Chapitre
[8]	καὶ χρηστὸν καὶ εὐγνώμονα πρὸς	ἃ	πέφυκε παρακαλεῖ μᾶλλον πρεπόντως καὶ
[11]	καὶ τοῦ βασιλέως, ἅπαντα τὰ	ἀγαθά,	αὐτῷ τε οἶμαι καὶ αὐτῆς
[16]	ἔπαινον γράφειν οὐδὲ ὅσα ἡμῖν	ἀγαθὰ	γένοιτ´ ἂν ἐνθένδε, ὁπόσου δὲ
[9]	αἰτιᾶσθαι ξυμφορᾶς τῳ τῆς τυχούσης,	ἀγαθὰ	δὲ ὅσα καὶ οὕστινας δρᾷ
[12]	ὡς εἰκός, βασιλεῖ πολλὰ καὶ	ἀγαθὰ	διδόναι τὸν θεὸν ηὐχόμην, ὅτι
[15]	ἔργα καὶ ὅσα ἔδρασεν ἡμᾶς	ἀγαθὰ	καθ´ ἕκαστον λεπτουργοῦντες ἀπαγγέλλωμεν; ἢ
[10]	τοὺς ξυγγενεῖς μόνον τοσαῦτα ἔδρασεν	ἀγαθά,	ξενίαν δὲ ὅτῳ πρὸς τοὺς
[5]	καθάπερ φερνὴν οἴκοθεν ἐπιφερομένην, κομίζειν	ἀγαθά,	παιδείαν ὀρθήν, σύνεσιν ἐμμελῆ, ἀκμὴν
[17]	ἀνθρώποις καὶ εἰς τὸ κοινὸν	ἀγαθὰ	συμβαίνει, ἐκ δὲ δὴ τῆς
[13]	φαύλως ἀτιμάσαι τοῦ τοσαῦτα ἐργασαμένου	ἀγαθὰ	τὴν ἀναγκαίαν αἴτησιν. Ἐγὼ δὲ
[8]	καθάπερ ῥεῦμα θεῖον ἐπιφερομένην ταῖς	ἀγαθαῖς	καὶ γενναίαις ψυχαῖς; Δύο γὰρ
[2]	οὐδὲ εἴ τις ἄλλη διαφερόντως	ἀγαθὴ	γέγονεν ἢ καὶ ἐπὶ σμικρὸν
[2]	καλοὺς προθύμως ἐπαινεσόμεθα, γυναῖκα δὲ	ἀγαθὴν	τῆς εὐφημίας οὐκ ἀξιώσομεν, ἀρετῆς
[4]	βασιλεῦσι δὲ πρὸς οἷς ἔχουσιν	ἀγαθοῖς	οἷον ἄγαλμα καὶ κόσμος ἐπιτιθεμένη·
[15]	τὰς φρένας, καὶ τὸ δοκοῦν	ἀγαθὸν	ἐκ τοῦ γήρως ὑπάρχειν τοῖς
[4]	ἢ πολίτην, καὶ λαβεῖν ὁτιοῦν	ἀγαθὸν	ἢ δοῦναι τῷ παντὶ καταδεέστερον.
[18]	τὸν πάνυ, τὸν Ὀλύμπιον, μάρτυρα	ἀγαθὸν	ἤδη παρέξομαι· κολάκων γὰρ δή,
[16]	οὐδὲ μὴν αἰπολίων ἐπιεικῆ καὶ	ἀγαθὸν	καὶ εὐγνώμονα φήσει τις, ὃς
[13]	πολλῷ πόνῳ πραγματευσαμένη, ἧς μεῖζον	ἀγαθὸν	οὔποτε ἐγώ τι τῶν ἀνθρωπίνων
[18]	πρὸς τὸν Κίμωνα φιλοτιμίας, σφόδρα	ἀγαθὸν	πολίτην καὶ στρατηγὸν εἶναι δόξαντα
[4]	γεγονέναι· ἐξ ἀγαθῶν μὲν γὰρ	ἀγαθὸν	φῦναι χρή, ὁ δὲ ἐξ
[2]	μὲν εὖ καὶ τυχεῖν τινος	ἀγαθοῦ,	σμικροῦ τε ὁμοίως καὶ μείζονος,
[5]	δὲ ἅμα, ὥσπερ θεοῦ τινος	ἀγαθῷ	βασιλεῖ καλὴν καὶ σώφρονα πλάττοντος
[13]	λόγων δεῖξαι ἐθέλοντες ὅσων ἡμῖν	ἀγαθῶν	αἰτία γέγονε τιμῶσα τὸ φιλοσοφίας
[3]	οὔτε οἶμαι ῥᾴδιον· πολλῶν δὲ	ἀγαθῶν	ἀνδρῶν γενομένων καὶ καταλιπόντων Ἑλληνικοῦ
[15]	βίβλους γὰρ φιλοσόφων καὶ ξυγγραφέων	ἀγαθῶν	καὶ ῥητόρων πολλῶν καὶ ποιητῶν,
[9]	καὶ οὐκ ἔπαινον τῶν ταύτης	ἀγαθῶν,	κατάλογον δὲ τῶν ἀλλοτρίων συγγράφειν
[4]	ἐκείνου φήσει κρείττων γεγονέναι· ἐξ	ἀγαθῶν	μὲν γὰρ ἀγαθὸν φῦναι χρή,
[5]	γένους βοηθείας καὶ τῶν ἄλλων	ἀγαθῶν	οἶμαι στερόμενον οὐδὲ ἰδιώτην ἀκόλαστον
[13]	τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ ἀνθρώπων	ἀγαθῶν	συμπροθυμουμένων, ὃ δὴ καὶ ἐμοὶ
[14]	τὸ μέγεθος ἐκπληττομένῳ τῶν παρόντων	ἀγαθῶν	(σχεδὸν γὰρ ὑπὸ ἀμαθίας οὐδὲ
[2]	καὶ πολλῶν ἐπιτηδευμάτων, καὶ τῶν	ἀγαθῶν	τῶν ὑπαρχόντων ἐκείνῃ, σωφροσύνης καὶ
[12]	χρυσίον καὶ ἀργύριον· ἀνδρῶν γὰρ	ἀγαθῶν	φημι ξυντυχίαν πρὸς χρυσίου πλῆθος
[4]	πρὸς οἷς ἔχουσιν ἀγαθοῖς οἷον	ἄγαλμα	καὶ κόσμος ἐπιτιθεμένη· τῶν μὲν
[14]	μὲν ὥσπερ ἐν ἱερῷ καθιδρυμένον	ἄγαλμα	σωφροσύνης ὁρᾶν· αἰδὼς δὲ ἐπεῖχε
[16]	φαύλων ῥημάτων ἰδιωτικῶς καὶ ἀγροίκως	ἄγαν	ξυγκειμένων ᾄδειν εὐφημίαν· Οὐδὲ γὰρ
[8]	ἄνδρα λίαν ἔπειθε στέργειν καὶ	ἀγαπᾶν	αὑτὴν ὑπερορῶντα μέν, ὡς φασί,
[13]	οἶδα ὅντινά μοι τρόπον ἐπικείμενον,	ἀγαπήσαντι	μὲν εὖ μάλα τὸ ἔργον
[1]	μὲν ἀκροατὰς ὡς πλείστους εὑρεῖν,	ἀγαπητὸν	δὲ οἶμαι καὶ ὀλίγους. Καὶ
[2]	μὲν ἔπαινον αὐτῆς ἄξιον διεξελθεῖν,	ἀγαπῶντες	δέ, εἰ καὶ μετρίως τυγχάνοιμεν
[12]	μοι τὴν ἀληθινὴν ποθοῦντι καὶ	ἀγαπῶντι	πατρίδα παρέσχον ἰδεῖν· ἐσμὲν γὰρ
[12]	ἔνδον οὐ μεῖον· οἱ δὲ	ἀγαπῶσι	καὶ στέργουσι, πλουτεῖν ἐθέλοντες οὗ
[9]	παρασχέσθαι μηδὲ εἰς τὸ ἐμφανὲς	ἄγειν	τεκμήριον, καινόν πως εἶναι δοκεῖ
[9]	εἶναι δοκεῖ καὶ ἐς ἀπιστίαν	ἄγειν	τὸν ἔπαινον· οὐκοῦν ἐκεῖνα παραιτησάμενος,
[7]	καὶ ἐπιλεαίνων τὸ φαῦλον καὶ	ἀγεννὲς	τῶν διηγημάτων, γελοιότερον νομίζει τῶν
[2]	καὶ τὸν Ὀδυσσέα τὸν σοφὸν	ἀγεννῆ	καὶ δειλόν, ὅτι τὴν τοῦ
[1]	δὲ ὅμως θωπείας τινὸς καὶ	ἀγεννοῦς	κολακείας τὴν δόξαν ἐκκλίνειν. Ἐγὼ
[1]	καὶ Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν δὲ καὶ	Ἀγησίλαον	τὸν βασιλέα καὶ Κῦρον τὸν
[11]	ὑμᾶς ταῦτα ἀπαγγέλλειν, τυχὸν οὐκ	ἀγνωμονέστερος	φανοῦμαι τοῦ Πέρσου, εἴπερ εἰς
[12]	καὶ ὅστις ἡμῶν μὴ λίαν	ἀγνώμων,	ποθεῖ προσειπεῖν τοὺς πατέρας καὶ
[10]	τούσδε γέγονε τοιάδε· ὅσοι δὲ	ἀγνῶτες	ἔτι διὰ νεότητα τοῦ γνωρισθῆναι
[15]	τοῖς δώροις, εἴ ποτε σχολὴν	ἄγοιμι,	οὐκ ἔστιν ὅπως ἐπιλανθάνωμαι τῆς
[17]	πεζῇ παρετάττετο μυριάδας ὁπλιτῶν τριακοσίας	ἄγουσα,	τό τε ἐν Βαβυλῶνι τεῖχος
[17]	τἀκείνων ζηλοῦντας καὶ δι´ αἰτίας	ἄγουσιν	ὡς καθαιροῦντας τὴν τῶν λόγων
[14]	θράσους οὐδέν τι μᾶλλον ἐπιλαθόμενον,	ἀγριαῖνον	δὲ ἀεὶ καὶ παροξυνόμενον ὑπὸ
[13]	δεδομένων ἀρνεῖσθαι τὸ λαβεῖν, μήτε	ἀγροίκῳ	καὶ λίαν αὐθάδει χρησάμενον παρρησίᾳ
[16]	καὶ φαύλων ῥημάτων ἰδιωτικῶς καὶ	ἀγροίκως	ἄγαν ξυγκειμένων ᾄδειν εὐφημίαν· Οὐδὲ
[17]	ἔμελε δὲ ἄρα οὐδὲ τῶν	ἀγρῶν	ἐκείνῃ οὔτε τῶν ποιμνίων· στρατηγίαν
[19]	καὶ ναυσὶ τὸν Ῥῆνον διαβὰς	ἀγχοῦ	τῶν Γαλατίας ὁρίων, ψευδῆ καὶ
[8]	νεανίσκους ἡβῶντας εὖ μάλα μόνον	ἀγωνίζεσθαι	μέλλοντα, ὅπερ οὐδὲ ἐν Τροίᾳ
[16]	ἰδιωτικῶς καὶ ἀγροίκως ἄγαν ξυγκειμένων	ᾄδειν	εὐφημίαν· Οὐδὲ γὰρ γεωργὸν φήσεις
[12]	δὲ ἐπειδὴ τὸ πρῶτον ἤκουσεν	ἀδικήματος	μὲν οὐδενὸς ὄνομα, ματαίας δὲ
[1]	Οὐδενὸς γὰρ οἶμαι τῶν ἄλλων	ἀδικημάτων	ἔλαττον μισοῦμεν ἀχαριστίαν καὶ ὀνειδίζομεν
[16]	μαθεῖν δὲ καὶ ὁτιοῦν συνηνέγκατο,	ἀδικοῖτ´	ἄν, εἰ μὴ τυγχάνοι τῆς
[16]	ἐν ταῖς βίβλοις δεξάμενον, οὐκ	ἄδικον	διὰ σμικρῶν καὶ φαύλων ῥημάτων
[12]	προσέσθαι μηδὲ ἐνδέξασθαι ψευδῆ καὶ	ἄδικον	διαβολήν, καὶ οὐκ ἀνῆκε ταῦτα
[12]	λόγου· καὶ ἀπολυομένῳ πᾶσαν αἰτίαν	ἄδικον	συνήσθη, καὶ οἴκαδε ἐπιθυμοῦντι πάλιν
[11]	ἔλεγον, ἴσως ἐχρῆν ὀρρωδεῖν τὴν	ἄδικον	ὑποψίαν· νῦν δὲ ἐν ταύτῃ
[18]	μηδὲ ἀφελέσθαι τὰ χρήματα μηδὲ	ἀδίκῳ	φυγῇ περιβαλεῖν; Ὅστις δὲ πρὸς
[7]	ὅτι δὴ σὺν τέχνῃ μηδὲν	ἀδικῶν	τὰς Μούσας τῷ θεάτρῳ ξυγγέγονε.
[15]	μοι σχολὴ περὶ τῶν τοιούτων	ἀδολεσχεῖν·	ἑνὸς δὲ ἴσως τῶν ἐκείνης
[17]	ἀπειρηκότες πρὸς τὸ μῆκος τῆς	ἀδολεσχίας·	τυχὸν γὰρ οὐδὲ τῶν ῥηθέντων
[8]	ἐκ βασιλέως μακρόν τινα τοῦτον	ᾄδοντες,	οὔτε ὡς ἀπήντων οἱ δῆμοι
[14]	ζημίας, αὑτῷ δὲ αἰσχρᾶς καὶ	ἀδόξου	συμφορᾶς αἴτιος γένηται. Ταῦτα ἐγὼ
[8]	ἐπειδὴ ´κεῖνο δυσχερές, μᾶλλον δὲ	ἀδύνατον	ἐφάνη παντελῶς, ἄξιον ὑπὲρ ἁπάντων
[14]	μιᾶς ἄντυγος μένοι, οὐ μὴν	ἀεί	γε ἐπ´ αὐτῆς μένοντος, μεταφερομένου
[14]	τι μᾶλλον ἐπιλαθόμενον, ἀγριαῖνον δὲ	ἀεὶ	καὶ παροξυνόμενον ὑπὸ τῶν συμφορῶν
[14]	κατ´ ἐμαυτὸν ἐπισκοπούμενος, σύννους ὢν	ἀεὶ	καὶ σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος δὲ
[9]	τι ξυγχωροίη καὶ δίδωσιν ἑκὼν	ἀέκοντί	γε θυμῷ. Καὶ τυχὸν οὐκ
[12]	συνελθὼν καὶ συγγενόμενος ἐμπλήσῃ τὸν	ἀέρα	πυρὸς καὶ ἐπιφλέγῃ τὰ σύμπαντα·
[14]	τῶν πρόσθεν, ἐμοὶ μὲν ὑπὸ	ἀηθείας	ἡ ψυχὴ διεταράττετο, οὔτι τὸ
[11]	τῷ βούλεσθαι δὲ τὴν μνήμην	ἀθάνατον	αὐτῇ τῶν ἔργων γενέσθαι καὶ
[8]	καὶ εὐδαίμονα, τυχὸν δὲ καὶ	ἀθάνατον,	εἴ τι χρὴ ταῖς ἐπαγγελίαις
[18]	ἐπαινεῖν, ὅτι τοσοῦτον ἐπιτροπεύσας τὸν	Ἀθηναίων	δῆμον οὐδενὶ θανάτου γέγονεν αἴτιος,
[9]	πρὸς τοὺς διώκοντας, τὴν τῆς	Ἀθηνᾶς	ἐπιτιθεμένην τῷ τὴν δίκην ὀφλήσειν
[12]	οἴχεται φιλοσοφία, οὐδὲ ἐπέλιπε τὰς	Ἀθήνας	οὐδὲ τὴν Σπάρτην οὐδὲ τὴν
[2]	μή ποτε οὖν οὐδὲ τῆς	Ἀθηνᾶς	τῆς τοῦ Διὸς ἀπόσχωνται παιδός,
[9]	καὶ κολάσεως μικρᾶς ἢ μείζονος.	~Ἀθήνησι	μὲν οὖν φασιν, ὅτε τοῖς
[12]	καὶ οὐχ ἡ Κόρινθος· τῶν	Ἀθηνῶν	δὲ πολλὰ μὲν καὶ καθαρὰ
[4]	δοκεῖ, τοῖς μὲν ἰδιώταις οἷον	ἆθλον	ἀποκειμένη καὶ γέρας ἀρετῆς ἢ
[8]	τῇ Πηνελόπῃ συνεῖναι ἐθέλων, τοὺς	ἄθλους	αὐτῇ καὶ τὰς στρατείας χαρίεντα
[8]	τῆς οἰκίας ἔγνως στρατεύεσθαι καὶ	ἄθλους	δή τινας καὶ ἀποδημίαν ἑτέραν
[17]	ἦν εἰκὸς ἐκ τοσαύτης χώρας	ἀθροίζεσθαι,	γενέσθαι δοκοῦσιν, ὡς μεγάλων αἰτίας
[8]	κωμαζόντων ἐκράτει ξὺν δίκῃ, πάντα	ἀθρόως	αὐτῇ διηγεῖτο, ὅσα τε ἔδρασε
[15]	ἀπαγγέλλωμεν; ἢ τά γε ἐντεῦθεν	ἀθρόως	ἑλόντες, καθάπερ ἔδρασεν αὕτη, πάντα
[16]	ἐκ τῶν παλαιῶν γραμμάτων, εἶτα	ἀθρόως	πάντων δεηθείη, ἆρα ὑμῖν μικρᾶς
[15]	ἐπανελθεῖν τὴν ταχίστην ψυχαγωγούμενος, ἔδωκεν	ἀθρόως	τοσαύτας, ὥστε ἐμοῦ μὲν ἀποπλῆσαι
[6]	καὶ τὴν Θετταλὴν ἐκείνην Λαοδάμειαν.	Αἱ	μὲν γὰρ καλοὺς καὶ νέους
[9]	πόλιν, εἴ ποτε τῶν δικαζόντων	αἱ	ψῆφοι κατ´ ἴσον γένοιντο τοῖς
[12]	λόγοις· λέγουσι γὰρ δὴ καὶ	Αἰγύπτιοι	τὸν Νεῖλον παρ´ αὐτοῖς εἶναι
[12]	τῆς Ἑλλάδος παραπλήσιόν τι τοῖς	Αἰγυπτίοις	μυθολογήμασι καὶ λόγοις· λέγουσι γὰρ
[11]	τῷ Σαμίῳ ξένῳ περὶ τὴν	Αἴγυπτον	ξυμβαλεῖν φεύγοντι τὴν αὑτοῦ, καὶ
[1]	ὀφθαλμοῖς πάντων, μὴ παντάπασιν ἀποσεισάμενος	αἰδῶ	καὶ ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου· Ἀρκεσίλαος
[14]	ἱερῷ καθιδρυμένον ἄγαλμα σωφροσύνης ὁρᾶν·	αἰδὼς	δὲ ἐπεῖχε τὴν ψυχήν, καὶ
[16]	ποιμνίων οὐδὲ βουκολίων οὐδὲ μὴν	αἰπολίων	ἐπιεικῆ καὶ ἀγαθὸν καὶ εὐγνώμονα
[17]	Οὐ γὰρ δὴ τείχους μὲν	αἵρεσιν,	καὶ πολιορκίαν καὶ τρόπον τινὰ
[14]	ἵππους πονουμένους ἢ καὶ ὑβρίσαντας	αἴσθοιτο·	ἐν δὲ δὴ τοῖς ἅρμασι
[1]	πάθεσιν ἐνόχους φανέντας καὶ νοσήμασιν	αἰσχίστοις	πάνυ καὶ ἀνελευθέροις. Ἢ γὰρ
[14]	μὲν ἡνιόχῳ ζημίας, αὑτῷ δὲ	αἰσχρᾶς	καὶ ἀδόξου συμφορᾶς αἴτιος γένηται.
