HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Julien l'Apostat, Éloge de l'impératrice Eusébie

Liste des contextes (ordre alphabétique)

θ = 47 formes différentes pour 58 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[14]   Μήπως αὑτόν τε τρώσῃ σύν θ´ ἅρματα ἄξῃ, καὶ τῷ μὲν

[3]   μὲν καὶ πρὸς μεσημβρίαν τὴν θάλατταν, ἀπ´ ἄρκτων δὲ οἶμαι τὸν

[8]   δεινότατα πείσεσθαι, τὰ μὲν ἐν θαλάττῃ τὰ δὲ ἐπὶ τῆς οἰκίας

[3]   περιβαλόμενος γῆς τε ἁπάσης καὶ θαλάττης κύριος γένοιτο, τὸ χρεὼν ἐν

[16]   ἔργων; Ἀλλὰ μή ποτε τὸν Θαλῆν ἐκεῖνον, τῶν σοφῶν τὸ κεφάλαιον,

[18]   ἐπιτροπεύσας τὸν Ἀθηναίων δῆμον οὐδενὶ θανάτου γέγονεν αἴτιος, οὐδὲ ἱμάτιον μέλαν

[2]   τὰ πρὸς τὴν ἀξίαν καὶ θαρραλέαν ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ μεγαλόφρονα

[3]   πατέρα τῇ στρατηγίᾳ καὶ τῇ θαρραλεότητι καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς ὑπερβαλλόμενος,

[14]   συχνὸν ἐπιεικῶς χρόνον, ἕως ἐκείνη θαρρεῖν ἐκέλευε καί· Τὰ μέν» ἔφη,

[13]   διαφερόντως ηὐφραίνετο καὶ συνεπήχει μουσικόν, θαρρεῖν κελεύουσα καὶ μήτε τὸ μέγεθος

[9]   πολιτῶν· προσθείην δ´ ἂν ἔγωγε, θαρρῶν εὖ μάλα ὅτι μηδὲν ψεῦδός

[14]   δὲ τὴν βασιλίδα προσειπεῖν κελεύει, θάρσος τε ἡμῖν ἐνδιδοὺς καὶ τοῦ

[13]   οὐκ ἔστι μνησθέντα μὴ πάντα θαυμάζειν; Ἀλλ´ οὐ φήσει τις τυχόν,

[8]   ἄξια, τοῦτο ἐν τοῖς μάλιστα θαυμάζω, ὅτι δὴ τὸν ἄνδρα λίαν

[18]   ἐπαίνου ποιοῦμαι, οὐκ ἀπορῶν ἄλλων θαυμασίων εἶναι δοκούντων καὶ λαμπρῶν διηγημάτων.

[10]   ἅπασιν ἔνειμε τῆς φιλίας ἔπαθλα θαυμαστά. ~Ἐγὼ δέ, ἐπειδή μοι τεκμηρίων

[2]   ξυγγράφων οὐκ ἀπεκρύπτετο. ~Ἐμοὶ δὲ θαυμαστὸν εἶναι δοκεῖ, εἰ τοὺς ἄνδρας

[17]   δοκεῖ, ἅτε οὐκ ἐκπλήττειν οὐδὲ θαυματοποιεῖν ἐν τοῖς λόγοις σφόδρα ἐπιχειρῶν.

[8]   μεμνῆσθαι πάντων ὧν τε εἶδε θεαμάτων καὶ ὧν ἤκουσεν ἀκουσμάτων, ἵνα

[15]   ἁμαρτοῦσι διὰ τὴν ἡλικίαν τῆς θέας ἐναργῆ καὶ λαμπρὰν εἰκόνα φέρει

[7]   καθαρὰν δὲ καὶ ἀκήρατον τοῖς θεαταῖς ἐνεργασάμενον, ἄπεισι τοῦτον ἐπαινῶν καὶ

[7]   τῇ τέχνῃ πρέποντα, εἶτα ἐς θέατρον παραγάγοι παντοδαπῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν

