραν σώματος καὶ κάλλος τοσοῦτον,

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 10/01/2007