[12]	ἐποψόμενον πέμπει τὴν Ἑλλάδα, ταύτην	αἰτήσασα	παρὰ βασιλέως ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ
[13]	τοσαῦτα ἐργασαμένου ἀγαθὰ τὴν ἀναγκαίαν	αἴτησιν.	Ἐγὼ δὲ ὑπήκουον, οὔτι τοῦτό
[13]	δεῖξαι ἐθέλοντες ὅσων ἡμῖν ἀγαθῶν	αἰτία	γέγονε τιμῶσα τὸ φιλοσοφίας ὄνομα.
[8]	τυχὸν ἢ καὶ παρὰ δίκην	αἰτία	τιμωρίας καὶ κολάσεως μικρᾶς ἢ
[17]	οὐ σφόδρα εὐτυχῶς, ἐπειδὴ ταραχῆς	αἴτιαι	καὶ πολέμων μακρῶν ἔθνεσι μυρίοις
[8]	ἑκόντες αὑτοὺς ταύταις ὑποθήσομεν ταῖς	αἰτίαις,	ἱματίων πολυτελῶν καὶ δώρων παντοίων
[12]	ἐποίησε λόγου· καὶ ἀπολυομένῳ πᾶσαν	αἰτίαν	ἄδικον συνήσθη, καὶ οἴκαδε ἐπιθυμοῦντι
[13]	Ἡ δὲ ἐτίμα καὶ τοὔνομα·	αἰτίαν	γὰρ δὴ ἄλλην οὔτε αὐτὸς
[17]	μὴ τἀκείνων ζηλοῦντας καὶ δι´	αἰτίας	ἄγουσιν ὡς καθαιροῦντας τὴν τῶν
[1]	δὲ καὶ ἀποκνοῦντες δι´ ἁσδηποτοῦν	αἰτίας	δειλοὶ καὶ βάσκανοι φύσει καὶ
[14]	οἴκοις καὶ πόλεσι πολλαῖς μυρίων	αἰτίας	ξυμφορῶν. Παραπλήσια δὲ ἐπεπόνθειν ἀνδρὶ
[9]	καὶ ἱκετηρίαν, ἀφεῖναι πάντως τῆς	αἰτίας.	Ὁ δὲ ἑκὼν ἑκόντι τῷ
[13]	σφόδρα ὀκνεῖν μηδὲ εὐλαβεῖσθαι τὰς	αἰτίας.	Οὐ γὰρ ἀλλοτρίων ἡψάμεθα λόγων
[9]	ὀφλήσειν μέλλοντι ἀπολύειν ἄμφω τῆς	αἰτίας,	τὸν μὲν ἐπάγοντα τὴν κατηγορίαν
[12]	παρέχων, οὐκ οἶδα ἐκ τίνος	αἰτίας	τραχυτέρως ἔχοντος ᾐσθόμην ἔναγχος· ἡ
[17]	ἀθροίζεσθαι, γενέσθαι δοκοῦσιν, ὡς μεγάλων	αἰτίας	ὑμνοῦσι πράξεων. Ὅστις δὲ τοιοῦτον
[9]	ἢ γυναικὸς μιᾶς ἔστιν αὐτὴν	αἰτιᾶσθαι	ξυμφορᾶς τῳ τῆς τυχούσης, ἀγαθὰ
[18]	τις περιβαλόμενος Περικλέα γενέσθαι ταύτης	αἴτιον	αὑτῷ τῆς συμφορᾶς ἔφη. Ἄλλου
[13]	ἔρωτα τοῦτον, ὃν σὺ φὴς	αἴτιον	εἶναι τῆς ἐν τοῖς λόγοις
[17]	Τί ποτε οὖν ἄν τις	αἴτιον	λέγοι τοῦ ´κείνην μὲν ἐπαινεῖν
[14]	δὲ αἰσχρᾶς καὶ ἀδόξου συμφορᾶς	αἴτιος	γένηται. Ταῦτα ἐγὼ ἐλογιζόμην ἐν
[18]	Ἀθηναίων δῆμον οὐδενὶ θανάτου γέγονεν	αἴτιος,	οὐδὲ ἱμάτιον μέλαν τῶν πολιτῶν
[18]	ὑπέλαβεν αὑτῷ τὸ μηδενὶ νοσήματος	αἰτίῳ	γενέσθαι, ἀλλὰ εἰ μὴ πάντα
[1]	ἀληθινὸν ἔπαινον, οὐκ οἶδα ὅπως,	αἰτιῶνται	τὰς ὑπὲρ τῶν καλῶν ἔργων
[13]	τὴν τοῦ γενναίου βασιλέως εὔνοιαν	ἀκέραιον	ἡμῖν καὶ ἀσινῆ μένειν ξὺν
[16]	τὸ κεφάλαιον, οὗ τὰ ἐπαινούμενα	ἀκηκόαμεν;	ἐρομένου γάρ τινος, ὑπὲρ ὧν
[14]	ἐθαύμασα καὶ ἐξεπεπλήγμην, ἐναργῶς δοκῶν	ἀκηκοέναι	σωφροσύνης αὐτῆς φθεγγομένης· οὕτω πρᾷον
[7]	κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν δὲ καὶ	ἀκήρατον	τοῖς θεαταῖς ἐνεργασάμενον, ἄπεισι τοῦτον
[5]	ἀγαθά, παιδείαν ὀρθήν, σύνεσιν ἐμμελῆ,	ἀκμὴν	καὶ ὥραν σώματος καὶ κάλλος
[14]	φθέγμα καὶ μείλιχον, ταῖς ἐμαῖς	ἀκοαῖς	ἐγκαθιδρυμένον. ~Βούλεσθε οὖν τὰ μετὰ
[17]	ἐθέλω μάλα δή τινος ὑμῖν	ἀκοῆς	ἄξιον, εἰ μὴ τυγχάνετε ἀπειρηκότες
[6]	οἶμαι πυνθανόμενον ὅσα χρῆν δι´	ἀκοῆς	περὶ αὐτῆς μαθεῖν, τεκμαιρόμενον δὲ
[5]	ἀγαθῶν οἶμαι στερόμενον οὐδὲ ἰδιώτην	ἀκόλαστον	ἰσχύει πείθειν τὴν γαμήλιον ἀνάψαι
[15]	μὲν ἀποπλῆσαι τὴν ἐπιθυμίαν σφόδρα	ἀκορέστως	ἔχοντος τῆς πρὸς ἐκεῖνα συνουσίας,
[11]	χάριτος ὁμολογῶ τῇδε, σφόδρα ὥρμησθε	ἀκούειν,	ἐγὼ δὲ οὐκ ἀποκρύψομαι. ~Ἐμοὶ
[9]	τε εἰπεῖν ἀνεπίφθονον ταύτῃ τε	ἀκούειν	καλὰ λέγοιμ´ ἂν ἤδη. ~Ἐπειδὴ
[15]	ἴσως ποθεῖτε καὶ τὸν κατάλογον	ἀκούειν	τῶν δώρων, Ἕπτ´ ἀπύρους τρίποδας,
[1]	ἀρετῆς ἀπελείφθησαν. Τοῖς μὲν γὰρ	ἄκουσμά	τέ ἐστιν ἡδὺ καὶ προθυμοτέρους
[7]	τέχνης εἰργασμένων, ἴστω παιδικῶν σφόδρα	ἀκουσμάτων	ἐπιθυμῶν· καθάπερ γὰρ οἶμαι κιθαρῳδοῦ
[8]	εἶδε θεαμάτων καὶ ὧν ἤκουσεν	ἀκουσμάτων,	ἵνα καὶ μετόπισθε τεῇ εἴπῃσθα
[7]	ξυμπλεόντων, καὶ ἐπὶ τὴν Λακωνικὴν	ἄκραν	κομισθῆναι· ἔθελγε γὰρ οἶμαι τοὺς
[17]	τυχὸν γὰρ οὐδὲ τῶν ῥηθέντων	ἀκροᾶσθε	ξὺν ἡδονῇ ἅτε ἀνδρὸς ἰδιώτου
[1]	δράσαντα. Ἐπαίνων δὲ ζηλωτὸν μὲν	ἀκροατὰς	ὡς πλείστους εὑρεῖν, ἀγαπητὸν δὲ
[19]	ὡς ματαίαν οὖσαν προσποίησιν καὶ	ἀλαζονείαν	κενὴν καὶ αὐθάδη, οὔτι που
[9]	ξυγχωρεῖν κατὰ ἀνδρῶν ὑβριστῶν καὶ	ἀλαζόνων·	οὐδὲ γὰρ εἰ σφόδρα ἐπιτήδειοί
[14]	αὐτοκράτωρ ἀφῄρει τι πάντως τῶν	ἀλγεινῶν,	ἔργοις καὶ λόγοις τιμῶν καὶ
[13]	μοι πρόθυμος γέγονε βοηθὸς καὶ	ἀλεξίκακος	καὶ σώτειρα, τὴν τοῦ γενναίου
[1]	ἐκεῖνο ἐξετάζειν μόνον, εἰ τὴν	ἀλήθειαν	τιμῶσι καὶ περὶ πλείονος ποιοῦνται
[10]	εἴ τῳ δοκοῦσιν, ὥσπερ οὖν	ἀληθές,	δι´ αὑτοὺς τίμιοι, ταύτῃ γε
[3]	μὲν οὖν αὐτοὺς ἐπαινεῖν οὔτε	ἀληθὲς	οὔτε οἶμαι ῥᾴδιον· πολλῶν δὲ
[11]	μὲν ἐμαυτοῦ σημεῖον, μαρτύριον δὲ	ἀληθὲς	τῶν ἐκείνης ἔργων. Πυνθάνομαι γὰρ
[1]	αὐτούς, καθάπερ οἴονται, κολακείας οὐκ	ἀληθῆ	δόξαν, πολλοῖς ἅμα πάθεσιν ἐνόχους
[13]	ἐλπίσι τοιαύταις τρέφοντι. Εὔνοιαν δὲ	ἀληθινὴν	οὐκ ἔστι πρὸς χρυσίον ἀμείψασθαι,
[12]	θεὸν ηὐχόμην, ὅτι μοι τὴν	ἀληθινὴν	ποθοῦντι καὶ ἀγαπῶντι πατρίδα παρέσχον
[7]	μηδὲ ἑπομένως τοῖς νόμοις τῆς	ἀληθινῆς	καὶ θείας μουσικῆς; ὁρῶν δὲ
[1]	δὲ ἀνάλωμα πολυτελὲς φεύγοντες τὸν	ἀληθινὸν	ἔπαινον, οὐκ οἶδα ὅπως, αἰτιῶνται
[14]	Ὁ γενναῖος δὲ καὶ θεῖος	ἀληθῶς	αὐτοκράτωρ ἀφῄρει τι πάντως τῶν
[13]	λέγοντα· ὦ δαιμόνιε καὶ τέχνης	ἀληθῶς	γενναίας ἡγεμών, σοφὸν μὲν χρῆμα
[2]	φίλων παίδων ἔκ τ´ αὐτοῦ	Ἀλκινόοιο,	ἔτι δὲ οἶμαι τῆς γερουσίας
[2]	τοκήων Τῶν αὐτῶν, οἵπερ τέκον	Ἀλκίνοον	βασιλῆα. Ἀναλαβὼν δὲ ἄνωθεν ἀπὸ
[2]	τὴν Πηνελόπην ἐπαινέσας οὐδὲ τὴν	Ἀλκίνου	γαμετήν, οὐδὲ εἴ τις ἄλλη
[14]	δεχόμενον ἀμῶς γέ πῃ πορεύεσθαι,	ἀλλ´	εἰ μὴ καὶ αὐτὸν ὁρῴη
[8]	καὶ ζηλωτὰ γέγονε καὶ ἐνομίσθη.	Ἀλλ´	ἐπειδὴ τῶν βασιλείων εἴσω παρῆλθε
[9]	καὶ ὀνομαστὶ τοὺς ἄνδρας καταλέγοιμι.	Ἀλλ´	ὀκνῶ, μή τισιν ἐξονειδίζειν δόξω
[11]	ἐκείνων μάρτυρα καὶ ἐπαινέτην παρέξομαι·	ἀλλ´	ὅπως μου μή ποτε ὑπειδόμενοι
[13]	ἔστι μνησθέντα μὴ πάντα θαυμάζειν;	Ἀλλ´	οὐ φήσει τις τυχόν, ὑπομνησθεὶς
[15]	χρυσοῖο τάλαντα καὶ λέβητας ἐείκοσιν.	Ἀλλ´	οὔ μοι σχολὴ περὶ τῶν
[9]	ὅπως βασιλείᾳ τινὸς ἢ πόλει,	ἀλλ´	οὐδὲ οἰκίᾳ μιᾷ τῶν πολιτῶν·
[1]	δοθὲν εἴσονται, πρὸς ἀνδρὸς ἀπειροκάλου·	ἀλλ´	οὐδὲ ὑποσχεῖν τὼ χεῖρε ὑπεδέξατο
[11]	τὴν γνώμην ὁρῶντα χρὴ κρίνειν,	ἀλλ´	οὐχ ὅτῳ παρέσχεν ἡ τύχη
[1]	οὔτι φημὶ χρυσίον οὐδὲ ἀργύριον,	ἀλλὰ	ἁπλῶς ὅ τι ἂν τύχῃ
[14]	ἀμαθίας οὐδὲ μεγάλα ταῦτα ἐνόμιζον)	ἀλλὰ	δυνάμεις τινὰς χρωμένοις μὲν ὀρθῶς
[18]	τὸ μηδενὶ νοσήματος αἰτίῳ γενέσθαι,	ἀλλὰ	εἰ μὴ πάντα εἰς δύναμιν
[19]	καὶ ἑκατοντάρχαις τοῦ πλήθους ἀπαριθμήσασθαι.	Ἀλλὰ	ἔμοιγε τῶν τοιούτων οὔτε ἔδοξέ
[8]	ἐποιεῖτο πρὸς αὐτὴν οὐδὲ ἕν,	ἀλλὰ	ἠξίου κοινωνὸν γίγνεσθαι τῶν βουλευμάτων
[17]	ὄναρ εἰκὸς ἐκείνῃ παραστῆναί ποτε·	ἀλλὰ	καὶ ὁπότε λέγειν ἐχρῆν εἰς
[1]	παθὼν δρᾷ κακῶς ἢ λέγει,	ἀλλὰ	καὶ ὅστις σιωπᾷ καὶ ἀποκρύπτει,
[15]	ἔστιν ὅπως ἐπιλανθάνωμαι τῆς χαρισαμένης·	ἀλλὰ	καὶ στρατευομένῳ μοι ἕν γέ
[1]	οὔτι τὸν ἀρχαῖον ἐκεῖνον μόνον,	ἀλλὰ	καὶ ᾧ συνεστράτευτο ἐπὶ βασιλέα,
[2]	ἐπ´ αὐτῷ χάριν ἀποτίνειν ὀκνήσομεν;	Ἀλλὰ	μή ποτε καὶ αὐτὸ τὸ
[16]	πλήθους τῶν φερομένων ὁ καιρός.	~Ἀλλὰ	μή ποτε οὐκ ἐκείνων χρὴ
[16]	τῆς προθυμίας καὶ τῶν ἔργων;	Ἀλλὰ	μή ποτε τὸν Θαλῆν ἐκεῖνον,
[19]	ἐλευθέριος δαπάνη μετέχουσά τινος ἀρετῆς.	Ἀλλὰ	οἶμαι κρεῖττον ἐπιείκειαν καὶ σωφροσύνην
[17]	μήτε ἄλλως ἀπεχθάνεσθαι ἐκείνοις ἐθέλω·	ἀλλὰ	οὐκ οἶδα ὅντινα τρόπον τοῦ
[16]	ὁ σοφὸς ἀπαιτῶν φαίνεται. Εἶεν·	ἀλλὰ	τοῦτο μὲν χαρίεν καὶ σεμνὸν
[12]	καὶ ἀπέφηνεν αὖθις πλούσιον. Καὶ	ἄλλα	ἂν ἔχοιμι περὶ αὐτοῦ πρὸς
[8]	ἔγωγε τῆς Πηνελόπης πολλὰ καὶ	ἄλλα	νομίσας ἐπαίνων ἄξια, τοῦτο ἐν
[19]	καὶ φρόνησιν καὶ ὅσα δὴ	ἄλλα	περὶ αὐτῆς λέγων πολλοὺς μὲν
[17]	περὶ τὴν πόλιν ὀρύγματα καὶ	ἄλλα	πολυτελῆ καὶ δαπανηρὰ κατασκευάσματα ἐκείνης
[12]	παρ´ αὐτοῖς εἶναι τά τ´	ἄλλα	σωτῆρα καὶ εὐεργέτην τῆς χώρας
[6]	εὐταξίαν· ὑπὲρ ἧς τὰ μὲν	ἄλλα	τί δεῖ λέγοντας διατρίβειν, καθάπερ
[3]	καὶ τῇ θαρραλεότητι καὶ ταῖς	ἄλλαις	ἀρεταῖς ὑπερβαλλόμενος, ὥστε οὐκ ἄξιον
[8]	τε καὶ ἐλευθεριότητα καὶ τὰς	ἄλλας	ἀρετὰς ἐξεμαρτύρησε λαμπρότερον, ἢ νῦν
[5]	κάλλος τοσοῦτον, ὥστε ἀποκρύπτεσθαι τὰς	ἄλλας	παρθένους, καθάπερ οἶμαι περὶ τῇ
[2]	Ἀλκίνου γαμετήν, οὐδὲ εἴ τις	ἄλλη	διαφερόντως ἀγαθὴ γέγονεν ἢ καὶ
[2]	ὡς οὔτις ἐπὶ χθονὶ τίεται	ἄλλη,	καὶ ὅσων τυγχάνει Ἔκ τε
[8]	δοκεῖ, ἢ εἰ δή τις	ἄλλη	τὴν ἐκείνης ἀρετὴν ὑπερβαλλομένη γαμετή
[2]	φρονέῃσι, καὶ διαλύειν τὰ πρὸς	ἀλλήλους	ἐγκλήματα τοῖς πολίταις ἀναφυόμενα ξὺν