[7]   μηδὲν ἀδικῶν τὰς Μούσας τῷ θεάτρῳ ξυγγέγονε. Τὸν δὲ τὴν ἁλουργίδα

[13]   ἄν τις αὐτὴν ἐντεῦθεν πρίαιτο, θείᾳ δέ τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ

[7]   τοῖς νόμοις τῆς ἀληθινῆς καὶ θείας μουσικῆς; ὁρῶν δὲ ἐμμένοντα τοῖς

[12]   ἀνὴρ εὖ μάλα διαφύγοι μὴ θείας τινὸς καὶ ἀμηχάνου σωτηρίας τυχών,

[8]   ἐκ τῆς ἀρετῆς καθάπερ ῥεῦμα θεῖον ἐπιφερομένην ταῖς ἀγαθαῖς καὶ γενναίαις

[2]   μιμούμενοι τὸν σοφὸν ἐκεῖνον καὶ θεῖον ποιητήν, ἐπαινέσομεν Εὐσεβίαν τὴν ἀρίστην,

[14]   σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος δὲ καὶ θεῖος ἀληθῶς αὐτοκράτωρ ἀφῄρει τι πάντως

[17]   δὴ οὖν οἶμαι σοφὸς καὶ θεῖος ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω καὶ

[2]   εἰπών, καὶ ὅπως αὐτὴν ὁ θεῖος, τοῦ πατρὸς ἀπολομένου νέου καὶ

[18]   δρᾶν ὅ τι ἂν ἐθέλῃ, θέλει δὲ ἅπασι τἀγαθά; τοῦτο ἐγὼ

[12]   πολλὰ καὶ ἀγαθὰ διδόναι τὸν θεὸν ηὐχόμην, ὅτι μοι τὴν ἀληθινὴν

[13]   βασιλέως παιδὶ μὲν ὑπῆρχε κατὰ θεόν, ὀλίγου δὲ οἴχεσθαι δεῆσαν ἀπεσώθη

[2]   καὶ τοῦ δήμου, οἳ καθάπερ θεὸν ὁρῶσι πορευομένην διὰ τοῦ ἄστεος,

[11]   λέγοντι. Ἔχω γὰρ ἤδη, τοῦ θεοῦ διδόντος καὶ τοῦ βασιλέως, ἅπαντα

[5]   βασιλέως, πάντα δὲ ἅμα, ὥσπερ θεοῦ τινος ἀγαθῷ βασιλεῖ καλὴν καὶ

[14]   γέγονε καὶ μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ θεραπείαν καὶ διατριβὰς τὰς συνήθεις καὶ

[18]   πάντα εἰς δύναμιν ἰῷτο καὶ θεραπεύοι, οὐδὲν ἄξιον τῆς αὑτοῦ τέχνης

[16]   καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι καὶ θέρους φανέντος μάλα γενναίως ἐπιλαθόμενον ὧν

[6]   Εὐάδνην τὴν Καπανέως καὶ τὴν Θετταλὴν ἐκείνην Λαοδάμειαν. Αἱ μὲν γὰρ

[3]   ἐκείνη, ἣν ἀνέστησαν, πεσόντων οἶμαι Θετταλῶν, τῆς κατ´ ἐκείνων ἐπώνυμον νίκης.

[14]   τὰ δὲ καὶ ἕξεις σὺν θεῷ, μόνον εἰ πιστὸς καὶ δίκαιος

[1]   που καὶ δακεῖν, ὥσπερ τὰ θηρία ὀργίλον καὶ ὀξὺ βλέπουσιν· ὥσπερ

[1]   τὰς χάριτας. Καὶ τῆς μὲν θηριώδους ἐκείνης καὶ ἀπανθρώπου μοχθηρίας σφόδρα

[16]   Λόγων γὰρ ἀστείων καὶ παντοδαπῶν θησαυροὺς τῶν ἐν ταῖς βίβλοις δεξάμενον,

[12]   τῆς Ἑλλάδος οἱ περὶ τὴν Θρᾴκην καὶ τὴν Ἰωνίαν οἰκοῦντες ἔγγονοι,

[3]   πάντων, ὅσοι πάλαι Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης ἦρξαν, οἶμαι δὲ ἔγωγε καὶ

