| Chapitre |
| [19] |
τὴν
Ῥώμην,
ὁπότε
ἐστρατεύετο
βασιλεὺς
|
ζεύγμασι |
καὶ
ναυσὶ
τὸν
Ῥῆνον
διαβὰς |
| [1] |
ἔργων·
τοὺς
δὲ
ἐπὶ
τὸ
|
ζηλοῦν |
ἐκεῖνα
πειθοῖ
καὶ
βίᾳ
παρώρμησεν |
| [19] |
καὶ
ἄλλοι
τὴν
ἐμὴν
εὐγνωμοσύνην
|
ζηλοῦν |
ἐπιχειρήσειαν,
πολλοὺς
ἔχει
τε
ἤδη |
| [17] |
ἔχουσι
πρὸς
τοὺς
μὴ
τἀκείνων
|
ζηλοῦντας |
καὶ
δι´
αἰτίας
ἄγουσιν
ὡς |
| [8] |
τὴν
ὁδὸν
ἐκείνην
λαμπρὰ
καὶ
|
ζηλωτὰ |
γέγονε
καὶ
ἐνομίσθη.
Ἀλλ´
ἐπειδὴ |
| [5] |
καὶ
χάριτος
οὐ
λίαν
ἐφάνη
|
ζηλωτά. |
~Ταῦτα
ἐπιστάμενον
σαφῶς
τὸν
βασιλέα |
| [17] |
Μόνα
γὰρ
εἶναι
τῶν
ἔργων
|
ζηλωτά |
φασι
καὶ
σπουδῆς
ἄξια
καὶ |
| [2] |
ἄστεος,
τέλος
ἐπέθηκε
ταῖς
εὐφημίαις
|
ζηλωτὸν |
ἀνδρὶ
καὶ
γυναικί,
Οὐ
μὲν |
| [4] |
ἐστιν
ἢ
γέγονεν,
ὃς
οὐ
|
ζηλωτὸν |
ἐνόμισεν
ὕπατος
ἐπονομασθῆναι.
Εἰ
δέ, |
| [12] |
οὗ
μόνου
σχεδὸν
ὁ
πλοῦτος
|
ζηλωτόν. |
~Ἡμεῖς
δὲ
τί
ποτε
ἄρα |
| [1] |
πράξεως
τὸν
δράσαντα.
Ἐπαίνων
δὲ
|
ζηλωτὸν |
μὲν
ἀκροατὰς
ὡς
πλείστους
εὑρεῖν, |
| [19] |
τῶν
τοιούτων
οὔτε
ἔδοξέ
ποτε
|
ζηλωτὸν |
οὐδέν,
οὔτε
ἐπαινεῖν
ἐθέλω
πρὸ |
| [10] |
πράξεων
καὶ
ἀποφήνασα
μακαρίους
καὶ
|
ζηλωτούς, |
βασιλεῖ
τ´
ἐποίησε
φίλους
καὶ |
| [14] |
ἄξῃ,
καὶ
τῷ
μὲν
ἡνιόχῳ
|
ζημίας, |
αὑτῷ
δὲ
αἰσχρᾶς
καὶ
ἀδόξου |
| [11] |
μὲν
παρ´
αὐτῆς,
ὅτε
ἔτι
|
ζῆν |
ἐξῆν
ἐν
ἡσυχίᾳ,
τὰ
μέγιστα |
| [3] |
ὑπερβαλλόμενος,
ὥστε
οὐκ
ἄξιον
αὑτῷ
|
ζῆν |
ὑπελάμβανεν
εἰ
μὴ
ξυμπάντων
μὲν |
| [6] |
βασκάνων
ἢ
μοιρῶν
νήμασι,
τοῦ
|
ζῆν
|
ὑπερεῖδον
διὰ
τὸν
ἔρωτα,
ἡ |
| [12] |
πλῆθος
ὁσονδηοῦν
ἐξεταζομένην
καθέλκειν
τὸν
|
ζυγὸν |
καὶ
οὐκ
ἐπιτρέπειν
τῷ
σώφρονι |