[3]	ἐποιήσαντο τὴν ἀποικίαν τῆς πρὸς	ἀλλήλους	ἔριδος καὶ φιλοτιμίας· εἶτα ἑλόντες
[13]	καὶ τοὔνομα· αἰτίαν γὰρ δὴ	ἄλλην	οὔτε αὐτὸς εὑρίσκω οὔτε ἄλλου
[8]	φρονήσεως ποιεῖσθαι σημεῖον καὶ τῆς	ἄλλης	ἀρετῆς πάσης ὅτι τὸν γήμαντα
[13]	οὐδὲ ἀρχὴν τὴν μεγίστην οὐδὲ	ἄλλο	τῶν πάντων οὐδέν· ἐκ μὲν
[8]	ἀνέτλη, καὶ εἰ δή τι	ἄλλο	ὑπὸ τῶν χρησμῶν ἀναπειθόμενος ἐκτελεῖν
[19]	μάρτυρα· εἰ δὴ οὖν καὶ	ἄλλοι	τὴν ἐμὴν εὐγνωμοσύνην ζηλοῦν ἐπιχειρήσειαν,
[7]	τε καὶ ἡλικίᾳ καὶ τοῖς	ἄλλοις	ἐπιτηδεύμασι διαφερόντων, οὐκ ἂν οἴεσθε
[1]	ὧν γέγονεν οὔτε αὖ τοῖς	ἄλλοις,	ὁπόσοι τὴν ἴσην ἐκείνοις κατὰ
[12]	πρόσθεν μηχανήσασθαι, ἤ τινος ξυντυχίας	ἀλλοκότου	τὴν ὁδὸν ταύτην ὑποτεμομένης, ἐποψόμενον
[13]	καὶ ἀπειργούσης τὰς ψευδεῖς καὶ	ἀλλοκότους	ὑποψίας, ἃς ἐπειδὴ παντελῶς ἐκείνη
[18]	μὲν ὅτι τὴν Σάμον ἐξεῖλεν,	ἄλλος	δὲ ὅτι τὴν Εὔβοιαν, τινὲς
[13]	αὐγὰς ἡλίου, καὶ εἴ ποτε	ἄλλος	προσγένοιτο, τῶν μεγίστων ὀρῶν αὐταῖς
[9]	ἀπηλλάγη τιμωρίας, ὀφλήσας τοῖς νόμοις,	ἄλλος	συκοφαντίαν διέφυγε, παρ´ ὀλίγον ἐλθὼν
[16]	καταμαθόντας χάριν ἀποτίνειν τυχὸν οὐκ	ἀλλοτρίαν	τοῦ δοθέντος τῇ χαρισαμένῃ. Λόγων
[13]	εὐλαβεῖσθαι τὰς αἰτίας. Οὐ γὰρ	ἀλλοτρίων	ἡψάμεθα λόγων δεῖξαι ἐθέλοντες ὅσων
[9]	ταύτης ἀγαθῶν, κατάλογον δὲ τῶν	ἀλλοτρίων	συγγράφειν ἀτυχημάτων. Τοσούτων δὲ ἔργων
[16]	γάλακτος οὔτε τῶν τυρῶν οὔτε	ἄλλου	του μεταδιδόντα τούτοις ὑφ´ ὧν
[18]	αἴτιον αὑτῷ τῆς συμφορᾶς ἔφη.	Ἄλλου	του, πρὸς φιλίου Διός, δοκοῦμεν
[13]	ἄλλην οὔτε αὐτὸς εὑρίσκω οὔτε	ἄλλου	του πυθέσθαι δύναμαι, δι´ ἣν
[19]	αὐτῆς λέγων πολλοὺς μὲν καὶ	ἄλλους,	ἀτὰρ δὴ καὶ ἐμαυτὸν ὑμῖν
[9]	κακὸν μὲν οὐδὲν οὔτε ᾔτησεν	ἄλλῳ	ποτέ τινι οὔτε κόλασιν οὔτε
[5]	τοῦ γένους βοηθείας καὶ τῶν	ἄλλων	ἀγαθῶν οἶμαι στερόμενον οὐδὲ ἰδιώτην
[1]	νομιστέον; Οὐδενὸς γὰρ οἶμαι τῶν	ἄλλων	ἀδικημάτων ἔλαττον μισοῦμεν ἀχαριστίαν καὶ
[3]	σοφῷ τρεφόμενος τοσοῦτον μεγαλοψυχίᾳ τῶν	ἄλλων	ἁπάντων διήνεγκε καὶ προσέτι τὸν
[4]	μεθέστηκε, τιμὴ καθ´ αὑτὴν τῶν	ἄλλων	ἁπάντων στερομένη πρὸς πᾶσαν ἰσχὺν
[18]	παντὸς ἐπαίνου ποιοῦμαι, οὐκ ἀπορῶν	ἄλλων	θαυμασίων εἶναι δοκούντων καὶ λαμπρῶν
[4]	κόσμος ἐπιτιθεμένη· τῶν μὲν γὰρ	ἄλλων	ὀνομάτων τε καὶ ἔργων ὁπόσα
[19]	δή τις τὴν περὶ τῶν	ἄλλων	σιωπὴν ὑποπτεύσειεν ὡς ματαίαν οὖσαν
[4]	ἔλαττόν τις ἔχειν αὐτὸν τῶν	ἄλλων	ὑπολαμβάνει, λίαν ἐξαπατώμενος οὐ μανθάνει·
[17]	λόγοις τοὺς ἐμαυτοῦ παρατιθείς, μήτε	ἄλλως	ἀπεχθάνεσθαι ἐκείνοις ἐθέλω· ἀλλὰ οὐκ
[13]	τοῦτό γε ἡδέως σφόδρα ὑπομένων,	ἄλλως	δὲ ἀπειθεῖν χαλεπὸν ὂν σφόδρα
[16]	ὧν αὐτῷ διεσώθη ἀπολλύμενα ἂν	ἄλλως	τὰ θρέμματα. Ὅστις οὖν λόγους
[19]	Γαλατίας ὁρίων, ψευδῆ καὶ πεπλασμένην	ἄλλως	ὑποπτεύσει. Ἐξῆν δὴ οὖν, ὡς
[12]	μὲν οὐδενὸς ὄνομα, ματαίας δὲ	ἄλλως	ὑποψίας, ἠξίου διελέγχειν καὶ μὴ
[14]	ἡνιοχικὴν ἄνθρωπον φέροντα· οὕτως ἐστὶν	ἀλόγιστον	φύσει· ὁ δὲ οἶμαι παραμυθούμενος
[7]	θεάτρῳ ξυγγέγονε. Τὸν δὲ τὴν	ἁλουργίδα	καὶ τὴν κιθάραν ἐπαινοῦντα ληρεῖν
[1]	κολακείας οὐκ ἀληθῆ δόξαν, πολλοῖς	ἅμα	πάθεσιν ἐνόχους φανέντας καὶ νοσήμασιν
[5]	γαμήλιον ἀνάψαι λαμπάδα, ἄμφω δὲ	ἅμα	συνελθόντα γάμον μὲν ἥρμοσε πολλάκις,
[5]	πρὸς κοινωνίαν βασιλέως, πάντα δὲ	ἅμα,	ὥσπερ θεοῦ τινος ἀγαθῷ βασιλεῖ
[17]	ἐξῆν γοῦν αὐτῷ τὴν τῆς	Ἀμαζόνος	φιλοτίμως πάνυ στρατείαν διηγησαμένῳ τὴν
[7]	ὄψιν, τῶν ἀνδρῶν δὲ τοὺς	ἀμαθεστέρους	καὶ γυναικῶν πλὴν σφόδρα ὀλίγων
[14]	ἅρμασι τοῖσδε κεκτημένου τέτρωρον ὑπὸ	ἀμαθίας	καὶ θράσους ὑβρίζον, πιεζόμενον τῇ
[14]	παρόντων ἀγαθῶν (σχεδὸν γὰρ ὑπὸ	ἀμαθίας	οὐδὲ μεγάλα ταῦτα ἐνόμιζον) ἀλλὰ
[17]	ἅτε ἀνδρὸς ἰδιώτου καὶ σφόδρα	ἀμαθοῦς	λόγων, πλάττειν μὲν οὐδὲν οὐδὲ
[14]	χρωμένοις μὲν ὀρθῶς σφόδρα ὠφελίμους,	ἁμαρτάνουσι	δὲ περὶ τὴν χρῆσιν βλαβερὰς
[15]	ὑπομνήματα ξὺν τέχνῃ γραφέντα τοῖς	ἁμαρτοῦσι	διὰ τὴν ἡλικίαν τῆς θέας
[14]	δὲ πολλάκις ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ	ἀμείβοντος	δίφρον ἐκ δίφρου, εἴ ποτε
[17]	καὶ θεῖος ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν	ἀμείνω	καὶ δικαιοτέραν τὴν εὐφημίαν. Ἆρ´
[13]	ἀληθινὴν οὐκ ἔστι πρὸς χρυσίον	ἀμείψασθαι,	οὐδὲ ἄν τις αὐτὴν ἐντεῦθεν
[12]	διαφύγοι μὴ θείας τινὸς καὶ	ἀμηχάνου	σωτηρίας τυχών, εἶτα τὴν οἰκίαν
[4]	οὗτος οὐδενὶ καταλείπει πρὸς εὐγενείας	ἅμιλλαν	λόγον, οὐδὲ ἔστιν ὅστις ἐκείνου
[15]	πολλάκις ξυννοῶν παιδιάν τε οὐκ	ἄμουσον	ἐν αὐτοῖς ποιοῦμαι καὶ στρατευόμενος
[16]	χρῆν προσδεδέσθαι καὶ ἐπικεῖσθαι τὴν	ἄμπελον,	ἵνα αὐτή τε ἀνέχηται καὶ
[16]	τῶν γειτόνων, εἶτα ἐκτρέφων τὰς	ἀμπέλους	δίκελλαν καὶ αὖθις σμινύην, καὶ
[4]	πολιτείας διασώζει τινὰ φαύλην καὶ	ἀμυδρὰν	εἰκόνα, ἢ παντάπασιν ὑπεριδόντες διὰ
[13]	δεῆσαν ἀπεσώθη πάλιν τῆς βασιλίδος	ἀμυνούσης	καὶ ἀπειργούσης τὰς ψευδεῖς καὶ
[8]	παραδείσων ἐν αὐτοῖς πεφυτευμένων μάλα	ἀμφιλαφέσι	καὶ κατασκίοις τοῖς δένδρεσι, λειμῶνές
[5]	πείθειν τὴν γαμήλιον ἀνάψαι λαμπάδα,	ἄμφω	δὲ ἅμα συνελθόντα γάμον μὲν
[9]	τὴν δίκην ὀφλήσειν μέλλοντι ἀπολύειν	ἄμφω	τῆς αἰτίας, τὸν μὲν ἐπάγοντα
[14]	ἀπειθεῖν καὶ ἀντιτείνειν, οὐ δεχόμενον	ἀμῶς	γέ πῃ πορεύεσθαι, ἀλλ´ εἰ
[16]	δὲ καὶ ὁτιοῦν συνηνέγκατο, ἀδικοῖτ´	ἄν,	εἰ μὴ τυγχάνοι τῆς χάριτος
[17]	οὕτω παρέλιπε. Τί ποτε οὖν	ἄν	τις αἴτιον λέγοι τοῦ ´κείνην
[13]	ἔστι πρὸς χρυσίον ἀμείψασθαι, οὐδὲ	ἄν	τις αὐτὴν ἐντεῦθεν πρίαιτο, θείᾳ
[8]	τὴν δίκην τρέπει· ὥστε οὐκ	ἄν	τις εἰπεῖν ἔχοι ὅτῳ γέγονεν
[1]	οὐδὲ ὑποσχεῖν τὼ χεῖρε ὑπεδέξατο	ἄν	τις ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων, μὴ
[11]	αὐτῆς ταύτης ξυμπροθυμουμένης, ὑπὲρ ὧν	ἄν	τις κολακεύων ἅπαντα ἀφείη ῥήματα,
[5]	οἰκουμένης ἁπάσης κύριος. Καίτοι πῶς	ἄν	τις μείζονα μαρτυρίαν ἐπιζητήσειε τῆσδε,
[16]	ὑφ´ ὧν αὐτῷ διεσώθη ἀπολλύμενα	ἂν	ἄλλως τὰ θρέμματα. Ὅστις οὖν
[9]	μιᾷ τῶν πολιτῶν· προσθείην δ´	ἂν	ἔγωγε, θαρρῶν εὖ μάλα ὅτι
[18]	μὲν αὐτῇ δρᾶν ὅ τι	ἂν	ἐθέλῃ, θέλει δὲ ἅπασι τἀγαθά;
[13]	ἂν ἐξῇ πράττειν ὅ τι	ἂν	ἐθέλωσι σὺν βίᾳ, ἦ που
[6]	τὸν βασιλέα τὸν σώφρονα φαίην	ἂν	εἰκότως πολλάκις βουλευσάμενον ἑλέσθαι τὸν
[17]	αὐτοῖς ἀφαιρεῖσθαι δόξης ἐθέλοντες ἴσως	ἂν	εἴποιεν· ἴσασι γὰρ σαφῶς ὅτι
[16]	οὐδὲ ὅσα ἡμῖν ἀγαθὰ γένοιτ´	ἂν	ἐνθένδε, ὁπόσου δὲ τὸ δῶρον
[13]	ὂν σφόδρα ἠπιστάμην· οἷς γὰρ	ἂν	ἐξῇ πράττειν ὅ τι ἂν
[17]	τεχνάζειν εἰδότος, φράζοντος δὲ ὅπως	ἂν	ἐπίῃ τἀληθές· ὁ δὲ δὴ
[4]	λέγειν· εὐγενείας γε μὴν τί	ἂν	ἔχοιμεν ἔτι πράγματα ἐπιζητοῦντες φανερώτερον
[12]	ἀπέφηνεν αὖθις πλούσιον. Καὶ ἄλλα	ἂν	ἔχοιμι περὶ αὐτοῦ πρὸς ὑμᾶς
[9]	ταύτῃ τε ἀκούειν καλὰ λέγοιμ´	ἂν	ἤδη. ~Ἐπειδὴ γὰρ τὴν τοῦ
[13]	γέγονε πολλὰ καὶ ὅσα οὐδεὶς	ἂν	ἤλπισεν, οὐ σφόδρα πολλῶν δεομένῳ
[8]	εἰρήνης καὶ ἡσυχίας τίνα οὐκ	ἂν	ἡττηθῆναι δοκεῖ, τοσούτους ἀνατλάντα πόνους
[1]	καὶ προσηνεῖς ἐθέλοντες εἶναι, εἶτα,	ἂν	μὲν δέῃ λοιδορῆσαί που καὶ
[9]	πρᾳότερον αὕτη καθίστησιν· οὗ γὰρ	ἂν	ὁ φεύγων παρ´ ὀλίγον ἔλθῃ
[7]	τοῖς ἄλλοις ἐπιτηδεύμασι διαφερόντων, οὐκ	ἂν	οἴεσθε τοὺς μὲν παῖδας καὶ
[15]	ὀλίγον τῆς ὁμοιότητος, οὐ σμικρὰ	ἂν	ὄναιτο, εὖ ἴστε. Ὃ δὴ
[13]	οὐδὲ ὑπόπτου, δεόμενον; καὶ πῶς	ἂν	ὅσια δρῴην οὕτως ἐναργῆ καὶ
[16]	ὑμᾶς δὴ ὑπὲρ τούτων ἡδέως	ἂν	ὀχλήσαιμι. ~Λόγον δὲ ὑμῖν εἰπεῖν
[1]	ἀργύριον, ἀλλὰ ἁπλῶς ὅ τι	ἂν	τύχῃ τις παρὰ τοῦ πέλας
[9]	οὕστινας δρᾷ καὶ ἔδρασεν, ἡδέως	ἂν	ὑμῖν τὰ πλεῖστα ἐξαριθμησαίμην καθ´
[14]	ταύτης μεταλαβεῖν τῆς τέχνης, κᾆτα	ἀναγκαζομένῳ	καλοῦ καὶ γενναίου κομίζειν ἅρμα
[15]	καὶ στρατευόμενος καθάπερ σιτία φέρειν	ἀναγκαῖα	καὶ ταῦτα ἐθέλω· μέτρον δέ
[13]	τοῦ τοσαῦτα ἐργασαμένου ἀγαθὰ τὴν	ἀναγκαίαν	αἴτησιν. Ἐγὼ δὲ ὑπήκουον, οὔτι
[17]	ἄρα μικρὰ καὶ φαῦλα πράγματα	ἀναδεξάμενος	ὡς δή τι σεμνὸν ὑμῖν
[1]	ἀνελευθέροις. Ἢ γὰρ οὐ συνιέντες	ἀναίσθητοι	λίαν εἰσὶν ὧν οὐδαμῶς ἀναίσθητον
[1]	ἀναίσθητοι λίαν εἰσὶν ὧν οὐδαμῶς	ἀναίσθητον	εἶναι ἐχρῆν, ἢ συνιέντες ἐπιλήσμονες
[13]	ὑπὸ τῆς μνήμης τῶν παιδικῶν	ἀνακινηθέντας	ᾆσαι τῆς χώρας καὶ τῶν
[2]	αὐτῶν, οἵπερ τέκον Ἀλκίνοον βασιλῆα.	Ἀναλαβὼν	δὲ ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ Ποσειδῶνος