[14]   τῇ συνεχεῖ ταλαιπωρίᾳ, καὶ τοῦ θράσους οὐδέν τι μᾶλλον ἐπιλαθόμενον, ἀγριαῖνον

[14]   κεκτημένου τέτρωρον ὑπὸ ἀμαθίας καὶ θράσους ὑβρίζον, πιεζόμενον τῇ συνεχεῖ ταλαιπωρίᾳ,

[16]   διεσώθη ἀπολλύμενα ἂν ἄλλως τὰ θρέμματα. Ὅστις οὖν λόγους ὁποιουσοῦν τρέφων,

[6]   λόγους ἐλθεῖν ὑπέμεινέ ποτε· τὴν θυγατέρα δὲ βασιλεὺς ἑαυτῷ συνοικεῖν ἀξίαν

[17]   εἴ τις αὐτῶν γαμετὴν ἢ θυγατέρα οἱ τοιαύτην εὔχεται γενέσθαι μᾶλλον

[2]   ὅτι τὴν τοῦ βασιλέως ἱκέτευε θυγατέρα παίζουσαν ἐπὶ τοῦ λειμῶνος ξὺν

[4]   φανερώτερον καὶ ἐναργὲς μᾶλλον τεκμήριον; θυγάτηρ γάρ ἐστιν ἀνδρὸς ἀξίου νομισθέντος

[9]   καὶ δίδωσιν ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ. Καὶ τυχὸν οὐκ ἄτοπον χαλεπῶς