[1]	καὶ ὀξὺ βλέπουσιν· ὥσπερ δὲ	ἀνάλωμα	πολυτελὲς φεύγοντες τὸν ἀληθινὸν ἔπαινον,
[19]	καθάπερ νόμος βασιλίδα, καὶ τῶν	ἀναλωμάτων	τὸ μέγεθος, ὡς ἐλευθέριον καὶ
[17]	πολλοὶ παρὰ τῶν μακαρίων σοφιστῶν	ἀναπειθόμενοι,	ὅτι ἄρα μικρὰ καὶ φαῦλα
[8]	τι ἄλλο ὑπὸ τῶν χρησμῶν	ἀναπειθόμενος	ἐκτελεῖν διενοεῖτο· ἀπόρρητον δὲ ἐποιεῖτο
[8]	οὐκ ἂν ἡττηθῆναι δοκεῖ, τοσούτους	ἀνατλάντα	πόνους καὶ κινδύνους καὶ ἔτι
[2]	πρὸς ἀλλήλους ἐγκλήματα τοῖς πολίταις	ἀναφυόμενα	ξὺν δίκῃ. Ταύτην δὴ οὖν
[5]	ἀκόλαστον ἰσχύει πείθειν τὴν γαμήλιον	ἀνάψαι	λαμπάδα, ἄμφω δὲ ἅμα συνελθόντα
[14]	οἶμαι παραμυθούμενος αὐτοῦ τὴν ἄνοιαν	ἄνδρα	ἐπέστησε, δοὺς φέρειν τοιαύτην ἐσθῆτα
[6]	τὸ χρεὼν τὸν κουρίδιον αὐτῆς	ἄνδρα	κατέλαβε, τοῖς παισὶ προσκαθημένη τοσοῦτον
[8]	μάλιστα θαυμάζω, ὅτι δὴ τὸν	ἄνδρα	λίαν ἔπειθε στέργειν καὶ ἀγαπᾶν
[18]	γὰρ δή, φασί, ποτὲ τὸν	ἄνδρα	περιεστὼς δῆμος διελάγχανον τοὺς ἐπαίνους,
[7]	κρίνειν τὰ κρούματα, μουσικὸν δὲ	ἄνδρα,	τοὺς λόγους ἐξεπιστάμενον τῆς τέχνης,
[2]	ἐπιεικείας, ἢ τῆς περὶ τὸν	ἄνδρα	φιλίας, ἢ τῆς περὶ τὰ
[6]	νέους καὶ ἔτι νυμφίους τοὺς	ἄνδρας	ἀφαιρεθεῖσαι δαιμόνων βίᾳ βασκάνων ἢ
[15]	εἴ τις ἐπίσταιτο τοὺς ἀρίστους	ἄνδρας	καὶ λόγους καὶ πράξεις, οἷον
[9]	φήσει, εἰ καὶ ὀνομαστὶ τοὺς	ἄνδρας	καταλέγοιμι. Ἀλλ´ ὀκνῶ, μή τισιν
[2]	θαυμαστὸν εἶναι δοκεῖ, εἰ τοὺς	ἄνδρας	μὲν τοὺς καλοὺς προθύμως ἐπαινεσόμεθα,
[2]	οὐδὲν μεῖον αὐταῖς ἤπερ τοῖς	ἀνδράσι	προσήκειν ὑπολαμβάνοντες. Καὶ γὰρ εἶναι
[17]	πολέμων μακρῶν ἔθνεσι μυρίοις καὶ	ἀνδράσιν,	ὅσους ἦν εἰκὸς ἐκ τοσαύτης
[8]	ὑπερβαλλομένη γαμετή τε οὖσα βασιλέως	ἀνδρείου	καὶ μεγαλοψύχου καὶ σώφρονος τοσαύτην
[5]	γέγονε, γαμετὴ δέ ἐστι βασιλέως	ἀνδρείου,	σώφρονος, συνετοῦ, δικαίου, χρηστοῦ καὶ
[2]	τέλος ἐπέθηκε ταῖς εὐφημίαις ζηλωτὸν	ἀνδρὶ	καὶ γυναικί, Οὐ μὲν γάρ
[14]	αἰτίας ξυμφορῶν. Παραπλήσια δὲ ἐπεπόνθειν	ἀνδρὶ	σφόδρα ἀπείρως ἡνιοχικῆς ἔχοντι καὶ
[17]	δή τις ἐπιρρεῖ γυναικῶν ὄχλος	ἀνδριζομένων	οὐ λίαν εὐπρεπῶς. Τινὰς δὲ
[7]	εἰ δὴ οὖν τις τοῖν	ἀνδροῖν	ἐκείνοιν τὸν κράτιστον ἐπιλεξάμενος καὶ
[4]	μᾶλλον τεκμήριον; θυγάτηρ γάρ ἐστιν	ἀνδρὸς	ἀξίου νομισθέντος τὴν ἐπώνυμον τοῦ
[1]	πλεῖστοι τὸ δοθὲν εἴσονται, πρὸς	ἀνδρὸς	ἀπειροκάλου· ἀλλ´ οὐδὲ ὑποσχεῖν τὼ
[2]	ἔλαττον παρὰ γυναικὸς ἢ παρὰ	ἀνδρὸς	δεξόμεθα, τὴν δὲ ἐπ´ αὐτῷ
[2]	εἶναι φῶσι καὶ οὐκ ἄξιον	ἀνδρὸς	ἐπιεικοῦς καὶ γενναίου, εἶναι δὲ
[9]	φημι, ὡς οὐδὲ ἐφ´ ἑνὸς	ἀνδρὸς	ἢ γυναικὸς μιᾶς ἔστιν αὐτὴν
[17]	ῥηθέντων ἀκροᾶσθε ξὺν ἡδονῇ ἅτε	ἀνδρὸς	ἰδιώτου καὶ σφόδρα ἀμαθοῦς λόγων,
[17]	τὸν πρὸς τοῖς νεωρίοις πόλεμον,	ἀνδρός	τε ἐπ´ αὐτῇ καὶ ποταμοῦ
[12]	ἢ πολὺ χρυσίον καὶ ἀργύριον·	ἀνδρῶν	γὰρ ἀγαθῶν φημι ξυντυχίαν πρὸς
[3]	οἶμαι ῥᾴδιον· πολλῶν δὲ ἀγαθῶν	ἀνδρῶν	γενομένων καὶ καταλιπόντων Ἑλληνικοῦ τρόπου
[7]	δεινῶς πρὸς τὴν ὄψιν, τῶν	ἀνδρῶν	δὲ τοὺς ἀμαθεστέρους καὶ γυναικῶν
[13]	ᾆσαι τῆς χώρας καὶ τῶν	ἀνδρῶν	ἐγκώμιον. Πρὸς δὴ τοῦτον ἀπολογεῖσθαι
[7]	εἶτα ἐς θέατρον παραγάγοι παντοδαπῶν	ἀνδρῶν	καὶ γυναικῶν καὶ παίδων φύσει
[7]	τοὺς μὲν παῖδας καὶ τῶν	ἀνδρῶν	καὶ γυναικῶν ὁπόσοι τοιοῦτοι, εἰς
[9]	μόλις τὰ τοιαῦτα ξυγχωρεῖν κατὰ	ἀνδρῶν	ὑβριστῶν καὶ ἀλαζόνων· οὐδὲ γὰρ
[5]	πατρῴαν οὖσαν αὐτῷ τὴν ἀρχὴν	ἀνεκτήσατο,	ἀφελόμενος τοῦ βίᾳ λαβόντος, γάμου
[1]	καὶ νοσήμασιν αἰσχίστοις πάνυ καὶ	ἀνελευθέροις.	Ἢ γὰρ οὐ συνιέντες ἀναίσθητοι
[9]	ὁπόσα γ´ ἐμοί τε εἰπεῖν	ἀνεπίφθονον	ταύτῃ τε ἀκούειν καλὰ λέγοιμ´
[3]	κράτιστον ἡ πόλις ἐκείνη, ἣν	ἀνέστησαν,	πεσόντων οἶμαι Θετταλῶν, τῆς κατ´
[8]	ὅσα τε ἔδρασε καὶ ὅσα	ἀνέτλη,	καὶ εἰ δή τι ἄλλο
[7]	μέλη τῆς ἡδονῆς χάριν φαύλως	ἀνέχεσθαι,	δυσχεραίνειν δὲ καὶ εἰ τοὺς
[16]	τὴν ἄμπελον, ἵνα αὐτή τε	ἀνέχηται	καὶ οἱ βότρυες ἐξηρτημένοι μηδαμοῦ
[12]	καὶ ἄδικον διαβολήν, καὶ οὐκ	ἀνῆκε	ταῦτα δεομένη πρὶν ἐμὲ ἤγαγεν
[17]	μὲν οὐδὲ ἕν, συμφοραὶ δὲ	ἀνήκεστοι·	ἅτε δὴ οὖν οἶμαι σοφὸς
[12]	ἐξήρπασε τηλικούτων, οὓς οὐδὲ ἡβῶν	ἀνὴρ	εὖ μάλα διαφύγοι μὴ θείας
[6]	Σάμου καὶ Δουλιχίου, τῇ δὲ	ἀνὴρ	μὲν οὐδεὶς καλὸς καὶ μέγας
[11]	τοιοῦτον εὖ παθεῖν φημι καὶ	ἀνθ´	ὅτου τὸν ἅπαντα χρόνον ὑπόχρεων
[8]	κατασκίοις τοῖς δένδρεσι, λειμῶνές τε	ἄνθεσι	ποικίλοις καὶ μαλακῇ τῇ πόᾳ
[13]	ἀγαθὸν οὔποτε ἐγώ τι τῶν	ἀνθρωπίνων	νομίσας ἑάλων, οὐ τὸν ὑπὸ
[1]	βάσκανοι φύσει καὶ ἁπλῶς ἅπασιν	ἀνθρώποις	δυσμενεῖς, οἵ γε οὐδὲ τοῖς
[17]	σωφροσύνην πολλά τε ἰδίᾳ τοῖς	ἀνθρώποις	καὶ εἰς τὸ κοινὸν ἀγαθὰ
[15]	ἐκ τοῦ γήρως ὑπάρχειν τοῖς	ἀνθρώποις	μόνον, τὴν ἐμπειρίαν, δι´ ἣν
[1]	μισοῦμεν ἀχαριστίαν καὶ ὀνειδίζομεν τοῖς	ἀνθρώποις,	ὅταν εὖ παθόντες περὶ τοὺς
[14]	γε ἔλαττον, στολὴν γοῦν ἡνιοχικὴν	ἄνθρωπον	φέροντα· οὕτως ἐστὶν ἀλόγιστον φύσει·
[13]	δέ τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ	ἀνθρώπων	ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων, ὃ δὴ καὶ
[3]	ὑπελάμβανεν εἰ μὴ ξυμπάντων μὲν	ἀνθρώπων,	πάντων δὲ ἐθνῶν κρατήσειεν. Οὐκοῦν
[3]	σύμπασαν καταστρεφόμενος, καὶ ἀνίσχοντα πρῶτος	ἀνθρώπων	τὸν ἥλιον προσεκύνει, ὡρμημένον δὲ
[3]	Ἀσίαν ἐπῆλθε σύμπασαν καταστρεφόμενος, καὶ	ἀνίσχοντα	πρῶτος ἀνθρώπων τὸν ἥλιον προσεκύνει,
[7]	κιθάραν ἐπαινοῦντα ληρεῖν οἴεται καὶ	ἀνοηταίνειν·	καὶ εἰ μετὰ πλείονος τὰ
[14]	μὲν ἄφρων εἴη παντελῶς καὶ	ἀνόητος,	χαίρει καὶ γέγηθε καὶ μετέωρος
[14]	δὲ οἶμαι παραμυθούμενος αὐτοῦ τὴν	ἄνοιαν	ἄνδρα ἐπέστησε, δοὺς φέρειν τοιαύτην
[10]	ἐκείνης πατέρας ὑπάρξασαν ἔγνω, οὐκ	ἀνόνητον	ἀφῆκε τοῖς κτησαμένοις, τιμᾷ δὲ
[17]	λέγειν ἐχρῆν εἰς τὰ μειράκια,	Ἄντα	παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα, πρᾴως
[13]	γῆς καὶ ἐπὶ γῆς χρυσὸν	ἀντάξιον	οὐδ´ ἀργύρου πλῆθος, ὁπόσος νῦν
[11]	βασιλέως λαβών, ὁμολογοίην τοῦ μὲν	ἀντιδοῦναι	τὴν ἴσην λείπεσθαι (ἔχει γὰρ
[11]	σφόδρα ἐπεθύμει, τὴν Σαμίων ὕστερον	ἀντιδοῦναι	τυραννίδα, ὁπηνίκα οἶμαι τῆς Ἀσίας
[4]	ἁπάντων στερομένη πρὸς πᾶσαν ἰσχὺν	ἀντίρροπος	εἶναι δοκεῖ, τοῖς μὲν ἰδιώταις
[18]	πρὸς τὰς τοιαύτας συμφορὰς αὑτὸν	ἀντιτάξας,	καθάπερ ἰατρὸς γενναῖος οὐδαμῶς ἀποχρῆν
[7]	καθάπερ οἶμαί φασι τὸν Μυρμηκίδην	ἀντιταττόμενον	τῇ Φειδίου τέχνῃ. ~Οὔκουν οὐδὲ
[14]	μᾶλλον ὑβρίζειν καὶ ἀπειθεῖν καὶ	ἀντιτείνειν,	οὐ δεχόμενον ἀμῶς γέ πῃ
[17]	ἴσασι γὰρ σαφῶς ὅτι μήτε	ἀντίτεχνος	εἶναι βούλομαι τοῖς ἐκείνων λόγοις
[14]	εἰ καὶ ἐπὶ τῆς μιᾶς	ἄντυγος	μένοι, οὐ μὴν ἀεί γε
[2]	τέχνῃ τέλειον ᾆσαι βασιλίδος ἐγκώμιον,	ἄνωθεν	ἀπὸ τοῦ γένους ἀρξαμένην. Ἔχει
[2]	τέκον Ἀλκίνοον βασιλῆα. Ἀναλαβὼν δὲ	ἄνωθεν	ἀπὸ τοῦ Ποσειδῶνος οἶμαι τὴν
[11]	πλάσμα ἐρῶ· ὑμεῖς δὲ καὶ	ἀνωμότῳ	πιστεύσετε πάντως οὐ κολακείας ἕνεκα
[1]	γὰρ τοῦτο ἔνεστιν εἰπεῖν, ὡς	ἀνωφελὲς	χρῆμα ἡ εὐφημία οὔτε τοῖς
[14]	τε τρώσῃ σύν θ´ ἅρματα	ἄξῃ,	καὶ τῷ μὲν ἡνιόχῳ ζημίας,
[17]	ἔργων ζηλωτά φασι καὶ σπουδῆς	ἄξια	καὶ πολλῶν ἐπαίνων, ὁπόσα διὰ
[8]	πολλὰ καὶ ἄλλα νομίσας ἐπαίνων	ἄξια,	τοῦτο ἐν τοῖς μάλιστα θαυμάζω,
[12]	εἰπεῖν εἰς ἐμαυτὸν ἔργα πολλῆς	ἄξια	χάριτος, ὑπὲρ ὧν τὸν ἅπαντα
[6]	θυγατέρα δὲ βασιλεὺς ἑαυτῷ συνοικεῖν	ἀξίαν	ἔκρινε, καὶ ἔδρασε τὸν γάμον
[5]	τιμῆς καὶ τῆς ἐξουσίας, ταύτην	ἀξίαν	ἔκρινε τῆς κοινωνίας, γεγονὼς ἤδη
[16]	τὸ παρ´ ἡμῶν μαθεῖν τὴν	ἀξίαν	ἡμῖν ἐκτίσεις. Οὐκοῦν καὶ ὅστις
[2]	νέμειν ἑκάστῳ τὰ πρὸς τὴν	ἀξίαν	καὶ θαρραλέαν ἐν τοῖς δεινοῖς
[2]	καταγέλαστον εἶναι φῶσι καὶ οὐκ	ἄξιον	ἀνδρὸς ἐπιεικοῦς καὶ γενναίου, εἶναι
[3]	ἄλλαις ἀρεταῖς ὑπερβαλλόμενος, ὥστε οὐκ	ἄξιον	αὑτῷ ζῆν ὑπελάμβανεν εἰ μὴ
[8]	οὕτως περὶ αὑτήν, ὥσπερ οὖν	ἄξιον	γυναῖκα καλὴν καὶ γενναίαν· ὥστε
[2]	ἀρίστην, ἐπιθυμοῦντες μὲν ἔπαινον αὐτῆς	ἄξιον	διεξελθεῖν, ἀγαπῶντες δέ, εἰ καὶ
[17]	μάλα δή τινος ὑμῖν ἀκοῆς	ἄξιον,	εἰ μὴ τυγχάνετε ἀπειρηκότες πρὸς
[16]	ἐνθένδε, ὁπόσου δὲ τὸ δῶρον	ἄξιον	καταμαθόντας χάριν ἀποτίνειν τυχὸν οὐκ
[18]	δύναμιν ἰῷτο καὶ θεραπεύοι, οὐδὲν	ἄξιον	τῆς αὑτοῦ τέχνης ἔργον ὑπέλαβεν,
[18]	σημεῖον καὶ πάντων μάλιστα ἐπαίνων	ἄξιον	τὸ μηδένα κτεῖναι τῶν πολιτῶν
[8]	μᾶλλον δὲ ἀδύνατον ἐφάνη παντελῶς,	ἄξιον	ὑπὲρ ἁπάντων ἀποσιωπῆσαι, πειρᾶσθαι δὲ
[16]	δοκεῖ, ἢ μικρῶν αὐτῷ γεγονέναι	ἄξιος	ὁ πρὸς ταῦτα συλλαμβανόμενος; καὶ
[4]	τεκμήριον; θυγάτηρ γάρ ἐστιν ἀνδρὸς	ἀξίου	νομισθέντος τὴν ἐπώνυμον τοῦ ἔτους
[2]	δὲ ἀγαθὴν τῆς εὐφημίας οὐκ	ἀξιώσομεν,	ἀρετῆς οὐδὲν μεῖον αὐταῖς ἤπερ
[3]	καὶ πρὸς μεσημβρίαν τὴν θάλατταν,	ἀπ´	ἄρκτων δὲ οἶμαι τὸν Ἴστρον
[14]	γενναίων ῥητόρων οὐδὲ ἓν φαυλοτέρους	ἀπαγγέλλειν	λόγους. Ταύτης ἐγὼ τῆς ἐντεύξεως
[11]	γενέσθαι καὶ ἐς ὑμᾶς ταῦτα	ἀπαγγέλλειν,	τυχὸν οὐκ ἀγνωμονέστερος φανοῦμαι τοῦ
[17]	ὡς δή τι σεμνὸν ὑμῖν	ἀπαγγέλλω·	τοῦτο δὲ οὐ φιλονεικοῦντες πρὸς
[15]	ἡμᾶς ἀγαθὰ καθ´ ἕκαστον λεπτουργοῦντες	ἀπαγγέλλωμεν;	ἢ τά γε ἐντεῦθεν ἀθρόως
[9]	τὰ πλεῖστα ἐξαριθμησαίμην καθ´ ἕκαστα	ἀπαγγέλλων,	ὡς ὅδε μὲν τὸν πατρῷον
[16]	ἣν δὴ καὶ ὁ σοφὸς	ἀπαιτῶν	φαίνεται. Εἶεν· ἀλλὰ τοῦτο μὲν
[14]	λόγους. Ταύτης ἐγὼ τῆς ἐντεύξεως	ἀπαλλαγεὶς	σφόδρα ἐθαύμασα καὶ ἐξεπεπλήγμην, ἐναργῶς
[10]	τῶν ἔργων ἔθετο, γένος τε	ἅπαν	καὶ ξυγγενεῖς εὐθὺς ἐνέπλησε τιμῆς,
[7]	καὶ γυναικῶν πλὴν σφόδρα ὀλίγων	ἅπαν	τὸ πλῆθος ἡδονῇ καὶ λύπῃ
[1]	τῆς μὲν θηριώδους ἐκείνης καὶ	ἀπανθρώπου	μοχθηρίας σφόδρα ὀλίγα καὶ εὐαρίθμητα
[11]	ὑπὲρ ὧν ἄν τις κολακεύων	ἅπαντα	ἀφείη ῥήματα, ὥστε, εἰ μὲν
[1]	συνιέντες ἐπιλήσμονες ὧν ἐχρῆν εἰς	ἅπαντα	μεμνῆσθαι τὸν χρόνον· μεμνημένοι δὲ
[11]	θεοῦ διδόντος καὶ τοῦ βασιλέως,	ἅπαντα	τὰ ἀγαθά, αὐτῷ τε οἶμαι
[12]	ἄξια χάριτος, ὑπὲρ ὧν τὸν	ἅπαντα	χρόνον εὔνουν ἐμαυτὸν ἐκείνῳ καὶ
[11]	φημι καὶ ἀνθ´ ὅτου τὸν	ἅπαντα	χρόνον ὑπόχρεων ἐμαυτὸν εἶναι χάριτος
[5]	τῆς εὐγενείας αὐτῆς, ὑπὲρ δὲ	ἁπάντων	ἁπλῶς ὅσα χρῆν οἶμαι τὴν
[8]	ἀδύνατον ἐφάνη παντελῶς, ἄξιον ὑπὲρ	ἁπάντων	ἀποσιωπῆσαι, πειρᾶσθαι δὲ εἰς δύναμιν
[3]	τρεφόμενος τοσοῦτον μεγαλοψυχίᾳ τῶν ἄλλων	ἁπάντων	διήνεγκε καὶ προσέτι τὸν αὑτοῦ
[3]	ἐν Βαβυλῶνι κατέλαβε. Μακεδόνες δὲ	ἁπάντων	ἦρχον, ὧν ὑπ´ ἐκείνῳ κτησάμενοι
[4]	τιμὴ καθ´ αὑτὴν τῶν ἄλλων	ἁπάντων	στερομένη πρὸς πᾶσαν ἰσχὺν ἀντίρροπος
[9]	ἔστιν ὅστις ἐμὲ ψεύδεσθαι τῶν	ἁπάντων	φήσει, εἰ καὶ ὀνομαστὶ τοὺς
[19]	ἐπιστάταις καὶ ἑκατοντάρχαις τοῦ πλήθους	ἀπαριθμήσασθαι.	Ἀλλὰ ἔμοιγε τῶν τοιούτων οὔτε
[17]	πάνυ στρατείαν διηγησαμένῳ τὴν ποίησιν	ἅπασαν	ἐμπλῆσαι τοιούτων διηγημάτων τέρπειν εὖ
[3]	τὰ λειπόμενα περιβαλόμενος γῆς τε	ἁπάσης	καὶ θαλάττης κύριος γένοιτο, τὸ
[5]	ἤδη σχεδόν τι τῆς οἰκουμένης	ἁπάσης	κύριος. Καίτοι πῶς ἄν τις
[11]	τυραννίδα, ὁπηνίκα οἶμαι τῆς Ἀσίας	ἁπάσης	κύριος κατέστη. Εἰ δὴ οὖν
[14]	δὲ οἶμαι τέτρωρα τρέφοντος καὶ	ἅπασι	μὲν ἐπιβεβηκότος, διὰ δὲ γενναιότητα
[18]	τι ἂν ἐθέλῃ, θέλει δὲ	ἅπασι	τἀγαθά; τοῦτο ἐγὼ κεφάλαιον τοῦ
[1]	καὶ βάσκανοι φύσει καὶ ἁπλῶς	ἅπασιν	ἀνθρώποις δυσμενεῖς, οἵ γε οὐδὲ
[10]	ὅσους τοῦ πατρὸς ἐνόμισε φίλους,	ἅπασιν	ἔνειμε τῆς φιλίας ἔπαθλα θαυμαστά.
[14]	ἐπὶ τὸ μᾶλλον ὑβρίζειν καὶ	ἀπειθεῖν	καὶ ἀντιτείνειν, οὐ δεχόμενον ἀμῶς
[13]	ἡδέως σφόδρα ὑπομένων, ἄλλως δὲ	ἀπειθεῖν	χαλεπὸν ὂν σφόδρα ἠπιστάμην· οἷς
[2]	ἀπόσχωνται παιδός, ἣν Ὅμηρός φησιν,	ἀπεικασθεῖσαν	παρθένῳ καλῇ καὶ γενναίᾳ, Ὀδυσσεῖ
[12]	καὶ εὐεργέτην τῆς χώρας καὶ	ἀπείργειν	αὐτοῖς τὴν ὑπὸ τοῦ πυρὸς
[13]	πάλιν τῆς βασιλίδος ἀμυνούσης καὶ	ἀπειργούσης	τὰς ψευδεῖς καὶ ἀλλοκότους ὑποψίας,
[17]	ἀκοῆς ἄξιον, εἰ μὴ τυγχάνετε	ἀπειρηκότες	πρὸς τὸ μῆκος τῆς ἀδολεσχίας·
[1]	τὸ δοθὲν εἴσονται, πρὸς ἀνδρὸς	ἀπειροκάλου·	ἀλλ´ οὐδὲ ὑποσχεῖν τὼ χεῖρε
[14]	Παραπλήσια δὲ ἐπεπόνθειν ἀνδρὶ σφόδρα	ἀπείρως	ἡνιοχικῆς ἔχοντι καὶ οὐδὲ ἐθελήσαντι
[7]	καὶ ἀκήρατον τοῖς θεαταῖς ἐνεργασάμενον,	ἄπεισι	τοῦτον ἐπαινῶν καὶ ἐκπληττόμενος, ὅτι
[1]	καὶ τοὺς ἐπαίνους ξυγγράφων οὐκ	ἀπεκρύπτετο.	~Ἐμοὶ δὲ θαυμαστὸν εἶναι δοκεῖ,
[1]	τῆς ἐν ταῖς πράξεσιν ἀρετῆς	ἀπελείφθησαν.	Τοῖς μὲν γὰρ ἄκουσμά τέ
[10]	ἐδέοντο, τούτοις ἐλάττονας διένειμε τιμάς·	ἀπέλιπε	δὲ οὐδὲν εὐεργετοῦσα ξύμπαντας. Καὶ
[1]	ὅτι μηδὲ τῶν προλαβόντων τινὲς	ἀπεστερήθησαν	ὃ μόνον δοῦναί τε καὶ
[13]	θεόν, ὀλίγου δὲ οἴχεσθαι δεῆσαν	ἀπεσώθη	πάλιν τῆς βασιλίδος ἀμυνούσης καὶ
[12]	δυναστῶν ἀφείλετο ξὺν δίκῃ καὶ	ἀπέφηνεν	αὖθις πλούσιον. Καὶ ἄλλα ἂν
[17]	τοὺς ἐμαυτοῦ παρατιθείς, μήτε ἄλλως	ἀπεχθάνεσθαι	ἐκείνοις ἐθέλω· ἀλλὰ οὐκ οἶδα
[9]	ἐκείνην νέμεται κλῆρον, κεῖνος δὲ	ἀπηλλάγη	τιμωρίας, ὀφλήσας τοῖς νόμοις, ἄλλος
[8]	τῆς πλάνης καὶ τῶν κινδύνων	ἀπηλλάχθαι·	σὺ δὲ ἡμῖν ἐπὶ τῆς
[8]	τινα τοῦτον ᾄδοντες, οὔτε ὡς	ἀπήντων	οἱ δῆμοι δεξιούμενοι καὶ χαίροντες,
[12]	συνήσθη, καὶ οἴκαδε ἐπιθυμοῦντι πάλιν	ἀπιέναι	πομπὴν ἀσφαλῆ παρέσχεν, ἐπιτρέψαι πρῶτον
[17]	ὁπόσα διὰ μέγεθος ἤδη τισὶν	ἄπιστα	ἐφάνη, ὁποῖα δή τινα τὰ
[9]	πως εἶναι δοκεῖ καὶ ἐς	ἀπιστίαν	ἄγειν τὸν ἔπαινον· οὐκοῦν ἐκεῖνα
[1]	δειλοὶ καὶ βάσκανοι φύσει καὶ	ἁπλῶς	ἅπασιν ἀνθρώποις δυσμενεῖς, οἵ γε
[1]	φημὶ χρυσίον οὐδὲ ἀργύριον, ἀλλὰ	ἁπλῶς	ὅ τι ἂν τύχῃ τις
[5]	εὐγενείας αὐτῆς, ὑπὲρ δὲ ἁπάντων	ἁπλῶς	ὅσα χρῆν οἶμαι τὴν βασιλεῖ
[13]	καλοῦντός τε αὖθις τοῦ βασιλέως	ἀπὸ	τῆς Ἑλλάδος ὑπήκουον, ἆρα ἐνταῦθα
[6]	περὶ αὐτῆς μαθεῖν, τεκμαιρόμενον δὲ	ἀπὸ	τῆς μητρὸς τὴν εὐταξίαν· ὑπὲρ
[7]	τοὺς δυστυχεῖς ναύτας ὅσα ἐκεῖνος	ἀπὸ	τῆς τέχνης εἰργάσατο, αὐτῆς δὲ
[2]	τέλειον ᾆσαι βασιλίδος ἐγκώμιον, ἄνωθεν	ἀπὸ	τοῦ γένους ἀρξαμένην. Ἔχει δὲ
[2]	Ἀλκίνοον βασιλῆα. Ἀναλαβὼν δὲ ἄνωθεν	ἀπὸ	τοῦ Ποσειδῶνος οἶμαι τὴν ἀρχὴν
[5]	ταὐτὸ συνεληλυθότα πόρρωθεν καὶ οὐκ	ἀπὸ	τῶν ὀμμάτων ἐφελκυσάμενα μάλα ὄλβιον
[3]	γνωρίμων τυχὸν οὐκ ἄτοπον οὐδὲ	ἄπο	τοῦ παρόντος λόγου. Μακεδόνων γὰρ
[7]	τὴν ἐσθῆτα καὶ τὴν κιθάραν	ἀποβλέποντας	ἐκπεπλῆχθαι δεινῶς πρὸς τὴν ὄψιν,
[2]	ἔτι δεησόμεθα μειζόνων εἰκόνων καὶ	ἀποδείξεων	ἐναργεστέρων, ὥστε ἀποφυγεῖν τὴν ἐκ
[17]	τεῖχος ᾠκοδόμει πεντακοσίων σταδίων μικρὸν	ἀποδέον,	καὶ τὰ περὶ τὴν πόλιν
[8]	καὶ ἄθλους δή τινας καὶ	ἀποδημίαν	ἑτέραν ἐκτελεῖν οὔτι τῆς πρόσθεν,
[12]	παρὰ βασιλέως ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ	ἀποδημοῦντος	ἤδη τὴν χάριν, ἐπειδή με
[2]	οὕτω ποιεῖσθαι τὴν ξυνευφημίαν, τάξιν	ἀποδιδόντα	τὴν αὐτὴν ἐκείνῃ, πατρίδος τε,
[4]	τινας πρὸς εὐδοξίαν· ὅστις δὲ	ἀποδίδωσι	πάλιν ἐξ ἑαυτοῦ προγόνοις τε
[7]	ἐκείνοιν τὸν κράτιστον ἐπιλεξάμενος καὶ	ἀποδοὺς	τὸν περὶ τὸ σῶμα κόσμον
[3]	καὶ στασιάζοντες τέλος ἐποιήσαντο τὴν	ἀποικίαν	τῆς πρὸς ἀλλήλους ἔριδος καὶ
[4]	τοῖς μὲν ἰδιώταις οἷον ἆθλον	ἀποκειμένη	καὶ γέρας ἀρετῆς ἢ πίστεως
[1]	τὸν χρόνον· μεμνημένοι δὲ καὶ	ἀποκνοῦντες	δι´ ἁσδηποτοῦν αἰτίας δειλοὶ καὶ
[1]	ἀλλὰ καὶ ὅστις σιωπᾷ καὶ	ἀποκρύπτει,	λήθῃ παραδιδοὺς καὶ ἀφανίζων τὰς
[5]	σώματος καὶ κάλλος τοσοῦτον, ὥστε	ἀποκρύπτεσθαι	τὰς ἄλλας παρθένους, καθάπερ οἶμαι
[1]	κομιδῇ τὰ παραδείγματα· πολλοὶ δὲ	ἀποκρύπτουσι	τὸ δοκεῖν εὖ παθεῖν, οὐκ
[13]	ἐναργῆ καὶ σεμνὰ σιωπῶν καὶ	ἀποκρύπτων;	κυρουμένης τε γὰρ ἐπ´ ἐμοὶ
[11]	ὥρμησθε ἀκούειν, ἐγὼ δὲ οὐκ	ἀποκρύψομαι.	~Ἐμοὶ γὰρ βασιλεὺς οὑτοσὶ σχεδὸν
[5]	συνελθόντα γάμον μὲν ἥρμοσε πολλάκις,	ἀπολειπόμενα	δὲ τῆς ἐκ τῶν τρόπων
[3]	μύθῳ μᾶλλον ἢ λόγῳ προσῆκον,	ἀπολειπτέον·	ὀλίγα δὲ εἰπεῖν τῶν πᾶσι
[15]	λόγους· ὧν εἰ μὴ πάμπληθες	ἀπολειφθείη,	τυγχάνοι δὲ καὶ ἐπ´ ὀλίγον
[13]	καὶ ἐρασθέντι δεινῶς τοῦ πράγματος,	ἀπολειφθέντι	δέ, οὐκ οἶδα ὅντινα τρόπον
[9]	καὶ κολάζεσθαι, τούτους ἐκ παντὸς	ἀπολέσθαι	χρεών· ὃ δὴ καὶ ἡ
[3]	τὴν Μακεδονίαν καὶ γένος ὄλβιον	ἀπολιπόντες,	βασιλεῖς ἐκ βασιλέων διετέλουν καθάπερ
[16]	τούτοις ὑφ´ ὧν αὐτῷ διεσώθη	ἀπολλύμενα	ἂν ἄλλως τὰ θρέμματα. Ὅστις
[13]	ἀνδρῶν ἐγκώμιον. Πρὸς δὴ τοῦτον	ἀπολογεῖσθαι	χρεὼν ὧδέ πως λέγοντα· ὦ
[2]	αὐτὴν ὁ θεῖος, τοῦ πατρὸς	ἀπολομένου	νέου καὶ νυμφίου, ἔγημέ τε
[9]	τῷ τὴν δίκην ὀφλήσειν μέλλοντι	ἀπολύειν	ἄμφω τῆς αἰτίας, τὸν μὲν
[12]	καὶ τυχεῖν ἐποίησε λόγου· καὶ	ἀπολυομένῳ	πᾶσαν αἰτίαν ἄδικον συνήσθη, καὶ
[15]	οὐκ ἄχαρι καὶ εἰς ὑμᾶς	ἀπομνημονεῦσαι,	ᾧ μοι δοκῶ καὶ αὐτὸς
[11]	ταύτῃ γεγονὼς τῇ τύχῃ καὶ	ἀπομνημονεύων	τῶν ἐκείνης εἰς ἐμαυτὸν ἔργων,
[8]	πρόσθεν, ὥς γε τὸ εἰκός,	ἀπονωτέραν	οὐδὲ κουφοτέραν. Τί δὴ οὖν
[15]	ἀθρόως τοσαύτας, ὥστε ἐμοῦ μὲν	ἀποπλῆσαι	τὴν ἐπιθυμίαν σφόδρα ἀκορέστως ἔχοντος
[4]	τύχης πνεούσης, οὗτος οὐδενὶ δίδωσιν	ἀπορεῖν	εἰ τῆς εὐγενείας εἰκότως μεταποιεῖται.