[9]   Ὁ δὲ ἑκὼν ἑκόντι τῷ θυμῷ χαρίζεται τὰ τοιαῦτα, καὶ οὐ,

[1]   τι βουλόμενοι. Φασὶ δὲ ὅμως θωπείας τινὸς καὶ ἀγεννοῦς κολακείας τὴν

Chapitre
[14]	Μήπως αὑτόν τε τρώσῃ σύν	θ´	ἅρματα ἄξῃ, καὶ τῷ μὲν
[3]	μὲν καὶ πρὸς μεσημβρίαν τὴν	θάλατταν,	ἀπ´ ἄρκτων δὲ οἶμαι τὸν
[8]	δεινότατα πείσεσθαι, τὰ μὲν ἐν	θαλάττῃ	τὰ δὲ ἐπὶ τῆς οἰκίας
[3]	περιβαλόμενος γῆς τε ἁπάσης καὶ	θαλάττης	κύριος γένοιτο, τὸ χρεὼν ἐν
[16]	ἔργων; Ἀλλὰ μή ποτε τὸν	Θαλῆν	ἐκεῖνον, τῶν σοφῶν τὸ κεφάλαιον,
[18]	ἐπιτροπεύσας τὸν Ἀθηναίων δῆμον οὐδενὶ	θανάτου	γέγονεν αἴτιος, οὐδὲ ἱμάτιον μέλαν
[2]	τὰ πρὸς τὴν ἀξίαν καὶ	θαρραλέαν	ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ μεγαλόφρονα
[3]	πατέρα τῇ στρατηγίᾳ καὶ τῇ	θαρραλεότητι	καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς ὑπερβαλλόμενος,
[14]	συχνὸν ἐπιεικῶς χρόνον, ἕως ἐκείνη	θαρρεῖν	ἐκέλευε καί· Τὰ μέν» ἔφη,
[13]	διαφερόντως ηὐφραίνετο καὶ συνεπήχει μουσικόν,	θαρρεῖν	κελεύουσα καὶ μήτε τὸ μέγεθος
[9]	πολιτῶν· προσθείην δ´ ἂν ἔγωγε,	θαρρῶν	εὖ μάλα ὅτι μηδὲν ψεῦδός
[14]	δὲ τὴν βασιλίδα προσειπεῖν κελεύει,	θάρσος	τε ἡμῖν ἐνδιδοὺς καὶ τοῦ
[13]	οὐκ ἔστι μνησθέντα μὴ πάντα	θαυμάζειν;	Ἀλλ´ οὐ φήσει τις τυχόν,
[8]	ἄξια, τοῦτο ἐν τοῖς μάλιστα	θαυμάζω,	ὅτι δὴ τὸν ἄνδρα λίαν
[18]	ἐπαίνου ποιοῦμαι, οὐκ ἀπορῶν ἄλλων	θαυμασίων	εἶναι δοκούντων καὶ λαμπρῶν διηγημάτων.
[10]	ἅπασιν ἔνειμε τῆς φιλίας ἔπαθλα	θαυμαστά.	~Ἐγὼ δέ, ἐπειδή μοι τεκμηρίων
[2]	ξυγγράφων οὐκ ἀπεκρύπτετο. ~Ἐμοὶ δὲ	θαυμαστὸν	εἶναι δοκεῖ, εἰ τοὺς ἄνδρας
[17]	δοκεῖ, ἅτε οὐκ ἐκπλήττειν οὐδὲ	θαυματοποιεῖν	ἐν τοῖς λόγοις σφόδρα ἐπιχειρῶν.
[8]	μεμνῆσθαι πάντων ὧν τε εἶδε	θεαμάτων	καὶ ὧν ἤκουσεν ἀκουσμάτων, ἵνα
[15]	ἁμαρτοῦσι διὰ τὴν ἡλικίαν τῆς	θέας	ἐναργῆ καὶ λαμπρὰν εἰκόνα φέρει
[7]	καθαρὰν δὲ καὶ ἀκήρατον τοῖς	θεαταῖς	ἐνεργασάμενον, ἄπεισι τοῦτον ἐπαινῶν καὶ
[7]	τῇ τέχνῃ πρέποντα, εἶτα ἐς	θέατρον	παραγάγοι παντοδαπῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν
[7]	μηδὲν ἀδικῶν τὰς Μούσας τῷ	θεάτρῳ	ξυγγέγονε. Τὸν δὲ τὴν ἁλουργίδα
[13]	ἄν τις αὐτὴν ἐντεῦθεν πρίαιτο,	θείᾳ	δέ τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ
[7]	τοῖς νόμοις τῆς ἀληθινῆς καὶ	θείας	μουσικῆς; ὁρῶν δὲ ἐμμένοντα τοῖς
[12]	ἀνὴρ εὖ μάλα διαφύγοι μὴ	θείας	τινὸς καὶ ἀμηχάνου σωτηρίας τυχών,
[8]	ἐκ τῆς ἀρετῆς καθάπερ ῥεῦμα	θεῖον	ἐπιφερομένην ταῖς ἀγαθαῖς καὶ γενναίαις
[2]	μιμούμενοι τὸν σοφὸν ἐκεῖνον καὶ	θεῖον	ποιητήν, ἐπαινέσομεν Εὐσεβίαν τὴν ἀρίστην,