[8]	τῶν χρησμῶν ἀναπειθόμενος ἐκτελεῖν διενοεῖτο·	ἀπόρρητον	δὲ ἐποιεῖτο πρὸς αὐτὴν οὐδὲ
[18]	τοῦ παντὸς ἐπαίνου ποιοῦμαι, οὐκ	ἀπορῶν	ἄλλων θαυμασίων εἶναι δοκούντων καὶ
[17]	κρήδεμνα, πρᾴως ἐφθέγγετο. Καὶ οὐκ	ἀπορῶν	Ὅμηρος οἶμαι τηλικούτων ἔργων οὐδὲ
[1]	ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων, μὴ παντάπασιν	ἀποσεισάμενος	αἰδῶ καὶ ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου·
[8]	ἐφάνη παντελῶς, ἄξιον ὑπὲρ ἁπάντων	ἀποσιωπῆσαι,	πειρᾶσθαι δὲ εἰς δύναμιν φράζειν
[2]	τῆς Ἀθηνᾶς τῆς τοῦ Διὸς	ἀπόσχωνται	παιδός, ἣν Ὅμηρός φησιν, ἀπεικασθεῖσαν
[16]	τυχὸν οὐ χρὴ πειρᾶσθαι χάριν	ἀποτίνειν	αὐτῷ τῆς προθυμίας καὶ τῶν
[2]	τὴν δὲ ἐπ´ αὐτῷ χάριν	ἀποτίνειν	ὀκνήσομεν; Ἀλλὰ μή ποτε καὶ
[1]	εὖ παθών, εἶτα τοιαῦτα μὲν	ἀποτίνειν	οὔτε ἐπιχειρούντων οὔτε διανοουμένων, ῥᾳθύμως
[16]	τὸ δῶρον ἄξιον καταμαθόντας χάριν	ἀποτίνειν	τυχὸν οὐκ ἀλλοτρίαν τοῦ δοθέντος
[11]	ὅτῳ παρέσχεν ἡ τύχη πολλαπλάσιον	ἀποτῖσαι	τὸ εὐεργέτημα. Τί ποτε οὖν
[7]	τῶν διηγημάτων, γελοιότερον νομίζει τῶν	ἀποτορεύειν	τὰς κέγχρους ἐπιχειρούντων, καθάπερ οἶμαί
[4]	σεμνοτέραν, τοὺς πατέρας δὲ ἐνδοξοτέρους	ἀποφαίνων,	οὗτος οὐδενὶ καταλείπει πρὸς εὐγενείας
[15]	ἐκεῖνα συνουσίας, μουσεῖον δὲ Ἑλληνικῶν	ἀποφῆναι	βιβλίων ἕκητι τὴν Γαλατίαν καὶ
[10]	ἐπὶ μειζόνων τάττουσα πράξεων καὶ	ἀποφήνασα	μακαρίους καὶ ζηλωτούς, βασιλεῖ τ´
[2]	εἰκόνων καὶ ἀποδείξεων ἐναργεστέρων, ὥστε	ἀποφυγεῖν	τὴν ἐκ τοῦ κολακεύειν δοκεῖν
[18]	ἀντιτάξας, καθάπερ ἰατρὸς γενναῖος οὐδαμῶς	ἀποχρῆν	ὑπέλαβεν αὑτῷ τὸ μηδενὶ νοσήματος
[15]	κατάλογον ἀκούειν τῶν δώρων, Ἕπτ´	ἀπύρους	τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα
[2]	ὁ δ´ ἐπείσθη τῇ ξυμβουλῇ.	Ἆρ´	οὖν ἔτι δεησόμεθα μειζόνων εἰκόνων
[17]	ἀμείνω καὶ δικαιοτέραν τὴν εὐφημίαν.	Ἆρ´	οὖν ἔτι προσῆκεν εὐλαβηθῆναι τοσοῦτον
[3]	κτησάμενοι πόλεων καὶ ἐθνῶν ἔτυχον.	Ἆρ´	οὖν ἔτι χρὴ διὰ μειζόνων
[8]	πρὸς ταῦτα ἐκεῖνον εἰπεῖν ἔχειν;	ἆρ´	οὐχ ὅτι τῇ Πηνελόπῃ συνεῖναι
[7]	μούσας ἑστιῶν. ~Εἰ δέ τις	ἄρα	ἐκείνων ἐπακούειν ποθεῖ, ὅπως μὲν
[17]	τῶν μακαρίων σοφιστῶν ἀναπειθόμενοι, ὅτι	ἄρα	μικρὰ καὶ φαῦλα πράγματα ἀναδεξάμενος
[17]	τοσοῦτον ἡγεμόνα ποιουμένοις, μή τις	ἄρα	μικροὺς ὑπολάβῃ καὶ φαύλους; ~Ἐγὼ
[17]	καὶ τὸν παῖδα· ἔμελε δὲ	ἄρα	οὐδὲ τῶν ἀγρῶν ἐκείνῃ οὔτε
[13]	ζηλωτόν. ~Ἡμεῖς δὲ τί ποτε	ἄρα	πεπόνθαμεν; καὶ τίνα νῦν διαπεραίνειν
[1]	τῆς βασιλίδος ἐγκώμιον. ~Τί ποτε	ἄρα	χρὴ διανοεῖσθαι περὶ τῶν ὀφειλόντων
[13]	βασιλέως ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος ὑπήκουον,	ἆρα	ἐνταῦθα κατέλιπεν, ὡς οὐκέτι πολλῆς
[8]	πρακτέον εἴη συννοεῖν καὶ συνεξευρίσκειν.	Ἆρα	τοῦτο ὑμῖν τῆς Πηνελόπης ὀλίγον
[18]	τῆς αὑτοῦ τέχνης ἔργον ὑπέλαβεν,	ἆρα	ὑμῖν δοκεῖ τῶν ἴσων ἐπαίνων
[16]	γραμμάτων, εἶτα ἀθρόως πάντων δεηθείη,	ἆρα	ὑμῖν μικρᾶς δεῖσθαι βοηθείας δοκεῖ,
[3]	ἐγγόνους, Τημένου παῖδας, οἳ τὴν	Ἀργείαν	λῆξιν νεμόμενοι καὶ στασιάζοντες τέλος
[12]	τούτων τῶν πηγῶν ἕκητι τὸ	Ἄργος	πολυδίψιον· πολλαὶ μὲν γὰρ ἐν
[1]	μεγάλων οὔτι φημὶ χρυσίον οὐδὲ	ἀργύριον,	ἀλλὰ ἁπλῶς ὅ τι ἂν
[12]	μᾶλλον ἢ πολὺ χρυσίον καὶ	ἀργύριον·	ἀνδρῶν γὰρ ἀγαθῶν φημι ξυντυχίαν
[16]	τὸ δῶρον, χρυσίον δὲ καὶ	ἀργύριον	οὐδὲ ἐδεόμην ἐγὼ λαβεῖν οὐδὲ
[13]	ἐπὶ γῆς χρυσὸν ἀντάξιον οὐδ´	ἀργύρου	πλῆθος, ὁπόσος νῦν ἐστιν ὑπ´
[7]	καὶ ὀχημάτων παντοδαπῶν χρυσῷ καὶ	ἀργύρῳ	καὶ ὀρειχάλκῳ μετὰ τῆς ἀρίστης
[3]	τῇ θαρραλεότητι καὶ ταῖς ἄλλαις	ἀρεταῖς	ὑπερβαλλόμενος, ὥστε οὐκ ἄξιον αὑτῷ
[8]	καὶ ἐλευθεριότητα καὶ τὰς ἄλλας	ἀρετὰς	ἐξεμαρτύρησε λαμπρότερον, ἢ νῦν ὁ
[3]	Φίλιππος καὶ ὁ τούτου παῖς	ἀρετῇ	διηνεγκάτην πάντων, ὅσοι πάλαι Μακεδονίας
[4]	ἐνδόξων ἐνδοξότερος γενόμενος, ἐς ταὐτὸν	ἀρετῇ	τῆς τύχης πνεούσης, οὗτος οὐδενὶ
[10]	κοινωνίᾳ μόνον, πολὺ δὲ πλέον	ἀρετῇ	φαίνεται νέμουσα, οὗ μεῖζον οὐκ
[17]	ὅτι διὰ μὲν τὴν ἐκείνης	ἀρετὴν	καὶ σωφροσύνην πολλά τε ἰδίᾳ
[8]	δή τις ἄλλη τὴν ἐκείνης	ἀρετὴν	ὑπερβαλλομένη γαμετή τε οὖσα βασιλέως
[19]	χρημάτων ἐλευθέριος δαπάνη μετέχουσά τινος	ἀρετῆς.	Ἀλλὰ οἶμαι κρεῖττον ἐπιείκειαν καὶ
[1]	εἰληχότες τῆς ἐν ταῖς πράξεσιν	ἀρετῆς	ἀπελείφθησαν. Τοῖς μὲν γὰρ ἄκουσμά
[4]	οἷον ἆθλον ἀποκειμένη καὶ γέρας	ἀρετῆς	ἢ πίστεως ἤ τινος εὐνοίας
[8]	ἐπιπνεομένῃ φιλίᾳ τὴν ἐκ τῆς	ἀρετῆς	καθάπερ ῥεῦμα θεῖον ἐπιφερομένην ταῖς
[2]	γέγονεν ἢ καὶ ἐπὶ σμικρὸν	ἀρετῆς	μετεποιήθη, οὔκουν οὐδὲ ἐκείνη τῆς
[2]	ἀγαθὴν τῆς εὐφημίας οὐκ ἀξιώσομεν,	ἀρετῆς	οὐδὲν μεῖον αὐταῖς ἤπερ τοῖς
[8]	ποιεῖσθαι σημεῖον καὶ τῆς ἄλλης	ἀρετῆς	πάσης ὅτι τὸν γήμαντα διέθηκεν
[18]	ὑμῖν μάρτυρος δεῖσθαι, ὅτι μέγιστον	ἀρετῆς	σημεῖον καὶ πάντων μάλιστα ἐπαίνων
[19]	οὔτε ἐπαινεῖν ἐθέλω πρὸ τῆς	ἀρετῆς	τὸν πλοῦτον· καίτοι με οὐ
[2]	μὲν πρῶτα κιχήσεαι ἐν μεγάροισιν·	Ἀρήτη	δ´ ὄνομ´ ἐστὶν ἐπώνυμον, ἐκ
[2]	θεῖον ποιητήν, ἐπαινέσομεν Εὐσεβίαν τὴν	ἀρίστην,	ἐπιθυμοῦντες μὲν ἔπαινον αὐτῆς ἄξιον
[7]	ἀργύρῳ καὶ ὀρειχάλκῳ μετὰ τῆς	ἀρίστης	τέχνης εἰργασμένων, ἴστω παιδικῶν σφόδρα
[1]	Σωκράτης πολλοὺς καὶ Πλάτων καὶ	Ἀριστοτέλης·	Ξενοφῶν δὲ καὶ Ἀγησίλαον τὸν
[15]	γενναῖον, εἴ τις ἐπίσταιτο τοὺς	ἀρίστους	ἄνδρας καὶ λόγους καὶ πράξεις,
[8]	μακρὰς ὑπὲρ τούτων βίβλους ξυντιθέναι,	ἀρκέσειν	ὑπολαμβάνω τῷ πλήθει τῶν ἔργων,
[1]	αἰδῶ καὶ ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου·	Ἀρκεσίλαος	δὲ καὶ διδοὺς τὸν λαβόντα
[13]	που δεόμενοι δυσωπεῖν καὶ πείθειν	ἀρκοῦσιν.	~Οὐκοῦν ἐπειδή μοι πεισθέντι γέγονε
[3]	πρὸς μεσημβρίαν τὴν θάλατταν, ἀπ´	ἄρκτων	δὲ οἶμαι τὸν Ἴστρον καὶ
[14]	ἀναγκαζομένῳ καλοῦ καὶ γενναίου κομίζειν	ἅρμα	ἡνιόχου, πολλὰς μὲν ξυνωρίδας, πολλὰ
[14]	αἴσθοιτο· ἐν δὲ δὴ τοῖς	ἅρμασι	τοῖσδε κεκτημένου τέτρωρον ὑπὸ ἀμαθίας
[14]	αὑτόν τε τρώσῃ σύν θ´	ἅρματα	ἄξῃ, καὶ τῷ μὲν ἡνιόχῳ
[7]	ἦν ὁ τῆς πομπῆς τρόπος	ἁρμάτων	καὶ ἵππων καὶ ὀχημάτων παντοδαπῶν
[7]	μουσικῆς διαφθείροι καὶ εἰ ταῖς	ἁρμονίαις	μὴ δεόντως χρῷτο μηδὲ ἑπομένως
[5]	δὲ τῆς ἐκ τῶν τρόπων	ἁρμονίας	καὶ χάριτος οὐ λίαν ἐφάνη
[13]	τὸ μέγεθος δείσαντα τῶν δεδομένων	ἀρνεῖσθαι	τὸ λαβεῖν, μήτε ἀγροίκῳ καὶ
[2]	ἐγκώμιον, ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ γένους	ἀρξαμένην.	Ἔχει δὲ αὐτῷ τὰ ὑπὲρ
[8]	ἔστον, ὧν ἥδε κατ´ ἴσον	ἀρυσαμένη,	βουλευμάτων τε αὐτῷ γέγονε κοινωνὸς
[1]	Κῦρον τὸν Πέρσην, οὔτι τὸν	ἀρχαῖον	ἐκεῖνον μόνον, ἀλλὰ καὶ ᾧ
[4]	τὴν ἐπώνυμον τοῦ ἔτους ἀρχὴν	ἄρχειν,	πάλαι μὲν ἰσχυρὰν καὶ βασιλείαν
[15]	καὶ λόγους καὶ πράξεις, οἷον	ἀρχέτυπα	προτιθέμενος δημιουργός, πλάττειν ἤδη πρὸς
[4]	πρῶτος ἔτυχεν ἐκεῖνος καὶ γέγονεν	ἀρχηγὸς	τῷ γένει τῆς εὐδοξίας, ἔλαττόν
[5]	ἐπειδὴ πατρῴαν οὖσαν αὐτῷ τὴν	ἀρχὴν	ἀνεκτήσατο, ἀφελόμενος τοῦ βίᾳ λαβόντος,
[4]	νομισθέντος τὴν ἐπώνυμον τοῦ ἔτους	ἀρχὴν	ἄρχειν, πάλαι μὲν ἰσχυρὰν καὶ
[10]	εὐτυχίας τῆς παρούσης ἔδωκε τὴν	ἀρχήν.	Καὶ γὰρ εἴ τῳ δοκοῦσιν,
[4]	οἶμαι κρεῖττόν ἐστι καὶ σεμνότερον	ἀρχὴν	παρασχεῖν τοῖς ἐγγόνοις περιφανείας τοσαύτης,
[13]	εἰς τήνδε τὴν φύσιν, οὐδὲ	ἀρχὴν	τὴν μεγίστην οὐδὲ ἄλλο τῶν
[2]	ἀπὸ τοῦ Ποσειδῶνος οἶμαι τὴν	ἀρχὴν	τοῦ γένους καὶ ὅσα ἔδρασάν
[4]	δὲ οἶμαι ταύτης οὐδὲ τὴν	ἀρχὴν	ὑπερεῖδον, χαίρουσι δὲ καὶ πρὸς
[13]	ἔμπροσθεν, ταῦτα ἐθέλειν ἡμᾶς ἐξ	ἀρχῆς	διελθεῖν, καθάπερ δὲ τοὺς Κορυβαντιῶντας
[9]	κινδύνου, τιμῆς δὲ ἔτυχον καὶ	ἀρχῆς	μυρίοι. Καὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν
[10]	πρόσωπον, κατὰ τὸν σοφὸν Πίνδαρον,	ἀρχομένη	τῶν ἔργων ἔθετο, γένος τε
[16]	ὃς καταφυτεύειν μὲν τὴν φυταλίαν	ἀρχόμενος	κλήματα ᾔτει παρὰ τῶν γειτόνων,
[4]	ὑπηρεσίας περὶ τοὺς τῶν ὅλων	ἄρχοντας	ἢ πράξεως λαμπρᾶς, τοῖς βασιλεῦσι
[9]	τὸν νόμον ἐπὶ τῶν δικῶν,	ἃς	βασιλεὺς κρίνει, σωζόμενον πρᾳότερον αὕτη
[13]	τὰς ψευδεῖς καὶ ἀλλοκότους ὑποψίας,	ἃς	ἐπειδὴ παντελῶς ἐκείνη διέλυσεν, ἐναργεῖ
[2]	ῥήτορα ξὺν {τῇ} τέχνῃ τέλειον	ᾆσαι	βασιλίδος ἐγκώμιον, ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ
[13]	τῆς μνήμης τῶν παιδικῶν ἀνακινηθέντας	ᾆσαι	τῆς χώρας καὶ τῶν ἀνδρῶν
[1]	μεμνημένοι δὲ καὶ ἀποκνοῦντες δι´	ἁσδηποτοῦν	αἰτίας δειλοὶ καὶ βάσκανοι φύσει
[3]	ἐθνῶν κρατήσειεν. Οὐκοῦν τὴν μὲν	Ἀσίαν	ἐπῆλθε σύμπασαν καταστρεφόμενος, καὶ ἀνίσχοντα
[11]	ἀντιδοῦναι τυραννίδα, ὁπηνίκα οἶμαι τῆς	Ἀσίας	ἁπάσης κύριος κατέστη. Εἰ δὴ
[13]	βασιλέως εὔνοιαν ἀκέραιον ἡμῖν καὶ	ἀσινῆ	μένειν ξὺν πολλῷ πόνῳ πραγματευσαμένη,
[12]	πατέρας καὶ τὴν χώραν αὐτὴν	ἀσπάσασθαι.	Ὃ δὴ καὶ ἐμοὶ πάλαι
[17]	δή τινα τὰ περὶ τῆς	Ἀσσυρίας	ἐκείνης γυναικός, ἣ μεταβαλοῦσα καθάπερ
[3]	ἢ Μήδων καὶ Περσῶν καὶ	Ἀσσυρίων,	πλὴν μόνου τοῦ Καμβύσου παιδός,
[12]	μὲν γὰρ ἐν αὐτῷ τῷ	ἄστει,	πολλαὶ δὲ καὶ πρὸ τοῦ
[16]	δοθέντος τῇ χαρισαμένῃ. Λόγων γὰρ	ἀστείων	καὶ παντοδαπῶν θησαυροὺς τῶν ἐν
[12]	πολλαὶ δὲ καὶ πρὸ τοῦ	ἄστεος	περὶ τὸν παλαιὸν ἐκεῖνον Μάσητα·
[2]	θεὸν ὁρῶσι πορευομένην διὰ τοῦ	ἄστεος,	τέλος ἐπέθηκε ταῖς εὐφημίαις ζηλωτὸν
[5]	τῇ σελήνῃ πληθούσῃ οἱ διαφανεῖς	ἀστέρες	καταυγαζόμενοι κρύπτουσι τὴν μορφήν. Ἓν
[12]	ἥλιος διὰ μακρῶν τινων περιόδων	ἄστροις	γενναίοις συνελθὼν καὶ συγγενόμενος ἐμπλήσῃ
[12]	οἴκαδε ἐπιθυμοῦντι πάλιν ἀπιέναι πομπὴν	ἀσφαλῆ	παρέσχεν, ἐπιτρέψαι πρῶτον {τὸν} βασιλέα
[13]	εἶναι τῆς ἐν τοῖς λόγοις	ἀταξίας,	ἐπειδὴ προσγέγονεν, οἶμαι παρακελεύεσθαι μὴ
[19]	λέγων πολλοὺς μὲν καὶ ἄλλους,	ἀτὰρ	δὴ καὶ ἐμαυτὸν ὑμῖν καὶ
[17]	τῶν ῥηθέντων ἀκροᾶσθε ξὺν ἡδονῇ	ἅτε	ἀνδρὸς ἰδιώτου καὶ σφόδρα ἀμαθοῦς
[13]	ἐπαινουμένων οὐδὲ ἐπὶ σμικρὸν μεθίεσθαι,	ἅτε	αὐτὸς οἶμαι ξὺν τέχνῃ τοῦτο
[17]	οὐδὲ ἕν, συμφοραὶ δὲ ἀνήκεστοι·	ἅτε	δὴ οὖν οἶμαι σοφὸς καὶ
[8]	ἕτερα τοιαῦτα, πλὴν ὅσῳ πολυτελέστερα,	ἅτε	οἶμαι ποιητὰ ξὺν τέχνῃ, τῆς
[13]	κατέλιπεν, ὡς οὐκέτι πολλῆς βοηθείας,	ἅτε	οὐδενὸς ὄντος ἐν μέσῳ δυσχεροῦς
[17]	εἰπεῖν ἔχει, καταγέλαστος εἶναι δοκεῖ,	ἅτε	οὐκ ἐκπλήττειν οὐδὲ θαυματοποιεῖν ἐν
[4]	πάλαι μὲν ἰσχυρὰν καὶ βασιλείαν	ἀτεχνῶς	νομιζομένην, μεταβαλοῦσαν δὲ διὰ τοὺς
[8]	μέν, ὡς φασί, δαιμονίων γάμων,	ἀτιμάζοντα	δὲ οὐ μεῖον τὴν τῶν
[13]	λίαν αὐθάδει χρησάμενον παρρησίᾳ φαύλως	ἀτιμάσαι	τοῦ τοσαῦτα ἐργασαμένου ἀγαθὰ τὴν
[3]	τῶν πᾶσι γνωρίμων τυχὸν οὐκ	ἄτοπον	οὐδὲ ἄπο τοῦ παρόντος λόγου.
[9]	γε θυμῷ. Καὶ τυχὸν οὐκ	ἄτοπον	χαλεπῶς καὶ μόλις τὰ τοιαῦτα
[9]	κατάλογον δὲ τῶν ἀλλοτρίων συγγράφειν	ἀτυχημάτων.	Τοσούτων δὲ ἔργων μηδὲν παρασχέσθαι
[8]	´κείνων ἐράσμια. Τῆς τρυφῆς δὲ	αὖ	καὶ τοῦ πλούτου καὶ προσέτι
[3]	Ὠρικὸν ἔθνος· ὁ τούτου δὲ	αὖ	παῖς ὑπὸ τῷ Σταγειρίτῃ σοφῷ
[1]	τοῖς ὑπὲρ ὧν γέγονεν οὔτε	αὖ	τοῖς ἄλλοις, ὁπόσοι τὴν ἴσην
[2]	τούτῳ διήμαρτεν εὐφημίας. Πρὸς δὲ	αὖ	τούτοις παθεῖν μὲν εὖ καὶ
[13]	πλῆθος, ὁπόσος νῦν ἐστιν ὑπ´	αὐγὰς	ἡλίου, καὶ εἴ ποτε ἄλλος
[13]	λαβεῖν, μήτε ἀγροίκῳ καὶ λίαν	αὐθάδει	χρησάμενον παρρησίᾳ φαύλως ἀτιμάσαι τοῦ
[19]	προσποίησιν καὶ ἀλαζονείαν κενὴν καὶ	αὐθάδη,	οὔτι που καὶ τὴν ἔναγχος
[8]	πρῶτον ἔργον ἐκείνης γέγονε, καὶ	αὖθις	δεύτερον, καὶ ἐπ´ αὐτῷ τρίτον,
[12]	ἀφείλετο ξὺν δίκῃ καὶ ἀπέφηνεν	αὖθις	πλούσιον. Καὶ ἄλλα ἂν ἔχοιμι
[16]	ἐκτρέφων τὰς ἀμπέλους δίκελλαν καὶ	αὖθις	σμινύην, καὶ τέλος ἤδη κάλαμον,
[13]	βίῳ τὠμῷ χρωμένη, καλοῦντός τε	αὖθις	τοῦ βασιλέως ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος
[17]	καὶ μεθῆκεν ὑπὲρ τῶν χωμάτων	αὖθις·	ὑπὲρ γὰρ δὴ ταύτης πολὺς
[13]	δὲ τοὺς Κορυβαντιῶντας ὑπὸ τῶν	αὐλῶν	ἐπεγειρομένους χορεύειν καὶ πηδᾶν οὐδενὶ
[3]	γὰρ πρῶτος ἐπειράθη τὴν Μακεδόνων	αὐξῆσαι	δύναμιν, καὶ τῆς Εὐρώπης τὰ
[2]	οὐκ ἀξιώσομεν, ἀρετῆς οὐδὲν μεῖον	αὐταῖς	ἤπερ τοῖς ἀνδράσι προσήκειν ὑπολαμβάνοντες.
[13]	ἄλλος προσγένοιτο, τῶν μεγίστων ὀρῶν	αὐταῖς	οἶμαι πέτραις καὶ δένδρεσι μεταβαλλόντων
[8]	Κίρκη καὶ Ναυσικάα· καὶ ἦν	αὐταῖς	τὰ βασίλεια πάγκαλα, κήπων τινῶν
[2]	γάρ τι νόου γε καὶ	αὐτὴ	δεύεται ἐσθλοῦ λέγων, καὶ ὡς
[8]	ἐκράτει ξὺν δίκῃ, πάντα ἀθρόως	αὐτῇ	διηγεῖτο, ὅσα τε ἔδρασε καὶ
[18]	δύναμιν, ὑφ´ ἧς ἔξεστι μὲν	αὐτῇ	δρᾶν ὅ τι ἂν ἐθέλῃ,
[17]	νεωρίοις πόλεμον, ἀνδρός τε ἐπ´	αὐτῇ	καὶ ποταμοῦ μάχην ἐπεισάγειν οἴκοθεν
[12]	ξυννοοῦσα. Ἐγὼ δὲ τότε μὲν	αὐτῇ	καὶ πρώτῳ γε, ὡς εἰκός,
[8]	Πηνελόπῃ συνεῖναι ἐθέλων, τοὺς ἄθλους	αὐτῇ	καὶ τὰς στρατείας χαρίεντα διηγήματα
[14]	Τοσαῦτα ἤκουσα σχεδόν· οὐδὲ γὰρ	αὐτὴ	πλεῖον ἐφθέγξατο, καὶ ταῦτα ἐπισταμένη
[6]	ἐργῶδες, ὅτι δὴ γένος μὲν	αὐτῇ	σφόδρα Ἑλληνικόν, Ἑλλήνων τῶν πάνυ,
[16]	καὶ ἐπικεῖσθαι τὴν ἄμπελον, ἵνα	αὐτή	τε ἀνέχηται καὶ οἱ βότρυες
[19]	καὶ τὴν ἔναγχος ἐπιδημίαν γενομένην	αὐτῇ,	τὴν εἰς τὴν Ῥώμην, ὁπότε
[11]	βούλεσθαι δὲ τὴν μνήμην ἀθάνατον	αὐτῇ	τῶν ἔργων γενέσθαι καὶ ἐς
[14]	αὐτῆς φθεγγομένης· οὕτω πρᾷον ἦν	αὐτῇ	φθέγμα καὶ μείλιχον, ταῖς ἐμαῖς
[6]	προσκαθημένη τοσοῦτον ἐπὶ σωφροσύνῃ κλέος	αὑτῇ	εἰργάσατο, ὥστε τῇ μὲν Πηνελόπῃ,
[9]	ἃς βασιλεὺς κρίνει, σωζόμενον πρᾳότερον	αὕτη	καθίστησιν· οὗ γὰρ ἂν ὁ
[15]	ἐντεῦθεν ἀθρόως ἑλόντες, καθάπερ ἔδρασεν	αὕτη,	πάντα ὁμοῦ διηγησώμεθα; ὁπόσους μὲν
[9]	ἀνδρὸς ἢ γυναικὸς μιᾶς ἔστιν	αὐτὴν	αἰτιᾶσθαι ξυμφορᾶς τῳ τῆς τυχούσης,
[12]	τοὺς πατέρας καὶ τὴν χώραν	αὐτὴν	ἀσπάσασθαι. Ὃ δὴ καὶ ἐμοὶ
[2]	τὴν ξυνευφημίαν, τάξιν ἀποδιδόντα τὴν	αὐτὴν	ἐκείνῃ, πατρίδος τε, ὡς εἰκός,
[13]	χρυσίον ἀμείψασθαι, οὐδὲ ἄν τις	αὐτὴν	ἐντεῦθεν πρίαιτο, θείᾳ δέ τινι
[14]	συνήθεις καὶ τὴν οἴκησιν δὲ	αὐτὴν	καὶ δίαιταν πάντα ὄγκου πλέα
[2]	καὶ ἔπαθον εἰπών, καὶ ὅπως	αὐτὴν	ὁ θεῖος, τοῦ πατρὸς ἀπολομένου
[12]	ἐκεῖνον Μάσητα· τὴν Πειρήνην δὲ	αὐτὴν	ὁ Σικυὼν ἔχει καὶ οὐχ
[8]	διενοεῖτο· ἀπόρρητον δὲ ἐποιεῖτο πρὸς	αὐτὴν	οὐδὲ ἕν, ἀλλὰ ἠξίου κοινωνὸν
[11]	ἡσυχίᾳ, τὰ μέγιστα δὲ δι´	αὐτὴν	παρὰ τοῦ γενναίου καὶ μεγαλόφρονος
[19]	μεμνῆσθαι καὶ τῆς γερουσίας, ὅπως	αὐτὴν	ὑπεδέχετο σὺν χαρμονῇ, προθύμως ὑπαντῶντες
[4]	τῆς πολιτείας μεθέστηκε, τιμὴ καθ´	αὑτὴν	τῶν ἄλλων ἁπάντων στερομένη πρὸς
[8]	λίαν ἔπειθε στέργειν καὶ ἀγαπᾶν	αὑτὴν	ὑπερορῶντα μέν, ὡς φασί, δαιμονίων
[8]	τὸν γήμαντα διέθηκεν οὕτως περὶ	αὑτήν,	ὥσπερ οὖν ἄξιον γυναῖκα καλὴν
[6]	ἐπειδὴ τὸ χρεὼν τὸν κουρίδιον	αὐτῆς	ἄνδρα κατέλαβε, τοῖς παισὶ προσκαθημένη
[2]	τὴν ἀρίστην, ἐπιθυμοῦντες μὲν ἔπαινον	αὐτῆς	ἄξιον διεξελθεῖν, ἀγαπῶντες δέ, εἰ
[7]	ἐκεῖνος ἀπὸ τῆς τέχνης εἰργάσατο,	αὐτῆς	δὲ ἐκείνης ὑπερεώρων καὶ οὐδεμίαν
[19]	καὶ ὅσα δὴ ἄλλα περὶ	αὐτῆς	λέγων πολλοὺς μὲν καὶ ἄλλους,
[8]	ἢ νῦν ὁ παρὼν περὶ	αὐτῆς	λόγος δηλοῦν ἐπιχειρεῖ καὶ ἐκδιδάσκειν
[6]	ὅσα χρῆν δι´ ἀκοῆς περὶ	αὐτῆς	μαθεῖν, τεκμαιρόμενον δὲ ἀπὸ τῆς
[14]	οὐ μὴν ἀεί γε ἐπ´	αὐτῆς	μένοντος, μεταφερομένου δὲ πολλάκις ἐνθένδε
[11]	καὶ αὐτός, πολλὰ μὲν παρ´	αὐτῆς,	ὅτε ἔτι ζῆν ἐξῆν ἐν
[8]	τὰ δὲ ἐπὶ τῆς οἰκίας	αὐτῆς,	πρὸς ἑκατὸν νεανίσκους ἡβῶντας εὖ
[11]	ἀγαθά, αὐτῷ τε οἶμαι καὶ	αὐτῆς	ταύτης ξυμπροθυμουμένης, ὑπὲρ ὧν ἄν
[3]	τὸ πρόσθεν γένοιτο; ταύτης δὲ	αὐτῆς	τὸ κράτιστον ἡ πόλις ἐκείνη,