[14]	σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος δὲ καὶ	θεῖος	ἀληθῶς αὐτοκράτωρ ἀφῄρει τι πάντως
[17]	δὴ οὖν οἶμαι σοφὸς καὶ	θεῖος	ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω καὶ
[2]	εἰπών, καὶ ὅπως αὐτὴν ὁ	θεῖος,	τοῦ πατρὸς ἀπολομένου νέου καὶ
[18]	δρᾶν ὅ τι ἂν ἐθέλῃ,	θέλει	δὲ ἅπασι τἀγαθά; τοῦτο ἐγὼ
[12]	πολλὰ καὶ ἀγαθὰ διδόναι τὸν	θεὸν	ηὐχόμην, ὅτι μοι τὴν ἀληθινὴν
[13]	βασιλέως παιδὶ μὲν ὑπῆρχε κατὰ	θεόν,	ὀλίγου δὲ οἴχεσθαι δεῆσαν ἀπεσώθη
[2]	καὶ τοῦ δήμου, οἳ καθάπερ	θεὸν	ὁρῶσι πορευομένην διὰ τοῦ ἄστεος,
[11]	λέγοντι. Ἔχω γὰρ ἤδη, τοῦ	θεοῦ	διδόντος καὶ τοῦ βασιλέως, ἅπαντα
[5]	βασιλέως, πάντα δὲ ἅμα, ὥσπερ	θεοῦ	τινος ἀγαθῷ βασιλεῖ καλὴν καὶ
[14]	γέγονε καὶ μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ	θεραπείαν	καὶ διατριβὰς τὰς συνήθεις καὶ
[18]	πάντα εἰς δύναμιν ἰῷτο καὶ	θεραπεύοι,	οὐδὲν ἄξιον τῆς αὑτοῦ τέχνης
[16]	καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι καὶ	θέρους	φανέντος μάλα γενναίως ἐπιλαθόμενον ὧν
[6]	Εὐάδνην τὴν Καπανέως καὶ τὴν	Θετταλὴν	ἐκείνην Λαοδάμειαν. Αἱ μὲν γὰρ
[3]	ἐκείνη, ἣν ἀνέστησαν, πεσόντων οἶμαι	Θετταλῶν,	τῆς κατ´ ἐκείνων ἐπώνυμον νίκης.
[14]	τὰ δὲ καὶ ἕξεις σὺν	θεῷ,	μόνον εἰ πιστὸς καὶ δίκαιος
[1]	που καὶ δακεῖν, ὥσπερ τὰ	θηρία	ὀργίλον καὶ ὀξὺ βλέπουσιν· ὥσπερ
[1]	τὰς χάριτας. Καὶ τῆς μὲν	θηριώδους	ἐκείνης καὶ ἀπανθρώπου μοχθηρίας σφόδρα
[16]	Λόγων γὰρ ἀστείων καὶ παντοδαπῶν	θησαυροὺς	τῶν ἐν ταῖς βίβλοις δεξάμενον,
[12]	τῆς Ἑλλάδος οἱ περὶ τὴν	Θρᾴκην	καὶ τὴν Ἰωνίαν οἰκοῦντες ἔγγονοι,
[3]	πάντων, ὅσοι πάλαι Μακεδονίας καὶ	Θρᾴκης	ἦρξαν, οἶμαι δὲ ἔγωγε καὶ
[14]	τῇ συνεχεῖ ταλαιπωρίᾳ, καὶ τοῦ	θράσους	οὐδέν τι μᾶλλον ἐπιλαθόμενον, ἀγριαῖνον
[14]	κεκτημένου τέτρωρον ὑπὸ ἀμαθίας καὶ	θράσους	ὑβρίζον, πιεζόμενον τῇ συνεχεῖ ταλαιπωρίᾳ,
[16]	διεσώθη ἀπολλύμενα ἂν ἄλλως τὰ	θρέμματα.	Ὅστις οὖν λόγους ὁποιουσοῦν τρέφων,
[6]	λόγους ἐλθεῖν ὑπέμεινέ ποτε· τὴν	θυγατέρα	δὲ βασιλεὺς ἑαυτῷ συνοικεῖν ἀξίαν
[17]	εἴ τις αὐτῶν γαμετὴν ἢ	θυγατέρα	οἱ τοιαύτην εὔχεται γενέσθαι μᾶλλον
[2]	ὅτι τὴν τοῦ βασιλέως ἱκέτευε	θυγατέρα	παίζουσαν ἐπὶ τοῦ λειμῶνος ξὺν
[4]	φανερώτερον καὶ ἐναργὲς μᾶλλον τεκμήριον;	θυγάτηρ	γάρ ἐστιν ἀνδρὸς ἀξίου νομισθέντος
[9]	καὶ δίδωσιν ἑκὼν ἀέκοντί γε	θυμῷ.	Καὶ τυχὸν οὐκ ἄτοπον χαλεπῶς
[9]	Ὁ δὲ ἑκὼν ἑκόντι τῷ	θυμῷ	χαρίζεται τὰ τοιαῦτα, καὶ οὐ,
[1]	τι βουλόμενοι. Φασὶ δὲ ὅμως	θωπείας	τινὸς καὶ ἀγεννοῦς κολακείας τὴν

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 10/01/2007