[5]	οὐ μόνον περὶ τῆς εὐγενείας	αὐτῆς,	ὑπὲρ δὲ ἁπάντων ἁπλῶς ὅσα
[14]	ἐξεπεπλήγμην, ἐναργῶς δοκῶν ἀκηκοέναι σωφροσύνης	αὐτῆς	φθεγγομένης· οὕτω πρᾷον ἦν αὐτῇ
[8]	καὶ σώφρονος τοσαύτην εὔνοιαν ἐνεποίησεν	αὑτῆς	τῷ γήμαντι, συγκερασαμένη τῇ παρὰ
[2]	ὀκνήσομεν; Ἀλλὰ μή ποτε καὶ	αὐτὸ	τὸ δεῖσθαι καταγέλαστον εἶναι φῶσι
[17]	λόγους οὐδὲ ἐμὲ τῆς ἐπ´	αὐτοῖς	ἀφαιρεῖσθαι δόξης ἐθέλοντες ἴσως ἂν
[17]	τηλικούτων ἔργων οὐδὲ ὀνομαστῶν ἐπ´	αὐτοῖς	γυναικῶν, ταύτην ὕμνησε διαφερόντως· ἐξῆν
[12]	καὶ Αἰγύπτιοι τὸν Νεῖλον παρ´	αὐτοῖς	εἶναι τά τ´ ἄλλα σωτῆρα
[15]	Ἔστι δὲ οἶμαί τις ἐν	αὐτοῖς	καὶ παιδαγωγία πρὸς ἦθος γενναῖον,
[8]	κήπων τινῶν καὶ παραδείσων ἐν	αὐτοῖς	πεφυτευμένων μάλα ἀμφιλαφέσι καὶ κατασκίοις
[15]	παιδιάν τε οὐκ ἄμουσον ἐν	αὐτοῖς	ποιοῦμαι καὶ στρατευόμενος καθάπερ σιτία
[12]	εὐεργέτην τῆς χώρας καὶ ἀπείργειν	αὐτοῖς	τὴν ὑπὸ τοῦ πυρὸς φθοράν,
[14]	γενναῖος δὲ καὶ θεῖος ἀληθῶς	αὐτοκράτωρ	ἀφῄρει τι πάντως τῶν ἀλγεινῶν,
[2]	ᾧτινι, καὶ τἆλλα πάντα τὸν	αὐτὸν	ἐκείνοις τρόπον. ~Περὶ μὲν οὖν
[3]	τὸν ἥλιον προσεκύνει, ὡρμημένον δὲ	αὐτὸν	ἐπὶ τὴν Εὐρώπην, ὅπως τὰ
[2]	ἱκετεύσας, εἰ τύχοις εὔνου, πρὸς	αὐτὸν	ἔφη, Ἐλπωρή τοι ἔπειτα φίλους
[14]	πορεύεσθαι, ἀλλ´ εἰ μὴ καὶ	αὐτὸν	ὁρῴη τὸν ἡνίοχον διὰ τέλους
[4]	τῆς εὐδοξίας, ἔλαττόν τις ἔχειν	αὐτὸν	τῶν ἄλλων ὑπολαμβάνει, λίαν ἐξαπατώμενος
[18]	δὲ πρὸς τὰς τοιαύτας συμφορὰς	αὑτὸν	ἀντιτάξας, καθάπερ ἰατρὸς γενναῖος οὐδαμῶς
[14]	σώφρονος νοῦ, σφόδρα εὐλαβεῖται Μήπως	αὑτόν	τε τρώσῃ σύν θ´ ἅρματα
[15]	οἷον ἐφόδιον τῆς στρατείας πρὸς	αὐτόπτου	πάλαι ξυγκείμενον. Πολλὰ γὰρ δὴ
[13]	αἰτίαν γὰρ δὴ ἄλλην οὔτε	αὐτὸς	εὑρίσκω οὔτε ἄλλου του πυθέσθαι
[16]	λόγους ὁποιουσοῦν τρέφων, νέος μὲν	αὐτὸς	καὶ ἡγεμόνων πολλῶν δεόμενος, τροφῆς
[13]	οὐδὲ ἐπὶ σμικρὸν μεθίεσθαι, ἅτε	αὐτὸς	οἶμαι ξὺν τέχνῃ τοῦτο δρῶν·
[16]	Οὐκοῦν καὶ ὅστις διδάσκαλος μὲν	αὐτὸς	οὐ γέγονε, πρὸς τὸ μαθεῖν
[11]	κατέστη. Εἰ δὴ οὖν καὶ	αὐτός,	πολλὰ μὲν παρ´ αὐτῆς, ὅτε
[15]	εὖ ἴστε. Ὃ δὴ καὶ	αὐτὸς	πολλάκις ξυννοῶν παιδιάν τε οὐκ
[15]	ἀπομνημονεῦσαι, ᾧ μοι δοκῶ καὶ	αὐτὸς	σφόδρα ἡσθῆναι διαφερόντως· βίβλους γὰρ
[11]	δικαστηρίῳ τὸν λόγον ὁρῶ δεόμενον,	αὐτὸς	ὑμῖν ἐμαυτὸν τούτων ἐκείνων μάρτυρα
[2]	τε φίλων παίδων ἔκ τ´	αὐτοῦ	Ἀλκινόοιο, ἔτι δὲ οἶμαι τῆς
[9]	ψήφοις λαχεῖν, πείθει, τὴν ὑπὲρ	αὐτοῦ	δέησιν προσθεῖσα καὶ ἱκετηρίαν, ἀφεῖναι
[8]	Φαιάκων ξυγγένειαν. Καίτοι γε εἶχον	αὐτοῦ	πᾶσαι ἐρωτικῶς, Καλυψὼ καὶ Κίρκη
[12]	Καὶ ἄλλα ἂν ἔχοιμι περὶ	αὐτοῦ	πρὸς ὑμᾶς εἰπεῖν εἰς ἐμαυτὸν
[14]	φύσει· ὁ δὲ οἶμαι παραμυθούμενος	αὐτοῦ	τὴν ἄνοιαν ἄνδρα ἐπέστησε, δοὺς
[11]	(ἔχει γὰρ οἶμαι ξύμπαντα παρ´	αὐτοῦ	τοῦ καὶ ἡμῖν χαρισαμένου λαβοῦσα)
[15]	πλάττειν ἤδη πρὸς ταῦτα τὴν	αὑτοῦ	διάνοιαν καὶ ἀφομοιοῦν πρὸς τοὺς
[11]	τὴν Αἴγυπτον ξυμβαλεῖν φεύγοντι τὴν	αὑτοῦ,	καὶ λαβόντα φοινικίδα τινὰ δῶρον,
[3]	ἁπάντων διήνεγκε καὶ προσέτι τὸν	αὑτοῦ	πατέρα τῇ στρατηγίᾳ καὶ τῇ
[18]	καὶ θεραπεύοι, οὐδὲν ἄξιον τῆς	αὑτοῦ	τέχνης ἔργον ὑπέλαβεν, ἆρα ὑμῖν
[17]	σφόδρα ἐπιχειρῶν. Βούλεσθε οὖν ἐπανερωτῶμεν	αὐτοὺς	εἴ τις αὐτῶν γαμετὴν ἢ
[3]	τιμὴν διαδεχόμενοι. Πάντας μὲν οὖν	αὐτοὺς	ἐπαινεῖν οὔτε ἀληθὲς οὔτε οἶμαι
[1]	ὅμως ἀφίημι, καὶ κείσθω διαφεύγειν	αὐτούς,	καθάπερ οἴονται, κολακείας οὐκ ἀληθῆ
[8]	τέχνῃ. ~Οὔκουν οὐδὲ ἡμεῖς ἑκόντες	αὑτοὺς	ταύταις ὑποθήσομεν ταῖς αἰτίαις, ἱματίων
[10]	δοκοῦσιν, ὥσπερ οὖν ἀληθές, δι´	αὑτοὺς	τίμιοι, ταύτῃ γε οἶμαι προσθήσει
[8]	ποιητὰ ξὺν τέχνῃ, τῆς τῶν	αὐτοφυῶν	ἔλαττον μετεῖχε χάριτος καὶ ἧττον
[8]	κατ´ ἴσον ἀρυσαμένη, βουλευμάτων τε	αὐτῷ	γέγονε κοινωνὸς καὶ πρᾷον ὄντα
[16]	δεῖσθαι βοηθείας δοκεῖ, ἢ μικρῶν	αὐτῷ	γεγονέναι ἄξιος ὁ πρὸς ταῦτα
[16]	του μεταδιδόντα τούτοις ὑφ´ ὧν	αὐτῷ	διεσώθη ἀπολλύμενα ἂν ἄλλως τὰ
[2]	βασίλεια φερούσης ὁδοῦ, σύμβουλον δὲ	αὐτῷ	καὶ διδάσκαλον γενομένην ὧν ἐχρῆν
[16]	προθύμων τῶν φίλων, πολλὰ μὲν	αὐτῷ	ξυμποριζόντων καὶ μεταδιδόντων τροφῆς ἀφθόνου
[8]	τοι καὶ τὴν μητέρα πεποίηκεν	αὐτῷ	παραινοῦσαν μεμνῆσθαι πάντων ὧν τε
[16]	ὃς τοῦ μὲν χειμῶνος, ὅτε	αὐτῷ	στέγης καὶ πόας ἐδεῖτο τὰ
[2]	τοῦ γένους ἀρξαμένην. Ἔχει δὲ	αὐτῷ	τὰ ὑπὲρ τούτων ἔπη τὸν
[11]	τοῦ βασιλέως, ἅπαντα τὰ ἀγαθά,	αὐτῷ	τε οἶμαι καὶ αὐτῆς ταύτης
[5]	μεγαλοψύχου, ὃς ἐπειδὴ πατρῴαν οὖσαν	αὐτῷ	τὴν ἀρχὴν ἀνεκτήσατο, ἀφελόμενος τοῦ
[17]	ταύτην ὕμνησε διαφερόντως· ἐξῆν γοῦν	αὐτῷ	τὴν τῆς Ἀμαζόνος φιλοτίμως πάνυ
[16]	οὐ χρὴ πειρᾶσθαι χάριν ἀποτίνειν	αὐτῷ	τῆς προθυμίας καὶ τῶν ἔργων;
[2]	οὔκουν οὐδὲ ἐκείνη τῆς ἐπ´	αὐτῷ	τούτῳ διήμαρτεν εὐφημίας. Πρὸς δὲ
[8]	καὶ αὖθις δεύτερον, καὶ ἐπ´	αὐτῷ	τρίτον, καὶ πολλὰ δὴ μάλα
[12]	πολυδίψιον· πολλαὶ μὲν γὰρ ἐν	αὐτῷ	τῷ ἄστει, πολλαὶ δὲ καὶ
[2]	ἀνδρὸς δεξόμεθα, τὴν δὲ ἐπ´	αὐτῷ	χάριν ἀποτίνειν ὀκνήσομεν; Ἀλλὰ μή
[14]	καὶ τῷ μὲν ἡνιόχῳ ζημίας,	αὑτῷ	δὲ αἰσχρᾶς καὶ ἀδόξου συμφορᾶς
[3]	ἀρεταῖς ὑπερβαλλόμενος, ὥστε οὐκ ἄξιον	αὑτῷ	ζῆν ὑπελάμβανεν εἰ μὴ ξυμπάντων
[18]	ἦν, ἐκεῖνο δὲ ἠξίου τῶν	αὑτῷ	πεπολιτευμένων ἐπαινεῖν, ὅτι τοσοῦτον ἐπιτροπεύσας
[18]	περιβαλόμενος Περικλέα γενέσθαι ταύτης αἴτιον	αὑτῷ	τῆς συμφορᾶς ἔφη. Ἄλλου του,
[18]	ἰατρὸς γενναῖος οὐδαμῶς ἀποχρῆν ὑπέλαβεν	αὑτῷ	τὸ μηδενὶ νοσήματος αἰτίῳ γενέσθαι,
[17]	οὖν ἐπανερωτῶμεν αὐτοὺς εἴ τις	αὐτῶν	γαμετὴν ἢ θυγατέρα οἱ τοιαύτην
[8]	δὲ εἰς δύναμιν φράζειν ὑπὲρ	αὐτῶν,	καὶ τῆς μὲν φρονήσεως ποιεῖσθαι
[2]	ἐπώνυμον, ἐκ δὲ τοκήων Τῶν	αὐτῶν,	οἵπερ τέκον Ἀλκίνοον βασιλῆα. Ἀναλαβὼν
[6]	καὶ ἔτι νυμφίους τοὺς ἄνδρας	ἀφαιρεθεῖσαι	δαιμόνων βίᾳ βασκάνων ἢ μοιρῶν
[17]	οὐδὲ ἐμὲ τῆς ἐπ´ αὐτοῖς	ἀφαιρεῖσθαι	δόξης ἐθέλοντες ἴσως ἂν εἴποιεν·
[2]	τῶν ἐπὶ τοῖς ἔργοις ἐγκωμίων	ἀφαιρησόμεθα,	τὸν ἐκ τοῦ κολακεύειν δοκεῖν
[1]	καὶ ἀποκρύπτει, λήθῃ παραδιδοὺς καὶ	ἀφανίζων	τὰς χάριτας. Καὶ τῆς μὲν
[12]	σύμπαντα· οὐ γὰρ ἰσχύει, φασίν,	ἀφανίσαι	οὐδὲ ἐξαναλῶσαι τοῦ Νείλου τὰς
[11]	ὧν ἄν τις κολακεύων ἅπαντα	ἀφείη	ῥήματα, ὥστε, εἰ μὲν πρὸ
[12]	ἐρημίας παρά του τῶν δυναστῶν	ἀφείλετο	ξὺν δίκῃ καὶ ἀπέφηνεν αὖθις
[9]	αὐτοῦ δέησιν προσθεῖσα καὶ ἱκετηρίαν,	ἀφεῖναι	πάντως τῆς αἰτίας. Ὁ δὲ
[18]	μηδένα κτεῖναι τῶν πολιτῶν μηδὲ	ἀφελέσθαι	τὰ χρήματα μηδὲ ἀδίκῳ φυγῇ
[5]	οὖσαν αὐτῷ τὴν ἀρχὴν ἀνεκτήσατο,	ἀφελόμενος	τοῦ βίᾳ λαβόντος, γάμου τε
[10]	πατέρας ὑπάρξασαν ἔγνω, οὐκ ἀνόνητον	ἀφῆκε	τοῖς κτησαμένοις, τιμᾷ δὲ οἶμαι
[14]	δὲ καὶ θεῖος ἀληθῶς αὐτοκράτωρ	ἀφῄρει	τι πάντως τῶν ἀλγεινῶν, ἔργοις
[16]	αὐτῷ ξυμποριζόντων καὶ μεταδιδόντων τροφῆς	ἀφθόνου	καὶ καταγωγίων, ἦρος δὲ οἶμαι
[1]	ὑγιὲς λέγουσι σαφῶς εἰδώς, ὅμως	ἀφίημι,	καὶ κείσθω διαφεύγειν αὐτούς, καθάπερ
[8]	δὲ οὐδενὸς ἐπιλαθόμενος, ἐπειδὴ πρῶτον	ἀφίκετο	καὶ τῶν μειρακίων τῶν ἐπὶ
[3]	ἐξ Ἑλικῶνος εἰς τὸν Ὄλυμπον	ἀφίκοιντο	παρὰ τὸν πατέρα κληθεῖσαι. Τοῦτο
[15]	ταῦτα τὴν αὑτοῦ διάνοιαν καὶ	ἀφομοιοῦν	πρὸς τοὺς λόγους· ὧν εἰ
[4]	πολῖται παρὰ τῶν πόλεων οἷον	ἀφορμάς	τινας πρὸς εὐδοξίαν· ὅστις δὲ
[14]	καὶ ἐπιστήμονος, ὃς εἰ μὲν	ἄφρων	εἴη παντελῶς καὶ ἀνόητος, χαίρει
[15]	τῶν ἐκείνης δώρων τυχὸν οὐκ	ἄχαρι	καὶ εἰς ὑμᾶς ἀπομνημονεῦσαι, ᾧ
[1]	τῶν ἄλλων ἀδικημάτων ἔλαττον μισοῦμεν	ἀχαριστίαν	καὶ ὀνειδίζομεν τοῖς ἀνθρώποις, ὅταν
[1]	παθόντες περὶ τοὺς εὐεργέτας ὦσιν	ἀχάριστοι·	ἔστι δὲ οὐχ οὗτος ἀχάριστος
[1]	ἀχάριστοι· ἔστι δὲ οὐχ οὗτος	ἀχάριστος	μόνον, ὅστις εὖ παθὼν δρᾷ
[18]	Ὁ δὲ τούτοις μὲν οὐδὲ	ἀχθόμενος	οὔτε γαννύμενος δῆλος ἦν, ἐκεῖνο